NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Landgoed Hoevelaken

Landgoed Hoevelaken (met daarin opgenomen het Hoevelakense Bos) is een lang, smal stuk veenland dat rond het jaar 1000 werd ontgonnen. Er werden toen lange sloten gegraven van de Hoevelakense Beek in noordelijke richting tot aan de Laak bij Nijkerkerveen. Door enkele percelen samen te voegen, ontstond het landgoed in zijn huidige vorm, ongeveer drie kilometer lang en niet meer dan 375 meter breed. Het landgoed is sinds de jaren 1960 eigendom van Geldersch Landschap, maar het landhuis met omliggend park behoren daar niet toe. Het landgoed bestaat uit weilanden, loofbos, waterpartijen en lanen. Dwars door het landgoed loopt een zandrug, door inklinking is het veen in de loop der jaren gezakt zodat de zandrug daar nu bovenuit steekt. De weg Hoevelaken-Nijkerk loopt dwars door het noordelijk deel van het landgoed. Geschiedenis Al in 1132 werd de naam Hoevelaken vermeld en in 1402 werd de heerlijkheid Hoevelaken beschreven als bezit van de familie Van Zuylen, die het in leen had van de Gelderse hertogen. Een paar jaar later werd er geschreven over kasteel Hoevelaken. In de 17de eeuw ging het landgoed door vererving over naar de familie Van Lynden. Nadat het kasteel in het Rampjaar door Franse invallende militairen verwoest was, werd er in 1679 een nieuw huis gebouwd, iets noordelijker. Een latere generatie liet een centraal gelegen laan aanplanten en maakte daar een park omheen. In 1834 werd de familie Schimmelpenninck van der Oye eigenaar. In 1926 werd het landgoed verkocht aan dr. C.J.K. van Aalst, president van de Nederlandsche Handel-Maatschappij. Hij liet een nieuw huis bouwen door de architecten Johannes en Marie Adrianus van Nieukerken, die ook het NHM-kantoor aan de Kneuterdijk in Den Haag hadden ontworpen. Het park werd in 1927 in landschapstijl ingericht door Pieter Wattez. Er kwam een grote waterpartij en een klein sterrenbos, zoals toen in de mode was. De kleinkinderen van Van Aalst verkochten het landhuis in de jaren zestig van de twintigste eeuw aan het Bouwfonds en het landgoed aan Geldersch Landschap. In 2016 werd de door Wattez ontworpen vijver en omgeving gerenoveerd en kwamen er zitbanken. Bij zijn afscheid als voorzitter van het 'Nationaal Groenfonds' dat gevestigd is in Hoevelaken kreeg Pieter van Vollenhoven deze renovatie aangeboden als afscheidscadeau. Ook andere fondsen leverden een bijdrage. Flora en fauna Doordat het landgoed een hoog- en een laaggelegen deel heeft, zijn er veel verschillende planten en bomen. In het drogere bos bloeit in het voorjaar dalkruid, bosanemoon en gewone salomonszegel. In de natte gedeelten komen dubbelloof, breedbladige wespenorchis en bosandoorn voor. De beschermde koningsvaren. Groeit in elzenbosjes op vochtige halfbeschaduwde plekken. Hij kan manshoog worden en onder optimale omstandigheden kan meer dan een eeuw oud worden. Op het landgoed zijn ca. honderdvijftig soorten paddenstoelen aangetroffen. Naast meer algemene diersoorten komen er ringslangen en allerlei soorten vleermuizen voor. De gemeente Nijkerk en het GLK presenteerden in 2024 respectievelijk 2025 plannen voor herinrichting en uitbreiding van het bos.
Riffgat

Riffgat (also known as Borkum Riffgat and OWP Riffgat) is an offshore wind farm 15 kilometres (9.3 mi) to the north-west of the German island of Borkum and north of the eponymous shipping channel in the southern North Sea. The wind turbines are built across an area of 6 square kilometres (2.3 sq mi). It consists of 30 turbines with a total capacity of 108 megawatt (MW), and is expected to generate enough electricity for 112,000 households. Early 2011, the Dutch government stated that the wind farm was partly in Dutch territory and protested against the issuing of construction licenses by the German government. The issue was resolved in 2014 with the signing of the Ems-Dollart-Treaty. Between November 2015 and April 2016, transmission problems prevented Riffgat from exporting power. See also Wind power in Germany List of Offshore Wind Farms References External links Riffgat Offshore Windpark
ВЕС Рифгат

