NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Hoop (Harderwijk)

De windkorenmolen De Hoop staat aan de Havendijk 2 in Harderwijk. De stellingmolen is gebouwd als vervanging van een eerdere molen uit 1911 aan de Strandboulevard, die in 1969 uitbrandde. Hoewel het plan voor herbouw op een andere locatie al snel kwam, heeft herbouw door diverse omstandigheden lang geduurd. Voor de nieuwe molen De Hoop is gebruikgemaakt van de romp van de Molen van Reerink te Oldenzaal. Deze is in 1993 door de Harderwijker Molenstichting aangekocht. De molen is herbouwd door de firma Vaags uit Aalten. In 1998 werd De Hoop in bedrijf gesteld en in 1999 werd hij voor het publiek geopend. De houten achtkant stamt uit 1779. Toen werd de in 1693 in Weesp gebouwde molen na brand herbouwd. In 1913 werd de molen gesloopt en vervolgens in Oldenzaal weer opgebouwd ter vervanging van de Bisschopsmolen, een standerdmolen. Begin september 1993 werd het houten achtkant overgebracht naar Harderwijk en in 1995 werd met de opbouw van de molen aan de Vissershaven begonnen. Bij de invaart herinneren de drie gevelstenen aan dit verleden. De Hoop heeft drie koppels maalstenen, waarvan één koppel elektrisch wordt aangedreven. Er is een koppel met 17der (150 cm doorsnede) blauwe stenen en een koppel 17der kunststenen. Het elektrisch aangedreven maalkoppel heeft ook 17der kunststenen. De gietijzeren bovenas is in 1997 gegoten door de Gieterij Hardinxveld en heeft het nummer 77. Het gevlucht heeft dubbelstraals fokwieken met remkleppen. De gelaste, 26,30 m lange roeden zijn in 1997 gemaakt door de fabr. Buurma/Naaijer en hebben de nummers 343 voor de binnenroede en 342 voor de buitenroede. De molen wordt gevangen (geremd) met een Vlaamse blokvang, die wordt bediend met een wipstok. De vang bestaat uit vijf vangstukken. In de ezel zit voor het scharnieren van de vangbalk een schuif, waardoor een traploze afstelling van de vangbalk mogelijk is. De kap heeft een Engels kruiwerk, dat wordt bediend met een kruirad met rondgaande kruiketting. Het maalgoed wordt geluid (opgehesen) met een sleep luiwerk. De luitafel drijft ook andere werktuigen aan met behulp van aandrijfriemen. De lange spruit ligt achter het bovenwiel. Het oude bovenwiel, dat nu op de maalzolder staat, is vervangen door een nieuw bovenwiel. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,18. Het bovenwiel heeft 59 kammen en de bonkelaar heeft 27 kammen. De koningsspil draait hierdoor 2,185 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 14,7 cm. Het spoorwiel heeft 99 kammen en de steenrondsels 35 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 2,83 keer sneller dan de koningsspil en 6,18 keer sneller dan de bovenas. De steek is 10,5 cm. Het object heeft de status rijksmonument. Externe link Eigen website Fotogalerij
Oude Kerk (Maasland)

