NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parkstad Limburg Stadion

The Parkstad Limburg Stadion (Dutch pronunciation: [ˈpɑr(ə)kstɑt ˈlɪmbʏr(ə)x ˌstaːdijɔn], Ripuarian: [ˈpɑʁəkʃtɑt ˈlembøʁəç ˌʃtaːdijɔn]) is a football stadium in Kerkrade, completed in 2000. With a present-day capacity of 19,979 seats, the stadium was officially opened on 15 August 2000 with a friendly between Roda JC and Real Zaragoza (2–2). It is the home stadium of the football club Roda JC Kerkrade from the Netherlands. In 2005 the Parkstad Limburg Stadion hosted the opening match and the semi-finals of the FIFA World Youth Championship Netherlands 2005. Gallery Records Unofficial records: The first match played was a friendly match between Roda JC and Real Zaragoza; 2–2, 15 August 2000 The first goal was scored by Marcos Vales, Real Zaragoza The first Roda JC goal was scored by Samir Ouindi Official records: The first official match played was an Eredivisie match between Roda JC and FC Twente; 2–2 The first official goal was scored by Scott Booth, FC Twente The first official Roda JC goal was scored by Yannis Anastasiou Attendances: Largest crowd: 19,300 Roda JC – AC Milan 0–1 UEFA Cup, 21 February 2002 Lowest crowd: 2,500 Roda JC – Fylkir 3–0 UEFA Cup, 11 September 2001 Trivia On 15 January 2005, the South stand was named the Theo Pickée Stand as an honour to the Roda JC chairman, who died in December 2003. Notable matches Roda JC – AC Milan 0–1 Netherlands – Belgium 5–0 See also Lists of stadiums References External links Official website (in Dutch)
Parkstad Limburg Stadion

El Estadio Parkstad Limburg es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Kerkrade en los Países Bajos. Tiene una capacidad para casi 20 000 aficionados, fue inaugurado el 15 de agosto de 2000 con un partido entre el Roda JC y el Real Zaragoza. En 2005 fue una de las seis sedes de la Copa Mundial de Fútbol Sub-20, en el estadio se disputaron ocho partidos, incluyendo el partido inaugural y una semifinal. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de los Países Bajos Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parkstad Limburg Stadion.
Stade Parkstad Limburg

Le Stade Parkstad Limburg, en néerlandais: Parkstad Limburg Stadion, est un stade de football néerlandais situé à Kerkrade. Ce stade de 19 979 places accueille les matches à domicile du Roda JC. Histoire Événements Coupe du monde de football des moins de 20 ans 2005 Galerie Notes et références Annexes Articles connexes Roda JC Liens externes (nl) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail des Pays-Bas
Parkstad Limburg Stadion

Parkstad Limburg Stadion (wym. /ˈpɑrk.stɑt ˈlɪm.bʏrx ˈstaː.di.jɔn/) – stadion piłkarski znajdujący się w mieście Kerkrade, w Holandii. Został oddany do użytku w 2000. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa grający w Eerste divisie zespół Roda JC Kerkrade. Pojemność stadionu wynosi 19 979 miejsc. Obiekt zastąpił wysłużony stadion Gemeentelijk Sportpark Kaalheide, użytkowany przez Rodę w latach 1962-2000. Linki zewnętrzne Parkstad Limburg Stadion. stadiumguide.com. [dostęp 2020-12-01]. (ang.).
Parkstad Limburg Stadion

O Estádio Parkstad Limburg é um estádio de futebol localizado em Roda J.C. Ring 1, cidade de Kerkrade nos Países Baixos. O estádio tem capacidade para quase 20 000 adeptos, foi inaugurado a 15 de agosto de 2000 com uma partida entre o Roda JC e o Real Zaragoza. Em 2005 foi uma das seis sedes da #Copa Mundial de Futebol Sub-20, no estádio disputaram-se oito partidas, incluindo o jogo inaugural e uma semifinal. Referências
Паркстад Лімбург (стадіон)

