NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parkrandgebouw

Parkrandgebouw is een flatgebouw in Amsterdam Nieuw-West. Het gebouw staat in Geuzenveld aan de Dr. H. Colijnstraat. Hier stonden rond 1956 enkele woonblokken. Deze waren begin 21e eeuw uitgewoond, in combinatie met vaak betonrot en schimmelvorming door slechte ventilatie. Er werd niet voor gekozen de woningen te renoveren, maar te slopen en plaats te laten maken voor nieuwbouw. Aan het architectenbureau MVRDV werd door Woningbouwvereniging Het Oosten (later na fusie Het Oosten Kristal genoemd) de opdracht gegeven om te komen tot nieuwbouw, die veel woningen zou herbergen, maar tevens het open karakter van een tuinstad met zich mee zou brengen. De oudbouw zorgde voor een scheiding tussen woonwijk en het Eendrachtspark, die scheiding moest opgeheven worden. MVRDV kwam een combinatie van flatgebouw en torenflats. Het geheel staat op een gemeenschappelijke sokkel waarin een parkeergarage is ondergebracht. Daarboven rijzen vijf torenflats omhoog (aangeduid met de letters V, W, X, Y, Z, ontworpen door Thonik) van elf verdiepingen. Tussen alle bovenste twee etages lijkt een woonbalk te lopen van twee woonlagen. Daarmee kreeg het gebouw het uiterlijk van een flatgebouw waaruit enkele delen zijn weggehaald, waarmee een ruimtelijke blik ontstond. Om die grote open ruimten, binnenpleinen, optisch te verkleinen werd aan kunstenaar Richard Hutten gevraagd met ideeën te komen. Hutten kwam met kroonluchters, schemerlampen, bloempotten, etc. (van groot formaat) om die binnenkamers de vorm te geven van de huis-, speel- of eetkamers in de flats. Er werd van eind 2004 tot en met voorjaar 2007 door Ballast Nedam aan het gebouw van Jacob van Rijs gewerkt, de kosten bedroegen rond de 44 miljoen euro. Bij de oplevering bevatte het gebouw 223 woningen. De buitenwanden van de open ruimten zijn betegeld door tegels van de Koninklijke Tichelaar Makkum. Zij fabriceerden vorstbestendige geglazuurde tegels in de kleuren wit en zwart, afgewisseld door wat de fabriek zelf omschreef als druppelglazuur.
Hide and see(k)

Hide and see(k) is een kunstwerk toegepaste kunst in Amsterdam-Zuid. Het werk bestaat uit een fontein naar een ontwerp van de Deense kunstenaar Jeppe Hein. Hein ontwierp meer fonteinen, die verspreid over de wereld hun plaats vonden. Hide and see(k) (Hide-and-seek betekent verstoppertje) werd in 2013 geplaatst in de Rijksmuseumtuinen van het Rijksmuseum, Amsterdam (inventarisatienummer NG-2014-13). Hein kwam met een combinatie van de waterspuwers (bedriegertjes) in 17e-eeuwse tuinen die verdekt opgesteld de bezoekers verrasten met plotselinge waterstralen en een gangbare fontein of sprong. De fontein bestaat uit een rond bassin met een doorsnee van 9 meter, waarop roestvast stalen rasters liggen. Vanuit die rasters spuiten de vier groepen spuwers in vaste volgorde hun water. De groepen spuwers vormen een gesloten cirkel of vierkant van 3,50 bij 3,50 meter of een combinatie daarvan zodat een corridor ontstaat. Daarbij is er een periode van twaalf seconden dat de spuwers geen water lozen; het is dan zaak binnen of juist buiten het besproeide gebied te geraken. Hein wilde met deze wijze kortstondige ontmoetingen laten plaatsvinden; je bevindt je met een lotgenoot even opgesloten binnen de muren van water, die net zo snel weer verdwijnen als dat ze gekomen zijn. Met hetzelfde thema creëerde hij eerder Appearing rooms (kamers van watermuren eveneens in fonteinvorm) en Social bench; een bankje waar je alleen op kan zitten als je je bankgenoot aankijkt of ernaar toe glijdt. De fontein kwam te liggen in de toen vernieuwde museumtuinen van landschapsarchitect Copijn. In 2013 lag de fontein tussen de tijdelijke expositie van beelden van Henry Moore, in 2018 tussen die van Eduardo Chillida. In de buurt van de fontein is er voor de kinderen nog een permanent opgesteld klimrek van Aldo van Eyck. De aankoop werd medegefinancierd door industrieel en kunstverzamelaarsechtpaar Charlotte en Joop van Caldenborgh.
Speelobject Beatrixpark