De Oude Kerk (vroeger Hervormde kerk genoemd) is een kerk van de Protestantse Gemeente Maasland, lid van de Protestantse Kerk Nederland, en rijksmonument in Maasland, gelegen in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk staat aan rivier de Gaag in het centrum van het dorp en is gebouwd rond 1400. Toen door een overstroming, vermoedelijk de stormramp van 1163, een oudere kerk langs de Maas werd verwoest, wees graaf Floris III van Holland in 1164 een plek aan om de nieuwe kerk op te bouwen, op de huidige locatie. Van deze kerk is niets overgebleven. De Rotterdamse stadsarcheoloog Cornelis Hoek heeft het idee geopperd dat op de terp, voordat hier een kerk werd gebouwd, een ringwalburcht heeft gestaan, die een grote rol gespeeld heeft in de Slag bij Vlaardingen. Bewijzen hiervoor zijn nooit gevonden en archeologisch onderzoek heeft aangetoond dat er vermoedelijk pas in de twaalfde eeuw sprake was van bewoning ter plaatse. Toentertijd was de parochie Maselant vrij groot en omvatte het onder andere de gebieden: Pijnacker, Delft, De Lier en Schipluiden. De oudste delen van de huidige kerk bevinden zich in de toren en stammen uit circa 1400. Ergens in de vijftiende eeuw werd het schip gebouwd en rond 1500 de noordbeuk. Graaf Willem II van Holland gaf in 1241 het patronaatsrecht van de kerk met de naam Maria Magdalenakerk, aan de Duitse Orde. Later werden hier door Richarda van Holland, Floris V van Holland en door ridder Diederik van Coldenhove goederen bij Delft aan toegevoegd. De commanderij van Maasland of commandeurshof was een van de veertien commanderijen in Nederland van de Orde. Eerst was dit nog een rooms-katholieke kerk, maar toen de commandeur van de Orde, rond 1563 overging op het protestantisme werd de kerk ook protestants. De band met de Orde werd in 1614 helemaal verbroken. Geleidelijk werd de kerk van binnen versierd. Zo schonk in 1620 Jacob Frederik van Zeventer, heer van Keenenburg, Ambachtsheer van Maasland gebrandschilderde ramen en in 1662 een extra luiklok. In 1725 kwam er een nieuw orgel in de kerk dat gebouwd was door de Haagse orgelbouwer Rudolf Garrels. In de Oude Kerk liggen ongeveer 400 welgestelde mensen begraven. Brand Op maandag 18 juni 1945, Waterloodag, brandde de kerk vrijwel volledig af nadat een lichtkogel uit een seinpistool een grote brand veroorzaakt had. Op dat moment werd net de overwinning op Napoleon Bonaparte bij de Slag bij Waterloo herdacht. Hoewel brandweerkorpsen uit omliggende gemeenten kwamen helpen bleven alleen de muren overeind. De heropbouw van de kerk begon nadat op 8 mei 1947 toestemming gegeven werd door het Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen. De kosten bedroegen fl 200.000 waarvan het rijk 55% betaalde. De noordbeuk werd op 10 juni 1949 in gebruik genomen en het kerkgebouw werd op 18 juni 1954 voltooid. Aan de toren werd later begonnen en deze was af in 1956. De preekstoel en de banken werden gekocht van een kerk uit Graft. In Utrecht werd een Bätz-Witte orgel gekocht voor fl. 30.333 en de inbouw kostte nog eens fl. 15.000. Dit orgel kon op 23 december 1958 in gebruik genomen worden.
Lourisbrug

De Lourisbrug is een vaste stenen driebogige boogbrug met zandstenen blokken over de Herengracht in de Nederlandse stad Leiden. Over de brug loopt de Groenesteeg en aan weerskanten van de gracht loopt de Herengracht. Geschiedenis De brug werd in 1659 op deze locatie gebouwd in hetzelfde jaar als de Herenbrug, als 'gevolg' van de stadsuitbreiding. In 1951 onderging de brug een restauratie. Sinds 1968 is de brug als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. In 1973 werd de huidige versie van de brug gebouwd. In 1986 is de brug, in navolging van het werk van Christo aan de Pont Neuf, door de toenmalige bewoners van het (LSV Minerva) studentenhuis Herengracht 43 ingepakt. Naamsverwisseling De oorspronkelijke naam van de brug is Groenesteegbrug of Groenebrug. De Lourisbrug werd gehanteerd voor een andere brug, in dezelfde straat gelegen maar dan een gracht westelijker, over de (inmiddels gedempte) Uiterstegracht. In 1916 werd door een fout van de gemeentearchivaris J.C. Overvoorde de verkeerde naam vastgesteld en dit is nooit gecorrigeerd. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat J-O
Groote Molen