«Паркстад Лімбург» (нід. Parkstad Limburg Stadion) — футбольний стадіон у Керкраде, Нідерланди, домашня арена ФК «Рода». Опис Стадіон побудований та відкритий у 2000 році. Назва арени походить від регіону об'єднання муніципалітетів Паркстад Лімбург, утвореного 1999 року, де стадіон і розташований (у муніципалітеті Керкраде). До фінансування проекту стадіону долучилися муніципалітети всього регіонального об'єднання, тому арена є регіональною в Паркстад Лімбург. Окрім футбольних матчів на стадіоні регулярно проводяться спортивні та культурні заходи. Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Рода» [Архівовано 25 червня 2017 у Wayback Machine.] (нід.) Parkstad Limburg Stadion на footballtripper.com [Архівовано 5 березня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) Parkstad Limburg Stadion на stadiumguide.com [Архівовано 27 червня 2017 у Wayback Machine.] (англ.)
Zoetermeersche Meerpolder

De Zoetermeersche Meerpolder is een polder en voormalig waterschap in de plaats Leidschendam en de gemeente Zoetermeer, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het waterschap was verantwoordelijk voor de vervening, drooglegging (voltooid in 1614) en later de waterhuishouding in de polders. De polder heeft een voornamelijk agrarisch karakter. De NAM heeft in het verleden aardolie gewonnen op een aantal locaties in en nèt naast de polder. Er stonden toen zogenaamde jaknikkers. Deze locaties zijn inmiddels buiten gebruik maar nog wel herkenbaar in het landschap.
Villa Beukenhof (Valkenburg)

Villa Beukenhof is een monumentale villa in Valkenburg uit 1937, die in een traditionele bouwstijl met expressionistische invloeden is gebouwd. De villa onderscheidt zich van andere panden door zijn parabolisch boogdak dat gedekt is met riet. De villa is een rijksmonument. Beschrijving pand De villa wordt gevormd door een in de lengterichting geplaatste rechthoekige plattegrond. De villa bestaat uit twee bouwlagen. De gevel bestaat uit baksteen, die op de eerste verdieping wit gepleisterd is. De voornaamste gevelopeningen bestaan uit houten rechthoekige glas-in-loodvensters en een houten deur geflankeerd door glas-in-loodvensters. De westzijde bevat gevelopeningen van art deco glas-in-loodvensters. De gevelindeling in totaal is asymmetrisch van opzet. Het middendeel met halfronde erker met een balkon met hardstenen balustrade erop manifesteert zich dominant in de totaalcompositie van het gebouw. Aan de rechterzijde van de erker is een zeer brede luifel aanwezig. Aan de linkerzijde van de erker bevindt zich de ingangspartij met erboven in hout uitgevoerde loggia. Tevens bevindt zich hier een robuuste bakstenen schoorsteen. Het dak van de villa wordt gevormd door een parabolisch boogdak gedekt met riet. Het interieur wordt gevormd door glas-in-loodvensters en houtsnijwerk in art-deco-stijl.
Prins Hendrikbrug (Leeuwarden)

