NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Huis met de Kabouters

The Huis met de Kabouters (Dutch for "House with the Gnomes") is a 19th-century building in Amsterdam, so named because the facade is decorated with two figures of gnomes. The building has held rijksmonument status since 1984. The house is at Ceintuurbaan 251–255 in the De Pijp district, near the Nieuwe Amstelbrug bridge across the river Amstel. The building is 27 metres in width, 13 metres in depth and 17 metres in height, and consists of three separate houses, each with a ground floor, three residential storeys and an attic storey. The building contains 12 separate apartments, seven of which are rented out and five of which are owned by the residents. The richly ornate building dates to 1884. It was designed by A.C. Boerma in a mix of architectural styles. The building has Gothic Revival elements such as lancet windows and gargoyles, Renaissance Revival elements such as kruiskozijn windows (with a horizontal and vertical beam dividing them into four sections) and stone blocks, and Swiss chalet style elements such as abundant wood carving. The facade is made of brick interspersed with sandstone elements, and features three wooden bay windows. The facade is decorated with a variety of ornaments, including gnomes, putti and eagles. The gnomes along the edge of the roof, each measuring two and half metres in height, appear to be tossing a ball back and forth. According to local legend, the ball switches hands from one gnome to the other at midnight daily or, in other versions, only on New Year's Eve or on 29 February in leap years. It is not known what the gnomes are meant to symbolize. According to one explanation, they represent two contractors who worked together on the building. Or they may represent the man who commissioned the building, as his last name was Van Ballegooijen ("Ballegooijen" literally means "ball toss"). References
Huis met de Kabouters

La casa con gli gnomi (in lingua olandese: Huis met de Kabouters) è un edificio del XIX secolo situato ad Amsterdam, così chiamato perché la facciata dell'edificio è decorata con due figure di gnomi. L'edificio ha mantenuto lo status di rijksmonument a partire dal 1984. La casa è situata nel quartiere di De Pijp, in via Ceintuurbaan 251-255, vicino al ponte Nieuwe Amstelbrug che attraversa il fiume Amstel. L'edificio ha una larghezza di 27 metri, una profondità di 13 metri e un'altezza di 17 metri ed è composto da tre case separate, ciascuna con un piano terra, tre piani abitativi e una mansarda. L'edificio comprende 12 appartamenti indipendenti, di cui sette sono affittati e cinque sono di proprietà dei residenti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Huis met de Kabouters Collegamenti esterni Sito ufficiale, su archive.is.
Huis met de Kabouters

Het Huis met de Kabouters is een 19e-eeuws gebouw in Amsterdam, zo genoemd omdat de gevel versierd is met twee figuren van kabouters. Het gebouw werd in 1984 aangewezen als rijksmonument. Het huis staat aan Ceintuurbaan 251-255 in De Pijp in Amsterdam-Zuid, nabij de Nieuwe Amstelbrug over de Amstel. Het gebouw is 27 meter breed, 13 meter diep en 17 meter hoog, en omvat drie panden bestaande uit een bel-etage, drie woonverdiepingen en een kapverdieping. Er zijn twaalf appartementen in ondergebracht, waarvan zeven worden verhuurd en vijf in particulier eigendom zijn. Het rijk versierde huis uit 1884 is opgetrokken uit baksteen, afgewisseld met kalksteenblokken en -banden, en heeft drie houten erkers. Het werd ontworpen door A.C. Boerma in een mengeling van verschillende bouwstijlen, met neogotische elementen als spitsbogen en spuwers, neorenaissance-elementen als kruiskozijnen en natuurstenen blokken en elementen van de chaletstijl (vooral het vele houtsnijwerk). De gevel is versierd met verschillende ornamenten, waaronder fantasiefiguren van kabouters, engeltjes (putti) en adelaars. De kabouters, twee figuren van tweeënhalve meter groot ter hoogte van de daklijst, werpen elkaar een bal toe. Volgens de overlevering wordt de bal stiekem door de kabouters overgegooid, òf om middernacht, òf alleen met oudjaar, òf alleen op 29 februari in schrikkeljaren. Het is niet bekend waar de kabouters symbool voor staan; er worden verschillende verklaringen voor gegeven. Mogelijk representeren ze de twee aannemers die samen aan het gebouw werkten, of symboliseren ze de opdrachtgever, die Van Ballegooijen heette. Externe link Website van het Huis met de Kabouters
Prinz-Willem-Alexander-Brücke

