NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Laurentiuskerk (Baflo)

De kerk van Baflo is een van de oudste kerken in de provincie Groningen. De kerk met een vrijstaande toren op een verhoogd kerkhof bevindt zich aan de Kostersgang 8 in het dorp Baflo. Het gebouw wordt beheerd door de Protestantse Gemeente Baflo. Kerk Waarschijnlijk is er een voorganger geweest van de huidige kerk die nog gesticht is door Liudger in de 8e eeuw. Baflo was een van de proosdijen in de Ommelanden, waarvan wordt aangenomen dat deze teruggaan op de kerkstichtingen van Liudger. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan de heilige Laurentius. Keizer Hendrik III schonk de kerk aan de bisschop van Münster. De huidige kerk is gebouwd in het begin van de 12e eeuw, misschien eind 11e eeuw.Het is een eenbeukige kerk met een rechtgesloten koor. De kerk wordt voor het eerst genoemd in 1211 en was toen opgebouwd uit tufsteen, waarvan nog stukken resteren in het schip. Het huidige koor met versierde rondboogvensters en -nissen dateert waarschijnlijk uit de 13e eeuw. In 1594 verloor de kerk haar positie als proosdij bij de reductie van Groningen. De westgevel werd begin 18e eeuw vernieuwd en bevat gevelstenen uit 1656 en 1808 die wijzen op andere verbouwingen cq. restauraties. Het huidige kerkorgel met twee klavieren en aangehangen pedaal werd gebouwd door Roelf Meijer in 1877. De herenbanken dateren van 1878. Verder bevinden zich er onder andere een offerblok en acht metalen schilden van de grafkisten van het geslacht Jarges. In de kerk liggen een aantal grafzerken; de oudste is van Jacob Halsema (overleden in 1587). De preekstoel is in 1972 overgebracht vanuit de kerk van Engelbert, die als compensatie de preekstoel uit het verdwenen Oterdum heeft gekregen. Toren Op enkele meters ten zuidoosten van de kerk staat de ongelede kerktoren met zadeldak en dakruiter. De onderbouw met rondbogige galmgaten dateert waarschijnlijk uit de 13e eeuw. Mogelijk werd de toren rond 1500 verhoogd en voorzien van de spitsbogige galmgaten boven de ingang. De toren kreeg in 1502 haar klokkenstoel met een luidklok (diameter: 87,3 cm) van Geert van Wou. In 1818 werd aan zuidzijde een stenen zonnewijzerplaat geplaatst. Alleen de toren is eigendom van de Stichting Oude Groninger Kerken. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Baflo Lijst van Groninger kerken
Kasteel De Raay

Kasteel de Raaij is een uit de middeleeuwen daterend kasteel in het Noord-Limburgse Baarlo in de Nederlandse gemeente Peel en Maas, gelegen aan de weg van Kessel naar Venlo. Het huidig gebruik is Hotel-Restaurant/Art-Center. Op zijn 50 meter ten zuidoosten van het kasteel bevindt zich de Heilige-Familiekapel. Bouwkundige geschiedenis Het gebouw is een vierkant witgeschilderd huis dat op middeleeuwse kelders staat. Het dak is in Zwitserse chaletstijl erop gezet rond 1875. De bijgebouwen en het kasteel zijn begin 2000 onder een glazen overkapping gebracht waarbij de muren van het kasteel goed zichtbaar zijn gebleven. Daarnaast is het kasteel door zijn huidige functie vrij toegankelijk. Op het landgoed is een Art Center met replicamakerij en zeefdrukkerij gevestigd. Eigenaren De eerste vermelding van bebouwing dateert uit 1236. Eerst genoemde eigenaar (Van der Horst) komt pas in 1326 voor. De oorspronkelijke Frankische Waterburcht werd later een erkend adellijk huis waarvoor een zetel in de Staten gereserveerd was. Via een dochter Catharina kwam het aan haar echtgenoot Hans Willem van Baexem. Hun zoon Caspar trouwde in 1661 met een Getrudis van Broeckhuysen. Vanwege grote schulden werd het verkocht en weer doorverkocht, waardoor het aan Conrard Emanuel van Baexem kwam, die in 1700 zijn zetel in de Staten innam. Zijn zoon Hendrik Leopold werd daarna de bezitter. In 1819 werd het aangekocht door H.F. Hermans. Via zijn dochter kwam het aan haar man, baron de Bossart. Het vererfde en werd in 1917 verkocht aan drie personen. Via doorverkopingen en gebruik als vrouwenklooster (1937-1999) werd het aan een projectontwikkelaar verkocht waarna een hotelgroep de logiesfunctie invulde en een ondernemer het Art center heeft opgezet. Zie ook Bevrijdingsmonument van Baarlo, bevindt zich in de kasteeltuin.
Sint Jan (Stramproy)