De Prins Hendrikbrug (Fries: Prins Hindrikbrêge) is een vaste brug in het centrum van de Friese hoofdstad Leeuwarden. De brug is vernoemd naar Prins Hendrik van Oranje-Nassau bijgenaamd Prins Hendrik de Zeevaarder, (1820-1879), de jongere broer van Koning Willem III (en niet, zoals ook weleens wordt aangenomen, naar prins Hendrik van Mecklenburg-Schwerin, de man van koningin Wilhelmina). De brug overspant de Zuiderstadsgracht en verbindt de Prins Hendrikstraat, aan de noordzijde, met de Sophialaan, aan de zuidzijde. Meteen noordelijk en zuidelijk van de brug kruisen de Willemskade Noordzijde en Zuidzijde, die de gracht volgen, de Prins Hendrikstraat, resp. de Sophialaan. De brug ligt in de route Prins Hendrikstraat-Sophialaan die in noord-zuidrichting van het centrum van Leeuwarden naar het Station Leeuwarden loopt. Voorheen was de route vanaf de Vrouwenpoortsbrug via een gedeelte van het Westerplantage, de oostelijke helft van het Ruiterskwartier, de Prins Hindriksstraat en de Sophialaan een van de belangrijkste autoroutes door de binnenstad van Leeuwarden. Daardoor was de Prins Hendrikbrug een drukke verkeersbrug. In 2010 kwam daar een einde aan toen de gemeente Leeuwarden het Ruiterskwartier afsloot voor gemotoriseerd verkeer, met uitzondering van openbaar vervoer. De oorspronkelijke Prins Hendrikbrug werd in 1869 aangelegd. Toen prins Hendrik de Zeevaarder dat jaar naar Leeuwarden reisde om de bouw in ogenschouw te nemen, nam het stadsbestuur die gelegenheid te baat om zijn toestemming te vragen om de brug naar hem te vernoemen. De huidige Prins Hendrikbrug dateert uit 1969, toen een vaste brug in de plaats kwam voor de oude, die open kon voor doorlating van scheepsverkeer. In 2016 en 2017 kwam uit de Leeuwarder gemeenschap de roep om de brug weer beweegbaar te maken, omdat dat een impuls voor de stad zou zijn. De hoge kosten die daaraan waren verbonden en de slechte financiële vooruitzichten van de gemeente Leeuwarden, die het geld voor de nieuwe brug moest ophoesten, maken het echter onwaarschijnlijk dat dit er in de nabije toekomst van zal komen.
Amstelkerk

Die Amstelkerk ist eine 1670 errichtete, über die Grenzen der Niederlande hinaus bekannte Holzkirche. Das profanierte Kirchengebäude liegt in der Nähe des Amsterdamer Grachtengürtels und damit ziemlich zentral. Die Amstelkerk ist die einzige verbliebene Holz-Notkirche in Amsterdam. 1971–1975 war Karel Adriaan Deurloo dort Studentenpfarrer, und die Kirchgemeinde wurde dadurch zum Zentrum der liturgischen Amsterdamer Schule (Theologie). Das Gebäude ist heutzutage Sitz der niederländischen Denkmalschutzorganisation Stadsherstel Amsterdam NV. Auf Wunsch der reformierten Gemeinde und wegen Baufälligkeit wurde das Baudenkmal im Jahr 1986 für den symbolischen Betrag eines Gulden mit gleichzeitiger Pflicht zur Restaurierung übernommen. Die Amstelkerk ist seit dem Jahr 2021 ein multifunktionales Gebäude und dient als Büro- und Wohnfläche, Eventlocation, Ausstellungsfläche, Restaurant sowie Kirche. Weblinks Rijksmonumentenregister nr 269 (niederländisch) Einzelnachweise
Amstelkerk

The Amstelkerk (English: Amstel Church) is a Reformed church building in central Amsterdam, Netherlands. It lies in the southern part of the Grachtengordel neighborhood, near the Amstel River, between the Prinsengracht, Reguliersgracht and Keizersgracht. The church was designed by Daniël Stalpaert and was originally intended as a wooden emergency church, erected to provide for church services in the fourth Golden Age extension of Amsterdam laid out in 1662, but it was never replaced by a more permanent building. The church was expanded several times starting in 1673 with annexes built of stone. The interior originally had a very modest appearance, but was replaced by a neogothic design by Hendrik Springer in 1842. In the early 19th century, plans were drawn up, but never executed, to build the Dutch Mint in the square next to church. The church was bought by Stadsherstel Amsterdam in the late 1980s, which completed renovations in 1990. The building is no longer in use as a church. Some parts of the building have been converted to office space, and the church is used for classical concerts. The building is open to the public on weekdays from 9:00 to 17:00. Trivia Johannes Paulus Stricker, the uncle of Vincent van Gogh, was a preacher in the Amstelkerk. References External links Amstelkerk, official website of the owner of the church, Stadsherstel
Amstelkerk