ВЕС Рифгат (нім. Offshore-Windpark Riffgat) — німецька офшорна вітроелектростанція, введена в експлуатацію у 2014 році. Місце для розміщення ВЕС обрали в Північному морі за 15 км на північний захід від острова Боркум (частина Фризького архіпелагу). Восени 2012 року плавучий кран Oleg Strashnov виконав роботи зі спорудження фундаментів. Кожен із них включав монопалю діаметром 6,5 метра й завдовжки до 72 метрів, яка забивалася на 28—48 метрів під морське дно. Вага монопалі становила до 748 тон, крім того, на неї зверху встановлювався перехідний елемент (до якого і кріпляться башти вітроагрегатів) вагою 207 тон. Встановлення вітрових турбін провело спеціалізоване судно Bold Tern, яке закінчило роботи в червні 2013-го. Ґратчасту опорну основу («джекет») офшорної трансформаторної підстанції встановив восени 2012-го згаданий вище Oleg Strashnov, а через рік він же провів монтаж на неї надбудови з обладнанням («топсайду»). На верхній палубі цієї підстанції передбачили гелікоптерний майданчик, розрахований на прийом машин типу AW-139. Головний експортний кабель завдовжки 48 км, розрахований на роботу під напругою 155 кВ, проклало судно Bodo Installer. При цьому доводилось переривати роботи для проведення підриву численних бомб часів Другої світової війни, виявлених на трасі будівництва. Після виходу на суходіл біля Pilsum (півтора десятка кілометрів на північний захід від Емдена) експортний кабель пролягає ще на 30 км до місця з'єднання з енергомережею. Станція складається з розміщених на площі 6 км2 тридцяти вітрових турбін Siemens типу SWT-2.6-120 з одиничною потужністю 2,6 МВт та діаметром ротора 120 метрів. Їх змонтували на баштах висотою 90 метрів у районі з глибинами моря до 20 метрів. Проект спільно реалізували компанії Enova та EWE. Примітки
Лайденски университет

Лайденският университет (на нидерландски: Universiteit Leiden) е обществен университет в Лайден, Нидерландия. Основан е през 1575 година. Университетът е най-старият в Нидерландия и един от най-старите действащи в света. Той е член на Coimbra group, Europaeum и Лигата на европейските изследователски университети, организации включващи най-престижните и добри университети в Европа. С една от най-големите колекции в Европа, библиотеката на Лайден е един от най-мощните гравитационни центрове на знанието от 16 век насам. Историята гласи, че след защитата на Лайден и извоюването на независимост от краля на Испания и Папата, Вилхелм Орански се допитал до съгражданите си дали да намали таксите за следващите десет години или да се построи университет. В резултат на взетото решение Лайденският университет става първият в Нидерландия. Галерия Възпитаници Хуго Гроций (1583 – 1645), юрист Андреас Грифиус (1616 – 1664), поет и драматург Кристиан Хюйгенс (1629 – 1695), физик, астроном и математик, създател на вълновата теория на светлината Пол-Анри Дитрих Холбах (1723 – 1789), писател, учен и философ-материалист Николай Озерецковски (1750 – 1827), естественик и пътешественик Хуго де Фриз (1848 – 1935), ботаник Мартинус Бейеринк (1851 – 1931), микробиолог и ботаник Роберт ван Хюлик (1910 – 1967), китаист, дипломат и писател Пол Верховен (р. 1938), режисьор, сценарист и филмов продуцент Яп де Хоп Схефер (р. 1948), дипломат и 11-и генерален секретар на НАТО Армин ван Бюрен (р. 1976), музикант, транс DJ Преподаватели Хендрик Лоренц (1853 – 1928), физик, изследвал електромагнитното излъчване и работил върху математическото му описание, носител на Нобелова награда за физика (1902) Вилем Ейнтховен (1860 – 1927), лекар и физиолог, носител на Нобелова награда за физиология или медицина (1924) Йохан Хьойзинха (1872 – 1945), нидерландски филолог, историк и културолог. Алберт Айнщайн (1879 – 1955), физик, мислител, писател. Източници Външни препратки Официален сайт на Лайденския университет ((en))
Universiteit Leiden

