NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 98

Brug 98 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht en voert over de Passeerdersgracht. De Lijnbaansgracht stuit hier al sinds eind 18e eeuw op het Raamplein (eerst nog Malagplein geheten) om pas weer bij de Leidsegracht te gaan stromen (er zou een duiker onder het terrein lopen). De brug, per 10 oktober 1995 een gemeentelijk monument, is omringd door andere monumenten: Lijnbaansgracht 211-218/Passeerdersgracht 34-38, een woonblok van Göbel en den Hertog, gemeentelijk monument brug 99, gemeentelijk monument Passeerdersgracht 27, de conciërgewoning behorende bij de Openbare Handelsschool, een rijksmonument Raamplein 1, gymnastieklokaal en hoofdgebouw van de Openbare Handelsschool, een rijksmonument Nieuwe Passeerdersstraat 1, dat Jeugdtheater De Krakeling herbergt, een rijksmonument. Aan de overkant van de Lijnbaansgracht met haar kade Marnixstraat begint een bijna 100 meter lange duiker. Op de kaart van Joan Blaeu uit 1649 is de brug net als de andere brug 96 over de Passeerdersgracht al ingetekend. Net als de bruggen over de Looiersgracht was ook deze brug er bijna niet meer geweest. In 1913 kwam een plan boven tafel de Passeerdersgracht te dempen en hier een grote brede weg neer te leggen, De nabijgelegen Leidsestraat kon het verkeer niet aan. Het plan hield ook in dat er historische gebouwen aan de Herengracht en Keizergracht gesloopt moesten worden en de Beulingsloot gedempt. De schoonheidsschade zou blijvend zijn, terwijl toen nog niet zeker was, dat de route voldoende verkeersaanbod zou krijgen. Het plan ging dus niet door. De huidige brug (gegevens 2017) dateert van 1927. Toen werd het deel van de kade Lijnbaansgracht tussen de Passeerdersstraat en -gracht afgesloten voor het vernieuwen de brug. Van 9 mei tot 4 september 1927 werd hier een brug geplaatst naar een ontwerp (van het bureau) van Piet Kramer, bruggenarchitect van de Dienst der Publieke Werken. De brug (met name de walkanten) heeft de voor Kramer kenmerkende Amsterdamse Schoolstijl. De overspanning zelf is vrij standaard, maar de balustrades van siersmeedwerk zijn ook duidelijk van de hand van Kramer. Deze balustrades lopen door tot natuurstenen kolom, hier eenvoudig bewerkt.
Blauwezandbrug

De Blauwezandbrug (brug 92) is een vaste brug in Amsterdam-Noord. Ze vormt de verbinding tussen de Waddendijk en de Rode Kruisstraat. Ze overspant de ringsloot van Tuindorp Buiksloot nabij de Grote Die. De brug is in 1939 ontworpen door Piet Kramer van de Dienst der Publieke Werken. De brug werd geplaatst in 1940/1941 en vertoont kenmerken van de Amsterdamse Schoolstijl. De gebruikte bakstenen (natuursteen ontbreekt hier bijna) zijn zowel horizontaal als verticaal gemetseld. Net boven de waterspiegel zijn bovendien enige geribbelde versieringen aangebracht. De duiker kent de voor Kramer typische smeedijzeren balustrades, die hier ver tot op de walkanten doorlopen. Ze maken de brug onopvallend in landschap en rijweg. Ook in de trappetjes naast de brug is Kramers hand herkenbaar. Opvallend voor Kramer is het gewapend beton in de overspanning. Het zou de laatste door Kramer ontworpen brug in Amsterdam-Noord blijven. De naam Blauwezandbrug verwijst naar de bijnaam van Tuindorp Buiksloot (Blauwe Zand), waarvan de opgespoten grond een blauwe teint liet zien, voordat ze volgebouwd werd.
Brug 142

