NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Hoop (Norg)

De Hoop is een korenmolen in het Drentse Norg. Het is een met dakleer beklede achtkantige bovenkruier met doorlopende achtkantstijlen, waarvan de voet ook met dakleer is bekleed. Thans wordt deze bijzondere molen door vrijwillige molenaars regelmatig in bedrijf gesteld. Algemene geschiedenis De molen werd in 1857 gebouwd als pelmolen. Tegenwoordig is de molen ingericht als korenmolen en heeft een maalkoppel met 16der (140 cm doorsnede) kunststenen. Voor de bediening is er tevens een regulateur aanwezig. Tevens zijn de restanten van een koppel blauwe stenen aanwezig. Voorheen had de molen een volledige pellerij, maar deze is al voor de jaren 1930 verwijderd. Daarnaast is er een hamermolen aanwezig. Verder bestaat de inrichting uit een graanschoner, cycloon, mengketel, jakobsladder en elektrische lier. Het gevlucht van de molen was vanaf de vroege 20ste eeuw voorzien van zelfzwichting, maar is sinds 1935 voorzien van het wieksysteem volgens de Duitse luchtmachtingenieur Kurt Bilau, Bilauwieken. Daarvoor had de molen de traditionele Oud-Hollandse wieken met zeilen. In 1937 werd na een roedebreuk het systeem op beide roeden aangebracht. De gelaste roeden zijn gemaakt door de firma Buurma en in 1982 gestoken. De Hoop en De Blazekop zijn de enige overgebleven molens in Nederland die met deze bilauwieken zijn uitgerust. De molen is in 1982 en in 2000 gerestaureerd. In 2016 is de molen overgedragen aan Het Drentse Landschap. De rond rond de molen is nog steeds in particuliere handen. Technische gegevens Algemene technische gegevens De bovenas is gegoten door de firma NSBM Fyenoord en later doorboord voor de bediening van de zelfzwichting. Later werd deze hergebruikt voor de bediening van het Bilau-systeem. Het gevlucht wordt op de wind gezet met een kruilier. De met dakleer beklede kap draait op een voeghouten kruiwerk. De molen wordt gevangen (geremd) met een vlaamse vang die bediend wordt met een wipstok. De vangbalk rust tijdens het draaien op een duim. Voor het luien (ophijsen) is een kammenluiwerk aanwezig. Graan voor de hamermolen wordt op de begane grond in de elevator gestort, om één zolder hoger in de toevoer van de hamermolen te komen. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,64. Het bovenwiel heeft 63 kammen en de bonkelaar heeft 32 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,97 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is ... cm. Het spoorwiel heeft 81 kammen en het steenrondsel 24 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,375 keer sneller dan de koningsspil en 6,64 keer sneller dan de bovenas. De steek is .. cm. Eigenaren De molen is lang eigendom geweest van de familie Warmolts, maar is thans in eigendom bij de Molenstichting Drenthe. In 1981 en '82 werd de molen gerestaureerd door de familie Snijders en in 1999/2000 werd de molen wederom gerestaureerd. Fotogalerij Externe link Eigen website Zie ook Lijst van windmolens in Drenthe
De Fransche Kamp