Universiteit Leiden, beliggende i Leiden, er oprettet den 8. februar 1575 og dermed Nederlandenes ældste universitet. Universitetet har ni fakulteter: Arkæologi, jura, matematik og naturvidenskab, medicin, filosofi, samfundsfag, teologi, kunst samt litteratur og sprog. I vintersemesteret 2015/2015 havde universitetet 25800 studenter. Universitetet har ca. 5500 ansatte. Ansatte Melly Oitzl Kendte personer, der har gået på Universiteit Leiden Bernhard Siegfried Albinus Herman Boerhaave Frits Bolkestein Jesper Rasmussen Brochmand Thomas Browne Edsger Dijkstra Charles de l'Ecluse Paul Ehrenfest Albert Einstein Willem Einthoven Ayaan Hirsi Ali Jaap de Hoop Scheffer Johan Huizinga Christiaan Huygens Heike Kamerlingh Onnes Dronning Beatrix af Nederlandene Dronning Juliana af Nederlandene Kong Willem-Alexander af Nederlandene Willem Levelt Justus Lipsius Hendrik Lorentz Constantin Marselis Vilhelm Marselis Johannes Meursius Jan Hendrik Oort Johannes Pontanus Peder Hansen Resen Rembrandt van Rijn Frederik Rostgaard Willem de Sitter Willebrord van Roijen Snell (Snellius) Niels Stensen Stephen Hansen Stephanius Hans Svane Johan Rudolf Thorbecke Jan Tinbergen Christen Worm Willum Worm Pieter Zeeman Bibliografi Willem Otterspeer: The Bastion of Liberty: Leiden University Today and Yesterday. Leiden University Press, Leiden 2008, ISBN 978-90-8728-030-7 Willem Otterspeer: Good, gratifying and renowned. A concise history of Leiden University. Transl. by John R.J. Eyck. Leiden, 2015. ISBN 978-90-8728-235-6 Th.H. Lunsingh Scheurleer and G.H.M. Posthumus Meyjes (eds), Leiden University in the Seventeenth Century. An Exchange of Learning (Leiden, 1975), ISBN 9004042679 Ekstern henvisning Universiteit Leiden
Sveučilište u Leidenu

Sveučilište u Leidenu (latinski: Academia Lugduno-Batava; nizozemski: Universiteit Leiden; ranije: Rijksuniversiteit Leiden, skraćenica: LEI) osnovano je 1575. godine kao najstarija institucija visokog obrazovanja u Nizozemskoj. Sveučilište ima fakultete u Leidenu i kampus u Haagu, a 2019. je imalo 30869 upisanih studenata. Alumni sveučilišta dobitnici su 16 Nobelovih nagrada. Školarina za studente EU/EEA zemalja iznosi 2 tisuće eura, dok se školarina za ostale studente iz inozemstva kreće između 12 i 19 tisuća eura. Izvori
Università di Leida

L'Università di Leida (in olandese Universiteit Leiden, Academia Lugduno-Batava in latino) è la più antica università dei Paesi Bassi, situata nella città di Leida. Storia Fondata nel 1575 da Guglielmo I d'Orange, a capo della Guerra degli ottant'anni. La casa reale degli Orange-Nassau tuttora intrattiene stretti rapporti di collaborazione con l'università. L'università è costituita da sei facoltà ed ospita più di 40 fra istituti di ricerca di livello nazionale ed internazionale. Il costo accademico dipende dalla nazionalità degli studenti. Per i membri dell'Unione Europea e dello Spazio Economico Europeo, questo consiste in un pagamento annuale di 2.209 euro, mentre per gli altri paesi l'importo può arrivare fino ai 15.000. Leiden University Medical Center Leiden University Medical Center (olandese: Leids Universitair Medisch Centrum ) o LUMC è l'ospedale universitario che afferisce all'Università di Leiden, della quale rappresenta la facoltà di medicina. LUMC è un moderno centro medico universitario per la ricerca, l'istruzione e la cura dei pazienti. Galleria d'immagini Note Voci correlate Orto botanico di Leida Osservatorio di Leida Homunculus loxodontus Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università di Leida Collegamenti esterni (NL, EN) Sito ufficiale, su universiteitleiden.nl. Universiteit Leiden (canale), su YouTube. (EN) State University of Leiden, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. (EN) Opere di Università di Leida, su Open Library, Internet Archive. (EN) Opere riguardanti Rijksuniversiteit_te_Leiden, su Open Library, Internet Archive.
Universidade de Leiden