Brug 142 is een ophaalbrug in Amsterdam-Centrum. De brug vormt de verbinding tussen de Willemsstraat en de Nieuwe Willemsstraat. Ze overspant de Lijnbaansgracht. In 1882 kwam hier een houten noodbrug te liggen, aangezien de plaatselijke verbinding over de Lijnbaansgracht ter hoogte van de Palmstraat gesloopt werd. Pas in 1887 werd er een aanbesteding gedaan voor het vernieuwen van de ophaalbrug. Het jaar daarop lag de ophaalbrug er, naar een ontwerp van Dienst der Publieke Werken waar toen Bastiaan de Greef verantwoordelijk was voor de bruggen. Het zou echter geen nieuwe brug zijn, maar een brug die eerder over de Geldersekade had gehangen (brug 297). In oktober 1906 zag de gemeenteraad in dat de toenmalige brug verbreed moest worden, ze nam een nieuwe brug in overweging. Van 1 juli tot 30 oktober 1908 lag daarop verkeer over de brug stil. Al drie dagen eerder konden voetgangers over de nieuwe brug. Deze brug was bijna niet gelegd, buurtbewoners hoopten op demping van de Lijnbaansgracht hier, maar dat ging niet door. De brug is gefabriceerd en vermoedelijk ook ontworpen door de “s Gravenhaagse Machinefabriek en Gieterij. Frank V. Smit heeft het over: "voor Amsterdam ongebruikelijke hameipoorten uit onderdelen die op seriewerk wijzen, vakliggerwerk, die op maat besteld kan worden met gelijkzijdige driehoekige consoles en hamiestijlen met uitkragende scharnieren." De brug stond van 1908 tot 1962 op een houten onderbouw, daarna op een betonnen. In die tussentijd ontkwam de brug aan de slopershamer; de gemeente was van plan de brug te vervangen door een vaste brug, maar een plaatselijk houthandel liet tot in de jaren zestig haar hout via schip aanvoeren. Toen die firma vertrok kwamen er woonboten liggen en ook die moesten beweegbaar blijven, dus de ophaalbrug bleef. De brug heeft ook nog haar oorspronkelijke ijzeren sluitdeuren. In 1995 werd de brug uitgeroepen tot gemeentelijk monument. De brug stond plaatselijk bekend als de Oude Fransenbrug, een vernoeming naar het Oude Fransenpad, dat samen met de Goudsbloemgracht werd opgebouwd tot Willemsstraat. In april 2016 trok het gemeentebestuur van Amsterdam alle officieuze benamingen in en sindsdien gaat de brug anoniem (dat wil zeggen alleen met nummer) door het leven.
Andreaskerk (Rotterdam)