De Fransche Kamp is een voormalig militair kamp en een kampeerterrein in natuurreservaat Fransche Kampheide in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het ligt ten zuidwesten van Bussum, nabij de Fransche Kampweg. Geschiedenis Tot 2015 werd aangenomen dat het gebied zijn naam te danken had aan de Franse belegering van Naarden in 1672. Er was echter geen aantoonbaar bewijs dat op die plek toen Franse troepen gelegerd waren. Een andere aanname was dat 'kamp' duidde op een ontginning van 'woeste grond'. In 2012 werden door amateur-archeologen van de AWN-afdeling Naerdinklandt in gekapte bospercelen verschillende militaire voorwerpen gevonden: kogels, munten, en drie militaire knopen en een messing appliqué van een sjako met de regimentsaanduiding ‘3’. Er kwamen kwamen aanwijzingen dat het uit archieven bekende 'kamp bij Naarden' en het Fransche Kamp bij Bussum hetzelfde zouden zijn. In 2015 werden op luchtopnames van het Actueel Hoogtebestand Nederland (AHN) kookkuilen, uitgegraven waterputten en verhogingen voor tenten ontdekt. Ook was er een omwalling te zien van een 'garde du camp' (bewakingspost). Deze verhoging in de vorm van een lunet was ook ingetekend op een oude kaart. De luchtopnames toonden verder drie grote kuilen van anderhalve meter diep en acht meter doorsnede die mogelijk als waterput dienden. Verder waren er op een bijna kilometer lange lijn ruim veertig omwalde kookkuilen met een doorsnede van ruim vijf meter te zien. Stelling In de periode tussen 1915 en 1918 werd een infanteriestelling aangelegd, bestaande uit dertien grote groepsschuilplaatsen en tweeëntwintig kleine. De kleinere bunkers (type I) lagen in de voorste verdedigingslinie en de bunkers type II daarachter. Ze waren door loopgraven onderling verbonden. In de Tweede Wereldoorlog werd stelling dichtgestort met zand om te voorkomen dat de geallieerden ze bij hun opmars zouden gebruiken. In 2011 werd een van de bunkers aan de buitenzijde gedeeltelijk uitgegraven. Kampeerterrein In 1932 kocht de gemeente Amsterdam het terrein van de vereniging van Erfgooiers om er een kampeerterrein op te vestigen. Het beheer van het terrein was van 1932 tot 1989 in handen van het Goois Natuurreservaat. Vooral minvermogende hoofdstedelingen kwamen er voor vakantie. Veel mensen stonden er de hele zomer; na 1945 gingen Amsterdamse kinderen zelfs in Bussum naar school. De Fransche Kamp is in de eenentwintigste eeuw nog steeds bezet met caravans, tenten, woonwagens en zomerhuisjes. Trekkers kunnen met tenten overnachten. Sinds 1989 beheert de 'Stichting tot Behoud en Beheer van seizoenkampeerterrein "De Fransche Kamp"' het gebied. Afbeeldingen
Dintelhavenbrug

De Dintelhavenbrug verbindt de beide oevers van de Dintelhaven in de Nederlandse stad Rotterdam, over de autobrug loopt de A15. Naast de autobrug bevindt zicht een spoorbrug, de Dintelhavenspoorbrug. De bruggen bevinden zich ter hoogte van de plaats waar het Dintelkanaal uitmondt in het Hartelkanaal. Oude brug Tijdens de aanleg van de Europoort in de jaren 60 lag er ten westen van de huidige brug een tijdelijke pontonbrug over wat toen de binnenhaven heette. De pontonbrug werd in 1964 vervangen door een oostelijker gelegen vaste vakwerkbrug met vier overspanningen en een brede middenpijler. Over deze brug liep slechts één spoorbaan en een rijstrook per richting. Nieuwe brug De huidige autobrug werd opgeleverd in 2000 en kort daarna werd de oude brug gesloopt. Met een hoofdoverspanning van 192 meter was de autobrug destijds de grootste vrije uitbouwbrug van Nederland. De brug is mede mogelijk gemaakt door hogesterktebeton. Over de nieuwe brug lopen 2 rijstroken met een in- en uitvoegstrook in beide richtingen. Hierdoor komt het totaal op 2x3 rijstroken zonder vluchtstroken. Aan de oostelijke zijde loopt er tevens een fietspad mee.
Kapteynbrug

De Kapteynbrug is een vaste brug in de stad Groningen over het Oosterhamrikkanaal tussen de Korrewegwijk en de Oosterparkwijk. De brug ligt op de overgang van de J.C. Kapteynlaan naar het Wouter van Doeverenplein. Deze straten maken deel uit van een lange doorgaande route door de stad van Paddepoel tot Oude Roodehaan. De brug is genoemd naar astronoom Jacobus Cornelius Kapteyn waar ook de J.C. Kapteynlaan naar is genoemd. De brug is breed vormgegeven met twee banen voor auto's, twee busbanen, twee fietspaden en stoepen. De bus buigt over de brug af vanaf het UMCG naar de Oosterhamrikbaan, een lange busbaan van deze brug tot aan Kardinge. De eerste brug, een ophaalbrug, werd rond 1920 gebouwd. Vanwege het toenemende verkeer werd het rond 1940 vervangen door een bredere basculebrug. Met de komst van de busbaan langs het Oosterhamrikkanaal werd in 1986 besloten ook deze brug te vervangen door een nog bredere om ruimte te creëren voor aparte rijstroken voor het busverkeer. Aangezien het kanaal niet meer van belang was voor de scheepvaart werd dit een vaste brug.De brug is goed te herkennen aan de spitse betonnen kunstwerken op en rond de brug. Direct ten westen van de brug is in 2003 een dam met een stuw aangelegd, die het kanaal sindsdien in tweeën splijt. Deze stuw is onderdeel van een watercirculatiesysteem genaamd 'Watermolen' dat het deel aan de kant van het Ebbingekwartier verbindt met het Noorderplantsoen en zo zorgt voor een betere circulatie van het oppervlaktewater. Het plan was nodig om de relatieve waterverlaging als gevolg van de bodemdaling tegen te gaan. Zie ook Lijst van bruggen in Groningen
Oliemuldersbrug