L'Amstelkerk ("chiesa sull'Amstel") è una chiesa protestante in legno di Amsterdam: situata al nr. 4 dell'Amstelveld, lungo il Reguliersgracht, è stata costruita tra il 1668 e il 1670 su progetto dell'architetto Daniël Stalpaert e presenta interni in stile neogotico del 1840-1843. L'edificio è classificato come rijksmonument nr. 269. Storia Il progetto di costruzione dell'Amstelkerk fu caldeggiato nel 1668 dagli abitanti di fede protestante dell'Amstelveld ed affidato a Daniël Stalpaert, che in precedenza tra il 1660 e il 1662 aveva progettato quattro piazze cittadine da adibire alla costruzione di edifici religiosi. La costruzione terminò nel 1670 e l'edificio in legno, che fu realizzato con materiali facilmente smontabili a causa dell'indecisione sulla sua definitiva ubicazione, avrebbe dovuto essere successivamente sostituito da un edificio in pietra, cosa però mai avvenuta. Nel 1817, fu installato nell'Amstelkerk un organo provieniente dalla Waalse Kerk di Haarlem.. Quest'organo venne in seguito sostituito nel 1864 dall'organo attuale, che entrò in funzione la vigilia di Natale dell'anno successivo, quando fu probabilmente suonato dall'organista Van Temmen. Nel frattempo, tra il 1840 e il 1843, gli interni della chiesa erano stati rimodellati in stile neogotico su progetto di Hendrik Springer. In seguito, nel 1909, l'Amstelkerk venne dotata di energia elettrica.. Nel 1963, gli interni della chiesa furono ammodernati: durante quest'opera di riammodernamento, furono, tra l'altro, sostituite le originarie panche in legno di quercia. Il 2 aprile 1970, l'edificio venne incluso tra i rijksmonumenten. L'Amstelkerk fu utilizzata per i servizi religiosi fino al 1985, quando il comune di Amsterdam ricavò in una parte dell'ufficio undici uffici riservati a varie funzioni pubbliche. In seguito, tra il 1988 e il 1990, l'edificio fu sottoposto ad un'opera di restauro. Nel 2006, la chiesa tornò però ad essere adibita anche alle funzioni religiose. Architettura La chiesa ha una struttura quadrangolare, con facciate della lunghezza di circa 28 metri. Note Voci correlate Monumenti di Amsterdam Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Amstelkerk Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su amstelkerk.net.
Amstelkerk (Amsterdam)