Het Speelobject Beatrixpark is toegepaste kunst in het Beatrixpark, Amsterdam-Zuid. De gemeente Amsterdam gaf aan Carve Ontwerp- en Ingenieursbureau de opdracht een multifunctioneel speeltoestel te ontwerpen, dat geplaatst kon worden op een buiten gebruik zijnd betonnen basketbalveldje. Het moest in eerste instantie geschikt zijn voor kinderen tussen 6 en 12 jaar, maar er moesten ook oudere kinderen op kunnen spelen. Tevens moest het voor andere omstanders een aangenaam zicht geven. Carve ontwierp een constructie dat nog het best te omschrijven is als een witte hondenkluif, andere gaven het de term blob-vormig mee. Het geheel van spuitbeton opgetrokken object bestaat uit drie uiteinden aan een centraal middenstuk. Verspreid zijn openingen en kruigaten te vinden waardoor kinderen kunnen klimmen etc. Het werk bestaat uitsluitend uit rondingen met een open bovenkant. Aan de binnenzijde zijn speelobjecten, zoals een verende klimconstructie te vinden. De buitenkant bevat bijvoorbeeld een op de constructie geschilderd doel, terwijl de ruimte ervoor vrij is gehouden zodat er gevoetbald of gehandbald kan worden. Een andere zijde heeft een spiegel van metaalplaat, die een vertekend beeld teruggeeft. Aan een grote lus op een van de uiteinden hangt een mand aan touwen die gebruikt kan worden als hangplek of schommel. Het object werd in 2015/2016 geplaatst.
Flugplatz Hilversum

Der Flugplatz Hilversum (niederländisch: Vliegveld Hilversum; ICAO-Code: EHHV) ist ein öffentlicher Flughafen, 4 km südwestlich von Hilversum in der Provinz Noord-Holland in den Niederlanden. Geschichte Der Bau eines Flughafens in der Nähe von Hilversum begann im Februar 1938. Die Gemeinde kümmerte sich um das Nivellieren, Versiegeln von Gräben und Aussaat von Gras. Dies war im Rahmen eines Beschäftigungsprojekts. Die Stiftung Vliegveld Het Gooi baute einen Hangar und ein Clubhaus. Die feierliche Eröffnung des Geländes erfolgte am 30. September 1939. Dieses Fest wurde jedoch aufgrund der allgemeinen Mobilisierung abgesagt. Am 28. August forderte das Verteidigungsministerium den Flughafen. 3 Tage später kamen 12 Flugzeuge der Ersten Explorationsgruppe des Zweiten Luftfahrtregiments aus Soesterberg an. Drei Fokker C.V dieser Gruppe führten am ersten Kriegstag einen Bombenflug über den Strand von Scheveningen durch. Dies war der einzige Flugauftrag von Hilversum. Niederländische Soldaten machten die Baustelle unbrauchbar. Die Deutschen restaurierten und erweiterten es. Sie versorgten den Flughafen auch mit einer umfangreichen und getarnten Infrastruktur. Während des Krieges wurde der Flugplatz sporadisch bombardiert. Die Luftwaffe nutzte den Flugplatz ab Ende Sommer 1940. Hauptsächlich Flugzeuge mit Support-Aufgaben waren hier anzutreffen. Die Montage der bei Fokker produzierten Trainingsflugzeuge fand auch am Flugplatz statt. Ende 1944 zerstörten die Deutschen das Gelände weitgehend. Nach dem Krieg wurde das Flughafengelände in seinen Vorkriegszustand zurückversetzt. Am 10. Juli 1948 wurde der Flughafen offiziell eröffnet. Nach dem Krieg war die Nationale Luchtvaartschool (NLS) Betreiber des Flughafens. Schließlich wurde der Flugplatz von der Gemeinde Hilversum gekauft und an die Stichting Vliegveld Hilversum verpachtet. Flughafendaten Der Flugplatz verfügt über drei Graspisten, eine mit 700 m, eine mit 660 m Länge und eine mit 600 m Länge; die Pisten haben jeweils eine Breite von 50 m. Er befindet sich auf 1 m Seehöhe. Der Flugplatz ist für Flugzeuge mit einem Höchstabfluggewicht (MTOW) von 6000 kg zugelassen. Flughafenbetrieb Aktuelle kommerzielle Aktivitäten werden unter anderem von den Flugschulen Dwarf Motorzweefvliegschool und Vliegschool Hilversum, einem Flugzeugwartungsunternehmen, einem Luftwerbeunternehmen und dem Hubschrauberunternehmen Ryfas durchgeführt. Weitere Nutzer sind der Gooise Zweefvliegclub und Fallschirmspringerklub Skydive Hilversum (ehemals Parachutistencentrum Midden Nederland). Flugbewegungen von 1974 bis 1978 und 1998 bis 2019: Siehe auch Liste der Flughäfen und Flugplätze im Königreich der Niederlande Weblinks Website des Flughafens (niederländisch) Vliegschoo Hilversum (niederländisch, englisch) Gooise Zweefvliegclub (niederländisch) Skydive Hilversum (niederländisch) Einzelnachweise
Hilversum Airfield

