NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château de Heeswijk

Le château de Heeswijk est un ancien château entouré de douves près de Heeswijk dans la province néerlandaise du Brabant du Nord. Le château date du XIe siècle, il est édifié à proximité de la rivière Aa (Brabant-Septentrional). Dès 1080, un prédécesseur du château actuel, un château dit de motte-and-bailey ou Motte castrale, a été construit. Au cours du Moyen Âge, la motte (colline du château) a été aplanie et un château a été construit à cet emplacement. Le château de Heeswijk a joué une multitude de rôles dans l'histoire. Vers 1600, le prince Maurice de Nassau échoua à deux reprises à prendre le château. Son demi-frère Frederik Hendrik y parvint en 1629, de sorte qu'il put par la suite assiéger Bois-le-Duc. En 1672, le Roi-Soleil Louis XIV s'imposa au château de Heeswijk lors de sa lutte contre les Provinces-Unies. Au début de l'automne 1794, lors du siège de Bois-le-Duc ('S-Hertogenbosch en néerlandais), Pichegru, général en chef de l'armée du Nord, utilise le château[réf. souhaitée] comme quartier général. En 1835, le gouverneur André Baron van den Bogaerde van Terbrugge acheta le château qui était tombé en ruine et commença immédiatement d'importantes rénovations. Sa vaste collection de peintures, de statues médiévales, d'objets et de curiosités a été poursuivie par ses fils, Louis et Donat, et peut être consultée sur rendez-vous. Pour les besoins de ce « musée », le château a été agrandi avec, entre autres, la salle d'armes et la tour de l'Yser. En 1900, une grande partie de la collection a été vendue aux enchères. Utilisation actuelle Willem Van den Bogaerde van Terbrugge, dernier propriétaire, est décédé en 1974. Sa veuve, Albertine Van den Bogaerde van Terbrugge, a créé la Fondation du château de Heeswijk en 1976. Cette fondation est propriétaire à part entière du château depuis 1987. Il n'y a plus d'habitants nobles. Le château a été restauré pour la dernière fois en 2005. L'actuel musée du château donne une image de la situation de vie et de la tradition de collection du milieu du 19e siècle. L'Armurerie du château sert de lieu de mariage officiel de la commune de Bernheze. Volontaires Grâce aux efforts des bénévoles, le château est ouvert à la visite tous les jours (sauf le lundi) et des visites guidées sont organisées pour les individuels, les groupes et les scolaires. En plus d'une équipe d'éducation, il existe une équipe de Sinterklaas et de décoration qui se compose également exclusivement de bénévoles. Résidents En 1835, le château fut acheté par Andreas van den Bogaerde van Terbrugge et son épouse Eugénie Papeians de Morchoven dit van der Strepen. Ceux-ci et ses descendants sont enterrés dans la tombe familiale dans le cimetière près de la Sint-Willibrorduskerk . Cette tombe a été construite en 1922. En 2007, la dernière descendante de cette famille, la fille adoptive Marie-Louise, est enterrée. Quatorze membres de la famille Van den Bogaerde van Terbrugge y sont enterrés. Notes et références Liens externes Site officiel Article sur le château de Heeswijk sur Brabantserfgoed.nl Portail des châteaux Portail du Brabant flamand
Castello di Heeswijk