A Universidade de Leiden, ou, na sua forma portuguesa, de Leida (em neerlandês: Universiteit Leiden), localizada na cidade de Leiden, é a mais antiga universidade dos Países Baixos. A universidade foi fundada em 1575 por Guilherme I, príncipe de Orange, líder da Revolta Holandesa durante a Guerra dos Oitenta Anos. A Família Real Holandesa e a Universidade de Leiden continuam a manter uma relação próxima; as rainhas Juliana e Beatriz e o príncipe Guilherme Alexandre são antigos estudantes. A Universidade de Leiden tem seis faculdades, mais de 50 departamentos e uma excelente reputação internacional. Em 2012, foi a universidade dos Países Baixos mais bem classificada no Times Higher Education World University Rankings, onde foi considerada a 64ª melhor universidade do mundo. O ranking Shanghai Jiao Tong University, de 2011, considerou a Universidade de Leiden a 65ª melhor universidade do mundo. O Times Higher Education World University Rankings classifica recorrentemente a Universidade de Leiden como a melhor da Europa Continental na área das Artes e Humanidades. A universidade está associada a dez líderes e primeiros-ministros dos Países Baixos, incluindo o atual primeiro-ministro Mark Rutte; oito líderes estrangeiros, entre os quais o sexto presidente dos Estados Unidos John Quincy Adams; dois secretários gerais da NATO; e dezesseis recipientes do Prémio Nobel (incluindo Albert Einstein e Enrico Fermi). A universidade ganhou especial relevo durante o Século de Ouro dos Países Baixos, quando académicos de toda a Europa foram atraídos para a República das Sete Províncias Unidas dos Países Baixos devido ao seu clima de tolerância intelectual e à reputação internacional de Leiden. Durante este período, Leiden foi a base de figuras como René Descartes, Rembrandt, Hugo Grotius e Baruch Spinoza. A universidade é membro do Grupo Coimbra, do Europaeum e da League of European Research Universities. A Universidade de Leiden alberga mais de 40 institutos de pesquisa nacionais e internacionais. Referências
Universitatea din Leiden

Universitatea Leiden (în neerlandeză Universiteit Leiden), situată în orașul Leiden, este cea mai veche universitate din Olanda. Universitatea a fost fondată în 1575 de către prințul Wilhelm de Orania. Casa regală olandeză Orania-Nassau și Universitatea Leiden încă mai au legături foarte strânse. Regina Juliana a Olandei, regina Beatrix, și Willem-Alexander, Prinț de Orania au studiat la Universitatea Leiden. Istoric Universitatea a avut o importanță deosebită în timpul Epocii de Aur a Olandei, când savanții din Europa au fost atrași de Republica celor Șapte Provincii Unite ale Țărilor de Jos datorită climatului său de toleranță intelectuală și a reputației internaționale a instituției din Leiden. Universitatea a devenit casă pentru mai multe personalități, precum René Descartes, Rembrandt, Christiaan Huygens, Hugo Grotius, Baruch Spinoza și Paul Henri Thiry d'Holbach. Între personalitățile din Transilvania care au studiat aici s-au numărat cancelarul Miklós Bethlen și superintendentul (episcopul) reformat János Bodola. În prezent Topul ARWU din 2010 plasează Universitatea Leiden pe locul 20 in Europa, si pe locul 70 în lume. Topul ARWU din 2010 plasează Universitatea Leiden pe locul 20 in Europa, si pe locul 70 în lume. În topul QS Quacquarelli Symonds Limited (cunoscut prin The Times Higher Education Supplement), Universitatea Leiden apare pe locul 82 în lume. Note Legături externe www.leiden.edu - Site web oficial
Univerza v Leidnu

Univerza v Leidnu (nizozemsko Universiteit Leiden) s sedežem v mestu Leiden je najstarejša univerza na Nizozemskem. Univerzo je leta 1575 ustanovil Viljem I. Oranski, vodja nizozemskega upora v osemdesetletni vojni. Kraljeva nizozemska rodbina Orange-Nassau in leidenska univerza sta še vedno tesno povezani. Kraljici Juliana in Beatrix ter prestolonaslednik Willem-Alexander so študirali tukaj. Leta 2005 je Univerza kraljici Beatrix podelila redek častni doktorat. Univerza v Leidnu ima šest fakultet, več kot 50 oddelkov in več kot 150 dodiplomskih programov. Ima izjemen mednarodni sloves in je leta 2011 po šanghajski lestvici zasedla 65. mesto. Univerza je povezana vsaj s šestnajstimi prejemniki Nobeleve nagrade. Med drugim je članica coimbrške skupine, Europaeuma in LERU. Univerza gosti več kot 40 narodnih in mednarodnih raziskovalnih inštitutov. Opombe in sklici Zunanje povezave Uradno spletno mesto
Universitetet i Leiden

