NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hondsdonk

Hondsdonk is een landgoed dat zich bevindt ten zuiden van Ulvenhout en de verbinding vormt tussen de Strijbeekse Heide en de landgoederen Luchtenburg en Valkenberg. Het landgoed wordt reeds vermeld in een akte van 1364 waarin sprake was van een boerderij die eigendom was van een zekere Claeus van Oekel. In 1625 brandde de boerderij af en in 1657 was er in een overdrachtsacte sprake van een nieuwe woning, op een iets gewijzigde plaats, alsmede schuur, kooien, een hof en bogaard, landen, weiden, turfvelden, bossen en de erven daar omheen. Philibert van Borssele droeg toen het goed over aan Cornelis van Blyenburg. In 1702 werd de hoeve nog uitgebreid. In 1777 werd het huis verkocht aan Lucas baron van der Borch (1738-1820), die toen adjudant was van Stadhouder Willem V. Hij liet in 1795 het landhuis in empirestijl bouwen, wat het huidige landhuis is. Omstreeks 1840 werd een klokkentorentje op het huis geplaatst, afkomstig van het nabijgelegen huis Luchtenburg. Een houten duiventil en twee siervazen met mythologische figuren zijn bij de voorzijde van het huis te vinden. De tuin is aangelegd in Engelse landschapsstijl en dateert van omstreeks 1842. In deze tuin ligt een slingerende vijver die Kruisvijver wordt genoemd. Opdracht tot de tuinaanleg gaf de toenmalige bewoonster, Henriëtte barones van der Borch van Verwolde-van der Heim (1806-1884), weduwe van mr. Willem François Emile baron van der Borch van Verwolde (1802-1849), oomzegger van Lucas van der Borch. Zij ontwierp ook het op een cottage gelijkend boerderijtje op het landgoed. Zij kon al deze werken uitvoeren dankzij de schadevergoedingen die zij na 1866 van de Staat kreeg na de afschaffing van de slavernij als aandeelhoudster van een plantage in Suriname. In 1851 werd hier door de weduwe de schutterij "Alliance d’Amitié" opgericht. Een zoon van het echtpaar Van der Borch van Verwolde-van der Heim, mr. Willem Henri Emile baron van der Borch (1848-1908) was erfgenaam van het huis, werd geboren en overleed op het huis, en was vanaf 1881 tot zijn overlijden burgemeester van Ginneken en Bavel. Daarna kwam het door erfenis aan zijn neef, de Brusselse rechter Willem Prisse (1880-1951) (een zus van laatstgenoemde Van der Borch was getrouwd met de Belgische baron Prisse), een familie die het nog steeds in eigendom heeft. Literatuur Landgoederen in Noord-Brabant. Het lief en leed dat landgoed heet. 2012, p. 154-159. 'Ulvenhout', in: Monumenten in Nederland. Noord-Brabant. Zeist/Zwolle 1997, p. 314. Geraadpleegd 12 september 2020. Brekelmans, F.A., Prisse, F.B.E. (1986). De buitenplaats Hondsdonk te Ulvenhout en haar eigenaren. Gearchiveerd op 28 mei 2022. Jaarboek De Oranjeboom 39 Ter Horst, B. (2021). 'De verborgen geschiedenis van landgoed Hondsdonk': op: Brabantserfgoed.nl.
Joodse begraafplaats (Zwolle)

De Joodse begraafplaats Kuyerhuislaan is gelegen aan de Kuyerhuislaan in de buurtschap Herfte in de Nederlandse gemeente Zwolle (provincie Overijssel). De dodenakker op de Luurderschans werd in 1980 geruimd. Luurderschans In 1722 kreeg de Joodse gemeenschap in Zwolle toestemming om een begraafplaats in te richten. Ze kwam te liggen op de Luurderschans waar tot in de 20e eeuw begraven werd. In verband met geldgebrek is de begraafplaats in 1980 verkocht aan de gemeente Zwolle. Deze heeft de dodenakker laten ruimen en de stoffelijke resten herbegraven op de Joodse begraafplaats aan de Kuyerhuislaan. Op de plek van de Luurderschans ligt nu het parkeerterrein van Dinoland Zwolle. Kuyerhuislaan Op deze begraafplaats vond op 11 januari 1885 de eerste bijzetting plaats van Aaron Bilderbeek. Helemaal achteraan liggen de herbegraven resten en de grafstenen van Luurderschans. Op het terrein is een metaheerhuis aanwezig. Hierop is een tekst aangebracht in het Nederlands en Hebreeuws: Ieders stof keert weder tot de aardeen de geest tot Goddie hem gegeven heeft. De gemeente Zwolle is verantwoordelijk voor het onderhoud van het gehele terrein. De begraafplaats is afgesloten met een hek en is niet vrij toegankelijk. Graven van bekende Nederlanders en Zwollenaren Lize Hamel (1886-1913), actrice Hartog Josua Hertzveld (1781-1846), opperrabbijn Jacob Fränkel (1814-1882), opperrabbijn Samuel Juda Hirsch (1872-1941), opperrabbijn Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Poldermolen E