Il castello di Heeswijk (in olandese Kasteel Heeswijk) è uno storico edificio della cittadina olandese di Heeswijk (comune di Bernheze), nel Brabante Settentrionale, costruito nella forma attuale negli anni trenta del XIX secolo, ma le cui origini risalgono alla seconda metà dell'XI secolo. Storia L'edificio originario, un forte in legno su una collinetta che si ergeva su un canale, venne realizzato intorno al 1050-1080. Alla fine del XIV secolo, in seguito alle continue guerre che intercorrevano tra i signori del Brabante e i signori della Gheldria, il castello venne rinforzato con muri in mattoni, torri e un'ampia cancellata. In origine di proprietà dei signori di Heelswijk, nel corso del XV secolo il castello venne acquistato da Willem van der Aa. In seguito, l'edificio divenne di proprietà di importanti famiglie nobili quali Van Glymes e Cirksena. Uno dei nuovi proprietari, Jan van Cirksena, conte della Frisia Orientale, fece realizzare nel 1555 delle strutture in mattoni e pietra attorno al corpo principale del castello. Nel 1629, nel corso dei conflitti che continuavano a interessare il territorio del Brabante, il castello finì nelle mani dei principi d'Oranje, che si autonominarono signori di Heeswijk e Dinther. In seguito, nel 1672, il castello di Heeswijk divenne il quartier generale di re Luigi XIV di Francia, che intendeva annettere l'intero territorio dei Paesi Bassi. Nel corso del XVIII secolo, il castello fu dapprima di proprietà di tre generazioni della famiglia Van der Hoeven e da questa in seguito ereditato dalla famiglia Speelman. Nel 1835, il castello di Heeswijk venne ceduto dalla famiglia Speelman al barone André van de Bogaerde de Terbrugge e divenne così la sede del primo governatore del Brabante dopo la separazione di questo territorio dal Belgio. Il barone e i figli di quest'ultimo operarono un'opera di ampliamento dell'edificio, con l'aggiunta, tra l'altro dell'ala meridionale. Nel corso del XX secolo, il castello venne ereditato dal barone Willem van de Bogaerde, che però non andò a vivere all'interno dell'edificio, ma nella sua dépendance, vendendo per oltre 600.000 fiorini gran parte delle proprietà al suo interno. In seguito, con la morte di quest'ultimo, il castello venne trasformato dalla moglie Albertine in museo, prima di diventare di proprietà di una fondazione che, a partire dal 1995, si occupò del restauro dell'edificio prima di aprirlo al pubblico nel 2005. Descrizione Esterni Il castello si erge lungo il corso del fiume Aa ed è in parte in stile neogotico. Nella tenuta del castello si trova una cappella, al cui interno è conservata dal 1951 una scultura proveniente dal pontile-tramezzo della cattedrale di 's-Hertogenbosch. Di fronte al castello, si trova poi un monumento in ricordo dell'arrivo dell'aviazione alleata nel corso della seconda guerra mondiale, eretto il 17 settembre 1994. Interni Tra le sale interne, figura, tra l'altro la "Sala cinese", risalente al 1876. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Heeswijk Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su kasteelheeswijk.nl.
Westerheide (Noord-Holland)

De Westerheide is een heidegebied van 344 ha op het grondgebied van Hilversum en Laren. Het gebied grenst aan de Bussumerheide, de A1, de bebouwde kom van Hilversum en de spoorlijn Amsterdam-Amersfoort. De heide vormt een geheel met de Bussumerheide. Op de grens tussen beide gebieden loopt een kaarsrechte onverharde weg van ca. 3 km lang, de Nieuwe Crailoseweg, ook wel genoemd Gebed zonder end. Het lichtelijk glooiende terrein, dat oploopt naar een hoogte van 27 meter bij Sint Janskerkhof, is erg in trek bij wandelaars. Het gebied is gevormd tijdens de ijstijd. Er is in het verleden veel keileem, zand en grint afgegraven. Er zijn veel relicten uit de prehistorie te vinden zoals kampjes, een banscheiding, doodwegen, een urnenveld en grafheuvels. Ook is er een gerestaureerde paalkransgrafheuvel uit de Bronstijd. De Aardjesberg is gelegen op deze heide. Op het einde van de Tweede Wereldoorlog werd deze heide gebruikt om voedsel te droppen, dit gebeurde onder de naam Operatie Manna en Chowhound. Dit om het Gooi te voorzien van het hoognodige voedsel. Bij de gemeente Hilversum wordt nagedacht over een betere bereikbaarheid naar de mediastad toe. Men denkt onder andere over het aanleggen van een weg over de hei, over het reeds bestaande Gebed zonder End of een tunnel langs de Westerheide. Beide plannen roepen grote weerstand op.
Tsjûkepolle

De Tsjûkepolle (Fries: Tsjûkepôle) is een van de eilanden in het Tjeukemeer (Fries: Tsjûkemar). Het is in 1997 aangelegd samen met de Marchjepolle. Het is het meest noordelijk gelegen eiland. Men kan er aan de oever afmeren in de kom van het eiland of aan een van de steigers die aan de noord- en de oostzijde liggen. De aanlegplaatsen horen bij de Marrekrite en aanleggen is er dus toegestaan voor maximaal drie nachten.
WTC Expo