De Oliemuldersbrug is een ophaalbrug in de stad Groningen die de Oosterparkwijk verbindt met de Korrewegwijk. De brug ligt over het Oosterhamrikkanaal en is gebouwd in 1939. De brug bevindt zich aan het noordelijke uiteinde van de Oliemuldersweg en ontleent daaraan haar naam. De brug bestaat uit één rijbaan die afwisselend door beide richtingen kan worden gebruikt. Het verkeer vanaf de Korrewegwijk heeft hierbij voorrang. Direct naast de brug staat een voormalig brugwachtershuisje uit 1935 die vermoedelijk is ontworpen door architect S.J. Bouma. Het houten huisje is een gemeentelijk monument (nr. 106762) en heeft veel overeenkomsten met het brugwachtershuisje A-brug. Beide huisjes zijn ontworpen in de stijl van de Amsterdamse school. In 2011 werd er een plan geopperd om de Oliemuldersbrug te vervangen door een dam. Op deze manier konden de tramlijnen van de RegioTram Groningen hier makkelijker worden aangelegd. Uiteindelijk ging het plan niet door vanwege de vele bezwaren van woonbooteigenaren die vreesden dat hun boten niet meer naar de werf konden worden gebracht. Een jaar later werd het plan van de RegioTram afgeblazen. Zie ook Lijst van bruggen in Groningen (stad)
Amstelrust

Amstelrust is sinds de 17e eeuw een hofstede in Amsterdam aan de Amsteldijk 319, iets ten zuiden van de Rozenoordbrug en is een rijksmonument. Het Toegangshek Amstelrust is apart als rijksmonument ingedeeld. Geschiedenis Omstreeks 1724 werd deze buitenplaats gebouwd in opdracht van Jan Steur. Die overleed in 1728, waarna het huis toeviel aan zijn erfgenamen. Deze verkochten het huis met bijbehorend park in 1730. De latere eigenaar, Arnoldus Ameshoff, bepaalde in zijn testament uit 1782 dat er Amstelrust tot dertig jaar na zijn dood niet verbouwd of gesloopt mocht worden. Bij overtreding hiervan door zijn erven moest er 15.000 gulden aan de armen van Amsterdam gegeven worden. Dit heeft er waarschijnlijk toe geleid dat dit huis in de oorspronkelijke staat behouden is. De buitenplaats ging in de negentiende eeuw in verschillende handen over en raakte aan het begin van de twintigste eeuw in verval. Na de Tweede Wereldoorlog, waarin de woning door een Duitse Ortskommandant werd bewoond, werd het pand gerestaureerd en de tuin opgeknapt. Nadat de gemeente Amsterdam eigenaar van het landgoed was geworden, ging een groot gedeelte van het park op in het aanliggende Amstelpark, waar in 1972 de Floriade werd gehouden. Het huis en de daarbij horende koetshuis en een gedeelte van de tuin werden hiervan afgesplitst en bleven in particuliere handen. Het landgoed bestond oorspronkelijk uit het herenhuis zelf, koetshuis, stalling, tuinmanswoning, oranjerie, theekoepel, menagerie en siertuin met moes- en broeituinen. Bouwstijl Het eerste Huis Amstelrust werd gebouwd door architect Adriaan Dortsman. Dit huis werd in 1724 afgebroken en/of grondig vernieuwd. Het tegenwoordige, nu nagenoeg vierkante, landhuis werd in de eerste helft van de 19e eeuw grondig verbouwd in empirestijl en heeft een door vier schoorstenen bekroond schilddak, gootlijsten met consoles, een voorgevel voorzien van middenrisaliet en hoeklisenen deuromlijsting en dakkapel. Het interieur is na de Tweede Wereldoorlog geheel vernieuwd, met zelfs een lift erbij. Tuin Het ontwerp voor de tuin was in eerste instantie een formele tuin ten zuiden en ten westen van het huis, zoals toen gebruikelijk. Nadien werden stukken van deze tuin verkocht en werd er een meer landschappelijke tuin aangelegd. Na de aanleg van het Floriadepark stond Amstelrust grond af aan het Floriadepark ten behoeve van de grote vijver in dit park. Het terrein van Amstelrust werd hierdoor ongeveer gehalveerd. Heden Het gebouw bestaat nog steeds en is zichtbaar vanaf de weg die langs de Amstel loopt en is niet te bezichtigen door het publiek. Anno 2022 stond het huis met het verbouwde 18e-eeuwse, classicistische koetshuis te koop op circa 5,5 ha grond. Varia Tuinarchitect Leonard Springer heeft zijn leerschool gehad op Amstelrust, waar hij in 1870 een opleiding kreeg bij de daar gevestigde tuinkwekerij De Tuinbouw. Externe link https://www.buitenplaatseninnederland.nl/amsterdam-amstelrust.html Literatuur De Amsterdamse buitenplaatsen, Een vergeten stadsgeschiedenis, René W. Chr. Dessing, Uitgeverij Matrijs 2015. ISBN 9789053454916
Molenheide (Lieshout)