Hilversum Airfield (Dutch: Vliegveld Hilversum) (ICAO: EHHV) is a general aviation aerodrome 2.2 NM (4.1 km; 2.5 mi) south-southwest of Hilversum, a municipality and town in the Gooi region and the province of North Holland in the Netherlands. The airfield is used for general aviation including gliding and for parachuting. The field has three grass runways, 07/25, 12/30 and 18/36 with the respective lengths of 600 m (1,969 ft), 660 m (2,165 ft) and 700 m (2,297 ft). The majority of flights are with smaller single-engine piston aircraft, either for training or recreational purposes. There have been rumours of a hard runway, but as of 2020 no concrete plans have been announced. Though founded in 1939 with civil aviation in mind, because of the unrest in Europe, the Royal Netherlands Air Force took control of the airfield, using it as a base for Fokker C-5, Fokker C-10 and Koolhoven F.K.51 aircraft. On the 10 and 11 May 1940, the airfield came under heavy attack by Luftwaffe Messerschmitt Bf 109 aircraft. After Germany occupied the Netherlands later that month, they expanded the airfield significantly for further military use. As it became clear that the field was going to be lost to Allied forces, German military destroyed most of the field, to prevent use by the Allied forces. After the war, the field remained briefly under military control, but reopened to civil traffic in 1948. References External links Hilversum Airfield, official website Photos taken at Hilversum (EHHV) from Airliners.net
Hilversum repülőtér

A Hilversum repülőtér (IATA: nincs, ICAO: EHHV) nemzetközi repülőtér Hilversumban, Hollandiában. Légitársaságok és célállomások Teherszállítás Jegyzetek További információk Hilversum Airpor hivatalos weboldalat Photos taken at Hilversum Airport (EHHV) from Airliners.net A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től
Hollandse Brug

The Hollandse Brug is a bridge structure that crosses the Gooimeer and the IJmeer in the Netherlands. The bridge carries both the Flevolijn heavy rail railway and the A6 motorway, plus a cycleway and footway. History and importance The bridge opened on June 4, 1969 (1969-06-04) and, since then, has been the main link between the Randstad (the conurbanation including Amsterdam, The Hague and Rotterdam) and the province of Flevoland, including its two largest cities Almere and Lelystad. In 1987, the bridge carrying the Flevolijn railway between Weesp and Almere Buiten was opened adjacent to the Hollandse Brug. References
Puente de Holanda

El puente de Holanda (en neerlandés: Hollandse Brug) es un puente que cruza el Gooimeer y el IJmeer en los Países Bajos. El puente lleva tanto el tren pesado de Flevolijn, como la autopista A6, además de un carril para bicicletas y aceras. El puente se abrió el 4 de junio de 1969,​ y, desde entonces, ha sido el principal vínculo entre Randstad (la conurbanación que incluye Ámsterdam, La Haya y Róterdam) y la provincia de Flevoland, incluyendo sus dos más grandes ciudades de Almere y Lelystad. Véase también Puente Puentes más largos del mundo Puentes más altos del mundo Referencias
Hollandse Brug

