NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Janskerk (Roosendaal)

De Sint-Janskerk, voluit Sint-Jan de Doperkerk, is een voormalige rooms-katholieke kerk aan de Markt in Roosendaal in de provincie Noord-Brabant. Het Raadhuis van Roosendaal ligt dichtbij. Geschiedenis Roosendaal was aanvankelijk afhankelijk van de parochie Nispen. In 1268 werd er een kapel gebouwd die in het 3e kwart van de 15e eeuw werd vervangen door een nieuwe kerk. In 1510 werd deze tot parochiekerk verheven, gewijd aan Sint-Jan. Evenals de parochie Nispen, berustte het patronaatsrecht van de Roosendaalse parochie bij de Abdij van Tongerlo. Gedurende het laatste kwart van de 16e eeuw, tijdens de Tachtigjarige Oorlog, werd de kerk diverse malen zwaar beschadigd door brand en plundering. In 1648 werd de kerk genaast door de protestanten en moesten de katholieken hun toevlucht zoeken tot een schuilkerk. In 1792 krijgt men toestemming de Sint Jan te herbouwen. De kerk was echter danig vervallen, zo werd het westelijke deel van de kerk in de 17e eeuw reeds goeddeels gesloopt. De kerk werd bovendien door de katholieken te klein bevonden. Daarom werd ze gesloopt en vervangen door een waterstaatskerk. Enkel de toren bleef bestaan, en de nieuwe kerk werd er tegenaan gebouwd. In 1839 werd de kerk geconsacreerd. De schuilkerk werd omgebouwd tot gasthuis. De norbertijnen van de Abdij van Tongerlo hebben tot 1971 priesters geleverd aan de parochie. Pas in 1979 werd de parochie formeel overgedragen aan het Bisdom Breda. Gebouw De kerk is gebouwd in neoclassicistische stijl en werd ontworpen door de Antwerpse architect J. Franssen. Het gebouw werd in 1839 ingewijd. Ze heeft aan de voorkant een toren met een hoogte van 57,1 meter. De kern van de toren dateert waarschijnlijk uit het laatste kwart van de 15e eeuw, maar is sindsdien enkele malen gewijzigd. Zo werd ze in de 16e eeuw ommanteld en voorzien van een spits, die op zijn beurt in 1839 werd vervangen door een open achtkante koepel. Het interieur van de kerk wordt gedekt door een in stucwerk uitgevoerd tongewelf. De drie beuken worden door pilaren ondersteund. De kerk heeft een hardstenen doopvont met gouden deksel en hardhouten banken en biechtstoelen. De twee koperen kandelaars dateren uit de 2e helft van de 15e eeuw en werden vervaardigd in het Rijnland. Een aantal barokke heiligenbeelden uit de 1e helft van de 18e eeuw zijn afkomstig uit de Abdij van Tongerlo, evenals de houten zij-altaren. Deze bevatten neobarokke beelden uit 1840 door Jan Baptist van Hool. Samen met C.J. Rogier was Van Hool ook verantwoordelijk voor de neobarokke preekstoel, biechtstoelen, orgelkast en hoofdaltaar. Het Heilig Hartbeeld dat in 1921 bij de kerk werd geplaatst, verhuisde in 1969 naar de Heilig Hartkerk. De Sint-Janskerk werd in 2001 aan de eredienst onttrokken en tot cultureel centrum verbouwd. De toren, kerk en pastorie zijn benoemd tot rijksmonumenten. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken
Hofje van Willem Heythuijsen