De Groote Molen, Oude Molen of Banmolen is een watermolen die gebruikmaakt van het water van het riviertje de Geul en staat in Meerssen. De watermolen is een rijksmonument en onderdeel van het Buitengoed Geul & Maas. In het gebouw is een bedrijf gevestigd dat hondenvoer produceert. Geschiedenis Van 1778 dateert het molengebouw met waterrad van deze watermolen. In 1931 werd het waterrad vervangen door een dubbele horizontale Francisturbine. In 1986 werd de turbine op een elektriciteitsgenerator aangesloten. Externe links De Onderste Molen in de Molendatabase De Onderste Molen op molens.nl
Rooms-katholieke begraafplaats De Loo

Rooms-katholieke begraafplaats De Loo is de naam van een begraafplaats aan De Loo in Coevorden. Geschiedenis Pastoor Weenink kocht in 1830 voor 250 gulden een stuk grond aan de Looweg om daar een katholieke begraafplaats aan te leggen. Kapel Er werd ook een kapel gebouwd. In 1870 zorgde pastoor Pouw dat deze vervangen werd door de huidige kapel achter op de begraafplaats. Later werd hierin een missiekruis met corpus gehangen uit 1916. Dit hing oorspronkelijk in de kerk en werd ingekort en zwart wit geverfd. Muur en toegangspoort Ook zorgde Pouw dat er een muur rond de begraafplaats werd geplaatst om het wroeten van dieren uit het omliggende veld tegen te gaan. De muur werd in 1874 gerealiseerd, maar een gedeelte waaide in 1877 alweer om. In 1922 waaide een deel van de westelijke muur omver. Hierop vergrootte men de begraafplaats ook maar meteen. Tijdens de storm van 13 november 1972 ging in de vroege ochtend een deel van de muur opnieuw tegen de vlakte. Ook zijn er in de loop van de jaren enkele auto's door de muur gereden. De begraafplaats ligt op een plek waar de weg, na een lang recht stuk, opeens een scherpe bocht maakt. Deze situatie is inmiddels aangepast. De toegangspoort bestaat uit twee zuilen, waartussen een gietijzeren hek is geplaatst. Op de zuilen is een tekst te lezen: Wat gij nu zijt was ik voor dezen, wat ik nu ben zult gij dra wezen. Sluiting Per 1 januari 1975 werd de begraafplaats gesloten omdat deze vol zou zijn. In 2003 bleek dit echter niet zo te zijn en werd deze opnieuw geopend. Allerzielen Allerzielen is een bijzondere dag voor de begraafplaats. Op de derde zondag van november 1937 hield pastoor Bouters een gebedsdienst op de begraafplaats. Hier maakte hij een traditie van. De liturgie bestond uit predicatie, gebed, het zingen van psalm 130: de profundis clamavi ad te Domine (Uit de diepten roep ik tot U, Heer) en het besprenkelen van de graven met wijwater. De begraafplaats werd op Allerzielen 2002 opnieuw ingewijd na een renovatie. Dommers De begraafplaats is de laatste rustplaats van Lodewijk Dommers, een liberaal politicus. Afbeeldingen Externe link Website van de begraafplaats
Sint-Barbarakerk (Bunnik)