Die Prinz-Willem-Alexander-Brücke (niederländisch Prins Willem-Alexanderbrug) überspannt zwischen den niederländischen Gemeinden West Maas en Waal und Neder-Betuwe die Waal, den südlichen Arm des Rheins im Rhein-Maas-Delta. Auf der 1972 bis 1974 errichteten Schrägseilbrücke mit viereckigen Spannbetonstreben verläuft der Provinciale Weg N323, der einige Dörfer zwischen der Waal und der Maas mit dem nördlich gelegenen Rijksweg A15 verbindet. Das Bauwerk befindet sich bei Rhein-Kilometer 910,80 und Kilometer 52,91 der niederländischen Wasserstraße 101 (Rhein–Waal–Boven-Merwede–Beneden-Merwede–Noord). Das Bauwerk mit einer Gesamtlänge von 1419 Metern besteht aus einer insgesamt 807 Meter langen Vorlandbrücke. Die Schrägseilkonstruktion erstreckt sich über eine Länge von 612 Meter. Die Stützweiten der Hauptüberspannung betragen 77,5 m + 95 m + 267 m + 95 m + 77,5 m. Die beiden Pylone haben eine Höhe von jeweils 57 Metern. Das Bauwerk ist nach dem damaligen niederländischen Kronprinzen Willem-Alexander (seit 2013 König der Niederlande) benannt, im Volksmund wird die Brücke auch spöttisch Brug van niks naar nergens (deutsch Brücke von Nichts nach Nirgendwo) genannt. Die zwei Richtungsfahrbahnen der Brücke führten im Süden auf eine gewöhnliche Landstraße, da die geplante Weiterführung der Strecke zur A50 bei Oss nie verwirklicht wurde. Bis 1996 war für die Überquerung eine Maut fällig, was aufgrund der geringen Nutzung aber nur einen Bruchteil der Baukosten kompensierte. Im Februar 2008 wurde in einem Hohlraum der Trägerbalken eine Hanfplantage entdeckt. Bis ca. 2012 wurde ein Neubau der Straße N322 nach Osten in Richtung Nijmegen und Oss errichtet, sodass auch das südliche Ende der Brücke mittlerweile besser an das Straßennetz angebunden ist. Siehe auch Liste der Rheinbrücken Weblinks Prins Willem Alexander Brug. In: Structurae Prins Willem-Alexanderbrug In: brueckenweb.de Prins Willem Alexander brug In: bruggenstichting.nl (niederländisch)
Prins Willem-Alexanderbrug