De molen Sint-Jan staat in het Limburgse Stramproy (gemeente Weert). Het is een standerdmolen die in 1783 gebouwd is en is daarmee de oudste standerdmolen in Limburg. In 1804 werd de molen verplaatst naar een locatie dichter bij het dorp. Eigenaar van de molen was in die tijd de familie Veltmans. In 1898 werd de molen verkocht aan Jean Hendricus en Theodorus Maes, bierbrouwers uit Stramproy. Vanaf 1901 werd Hubert van de Winkel de molenaar en in 1908 kwam zijn jongere broer Lei daarbij. Zij waren beide in loondienst bij Maes en dus geen pachters. Hubert zou in 1918 overlijden aan de Spaanse Griep. Lei zou tot 1978 aan de molen verbonden blijven en was dus meer dan 70 verbonden aan de molen. Als eerbetoon aan de laatste molenaar staat er een beeld van hem naast de molen. De molen zelf was ondertussen overgenomen door de gemeente en in 1968 zeer grondig gerenoveerd. De Molen wordt tegenwoordig beheerd door de Molenstichting Weerterland en is regelmatig open voor bezichtingen en rondleidingen.
Luctor et Emergo (molen)

Luctor et Emergo is een korenmolen in Rijkevoort in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De molen werd in 1901 gebouwd in opdracht van de familie Verbruggen, die reeds een jaar daarvoor een motormalerij in gebruik had genomen. De molen bleef tot 1986 in eigendom van de familie Verbruggen. In dat jaar kocht de toenmalige gemeente Wanroij de molen aan. Bij een gemeentelijke herindeling in 1994 kwam Rijkevoort in de gemeente Boxmeer te liggen waarmee de molen eigendom werd van deze gemeente. Er werden restauraties uitgevoerd in 1972 en 1989. De roeden van de molen hebben een lengte van circa 24,25 meter en zijn voorzien van het oudhollands hekwerk met zeilen. De molen was vroeger ingericht met drie koppels maalstenen, thans is nog één koppel over. De koningsspil van de molen is erg opvallend door de beschilderingen daarop. Vrijwillige molenaars stellen de molen regelmatig in bedrijf. In 2016 is de molen na enkele jaren stilstand weer volledig gerestaureerd en kan inmiddels weer malen.
De Twee Gebroeders (Roosendaal)

De molen De Twee Gebroeders is een korenmolen aan de Amerikalaan in de Noord-Brabantse plaats Roosendaal. Het is een ronde stenen stellingmolen die een eerdere standerdmolen aan de haven verving. Lambertus de Wijs, in wiens opdracht de molen was gebouwd, vernoemde hem naar zijn twee zoons, Adrianus en Petrus. In 1880 werd een stoommachine in een bijgebouw geplaatst om bij windstilte te kunnen malen. De molen fungeerde onder meer als schorsmolen voor de leerindustrie. In oktober 1944 raakte de molen door oorlogshandelingen beschadigd. De schade werd in 1948 hersteld, waarna de molen tot ca. 1960 in bedrijf was. De gemeente Roosendaal kocht in 1981 de molen. Van 1982 tot 1984 werd de Twee Gebroeders gerestaureerd. Het gevlucht is Oudhollands; de inrichting van de molen omvat 1 koppel 16der blauwe en 1 koppel 16der kunststenen. In De Twee Gebroeders wordt nu op vrijwillige basis graan gemalen. De molen is meestal zaterdags te bezichtigen. Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 32715
Zeldenrust (Geffen)

