NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oorlogsmonument Bunschoten-Spakenburg

Het Oorlogsmonument Bunschoten-Spakenburg staat aan het eind van de Spakenburgergracht, halverwege de Kerkstraat en de Spuistraat in Spakenburg in de gemeente Bunschoten. Het monument voor de gevallenen bestaat uit een gemetselde muur van baksteen met in het midden een kruis van witte natuursteen. Aan weerszijden van het kruis zijn twee gedenkplaten van witte natuursteen aangebracht. Het monument gedenkt de 27 oorlogsslachtoffers (militairen en burgers) die omkwamen in de Tweede Wereldoorlog of tijdens de politionele acties in het voormalige Nederlands-Indië. Na de Tweede Wereldoorlog bracht de bevolking geld bijeen voor het monument ter ere van oorlogsslachtoffers uit de gemeente Bunschoten. Het ontwerp is van P.F. Koops en werd onthuld in 1951. Jaarlijks wordt er een herdenking gehouden op 4 mei bij het monument op het Spuiplein. Voorafgaand is er een korte ceremonie op begraafplaats Memento Mori. Na de kranslegging bij de oorlogsgraven volgt een herdenkingsdienst in de Noorderkerk. De daarop aansluitende stille tocht gaat naar het oorlogsmonument aan het Spuiplein. Na het luiden van alle klokken volgt de kranslegging door het gemeentebestuur en het taptoesignaal. Na de twee minuten stilte om 20.00 uur worden bij het oorlogsmonument kransen en bloemen gelegd. Overige oorlogs- en grafmonumenten in Bunschoten-Spakenburg Bunschoten-Spakenburg heeft meerdere gedenktekens en gedenkplekken: Begraafplaats Momento Mori Op begraafplaats Memento Mori aan de Stadsgracht staan de volgende monumenten/grafstenen: Twee graven van inwoners die sneuvelden in de meidagen van 1940. Burgerslachtoffers - tweedelig monument met de namen van burgerslachtoffers in Bunschoten Spakenburg. Erehof van zes Nederlandse Oorlogsgraven. Er was ooit een zevende graf van een gesneuvelde Fransman. Diens lichaam werd in 1949 naar Frankrijk gebracht. Burgerslachtoffers die vielen tijdens de gevechten van 21 en 22 april 1945. Vier van de zes slachtoffers waren leerlingen van de Bavinckschool. Een zevende persoon, die vlak na de oorlog is overleden, is hier ook begraven. Gevallenen in Nederlands-Indië. Ter nagedachtenis van inwoners Bunschoters en Spakenburgers die in Indonesië zijn omgekomen. Het is voor slachtoffers die vielen tijdens de Tweede Wereldoorlog maar ook tijdens de politionele acties in Indonesië. Ook is de naam van een Canadees vermeld die in Nederland is omgekomen. Oostdijk In het wegdek van het fietspad op de Oostdijk bij Spakenburg, richting Nijkerk, zijn plekken aangegeven van de tankversperringen die in de mobilisatietijd zijn aangebracht op de Duitse opmars te stuiten. De versperring bestaat uit een betonnen blok met spoorrails. In 2017 werd een informatiepaneel geplaatst. Het monument is geadopteerd door een basisschool. Zie ook Lijst van oorlogsmonumenten in Utrecht (provincie)
Waalhaven

The Waalhaven is a harbour in Rotterdam, Netherlands. It is one of the excavated harbors on the south bank of the Meuse river in Rotterdam. With an area of 3.1 square kilometers, it is one of the larger dug harbor basins in the world. The harbour area includes an industrial zone focusing on maritime, industrial and logistics industries. The port additionally offers offshore power and energy solutions for vessels, as well as a dedicated data center. Waalhaven Airport The Waalhaven district used to be home to an airport, Vliegveld Waalhaven (Waalhaven Airport). It was the second civilian airport in the Netherlands and was opened in 1920. Part of it was also in use by the Dutch military's 3rd JaVA Fokker G.I squadron in 1940. Among others, the N.V. Koolhoven aircraft factory was located at this airport. The factory and airport were destroyed in 1940 by the Dutch army so they could not fall into the hands of the Germans. After the Second World War, the city was prospecting an airport, but the existing airfield at Waalhaven was written off the list because the damage that was caused to prevent the airfield's capture was so great it was considered not worth repairing. Instead, aviation has now moved to Zestienhoven Airport. References
Port du Waal