De Prins Willem-Alexanderbrug is een tuibrug (gecombineerd met een kokerbrug) over de Waal tussen Echteld en Wamel / Beneden-Leeuwen op Rkm 910,8. De N323 verbindt het Land van Maas en Waal met de A15 en de Betuwe. De brug is tot begin 1996 geëxploiteerd als tolbrug om de bouwkosten terug te verdienen. De brug werd aangelegd om het Land van Maas en Waal beter te ontsluiten en om meer inkomsten voor de ondernemers in Tiel te genereren. Door de toenemende scheepvaart op de Waal werd het steeds moeilijker om veerponten te gebruiken, reden om te kiezen voor een brug. De hoofdoverspanning is 267 m lang. De lengte van de aanbruggen en de hoofdoverspanning bedraagt 77,5m - 95m - 267m - 95m - 77,5m. De pijlers zijn 57 meter hoog. Trivia De brug stond jarenlang bekend als de brug van niks naar nergens omdat de autoweg met 2x2 rijstroken aan de zuidkant van de brug ophield en overging in een hoofdweg met 1x2 rijstroken naar een aantal dorpen in het Land van Maas en Waal. De geplande doortrekking van de verbinding vanaf de A15 richting een brug over de Maas naar Oss en Eindhoven werd niet aangelegd. Het verkeer bleef achter bij de verwachtingen, omdat weggebruikers niet bereid waren om tol te betalen, hierdoor werd de aanleg van de brug verliesgevend. Sinds 2011 sluit de brug aan op de N322 die aansluit op de A50 en A73 bij Knooppunt Ewijk. In februari 2008 werd in de kokerconstructie van de brug een wietplantage in aanbouw ontdekt. Panorama Externe link De Prins Willem-Alexanderbrug op Structurae
Prins Willem-Alexanderbrug

Prins Willem-Alexanderbrug – drogowy most wantowy nad rzeką Waal pomiędzy Echteld i Beneden-Leeuwen, w prowincji Geldria, w Holandii. Został otwarty w czerwcu 1974 roku. W 1996 roku zniesiono pobieranie opłat za przejazd. Przez most biegnie droga N323 mająca w tym miejscu po dwa pasy ruchu w każdą stronę, po obu stronach mostu znajdują się również ścieżki rowerowe. Całkowita długość mostu wynosi 1419 m, w tym 612 m stanowi część podwieszana. Ponieważ planowane początkowo przedłużenie drogi biegnącej przez most w kierunku południowym do Oss nie zostało zrealizowane, obiekt zyskał miano „mostu donikąd”. Przypisy Linki zewnętrzne Prins Willem-Alexanderbrug
Stadsleenbank Delft

The Stadsleenbank Delft is a former Bank van Lening on the Burgwal 45 in Delft, and serves today as a pop music podium for concerts. The gable stone is inscribed '1769 Den Ingangh van de Stadsleenbanck', whereby "Den Ingangh" means entrance. Delft first received rights for a city lombard or "lommerd" bank in 1287 from Floris V. In 1367 similar rights "as in Delft" were granted to Haarlem by Albert I, Duke of Bavaria. The Lombard bankers sold out to the city council in 1676, and the bank functioned until 1923 when it was dissolved. The archives 1676–1923 were only partially retained and were inventoried in 1970 and are today in the collection of the city of Delft. See also List of banks in the Netherlands References
Stadsleenbank (Delft)

De Stadsleenbank is een gebouw en beschermd rijksmonument aan de Burgwal 45 in het centrum van de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het gebouw ontstond in 1769 na een grondige herziening van de oorspronkelijke bebouwing, en werd op 29 juni 1967 ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Geschiedenis Eerste stadsleenbank De stadsleenbank ontstond vrij laat. Reeds in 1287 ontving de stad Delft van Floris V het recht om een leenbank op te richten, en vermeldingen van particuliere leenbanken in Delft, waar burgers bij particulieren leningen konden afsluiten tegen een onderpand, zoals juwelen en andere siervoorwerpen, gaan terug tot 1287. Pas in 1676 besloot het stadsbestuur van Delft tot het instellen van een stadsleenbank. Dit had als voordeel dat er op de leningen gemeentelijke controle kon worden uitgeoefend, en daarnaast leverde het de stad ook geld op. Als locatie werden de gebouwen van het voormalig, 15de-eeuwse Heilig Geestgasthuis gebruikt, een gebouwencomplex grenzend aan de Burgwal en de Molslaan. Aan de Burgwal bevonden zich de woning van de kassier en de opslagzolders, aan de kant van de Molslaan werd de bebouwing gedeeld met de stadstimmerwerf, die er sinds 1579 gevestigd was. Verbouwing van 1769 In de 18de eeuw was het gebouw zodanig vervallen geraakt en te klein geworden, dat stadsarchitect Nicolaas Terburgh een ontwerp maakte voor een verbouwing. Aan de Burgwal werd het pand links van de bank afgebroken, en van de bank zelf werden de voorgevel en de zolderverdieping afgebroken om ruimte te maken vooreen drielaagse gevel. Alleen de ver naar achteren doorlopende ruimte op de begane grond bleef intact. De verbouwing werd afgerond in 1769, en de ingang van de bank werd bekroond met een ornament in rococo-stijl, met het wapen van de stad Delft, en het opschrift "1769 Den Ingangh van de Stadsleenbanck". De bank werd opgeheven in 1922. De archieven uit de periode dat de bank actief was, werden voor een groot deel vernietigd. De restanten bevinden zich in het stadsarchief. Latere functies Nadat de bank in 1922 werd opgeheven, startte ene L. Rook er een fietsenfabriek en rijwielhandel, waarbij het interieur uit de achttiende eeuw grotendeels verdween. Vanaf 1968 was het pand langere tijd de thuishaven voor jongerencentrum "De Eland", tot het in 1996 door financiële problemen failliet ging. Vanaf 1998 vestigde zich het poppodium Speakers in het pand. Nadat Speakers in 2013 stopte, werd er in 2014 een filiaal van de Bierfabriek gevestigd.
Poolmolen