De Andreaskerk is de eerste wederopbouwkerk van Rotterdam, gebouwd naar ontwerp van Bastiaan van der Lecq. Het kerkgebouw werd in 1949 in gebruik genomen, als vervanging van de Lutherse kerk in het centrum van Rotterdam, die als gevolg van het bombardement aan het begin van de Tweede Wereldoorlog verwoest werd. De Andreaskerk, die eigendom is van de Evangelisch-Lutherse Gemeente Rotterdam, is gevestigd aan de Heer Vrankestraat in de wijk Het Oude Noorden. Dit is op de kruising van de Gordelweg en de Bergweg, bij station Rotterdam-Noord. De naam van de kerk is ontleend aan Andreas Nesscher, de eerste predikant van deze gemeente in 1604. De Lutherse Gemeente is een van de oudste kerken van Rotterdam. Alhoewel de gemeente gevestigd is in de stad is het een regiogemeente die globaal heel het gebied Rijnmond omvat. Na het bombardement maakte de gemeente acht jaar lang gebruik van de toenmalige Victoriabioscoop aan de Bergweg. Gebouw Het kerkgebouw valt op vanwege de traditionele en klassieke bouwstijl, dit in tegenstelling tot het Nieuwe Bouwen dat in Rotterdam tijdens de Wederopbouw op grote schaal werd toegepast. Banken, altaar en preekstoel zijn door de architect ontworpen en in mahoniehout uitgevoerd; het doopvont in steen. De altaarruimte heeft twee smalle, abstracte, blauw-rode glas-in-loodramen en in het midden een groot houten kruis. Het bijgebouw, dat via een gang met de kerkzaal verbonden is, heeft mede door zijn zalen, kosterij en binnentuin een kloosterachtige uitstraling. Kunst Twee abstracte glas-in-loodramen (Jakob's worsteling en de Doop in de Jordaan), het gezangbord en muurschilderingen in de bijgebouwen zijn van de hand van kunstenaar Ger van Iersel (1922-2014). De mozaïeken in de kerkzaal zijn van ds. A.J. Meijer. De torentopreliëf met pelikaanmotief is van beeldhouwer Gerard Hoppen (1885-1959). Orgels Tot 1959 was de kerk niet voorzien van een vast orgel. Tot die tijd behielp men zich met een noodvoorziening. Het huidige hoofdorgel is in 1967 gebouwd door de firma K.B. Blank & Zoon (Utrecht) voor de Noorderkerk te Sneek, in 2001 gerestaureerd en verplaatst naar de Andreaskerk. Daarnaast beschikt de kerk sinds 2005 over een bureau-orgel in empire-stijl uit 1818, vervaardigd door orgelmaker Frederik van der Weele (Middelburg). AndreasCantorij Circa 12 keer per jaar levert de AndreasCantorij een bijdrage aan de diensten in de Andreaskerk, eens per maand en op kerkelijke hoogtijdagen. Deze cantorij is opgericht in 2001 en had in 2013 zo'n 19 leden. Zeemanskerkendienst Hervormingsdag wordt in de Andreaskerk al decennialang jaarlijks gevierd in een Zeemanskerkendienst met de andere lutherse kerken in de stad: de Duitse, Deense, Noorse, Finse en Zweedse (zeemans-)kerken. Dat is een unicum in de wereld. Externe links Website Lutherse Andreaskerk Rotterdam Rotterdam Orgelstad Wandschildering door Ger van Iersel
Blankenstraat 2

Blankenstraat 2, plaatselijk bekend als De Engel, is een wijkgebouw in de wijk Oostelijke Eilanden in Amsterdam-Centrum. Het staat op de hoek van de Blankenstraat en Tweede Coehoornstraat. Op deze plaats was een oliefabriek van NV Godol gevestigd, die nog in 1938 werd getroffen door een brand. In verband met de uitbreiding van Werkspoor aan het eind van de Czaar Peterbuurt bij de Oostenburgergracht sneuvelde daar een wijkgebouw van de Nederlands Hervormde Gemeente (gemeente Oosterkerk). Ze kon uitwijken naar een terrein dat gesaneerd werd. Er werd aan Marius Duintjer een plan voor aanpassingen van de fabriek te maken zodat het tot het nieuwe wijkgebouw kon gaan dienen. Duintjer kwam met een gebouw dat wordt gekenmerkt door de opvallende dakkapellen en een chaletachtige voorgevel, zodat er meer lichtinval in het gebouw kon komen. Het gebouw diende achtereenvolgens tot wijkgebouw met regelmatig viering van de vrouwenwereldgebedsdag, wijkopbouworgaan, centrum Aleph, Marokkaans wijkcentrum, opnameplaats voor televisieserie Baantjer en in 2017 kinderdagverblijf. Het gebouw is vernoemd naar Han Richters’ beeld De Engel dat op de oude afgeknotte schoorsteen staat. Sinds juni 2005 is het een gemeentelijk monument. Afbeeldingen
Lijnbaansgracht 219