Poldermolen E is een in 1634 gebouwde poldermolen in de Nederlandse gemeente Alkmaar. De molen is later voorzien van een vijzel. Het is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een Oudhollands wiekenkruis. De kap is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Hij is voorzien van een vaste stutvang. Als een van de weinige Schermermolens is deze uitgerust met een vang met duim, in plaats van een vang met een klos. De molen werd eerst geplaatst als ondermolen van een driegang tussen Rustenburg en Oterleek. Toen hij daar zijn functie verloor werd hij verplaatst naar zijn huidige plaats als poldermolen. De molen bemaalde de voormalige afdeling E van de Schermer. Deze afdelingen bestaan niet meer. Sinds de Schermer overging op elektrische bemaling, zijn de diverse afdelingen bij elkaar gevoegd. Na de restauratie in 2003 is in 2006 de voorwaterloop uitgegraven, zodat hij het water uit de polder weer in de binnenboezem van de Schermer kan uitmalen. De molen, die niet te bezoeken is, is samen met de andere Schermermolens eigendom van Stichting De Schermer Molens.
Wallsteijn

Wallsteijn is een ruim 100 ha groot landgoed en natuurgebied tussen Schijf en Achtmaal en ten westen van Zundert in de provincie Noord-Brabant. Wallsteijn is ontstaan na het afgraven van het hoogveen. Tot halverwege de 18e eeuw werd turf via volgeladen platbodems over de turfvaart naar de haven vervoerd. Wallsteijn bestaat uit naald- en loofbos met oude eikenlanen, afgewisseld met door houtwallen omgeven landbouwgronden. Ten westen ligt de Oude Buisse Heide. Ten noordoosten ligt het landgoed De Moeren. Ten noordwesten ligt natuurgebied De Reten. Wallsteijn wordt beheerd door Natuurmonumenten. Er is een blauwe wandelroute van 12 km, een gele van 4 km en een rode van 5 km. Landhuis Aan de Roosendaalsebaan ligt landhuis Wallsteijn, horeca-gelegenheid Herberg ’t Pannehûske en de Annahoeve, een vergader- en cursusoord Wallsteijn. Het landhuis, aan Achtmaalseweg 158, is in neoclassicistische stijl gebouwd, omstreeks 1810. In 1910 werd het landhuisverbouwd en kregen de vertrekken elk een andere stijl. De hal met trappenhuis werd bijvoorbeeld in Lodewijk XIV-stijl uitgevoerd. De zitkamer in neo-empirestijl. Het landhuis heeft een aantal bijgebouwen, zoals een oranjerie en een tuinhuis uit de eerste helft van de 19e eeuw, een koetshuis uit 1872 en de Annahoeve uit 1910, een middenlangsdeelboerderij met bijbehorende langsdeelschuur. De tuin van het landhuis is in landschapsstijl uitgevoerd, binnen de meer rechtlijnige lanenstructuur. Externe links Wallsteijn Oude Buisse Heide De Reten De Moeren Wandeling
Huize Karelstein

Huize Karelstein is een voormalige woon- tevens werkhuis/brouwerij in Mierlo. Het gebouw ligt aan de Hekelstraat op de kruising met de Dorpsstraat en Prelaat Brantenstraat. In 1832, bij het intekenen van het kadaster, was dit gebouw een brouwerij. In deze periode bewoonden Joannes Theodorus Keunen en de bierbrouwer Antonie Keunen dit huis. In 1871 kwam het woonhuis annex brouwerij in handen van de kinderen Anna Keunen, de familie Clercx. Jean-Louis Clercx (Neerpelt, 1820- Mierlo, 1892) ging er met zijn gezin wonen en trad op als exploitant, in 1877 werd hij alleeneigenaar. Rond 1940 was J C van Son eigenaar, opgevolgd door de familie Huijbregts. Sinds ? gemeentelijk monument
Torensluis