Universitetet i Leiden (holländska: Universiteit Leiden, latin: Academia Lugduno-Batava) är Nederländernas äldsta universitet, beläget i Leiden. Universitetet har ungefär 25 800 studenter. Bakgrund Universitetet i Leiden grundades 1575 av Vilhelm I av Oranien; Huset Nassau-Oranien och universitetet har fortfarande nära band. I dess tidiga historia knöts högt framstående forskare till universitetet, och det fick snart rykte som ett av de främsta lärosätena i Europa. Det var vid detta universitet som René Descartes teorier fick sitt första genombrott, och det blev även ett centrum för filologi, botanik och medicinsk vetenskap. Till skillnad från universiteten i Frankrike och Italien, blev Leiden även ett starkt fäste för protestantismen; när Justus Lipsius konverterade till katolicismen 1590 fick han troligen lämna sin professur vid universitetet. Dess första campus var vid St Barbaras kloster, men det flyttade 1581 till De vita nunnornas kloster. Byggnaden förstördes 1616, men universitetet besitter ännu den platsen. Bland de mest berömda institutionerna vid universitetet är observatoriet från 1633, naturhistoriska museet med den anatomiska teatern, historiska museet (Museum van Oudheden) samt Hortus Botanicus. Universitetsbiblioteket har mer än 3,5 miljoner böcker. Det är medlem av Coimbragruppen, Europaeum och League of European Research Universities. Galleri Referenser Vidare läsning Willem Otterspeer: The Bastion of Liberty: Leiden University Today and Yesterday. Leiden University Press, Leiden 2008, ISBN 978-90-8728-030-7 Willem Otterspeer: Good, gratifying and renowned. A concise history of Leiden University. Transl. by John R.J. Eyck. Leiden, 2015. ISBN 978-90-8728-235-6 Th.H. Lunsingh Scheurleer and G.H.M. Posthumus Meyjes (eds), Leiden University in the Seventeenth Century. An Exchange of Learning (Leiden, 1975), ISBN 9004042679 Externa länkar Webbplats Universitetet i Leiden
Haagse Markt

Der Haagse Markt, auch bekannt als Haagse Mart, gilt mit seinen etwa 500 Ständen und durchschnittlich 40.000 Besuchern an einem gewöhnlichen Markttag als der größte Wochenmarkt der Niederlande. Laut der Gemeinde handelt es sich dabei um den größten ständigen Wochenmarkt Europas. Der Haagse Markt befindet sich in Den Haag zwischen den Stadtteilen Transvaal und Schilderswijk in der Nähe der Straßenbahnhaltestellen Hoefkade und Hobbemaplein. An seinem heutigen Standort befindet er sich seit 1938, als beschlossen wurde, den Markt aus Platzgründen von der Prinsengracht an die Herman Costerstraat zu verlegen. Beliebt ist der Markt vor allem bei Einheimischen für das Sortiment an exotischen Lebensmitteln, Haushaltswaren, Stoffen und Mode. Die Markttage sind Montag, Mittwoch, Freitag und Samstag von 9 bis 17 Uhr, aber auch an Feiertagen ist der Markt geöffnet. Weblinks Website des Marktes (mehrsprachig) Einzelnachweise
De Haagse Markt