Lijnbaansgracht 219 is een gebouw in Amsterdam-Centrum en dient tot onderdak van het Politiebureau Lijnbaansgracht. In de jaren zeventig kwamen twee politiebureaus in de omgeving van het Rembrandtsplein en het Leidseplein in aanmerking voor vervanging. Ze werden beide te krap. Er werd besloten om een nieuw politiebureau te bouwen dat de uitgebreide vraag aankon. Een aantal jaren daarvoor vertrok een melkfabriek uit de binnenstad en die liet een leeg complex achter. De gebouwen waren in matige staat, op een sierlijke erker na die ooit de hoek Lijnbaansgracht/Leidsegracht sierde. Na sloop van de gebouwen in januari 1975 diende het terrein nog even als openbare parkeerplaats. Het ontwerp werd geleverd door de Dienst der Publieke Werken. Op dat moment was daar als architect werkzaam Anna Clasina van Hattem. Zij ontwierp ook de Sporthallen Zuid op het IJsbaanpad, de Pedagogische Academie aan de Prinses Irenestraat en een aantal wooncomplexen aan bijvoorbeeld Beemsterstraat en Ingelandenweg. In december 1977 werd het politiebureau officieel geopend door de commissaris van de Koningin. Al daarvoor was een arrestante in een van cellen overleden. Het politiebureau werd een van de drukste in de stad; ze bestreek het uitgangsgebied tussen Amstel, Singelgracht, Rozengracht en Kostverlorenvaart. Het bureau werd tevens voorzien van een cellencomplex in het souterrain. Het gebouw kostte circa 8.000.000 gulden, een gezamenlijke investering van gemeente en rijk. Aan de buitengevel hangt een metershoge plastiek van Harry Karssen (1933-2004). In 1984 moest het gebouw tijdelijk dicht; er was een vlooienplaag. Gerard Toorenaar was enige tijd districtchef aan die bureau.
Brug 130

Brug 130 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De voetgangersbrug, in de volksmond wel Trapjesbrug geheten, vormt de verbinding tussen de Tuinstraat en Nieuwe Tuinstraat. Ze overspant de Lijnbaansgracht en landt op de Westerkade (westelijke kade van de Lijnbaansgracht). In 1921 werd hier een brug van staal en hout neergelegd, die in 1965 gerenoveerd en verhoogd is. De brug is hoe onopvallend ook, sinds 1995 een gemeentelijk monument. Daartoe werd besloten vanwege getordeerde balustrades en het feit dat het een vollewandliggerbrug is Ze heeft daarbij een houten loopdek. Fietsers kunnen de brug ook oversteken, maar moeten de fietsen in een fietsgleuf tegen de trap opduwen. Eind 19e eeuw is er de hoop dat de toenmalige houten brug uit 1885, dan nog hoog boven de Lijnbaansgracht verlaagd kan worden, zodat het bestijgen van de trapjes achterweg kan blijven. Het voorstel daartoe werd niet aangenomen. In december 1909 werd opnieuw geconstateerd, dat er verbetering moet komen in de brug, een nieuwe brug aanleggen of de oude brug verlagen. Of hier gehoor aangegeven is, is niet duidelijk. Op 23 mei 1921 vond er aanbesteding plaats van het vernieuwen van de brug in een combinatiepakket van allerlei bruggen over de Lijnbaansgracht. De nieuwe brug werd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. De specifieke architect is niet bekend, maar de "ingenieur" was Wichert Arend de Graaf (hij kan ook de ontwerper zijn). Tijdens het Jordaanoproer van 1934 werd de brug door de demonstranten geheel gesloopt. Later is zij weer opgebouwd. De brug wordt regelmatig getroffen door graffiti. Vanaf de brug is er uitzicht op Westerkade 1-9/Marnixstraat 215/231, een blok arbeiderswoningen, eveneens een gemeentelijk monument. Afbeeldingen
Berensluis

