NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Spoorbrug Maassluis

De Spoorbrug Maassluis (ook wel Havenbrug) in de Oude Haven van de Nederlandse stad Maassluis maakt deel uit van de Hoekse Lijn. Historie De eerste draaibrug op deze locatie komt uit 1893. Na ruim honderd jaar is hij vervangen, onder andere omdat verwacht werd dat de onderhoudskosten zouden stijgen. De brug was gemaakt met geklonken liggers van plaatstaal en houten dwarsliggers. De brug woog 180 ton. Nieuwe brug Een eis bij de nieuwe brug was een lagere geluidsproductie, daarom werd gekozen voor het 'stille brug' concept. Hiervoor werden de spoorstaven ingegoten in kurkelastomeer en losgekoppeld van de brugconstructie. De brug is ontworpen door Holland Railconsult en gebouwd door Heijmans Staalbouw. Op de brug was geen elektrische bovenleiding, waardoor de treinen een stukje zonder voeding moesten doorrollen. Als de trein te langzaam over de brug reed, kon hij stil komen te staan, wat af en toe ook gebeurde. Metro Met het geschikt maken van het traject tussen Schiedam en Hoek van Holland voor metrovoertuigen in 2017 werd bovenleiding op de brug aangebracht, waarmee dergelijke problemen tot het verleden behoren. Het traject is tegenwoordig onderdeel van de Rotterdamse metrolijn B.
Zisterzienserinnenkloster Genezareth

Das Zisterzienserinnenkloster Genezareth (auch: Nazareth, Gernawerd, Gennaerd oder Gennaard) war von 1191 bis 1580 ein Kloster der Zisterzienserinnen in Hallum, Gemeinde Noardeast-Fryslân, Provinz Friesland in den Niederlanden. Geschichte Das Zisterzienserinnenpriorat Genezareth wurde 1191 drei Kilometer südöstlich Hallum gestiftet und der Aufsicht des benachbarten Klosters Klaarkamp unterstellt. 1580 kam es im Zuge der Entstehung der protestantischen Republik der Sieben Vereinigten Provinzen zur Auflösung des Klosters und zum Abbau der Gebäude. Heute erinnert in Hallum noch die Gemarkung „Genezareth Kloosterpolder“ und die (1850 errichtete) „Genezareth Kloosterpolder-Windmühle“ an das einstige Kloster. Literatur Folkert Jan Bakker: Die Zisterzienser im friesischen Gebiet. In: Zisterzienser. Norm, Kultur, Reform – 900 Jahre Zisterzienser, hrsg. von Ulrich Knefelkamp. Springer, Berlin 2001, S. 37–64 (Schriftenreihe des Interdisziplinären Zentrums für Ethik an der Europa-Universität Viadrina Frankfurt, Oder) Bernard Peugniez: Le Guide Routier de l’Europe Cistercienne. Editions du Signe, Straßburg 2012, S. 419. Weblinks Nennung von „Genezareth“ in der Encyclopaedia Cisterciensis, ohne Information Seite „Genezareth“ in der Datenbank „I Cistercensi“ Eintrag H 28 in der Klosterliste der VU Amsterdam Erwähnung des Klosters Genezareth auf der Website der Gemeinde Ferwerderadiel Bild der Windmühle im Genezareth Kloosterpolder Eintrag der Klosterpolder-Mühle Genezareth im Mühlenverzeichnis, bebildert
Genezareth, Hallum