De Sint-Barbarakerk is een van de twee kerken van de Utrechtse plaats Bunnik. De huidige kerk is gebouwd in 1939-1940, naar een ontwerp van Alphons Boosten. Voorgaande (schuil)kerken In 1718 wordt een kleine katholieke schuilkerk in Bunnik gesticht. In 1845 werd deze vervangen door een nieuwe kerk op dezelfde plaats gelegen aan de Schoudermantel. De kerk stond ongeveer halverwege Bunnik en Odijk, want tot 1964 gingen ook de Odijkse katholieken in Bunnik naar de kerk. Deze kerk werd door de jaren heen te klein en op 6 februari 1938 vroeg pastoor Hegge aan de aartsbisschop toestemming om een nieuwe kerk te mogen bouwen. Op 22 februari 1938 verleende de bisschop de machtiging. Na ingebruikname van de nieuwe kerk werd de oude Barbarakerk verbouwd tot koelcel, en is tot begin 21e eeuw als zodanig in gebruik geweest. Het oude kerkgebouw is inmiddels vervangen door een modern koelhuis op het terrein van Klaas de Jong. De huidige kerk De bouw van de huidige kerk begon op 13 mei 1939 en de eerstesteenlegging was op 26 juli van dat jaar. Op 9 oktober 1940 werd het nieuwe kerkgebouw ingewijd door aartsbisschop Johannes de Jong. De bouwstijl van de Barbarakerk vertoont eigenschappen van de Delftse School, waarbij eenvoud en een goede harmonie tussen massa, ruimte en lichtval vooropstaat. De Delftse School kenmerkt zich ook door grote schuine dakvlakken en het gebruik van traditionele bouwmaterialen zoals baksteen. De architect combineerde deze stijl met invloeden uit het expressionisme. De kerk is nauw verwant aan Boostens kerken in Genhout en Heksenberg en heeft net als die kerken een westwerk-achtige voorbouw. Het altaar en het altaarkruis zijn ontworpen door de Utrechtse edelsmid Jan Eloy Brom. Het is vervaardigd van zwart, licht geaderd marmer. De muurschildering in de apsis is vervaardigd door de schilder Charles Eyck. Het tafereel beeldt de verheerlijkte Christus op de berg Tabor uit. De glas-in-loodramen in de kerk zijn van Wim van Woerkom. Ook zijn er ramen van Gunhild Kristensen van gekapt glas. Het orgel is in 1963 gebouwd door Flentrop en het werd in september 1963 door Louis Toebosch officieel in gebruik genomen. De kerk en de bijbehorende pastorie, ook ontworpen door Alphons Boosten, werden in 1999 benoemd tot rijksmonument. Fotogalerij
Dirc Gherystshuys

Het Dirc Gherystshuys is een monumentaal grachtenpand aan de Hoge Gouwe in Gouda. Oorspronkelijk stonden er dichter bij de Gouwe twee woningen op en nabij het perceel van de huidige woning aan de Hoge Gouwe 93. Deze in de 15e eeuw gebouwde woningen werden vervolgens uitgebreid met twee achterhuizen. In de 16e eeuw werden voor- en achterhuizen samengevoegd. Ook het achterterrein naar de Raam werd benut: er bevonden zich op het achterterrein twee brouwerijen. In 1671 werden beide huizen samengevoegd tot een herenhuis met oofttuin. Het pand is erkend als rijksmonument. De woning heeft een brede lijstgevel met vijf vensterassen. Opvallend zijn de gedecoreerde muurankers en de empireschuiframen. Het dwarse schilddak heeft een dakvenster. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
Nieuwe Algemene Begraafplaats Meeuwenlaan

De Nieuwe Algemene Begraafplaats Meeuwenlaan is een begraafplaats in Woerden. Hij werd in 1935 aangelegd omdat de negentiende-eeuwse begraafplaats aan de Hogewal vol was. De begraafplaats ligt als een schiereiland ingesloten tussen waterpartijen die zijn ontstaan door zandwinning. De beplantingsaanleg is een ontwerp van tuinarchitect Leonard Springer. De aula die door J. Slager werd ontworpen in de stijl van de Amsterdamse School is een rijksmonument. Herdenking Tweede Wereldoorlog De jaarlijkse herdenking van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog vindt in de aula en bij het monument op de begraafplaats plaats. Dit 'Monument voor Woerdense Oorlogsslachtoffers' dat is ontworpen door Ineke Smienk bestaat uit een roestvrijstalen zuil met bovenin een rechthoek van gebrandschilderd glas. Het bevat verder twee gedenkplaten vervaardigd uit glas. Op de eerste plaat staan de namen van hen die zijn omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog en op de tweede plaat staan de namen van hen die na 5 mei 1945 het slachtoffer zijn geworden van oorlogsgeweld. Het monument is gerealiseerd door de Stichting Eerbetoon Omgekomen Oorlogsslachtoffers Woerden en werd op 4 mei 2005 onthuld door André Rouvoet.
Sint-Martinuskerk (Voorburg)