Berensluis (brug 65) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze vormt de verbinding tussen de Berenstraat en de Elandsgracht, ze overspant daarbij de Prinsengracht. In de onmiddellijke nabijheid lag brug 104 in de kade van de Prinsengracht over de Elandsgracht, de brug is na de demping van die laatste opgeruimd. Beide bruggen zijn terug te vinden op de kaart van Joan Blaeu van 1649. In 1890 was de brug in het nieuws tijdens de gesprekken over het dempen van de Elandsgracht, alsmede het bepalen van de toevoer van de nog te bouwen Centrale Markthallen. In 1892 vond de aanbesteding plaats voor het verbreden van de bestaande brug, er moest onder andere 36 ton balkijzer en 11 ton buckplaten geleverd worden voor deze brug en ook brug 112 (in de Prinsengracht over de Lauriergracht). In mei 1893 waren (pas) de benodigde sloopwerken begonnen, terwijl voor voetgangers er noodbruggen lagen. De nieuwe brug bleek in 1928 niet (meer) stevig genoeg voor zwaar verkeer (5500 kg). De huidige brug (gegevens 2017) dateert van 1950, ze werd aangelegd tussen 26 juni en 23 oktober. Het ontwerp voor de ide brug kwam van de Dienst der Publieke Werken, waar Piet Kramer verantwoordelijk was voor de esthetiek van bruggen. Zijn naam wordt echter nergens genoemd, zodat het ontwerp op naam staat van "het bureau van". De hand van Kramer is vooral terug te vinden in de uitkragingen op de brugpijlers, die opnieuw een verbreding dragen. De brug lijdt een anoniem leven, ze lijkt veel te breed voor de hoeveelheid verkeer, maar won aan importantie bij de herwaardering van het winkelgebied de Negen Straatjes. De brug is genoemd naar de Berenstraat waar looierijen gevestigd waren, daarbij werden ook huiden van beren bewerkt.
Marnixbad

Het Marnixbad was een zwembad in Amsterdam-Centrum, gelegen op de kruising van de Marnixstraat en het Marnixplein. Het oorspronkelijke ontwerp werd vermoedelijk geleverd door architect Jan Leupen. Geschiedenis Eerste versie (1955-1974) De geschiedenis van het Marnixbad begint in de jaren 1920, toen de gemeente Amsterdam constateerde dat er een tekort was aan was- en badgelegenheden. Er werd gezocht naar een geschikte locatie, maar de besluitvorming werd vertraagd door de economische crisis in het interbellum en later de Tweede Wereldoorlog. Pas in 1949 werd een definitieve locatie gekozen, en in mei 1952 besloot de gemeente dat de bouw moest beginnen. In de wijken Jordaan en Staatsliedenbuurt had slechts 5% van de woningen een eigen badcel, waardoor de behoefte aan een badhuis groot was. In augustus 1953 ging de eerste heipaal de grond in, maar de werkzaamheden liepen vertraging op door de vondst van funderingsresten van oude stadswallen. Het Marnixbad werd een gecombineerde was-, bad- en zwemvoorziening met een zwembad van 10 bij 20 meter en een diepte van 0,50 tot 1 meter. De bouwkosten stegen naar twee miljoen gulden en het badhuis werd uiteindelijk in september 1955 geopend. Bij de opening werden ook kunstwerken van Hildo Krop en Peter Alma onthuld. Renovatie en tweede versie (1974-2004) In 1973 werd besloten tot een ingrijpende renovatie van het Marnixbad. Naast het bestaande instructiebad werd een volwaardig zwembad van 25 bij 12 meter gebouwd. De eerste paal voor het nieuwe bad werd op 20 juli 1973 geslagen. De nieuwe versie van het bad opende in november 1974, nadat de oorspronkelijke wasfaciliteiten en rolschaatsbaan waren verwijderd. Eind jaren 70 werd het bad getroffen door bezuinigingen, waardoor scholen hun leerlingen niet langer naar het Marnixbad stuurden. In 2002 werd besloten het bad te sluiten omdat het niet meer voldeed aan de eisen van die tijd. Desondanks bleef het bad tot 2004 open, waarna de sloop begon. Tijdens de sloopwerkzaamheden werden restanten van de oude stadswal gevonden. Het nieuwe Marnix (2006-heden) In 2006 werd op dezelfde locatie een nieuw multifunctioneel sportcomplex geopend, ontworpen door Mecanoo Architecten. Het complex bevat twee zwembaden, een sporthal, een wellnesscentrum en een grand café. Het ontwerp behield enkele kenmerken van het oorspronkelijke bad, zoals de karakteristieke uitkraging over de Singelgracht. Het zwembad werd uitgerust met een beweegbare bodem, een drenkelingendetectiesysteem en een milieuvriendelijke zoutoplossing voor desinfectie in plaats van chloor. Het complex won In 2007 de Brick Award voor het beste internationale project. De jury prees de transparantie en het functionele ontwerp van het gebouw. Kort na de opening kwamen echter verschillende bouwkundige problemen aan het licht. Er werden vochtgevoelige gipsplaten gebruikt, waardoor tegels loslieten, en de grote ramen zorgden voor overmatige hitte in het zwembad. Daarnaast ontstonden er problemen met de beweegbare bodem en de waterdruk van de douches.
Lijnbaansgracht 211-218