Le port du Waal ou port de la Waal (en néerlandais : Waalhaven) est un bassin du port de la commune néerlandaise de Rotterdam, situé sur la rive gauche de la Meuse. Avec sa superficie de 310 hectares, le port du Waal est le plus grand bassin du port rotterdamois. Histoire Le port du Waal à Rotterdam, situé en bouche de Meuse, occupe paradoxalement un ancien bras mort du Waal, c'est-à-dire creusé par la rivière divagante, la Waal, née autrefois de la segmentation du Rhin à son delta. Le 13 juin 1907, le conseil communal de Rotterdam a pris la décision de faire construire le port du Waal, la construction du port a duré jusqu'en 1930, date de la dernière expansion majeure. Il s'agit d'un grand port, conçu avec de nombreuses cales numérotées d'accostage, d'avitaillement, de repos et de réparation. Il est alors complémentaire du port royal étendu ou königshaven présent sur la nouvelle Meuse. Jusque dans les années 1990, le port du Waal a servi de port de transit, en particulier en vrac et en conteneurs. Il était jusqu'à cette époque un point de transbordement des navires porte-barges LASH. Les bacs qui y sont encore situés aujourd'hui, sont principalement utilisés pour le stockage. Il existe également de nombreuses entreprises de transport maritime basés au port du Waal, comme Smit International. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Waalhaven (Rotterdam) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Aéroport de Waalhaven Port de Rotterdam Liens externes Portail des ports Portail de Rotterdam
Waalhaven

Waalhaven é uma área industrial em Roterdão, na Holanda. Outrora o local de um aeroporto (o Aeroporto de Wallhaven), foi o segundo aeroporto civil a abrir na Holanda, em 1920. Em 1940 o aeroporto e suas instalações foram destruídos pelos holandeses para que não caíssem na posse dos alemães. Depois da Segunda Guerra Mundial, o aeroporto foi reconstruído. Actualmente o local é ocupado por uma zona industrial. Referências
Bedrijventerrein De Herven

Bedrijventerrein De Herven is een wijk (52 ha en 60 inwoners) en bedrijventerrein (130 ha en 60 inwoners) in 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De wijk is gesitueerd ten westen van de A2. De wijk is gelegen in stadsdeel Noord. Op het bedrijventerrein zijn vooral autodealers gevestigd. Ook is er een woonboulevard gevestigd. Het Kantoor van de Toekomst staat ook op het bedrijventerrein. Het bedrijventerrein is te bereiken via aansluiting Rosmalen-West van de A2/A59. Zie ook Wijken in 's-Hertogenbosch
Magnuskerk

The Magnuskerk (Dutch pronunciation: [ˈmɑxnʏsˌkɛr(ə)k]; English: Magnus Church) is a 16th-century church in Bellingwolde, Netherlands. The church, located at Hoofdweg 227, was built in 1527. The pulpit was installed in 1660 and the organ built in 1797. The church has been a national heritage site since 1972. It is currently used by the Protestant Church in the Netherlands. Gallery References External links Media related to Magnuskerk at Wikimedia Commons
Magnuskerk (Bellingwolde)