De Molenheide is een Nederlands natuurgebied ten zuiden van het dorp Lieshout in de gemeente Laarbeek. Het heeft een oppervlakte van 463 ha. waarvan circa 115 ha in gebruik is als woonbos. Etymologie In de loop van de 14de eeuw werd een windmolen gebouwd in een heidegebied ten zuidoosten van Lieshout. De oudst bekende vermelding van de naam Molenheide voor dat vrij kleine gebied is te vinden in een schepenakte van 1587 waarin sprake is van een groesveld ter plaetse genaempt aende Moelsheijde. In de eeuwen daarna werd de naam Molenheide gaandeweg gebruikt om de gehele heide ten zuiden van Lieshout aan te duiden. Geologie Geologisch gezien maakt de Molenheide deel uit van een dekzandrug, die zich verder in oostelijke en zuidelijke richting uitstrekt. Door verstuivingen zijn heuvels en dalen ontstaan, die het terrein een geaccidenteerd aanzicht geven. In sommige uitgestoven gedeelten hebben zich vennen gevormd, waarvan er nu nog voorkomen in het zuidelijke en westelijke gedeelte van de Molenheide. Deze vennen en de overgangen naar de hoger gelegen gronden vormen een geomorfologisch interessant milieu en zijn uit natuurlijk oogpunt van belang. Het gebied bestaat voornamelijk uit gronden die met naaldbos begroeid zijn. Op enkele plaatsen komen ook loofhoutopstanden voor, terwijl er nog een enkel stuk met heidevegetatie voorkomt. Het bosgebied heeft geen productiefunctie, maar fungeert louter als uitloop-/recreatiegebied en als leefgebied voor planten en dieren. Geschiedenis Het gebied van de huidige Molenheide werd in 1311 door de abdij van Floreffe gekocht van hertog Jan II van Brabant. In 1698 werd het gebied door de abdij overgedragen aan de ingezetenen van Lieshout. Bij die gelegenheid werd in de keuren en breuken bepaald dat de Molenheide gemeenschappelijk gebruikt mocht worden door de inwoners voor het halen van strooisel en zand ten behoeve van de mestproductie in de potstal, maar het was ten strengste verboden om in de Molenheide zand af te halen van de duinen en de zandbergen. Dit om zandverstuivingen zo veel mogelijk te voorkomen. In 1722 werd de windmolen verplaatst van de Molenheide naar het gebied 't Lankelaar aan de oostzijde van Lieshout. Toen in de Franse tijd Lieshout ophield een heerlijkheid te zijn werd de Molenheide bezit van de gemeente Lieshout. In 1955 werd het plan Villaterrein opgesteld en werd een deel van de Molenheide woongebied. Woonbos Het deel van de Molenheide dat vanaf 1955 de bestemming woonbos heeft, is bebouwd met ruim 100 villawoningen. De provinciale weg N615 van Gerwen naar Beek en Donk loopt dwars door het woonbos en heeft op die plaats de naam Molenheide. De overige wegen in het bos zijn voornamelijk zandpaden. De gronden in het woonbos zijn - op de wegen na - overwegend eigendom van particulieren. Bij veel woningen zijn eigen recreatieve voorzieningen ontstaan zoals zwembaden, tennisbanen en paardenbakken.
Dorpskerk (Berkel en Rodenrijs)