The Genezareth or Kloosterpoldermolen is a smock mill in Hallum, Friesland, Netherlands which was built in 1850 and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 15642. History The Genezareth was built in 1850 by millwright H de Vries to drain the Genezareth-Kloosterpolder. Restorations were undertaken in 1958 and 1962. On 4 May 1976, the mill was sold to Stichting De Fryske Mole (English: Frisian Mills Foundation) A further restoration was undertaken in 1980. In 2006, the mill was officially designated as being in reserve should it be required to drain the polder. Description The Genezareth is a three-storey smock mill on a single-storey brick base. There is no stage, the sails reaching down almost to the ground. The smock and cap are thatched. The cap is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails, they have a span of 15.92 metres (52 ft 3 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft, which was cast by H J Koening of Foxham, Groningen in 1900. The windshaft carries the brake wheel, which has 47 cogs. This drives the wallower (25 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, a crown wheel with 35 cogs drives a gear with 35 cogs on the axle of the Archimedes' screw. The axle of the Archimedes' screw is 340 millimetres (13¼ in) diameter. The Archimedes' screw is 1.29 metres (4 ft 3 in) diameter and 3.86 metres (12 ft 8 in) long. It is inclined at an angle of 17½°. Each revolution of the Archimedes' screw lifts 600 litres (130 imp gal) of water. Public access The Genezareth is open to the public by appointment, or if it is working. References
Genezareth

Genezareth, ook wel de Kloosterpoldermolen genoemd, is een poldermolen in de buurt van het Friese dorp Hallum, dat in de Nederlandse gemeente Noardeast-Fryslân ligt. Beschrijving Genezareth, een maalvaardige grondzeiler, staat ongeveer drie kilometer ten zuidoosten van Hallum aan de Hallumertrekvaart. Hij werd in 1850 gebouwd voor de bemaling van de polder Genezareth, die ook de Kloostermolenpolder wordt genoemd. In 1976 werd de molen eigendom van de Stichting De Fryske Mole. Hij werd in 2006 door het Wetterskip Fryslân aangewezen als reservegemaal in geval van wateroverlast. Genezareth is op afspraak te bezichtigen. Zie ook Molens in Friesland
Genezareth (Hallum)

Genezareth – wiatrak w miejscowości Hallum, w gminie Ferwerderadeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn wzniesiono w 1850 r. w celu osuszania okolicznych polderów. Był on restaurowany w latach 1958, 1962 i 1980. Posiada on trzy piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 15,92 m. Wiatrak służy głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Sint-Margaritakerk (Margraten)

De Sint-Margaritakerk is een kerkgebouw in Margraten, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. Het gebouw bevindt zich midden in het dorp Margraten aan een plein. Ten oosten van de kerk bevindt zich het kerkhof en ten westen van de toren bevindt zich de pastorie. Tegenover de kerk loopt er een Kerkpad van de kerk af naar de Rijksweg. De kerk is een rijksmonument en is gewijd aan Sint-Margarita. Geschiedenis In 1262 wordt de kerk reeds genoemd in een charter. Van het gebouw uit die tijd resteert thans alleen nog een deel in de westelijke muur van het schip. In de 14e eeuw wordt er tegenaan een toren gebouwd. In de 15e eeuw werd het driezijdig gesloten koor gebouwd in laat-gotische stijl. In 1617 werd de toren hersteld onder Frans van Eynatten, pandheer van Neubourg, en kreeg een mergelstenen omklamping met een nieuwe spits. In 1661 kwam Margraten bij Traktaat toe aan de Verenigde Nederlanden, waardoor de missen in een kapel te Scheulder op Spaans grondgebied gelezen moesten worden. In 1921 werd het eenbeukige schip afgebroken om in 1922-1928 vervangen te worden door een driebeukig gebouw. Dit nieuwe gebouw werd dwars op de oude kerkas gebouwd en werd opgetrokken uit mergelsteen op een plint van kunradersteen. Voor de bouw van het nieuwe koor heeft men gebruikgemaakt van een betonskelet-constructie waardoor er een ongedeelde ruimte gecreëerd kon worden zonder belemmeringen van zicht op het altaar. Het schip is overspannen door gordelbogen in beton uitgevoerd. Deze bogen vormen met het gestucte tongewelf één geheel. Het gebouw was het ontwerp van Alphons Boosten. De parochie vormt sinds december 2025 een parochiefederatie samen met Banholt, Bemelen, Cadier en Keer, Mheer, Noorbeek, Reijmerstok, Scheulder en Sint Geertruid onder de naam Carlo Acutis. Opbouw Het kerkgebouw bestaat uit een middeleeuwse toren van mergel met ingesnoerde torenspits, een eenbeukig schip van vier traveeën dwars op de oorspronkelijke kerkas, het oude middeleeuwse koor staat dwars tegen de vierde travee van de kerk als een kapel, en een driezijdig gesloten koor van mergel aan de noordzijde van het kerkgebouw met een lage kooromgang. Ter hoogte van de vierde travee bevindt zich aan de oostzijde het oude middeleeuwse koor en aan de westzijde de middeleeuwse toren. Het huidige schip is even breed als het oude schip lang was. Het oude koor heeft een net- en stergewelf. In het gebouw zijn er nog fragmenten van schilderingen te zien uit het laatste kwart van de 15e eeuw op de gewelven, de koormuren en de triomfboog. Ook bevinden zich er schilderingen op de nieuwe triomfboog die van de hand zijn van Harrie Schoonbrood en stammen uit 1934-1935, net als de gebrandschilderde ramen.
Abtswoudse Bos