De Magnuskerk in Bellingwolde dateert vermoedelijk uit de veertiende eeuw. Het oorspronkelijke gebouw is ernstig beschadigd door de uitbreiding van de Dollard en in 1527 geheel vernieuwd, onder andere met materiaal van de in 1504 gesloopte kleine toren van Ulsda. Daarbij kreeg de kerk een laatgotisch uiterlijk met een versmald driezijdig gesloten koor. Volgens een bericht uit 1510 was de kerk gewijd aan de heilige Magnus. Later beweerde men dat het gebouw was gewijd aan de apostel Jacobus. Kennelijk was er sprake van verwarring met de gesloopte Jacobuskerk van Houwingaham. De kerk ging in 1593 over in protestantse handen. De omwenteling verliep zonder noemenswaardige problemen. Er werden geen vernielingen aangericht. In 1929 werd de kerk gerestaureerd, waarbij ook de witte pleisterlaag van de buitenmuren werd gehaald. De kerk heeft een vrijstaande toren waarvan de onderbouw dateert uit 1720 en de bovenbouw uit 1909. In de toren bevinden zich twee historische luidklokken die gegoten zijn in 1697 en een die gegoten is in 2016. Het mechanische uurwerk uit de toren dateert uit de 17e eeuw en is dus ouder dan de toren zelf. Op de eerste verdieping van de toren ligt een zandstenen grafsteen uit de 12e of 13e eeuw. De preekstoel dateert uit 1660 en is vervaardigd door meester-kistenmaker Christopher. Het kerkorgel is in 1797 gebouwd door Heinrich Hermann Freytag en Frans Casper Snitger Zie ook Lijst van Groninger kerken Externe link Oude Groninger Kerken: Bellingwolde
Wijthmenerplas

Wijthmenerplas (ook wel Wiethemerplas) is een recreatieplas in de Nederlandse gemeente Zwolle (provincie Overijssel). Hij ligt in de Marsweteringlanden, in de buurtschap Herfte, ten noorden van Wijthmen en ten oosten van Zalné. De plas is in de jaren 1970 ontstaan door zandwinning voor de bouw van wegen en dijken. Het hele gebied is ca. vijftig hectare groot, de plas beslaat daarvan tweeëntwintig ha. Het is een van de drie grote recreatieplassen in de gemeente Zwolle. Gebruik De plas wordt gebruikt om te zwemmen, zonnen, duiken en wandelen en is vrij toegankelijk tot 22:00 en trekt jaarlijks circa 200.000 tot 300.000 bezoekers, waarvan circa ¾ deel uit zwemmers bestaat. Op een klein gedeelte (circa 0,5 hectare) is naaktrecreatie toegestaan. Dit gebied staat aangegeven met borden. Er is van juni tot augustus toezicht van de reddingsbrigade, Zwolle er is met boeien een ondiep gedeelte afgezet voor kinderen. Het zwemwater wordt regelmatig gecontroleerd. Gedurende de zomermaanden is er een EHBO-post ingericht bij het beheerdersgebouw, alsmede een kiosk waar men versnaperingen als kan kopen. Op het terrein zijn toiletten en douches en er staan afvalbakken. Op de bodem van een diep deel van de plas ligt ten behoeve van de duiksport een grote hoeveelheid afgedankt sanitair zoals toiletpotten en badkuipen, alsook twee auto's, een scheepswrak en een oefenplatform. Er is een parkeerterrein, maar na 22:00 is de toegang voor voertuigen verboden. Motorboten zijn op de plas niet toegestaan. Paarden worden niet toegelaten, buiten het zwemseizoen zijn honden welkom. In 2015 is er een wakeboard- en waterskibaan geopend genaamd 'Lakeside'. Op de weiden rond de plas worden incidenteel muziekfestivals gehouden. Ecologie Vissoorten in de plas zijn onder andere snoek, karper, zeelt, baars, paling en alver. Ook de Europese rivierkreeft komt er voor. Als het water warmer is dan 24 °C kan de zoetwaterkwal worden aangetroffen. Externe link Waterkwaliteit Wijthmenerplas volgens Waterkaart.net
Kerk van Westergeest