De Dorpskerk van het Nederlandse dorp Berkel en Rodenrijs is gelegen in het centrum van Berkel. De kerk maakt deel uit van de hervormde gemeente PKN. De kerk in de huidige vorm dateert uit 1732, en werd ontworpen door David van Stolk. Het tegenwoordige gebouw verving een oudere kerk op dezelfde locatie uit 1347, die in slechte staat geraakt was. De huidige toren dateert uit 1500, onduidelijk is of het kerkgebouw voor die tijd ook al een toren had. Op foto's uit 1944 is te zien dat een aanbouw aan de achterzijde beschadigd was; deze is afgebroken. Het orgel Het orgel werd gebouwd door de orgelbouwer Knipscheer uit Amsterdam en in 1801 geplaatst in een Doopsgezinde kerk in Amsterdam. In 1810 werd het orgel voor de Dorpskerk aangekocht door de toenmalige kerkvoogden W. van Vreewijk en L. Hollost. Het orgel had oorspronkelijk 1 klavier met aangehangen pedaal en werd vanaf de linkerzijkant bespeeld. De firma Gebroeders Reil uit Heerde heeft het orgel in 1956 uitgebreid naar een orgel met twee klavieren en een zelfstandig pedaal. Nog zichtbaar is dat het middelste bovenstuk het eerste orgel was en werd uitgebreid met een rugpositief en pedaaltorens. Het orgel wordt regelmatig bespeeld door Arjan Breukhoven, met grote koren zoals het 'Hollands Christelijk Mannenkoor', 'Het Randstedelijk Mannenkoor' en 'Christelijk Mannenkoor Prins Alexander', waarbij ook gasten als bijvoorbeeld Berdien Stenberg worden uitgenodigd.
Halte Sloterweg Zuid

Halte Sloterweg-Zuid was een halte op de spoorlijn Hoofddorp - Leiden Heerensingel van de Haarlemmermeerspoorlijnen. Het was een van de twee haltes aan de Sloterweg, tegenwoordig ten zuiden van Schiphol Rijnlanderweg geheten. De halte werd geopend op 3 augustus 1912 en weer gesloten op 31 mei 1935. Wachterswoning 21 staat nog op de locatie van de voormalige halte. Bron Station Sloterweg Zuid op Stationsweb
Joodse begraafplaats (Oss)

De Joodse begraafplaats aan de Hescheweg net buiten de Nederlandse stad Oss was een van de twee Joodse begraafplaatsen in de regio, naast de Joodse begraafplaats van Geffen. De Joodse begraafplaats aan de Heescheweg is in gebruik vanaf 1888. De stad Oss is bekend vanwege de Unox-fabriek. Hier waren de meeste Joden ook werkzaam. De Joden hebben een grote bijdrage geleverd aan de industrialisatie van de stad. Er is een synagoge aan de Smalstraat, die werd ingewijd in 1959. Op de begraafplaats aan de Heescheweg staan 142 grafstenen. Vandaag de dag worden er in Oss geen synagogediensten gehouden. In de Tweede Wereldoorlog lieten 280 Joden uit Oss het leven. Voor hen is een gedenkteken opgericht op de begraafplaats. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Groot Deersum