De Torensluis (brug nr. 9) is een karakteristieke boogbrug over de Singel in de Binnenstad van Amsterdam en met 42 meter een van de breedste van de stad. De oorzaak hiervan is dat op de brug een toren heeft gestaan, de Jan Roodenpoortstoren. Tijdens het ontwerp van de brug in 1648 ontstond het plan om op de zeer brede brug winkelhuisjes te bouwen, net zoals op de Rialtobrug in Venetië. Door de verhuur zou dan een deel van de bouwkosten van de brug worden terugverdiend. Maar men zag hier toch vanaf vanwege de grote verkeersstroom die de brug te verwerken zou krijgen. Op een schilderij van H.G. ten Cate uit 1829 is te zien dat er later toch enige huisjes op de brug zijn gebouwd, tegen de toren aan. Deze zijn verwijderd toen ook de toren gesloopt werd. De brug was ook als marktplein in gebruik. De brug dateert uit 1648 en is de oudste Amsterdamse brug die in z'n originele staat bewaard is gebleven. De kerkers onder de toren zijn nog steeds in het bruggenhoofd aanwezig. De kerkers zijn gerestaureerd en toegankelijk gemaakt voor publiek. Daar worden nu exposities en evenementen georganiseerd. Sinds 2003 zijn de contouren van de aanwezig gebleven fundamenten in de keitjesbestrating zichtbaar. Op de brug bevindt zich sinds 1987 een bronzen borstbeeld van Multatuli (Eduard Douwes Dekker), gemaakt door Hans Bayens Zie ook Bruggen van Amsterdam
Greate Wierum (windmolen)

De Greate Wierum is een poldermolen in Grotewierum nabij het Friese dorp Lutkewierum, dat in de Nederlandse gemeente Súdwest-Fryslân ligt. Beschrijving De windmotor Greate Wierum, die in 1921 werd gebouwd, is met zijn vlucht van 11 meter en 30 bladen een van de grotere Friese Amerikaanse windmotoren. De molen is van het type Herkules Metallicus en staat ongeveer een kilometer ten zuiden van Lutkewierum aan de Oude Ried, halverwege de weg naar Scharnegoutum. De windmotor is door Wetterskip Fryslân overgedragen aan de Stichting Waterschapserfgoed. De molen is maalvaardig en kan op afspraak worden bezichtigd. De Greate Wierum is een rijksmonument. Zie ook Windmotoren in Friesland
Nederwaard Molen No.5

Nederwaard Molen 5 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen die dateert uit 1738 wordt bewoond en is niet te bezoeken. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,30 meter waarmee de lage boezem van de Nederwaard wordt bemalen. Deze molen was behoorlijk naar het noorden toe scheefgezakt en men heeft in het verleden getracht dit in het metselwerk en in de kruivloer te compenseren. In 2010 is begonnen met een uitgebreide restauratie, waarbij de waterlopen zijn hersteld. In juli 2011 is de molen gedeeltelijk rechtgezet.
Opduin (Schiermonnikoog)

Opduin is een monumentale villa aan de Badweg in Schiermonnikoog. Geschiedenis Opduin werd oorspronkelijk in 1913 gebouwd als woonhuis aan de boulevard van Schiermonnikoog. Opdrachtgever waren Arnoldus Onnes, wijnhandelaar in Groningen en zijn echtgenote Allagonda Barghoorn. Door de afkalving van de noordzijde van het eiland is de boulevard in de Noordzee verdwenen. Om Opduin, evenals het nabijgelegen huis Anagber, te redden werd het huis tweemaal afgebroken en opnieuw opgebouwd. Sinds 1922 staat de vrijwel kubusvormige woning ten oosten van de Badweg en Anagber ten westen van de Badweg. Het huis werd tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers gebruikt als munitieopslagplaats. Vanwege de staat waarin de woning verkeerde werd besloten om het pand geheel te restaureren. In 2008 werden de restauratiewerkzaamheden aan het pand voltooid. Ook de vensterluiken, die in de loop der tijd waren verdwenen, zijn weer aangebracht. Het strakke gevelpatroon wordt gedecoreerd met kruisvormige uitsparingen in de pleisterlaag aan de voorzijde en in de bakstenen borstweringen. De woning is erkend als een rijksmonument. Literatuur Rubens-Onnes, Anneke Opduin: een wandelend huis, uitg. Groningen, 2004, ISBN 90-9017706-X
Lokhorstkerk