De Amstelkerk is een houten kerkgebouw in Amsterdam. De kerk is gelegen op het Amstelveld in het centrum van Amsterdam, en is tussen 1668 en 1670 gebouwd als onderdeel van de vierde uitleg van de Grachtengordel. Het ontwerp is van Daniël Stalpaert. De kerk heeft een vierkant grondplan van 28,3 x 28,3 meter, wat neerkomt op 100 bij 100 voet, dezelfde maat als de Oosterkerk die ook door Stalpaert is ontworpen. Geschiedenis Het zou een tijdelijke "houten predikschuur" worden, waarbij men zich voornam om "het plein of veld aan die Kerk egter groot genoeg te laaten, om op het zelve, t'eenigen tyde, eene steenen Kerk te konnen zetten", aldus het Bureau Monumenten & Archeologie. Het centrale deel van de kerk kreeg de vorm van een kubus. Oorspronkelijk hadden de wanden van de Amstelkerk een verticale grenen beplanking die met de kopse einden in de aarde stonden. De buitenzijde was ossenbloedrood geschilderd. De ramen waren voorzien van glas-in-lood. De toegangsdeuren waren geplaatst in het midden van de buitenwanden. De vloer bestond uit eenvoudige bakstenen klinkers. Aan de binnenzijde keek men tegen de ongeverfde achterkant van de buitenwand aan. De kansel, omgeven door de dooptuin,stond in het midden aan de noordzijde. Tegenover de preekstoel stond de overkapte bank voor de notabelen. Vanaf 1837 werd het ruw-grenenhouten interieur gemoderniseerd in neo-gotische stijl, naar een ontwerp van Hendrik Springer. Van 1855 tot 1883 was Johannes Paulus Stricker hier predikant, een aangetrouwde oom van Vincent van Gogh. Deze bezocht tijdens zijn verblijf in Amsterdam in de jaren 1877-78 trouw de zondagse diensten van zijn oom, die hem voorbereidde op een studie theologie. Tot 1985 werd de kerk gebruikt door de Hervormde Kerk en de Amsterdamse Studentenekklesia. Sinds 1986 is de kerk eigendom van Stadsherstel Amsterdam, dat er ook kantoor houdt en de ruimte verhuurt voor sociaal-culturele activiteiten en voor recepties en bruiloften. In het souterrain aan de zuidzijde is een restaurant gevestigd. De verbouwing daartoe verstoorde de klassieke maatverhoudingen. Sinds 2006 wordt het gebouw ook weer op zondag gebruikt voor kerkdiensten van de Christelijke Gereformeerde Kerk. Afbeeldingen Externe links Foto en dispositie van het orgel Informatie van Stadsherstel Amsterdam
Amsterdam (schip, 1990)

De Amsterdam uit 1990 is een replica van het gelijknamige spiegelretourschip van de Vereenigde Oostindische Compagnie (VOC). Toen aan het eind van de 20e eeuw de interesse voor de historie van de VOC en haar rol in de geschiedenis van Nederland toenam, ontstonden plannen om VOC-schepen na te bouwen. Een van die schepen is de Amsterdam. Tussen 1982 en 1990 werd hiervan uit irokohout een replica gebouwd door 400 vrijwilligers van de Stichting Amsterdam Bouwt Oostindiëvaarder (SABO). Deze replica ligt sinds 1990 aan de steiger van Het Scheepvaartmuseum te Amsterdam, het vroegere 's Lands Zeemagazijn. In 1982 werd begonnen met de bouw van een replica op een terreintje langs het IJ. Als bouwmeester werd Cees van de Meer aangesteld. Hij was de enige betaalde "vrijwilliger". Aanvankelijk was het de bedoeling van de Stichting "Amsterdam bouwt Oost-Indiëvaarder" om alleen de romp te bouwen als educatief project over de VOC-tijd. Al in de eerste twee jaren ontstond bij het toenmalige vrijwilligersbestuur de gedachte om een volledig zeewaardig schip te bouwen. Daarvoor was een andere benadering van de organisatie, financiering, en exploitatie nodig. In 1990 werd de "NV Amsterdam bouwt Oost-Indiëvaarder" door het Stichtingsbestuur "verkocht" aan het Scheepvaartmuseum met het schip als eigendom voor ƒ 1 en trad het stichtingsbestuur af. In de periode daarvoor werd tezamen met Sail Amsterdam 1990 besloten dat de Amsterdam zou meevaren voorop bij de Sail-intocht van IJmuiden naar Amsterdam op 9 augustus 1990. Hetgeen geschiedde onder gezag van oud-marinekolonel Joop Voet, met onder anderen premier Lubbers en vele anderen aan boord. Uiteraard beschikte het schip daarbij over alle vereiste vergunningen als passagiersschip. Direct na de Sail voer de Amsterdam naar Scheveningen, alwaar een commerciële sponsor een week lang zijn klanten aan boord kon ontvangen. Heel veel werk op het gebied van financiën, vergunningen, contracten, etc. werd verzet door Piet van de Werf, vicevoorzitter, destijds directeur bij ABNAMRO in Amsterdam. Scheepsgegevens van de replica: Lengte van de kiel: 42,5 m Lengte van boegspriet tot spiegel: 48 m Breedte: 11,5 m Diepgang: 5,5 m Hoogte: 56 m Waterverplaatsing: 1.100 ton Aantal kanonnen: 16 Fotogalerij Externe links Stichting VOC-schip Amsterdam VOC-schip Amsterdam in Het Scheepvaartmuseum VOC-schip Amsterdam op Erfgoed van de Week, www.amsterdam.nl Foto's van VOC-schip Amsterdam in de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam
Vredeskapel (Den Haag)