The Abtswoudse Bos is man-made park and land art project, opened in 2000, of about 190 ha. It lies south of the Tanthof neighbourhood in Delft, east of Schipluiden and north of Overschie. The Abtswoudse Bos is situated in a polder and has trees, bushes, footpaths, cycling roads, ditches, lakes, and small ponds. The area's waters contain many aquatic plants, like reeds, underwater plants, and floating plants. The polder used to consist of meadows. Mother Earth In the centre of the park lies Moeder Aarde (Dutch for Mother Earth). It consists of an artificial hill of about 200 meter wide, 170 meter long and 5 meter high, resembling a human figure. Around this hill is a meadow with planted ashes. In the center of Mother Earth is a circular pond. Bushes with berries have been planted on the arms and legs. The knees, hands, and feet have stayed open. The footpaths on the hill are meant to resemble blood veins. References
Abtswoudse Bos

Het Abtswoudse Bos is een aangelegd bos in de provincie Zuid-Holland, dat rond 2000 werd opengesteld. Het is ongeveer 190 ha groot en kan het best worden omschreven als een project landschapskunst. Het behoort tot het Recreatieschap Midden Delfland en ligt tegen Delft aan, tegen de wijk Tanthof, ten oosten van Schipluiden en ten noorden van Kethel. Het is in poldergebied aangelegd, in de Lage Abtwoudsche polder. Voorheen was het weideland. Bij het aanleggen van het bos werden waterpartijen uitgegraven, bomen en struiken geplant en wandel- en fietspaden aangelegd. Er ontstond zo een verscheidenheid in waterplantenbegroeiing van rietkragen, onderwaterplanten en drijfbladplanten. Tijdens werkzaamheden in 2020 werd voor het eerst groot onderhoud aan het gebied gepleegd, waarbij een aanzienlijk aantal bomen werd gekapt. Moeder Aarde is een kunstobject, dat centraal in het bos ligt en uit een kunstmatige heuvel van ongeveer 200 m breed, 170 m lang en 5 m hoog bestaat. Het ligt er in de vorm van een vrouwenlichaam met haar hoofd naar het zuidwesten, maar is alleen vanuit de lucht goed te herkennen. Rond deze heuvel staan in cirkelvormige rijen essen geplant. De vijver in de buik van Moeder Aarde is het middelpunt van de cirkels, op de armen en benen staan er struiken met bessen en de knieën, handen en voeten blijven open weide. De voetpaden op de heuvel verbeelden de aders. Het gebied gaat naar het oosten door, maar ligt niet aaneengesloten tegen het Abtswoudse Bos. De spoorlijn Den Haag - Delft - Rotterdam ligt ertussen. Het oostelijk deel heet Abtswoudsebos Oost. Abtswoude ten westen en een Delfts sportpark in het noordoosten liggen tegen het bos aan. Het bos is met het openbaar vervoer te bereiken met tramlijn 1 van de HTM en buslijn 64 van EBS. Hun eindstation is het Abtswoudsepark, dat in Tanthof ligt. De foto's zijn uit de begintijd.
Joodse begraafplaats (Monnickendam)