De Poolmolen is een watermolen op de Geleenbeek. De molen ligt in Holtum en maakt deel uit van een boerderij. Het is een middenslagmolen die is ingericht als korenmolen. De oudste vermelding van de Poolmolen dateert uit 1662; de huidige molen is van 1883. Het gangwerk en de basis van de maalstoel zijn van ijzer. Oorspronkelijk lagen er drie koppels stenen in de molen. Hiervan is een koppel nog in bedrijf. De Poolmolen is particulier eigendom. Externe link Poolmolen op waterradmolens.nl
Louis Raemaekersbrug

De Louis Raemaekersbrug in Roermond is de belangrijkste oeververbinding voor deze stad over de Maas. Over de brug loopt de N280 (Hornerweg) die Roermond met Weert verbindt. De Maasbrug bij Roermond werd op 3 november 2017 officieel omgedoopt en vernoemd naar Louis Raemaekers. De bouw van de oude Maasbrug begon in 1865, waarna de brug in 1867 werd opengesteld voor het verkeer. Het was een smalle brug met een imposante staalconstructie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is de brug drie keer opgeblazen. Vervolgens werd er een noodbrug aangelegd en in 1960 werd begonnen met de bouw van de huidige Maasbrug met twee keer twee rijstroken en aan weerszijden brede fietspaden, die gescheiden zijn van het gemotoriseerd verkeer. Tussen september 2011 en mei 2012 heeft Rijkswaterstaat groot onderhoud uitgevoerd aan het betonnen brugdek. De brug is opnieuw ingericht om de veiligheid te verbeteren. In het verleden hebben er verschillende (dodelijke) ongelukken plaatsgevonden, die onder andere werden veroorzaakt doordat voertuigen op de verkeerde rijbaan terechtkwamen. Om dergelijke ongevallen in de toekomst te voorkomen, is op de hoofdrijbaan een middengeleider geplaatst waarmee beide rijrichtingen van elkaar worden gescheiden. De fietspaden, die versmald dienden te worden, zijn nu eveneens door een hogere barrière van het gemotoriseerd verkeer gescheiden.
Bedrijventerrein Rotterdam Noord-West

Bedrijventerrein Rotterdam Noord-West is een bedrijventerrein bij de Rotterdamse wijk Overschie. Het beslaat een oppervlak van 117 ha en er zijn (in 2005) ongeveer 390 bedrijven gevestigd. Bedrijventerrein Noord-West ligt in de Oost-Abtspolder die is opgespoten met havenslib. In de jaren tachtig is het bedrijvenpark tot ontwikkeling gebracht. De eerste grote bedrijven die zich er vestigden waren distributiecentra zoals het Korean Trade & Distribution Center. Bedrijventerrein Noord-West is ontsloten via de Matlingeweg naar de A20 en de Doenbrug naar de A13. Openbaar vervoer Reizigers kunnen reizen met buslijn 42 van de RET die rijdt tussen station Marconiplein en het bedrijventerrein.
Saint Paul's Church, Vaals