De Vredeskapel is een voormalig kerkgebouw van de Hervormde Gemeente in de Malakkastraat (Archipelbuurt) in de Nederlandse plaats Den Haag. Sinds 2018 is het verbouwd tot vier wooneenheden. Kerk Het kerkgebouw dateert van 1880 en stond oorspronkelijk bekend onder de naam Malakkakapel. Het werd gebouwd voor de militairen van de omliggende kazernes en werd door de architect des konings H.F.G.N. Camp ontworpen in de stijl van het eclecticisme, maar met neoclassicistische elementen. Tegen het eind van de negentiende eeuw schonk jonkheer P.O.H. Gevaerts van Simonshaven de kapel aan de Nederlandse Hervormde gemeente in Den Haag. In 1919 werd er een orgel geplaatst, gebouwd door de fa. A.S.J. Dekker uit Goes. Architect Camp ontwierp niet alleen gebouwen. Ook het doopvont en het avondmaal-servies uit de voormalige Willemskerk in de nabije Nassaulaan, zijn van zijn hand. Na de sluiting van de Willemskerk (als kerk) in 1962, werden deze overgebracht naar de Vredeskapel. Generaties lang heeft het Nederlandse koningshuis een band met de Vredeskapel gehad. Koning Willem III was betrokken bij bovengenoemde schenking, koningin Juliana woonde een dienst bij in 1988 en koningin Beatrix woonde op 13 november 2005 de jubileumdienst bij, ter ere van het 125-jarig bestaan van de Vredeskapel. Tweemaal werd de kapel als kerkgebouw gerestaureerd, eerst na de schade die was opgelopen tijdens de Tweede Wereldoorlog, en begin 21e eeuw weer. De Vredeskapel en de Duinzichtkerk vormden samen de Protestantse Gemeente Duinzichtkerk/Vredeskapel. Sluiting Op 16 februari 2013 werd in de Vredeskapel een klein concert gegeven om te memoreren dat de eigenaar, de Protestantse Gemeente ’s-Gravenhage (PGG) in december 2012 besloten had het gebouw met Pinksteren 2014 te sluiten. De laatste twaalf maanden werd er eenmaal per maand een dienst gehouden. Op 8 juni 2014, eerste pinksterdag, werd voor het laatst in de kapel een dienst gehouden. Dat was ook de laatste dag dat de kapel als kerkgebouw open was. De Vredeskapel is een rijksmonument. Het doopvont en het avondmaal-servies zijn na de sluiting in de Duinzigtkerk geplaatst, de Statenbijbel bleef vooralsnog in de Vredeskapel. Centrum voor Bezinning, Cultuur en Ontmoeting Op 5 mei 2014 werd de Stichting Vredeskapel opgericht, met als doel om het gebouw in stand te houden "als centrum voor bezinning, cultuur en ontmoeting voor de wijk, de stad en de wereld". De eigenaar gaf aan de stichting toestemming om het gebouw als zodanig te exploiteren voor een periode van een tot drie jaar, totdat zich een koper zou hebben aangediend. Op 24 oktober 2014 werd het gebouw echter per direct gesloten wegens ernstige gebreken aan het dak. Verbouwd tot vier wooneenheden Eind 2015 werd de Vredeskapel verkocht, waarna het in 2018 werd verbouwd tot vier koopwoningen.
Refaja Ziekenhuis (Stadskanaal)