Het gebouwencomplex Lijnbaansgracht 211-218/Passeerdersgracht 34-38 te Amsterdam is een gebouw aan de Lijnbaansgracht hoek Passeerdersgracht, hoek Tweede Passeerdersdwarsstraat, hoek Passeerdersstraat te Amsterdam-Centrum. Op de plaats van het complex verscheen rond 1940 een wooncomplex in de verstrakte Amsterdamse Schoolstijl. Architecten waren Lucas Göbel (1899-1989) en Gerardus den Hertog (1901-1990). Het gebouw bestaat uit een souterrain, daarop vier woonetages en een zolderverdieping, iets wat aan de Lijnbaansgracht nog niet vaak terug te vinden was; de bebouwing bestond voornamelijk uit laagbouw. Het souterrain valt nog binnen de natuurstenen borstwering. Vanaf dan begint een bakstenen gevel met ingesneden portieken met blokjes natuursteen tussen het baksteen. Vanaf verdieping twee zijn erkers in de raamgangen te vinden. Het complex staat op een vierhoek, waarbij er een taartpunt (dat wil zeggen scherpe hoek) is ontstaan op de hoek Lijnbaansgracht 211 en Passeerdersstraat (diepte circa 10 meter), terwijl aan het eind bij huisnummer 218 een diepte is ontstaan van meer dan 30 meter. Het complex lijkt op de woonblokken in de wijk Bos en Lommer, die ook door Göbel en Den Hertog (met derden) waren ontworpen. Het gebouw wordt omringd door andere monumenten: Gemeentelijk Arbeidsgebouw aan de Passeerdersgracht 30-32/ Tweede Passeerdersdwarsstraat 7-9 Tweede Passeerdersdwarsstraat 1-3/Passeerdersstraat 67 brug 98 en brug 99 Raamplein 1 met de Openbare Handelsschool.
Brouwerskolkpark

Het Brouwerskolkpark is een park bij Overveen in de gemeente Bloemendaal in Noord-Holland. Door het gebied loopt de Brouwerskolkweg. In het park ligt het Brouwerskolk, een waterkolk. Het park maakt sinds 2003 onderdeel uit van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland. Het was vanaf de 17e eeuw een waterwingebied bekend om het daar opwellende schone duinwater dat via de Brouwersvaart werd ingezet door de bierbrouwerijen in Haarlem. Ook de textielblekerijen in Overveen waaronder de blekerij Gehrels maakten gebruik van dit water. Rond 1846 was er een plan om water uit de Brouwerskolk naar Amsterdam te transporteren via een waterleiding van uitgeholde boomstammen. Uiteindelijk is er voor gekozen water van een nog westelijker plek in de duinen te halen, nu bekend als de Amsterdamse Waterleidingduinen. De kolk is een belangrijk leefgebied voor padden. Onder de weg zijn drie tunnels aangelegd voor de paddentrek. Park De grond behoorde tot landgoed Belvedere. Het westelijk deel is in 1928 verkocht aan de gemeente. Aanvankelijk was het bestemd als villapark maar na protest van landschapsarchitect Zocher jr is het in gebruik genomen als het Brouwerskolkpark. Dit deel is een duinlandschap en omvat het uitzichtpunt 'Kopje van Overveen'. In 1960 is het oostelijk deel van het park toegevoegd bij de kolk, overgenomen van Belvedere waarbij tevens is afgesproken dat tot in ieder 2029 de beboste hellingen behouden zullen blijven. In het park is een restaurant, 't Brouwerskolkje, gevestigd. Deze zijde van het park grenst aan Belverdère en Vaart en duin. Het park aan de overzijde van de Brouwerskolkweg ligt tegen het natuurgebied Middenduin maar heeft hiermee geen directe wandelverbinding. Externe link Nationaal Park Zuid-Kennemerland: Brouwerskolkpark
Protestantse kerk (Zaamslag)