De Sint-Martinuskerk is een rooms-katholieke kerk aan het Oosteinde 56 in Voorburg in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Geschiedenis De kerk werd gebouwd tussen 1891 en 1893. Architect Evert Margry ontwierp een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl. Omdat Margry in 1891 overleed werd de kerk afgebouwd door zijn broer Albert Margry. De kerk is tot op heden in gebruik bij de parochie "Sint-Maarten". De Sint-Martinuskerk heeft een nieuw orgel van de firma Content uit Ermelo dat op 15 januari 2013 officieel in gebruik is genomen. Op die dag heeft de kerk zijn deuren weer geopend na een ingrijpende verbouwing die drie jaar heeft geduurd Het gebouw is een rijksmonument. De kerk is de hoofdkerk van het Nederlands militair ordinariaat en daarmee de bisschopskerk van de Krijgsmachtbisschop Everard de Jong.
Brink (Assen)

De Brink is een centrale groene ruimte in de oude binnenstad van Assen. Geschiedenis De Brink is de voormalige voorhof van het klooster Maria in Campis, dat in de 13e eeuw hiernaartoe verhuisde. Assen ontstond als esdorp rond de brink. De Brink bestaat uit twee grasvelden en meerdere bomen. Lucas Pieters Roodbaard richtte de Brink in 1844 in als wandelpark. De Brink is nu onderdeel van beschermd stadsgezicht. Bebouwing Na de opheffing van het klooster in 1602, werden de kloostergebouwen in gebruik genomen door het provinciaal en later ook het gemeentelijk bestuur. De Kloosterkerk is onder meer Hervormde kerk, gemeentehuis en politiebureau geweest. Het Ontvangershuis was aanvankelijk waarschijnlijk een priesterwoning, later het huis van de ontvangers-generaal van de provincie. Een aantal van deze gebouwen, veelal erkend als rijksmonument, wordt nu gebruikt door het Drents Museum. Het hoofddeel van het museum is gevestigd in het Gouvernementsgebouw (voormalig provinciehuis) dat eind 19e eeuw een deel van de kloostergebouwen verving. In 1995 verhuisde het gemeentebestuur van Assen van Huize Tetrode naar de nabijgelegen Noordersingel, publicaties van de gemeente verschenen ook nadien nog steeds onder de naam Berichten van de Brink. Gedenkmonumenten en kunst Op de Brink staan ter herinnering aan de Tweede Wereldoorlog de Texelbank (1950) en het Provinciaal gedenkteken (Willem Valk, 1951). Als kunstwerken zijn De cultuurdrager (Charles Hammes, 1962) en de Boombank (Jurgen Bey, 2013) hier geplaatst. Historische panden aan de Brink Huize Tetrode Kloosterkerk Gouvernementsgebouw Ontvangershuis Telegraafkantoor Herberg van Tabingh Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen Lijst van straten in Assen
St. Agatha (Eys)