De molen de Zeldenrust staat aan de Elzendreef te Geffen. In 2024 zijn de Geffense molens samen verdergegaan als één stichting, de Geffensemolens. Het is een standerdmolen met een vlucht van 24,80 meter. De molen heeft een gesloten voet. De kast is grotendeels donkerrood geverfd. De kap is gedekt met dakleer. Oorspronkelijk daterend uit 1621 en in 1870 verplaatst voor de aanleg van de spoorlijn 's-Hertogenbosch - Nijmegen. In 1981 moest de molen opnieuw verplaatst worden naar zijn huidige plaats en is toen tegelijkertijd gerestaureerd. De landschappelijke waarde is groot, maar hij wordt wederom bedreigd door de bouw van een nieuwe woonwijk en hoge beplanting. Op 18 januari 2007 is de kast van de molen, inclusief het wiekenkruis, door de zware storm Kyrill van de standerd geblazen. Alleen de bakstenen voet en de standerd bleven overeind. Bij onderzoek bleek dat de stormpen van de in 1990 vernieuwde standerd geheel door schimmel waren aangetast. De gemeente, die eigenaar is, heeft de molen voldoende verzekerd en laten herbouwen. De herbouw duurde anderhalf jaar, aanzienlijk langer dan gepland. Op zaterdag 9 augustus 2008 is Zeldenrust feestelijk in bedrijf gesteld. In Geffen staat ook nog een tweede molen, genaamd De Vlijt. Externe link Geffense Molens
De Volksvriend (Liessel)

De molen De Volksvriend is een ronde stenen molen die zich bevindt aan de Hoofdstraat te Liessel in de Nederlandse gemeente Deurne. Deze beltmolen is gebouwd in 1903 en wordt gebruikt als korenmolen. In het najaar van 1944 werd de molen door oorlogsgeweld beschadigd. In 1946 volgde herstel; hierbij werd gebruikgemaakt van onderdelen van de onttakelde stenen beltkorenmolen uit Bergeijk. In de molen zijn 1 koppel 17der kunststenen en 1 koppel 17der blauwe stenen aanwezig; alleen het koppel met blauwe natuur stenen is maalvaardig. Een van de maalkopels heeft een pennetjeswerk. De molen is sinds 1966 eigendom van de gemeente Deurne en is doorgaans op donderdag en op zaterdag te bezoeken.
Hervormde Kerk (Opperdoes)

De Hervormde Kerk (ook bekend als de Kerk aan de Gouw) in de Nederlandse plaats Opperdoes (provincie Noord-Holland) is een kerkgebouw van rond 1530. Op de plek waar de kerk staat, werden echter al langer kerkdiensten gehouden. De huidige kerk is een vervangend gebouw voor een kerk die door Grote Pier in 1517 geplunderd is. De toren van de kerk stamt uit 1525. Sinds het samengaan van de Hervormden en de Gereformeerden wordt de Hervormde Kerk alleen nog gebruikt bij bijzondere vieringen. De wekelijkse kerkdiensten worden in de Gereformeerde Kerk aan het Noorderpad gehouden. Rijksmonument Onder de bescherming van het rijksmonument vallen de volgende onderdelen: het schip de preekstoel uit 1688 het achterschot en klankbord achter de preekstoel; deze horen niet bij de preekstoel het eikenhouten doophek uit 1752 de koperen doopboog uit 1753 de voorzangerslezenaar uit het laatste kwart van de 18e eeuw Toren De toren is rond 1525 gebouwd. Aan de voorkant van de toren is de ingang naar de kerk geplaatst. Boven de deur een rond venster. De deur en het venster bevinden zich in een spitsboogvormige nis. Helemaal boven in de toren bevinden zich aan elke zijde van de toren twee gekoppelde galmgaten. Boven de galmgaten bevindt zich een balustrade en een torenspits opgetrokken uit bakstenen. De spits en balustrade zijn tijdens de restauratie in 1942 aangebracht. De klokkenstoel is nog wel origineel en stamt uit 1572. De klok is door Geert van Wou gemaakt en heeft een diameter van 90 centimeter. Trivia De kerktoren heeft een haan op de punt en op het dak van het schip staat een kip.
Hervormde kerk (Stompetoren)