De Joodse begraafplaats van Monnickendam ligt aan het Zuideinde, net buiten de stadsomwalling. Dit is typisch voor een Joodse begraafplaats, omdat deze door de Joden zelf als onrein worden gezien. Daarom werd een Joodse begraafplaats altijd buiten de stad aangelegd. De begraafplaats werd in 1677 toegewezen aan de toen nog weinige (waarschijnlijk Sefardisch-) Joodse inwoners van Monnickendam. Pas een ruime eeuw later zouden de Joden zich meer gaan organiseren. In de vroege negentiende eeuw kwam de eerste echte synagoge. Nog voor de Tweede Wereldoorlog nam het aantal Joodse inwoners van Monnickendam af, maar op belangrijke Joodse Feestdagen werden er nog diensten gehouden. Na de oorlog werd de gemeente bij Amsterdam gevoegd. Op de begraafplaats staan nog 36 grafstenen, maar het aantal begravenen ligt vermoedelijk vele malen hoger. De teksten op de stenen zijn zwart gemaakt en zodoende goed leesbaar. De plaatselijke overheid beheert de begraafplaats. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Verwaltungsgebäude Centraal Beheer

Das Verwaltungsgebäude Centraal Beheer ist ein Bürogebäude der Centraal Beheer Versicherung in Apeldoorn in den Niederlanden. Es wurde von dem niederländischen Architekten Herman Hertzberger entworfen und gilt als herausragendes Beispiel des Strukturalismus. Baugeschichte 1968–1972 wurde das Gebäude errichtet; die Baukosten betrugen 30 Mio. Gulden. Ihm wurde vielfältige Rezeption in der internationalen Fachpresse zuteil. 1990–1995 wurde es – ebenfalls von Hertzberger – erweitert. Seit 2013 steht der Komplex leer, nachdem die Nutzung durch die Versicherung aufgrund von Restrukturierungsmaßnahmen entfiel. 2015 erfolgte der Verkauf an Certitudo Capital. Nachdem zunächst der Abriss im Raum stand, soll infolge internationaler Proteste mit Stand 2021 eine Neuentwicklung als Hertzberger Park nach Plänen von Winy Maas (MVRDV) stattfinden. Architektur Das Gebäude ist modular aufgebaut und besteht aus 56 quadratischen, neun mal neun Meter großen, drei- bis fünfgeschossigen Raumeinheiten, die im Raster angeordnet und mittels Verbindungsbauteilen verknüpft sind. Die Einheiten variieren in Geschosszahl und Ausgestaltung. Die Intention der Architekten war es, durch variierende Kombination einer begrenzten Palette von einfachen, nüchternen Bauelementen eine Vielfalt des formalen Ausdrucks und großzügige Raumsituationen und -eindrücke zu schaffen. Die Grundstruktur besteht aus einem Stahlbeton-Skelett, dass je nach Situation verschieden ausgefacht wurde. Die massiv dimensionierte Struktur aus Beton und Betonblocksteinen wird mit leichten Elementen wie Stahl-Spindeltreppen, Glasbausteinen und Holzelementen kontrastiert. Jedes Raummodul bietet Raum für vier Arbeitsplätze pro Etage. Das ursprüngliche Gebäude wurde für 1000 Nutzer entworfen und hatte eine Nutzfläche von 30.536 m². Im Zentrum liegt ein offener Innenraum, der als zentrale „Straße“ durch das Gebäude konzipiert wurde und Außenraum-Atmosphäre bieten soll. Er erstreckt sich vertikal über mehrere Geschosse und ist von einem Glasdach überspannt, so dass er großzügig mit Tageslicht belichtet wird. Die angrenzenden Bereiche sind offen, es gibt Balkone, Brücken und Galerien. Sie dienen als Besprechungszonen, Treffpunkte und zur Entspannung, zwischen den Bereichen ergeben sich komplexe Blickbeziehungen. Der Raum soll an die Strukturen mittelalterlicher Städte erinnern. Das Untergeschoss mit der Garage liegt halb unter Geländeniveau und ist natürlich belüftet. Das Konstruktionraster ist um 45 Grad gegenüber den oberen Geschossen gedreht. Auch ein Teil des Erdgeschosses enthält eine Garage. Weblinks Verwaltungsgebäude Centraal Beheer. In: archINFORM. Einzelnachweise
Pagode (Efteling)