De Protestantse kerk is de PKN-kerk van Zaamslag in de Nederlandse provincie Zeeland, oorspronkelijk gebouwd als Hervormd kerkgebouw en gelegen aan Plein 2. Geschiedenis In het oude Zaamslag bestond een Sint-Martinuskerk, die in 1584, nadat de Geuzen waren binnengevallen, in brand werd gestoken. De inundatie van 1586 vernietigde definitief het gehele oude Zaamslag. De eerste kerk in het nieuw gestichte Zaamslag dateert van 1658 en deze was gelegen in het centrum van dit kruispolderdorp. In 1877 werd een toren van twee geledingen en met een achtkante lantaarn bijgebouwd met deels neoromaanse kenmerken, ontworpen door de Axelse architect Engelse, terwijl in 1898 de kerk door een nieuw gebouw werd vervangen, dat met de noordbeuk aan de reeds bestaande toren was vastgebouwd. Architecten waren J.R. de Kruijff en J. Wisse. Het betreft een recht gesloten gebouw onder zadeldak dat gelegen is op een plein. Inventaris De preekstoel uit het derde kwart van de 17e eeuw met een trap in empirestijl van 1842, en het orgel van 1868, dat gebouwd is door Van den Haspel, Scholgens en Van der Weijde en gewijzigd in 1952, zijn geklasseerd als rijksmonument.
Sint-Lambertuskerk (Heemse)

De Sint-Lambertuskerk in Heemse (Hardenberg, Overijssel), ook wel het witte kerkje genoemd, is een kerkgebouw van de Protestantse Gemeente Hardenberg-Heemse. Geschiedenis De plek waar nu de kerk staat, is al honderden jaren een plek van zingeving en religie. Oorspronkelijk was dit een Saksische offerplaats. De grote zwerfsteen die voor de kerk ligt, is vermoedelijk gebruikt als offersteen. Hierover bestaat een legende die verhaalt over een jongeman die hier geofferd zou worden en dat de heilige Lebuïnus dit voorkwam. Tussen 750 en 762 zouden de zendelingen Lebuïnus en Marcellinus hier een christelijke kerk gesticht hebben. De houten kapel werd kort na 1200 vervangen door een gebouw bestaande uit ijzeroersteen. Niet geheel duidelijk is of de toren ook al in de dertiende eeuw werd gebouwd of pas in de vijftiende eeuw met vrijgekomen stenen door een ingrijpende verbouwing. Het in de kerk aanwezige doopvont dateert wel uit de dertiende eeuw. De kerk was tot 1610 gewijd aan Lambertus van Maastricht. Externe link Erfgoed Hardenberg, een website met meer informatie over de kerk.
De Biezen

De Biezen une île dans l'eau néerlandaise du lac Wolderwijd. L' île se situe dans la municipalité Zeewolde (province de Flevoland), près de la réserve naturelle de Harderwold. L'île est gérée par la Fondation Stichting Gastvrije meren. Portail des Pays-Bas Portail des îles Portail des lacs et cours d'eau
De Coopvaert

De Coopvaert est un gratte-ciel de 103 mètres de hauteur construit à Rotterdam aux Pays-Bas de 2004 à 2006. L'immeuble abrite 124 logements et des bureaux. L'architecte est l'agence Dam & Partners Architecten. Annexes Articles connexes Liste des plus hauts gratte-ciel de Rotterdam Liste de gratte-ciel européens Liste des plus hauts gratte-ciel de l'Union européenne Liens externes De Coopvaert sur Skysraperpage Portail des gratte-ciel Portail de Rotterdam