De Hervormde kerk van Stompetoren, ook bekend als De Ark is de rijksmonumentale kerk die het Noord-Hollandse dorp Stompetoren uiteindelijk diens naam heeft gegeven. Geschiedenis De kerk is in 1662/1663 gebouwd naar aanleiding van een besluit van het polderbestuur. Pieter Post kreeg hierop opdracht om het gebouw te ontwerpen: int teijkenen van eenige desseinen (ontwerptekeningen) van kercken te emploijeren tot opbouwinge van een kerck in de Schermeer. Wel vroeg de toenmalige predikant Cornelius Reusius om de kerk naar model van de, toenmalige, kerk van Ursem te bouwen. De aannemer was Jacob Hendriksen, zijn bestek is bewaard gebleven, de bouwtekeningen echter niet. De genoemde maten komen exact overeen met de afmetingen van de kerk in Schermerhorn. Twee jaar na aanvang van de bouw, in 1664, is de kerk in gebruik genomen. In 1937 werd vastgesteld dat de kerk gerestaureerd moest worden. Het is niet gelukt om de financiën voor de oorlog rond te krijgen, na de oorlog, tussen 1950 en 1955, werd de kerk pas gerestaureerd. De restauratie werd verricht onder toeziend oog van architect Herman Knijtijzer. Als eerste werd de toren gerestaureerd. In het schip worden dichtgemetselde ramen weer geopend en voorzien van glas. De ingebruikneming van de gerestaureerde kerk werd op 6 april 1955 gevierd. Toenmalig commissaris van de koningin M. J. Prinsen overhandigde de sleutel aan president-kerkvoogd dhr. Jb. Posch. Sinds 1973 zijn zowel kerk als toren in het monumentenregister ingeschreven als rijksmonument. Vormgeving De kerk heeft de vorm van een kruiskerk en bestaat uit een beuk. Hoewel de kerk, als Protestantse kerk is gebouwd in 1662 - 63 is het toch gebouwd in de trant van de laatgotiek. Het schip heeft een tongewelf als plafond. De vensters zijn spitsboogvensters en het kruis is een Latijns kruis. De toren werd ontworpen zonder torenspits, wel is er een balustrade op de toren aangebracht. De dubbele galmgaten bevatten galmschotten. De ingang naar de kerk bevindt zich in de toren. Boven de rondboogdeur is een cartouche geplaatst met daarop het jaartal 1663. Bescherming Onder de bescherming van het rijksmonument vallen de volgende objecten: Preekstoel en banken uit de 17e eeuw Koperen predikantslessenaar uit de 17e eeuw Doopvonthouder uit de 17e eeuw Drie kroonluchters uit de 17e eeuw Het orgel uit 1862, gemaakt door F. S. Naber Trivia Ook de dorpen Oterleek, Graft en Koedijk hebben een stompe kerktoren gehad. Jacob Heyndrix heeft op 3 juli 1662 een bedrag van ƒ 20.600,-- ontvangen voor de bouw van de kerk
Poldermolen K

Poldermolen K is een in 1635 gebouwde poldermolen in Zuidschermer, vallend onder de Nederlandse gemeente Alkmaar. De molen is later voorzien van een vijzel. Het is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een Oudhollands wiekenkruis. De kap is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Hij is voorzien van een vaste stutvang. In 1645 is de molen in zijn geheel enkele tientallen meters verplaatst. Dat was in die tijd ongebruikelijk; normaal werd de molen gedemonteerd. De molen bemaalde de voormalige afdeling K van de Schermer. Deze afdelingen bestaan niet meer. Toen de Schermer overging op elektrische bemaling zijn de diverse afdelingen bij elkaar gevoegd. De molen is feitelijk maalvaardig, alleen door veranderingen ter plaatse in verband met de plaatsing van een elektrisch gemaal is de voorwaterloop op polderniveau en pompt hij het water alleen rond. De molen, die niet te bezoeken is, is samen met de andere Schermer-molens eigendom van Stichting De Schermer Molens.
Strijkmolen I

Strijkmolen I is een in 1864 in Rustenburg gebouwde strijkmolen, die als vijzelmolen is gebouwd en die de voorgaande molen verving die na blikseminslag was afgebrand. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oudhollands wiekenkruis. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Strijkmolen I is voorzien van een Vlaamse vang. Naast de molen staan twee andere molens, te weten Strijkmolen K en Strijkmolen L. Strijkmolen I is sinds 2000 eigendom van Stichting De Schermer Molens. Nadat de Schermerboezem en de Raaksmaatsboezem in 1941 zijn samengevoegd, is de vijzel verwijderd en zijn de waterlopen gedempt, maar de molen is sinds de restauratie van 2002 weer draaivaardig. In de molen bevindt zich een woning. Strijkmolen I is niet te bezoeken. In 2011 is de voormalige Schermerboezem weer gedeeltelijk uitgegraven, waarmee de omgeving van de strijkmolens I, K en L een oorspronkelijker aanzicht heeft gekregen. Het is nu in principe mogelijk om een circuitbemaling in de molens aan te brengen.
Weel & Braken