De Hollandse Brug is de brugverbinding tussen Flevoland en provincie Noord-Holland gelegen bij Muiderberg, op de plek waar het Gooimeer overgaat in het IJmeer. De brug werd in 1969 opengesteld. De autosnelweg A6 voert over deze brug. Tevens is er parallel aan de autosnelweg een spoorbrug in de Flevolijn, die in gebruik is genomen in 1987. Er is een rijbaan voor fietsers aan de westzijde van de autobrug. Van april 2007 tot januari 2009 was de brug gesloten voor vrachtverkeer, nadat uit metingen van TNO zou zijn gebleken dat de brug niet aan de kwaliteits- en veiligheidseisen voldeed. In het najaar van 2007 werd de Hollandse Brug ook afgesloten voor landbouwverkeer en (brom-)fietsers en werd er een pont over het Gooimeer ingezet als alternatief voor de brug. De pont werd gehuurd door Rijkswaterstaat van het GVB. Na voltooiing van de werkzaamheden werd de pontverbinding weer opgeheven. Tweede Hollandse Brug In juni 2014 is gestart met de bouw van de tweede Hollandse Brug als onderdeel van de weguitbreiding van de autosnelwegen A1 en A6 tussen Diemen en Almere Havendreef. De brug is nodig om de verbreding van de A6 naar vier rijstroken in beide richtingen en een wisselbaan te faciliteren. De brug is 28 november 2015 in gebruik genomen.
Замок Хемстеде

Замок Хемстеде (нид. Kasteel Heemstede) — дворцовая постройка XVII века в стиле голландского классицизма в провинции Северная Голландия. История Замок построен в 1645 году. Корпус характеризовался симметричным стилем, на всех четырёх углах находились башни, а вокруг был вырыт широкий ров. Несмотря на то, что постройка носит название «замок», возводилась она прежде всего в целях роскошного и комфортного проживания. В период 1645—1680 годов на территории комплекса находился прекрасный сад. Это был огромный парк с изящными пешеходными аллеями, барочными садами, которые были щедро украшены аккуратно подстриженной живой изгородью, декоративными растениями, фонтанами и вольерами. По обе стороны от замка проходила дорога. Залы дворца были декорированы картинами художника Николаса Берхема. Между 1716 и 1723 годами усадьба несколько раз сменила владельцев, что плохо повлияло на её сохранение. Вероятно, в этот же период продали картины замка. Были уничтожены сады, но вновь восстановлены в 1723 году новым владельцем. Но в конце XVIII века комплекс пережил новый период упадка: вырубают деревья, уничтожают планировку и продают механизмы фонтанов. В 1919 году усадьбу приобрела и восстановила фирма LJ Heijmeijer. 10 января 1987 замок сгорел почти полностью. В 1999—2002 годах замок был отреставрирован компанией Phanos. Галерея Ссылки История замка (I часть) — kasteleninutrecht.eu История замка (II часть) — kasteleninutrecht.eu Ресторан в замке Информация о замке на сайте компании Phanos
Замок Гемстеде

Замок Гемстеде (нід. Kasteel Heemstede) - палацова споруда 17 століття в стилі голландського класицизму, неподалік міста Утрехта. Історія і побутування споруди Замок Гемстеде виникає в добу, коли голландське мистецтво і архітектура втрачають демократичні традиції і навертаються до аристократизму. Споруда традиційно зберігає назву «замок», хоча не несе фортифікаційних чи захісних функцій через декоративність архітектурних форм і значний рівень комфорту. Замок створили у 1645 році в стилі голландського класицизму з садом бароко навколо. Маєток став спадкоємцем невеликого замку, що колись існував на околиці міста Утрехта з тою ж назвою. Серед перших володарів замку - багатій Адріан Паув. Сад бароко існував в період 1645-1680 рр., де були створені алеї, фонтани, вольєри з рідкісними птахами, стрижені дерева і кущі. Адріан Паув був меценатом і замовляв картини художнику Ніколасу Берхему великого розміру для декорування залів палацу. Садиба справляла приємне враження серед безлічі халуп та дрібної пересічної забудови голландських бюргерів. Гравюри садиби з садами бароко створив Ісаак Мушерон. Між 1716 и 1723 роками садиба декілька разів змінила володарів, що погано вплинуло на її збереження. Можливо, в цей період були продані і картини замку. Особливо значно постраждали сади, які були відновлені у 1723 році. Наприкінці 18 століття садиба знов занепадає, розпланування доби бароко знищують, а дерева саду вирубають. Були продані також механізми фонтанів. 1919 року старий палац придбала и відремонтувала фірма LJ Heijmeijer. Доля не була прихильною до стародавньої споруди і в мирний час. 10 січня 1987 року замок надзвичайно постраждав від пожежі. Майже 10 років стояв пусткою. Залишки історичної споруди придбала фірма Phanos і до 1999 року відновила мури і дахи в історичному вигляді. Замок - центрична споруда з чотирма вежами на кутах споруди. Частково збережені рови і частка рослин і дерев навколо. Галерея Див. також Гет-Лоо Палац Гейс тен Бос, м. Гаага сад бароко Реставрація (мистецтво)
Ringvaartbrug A5