The Saint Paul's Church (Dutch: Sint-Pauluskerk) is a Roman Catholic church building in Vaals, Netherlands. The neogothic cross shaped church was built in 1891-1893 by Johannes Kayser, replacing an earlier Saint Paul's Church nearby. The building is used as parish church for the local Saint Paul parish. Patron saint for the church is Saint Paul. It has been listed as a rijksmonument, making it a national heritage site of the Netherlands. Gallery of images References
Iglesia de San Pablo (Vaals)

La iglesia de San Pablo​ (en neerlandés: Sint-Pauluskerk) es un edificio religioso que está adscrito a la Iglesia católica en Vaals,​ una localidad de los Países Bajos.​ La iglesia con forma de cruz neogótica fue construida entre 1891 y 1893 por Johannes Kayser , en sustitución de una iglesia anterior de San Pablo cercana al lugar. El edificio se utiliza como iglesia parroquial de la parroquia de San Pablo (Sint-Paulus). El santo patrón de la iglesia, como su nombre indica, es san Pablo. Ha sido catalogada como un Rijksmonument, por lo que es un sitio de patrimonio nacional de los Países Bajos. Véase también Iglesia católica Iglesia de San Pablo Referencias
Sint-Pauluskerk (Vaals)

De Sint-Pauluskerk is een kerkgebouw in Vaals in Nederlands Zuid-Limburg. Ze is gesitueerd aan de Kerkstraat, die vernoemd is naar het oorspronkelijke kerkgebouw verderop in de straat. Daar ligt ook de Hervormde kerk, die vroeger de kerktoren met de oorspronkelijke Sint-Pauluskerk deelde. Het gebouw uit 1893 is een rijksmonument en gewijd aan de apostel Paulus. Ligging De Sint-Pauluskerk ligt op een hoogte van ca. 211 m NAP en is daarmee het hoogstgelegen rooms-katholieke kerkgebouw in (Europees) Nederland. Vroeger werd de Sint-Martinuskerk in het nabije Vijlen als zodanig beschouwd, maar deze kerk staat op een hoogte van ca. 192-195 m NAP, ongeveer 15 meter lager dus. Mogelijk ontstond het misverstand doordat Vijlen geldt als het hoogstgelegen kerkdorp van Nederland; bij Vaals is die hoogte moeilijk te bepalen omdat er binnen het dorp aanzienlijke hoogteverschillen bestaan. De hoogstgelegen kerkgebouwen van Nederland zijn twee (voormalige) protestantse kerken, die circa 200 meter zuidelijker liggen, de nog in gebruik zijnde Hervormde kerk van Vaals (ca. 215 m NAP) en de voormalige Waalse kerk van Vaals. De 68 m hoge toren van de Sint-Pauluskerk (inclusief het kruis) reikt daarentegen hoger dan de toren van de Hervormde kerk. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in de periode 1891-1893 als vervanger van de oude Sint-Pauluskerk, die 150 meter zuidelijker aan de Kerkstraat lag, thans een parkeerterrein. Van de oude parochiekerk resteert nog de middeleeuwse toren, die thans dienstdoet als kerktoren van de Hervormde kerk, die omstreeks 1670 tegen de noordzijde van de toren werd gebouwd. Beschrijving Exterieur De nieuwe parochiekerk ligt parallel aan de min of meer noord-zuid verlopende Kerkstraat en is dus niet-georiënteerd. De kruisbasiliek is opgetrokken in neogotische stijl naar een ontwerp van Johannes Kayser. De kerk heeft de voor Kayser karakteristieke rijke baksteenversieringen waarbij verblendsteen toegepast is. Het middenschip wordt geschoord door luchtbogen. De ranke kerktoren staat in het verlengde van de rechter zijbeuk, aan de straatzijde, heeft een achtzijdige lantaarn, hoekpinakels en een hoge, steile torenspits. Interieur Aan de binnenzijde zijn kruisribgewelven toegepast. De gewelfvlakken zijn wit gestuct, waarbij de bakstenen ribben in het zicht zijn gelaten. De gewelven rusten op ronde zuilen met colonnetten, die met bladkapitelen zijn versierd. De kerk bezit een schijntriforium. Inrichting De neogotische inrichting is nog grotendeels intact met onder andere de originele altaren, biechtstoel en preekstoel. Een rijk gebeeldhouwde communiebank doet thans dienst als kerkbank. De meeste gebrandschilderde ramen en heiligenbeelden dateren uit ca. 1900. In een zijbeuk staat een mechanisch smeedijzeren torenuurwerk uit 1792, afkomstig uit de oude parochiekerk.
Maria Presentatiekerk (Roelofarendsveen)