De hervormde kerk van Westergeest is een kerkgebouw in Westergeest in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De romaanse eenbeukige kerk uit de 13e eeuw was oorspronkelijk gewijd aan Martinus. Het schip heeft restanten tufsteen van de voorganger. Op de muur bevindt zich een zonnewijzer uit 1873. De halfrond gesloten apsis met rondboogvensters is iets smaller. Aan de westzijde een half ingebouwde, vlakopgaande toren. In 1807 werd deze toren verlaagd en werd het zadeldak vervangen door een ingesnoerde spits. Het orgel uit 1891 is gemaakt door Bakker & Timmenga. In 1954-'57 is de kerk naar plannen van J.J.M. Vegter gerestaureerd. De kerk is een rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Westergeest Kerken in Friesland
Dungense brug

De Dungense brug is een combinatie van een plaatbrug en een ophaalbrug over de Zuid-Willemsvaart bij Poeldonk in de gemeente Sint-Michielsgestel. De brug is gebouwd in 1951 van staal en beton. De brug is in totaal 24 meter lang en 5,5 meter breed. De doorvaartwijdte bedraagt 8,40 meter. Deze brug is vooral bekend om het feit dat 2 auto's elkaar niet kunnen passeren.
Kapeltoren

De Kapeltoren in Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is een aangebouwde toren uit circa 1522. De toren werd gebouwd als toevoeging aan de toenmalige Heilige Geestkapel. In 1835 werd de kapel vervangen door een vleeshal, de kapeltoren bleef overeind. Het gebouw is gedurende de eeuwen door verschillende religieuze stromingen gebruikt. De laatste keer was in 1987 toen de toren en het gebouw door de Vrije Evangelische Gemeente in gebruik werden genomen. In 2000 vond er een restauratie plaats.
Joodse begraafplaats (Oudenbosch)

De Joodse begraafplaats aan de Zandeweg in het Nederlandse dorp Oudenbosch (provincie Noord-Brabant) is gesticht in 1783. Toen gaf de gemeente Oudenbosch toestemming om een stuk grond van 2 are 32 centiare als begraafplaats in te richten ten behoeve van de Joodse ingezetenen. Het stukje grond, later bekend als Jodendekske, lag tegen de gemeentegrens aan. Volgens de registers zijn er zo'n 60 mensen begraven. Het aantal bewaard gebleven grafstenen is echter slechts 7. In 1845 kwam er een einde aan de Oudenbossche Joodse gemeenschap en daarna zijn er geen mensen meer begraven. Zie ook Joodse begraafplaats (Roosendaal) Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Westrup (havezate in Dwingeloo)