Weel & Braken is een wipmolen-poldermolen in Obdam. Hij bemaalde voorheen de gelijknamige polder Weel en Braken. De polder werd in eerste instantie bemalen door een gang van twee wipmolens waarvan deze molen de ondermolen was. In de 18e eeuw is de bovenmolen verwijderd, en werd deze molen vervijzeld. De molen is nog tot 1966 in functie geweest, daarna werd de bemaling overgenomen door een paar elektrisch aangedreven pompjes. Na een ruilverkaveling met peilverlaging in 1970 is de bemalingsfunctie van de molen compleet verdwenen. In 1972 is de molen aan de gemeente Obdam verkocht. Na een restauratie in 1972/3 draaide de molen weer geregeld. In 2008 is de molen stilgezet vanwege de slechte staat van het gevlucht. In 2012 zijn nieuwe roeden gestoken en sindsdien wordt er weer gedraaid.
Westuit Nr. 7

The Westuit Nr. 7, also called the Koggemolen, is a windmill on the Kolkweg in Aartswoud, Netherlands that has been restored to working order. It is listed as a Rijksmonument, number 31787. The mill is to the south of the Westfriesedijk (part of the Westfriese Omringdijk) just outside Aartswoud. It is owned by Stichting de Westfriese Molens. History The mill is probably the oldest of its type in North Holland, dating to c. 1541. It was one of 24 mills that drained water from the Vier Noorder Koggen into the Zuiderzee The mills drained an area of 13.524 hectares (33.42 acres). In 1869, a steam-powered pumping station was built in Medemblik. It drove two Archimedes' screws and two scoopwheels. These were replaced by centrifugal pumps in 1897. Following the replacement of the steam engines by gas engines in 1908, it was decided to abandon the use of wind power in the area. Two of the mills were converted to residential use, and the others were demolished. One of the two conversions was later demolished, leaving Westuit Nr. 7 as the sole survivor. In 1990, it was decided that the mill should be restored. By 1997, it had been restored externally and was able to turn in the wind. Restoration of the internal machinery was completed in 2009, and the mill was again able to pump water. This is done on a closed-circuit basis. The mill is listed as a Rijksmonument, No. 31787. Description Westuit Nr. 7 is a three-story smock mill on a single-story base. The smock and cap are thatched. The cap carries four common sails of 23.40 metres (76 ft 9 in) span. They are carried on a cast iron windshaft, which was cast in 1875 by De Prins van Oranje, The Hague. Winding is by an internal winch. The mill drives a wooden Archimedes' screw. References
Westuit Nr. 7

De Westuit Nr. 7, ook wel Koggemolen genoemd is een poldermolen aan de Kolkweg in Aartswoud, in de Nederlandse gemeente Opmeer. De molen bemaalde tot 1908, samen met 24 andere molens, het circa 13.524 hectare grote Waterschap De Vier Noorder Koggen op de voormalige Zuiderzee. De Westuit Nr. 7 werd onttakeld en als woning ingericht. In 1997 is de molen draaivaardig gerestaureerd; in 2009 is het binnenwerk geplaatst, waardoor de molen weer kan malen (in circuit). Deze bewoonde molen die net ten zuiden staat van de Westfriesedijk (een dijkdeel van de Westfriese Omringdijk) net even buiten het dorp Aartswoud, is eigendom van de Stichting de Westfriese Molens en is niet te bezoeken.
Aalsmeerder Veerhuis

Het Aalsmeerder Veerhuis, ook bekend onder de naam 'Herberg De Bonte Os', is een historisch pand uit 1634 aan de Sloterkade 21-22, toen nog in de voormalige gemeente Sloten en tegenwoordig Amsterdam-Zuid en een van de laatste overgebleven huizen van de vroegere Overtoomse Buurt. Na de aanleg van de overtoom in de Schinkel in 1515 ontstond hier een levendige buurt met veel bedrijvigheid. Naast diverse ambachtslieden hadden ook herbergen een plaats in dit gebied buiten de muren, want wie te laat aankwam vond de poort gesloten en moest buiten de stad overnachten. Een van de bekendste gebouwen was de herberg de 'Bonte Os' of het Aalsmeerder Veerhuis uit 1634, waar een gevelsteen op de voorgevel aan herinnert. Het gebouw bestaat uit een dwarshuis met voorhuis met aan beide zijden opkamers en een haaks hierop staande achtervleugel. Van de bebouwing van voor 1921, toen dit gebied bij onderdeel was van de gemeente Sloten, resteren nog enkele kleine huisjes rond het behouden gebleven Aalsmeerder Veerhuis. Na een lange periode van verval werd dit monument in 1965 in oude glorie hersteld. Op 18 februari 1965 kwam de restauratie officieel gereed en werd het overgedragen aan de Vereniging Hendrick de Keyser. Het heeft een passende bestemming gekregen als zetel van de Stichting Diogenes. Ook de Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad houdt hier kantoor. Geurt Brinkgreve woonde tot zijn overlijden in 2005 op de bovenverdieping. Zie ook Lijst van panden van Hendrick de Keyser Monumenten Lijst van rijksmonumenten in Amsterdam-Zuid
Hallen van Stork