De Maria Presentatiekerk is een rooms-katholieke kerk aan het Pastoor Onelplein 3 in Roelofarendsveen. De Maria Presentatieparochie werd in 1950 opgericht. Tot een permanent kerkgebouw beschikbaar was, werd een kleine noodkerk ingericht. Op 8 augustus 1950 werd begonnen met de bouw van de nieuwe kerk, die op 22 mei 1951 werd ingewijd. De architect was H.P.J. de Vries uit Rotterdam. Hij ontwierp een eenbeukige kerk, met een halfronde apsis en een hoog zadeldak. Boven de hoofdingang hangt een groot rozetraam. In 2006 werd een kleine Mariakapel aan de kerk toegevoegd. De kerk wordt tot op heden gebruik door de parochie Emanuel. Bron [1] Externe link Film van het interieur van de kerk en het orgel
Openluchttheater Ede

Het Openluchttheater Ede of Eder Kuil is een openluchttheater in de Nederlandse plaats Ede, dat gebouwd is in 1936 in het kader van de werkverschaffing. Sinds 1911 was op deze locatie een zandgat ontstaan door afgravingen. De architect is de heer A. Weener, toenmalig directeur van de gemeentewerken. Het kaartverkoopgebouw, de kleedruimte en de toiletgebouwen zijn ontworpen in de stijl van het nieuwe bouwen. Het theater heeft 2060 zitplaatsen. Dit aantal is uitzonderlijk hoog, gelet op de grootte van Ede in die tijd. Het openluchttheater valt verder op door de fraaie parkaanleg. Het is een rijksmonument. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het theater beschadigd door de Duitsers. In 1945 voerden de Canadese bevrijders van Ede herstelwerkzaamheden uit. Ter nagedachtenis hieraan is bovenaan bij de entree van de tribune een monument onthuld. Het theater was en is het decor voor uiteenlopende evenementen, waaronder gymnastiekuitvoeringen, taptoes op Koninginnedag, Oecumenische kerkdiensten tijdens de Heideweek, concerten, en Lazy Sundays. In 2014-2015 werden de bouwwerken in het theater gerestaureerd. In 2015-2016 vond de restauratie van de parkaanleg en infrastructuur plaats.
IJzeren Man (Eindhoven)