De Haagse Markt of Haagse Mart is de grootste markt van Nederland, gelegen in Den Haag op de scheidslijn van de wijk Transvaal en de Schilderswijk. Volgens de gemeente is het een van de grootste markten van Europa. Het marktgebied ligt aan de Herman Costerstraat, tussen het Hobbemaplein en de Hoefkade. De markt is vier dagen per week geopend: maandag, woensdag, vrijdag en zaterdag. Beschrijving De markt bestaat uit circa 500 standplaatsen. De koopwaar weerspiegelt de multiculturele bevolking van de stad. Op een normale marktdag kwamen er in 2006 ongeveer 40.000 bezoekers. In 2011 is dit aantal gezakt tot circa 20-30.000 bezoekers. De markt staat ook bekend als de Haagse Mart (dus zonder k). Vroeger werd de markt ook wel De Maag genoemd. Geschiedenis De Haagse Markt is de voortzetting van de markt aan de Grote Markt/Prinsegracht, waarvan de geschiedenis teruggaat tot het 1614. Op die plek verrezen in de zeventiende eeuw een boterhuis en korenhuis. De markt werd in de loop der eeuwen steeds omvangrijker. Zo werden er al in 1920 exotische vruchten zoals bananen verkocht. Niet alleen vanwege de groei, maar ook door de toegenomen overlast veroorzaakt door het goederenvervoer en de afval die de markt veroorzaakte, werd door het gemeentebestuur besloten om de markt te verplaatsen. De keus viel op de wijk Transvaalkwartier, op de grens met de Schilderswijk. Daar was nog een groot onbebouwd stuk grond beschikbaar. De opening van het 2,11 hectare grote marktterrein aan de Herman Costerstraat vond plaats op 16 mei 1938. Aanpassingen In de jaren 2014-2015 is de Haagse Markt vernieuwd. Er werd een nieuw marktkantoor met horeca gebouwd, de wandelpaden werden verbreed en opnieuw bestraat en voor de marktondernemers zijn nieuwe, overdekte kramen en opslag-units gerealiseerd. Na de vernieuwing heeft de Haagse Markt 528 standplaatsen aan 2,4 kilometer wandelpaden. Onder de markt is parkeergarage De Heemstraat aangelegd, om de parkeerdruk op de omgeving van de markt te verminderen. Sinds 2017 onderzoekt de gemeente de mogelijkheid om ook de wandelpaden te overdekken en om tramlijnen bij de markt ondergronds te laten rijden. Daarnaast is er sprake van de mogelijke bouw van woontorens bij het marktterrein. Externe link Officiële website
Haarlemmerhout

Der Haarlemmerhout (Haarlemmer Wald) ist ein Stadtwald an der südlichen Stadtgrenze Haarlems und gilt als der älteste Park der Niederlande. Er war früher Teilstück eines größeren Waldstücks, das sich bis zum Haagsche Bos erstreckte. Er beherbergt das Landhaus Welgelegen. Der Haarlemmerhout wurde im Goldenen Zeitalter der Niederlande besonders populär, als reiche Handelsleute mit ihren Familien in den Sommermonaten Ruhe und Erholung in der freien Natur suchten. Schnell fiel ihr Auge auf das damals noch ländliche Haarlem, das zu jener Zeit noch eine richtige Reise von Amsterdam aus entfernt lag. Die Erholungssuchenden stifteten Erholungsgebiete innerhalb des damals noch deutlich ausgedehnteren Waldes ein und ließen Teile parkartig anlegen, wobei insbesondere das Vorhandensein von Wald und Wasser (die Spaarne) die wichtigsten Anziehungspunkte darstellten. Die heutige räumliche Aufteilung des Stadtwalds datiert von 1830 und wurde von Jan David Zocher entworfen, einem bekannten niederländischen Architekt und Landschaftsplaner, der ihn als Englischen Landschaftsgarten gestaltete. Unterteilt wurde der Wald in verschiedene Gebiete: Stadtwald Grote Hout (Großer Wald) Stadtpark Kleine Hout (Kleiner Wald) Naturgebiet Eindehout mit Landgoed Eindehout Unter das Naturgebiet an der Nordseite des Stadtwalds fällt auch das 1785 bis 1789 erbaute Landhaus Welgelegen des Bankiers Henry Hope (um 1785–1811). Hope bezeichnet den Haarlemmerhout gerne als seinen „öffentlich zugänglichen Vorgarten“. Später wurde das Landgut um den Frederikspark erweitert, dem ersten Villenpark Haarlems, der ebenfalls nach einem Entwurf von Zocher entstand. Die von Hope bevorzugte Sichtlinie in den Wald wurde beibehalten, auch der alte Baumbestand wurde größtenteils belassen, so dass sich in Haarlemmerhout heute eine für die Niederlande bemerkenswerte Anzahl alter und mächtiger Bäume befindet. Die heute rund um den Haarlemmerhout gelegenen Wohngebiete beherbergen Villen und luxuriöse Unterkünfte und sind zahlungskräftigen Einwohnern vorbehalten. Die Grundstückspreise gehören zu den höchsten in den Niederlanden. Weblinks