De Hallen van Stork, Van Gendthallen of Werkspoorhallen zijn vijf aaneengeschakelde hallen van de voormalige fabriek van Werkspoor-Stork op Oostenburg in Amsterdam. De gebouwen staan in de zuidwesthoek van het voormalige fabrieksterrein, begrensd door de Wittenburgervaart, de Oostenburgerdwarsvaart, de Oostenburgervaart en de spoorlijnen tussen Centraal Station en Muiderpoort. De hallen werden ontworpen door A.L. van Gendt met functionele baksteenarchitectuur opgesierd met neorenaissance-elementen in de gevels. De hallen hebben grote lichtkappen over de gehele lengte. De gebouwen hebben sinds 2001 status als rijksmonument. Geschiedenis De vijf hallen zijn in verschillende fases eind 19e eeuw gebouw naar aanleiding van een bestelling van 40 locomotieven en 400 wagons uit Zuid-Afrika die uitbreiding van de fabriek noodzakelijk maakte. Het bedrijf heette destijds nog de Nederlandse Fabriek van Werktuigen en Spoorwegmaterieel. In 1898 werden hal 1, 2 en 3 voltooid naar ontwerp van A.L. van Gendt. In 1903 werd hal 5 naar ontwerp van de gebroeders Van Gendt gebouwd op een eindje van hal 3, en in 1905 werd hal 4 toegevoegd tussen hal 3 en 5. Hal 5 werd in 1910 verlengd. De hallen werden ook gebruikt voor het maken van scheepsmotoren. In de hallen werd de eerste gietijzeren dieselscheepsmotor gebouwd in 1903. Hal 5 deed dienst als locomotiefwerkplaats, hal 4 deed dienst als turbinestelplaats. In 1922 brandden hal 4 en 5 gedeeltelijk af. Ze werden direct naar oorspronkelijk ontwerp hersteld, onder leiding van G.J. Langhout. Afbeeldingen Externe links Rijksmonumentenregister Van Gendthallen, ARCAM
Pakhuis de Zwijger

Pakhuis de Zwijger is een voormalig koelpakhuis aan de Piet Heinkade in het Oostelijk Havengebied te Amsterdam. Het is een bedrijfsverzamelgebouw voor culturele instellingen. Stichting Pakhuis de Zwijger is een non-profitorganisatie en maakt samen met een groot aantal partners jaarlijks circa 600 programma’s in dit gebouw en andere locaties, met als rode draad de toekomst van het dagelijks leven in stad en land. Pakhuis de Zwijger maakt deel uit van het renovatieproject aan de zuidelijke IJ-oevers. Sommige pakhuizen zijn gerenoveerd, zoals in het geval van Pakhuis de Zwijger, Pakhuis Afrika, Pakhuis Azië (dat nu Pakhuis Amsterdam heet) en Pakhuis Wilhelmina. Pakhuis Europa, Pakhuis Amerika en Pakhuis Australië hebben plaatsgemaakt voor nieuwbouw. De namen van de nieuwbouw herinneren aan de pakhuizen die er oorspronkelijk stonden. Geschiedenis De Zwijger werd gebouwd in 1933-1934 voor de opslag van bederfelijke waar. Het werd gebouwd in de stijl van het nieuwe bouwen. Architecten waren J. de Bie Leuveling Tjeenk en K. Bakker. Nadat het zijn oorspronkelijke functie had verloren, stond het enige tijd leeg, en sloop dreigde. Dwars door het gebouw heen werd een brug over de IJhaven gepland, de in 2001 geopende Jan Schaeferbrug. Uiteindelijk bleek het mogelijk om de brug te bouwen met behoud van het monumentale pakhuis. Aansluitend werd het pakhuis gerestaureerd door Stadsherstel Amsterdam. In september 2006 werd het gebouw weer in gebruik genomen na een hergebruik/revitalisatieproject door André van Stigt. Pakhuis de Zwijger werd in 2001 aangewezen als rijksmonument. Afbeeldingen Externe links Website van Pakhuis de Zwijger Pakhuis de Zwijger op ijoevers.nl Monumentenverhaal over Pakhuis de Zwijger van Stadsherstel Amsterdam