Pagode ist eine Variante eines Aussichtsturms im Efteling in den Niederlanden. Es wurde von Ton van de Ven entworfen und 1987 in Betrieb genommen. Geschichte und Details Die von Intamin als Produktname "Flying Island" entwickelte Pagode wird von Efteling als „fliegender Tempel“ beschrieben. Es besteht aus einer 155-Tonnen-Wägekabine und einem 225-Tonnen-Hydraulikarm, der es vom Boden bis zu einer Höhe von 60 Metern schwenkt. Das Gegengewicht von 340 Tonnen sinkt 30 Meter in den Boden. Um das Gleichgewicht der Kabine zu halten, wird das Gewicht der 100 Besucher auf ihre beiden Seiten verteilt. Auf der rotierenden Kabine steht eine 15 Meter hohe Pagode. Etymologische Studien zeigten, dass das Wort „Pagode“ in der thailändischen Sprache (ธาตุเจดีย) Grab bedeutet. Efteling war damit beschäftigt, eine ganze Nation in Aufruhr zu versetzen, wie bei Fata Morgana, und wählte das niederländische Wort „pagode“ als Namen für das Fahrgeschäft. Weblinks
Pagoda (Efteling)

Pagoda (or "Pagode" in Dutch) is an unobtrusive variation of an observation tower in the Efteling amusement park in the Netherlands. It was designed by Ton van de Ven and started operating in 1987. History and details The Pagoda, developed by Intamin as a flying island, is described by Efteling as a "flying temple". It consists of a 155 tons weighing cabin and a 225-ton hydraulic arm which pivots it from the ground up to a height of 60 metres. The counterweight of 340 tons sinks 30 metres into the ground. To maintain the balance of the cabin itself the weight of the 100 visitors is distributed over its two sides. The rotating cabin has a 15 metre high pagoda on top of it. Ride length: 4 minutes Ride capacity: 1500 passengers/ hour Cost: €3.6 million References Company information Official ride website
Valkenswaard War Cemetery

Valkenswaard war cemetery is a Second World War military war grave cemetery, located in the village of Valkenswaard, 12 km (7.5 mi) south of Eindhoven in The Netherlands. It contains British soldiers killed during the Allied push into the Netherlands during the autumn and winter of 1944. 216 identified British service personnel are interred in the cemetery and a further four are unidentified. History The Commonwealth soldiers interred in the cemetery fell in battles in Valkenswaard and the surrounding region (such as at Best, Eersel and Bergeijk). The soldiers were killed between 14 September 1944 and 29 November 1944 with the exception on one soldier who died on 21 January 1945. The majority of the soldiers come from the Irish Guards and Devonshire Regiment. A temporary field burial site at Valkenswaard was set up at the beginning of October 1944 by No. 55 Graves Registration Unit. The earliest casualty interred in the cemetery dates from 14 September 1944. The liberation of Valkenswaard on the 17 September 1944 is where the majority of the soldiers fell in battle. In early May 1945 the first mention of a permanent British war cemetery on the site is recorded. Additional fallen soldiers from northern Belgium and southern Holland were removed from their field burial sites and re-interred at Valkenswaard by the graves concentration unit of the British Army. The local community initially took care of the graves until the cemetery was officially passed to the then Imperial War Graves Commission on 15 June 1946. The Cross of Sacrifice was erected in 1949 and the replacement of headstones was begun. Commemoration ceremonies occur twice a year in the cemetery. On the anniversary of the liberation of Valkenswaard on 17 September and on May 4, the Dutch national day of remembrance. Location The burial ground was an open field close to a forest between the villages of Valkenswaard and Westerhoven. References External links Valkenswaard War Cemetery at Find a Grave
Valkenswaard War Cemetery