Westrup was een havezate in de Drentse plaats Dwingeloo in het Dieverderdingspel. Westrup kreeg in 1740 de status van havezate. Cornelis van Dongen tot de Oldengaerde had op 18 maart 1740 de havezate Westrup in Westdorp nabij Borger gekocht. Hij verzocht de Drentse landdag om het recht van havezate te verleggen op het door hem gekochte huis in Dwingeloo. Nadat dit werd toegestaan verhuisde de naam Westrup mee naar Dwingeloo. Vanaf 1740 stond het huis bekend onder de naam Westrup of Westdorp. Voor 1700 was het huis in het bezit geweest van de familie Van den Clooster. Op het einde van de 17e eeuw kwam het huis in het bezit van de uit Dwingeloo afkomstige familie Bloemerts. In 1722 werd de gepensioneerde majoor Frans Willem de Carpenter de nieuwe eigenaar. Zijn huis in Vledder, Westerbeek, verkocht hij in 1726 aan de zijdehandelaar Steven van Royen. De erfgenamen van de weduwe van de majoor verkochten Westrup in 1740 aan Cornelis van Dongen. Van Dongen knapte het huis op tot een, zoals de Dwingeler predikant Cornelis van Schaick beschreef, lusthuis, niet groot, maar lief gelegen en zeer logeabel. Van Dongen woonde zelf op de havezate Oldengaerde in Dwingeloo en beheerde beide havezaten. Zijn schoonzoon Isaac van Dongen, rentmeester der Domeinen, bezat de havezaten Entinge en het Huis te Ansen. Hij verkocht, als erfgenaam, in 1781 Oldengaerde en verzocht in 1783 om het recht van havezate te mogen verleggen van Westrup naar zijn hiernaast gelegen huis (heden Entingheweg 8), waarvoor Van Dongen tot zijn dood in 1792 in de Ridderschap bleef verschreven. Westrup kwam vervolgens in het bezit van een oud-schulte van Dwingeloo, Jan Prins, en van de latere gouverneur van Drenthe Petrus Hofstede. Een zoon van Prins zou later het deel van Hofstede afkopen. De familie Prins verhuurde het huis van 1827 tot 1843 aan een plaatselijke arts en apotheker, Crebas, en na diens overlijden aan de arts Heppener. In 1843 werd het huis verhuurd aan de oud-burgemeester van Vledder, Herman Hendrik Adriaan Sluis, die er een notariaat begon. Sinds die tijd is Westrup een notariswoning gebleven. Het huis werd in 1870 vergroot met een tweede verdieping. Het huis wisselde regelmatig van eigenaar en werd in 1920 verkocht aan de gemeente Dwingeloo. De gemeente bleef Westrup verhuren als notariswoning. De woning is diverse malen verbouwd en er werden kantoorruimtes bijgebouwd. In 1984 werd notaris Van Drooge de nieuwe eigenaar van Westrup. Deze liet het gebouw restaureren en liet de aangebouwde delen afbreken. Het gebouw werd teruggebracht naar het uiterlijk dat het in de 19e eeuw had. Voor het notariskantoor werd een nieuw pand naast Westrup neergezet.
Het Grachtenhuis

Het Grachtenhuis (wörtlich: Das Grachtenhaus) ist ein Museum in der Amsterdamer Herengracht und gehört zu den besterhaltenen Grachtenhäusern in Amsterdam aus dem 17. Jahrhundert. Das Museum bietet Informationen über das Entstehen und die Entwicklung des Amsterdamer Grachtengürtels. Es wurde 2011 für das Publikum geöffnet. Geschichte Das Gebäude wurde zwischen 1663 und 1665 im Auftrag des niederländischen Kaufmannes Karel Gerard erbaut. Der Entwurf stammt von dem niederländischen Architekten Philips Vingboons. Im „Haus an der Gracht“ wohnten früher bekannte Kaufleute und Bankiers. Unter anderem 1791 Jan Willink (1831–1896), 1690 Nicolaes van Bambeeck (1596–1661), 1741 Cornelis Munter (1652–1708) und 1735 Pieter Pels Andriesz. Bedeutende Transaktionen kamen im Grachtenhuis zustande. Mit der russischen Aristokratie, mit französischen Königen und der amerikanischen „upper class“. Rund drei Millionen Touristen und Einheimische besuchen jährlich den „Grachtengürtel“ (der zum UNESCO-Welterbe zählt) und das Museum bietet eine digitale historische „Entdeckungsreise“ über 400 Jahre Geschichte in 45 Minuten mit Animationen und 3D-Projekten in fünf Räumen (kamers) an. Für die multimediale Vorstellung empfangen die Besucher einen Kopfhörer, wobei automatisch beim Betreten der einzelnen Räume Informationen durchgegeben werden in acht verschiedenen Sprachen. Alle Rijksmonumente aus der Innenstadt, dem „Grachtengürtel“, werden vorgeführt, wobei das Hauptmerkmal auf der Architekturgeschichte liegt, mit unter andern zahlreichen Fotos der Grachtenhäuser und ihrer historischen Innenarchitektur. Zurzeit (Stand: Anfang 2013) befasst das „digitale Grachtenhuis“ 9.686 Objekte von Gebäuden, 5.288 Abbildungen und 5.484 Objekte mit Abbildungen. Das Museum hat einen Souvenirladen mit unter anderem Bücher, Wein und Schmuck, die alle einen Bezug haben zum Amsterdamer „Grachtengürtel“ und dem Grachtenhaus. Ein Personenaufzug für unter anderem Rollstuhlfahrer ist vorhanden. Auch ist das Museum von der Gemeinde Amsterdam offiziell ermächtigt, einen Raum für Eheschließungen zur Verfügung zu stellen. Das Museum wird aus privaten Mitteln und Eintrittspreisen finanziert und steht unter Denkmalschutz (Rijksmonument Nr. 1828). Literatur E. van Houten: GRACHTENBOEK. Grachtenboek naar de oorspr. tekeningen van Caspar Philips Jacobszoon (Van Amsterdam). Uitgeverij Gemeente Amsterdam, 1962. Verkehrsverbindungen Das Museum ist mit den Amsterdamer Straßenbahnlinien (Tramlijn, Tram) Nr, 1, 2, und 5 zu erreichen. Haltestelle am Koningsplein (Bloemenmarkt). Von dort zu Fuß in die nahegelegene Herengracht. Siehe auch Liste von Museen in Amsterdam Weblinks Homepage (englisch) Het Grachtenhuis (das Grachtenhaus). In: iamsterdam.com Das Grachtenhuis in Amsterdam. In: holland.com Einzelnachweise
Grachtenmuseum Amsterdam