The Hofje van Willem Heythuijsen is a hofje in Haarlem, Netherlands. It was founded in 1650 by the testament of Willem van Heythuysen (sometimes spelled Heijthuijsen) on the site of his summer residence outside the city walls of Haarlem on land that was considered Heemstede property until it was annexed in 1927. It is one of the few hofjes of Haarlem to be built outside the city walls. It has a 'T' shape and has a small open courtyard and a garden still intact. Biography Willem Heythuijsen was a cloth merchant born in Weert, a small city in Dutch Limburg. Frans Hals painted him several times, and one of these portraits hung in this hofje for centuries. In 1636 Willem van Heythuijsen had his will and testament drawn up with the plans for this hofje in the event that he and his sister would die without issue. All of the information we have today about Willem van Heythuijsen is from this will and the acts drawn up by his executors Tieleman Roosterman and Marten van Sittart. Roosterman was the first regent of the hofje and also had his portrait painted by Frans Hals. After his sister Geertruyd van Heyhuysen died, his double house on the Oude gracht were sold, as was his summer home on the Spaarne. The summer home "Middelhout" was sold to Hendrik van Vladeracken, brother-in-law to Rosterman. Their daughter Susanna became a regent of the hofje and lived to be 90. Thanks to her legacy, the hofje underwent repairs and a painting was made to honor her that is now in the possession of the Frans Hals Museum. Today Middelhout is called Spaar en Hout and is an old age home. The proceeds of the van Heythuijsen estate were used to convert the orchard and the gardener's houses of Middelhout into a hofje with room for twelve pensioners, and enough money was left over to make donations to the Oudemannenhuis (currently the location of the Frans Hals Museum), the Diaconie (currently the location of the Police station), and to the city of Weert for founding a hofje there as well. To provide income for the hofje, more land was purchased just north of this hofje outside the city walls in an area called Rozenprieel, which generated income from rents. Unlike many other hofjes, this hofje accommodated both male and female inhabitants, until it switched to only female inhabitants in the 18th century. The hofje was built on the border with Heemstede, and the regent's room was south of the rest of the complex on Heemstede land. For centuries a stone border marker was situated in front of the entrance. In 1927 Haarlem annexed a large portion of Heemstede and the marker was removed. It is now in the garden of the Frans Hals Museum. Address: Kleine Houtweg 135 References Door gangen en poorten naar de hofjes van Haarlem, Peetom, L. en L. van der Hoek, Leiden, 2001, ISBN 90-73983-17-7 Haarlems hofjes, Dr. G. H. Kurtz, Schuyt & Co C.V., Haarlem, 1972, ISBN 90-6097-027-6
Hofje van Heythuysen

Het Hofje van Heythuysen is een hofje in Haarlem aan de Kleine Houtweg 135. Geschiedenis Het Hofje van Heythuysen is gesticht in 1650 uit de nalatenschap van de op 4 of 6 juli van datzelfde jaar overleden Willem van Heythuysen, een ongehuwde rijke Haarlemse textielhandelaar, geboren tussen 1585 en 1590. Zijn zuster was de enige erfgenaam van zijn vermogen en hij had bepaald dat na haar dood een hofje gesticht moest worden van het geld dat dan nog over zou zijn. Omdat ook de zuster al heel snel overleed werd nog in 1650 met de bouw begonnen. Het hofje ligt nabij de Haarlemmerhout waar Willem van Heyhuysen het landgoed Middelhout bezat. Het lag bij stichting als een van de weinige hofjes buiten de vestingwerken van Haarlem. Een deel ervan, waaronder het kleine torengebouw, bestond al sinds 1600, dus een halve eeuw voordat het hofje werd opgericht. Latere delen dateren uit het stichtingsjaar 1650 (aan de Kleine Houtweg) en uit 1755 (aan het gangetje naar de Spijkermanslaan). In tegenstelling tot de meeste hofjes is het niet gebouwd rond een binnentuin. Het hofje is T-vormig en de tuin ligt naast het hofje. Het Hofje van Heythuysen werd vanaf de stichting gemengd bewoond door mannen en vrouwen. Zes woningen konden bewoond worden door echtparen, maar al na korte tijd woonden er alleen nog vrouwen, net als in de andere hofjes in Haarlem. In 1985 vond een restauratie plaats. Er zijn negen woningen, elk ongeveer 35 m² groot. Ze zijn bestemd voor vrouwen en mannen met een smalle beurs. Twee van de huisjes zijn in 2003 samengevoegd tot één. Schilderij van Willem Heythuisen In de regentenkamer van het hofje hing een schilderij van Willem Heythuysen, dat in 1634 was vervaardigd door Frans Hals. Die heeft hem tweemaal geportretteerd. Het eerste portret, uit 1625, kwam uit Heythuysens nalatenschap en vond via de 18e-eeuwse jurist Gerrit Willem van Oosten de Bruijn en het vorstenhuis van Liechtenstein een plek in de Alte Pinakothek in München. In het begin van de 19e eeuw werd Hals' tweede portret van Heythuysen uit 1634 door de regenten van het hofje voor circa 150 gulden verkocht aan een handelaar in Amsterdam. Het schilderij kwam in 1869, na een veiling in Parijs, voor 4124 gulden terecht in de collectie van de familie Rothschild. In juli 2008 kwam het onder de hamer bij veilinghuis Sotheby's. Het bracht bijna 9 miljoen euro op. Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 19446 Haarlemse hofjes : Hofje van Heythuysen
Lambertuskerk (Raamsdonk)