WTC Expo is a complex of conference and exhibition halls belonging to the World Trade Center in Leeuwarden, Netherlands. It is the largest convention center of the province of Friesland. Opened in 1963, it initially served as a market hall for the city's cattle market. Nowadays, it mainly hosts (international) expositions, conferences and other big events. Until 2005, the complex was known as FEC Expo, short for Frisian Expo Center. See also RAI Amsterdam Convention Centre Jaarbeurs Brabanthallen List of convention centres in the Netherlands External links Media related to WTC Expo at Wikimedia Commons Official website (in Dutch)
's-Molenaarsbrug

De 's-Molenaarsbrug is een dubbele basculebrug van de provincie Zuid-Holland over de Heimanswetering in Alphen aan den Rijn. De doorvaartwijdte van het beweegbaar gedeelte is 23,00 meter. De doorvaarthoogte van het beweegbaar gedeelte is in gesloten toestand 4,50 m (bij waterstand NAP -0,60 m). In geopende toestand is hij onbeperkt, de brug ligt in de staande Mastroute door Nederland. De brug wordt vandaag de dag bediend vanuit Brugbedieningscentrum Steekterpoort en is aan te roepen op marifoonkanaal 18. Ten tijde van een ongewenste gebeurtenis ligt de prioriteit echter bij het wegverkeer.
't Goude Hooft

't Goude Hooft is de oudste herberg van Den Haag. In 1423 wordt reeds geschreven over de taveerne In tgulde hoift. De taveerne lag aan de dagelijkse groenmarkt (groentemarkt). Herberg en taveerne 't Goude Hooft was een herberg voor mensen van buiten de stad, een taveerne voor de bezoekers van de markten en een ontmoetingsplaats waar ridders vergaderden. In 1660 werd de taveerne herbouwd door Pieter Post en voorzien van de twee gouden hoofden aan de gevel. In 1886 werd 't Goude Hooft weer herbouwd. In de 19de eeuw richtte de eigenaar op de eerste verdieping een herensociëteit op. Deze werd opgeheven toen er te weinig leden waren. In het verleden was er een ondergrondse gang naar de gevangenpoort. Als die gevangenis vol was werden er gevangen onder 't Goude Hooft opgesloten. Hoewel de Waag (Doesburg) volgens het Guinness Book of Records de oudste nog functionerende horecagelegenheid van Nederland zou zijn, is de vermelding in 1423 van 't Goude Hooft toch vroeger dan de bouw van de Doesburgse Waag in 1478. 20ste eeuw Voor de Tweede Wereldoorlog werd bierbrouwer Heineken eigenaar van de taveerne en wilde het vervallen gebouw afbreken. Het bleek dat de gemeente het pand van de monumentenlijst had afgehaald om zo de Dagelijkse Groenmarkt te kunnen verbreden. De taveerne werd in 1938 dan ook herbouwd door de Amsterdamse architect F.A. Warners, volgens de tekeningen van Pieter Post, maar iets groter. Op de eerste verdieping is een wapenkamer met een wandschildering met Pieter Post en de stadhouder. De toen beroemde Amsterdamse chef-kok Henry Thijs (Dikker & Thijs) kreeg de opdracht 't Goude Hooft weer tot bloei te brengen. De guirlandes aan de gevel werden gemaakt door August Klawer. Het gebouw werd in 1939 heropend. Verbouwing In januari 2012 ging 't Goude Hooft over naar een nieuwe eigenaar. Na een ingrijpende verbouwing werd het restaurant geopend, waarbij de karakteristieke details bewaard zijn gebleven. Er werd een groot terras aan de Dagelijkse Groenmarkt aangelegd, een multifunctionele zaal en in de kelder kwam een feestzaal met de naam 'Club 1660'. In 2013 werden er acht hotelsuites toegevoegd, waarmee 't Goude Hooft weer een echte herberg is. Externe link Officiële site
't Grendeltje