De Ringvaartbrug A5, aangeduid als Kunstwerk 511, is een kunstwerk in de provincie Noord-Holland. Het bouwwerk is gelegen in de Rijksweg 5 / Westrandweg en voert over de Ringvaart van de Haarlemmermeer. Het architectenbureau Zwarts & Jansma Architecten was verantwoordelijk voor het ontwerp van deze rijksweg en al haar kunstwerken. De weg werd met het oog op de landelijke gebieden als een lange "natuurlijke" sliert uitgevoerd. Over de aanleg werd jarenlang geprocedeerd tot aan de Raad van State aan toe. In 2009 werd het startsein gegeven en begon Rijkswaterstaat met het aanleggen van het gedeelte tussen de Rijksweg 9 en de Tweede Coentunnel. In dat traject werden twee opmerkelijk kunstwerken opgenomen, de brug over de Ringvaart en een 3,3 kilometer lang viaduct langs en boven de Amsterdamse Basisweg. Omdat er maar een beperkt aantal brugpijlers mogelijk waren in dit gat in het dijklichaam waarop de weg ligt, moest er gebruik gemaakt worden van extreem lange liggers. Voor deze kokerliggerbrug ontwikkelde Spanbeton uit Koudekerk aan den Rijn een nieuwe kokerligger die zijn aanduidde als PIQ, ze is aan de onderzijde voorzien van flenzen. Voor de brug waren tientallen liggers nodig met elk een gewicht van circa 155.000 kilogram. De benodigde maximale lengte was 61,75 per ligger; 3 meter langer dan de tot dan toe langste betonliggers in de brug over het Van Starkenborghkanaal bij Groningen. Behalve dat er gebruik gemaakt werd van lange liggers, was ook de aanvoer van de liggers bijzonder. Zij werden vanuit Koudekerk aangevoerd met diepladers met daarachter een lorry. Eenmaal aangekomen bij de bouwput werd de lorry de leider in het transport; de dieplader reed er achteruit achteraan. De lorry reed vervolgens op een ponton in de vaart. De liggers werden door middel van twee hijskranen naar hun ligplaats gebracht. De lengte van het viaduct werd mede bepaald door wat onder het viaduct kwam te liggen. De Westrandweg nadert de Ringvaart Haarlemmermeer vanuit het noorden in een scherpe hoek. De snelweg staat met haar oostelijk landhoofd in de Osdorper Binnenpolder, waar ecologische waarden gehandhaafd moesten worden. Daarna volgt de oostelijke dijk van de ringvaart met fietspad. In totaal zijn daar vier overspanningen van elk circa 40 meter. Dan volgt de overspanning van 60 meter van de ringvaart. Aan de westzijde volgt de circa 30 meter lange overspanning van de Lijnderdijk, de westelijke dijk van de ringvaart. Daarna volgt nog een overspanning van circa 30 meter over een grasland tot aan het westelijk landhoofd in de Haarlemmermeerpolder.
Rimburger Busch und Kanualbusch

Das Naturschutzgebiet Rimburger Busch und Kanualbusch liegt auf dem Gebiet der Stadt Herzogenrath in der Städteregion Aachen in Nordrhein-Westfalen. Das Gebiet erstreckt sich nördlich der Kernstadt von Herzogenrath und nordwestlich des Herzogenrather Ortsteils Hofstadt. Westlich des Gebietes fließt die Wurm, ein Nebenfluss der Rur, und verläuft die Staatsgrenze zu den Niederlanden, östlich verläuft die Landesstraße L 47. Westlich erstreckt sich das etwa 76,9 ha große Naturschutzgebiet (NSG) Wurmtal nördlich Herzogenrath und südlich das etwa 20,75 ha große NSG Ehemalige Braunkohle-Abgrabung Ottilie. Bedeutung Das etwa 24,5 ha große Gebiet wurde im Jahr 2003 unter der Schlüsselnummer ACK-095 unter Naturschutz gestellt. Schutzziele sind der Erhalt und die Optimierung eines größeren Laubwaldgebiets in der vom Ackerbau geprägten Lösslandschaft. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Weblinks Einzelnachweise
Sint-Dionysiuskerk (Asselt)