De Lokhorstkerk is een religieus gebouw in de Pieterswijk in de binnenstad van de stad Leiden in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De gecombineerde doopsgezinde en remonstrantse gemeenten houden er hun erediensten. Het is een rijksmonument. Geschiedenis Het terrein waarop de Lokhorstkerk staat, grenzend aan de laat-middeleeuwse Pieterskerk, maakte in de middeleeuwen deel uit van een terrein dat aan de graven van Holland toebehoorde. Onder meer Floris V is er geboren. In de 16e eeuw stond hier het Huis Lockhorst, van de familie die verbonden was aan het kasteel Lockhorst in Leusden. Rond 1600 werd dit huis gesloopt en werd het terrein verkaveld. De Waterlandse Doopsgezinde Gemeente kocht hiervan enige percelen, onder meer in 1613 en 1638. In dit laatste jaar begon de bouw van de kerkzaal. De kelder van het Huis Lockhorst bleef bestaan en deed dienst als garderobe van de kerk. In 1648 werd het gedeelte bijgebouwd dat zich achter de witte pilaren bevindt. Hiermee bereikte de kerkzaal zijn huidige omvang. Tot 1795 diende het gebouw als schuilkerk en er is dan ook geen kerktoren, maar wel een ingangsgebouw waardoor de kerk niet direct te zien is vanaf de Pieterskerkstraat. Voor de veiligheid werden de stoelen van de vrouwen in het midden geplaatst en die van de mannen eromheen. In 1859–1860 vond een verbouwing van het interieur plaats onder leiding van architect J.W. Schaap. Oorspronkelijk stond naast de kerk een kosterswoning. Later is deze verbouwd tot een kerkenraadskamer en een zaal voor bijeenkomsten (de Vermeerzaal). De doodlopende steeg die zich tussen de kerk en deze woning bevond, werd overdekt en werd een gang in het gebouw. Het gebouw wordt, naast de kerkdiensten, ook voor andere doeleinden gebruikt. Zo vinden er concerten plaats door onder meer het Bachkoor Holland. Orgel Het kerkorgel werd in 1774 vervaardigd door de Oostenrijkse orgelbouwer Johannes Mitterreither die zich in 1769 in Leiden gevestigd had. De gebeeldhouwde ornamenten op het orgel en het oksaal zijn in late rococostijl gemaakt door Johannes Schadé. Het orgel werd in 1807 aanzienlijk uitgebreid door Lambertus van Dam uit Leeuwarden, die het bovenwerk maakte. Bij de verbouwing van 1860 verhuisde het orgel van de westelijke muur naar de zuidwand tegenover de preekstoel. In 1999 is het orgel door Flentrop gerestaureerd, waarbij later aangebrachte wijzigingen aan het pijpwerk ongedaan zijn gemaakt. Het instrument is nu weer in de staat waarin Van Dam het in 1807 had gebracht, met 15 registers, twee manualen en een aangehangen pedaal. Orgelkas en oksaal kregen daarbij de oorspronkelijke beschildering van 1774 terug. Zie ook Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland Externe link Lokhorstkerk op de website van de Doopsgezinde en Remonstrantse Gemeente Leiden.
Kasteel Wittem

Kasteel Wittem is a defunct restaurant located in Castle Wittem in Wittem, in the Netherlands. It was a fine dining restaurant that was awarded one Michelin star in 1977 and retained that rating until 1989. In the period 1975–1979, head chef was Jan Vossen. At least in the period 1987–1990, Theus van Schaik was the head chef. Wim Rekko took over, but could not retain the star. The restaurant was part of Hotel Kasteel Wittem, which closed down in June 2009. The owners Marc and Peter Ritzen had run the hotel for 40 years. The hotel reopened, now without a restaurant, in January 2010. In 2008, Kasteel Wittem and Hostellerie De Hamert celebrated with special arrangements the fact that they were together 100 years in business, the first since 1968, the second since 1948. Restaurant-hotel Kasteel Wittem was a member of the Alliance Gastronomique Néerlandaise, but left after the sale of the hotel in 2009. See also List of Michelin starred restaurants in the Netherlands References
Joodse begraafplaats (Strijen)