't Grendeltje is een monumentaal hoekpand in de Nederlandse stad Gouda. Beschrijving Het pand met de gevelsteen 't Grendeltje is gelegen op de hoek van de Lange Tiendeweg en de Zeugstraat in Gouda. De noordoostelijke zijgevel ligt langs het water van de Zeugstraat. Deze gevel dateert nog uit de tijd van de bouw in de 17e eeuw. Het achterste gedeelte van de zijgevel steekt uit boven het water van de Zeugstraat. Kenmerkend voor dit pand zijn het voorhuis met daarachter zowel een "opkamer" als een "neerkamer". De lijstgevel aan de voorzijde van het pand dateert uit de 19e eeuw. Het pand heeft onder meer dienstgedaan voor een schrijnwerker, diverse koekenbakkers en een banketbakker. Halverwege de 20e eeuw werd het pand gekocht door de Goudse apotheker E. Grendel, die het pand in de periode 1959 tot 1965 liet restaureren. De Goudse kunstenaar Cees Broehs vervaardigde in die tijd de gevelsteen met een afbeelding van een grendeltje. Aan de zijde van de Zeugstraat zijn in de gevel van het achterhuis drie reliëfs aangebracht met afbeeldingen van een druiventros, een klimmend hert en een vijzel. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
A.H. Gerhardhuis

Het A.H. Gerhardhuis aan de Slotermeerlaan in de Amsterdamse wijk Slotermeer werd genoemd naar de vrijdenker en humanist Adriaan Gerhard. Het pand is gebouwd volgens de modernistische stijl van de jaren ‘50 naar een ontwerp van architect Willem van Tijen uit 1959. Het staat sinds 2011 op de gemeentelijke monumentenlijst en stond in 2013 op de kandidatenlijst voor Nederlandse rijksmonumenten 1959-1965. Het Gerhardhuis was het eerste bejaardentehuis van Amsterdam op humanistische grondslag en het eerste van zijn soort voor niet-kerkelijke ouderen in Nederland. De vrijdenkersbeweging en het Humanistisch Verbond kwamen rond 1950 bijeen met als doel een thuis te bouwen voor niet-kerkelijke ouderen. Het was een 'rood bastion' waar ouderen woonden die lid waren van verschillende linksgeoriënteerde clubs en verenigingen. In de loop der jaren werd het een plek voor alle gezindten. Het pand werd gebruikt als woonvoorziening voor bijna 200 ouderen en heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld tot woonzorgcentrum. Per 1 januari 2013 heeft het gebouw zijn oorspronkelijke functie verloren, de bewoners zijn elders gehuisvest, omdat het gebouw niet meer voldeed aan de huidige eisen. Er werd gezocht naar een nieuwe bestemming voor het gebouw. In januari 2015 werd bekendgemaakt dat het plaats gaat bieden aan 88 appartementen voor jongeren. Bovendien komen hier 130 studentenwoningen en vier sociale huurwoningen voor mensen die eerder woonden in instellingen voor maatschappelijke opvang. Zie ook 90 topmonumenten uit de periode 1959-1965
AD '69

AD '69 (Aalten-DVOA '69) is een Nederlandse voetbalclub uit Aalten in de gemeente Aalten. De club werd op 1 juli 1969 opgericht en kwam voort uit een fusie tussen de verenigingen VV Aalten en DVOA (Door Vrienden Opgericht). De wedstrijden worden afgewerkt op sportpark Zuid in Aalten. Het eerste seniorenelftal bij de heren speelt in de Vierde klasse zondag (2020/21). Het clubtenue bestaat uit een groen shirt, witte broek en groen-wit geringde kousen. Competitieresultaten 1970–2019 Externe link Officiële website Ad '69
Aardbeieneiland