De Sint-Dionysiuskerk is een kerkgebouw in Asselt in de gemeente Roermond in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk ligt aan de zuidwestkant van het dorp op een kerkheuvel in de uiterwaarden van de Maas. Het rijksmonument maakt deel uit van het beschermd dorpsgezicht Asselt. Een bijzonderheid van de kerk is dat de toren aan de oostkant van de kerk staat. Geschiedenis en beschrijving De voorganger van de huidige kerk was een houten kerk, die in 934 werd opgetrokken op de plek waar een Frankische burcht had gestaan. Rond 1100 werd de houten kerk vervangen door een kerk van Maaskeien. In het muurwerk werden spolia uit een Romeins hypocaustum verwerkt. Nadat door de schurende werking van de Maas de romaanse toren ingestort was, werd in 1515 aan de veilige oostzijde van de kerk de huidige laatgotische bakstenen toren gebouwd.Deze heeft drie geledingen en een ingesnoerde spits.In 1916-17 werd het grootste deel van het oude schip vervangen door een nieuw neoromaans met veldkeien bekleed schip, waartegen een koor werd gebouwd. Dit was voorzien van een crypte, kinderkapel en sacristie. Het romaanse koor is sindsdien in gebruik als schip, waardoor de kerk niet langer georiënteerd is. De architect van deze verbouwing en nieuwbouw was Pierre Cuypers. In de kerk bevinden zich glas-in-loodramen van Joep Nicolas en Hubert Levigne en een 12de-eeuwse romaanse doopvont. In de oostgevel van de toren is boven de ingang in een nis een beeld van Sint-Dionysius aangebracht. Rond de kerkheuvel liggen keermuren.
Sint-Martinuskerk (Stein)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in het Nederlandse dorp Stein. De huidige kerk werd in neogotische stijl ontworpen door architect Johannes Kayser en gebouwd in 1884. De Sint-Martinuskerk is een driebeukige kruiskerk met een ingebouwde 14e-eeuwse mergelstenen toren van drie geledingen met ingesnoerde spits. De bovenste geleding van de toren is met driepasfries en hoeklisenen versierd. Het huidige schip met kruisribgewelven en de zijbeuken dateert uit 1929-1930 en is ontworpen door J.H.H. van Groenendael, die ook twee zijkapellen tegen de toren liet bouwen. In het driehoekig schip staan nog drie paar zuilen met maaslandkapitelen van de oude kerk uit de 15e eeuw. Op 15 mei 2004 stortte een deel van de toren in na een hevige brand, waarbij ook het oude torenuurwerk verloren ging. De kerk werd in 2005-2006 gerestaureerd. Hierbij werd ook de grafkelder onder handen genomen, waarin onder anderen het stoffelijk overschot ligt van Herman van Bronckhorst-Batenburg. Op 25 maart 2007 werd de kerk opnieuw in gebruik genomen. Zie ook Twee andere kerken in de plaats Stein: Sint-Jozefkerk (Kerensheide) en Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk (Nieuwdorp)
Ehemalige Braunkohle-Abgrabung Ottilie

Das Naturschutzgebiet Ehemalige Braunkohle-Abgrabung Ottilie liegt auf dem Gebiet der Stadt Herzogenrath in der Städteregion Aachen in Nordrhein-Westfalen. Lage Das Gebiet erstreckt sich nördlich der Kernstadt von Herzogenrath und westlich des Herzogenrather Ortsteils Hofstadt. Westlich des Gebietes fließt die Wurm, ein Nebenfluss der Rur, und verläuft die Staatsgrenze zu den Niederlanden, östlich verläuft die Landesstraße L 47. Westlich erstreckt sich das etwa 76,9 ha große Naturschutzgebiet (NSG) Wurmtal nördlich Herzogenrath und nördlich das etwa 24,5 ha große NSG Rimburger Busch und Kanualbusch. Bedeutung Das etwa 20,75 ha große Gebiet wurde im Jahr 2003 unter der Schlüsselnummer ACK-096 unter Naturschutz gestellt. Schutzziele sind der Erhalt eines strukturreichen Birken-Eichenwaldes sowie der Hecke und der Baumgruppen, die Öffnung des Stollens und Einrichtung als Winterquartier für Fledermäuse sowie die Sicherung und Entwicklung einer aufgelassenen Tagebaugrube mit größerem Abgrabungsgewässer. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete in der Städteregion Aachen Weblinks Einzelnachweise