Valkenswaard War Cemetery is een Brits ereveld gelegen in een dennenbos aan de Luikerweg (N69) ten zuiden van de Nederlandse plaats Valkenswaard. Op de begraafplaats liggen ruim 220 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven. Zij hoorden allen tot de strijdkrachten van het Verenigd Koninkrijk en zijn vrijwel allemaal gesneuveld bij gevechten rond Valkenswaard tijdens Operatie Market Garden. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. De Commonwealth War Graves Commission is verantwoordelijk voor de begraafplaats. Er is een register en een gastenboek aanwezig. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe link (en) De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission (en) Site over de militaire begraafplaats Valkenswaard
Eindhoven Zoo

Eindhoven Zoo is een dierentuin in Mierlo (met een bezoekadres in Nuenen), dicht bij Eindhoven, gelegen in Gulbergen. Het park opende in 2004 de poorten onder de naam Dierenrijk Europa en was van 2008 tot en met 2024 bekend als Dierenrijk. In het park verblijven bijna honderd verschillende diersoorten. Een Brabantse boerenhoeve fungeert als entree. Geschiedenis Het park is aangelegd op een voormalige vuilstortplaats. Op 3 mei 2004 werd de dierentuin officieel geopend door Eindhovens burgemeester Alexander Sakkers. In de eerste jaren stond het park bekend als Dierenrijk Europa en toonde men uitsluitend diersoorten uit Europa, waarbij het park was onderverdeeld in zeven gebieden met een eigen thema: Cultuurlandschap met beverratten, wilde katten, vossen en een vogelweide. Oerbos: hier waren everzwijnen, Europese dassen en wasbeerhonden te zien. Alpen: hier leefden zwarte wouwen, alpensteenbokken, kalkoenen en bruine beren. Het Hoge Noorden met wolven, rendieren, tijgers en ijsberen. Strand en zee met onder andere gewone zeehonden, pelikanen en hondshaaien. Moeras met Canadese bevers, otters, dwergotters en elanden. Het Mediterrane Zuiden met berberapen. Nadat vanaf 2007 ook dieren van buiten Europa aan de collectie werden toegevoegd, werd de naam veranderd in Dierenrijk. In 2008 kwamen de bijvoorbeeld Aziatische olifanten, kamelen en gibbons naar het park. Ter gelegenheid van het 15-jarig jubileum werden er Indische neushoorns toegevoegd aan het park. In 2024 kwam er een nieuw verblijf voor de Siberische tijgers en werd de naam van het park gewijzigd in Eindhoven Zoo. In 2018 werd voor de ogen van een tiental bezoekers een wolf aangevallen en verscheurd door vier beren. In 2025 werd aangekondigd dat Eindhoven Zoo van plan was om gouden takins te houden in de zomer van 2025. Deze dieren worden gehuisvest op het voormalige perk van de kamelen. Met deze ontwikkeling is Eindhoven Zoo de enige Nederlandse dierentuin met deze diersoort. Diersoorten De dierencollectie van Eindhoven Zoo omvat anno 2024 de volgende diersoorten: Zoogdieren Vogels Organisatie Eindhoven Zoo wordt geëxploiteerd door het bedrijf Libéma Exploitatie BV, dat ook Safaripark Beekse Bergen in Hilvarenbeek en Aviodrome in Lelystad exploiteert. Fokprogramma's Het park neemt deel aan meerdere internationale fokprogramma's en coördineert en beheert het ESB-stamboek voor de Darwins nandoe. Externe link Officiële website