Groot Deersum (Fries: Great Dearsum) was een stins ten oosten van het dorp Achlum, in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving Het terrein waarop de stins heeft gestaan wordt nog steeds omringd door een slotgracht. Hier staat ook nog een poortgebouw. Op het terrein zelf staat nog een boerderij genaamd Poarte Plaets. Op een dam in de gracht staat een stinspoort uit de zeventiende eeuw. Dit was de enige toegang tot het terrein. Het is gebouwd met geel baksteen. Het gebouw heeft een zadeldak en aan beide kanten een trapgevel met aan de top een pilaster. Aan de veldzijde is boven de poort een gevelsteen met de tekst 'Michiel Jacobs, Deersum, 1658' met daarboven zijn enkele duivengaten. Geschiedenis De oudste gegevens over Groot Deersum betreffen een boerderij op dezelfde plaats en stammen uit 1408. Deze boerderij was eigendom van Ludingakerke. De naam 'Groot Deersum' wordt voor het eerst aangetroffen in 1644, toen Michiel Jacobs de boerderij en het bijhorende land kocht. Jacobs liet het poortgebouw plaatsen, waar nog steeds zijn opschrift is te lezen. De stins werd in 1784 afgebroken. Naast het poortgebouw staat er alleen nog een boerderij uit de tweede helft van de achttiende eeuw. Het achterste deel brandde rond 1920 af, maar werd herbouwd. De voorkant is oorspronkelijk. In 2000 werd de poort gerestaureerd.
FC Blankenburg

FC Blankenburg (Football Club Blankenburg) was een op 5 juni 1967 opgerichte amateurvoetbalvereniging uit Rozenburg, gemeente Rotterdam, Zuid-Holland, Nederland. De thuiswedstrijden worden op Sportpark Oost gespeeld. Vanaf het seizoen 2014/15 heeft deze vereniging ook jeugdteams. In 2021 is de club opgeheven. Algemeen De naam verwijst naar het dorp Blankenburg, een voormalig dorp op het eiland Rozenburg. Het dorp verdween door de aanleg van Europoort, een uitbreiding van het Rotterdamse haven- en industriegebied. Standaardelftal Het standaardelftal was in het seizoen 2018/19 ingedeeld in de Derde klasse zondag van het KNVB-district West-II, waarvoor dit seizoen een speciale competitieopzet is gemaakt met alle Derde- en Vierde klassers in dit district. Dit team werd voortijdig uit de competitie genomen. In het seizoen 2011/12 kwam dit team uit in de Vierde klasse zondag, in het seizoen erop (2014/15) kwam het eerste elftal uit in de Reserve 7e klasse zondag van het district West-II. In het seizoen 2016/17 startte de club weer met een standaardelftal. Competitieresultaten 1997–2018
Verweyhal

The Verweyhal is an exhibition space next to the Vleeshal on the Grote Markt, Haarlem. The Verweyhal was built in the 19th century as a gentlemen's society of the former drama society, later a cultural social club, Trou moet Blycken. In the second half of the 19th century the earlier building of the drama society, which was on the same spot, was too small. In 1876 the society held a competition for a new design. The Amsterdam architect A.J. van Beek won, and his plan was carried out with the help of local builder A. Raasveld. The building was occupied in 1880. The building is in the Eclectic style that was very popular at the end of the 19th century in Haarlem, but later fell out of fashion. In the first half of the 20th century, the building received a great deal of criticism. It was considered much too large and pompous. ‘An object of general contempt,’ according to the description of the distinguished gentlemen's society. Almost immediately, the gentleman's society had financial problems. Perhaps the building project had been a bit too prestigious. The gentlemen initially tried to alleviate the situation by raising their membership contribution. That did not help, because the number of members declined. As the increased contribution did not solve the problem, the ground floor was rented out as a shop. This income did not help either, and in 1922 the gentlemen were forced to sell the building to the city, which became the new owner for 125,000 guilders, and they moved to their current premises further down the Grote Houtstraat at number 115. The society building was converted in 1924 into the Spaarnebank. The safe was on the ground floor; offices were set up on the first floor. The building was called ‘an unsuccessful box of blocks’ in 1947 by the engineer G. Friedhoff, who wanted to demolish the building and replace it with traditional façades. More renovations were carried out in 1978 when the first floor was remodelled to house the Department of Cultural Affairs, the local City Planning Authority and the office of the City Architect. Fourteen years later, in 1992, the building was renovated again as a future exhibition hall to house the collection of the Haarlem artist Kees Verwey. With support from his newly formed Kees Verwey Foundation, the first floor received a new name: the Verweyhal. The former city architect Wiek Röling made a design for the new layout together with architect Jan Bernard. Opinions about the building changed in the 1970s, and for the first time, words of praise were heard. Today, the building is an official monument and still has a museological function. The entrance today to the upper exhibition floors is through Museum De Hallen, Haarlem on the Grote Markt and no longer through the original main entrance on the Grote Houtstraat. References External links De Hallen website