Aardbeieneiland (Illa de les Maduixes) és una illa deshabitada d'una superfície de 4 hectàrees que se situa al Veerse Meer, a la província de Zelanda als Països Baixos. Originalment era un banc de sorra. Després de la creació del Veerse Meer, es pensava que l'illa desapareixeria automàticament. Al final, l'illa es va quedar i ara està en mans de l'associació Natuurmonumenten. Com que al principi es pensava que l'illa desapareixeria, no es va establir cap pla concret. Això va resultar en el desenvolupament natural de la vegetació. Als primers anys, les maduixes hi tenien molta presència, cosa que va donar nom a l'illa. També hi ha moltes espècies de salzes. El sòl és sorra rica en calç i es troba 10–20 cm a sobre del nivell de mar. Una recerca del Deltadienst va demostrar que la superfície de l'illa està disminuint, per la qual cosa es va crear una defensa de riba. L'illa no està tancada al públic, però la defensa de riba fa que no hi arribi gaire gent. Malgrat això, la presència de gent a l'Aardbeieneiland va donar peu a sendes. Fa anys que l'Associació Natuurmonumenten s'absté de fer res d'especial a l'illa per tal de promoure'n el desenvolupament natural. Bibliografia De spontane vegetatie van het Aardbeieneiland (Veerse Meer) in 1982 (mede gezien in vergelijking tot enkele aangeplante bossen) (en neerlandès). Middelburg: Deltadienst, Hoofdafdeling Milieu en Inrichting, (45 pàg.), 1984 Informació sobre l'Aardbeieneiland
Aardbeieneiland

Aardbeieneiland è un'isola disabitata di 4 ettari dei Paesi Bassi situata nel Veerse Meer nella provincia della Zelanda. Quando il Veerse Meer fu separato dal mare, si pensò che il banco di sabbia non sarebbe resistito a lungo e quindi fu deciso di non effettuarvi alcun intervento. Col tempo vi si stabilì della vegetazione spontanea tra cui numerose fragole; da questo deriva il nome dell'isola, che tradotto letteralmente in italiano significa "isola delle fragole". L'isola, pur essendo sprovvista di qualsiasi infrastruttura per l'approdo di imbarcazioni, è normalmente visitata da diportisti.
Aardbeieneiland

Aardbeieneiland is een onbewoond eiland gelegen in het Veerse Meer. Het eiland was van oorsprong een zandplaat in het Veerse Gat. Na de creatie van het Veerse Meer dacht men dat het eiland vanzelf zou wegspoelen. Dit bleek niet uit te komen en op het eiland ontstond een zeer interessante vegetatie. Het eiland is in handen van de Vereniging Natuurmonumenten die het beheert. Het eiland is net als de onbewoonde eilanden Mosselplaat, Haringvreter en Arneplaat vrij toegankelijk voor recreatie. Zie ook Zeeuwse Eilanden
Abdij Lilbosch & voormalig Klooster Mariahoop

Abdij Lilbosch & voormalig Klooster Maria Hoop is een Natura 2000-gebied (classificatie hogere zandgronden, gebied 151) in de Nederlandse provincie Limburg. De zolders van de abdij en het gebouw van de spirituele gemeenschap Adidam Center, herbergen de enige twee kraamkolonies van de ingekorven vleermuis in Nederland. Zie ook Abdij Lilbosch Voormalig Klooster Mariahoop Externe links www.natura2000beheerplannen.nl www2.minlnv.nl/thema/groen/natuur/natura2000_2006/achtergrondinformatie[dode link]
Abdij Lilbosch & Voormalig Klooster Mariahoop

Abdij Lilbosch & Voormalig Klooster Mariahoop este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 15 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Abdij Lilbosch & Voormalig Klooster Mariahoop este situat la coordonatele 51.0899°N 5.9679°E﻿ ()51.0899; 5.9679. Înființare Situl Abdij Lilbosch & Voormalig Klooster Mariahoop a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 1 specie de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în martie 2011. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată nu include niciun habitat protejat. La baza desemnării sitului se află o specie protejată de mamifere: liliac cărămiziu (Myotis emarginatus) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Achter de Voort, Agelerbroek & Voltherbroek

Achter de Voort, Agelerbroek & Voltherbroek is een Natura 2000-gebied (classificatie:Beekdalen, nummer 47) in de Nederlandse provincie Overijssel. De drie gebieden, gelegen in de gemeente Dinkelland, bestaan overwegend uit loofbossen en zijn zeer soortenrijk door de leemrijke ondergrond en waterhuishouding. De oppervlakte van het gebied is 324 ha en het wordt beheerd door Staatsbosbeheer, Landschap Overijssel en particulieren. Zie ook Achter de Voort (met Loomanskamp en Asbroek) Agelerbroek Voltherbroek
Achter de Voort, Agelerbroek & Voltherbroek