Grachtenmuseum Amsterdam (Museum of the Canals) is een museum aan de Herengracht in Amsterdam gewijd aan de 17e-eeuwse Amsterdamse grachtengordel en de geschiedenis van Amsterdam. Het museum is gevestigd in een zeventiende-eeuws grachtenhuis, met klassieke stijlkamers, een vaste multimediale tentoonstelling, een grachtentuin en tijdelijke tentoonstellingen op de bel-etage. Een interactieve en multimediale tentoonstelling in het museum maakt de ontstaansgeschiedenis van de grachtengordel duidelijk. Er zijn onder meer maquettes, animaties, 3D- en wandprojecties. Een poppenhuis toont de kamers van het grachtenhuis met behulp van de Pepper's ghost-techniek. Het museum werd in april 2011 voor het publiek geopend. Aanleiding was de opname van de Amsterdamse grachtengordel op de Werelderfgoedlijst in 2010. Het museum werd na enkele maanden tijdelijk gesloten voor restauratie en herinrichting, en eind maart 2012 heropend. De verantwoordelijke 'Stichting Het Grachtenhuis' is geregistreerd als algemeen nut beogende instelling, (anbi). Gebouw Het museum is gevestigd aan Herengracht 386, in een pand uit 1663/1665 ontworpen door Philips Vingboons in opdracht van de zakenman Karel Gerards. Het gebouw heeft een vijfassige gevel bekroond met een fronton. Eind 18e eeuw heeft de bankier Jan Willink de ramen laten vergroten, waarbij de festoenen onder de ramen verdwenen. Rond 1875 werd de dubbele stoep voor het huis verwijderd. De ingang werd verplaatst naar de begane grond, met een trap binnenin naar de bel-etage. Het 18e-eeuwse interieur van de stijlkamers op de bel-etage is bewaard gebleven. De achterkamer heeft behangsels van Jurriaen Andriessen uit 1776 met schilderingen van geïdealiseerde Hollandse landschappen. Het huis is het onderkomen geweest van koophandelaren en bankiers als Pieter Pels en Jan Willink. De bekendste, en waarschijnlijk ook de omvangrijkste, transacties die er gesloten zijn waren die van Willink met de Amerikaanse overheid. De bankier heeft tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1775-1790) de Amerikanen vele jaren gesteund met kredieten en aandelen. Tot 1794 leenden de Verenigde Staten van Willink en andere bankiers ruim 30 miljoen gulden. Het dubbel grachtenpand werd in 1970 aangewezen als rijksmonument. Afbeeldingen
De Veer (molen)