Die Lambertuskerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Raamsdonk, einem Ortsteil der Gemeinde Geertruidenberg (Provinz Noord-Brabant). Das Kirchengebäude ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die heutige Lambertuskirche geht auf einen älteren Vorgängerbau zurück. Vor der Kirche wurde bei Grabungen der Sockel eines romanischen Taufbeckens entstanden um 1150 entdeckt, der auf eine frühe Gründung hinweist. Ein 1273 durch den Bischof von Lüttich gestifteter Bau ist durch archäologische Untersuchungen belegt. Es war eine etwa 100 mal 25 Meter große Saalkirche ohne Turm. Diesem Bauwerk wurde im späten 13. Jahrhundert ein Turm angefügt. Ein Querhaus und ein dreiseitig geschlossener Chor folgte als spätgotische Erweiterung der Kirche Ende des 15. Jahrhunderts. Das dreischiffige Langhaus in Form einer Pseudobasilika entstand in der Zeit um 1500. Im 18. und 19. Jahrhundert wurde die Kirche durch Brände und Stürme schwer beschädigt und in der Folge mehrfach umgebaut. Die Seitenwände des Langhauses wurden erhöht und einige Fenster vergrößert. Mit Ausnahme eines Fensters an der Nordseite sind die ursprünglichen Öffnungen überall durch Holzrahmen ersetzt worden. Die blausteinernen Fassungen der Eingänge an der West- und Südseite stammen aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Der Turm ist viergeschossig und mit rundbogigen Nischen und Friesen versehen. Eine später hinzugefügte Erhöhung wurde 1930 abgerissen und danach das heutige niedrige Dach errichtet. Bei einer Restaurierung im Jahr 1955 wurden die Giebelseiten des Querhauses aus dem 19. Jahrhundert ersetzt. Auch die detailreichen Strebepfeiler von Chor und Querschiff wurden restauriert. Der Innenraum hat Stuckgewölbe und Spitzbogenarkaden auf Säulen, die sich zu den Seitenschiffen öffnen. Zum Inventar gehören ein Kupferpult und ein Taufbeckenhalter aus dem 18. Jahrhundert, eine neugotische Kanzel und eine 1881 gefertigte Orgel der Firma Van Dam. Auf dem Zugangsdamm zur Kirche stehen steinerne Zaunpfosten aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts. Literatur Rijksdienst voor de Monumentenzorg (Hrsg.): Monumenten in Nederland. Noord-Brabant. Zeist/Zwolle 1997, S. 278. Weblinks Website der Kirchengemeinde Einzelnachweise
Lambertuskerk (Raamsdonk)

De Lambertuskerk is de hervormde kerk van Raamsdonk. Ze ligt aan de rand van het dorp, in tegenstelling tot de dorpskom zelf noordelijk van de A59. Geschiedenis Vanouds was het patronaatsrecht van de Lambertuskerk in handen van de bisschop van Luik en het was een van de meest vooruitgeschoven bezittingen van dit bisdom. De keuze van de patroonheilige wijst op de verbinding met Luik. Reeds omstreeks 1150 moet er een kerk hebben gestaan, waarvan echter nimmer sporen zijn teruggevonden, afgezien de voet van de natuurstenen doopvont. Omstreeks 1275 werd op dezelfde plaats een zaalkerk gebouwd waarvan muurresten zijn aangetroffen en die in 1350 van een toren werd voorzien. Na de verwoesting van deze kerk door de Sint-Elisabethsvloed van 1421 bleef de toren gehandhaafd. Aangezien het dorp enkele honderden meters naar het zuiden werd geplaatst, kwam de kerk nu buiten het dorp te liggen. Een nieuw koor en transept werd omstreeks 1450 gebouwd, en in 1502 werd ook het schip vernieuwd en ontstond de huidige situatie. In 1609 werd de kerk protestants. Ze diende overigens ook wereldse doelen: een bout in de kerkmuur gaf aan hoe hoog de dijken moesten worden opgeworpen. In 1716 brandde, door het swaer onweder van donder en blixem, de toren tot aan het metselwerk af. In 1717 was de herbouw vrijwel voltooid, maar in hetzelfde jaar was er een met storm gepaard gaande overstroming, waardoor de in aanbouw zijnde spits en het dak van de kerk werden weggeslagen. In 1778 woedde er opnieuw een brand en in 1878 was er opnieuw blikseminslag en viel de brandende spits in het middenschip. De kerk brandde geheel uit en enkel de muren bleven staan. Hoewel men aanvankelijk de kerk wilde afbreken en een geheel nieuw gebouw wilde neerzetten, koos men toch voor herstel van het bestaande gebouw. In 1798 eisten de katholieken hun kerk terug. De kerk bleef echter in handen van de protestanten, die als tegenprestatie de katholieken een schadeloosstelling moesten betalen. Omstreeks 1930 werd de toren gerestaureerd. Toen is de later gebouwde vijfde geleding gesloopt en er werd een tentdak als spits aangebracht. Ook in 1955 en 2004 vonden restauraties plaats. In 1953 werden de vanouds tegen de kerk aan gebouwde stallen gesloopt en in 1955 werden de in de 19e eeuw aangebrachte topgevels van het transept gewijzigd. Door de aanleg van de Maasroute werd de kerk geheel geïsoleerd van het dorp. Gebouw De vroeggotische toren uit 1350 heeft vier geledingen, een tentdak, spitsbogige spaarvelden en een boogfries. Ze wordt door een vierkant traptorentje geflankeerd. Koor en transept stammen uit 1450 en het driebeukige, pseudobasilicaal schip uit 1502. Door de vele branden is het gebouw aanzienlijk gewijzigd en werd ook het interieur vernietigd. Toch is er nog een koperen lezenaar en doopbekkenhouder uit de 18e eeuw. Ook de ingangsomlijstingen zijn 18e-eeuws. In 1852 werd er een orgel gebouwd door C.F.A. Naber wat in 1872 is verbrand. Het huidige neogotische orgel stamt uit 1881 en werd gebouwd door de firma Van Dam & Zn. te Leeuwarden. Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 32279 ReliWiki Officiële website
Ito-toren

The Ito-toren (Dutch for Ito Tower) is a 100 metres (328 feet) tall office building in the Zuidas in the Dutch capital city Amsterdam. The building is part of the Mahler4 complex and has inside that complex the code "1AH". Construction and ownership The construction of the Ito-toren was part of the first construction phase of Mahler4 and took place between September 2002 and June 2005. In June 2004, the building was topped out. The developers of the Ito-toren were G&S Vastgoed, Fortis Vastgoed Ontwikkeling and ING Real Estate. Toyo Ito, after whom the building is named, and his architecture firm designed the office building. ZZDP Architecten was involved in the design process as well. The company Van der Vorm was the engineer. In December 2002, the developer G&S Vastgoed sold the building for €133.5 million to the German company Commerz Grundbesitz-Investmentgesellschaft (CGI), a Commerz Real company. At the same time, CGI bought the office building SOM and the parking garage, both parts of Mahler4 as well. CGI was together with the three developers involved as an investor in the project since 1999. Commerz Real was negotiating with Tishman Speyer in order to sell the Ito-toren at the end of 2013, but the companies didn't reach an agreement. The German company Union Investment did reach an agreement on April 15, 2014 and thus bought the Ito-toren for €172.8 million, which was €200,000 more than the estimated value by an appraiser. The nearby office building SOM was again sold at the same time. Architecture The Ito-toren has twenty-five above ground floors and two underground floors. The footprint of the building has a size of around 2,600 m2 (27,986 sq ft). The supporting elements of the Ito-toren are made of reinforced concrete and the building has a steel frame. The Ito-toren has an angular exterior with holes in it. The facade is characterized by horizontal rows of windows with rows of aluminium panels in between them. Inside the Ito-toren, there are four atria. The Ito-toren has a total floor area of 34,551 m2 (371,904 sq ft). On the ground level, there's a cafeteria for the people working in the building. Besides, the Ito-toren has a large rooftop terrace on the 16th floor. The biggest tenant is the law firm Houthoff, that extended its lease agreement by ten years in November 2013. The law firm rents a total floor surface of 12,500 m2 (134,549 sq ft). Other tenants include ABN AMRO, Accenture, BearingPoint, Edelman and Trafigura. The Icelandic commercial bank Icesave had its office in the Ito-toren as well. Gallery References
Torre di Ito

La Torre di Ito (olandese: Ito-toren, inglese: ITO Tower) è un edificio per uffici alto 100 metri situato nel quartiere direzionale di Zuidas ad Amsterdam. Completata nel 2005, fa parte del complesso Mahler 4 ed è stata progettata dallo studio giapponese Toyo Ito & Associates in collaborazione con lo studio olandese ZZDP Architecten. Descrizione L’edificio conta 25 piani fuori terra e 2 piani interrati, per una superficie lorda di circa 38.500 m²; la funzione è prevalentemente direzionale (uffici, con quote di retail al piano terra). È identificato all’interno del complesso Mahler 4 con il codice «1AH». Progetto e costruzione La torre è stata costruita tra il 2002 e il 2005 nell’ambito della prima fase del progetto Mahler 4, assieme ad altre torri per uffici e residenze della South Axis. Progetto architettonico: **Toyo Ito & Associates** con **ZZDP Architecten**; ingegneria strutturale **Van der Vorm**; impianti **Deerns**. Proprietà Dal 2014 la torre è di proprietà di **Union Investment**, che ha acquisito il complesso ITO + SOM nella Zuidas per circa 244 milioni di euro. Contesto La torre fa parte del complesso Mahler 4 (Zuidas), insieme ad altri edifici tra cui le torri **Viñoly**, **The Rock**, **New Amsterdam** e **UN Studio Tower**. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre di Ito Collegamenti esterni Torre di Ito, su archINFORM. (EN) Torre di Ito, su Structurae. (EN) Torre di Ito, su Skyscraper Center. Sito ufficiale – Offices ITO, su ito-som.nl. Scheda dell’immobile su Union Investment Real Estate, su realestate.union-investment.com. The Skyscraper Center – Ito‑toren, su skyscrapercenter.com. Toyo Ito & Associates – MAHLER 4, Block 5, su toyo-ito.co.jp. Immagini e media su Commons – Category:Ito Tower (Amsterdam), su commons.wikimedia.org.
Ito-toren

De Ito-toren is een honderd meter hoog gebouw in de Amsterdamse Zuidas. Het kantoorgebouw is onderdeel van het complex Mahler4 en draagt binnen het complex de code 1AH. De bouw was onderdeel van de eerste bouwfase van het complex en vond plaats tussen september 2002 en juni 2005. De top van het gebouw werd in juni 2004 bereikt. De ontwikkelaars van de Ito-toren waren G&S Vastgoed, Fortis Vastgoed Ontwikkeling en ING Real Estate. Toyo Ito, naar wie het gebouw vernoemd is, en zijn architectenfirma waren de architect, maar ook ZZDP Architecten was bij het ontwerp betrokken. Het bedrijf Van der Vorm werd als ingenieur ingeschakeld. In december 2002 verkocht ontwikkelaar G&S Vastgoed de Ito-toren voor ruim €133,5 miljoen aan Commerz Grundbesitz-Investmentgesellschaft (CGI), een onderdeel van Commerz Real. CGI kocht tegelijkertijd het kantoorgebouw SOM, dat ook deel uitmaakt van Mahler4, en de parkeergarage. CGI was als belegger net als de drie ontwikkelaars sinds 1999 bij de ontwikkeling van Mahler4 betrokken. Eind 2013 onderhandelde eigenaar Commerz Real met Tishman Speyer over de verkoop van het gebouw, maar het kwam niet tot een overeenkomst. Op 15 april 2014 kocht het Duitse bedrijf Union Investment de Ito-toren samen met het kantoorgebouw SOM. Commerz Real ontving €172,8 miljoen voor de verkoop van de Ito-toren, wat €200.000 meer was dan de door een taxateur ingeschatte waarde. De Ito-toren telt 25 bovengrondse en daarnaast twee ondergrondse verdiepingen. De oppervlakte van de afdruk van het kantoorgebouw bedraagt ongeveer 2.600 m². De dragende delen van de Ito-toren zijn van gewapend beton en het gebouw beschikt over een stalen skelet. Het exterieur van de Ito-toren is hoekig en bevat gaten. De gevel wordt gekenmerkt door horizontaal lopende ramen en door aluminium panelen, die zich tussen die rijen van ramen bevinden. Binnen het gebouw bevinden zich vier vides. De Ito-toren heeft een vloeroppervlakte van ruim 38.000 m². Een deel van de begane grond wordt in beslag genomen door het bedrijfsrestaurant. De belangrijkste huurder is advocatenkantoor Houthoff, dat eind november 2013 zijn huurcontract met tien jaar heeft verlengd. Het advocatenkantoor huurt een vloeroppervlakte van 12.500 m². Andere huurders omvatten ABN AMRO, Accenture, Vibe Group, BearingPoint, Edelman en Trafigura. Ook Icesave had een kantoor in de Ito-toren. Galerij
De Avelingen

De Avelingen is een Nederlands natuurgebied tussen Gorinchem en Boven Hardinxveld van ongeveer 100 ha. Het gebied ligt ingeklemd tussen de Boven Merwede en het Kanaal van Steenenhoek. Het industrieterrein dat aan dit kanaal is ontstaan, heet ook "De Avelingen". Het gebied is in beheer bij Staatsbosbeheer.
Zwaag

Zwaag (Dutch pronunciation: [zʋaːx]; West Frisian: Swaegh) is a village in the Netherlands. It is located in the municipality of Hoorn, the province of North Holland and the region of West Friesland. History Zwaag was founded in the 13th century. The church tower is dated to around 1500. Originally, the population consisted of sailors and artisans. Zwaag was a town then, but it lost its city rights after prolonged disputes with nearby Hoorn. As of the 15th century, Zwaag was village of berry growers and dairy farmers. From 1900 onwards, more and more greenhouse were built for growing flowers. In 1979 it became part of Hoorn, in order for Hoorn to expand and take up surplus population of Amsterdam. Most of the land that belonged to Zwaag is now urbanized and on places where no houses are built, industrial zones have sprung up. Trivia The Dorpsstraat is the main road in Zwaag. The annual Carnival festival in Zwaag is one of the biggest in the northern parts of The Netherlands. Notable people from Zwaag include Marco Bizot, Ed Beers, Hans van Goor, Marike Groot and Richard Tol. Gallery References
Zwaag

Zwaag è un villaggio di circa 17 000 abitanti del nord-ovest dei Paesi Bassi, facente parte della provincia dell'Olanda Settentrionale (Noord-Holland) e situato nella regione della Frisia Occidentale (West-Friesland). Dal punto di vista amministrativo, si tratta di ex-comune, dal 1979 accorpato alla municipalità di Hoorn. Geografia fisica Zwaag si trova a nord di Hoorn. Il territorio di Zwaag si estende in un'area di 6,23 km², di cui 0,12 km² sono costituiti da acqua. Storia Dalle origini ai giorni nostri Il villaggio venne fondato intorno al XIII secolo. Il 19 luglio 1406, Zwaag ottenne, assieme ad altre località della Frisia Occidentale, lo status di città. Simboli Nello stemma di Zwaag è raffigurata una cicogna dorata su sfondo blu, che afferra con il becco un'aringa. In origine, si pensa che nello stemma potesse essere raffigurato un airone, dato questo uccello si fermava spesso a Zwaag. Monumenti e luoghi d'interesse Zwaag vanta 3 edifici classificati come rijksmonument e 42 edifici classificati come gemeentelijk monument. Architetture religiose Dorpskerk o Sint-Maartenskerk Il più antico edificio religioso di Zwaag è la Dorpskerk o Sint-Maartenskerk, situata lungo la Kerkelaan e risalente al XVI secolo. All'interno del campanile si trova un orologio meccanico realizzato nel 1920 da Eijsbouts. Architetture civili Municipio Altro edificio d'interesse di Zwaag è l'ex-municipio, situato lungo la Dorpssstraat e realizzato nel 1869 su progetto dell'architetto P. Mager. Wulframhoeve Sempre lungo la Dorpsstraat si trova la Wulframhoeve, una fattoria risalente al 1840 ca. Società Evoluzione demografica Al censimento del 2021, Zwaag contava una popolazione pari a 17 557 abitanti, in maggioranza (8839) di sesso maschile. La popolazione al di sotto dei 16 anni era pari a 3 738 unità, mentre la popolazione dai 65 anni in su era pari a 2 624 unità. La località ha conosciuto un progressivo incremento demografico dal 2013, quando contava 15 025 abitanti. Note Voci correlate Comuni dei Paesi Bassi soppressi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Zwaag