Die Kirche St. Agatha, niederländisch: Sint-Agathakerk, ist die römisch-katholische Pfarrkirche des Ortes Eys, heute ein Ortsteil von Gulpen-Wittem in der niederländischen Provinz Limburg im Bistum Roermond. Die Kirche ist seit dem Jahr 1967 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die mittelalterliche, 1745 abgebrochene Pfarrkirche St. Agatha in Eys hatte auf einer Anhöhe oberhalb des Ortes gelegen. Im Auftrag des Erbmarschalls des Hochstifts Münster, Ferdinand von Plettenberg, der 1722 die südniederländische Herrschaft Wittem erworben und sie bis 1732 zur selbständigen Reichsgrafschaft ausgebaut hatte, legte Johann Conrad Schlaun 1732 eine erste Planung für die Erweiterung der zuletzt 1712 erneuerten Kirche durch einen querhausartigen Westbau mit Turm vor. Stattdessen wurde nach seinen Plänen 1732–1734 der bestehende Kirchenneubau errichtet, dessen Bauausführung der junge Aachener Baumeister Johann Joseph Couven übernahm. Die Einweihung der Kirche fand erst am 16. Juni 1770 durch den Weihbischof von Lüttich statt. Das barocke Kirchengebäude erfuhr 1934–1935 durch den Architekten Nic Ramakers eine Erweiterung um zwei seitliche Choranbauten in stilistischer Anpassung an den historischen Baukörper. Architektur Die von Schlaun entworfene Agathenkirche ist eine barocke Saalkirche mit eingezogenem Chor und vorgesetztem Westturm. Die Außenmauern sind in der für Schlaun charakteristischen Weise in unverputztem Backstein mit einfachen Lisenengliederungen errichtet und nur die ovalen Fenstereinfassungen und die Rahmung des Turmportals in hellem Sandstein ausgeführt. Durch leichtes konkaves Ausklinken der Gebäudekanten und des oberen Turmgeschosses, das durch eine geschweifte Haube mit spitzem Dachreiter abgeschlossen wird, geschieht eine Artikulation der Baukörperformation. Der dreijochige Innenraum ist wie in Schlauns Kapuzinerkirche in Münster über breiten Gurtbögen auf Pilastern mit stark profilierten Kämpferplatten kreuzgratgewölbt, der Übergang zum quadratischen Chorraum geschieht mittels einer den Chorbogen übergreifenden starken Kehlung, in die hinein die beiden Seitenaltäre gesetzt sind. Eine gleiche Ausrundung der Raumkanten erfolgt auf der Eingangsseite. Orgel Auf der Empore im hinteren Teil der Kirche über dem Eingangsbereich befindet sich eine Orgel aus dem Jahr 1844, die aus der Orgelbauwerkstatt Gebrüder Müller stammt und über 16 Register auf zwei Manualen und Pedal verfügt. 1962 wurde sie vom Unternehmen Flentrop Orgelbouw restauriert. Die Orgel besitzt die folgende Disposition, wobei die Register des 2. Manuals Transmissionen vom 1. Manual sind. Koppeln: I/P Literatur Ulrich Schulze, Florian Matzner: Johann Conrad Schlaun. 1695–1773. Das Gesamtwerk. Oktagon, Stuttgart 1995, Bd. 1, S. 176–181. ISBN 3-927789-79-8. Weblinks Die Kirche auf der Website der Pfarrgemeinde Nachweise
Sint-Agathakerk (Eys)