De IJzeren Man is een zandgat in het Eindhovense stadsdeel Tongelre, dat al meer dan een eeuw gebruikt wordt als zwembad. Het ligt ten zuiden van de Karpendonkse Plas. De IJzeren Man werd omstreeks 1910 gegraven voor zandwinning ten behoeve van onder meer de aanleg van het nieuwe Station Eindhoven dat in 1912 werd geopend, en de spoorlijn Eindhoven-Weert, die in 1913 tot stand kwam. De naam is een verwijzing naar de graafmachine gebruikt voor de zandwinning. Deze excavateur werd in de volksmond de IJzeren Man genoemd. De IJzeren Man werd vanaf 1917 in gebruik genomen als natuurzwembad. Het was een Gemeentelijke Zweminrichting met door een hekwerk streng gescheiden dames- en herenbad. Pas vele jaren later, na enige spontane actie van enkele badgasten waar een aantal agenten aan te pas kwam, werd vanaf 1954 de scheiding geleidelijk afgeschaft. Dit begon ermee dat de dames wel naar de herenkant mochten maar niet omgekeerd. Later is de Zweminrichting geprivatiseerd. Anno 2023 is de bedrijfsnaam Natuurbad De IJzeren Man Eindhoven BV. Het familiezwembad beschikt over een zandstrand en er zijn recreatiemogelijkheden om bijvoorbeeld te waterfietsen en te roeien. Externe link Officiële website
Sint-Janskerk (Nieuwstadt)

De Sint-Janskerk, voluit Sint-Johannes de Doper, in Nieuwstadt is een rooms katholieke kerk die oorspronkelijk als kapel (zonder toren) werd gebouwd in de tweede helft van de 13e eeuw. Zoals vele Limburgse kerken is deze kerk opgetrokken uit mergel. De kerk markeert de overgang van de romaanse bouwstijl naar de gotiek. Het middenschip, en met name de lichtbeuk, vertoont onmiskenbaar romaanse vormen. De lichtbeuk bevat grote ronde ramen. De vensters in de zijbeuken zijn uitgevoerd in de vormen van de romaanse stijl, gecombineerd met details die stijlkenmerken vertonen van de Maaslandgotiek. Aan weerskanten zijn de oostelijke traveeën van de zijbeuken verhoogd tot pseudo-transepten. Het koor is in de 14e eeuw toegevoegd en staat in een hoek ten opzichte van de lengteas van het schip. Aan de kerk zou later een lage toren zijn toegevoegd, maar na de verwoesting van de stad in 1398 was daar weinig meer van over. Op een plattegrond uit 1623 is nog een restant van deze toren afgebeeld. De afstanden tussen de steunberen en de diverse vensters is onderling en links en rechts nogal verschillend. Waarschijnlijk zijn de steunberen later aangebracht bij geconstateerde verzakkingen, waarbij de steun belangrijker was dan een esthetisch uiterlijk. In 1862 maakte architect P.J.H. Cuypers plannen voor een restauratie van de kerk. Met deze restauratie werd echter pas in 1880 begonnen. Cuypers wilde de muren van het koor verhogen en een toren toevoegen, maar deze onderdelen van de plannen werden nooit uitgevoerd. Cuypers voegde een neo-Romaans portaal toe aan het lagere gedeelte van de originele toren. Omdat er geen afbeeldingen beschikbaar zijn van hoe de kerk eruitzag vóór de restauratie, is niet bekend in hoeverre de zijbeuken origineel zijn of door Cuypers zijn ontworpen en gebouwd. In het oeuvre van Cuypers komt een vergelijkbare bouwstijl verder niet voor, waardoor aangenomen mag worden dat ze origineel is; bovendien vertoont de ruïne van de kerk van het Beyartklooster in Maastricht een vergelijkbare stijl. Na 1899 voegde Cuypers de sacristie toe aan de zuidzijde. Tussen 1927 en 1933 werd de kerk opnieuw gerestaureerd, deze keer door architect Jos Wielders, zelf inwoner van Nieuwstadt. Hij verving de kleine toren door een nieuw, lager, portaal. hij verlengde de zijbeuken en plaatste een geheel nieuwe toren, waarin overigens een groot aantal stenen afkomstig van de ruïnes van het Kasteel Montfort werden verwerkt. Gevechten gedurende de Tweede Wereldoorlog hebben de kerk grote schade berokkend maar ze is weer herbouwd in de vooroorlogse staat. Zie ook Munsterkerk (Roermond)