Het Refaja Ziekenhuis Stadskanaal is een streekziekenhuis in de plaats Stadskanaal. De naam Refaja is afgeleid van het Hebreeuws en betekent: de Heer geneest. De eerste steen werd gelegd op 21 oktober 1966. Drijvende kracht om het ziekenhuis in Stadskanaal te realiseren was de ondernemer Grietinus Zwartsenberg. De officiële opening vond plaats op op 21 november 1968 door de directeur-generaal voor de volksgezondheid P. Siderius. Eerder dat jaar was het ziekenhuis al feitelijk in gebruik genomen. Sinds 1 januari 2015 maakt het Refaja Ziekenhuis, samen met het Scheper Ziekenhuis in Emmen en het Bethesdaziekenhuis in Hoogeveen, deel uit van de Treant Zorggroep. Het verzorgingsgebied bestaat uit circa 80.000 personen. Organisatie Het ziekenhuis kende zes verpleegafdelingen, een intensivecareafdeling en een polikliniek. Daarnaast heeft het ziekenhuis vijf operatiekamers (uitgezonderd behandelkamers kaakchirurgie) en een verkoeverkamer. De Dokters Dienst Groningen heeft een huisartsenpost in het ziekenhuis. Sinds 13 september 2018 zijn de afdelingen klinische verloskunde en klinische kindergeneeskunde gesloten. Treant Zorggroep gaat de kindzorg concentreren in het Scheper Ziekenhuis in Emmen. Sinds 6 januari 2020 is het ziekenhuis een zogenaamd weekziekenhuis voor de zogenaamde planbare zorg. Tijdens werkdagen kunnen er poliklinische afspraken gemaakt worden, vinden er geplande operaties plaats. Ook is er ruimte voor dagbehandelingen en diverse onderzoeken. Het ziekenhuis beschikt over een basisspoedpost voor niet-levensbedreigende situaties, zoals fracturen en kleine verwondingen. Ook beschikt het ziekenhuis over een Cardiac Triage Unit (CTU), voor laag-complexe, maar acute hartklachten.
Grachtengordel

La Grachtengordel (traduisible en français par « ceinture de canaux ») est un quartier de la capitale néerlandaise Amsterdam, située dans l'arrondissement Centrum. Délimitée par le Singel à l'est et par le Prinsengracht à l'ouest, elle est également traversée par le Herengracht et le Keizersgracht. Histoire La Grachtengordel repose sur un réseau de rues, quais, ponts et habitations bâties sur des terrains de taille quasiment identiques, possédant des largeurs et des hauteurs comparables et comportant des jardins intérieurs connus sous le nom de keurblokken. De nombreuses maisons donnent sur les canaux (en néerlandais : grachtenpanden), observables depuis les canaux et les rues qui les longent, témoignant ainsi de la prospérité du siècle d'or néerlandais (XVIIe siècle) et du XVIIIe siècle. Ces habitations sont reconstruites plusieurs fois au cours des siècles, aussi plusieurs styles architecturaux et types de façades se côtoient. La Grachtengordel, qui constitue l'une des principales attractions touristiques de la ville, est inscrite depuis le 1er août 2010 au patrimoine mondial de l'UNESCO. Elle figure au 12e rang de la liste des « Canons d'Amsterdam » (Canon van Amsterdam) qui recense les 50 plus importants développements de la ville. Géographie À partir du Brouwersgracht, qui en constitue la limite nord (ainsi que celle du Jordaan), les quatre canaux s'écoulent parallèlement les uns aux autres en direction du sud-ouest, forment une légère courbe puis se jettent dans l'Amstel au niveau de la Waterlooplein. Le prolongement des canaux principaux à l'est, sous les noms de Nieuwe Herengracht, Nieuwe Keizersgracht et Nieuwe Prinsengracht, atteint ensuite le Muidergracht, où débute le quartier du Plantage. Notes et références Portail d’Amsterdam Portail du patrimoine mondial