De Sint-Agathakerk is een 18e-eeuws kerkgebouw in het Zuid-Limburgse dorp Eys in de Nederlandse gemeente Gulpen-Wittem. De Rooms-katholieke parochiekerk is gewijd aan Sint-Agatha. Het barokke kerkgebouw is een rijksmonument en een voorbeeld van Luiks-Akense barok. Ligging De kerk bevindt zich aan de kruising van de weg van Simpelveld naar Partij-Wittem en de weg naar Ubachsberg. Het gebouw staat in het oudste deel van het dorp, aan de voet van de Boerenberg waarop ooit het mottekasteel Eys heeft gestaan. Het kerkgebouw ligt op een kerkheuvel die wordt omgeven door een bakstenen muur. Geschiedenis Reeds aan het einde van de 12e eeuw stond er op de Boerenberg in Eys een kerk die eigendom was van het Sint-Pauluskapittel te Luik. In 1732-34 werd de oude kerk vervangen door het huidige gebouw, dat iets ten zuidwesten van het vorige gesitueerd werd. Dit gebeurde in opdracht van Ferdinand von Plettenberg, de toenmalige graaf van het rijksgraafschap Wittem waartoe de heerlijkheid Eys behoorde. Ze werd in barokke stijl opgetrokken naar een ontwerp van de Duitse bouwmeester J.C. Schlaun uit Westfalen en gebouwd onder het toezicht van de jonge Akense bouwmeester Johann Joseph Couven. Schlaun was in dezelfde periode ook verantwoordelijk voor de bouw van het klooster van Wittem. De barokstijl waarin beide bouwwerken zijn gebouwd is vrij weinig te vinden in de streek, hij wordt mede gekenmerkt door de ui-vormige torenspitsen. In 1745 werd het oude kerkgebouw afgebroken, maar het duurde tot 1770 dat de nieuwe kerk officieel werd ingewijd. In 1934-1935 werd de kerk onder architectuur van Nic Ramakers vergroot met aan weerszijden van het koor twee zijruimten die volgens dezelfde stijl als de kerk opgetrokken werden. Beschrijving De georiënteerde bakstenen kerk bestaat uit een westtoren met klokvormige torenspits, een eenbeukig schip met drie traveeën en koor met één travee. Het schip heeft pilasters die de traveeën markeren met in iedere travee een ovaal venster. Het koor is inwendig rondgesloten, maar aan de buitenzijde rechtgesloten met hol gebogen hoeken.
Anagber

Anagber is een monumentale villa aan de Badweg in Schiermonnikoog. Geschiedenis Anagber werd oorspronkelijk in 1917 gebouwd als villa Josanna aan de boulevard van Schiermonnikoog. De muurankers in de voorgevel herinneren nog aan het bouwjaar van de woning. Opdrachtgever was de Groninger bankdirecteur jhr. O.B. van Vierssen Trip. Door de afkalving van de noordzijde van het eiland is de boulevard in de Noordzee verdwenen. Om de villa Josanna, evenals de nabijgelegen villa Opduin, te redden werd het huis afgebroken en opnieuw opgebouwd. Sinds 1920 staat de woning ten westen van de Badweg en Opduin (sinds 1922) ten oosten van de Badweg. In 1947 kreeg de woning een nieuwe eigenaar, deze gaf het huis zijn nieuwe naam Anagber, naar de eerste lettergrepen van de namen van zijn dochters. In 1978 werd het huis gerestaureerd. De woning is erkend als een rijksmonument.
Kasteelmolen (Lemiers)

De Kasteelmolen was een watermolen in Lemiers in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Vaals. De watermolen bevond zich in het gebouwencomplex van Kasteel Lemiers. De locatie van het landgoed werd tot in het begin van de 19e eeuw aangeduid met "Aan de Molenweg". De molen bevond zich in het rechter deel van de kasteelhoeve, met op de hoek een ronde toren met een ui. Een uitloper van de kasteelgracht eindigt thans bij deze toren. Van de watertoevoer is niets meer te zien, maar was wellicht afkomstig van de Selzerbeek. Vroeger heeft er een brug gelegen vanuit Lemiers over de Selzerbeek. Op die plek bevindt zich thans een stuw. Voor de stuw zal er een molentak gelegen hebben die de vergaarvijver heeft gevoed of via een haakse bocht bij de kopgevel met ronde toren zijn uitgekomen. Daarna zou de beek via een overkluisde goot van 30 meter lang naar de nog bestaande gemetselde bak gelopen hebben. Het gebruikte water kon vervolgens in de gracht/kasteelvijver wegstromen. De molen maakte gebruik van een middenslagrad. Het gebouw is een rijksmonument.