De Veer is een grondzeiler in de Veerpolder in Haarlem nabij Penningsveer. Sinds 1701 staat er op deze plek een molen. Hij bemaalde oorspronkelijk de Veerpolder op Rijnlands boezem. De voorganger van de huidige molen is in 1998 afgebrand. Huidige molen In 2001 werd begonnen met de bouw van de huidige molen. De molen is in principe maalvaardig maar draait meestal slechts. Het gevlucht is Oudhollands op de buitenroede; op de binnenroede volgens het systeem Fauel met steekborden. Het gevlucht is Oudhollands op de buitenroede; op de binnenroede volgens het systeem Fauel met steekborden. De Veer is eigendom van Recreatieschap Spaarnwoude en is van april tot oktober op zondagen te bezoeken. In Penningsveer staat ook nog een andere molen genaamd De Kleine Veer.
Liefstinghsbroek

Het Liefstinghsbroek (soms ten onrechte Lieftinghsbroek genoemd) is een natuurgebied van 20 hectare in de Nederlandse provincie Groningen. Op 4 mei 2013 werd het gebied aangewezen als Natura 2000-gebied. Het gebied, bestaande uit een oerbosgebied met bosvegetatie en moerasachtige delen, maakt deel uit van het Dal van de Ruiten A. Het bos is het oudste bos van de provincie Groningen, en maakt deel uit van de Natura 2000-lijst opgesteld door de Europese Unie. Geschiedenis Het Liefstinghsbroek werd reeds in 1590 genoemd. Bij de verdeling op 24 januari 1590 van de goederen van Elisabeth Addinga van Westerwolde, weduwe van de hoofdeling Joest Lewe, werd aan hun zoon Jurgen Lewe toegedeeld: "die helffte van 't busch mit sijne eijckelscharen gronde toebehoeren en gerechticheijden genoempt Lievestinge broeck". Dit bos behoorde toe aan erve Liefstingh in Weende, dat voor het eerst genoemd werd op 31 juli 1474 als Levestinghus. In 1919 was het bos eigendom van de toenmalige voorzitter van het waterschap Westerwolde, mr. H.I. Schönfeld. Hij had het gekocht van J. Hommes, een nazaat van de familie Liefstingh en eigenaar van erve Liefstingh. Het bos was toen al beroemd omdat daar de zeer zeldzame Zweedse kornoelje voorkwam. In dat jaar brachten de toenmalige secretaris Jac. P. Thijsse en de penningmeester en latere voorzitter van Natuurmonumenten, Pieter van Tienhoven, op uitnodiging van Schönfeld een bezoek aan het bos. Bij zijn overlijden in 1937 liet deze het bos na aan Natuurmonumenten. In 1976 werd het gebied samen met het Metbroekbos opgenomen in het grotere natuurgebied Vlagtwedder essen, dat door aankoop en ruilverkaveling tot stand kon komen. Vegetatie Het gebied bevatte vroeger de Zweedse kornoelje en nog steeds bevat het gebied andere zeldzame flora als de bosanemoon en de witte klaverzuring. Het gebied bestaat overwegend uit loofbos en is gelegen op de dalflank van het riviertje de Ruiten Aa. Het bos is een zogenaamd eiken-haagbeukenbos met delen moerasachtig bosgebied, het zogenaamde broekbos. In de natte moerasachtige delen is er een overvloedige ondergroei van bijzondere vegetatie aanwezig. Deels wordt de struiklaag gedomineerd door hulst. Beheer In 2001 is het Liefstingshbroek aangemeld bij de Europese Habitatrichtlijn. In 2009 wordt door de provincie Groningen een beheersplan opgesteld waarin geregeld wordt wat wel en niet is toegestaan in het bos en de omliggende agrarische omgeving. Langs het bos lopen fietspaden. Beschrijving door Ministerie LNV Uitgebreide gebiedsbeschrijving van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland