NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Nicolaaskerk (Heythuysen)

De Sint-Nicolaaskerk is de parochiekerk van Heythuysen, gelegen aan Dorpstraat 120, gesitueerd in de Midden-Limburgse gemeente Leudal. Naast de kerk staat de Missiekapel. Geschiedenis Niet lang na 1504 werd deze laatgotische bakstenen pseudobasiliek gebouwd. In 1847 werd de oorspronkelijke toren door de huidige, neogotische, toren vervangen en werd het schip vergroot met twee traveeën. In 1927 werden de huidige zijbeuken gebouwd. Deze zijn niet alleen breed, maar ook even hoog als het middenschip, zodat een driebeukige hallenkerk ontstond. Ze vormen een architectonische eenheid met de toren. De smallere, gotische zijbeuken werden daartoe gesloopt. Architect was Caspar Franssen. Gebouw Uit begin 16e eeuw dateert het vijfzijdig gesloten koor en het middenschip. In het koor en het middenschip zijn gewelfschilderingen uit 1507 te vinden, die ter versiering werden aangebracht. De toren is van 1847 en de zijbeuken van 1927. Interieur De biechtstoelen zijn uit 1704 en 1773. Ook de communiebank is 18e-eeuws, evenals het tochtportaal. De kerk bezit enkele houten heiligenbeelden, zoals een Sint-Jozef (omstreeks 1500), een calvariegroep (1e helft 16e eeuw), een Sint-Lucia en een Madonna van omstreeks 1700. Het koororgel is in 1848 gebouwd door Arnold Clerinx. Het heeft eerst in Beverst (B) gestaan, daarna in de Stevenskerk te Nijmegen. In 2024/2015 is het orgel in zijn geheel gerestaureerd. Op het kerkhof zijn enkele oude grafkruisen te vinden, vanaf 1604 tot 1761.
Sint-Gerulphuskerk (Vogelwaarde)

De Sint-Gerulphuskerk is de voormalige parochiekerk van Stoppeldijk, dat samen met het nabijgelegen Boschkapelle aaneengebouwd is tot Vogelwaarde. De kerk is gelegen aan Rapenburg 49 en is in 2016 onttrokken aan de eredienst. Geschiedenis Deze kerk werd in 1860 gebouwd onder architectuur van P. Soffers. In 1869 werd deze kerk echter getroffen door brand, waarna Soffers in 1870 de herbouw -en tevens verlenging van de kerk- ter hand nam. Gebouw Het betreft een bakstenen driebeukige pseudobasiliek in neogotische stijl. De kerk heeft een voorgebouwde toren die voorzien is van steunberen en drie geledingen telt, bekroond door vier topgevels en een achtkante spits. De spitsboogvensters in de voorgevel zijn uitgevoerd in gietijzer en rijk in detaillering. Interieur Het interieur wordt overwelfd door gestucte houten kruisgewelven. Ch. Bruggeman vervaardigde in 1870 de monumentale neogotische preekstoel en twee biechtstoelen in dezelfde stijl. Het doopvont, uitgevoerd in natuursteen, is van 1881. Omgeving Voor de kerk bevindt zich een Heilig Hartbeeld van ongeveer 1920. Op het kerkhof, aangelegd in 1861, bevindt zich een baarhuisje uit de tijd van de stichting en zijn er enkele laat-19e-eeuwse grafmonumenten.
Sint-Stefanuskerk (Lage Mierde)

De Sint-Stefanuskerk is de voormalige parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Reusel-De Mierden behorende plaats Lage Mierde. Het gebouw is gelegen aan het Dorpsplein 1. Geschiedenis Aanvankelijk vormde de parochie van Lage Mierde één geheel met die van Hooge Mierde. Pas in 1520 werden de parochies gesplitst en daarbij kwam het patronaatsrecht aan de Abdij van Floreffe. In 1682 ging dit recht over op de Abdij van Postel. De kerk kwam ondertussen vanaf 1648 in handen van de protestanten, maar die waren er feitelijk niet veel, zodat de kerk slecht werd onderhouden en in verval raakte. Hij werd toen een tijdlang gebruikt als tiendschuur en archiefruimte. In 1803 kregen de katholieken hun vervallen kerk weer terug. De kerk werd opgeknapt in 1869. In 1911 werd de toren – die een lage spits had en als peperbus bekendstond – verhoogd tot een knoptoren. In 1912 werd de kerk vergroot naar ontwerp van Jacobus van Gils. Daarbij werden een transept en een nieuw koor toegevoegd. In 1935 werd de knop verwijderd en kreeg de toren een spits. In 2010 kocht de parochie de toren van de gemeente voor het symbolisch bedrag van 1 euro. Reden was dat de kerk te koop zou worden gezet. In 2014 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en verkocht aan een antiekhandel die er een toonzaal inrichtte. Gebouw De toren is van ongeveer 1400. De kerk was oorspronkelijk een eenbeukig zaalkerkje, maar in 1484 werd het driebeukige schip gebouwd voorzien van een lager koor. Het driebeukige schip en de toren zijn 15e-eeuws. Het transept en het koor zijn neogotisch.
Hervormde kerk (Hoogeveen)

De Hervormde kerk van Hoogeveen (ook Grote Kerk) is een rechtgesloten driebeukige hallenkerk met dakruiter in de Drentse plaats Hoogeveen. De kerk is in 1965 aangewezen als rijksmonument. Geschiedenis In 1652 werd begonnen met de bouw van een kerk in Hoogeveen. De oorspronkelijke kerk werd gebouwd in een classicistische stijl met het Grieks kruis als grondplan. De bouw wilde niet echt vlotten, pas in 1664 kon het gebouw in gebruik worden genomen. Het duurde nog tot 1682 voordat de gemeente een eigen predikant kreeg. In 1766 is de westelijke arm van het Griekse kruis vergroot en verbreed. In 1801 en 1804 volgden verdere verbouwingen naar ontwerp van H.C. Dekker waarbij de kerk zijn huidige uiterlijk als hallenkerk kreeg. De dakruiter is rond 1720 aangebracht. De kerk heeft een klok van Hemony uit 1649 en een uit 1680. Interieur De kerk heeft een eikenhouten preekstoel uit 1804. Daarnaast een rouwbord uit 1757 voor Johan, baron van Echten tot Echten, achterkleinzoon van Roelof van Echten, een van de stichters van Hoogeveen. Het doopvont is uit 1970 met een geelkoperen doopbekken uit de 18e eeuw. Het orgel is van 1843. Het is gebouwd door J.C. Scheuer en Zonen uit Zwolle. In 1861 is het uitgebreid door P. van Oeckelen. Zie ook Lijst van kerken in Drenthe Externe link Grote Kerk
Hervormde kerk (Hollandscheveld)

De Hervormde kerk van Hollandscheveld is een neoclassicistische zaalkerk met een geveltoren uit 1851 in het Drentse dorp Hollandscheveld. De kerk is in 1965 aangewezen als rijksmonument. De zaalkerk van zeven traveeën heeft aan de voorzijde een geveltoren met een opengewerkte lantaarn met een ingesnoerde spits. De kerk heeft een preekstoel uit de bouwtijd. Het orgel is gebouwd in 1910 door J. Proper uit Kampen. Het gebouw is in gebruik bij de Hervormde gemeente van de plaatselijke PKN. Externe link Hervormde gemeente Hollandscheveld Zie ook Lijst van kerken in Drenthe
Korporaal Van Oudheusdenkazerne

De Korporaal Van Oudheusdenkazerne (gebouwd als Fliegerhorst Hilversum en na de Tweede Wereldoorlog lang bekend als Marine Opleidingskamp Hilversum) is een kazerne in Hilversum in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De kazerne is gelegen aan de zuidzijde van Hilversum aan de rand van het Loosdrechtse Bos tussen Vliegveld Hilversum en de buurtschap Egelshoek. Geschiedenis De kazerne werd in de Tweede Wereldoorlog aangelegd door de Duitse bezetter als Fliegerhorst Hilversum om gebruikt te worden voor militairen die op het ernaast gelegen vliegveld werkzaam waren. Bij de bouw en inrichting van het terrein koos men voor een bouwstijl die in de omgeving gebruikelijk was om de verschillende kazernegebouwen te maskeren. Deze stijl was een boerderijstijl met veel bos en smalle wegen. Tussen het vliegveld en de kazerne groef men een tunnel. Toen de Tweede Wereldoorlog afgelopen was, verzamelden hier zich de Canadese militairen, die grote delen van Nederland bevrijd hadden en vanuit deze kazerne weer terugkeerden naar hun vaderland. In februari 1946 werd in de kazerne het Marine Opleidingskamp (MOK) gevestigd, omdat de kazernes in Den Helder en Voorschoten zwaar beschadigd waren. Vanaf dat jaar tot 1978 ontving het vlootpersoneel van de Koninklijke Marine (zowel beroeps als dienstplichtig) hier de eerste militaire vorming (EMV). Tevens was op het terrein van 1961 tot 1984 het Marine Opkomstcentrum (MOC) (in 1978 hernoemd tot Marine Keurings- en Selectiecentrum (MARKEURSEL)) gevestigd, waar de keuring en selectie van toekomstig marinepersoneel plaatsvond. In 1978 ging de kazerne over van de marine naar de Koninklijke Landmacht. De kazerne werd toen bestemd tot thuisbasis voor het Opleidingscentrum Militair Geneeskundige Diensten dat van Amersfoort naar Hilversum werd overgeplaatst. In april 1979 was de officiële opening door koningin Juliana, sindsdien verwijst de naam van het complex naar korporaal Jan van Oudheusden. In juli 2014 en de maanden daarna vond op deze locatie de identificatie plaats van de slachtoffers van de vliegramp van Malaysia Airlines-vlucht 17. Men koos voor deze kazerne omdat er een ruime hal beschikbaar was. Bovendien is de kazerne het Opleidingscentrum van de Militair Geneeskundige Diensten zodat er een en ander aan expertise en faciliteiten aanwezig was. Het licht verontreinigde kazerneterrein heeft enige tijd te koop gestaan. In 2015 mocht de gemeente Hilversum als eerste een bod doen, maar heeft hier na diverse rondgangen van afgezien. De gemeente heeft de locatie in het bestemmingsplan tot 2030 aangewezen voor lichte recreatie en natuur. De kazerne zou per 31 december 2018 sluiten als Defensie geen nieuwe bestemming vindt, staat in de stukken van de minister van Defensie die aan de Eerste en Tweede Kamer zijn aangeboden in samenspraak met de huidige hoofdgebruiker van de kazerne, het Defensie Gezondheidszorg Opleidings- en Trainingscentrum (DGOTC). Op 26 maart 2018 is besloten dat de kazerne permanent openblijft in het kader van een budgetverruiming van 1,5 miljard euro voor het Ministerie van Defensie.
Hervormde kerk (Hoornaar)

De hervormde kerk van Hoornaar in de Nederlandse gemeente Molenlanden (provincie Zuid-Holland), is een eenbeukige 16e-eeuwse kerk. Het gebouw staat op een donk, een natuurlijke verhoging. De toren, die als het waardevolste element wordt beschouwd, verving een ouder exemplaar, dat in 1523 was ingestort en daarbij ook de kerk had verwoest. De nieuwe toren werd ontworpen door Cornelis Frederiksz van der Goude, die ook de Goudse Sint-Janskerk herbouwde. De toren dateert uit 1556 en heeft drie geledingen, die in renaissancestijl zijn voorzien van pilasters met Dorische (eerste geleding) en Ionische (tweede geleding) kapitelen. De bovenste kapitelen zijn verdwenen. De kerk is gedekt door een houten tongewelf. In 1842 werd het koor ingekort en werden ook de transeptarmen afgebroken. In de kerk bevindt zich een preekstoel uit 1736. De kerk is sinds 1578 in protestantse handen. Enkele jaren eerder was pater Joannes van Keulen pastoor van de rooms-katholieke parochie. Hij was in 1572 een van de negentien martelaren van Gorcum. Het kerkgebouw werd in 1966 gerestaureerd, waarbij de fundamenten van tufstenen en bakstenen voorlopers aan het licht kwamen. De kerk wordt gebruikt door de Hervormde Gemeente Hoornaar (PKN). Externe link Hervormde Gemeente Hoornaar
Sint-Antonius Abtkerk (Ell)

De Sint-Antonius Abtkerk is de parochiekerk van Ell, gelegen aan Antoniusstraat 2 in de Nederlandse gemeente Leudal. Geschiedenis Op deze plaats stond in 1492 een laatgotische kapel, en werd in 1823 een nieuwe kerk gebouwd. In 1912 werd ook deze kerk afgebroken en kwam de huidige kerk tot stand onder architectuur van Caspar Franssen. Eind 1944 werd de toren opgeblazen maar in 1946 werd de kerk hersteld om in 1953 nog enigszins te worden vergroot. In dat jaar werd ook de toren herbouwd. Architect was Joseph Franssen. Gebouw Het betreft een bakstenen gebouw in traditionalistische stijl met aangebouwde, vierkante toren, gedekt door een tentdak. Het ingangsportaal heeft een laatgotische omlijsting die afkomstig is van de voormalige kapel. Boven deze ingang bevindt zich een Sint-Antoniusbeeld in een nis. Het interieur van deze basiliek doet denken aan de vroegchristelijke basilica, met cassetteplafond, ronde apsis en scheiwanden gedragen door ronde bogen. Jean den Rooijen vervaardigde de glas-in-loodramen. Tegen de kerk staat een grafkruis uit 1666.
Sint-Margarethakerk (Ittervoort)

De Sint-Margarethakerk (ook: Sint-Margaritakerk) is de parochiekerk van Ittervoort, gelegen aan Margarethastraat 4 in de Nederlandse gemeente Leudal. De kerk is gewijd aan Sint-Margaretha. Geschiedenis Ooit stond op deze plaats een middeleeuwse kerk, maar deze werd van 1844-1846 vervangen door een waterstaatskerk. In 1894 werd de bakstenen toren gebouwd. De huidige kerk is van 1935 en werd ontworpen door Joseph Franssen. De toren van 1894 bleef daarbij behouden. Gebouw Het betreft een relatief laag eenbeukig bakstenen gebouw met steunberen en rondbogige vensters. De kerk heeft een verhoogd koor. De toren is halfingebouwd en wordt gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Het interieur omvat twee altaren met ornamenten in Lodewijk XIV-stijl. De preekstoel is van 1684 en heeft panelen in houtsnijwerk die Christus en de evangelisten voorstellen. Deze preekstoel is afkomstig uit de kerk van Heijen. Van omstreeks 1500 is een kruisbeeld dat wordt toegeschreven aan de Meester van Elsloo. De toren bevat een klok uit 1472 die gegoten werd door J. van Venrai.Het orgel werd in 1958 geplaatst. Dit stamt uit 1760 en werd oorspronkelijk gebouwd door Pieter van Assendelft. De kerk met de genoemde stukken uit de inventaris zijn geklasseerd als rijksmonument.
Schouwsmolen

De Schouwsmolen (ook: Schousmolen of Molen van Thorn) is een watermolen op de Itterbeek, gelegen aan Margarethastraat 73 te Ittervoort. Op deze plek aan de Itterbeek ligt al sinds 1252 een watermolen. Deze onderslagmolen fungeerde als korenmolen. In 1984 werd de molen rijksmonument. Geschiedenis In 1630 werd op deze plaats een watermolen gebouwd, en in 1830 werd de molen vergroot. De huidige molenaarswoning is van 1822. In 1902 werd het waterrad vernieuwd, waarbij de houten as door een metalen exemplaar werd vervangen. In 1928 werd tevens een elektromotor geplaatst: De beek leverde weinig waterkracht. Na de Tweede Wereldoorlog werd uiteindelijk het rad verwijderd, het stuwrecht verkocht aan het waterschap en in 1963 werd ook de molen verkocht, en wel aan de gemeente Hunsel. Het binnenwerk van de molen was nog intact, waar de sluiswerken waren vervallen. In 1966 werd de molen met erf, woonhuis en schuur verkocht aan een particulier. Deze trachtte tevergeefs de molen weer draaiende te krijgen. In 2010 werd alsnog een plan ontworpen voor restauratie van de molen. Er zou weer een rad aangebracht worden in de vorm van een kopie van het oorspronkelijke rad, wat in 2015 daadwerkelijk gebeurde. Huidige functie De molen werd daardoor weer maalvaardig. Sindsdien wordt er weer koren in gemalen en tevens elektriciteit mee opgewekt. De molen is ook te bezoeken. Zie ook Watermolen Lijst van watergedreven molens in Limburg (Nederland)
Hervormde kerk (Ilpendam)

De Nederlands Hervormde Kerk is een eenbeukige kerk gelegen aan de Kerkstraat in het Noord-Hollandse Ilpendam. De kerk stamt gedeeltelijk uit 1656. Geschiedenis In 1408 wordt er reeds een kapel op deze plaats gemeld die is gewijd aan H. Sebastianus. Deze kerk wordt in 1449 vergroot en tijdens de Tachtigjarige Oorlog (1568 – 1648) voor een belangrijk deel verwoest. De schalkbeelden in de koorsluiting zijn overgebleven uit deze oude kerk. In 1656 wordt de kerk herbouwd tot zijn huidige vorm. In 1850 werd de kerk deels vernieuwd en in 1868 werd het uitgebreid met de westtoren. Zowel de kerk als de toren staan sinds 1967 ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. In de klokkenstoel van de toren hangt een klok van Gerhard Schimmel uit 1682. Het mechanisch torenuurwerk van Eijsbouts komt uit 1923. In de jaren 1723, 1850, 1922, 1946, 1984 en 2004/2005 is de kerk gerestaureerd. Interieur In de kerk bevindt een tweeklaviers orgel dat in 1728 door Nicolaas Adolf Willembroek werd gebouwd voor de Grote Kerk in De Rijp. In 1855 werd het orgel aan Ilpendam verkocht. Verder bevinden zich in de kerk een 17e-eeuwse preekstoel, doophek en koorafsluiting. De herenbank met overluiving en beeldhouwwerk komt uit de 18e eeuw. Pastorie De naastgelegen witgepleisterde pastorie, 1868 aan de noordkant tegen de kerk aangebouwd, werd in 1980 toegevoegd aan het monumentenregister. Externe link Hervormde gemeente Ilpendam-Watergang: Kerkgebouw Ilpendam
Joodse begraafplaats (Katwijk)

De Joodse (oftewel Israëlitische) begraafplaats in Katwijk in de Nederlandse provincie Zuid-Holland is in 1758 aangelegd. De begraafplaats, aan de (huidige) Rijnstraat in Katwijk aan den Rijn, was vooral bedoeld voor joden uit Leiden. De grond werd in 1758 gepacht en in 1835 gekocht van de familie Van Wassenaer (tak Catwijck) door de Joodse gemeente (NIG) van Leiden. Er is een rechthoekig metaarhuis gebouwd in het tweede kwart van de 19e eeuw voor het reinigen van de lichamen. Sinds 1978 zijn de door een muur omgeven begraafplaats en het gebouw beschermd als rijksmonument. Op de begraafplaats bevindt zich een monument voor de (joodse) slachtoffers van de Leidse buskruitramp van 1807. In 1948 is een gedenkmuur gemaakt voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog (1940-'45) en de holocaust (1942-'45). In 1982 heeft de Joodse gemeente van Leiden, bij het restaureren van de begraafplaats, een monument opgericht tot dank aan de burgers van Katwijk.
Algemene Begraafplaats Katwijk

De Algemene Begraafplaats Katwijk is een hervormde begraafplaats aan de Zuidstraat 113 in Katwijk, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Sinds 1971 staat het gebied in het rijksmonumentenregister. De officiële naam is Algemene Begraafplaats, maar in Katwijk spreekt men meestal van het Ouwe Graf, ter onderscheiding van Begraafplaats Duinrust, dat doorgaans "het Nieuwe Graf" wordt genoemd. Historie Halverwege de achttiende eeuw verpachtten Carolus Boers, de schout en baljuw van de beide Catwijcken en 't Sandtaan een stuk grond aan de kerkelijke gemeente van Katwijk aan Zee. Het stuk grond werd bestemd voor een begraafplaats, welke in 1791 officieel in gebruik werd genomen. Daarmee was Katwijk een van de eerste gemeenten die hun doden niet meer in de kerk lieten begraven. Katwijk groeide van 1793 tot 1899 van 2500 naar 6000 inwoners, waardoor een grotere begraafplaats noodzakelijk werd. Er werd om twee redenen gekozen voor een uitbreiding van de bestaande begraafplaats naar de zuidwestzijde van het duingebied. Om de uitbreiding mogelijk te maken werd om financiële hulp gevraagd bij de burgerlijke gemeente van Katwijk. Nadat Baron van Wassenaer in 1908 afstand deed van de grond, werd de gemeente Katwijk officieel eigenaar van de grond. Op de begraafplaats liggen rond de 400 mensen begraven. Een van de bekendste is Johannes Kneppelhout. Foto's
Nieuw Erenstein

Nieuw Ehrenstein is een kasteelachtige hoeve, gelegen in de Anstelvallei, in de Nederlandse gemeente Kerkrade. De hoeve werd gebouwd in 1753 door Hendrik Poyck, kasteelheer van Kasteel Erenstein. Het was een pachthoeve van het kasteel. Dit werd van 1808 tot omstreeks 1920 bewoond door adellijke families: Von Verden, Corneli en De Maurissens. In deze tijd was het een comfortabele woonplaats, waartoe een groot landhuis onder mansardedak werd bijgebouwd. Ook waren er toen een mooie tuin en een serre. Toen het goed omstreeks 1920 werd verkocht, kreeg het weer de functie van boerderij. De tuinen verdwenen, het herenhuis werd gesplitst en in een der stallen werd ook een woning gebouwd. Het complex bestaat uit het reeds genoemde grote herenhuis, dat, samen met de U-vormige boerderijgebouwen, een binnenplaats omsluit. Ook enkele andere gebouwen zijn nog aanwezig. Door mijnschade raakte het complex in verval. Niettemin is er -dankzij permanente bewoning van het huis- nog veel over van het interieur uit 1830, waaronder de eikenhouten vloeren, muurschilderingen, stucplafonds en deuren. In 1967 werd het goed aangekocht door de gemeente Kerkrade. Toen werd het nabijgelegen bedrijventerrein Dentgenbach ontwikkeld. Het boerderijgedeelte, niet meer in gebruik zijnde, raakte steeds verder in verval. Het huis bleef echter bewoond. In 2015 startte de restauratie van het complex door de nieuwe eigenaar Stichting het Limburgs Landschap. Oktober 2019 werd in een deel van het voormalige boerderijcomplex een brasserie geopend genaamd Nieuw Ehrenstein. Restauratie van de villa werd afgerond in 2022 waarbij er vakantiewoningen gerealiseerd werden.
Eilandkerk

De Eilandkerk is een protestants kerkgebouw aan de Kerklaan 1 te Nederhemert-Zuid in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis Vanouds was dit een Rooms-katholieke kerk, gewijd aan Sint-Servatius. Van 1474 tot circa 1572-1583 was het een kapittelkerk. Waarschijnlijk functioneerde de kerk tegelijkertijd als parochiekerk. Na de reformatie werd het een Hervormd kerkgebouw. Tegenwoordig is het gebouw van de Hersteld Hervormde Kerk. Oorspronkelijk bestond het kerkje uit een 14e-eeuwse toren een schip uit 1633 en een laatgotisch koor, gebouwd omstreeks 1550-1560. Ook in 1836 werden wijzigingen aangebracht. In 1944 werden toren en schip door oorlogsgeweld verwoest. Het koor bleef gespaard. In 1955 begon men met de restauratie, waarbij het koor een nieuwe voorgevel met geveltorentje kreeg en als zodanig in 1958 weer als kerk in gebruik werd genomen. De omtrekken van de vroegere kerk zijn met een stenen muurtje aangegeven. Interieur De preekstoel is 17e-eeuws, met een voet van 1708 en een klankbord van 1839. Er zijn twee rouwborden uit 1726, van Otto Frederik van Vittinghoff en van Margaretha van Randwijck. Ook zijn er enkele marmeren epitafen, waaronder een voor genoemde Otto Frederik van Vittinghoff, vervaardigd door N. Seunties in 1726. Uit 1750 is een epitaaf voor Stephania Anna Amaranta van Vittinghoff; uit 1773 een voor Adrianus van Lynden, die in 1754 gestorven is; uit 1788 een epitaaf voor Otto Frederik van Lynden. Ook uit 1870 is er een epitaaf.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Kessel)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is een kerkgebouw in Kessel in de gemeente Peel en Maas in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk is gelegen aan het Kerkplein en staat op een verhoging vrijwel direct aan de Maas. Aan de zuidzijde en westzijde van de kerk ligt de begraafplaats. Direct ten oosten van de kerk ligt het Kasteel Keverberg op een heuvel. De kerk is opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte en is een rijksmonument. Geschiedenis In 1236 stond op deze plaats reeds een kerkje dat in romaanse stijl was opgetrokken. In 1460 werd op die plaats een nieuwe kerk gebouwd in gotische stijl. In 1869 werd bij de afbraak van de oude kerk een Romeinse driegodensteen ontdekt, gewijd aan Minerva, Hercules en Juno. De steen diende als sokkel voor een Jupiterzuil en geldt als een van de mooiste in Limburg. In 1872 werd er op deze plek een nieuwe kerk gebouwd in neogotische stijl naar het ontwerp van architect Pierre Cuypers. In 1944 werd de kerk verwoest en in 1948 hersteld. In 1954 werd het kerkgebouw uitgebreid. Opbouw De georiënteerde kerk bestaat uit een westtoren, een dwarsschip direct naast de toren, een driebeukig schip met vijf traveeën in basilicale opstand en een koor met drie traveeën en een driezijdige koorsluiting. De toren heeft drie geledingen en een achtkantige torenspits tussen vier topgevels. Zie ook Hagelkruis Kessel
Hervormde kerk (Moerdijk)

De Hervormde Kerk is een protestants kerkgebouw in de tot de Noord-Brabantse gemeente Moerdijk behorende plaats Moerdijk. De kerk is gelegen aan het Wilhelminaplein 1. Geschiedenis Het kerkje werd gebouwd in 1815 en is mogelijk een Lodewijkskerkje. Het is een zaalkerkje op rechthoekige plattegrond met in het verlengde een woonhuis. Het gebouw wordt aan het kerkuiteinde gedekt door een schilddak, maar aan het woonhuisgedeelte ontbreekt een schilduiteinde. De vensters in het kerkgedeelte zijn rondbogig. Op het dak van de kerk bevindt zich een klokkenruiter. Vanaf 2005 is het een PKN-kerk.