Achter de Voort, Agelerbroek & Voltherbroek este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 323 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Achter de Voort, Agelerbroek & Voltherbroek este situat la coordonatele 52.378°N 6.9264°E﻿ ()52.378; 6.9264. Înființare Situl Achter de Voort, Agelerbroek & Voltherbroek a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 2 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în mai 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 8 habitate naturale: Ape stătătoare oligotrofe până la mezotrofe, cu vegetație de Littorelletea uniflorae și/sau de Isoëto-Nanojuncetea, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion, Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: amfibieni (1): triton cu creastă (Triturus cristatus) nevertebrate (1): Vertigo moulinsiana Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Administratiegebouw Nederlands-Indische Spoorweg Maatschappij (Den Haag)

Het administratiegebouw Nederlands-Indische Spoorweg Maatschappij is een gebouw aan de Wassenaarseweg in Den Haag dat voorheen de Nederlandse burelen van de Nederlands-Indische Spoorweg Maatschappij huisvestte. Het gebouw is in 1913 gebouwd en ontworpen door de architectenvennootschap van J.F. Klinkhamer en B.J. Ouëndag die ook de veel grotere evenknie van dit gebouw in Semarang ontworpen hebben. Sinds 1972 zetelt er de ambassade van de republiek Zuid-Afrika. Externe link Wassenaarseweg 38 en 40
Alexanderhof (Den Haag)

Het Alexanderhof is een hofje in de Archipelbuurt in Den Haag. De toegang bevindt zich op Bankastraat 5. Het hofje bestaat uit twee rijen van in totaal 38 woningen. De woningen zijn genummerd Bankastraat 7 t/m 81. Het wordt ook wel Bankahofje genoemd. In 1874 werd het hofje door timmerman-aannemer Johannes Jäger en S. van der Kamp gebouwd voor de lagere officieren van de Alexanderkazerne. Opdrachtgever was A.N. de Lint, een koopman en fabrikant uit Delft. Het Alexanderhof is lang en smal. Er staan twee rijen huisjes tegenover elkaar met in het midden een open ruimte die vlak voor de Tweede Wereldoorlog werd beplant. Rond 1920 kregen de huizen een houten schuurtje. De toegang op Bankastraat 5 bestaat uit een poortdoorgang met twee versierde hardstenen stoeppalen uit de 19de eeuw. In een rapport uit 1898 naar goedkope woningen worden de huisjes beschreven. Ze bestonden uit één kamer met een zolder. Elk woning had een eigen privaat en sinds 1884 bevond zich in het portaal een eigen kraan had met duinwater. De woningen werden bewoond door gezinnen met ongeveer 4 kinderen. Dit goed bewaard gebleven complex van arbeiderswoningbouw uit de 19de eeuw is een gemeentelijk monument. Zie hiervoor ook de Lijst van gemeentelijke monumenten in Den Haag/Archipelbuurt.
Ambachtsschool (Leiden)

Het pand van de voormalige Ambachtsschool in de Nederlandse stad Leiden, is gelegen aan de Haagweg op nummer 4. De Practische Ambachtsschool zoals de volledige naam luidt, is in 1892 gebouwd naar een ontwerp van Govert van Driel, een Leidse architect. Het pand is bij een restauratie in 2011 in originele kleuren geschilderd. Historie Vanaf 1893 is in het pand de Practische Ambachtsschool gevestigd. Na de invoering van de Mammoetwet (1968) werd de naam opleiding veranderd in Algemene Technische School. In 1972 werd het bevoegd gezag omgedoopt tot Vereniging voor Algemeen Voortgezet & Beroepsonderwijs. In 1985 viel het doek van het zelfstandig bestaan door een noodzakelijke fusie met de gemeentelijke lagere technische school De Nieuwe Vaart, die tot 1992 nog van een aantal lokalen gebruik maakte. In de nacht van maandag 14 op dinsdag 15 maart 1993 kraakte een groep kunstenaars van de Werkgroep Ateliers van de Beroepsvereniging van Beeldende Kunstenaars (BBK) het complex. Na de restauratie van 2011 is het pand onder de naam "H4AGWEG" (Haagweg 4) in gebruik genomen als bedrijfsruimte voor bedrijven in de creatieve sector en als atelier voor circa 55 kunstenaars. Op dinsdag 23 september 2014 opende de horecagelegenheid Galerie Café Leidse Lente haar deuren in de Ambachtsschool.