De Joodse begraafplaats in Strijen ligt langs de Oud-Bonaventuresedijk. Ze werd in 1895 in gebruik genomen en de eerste begrafenis vond een jaar later plaats. De Joodse gemeente was ontstaan in de 18de eeuw en was klein, maar wel zelfstandig. Sinds 1857 hadden ze een eigen synagoge aan de Kerkstraat. Voor de Tweede Wereldoorlog was het aantal Joden in Strijen al wat afgenomen. Zij die er nog waren, werden bijna allemaal gedeporteerd. In 1948 werd de gemeente opgeheven en bij Rotterdam gevoegd. De begraafplaats werd nog tweemaal gebruikt: in 1969 en in 2002. Thans staan er 28 grafstenen en één gedenksteen. Het aantal begravenen is echter hoger. Zo is bekend dat er een bij de geboorte overleden drieling is begraven, maar een gedenkteken ontbreekt. Op de begraafplaats staat ook een metaheerhuis. Nabij de Leeuwerikstraat staat een monument voor de slachtoffers voor de oorlog. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Burgemeestersvilla (Doodstil)

Het huis Barmerhoek is een villa in de buurtschap Doodstil in de Nederlandse provincie Groningen. De villa werd in 1916 gebouwd door de architect R.B. Sleumer in opdracht van Harm Smedema (1876-1927), landbouwer op de Barmerheerd aan de Barmerweg 10 te Doodstil. Smedema was vanaf 1913 lid van de gemeenteraad van de voormalige gemeente Kantens, later ook wethouder en van 1926 tot zijn overlijden in 1927 burgemeester van deze gemeente. Hoewel de villa ook wel burgemeestersvilla wordt genoemd, is dit huis nooit een ambtswoning geweest, maar altijd een privéwoning. Bijzonderheden De villa werd ontworpen door Sleumer in een overgangsstijl, waarbij hij gebruik maakte van art-nouveau- en chaletstijlelementen. De gevels tonen een afwisselend patroon van wit pleisterwerk en gekleurde baksteen. Op de noordoostelijke hoek van de villa bevindt zich op de benedenverdieping een erker met daarboven op de verdieping een balkon voorzien van gele pilaren. Het balkon wordt bekroond door een torentje met een schilddak. (zie afbeelding). Boven de entree in de noordzijde van de villa bevindt zich een tentdak. Ook in het interieur zijn art-nouveaumotieven verwerkt. Rond 1938 werd aan de westelijke zijde van de villa een nieuw gedeelte aangebouwd. Bij de villa behoort een aangebouwd koetshuis. Aan de voorzijde is een gevelsteen ingemetseld met het stichtingsjaar 1916. De villa is erkend als een rijksmonument onder meer vanwege de gaafheid, de beeldbepalende ligging en als voorbeeld van een villa uit 1916 die zowel art-nouveau- en chaletstijlkenmerken verenigt in een overgangsstijl. In januari 2016 werd bekend dat het Groninger Landschap de voormalige burgemeesters villa in bezit heeft gekregen via een legaat.
Geboorte van de Heilige Johannes de Doper (Montfoort)

De Geboorte van de Heilige Johannes de Doper is een rooms-katholieke kerk en rijksmonument aan de Hoogstraat 82 / Om 't Wedde 2 in de Nederlandse plaats Montfoort. Geschiedenis Op deze plaats stond reeds een door Herman Jan van den Brink ontworpen kerk uit 1861, die echter te klein was geworden. In 1923 besloot het parochiebestuur om een nieuwe kerk te laten bouwen. Architect Wolter te Riele ontwierp een driebeukige hallenkerk in neogotische stijl. Boven op de nok van het schip staat een zeshoekige toren. Doordat de kerk op het oosten is georiënteerd, staat het priesterkoor aan de Hoogstraat en bevindt de hoofdingang zich aan een plein aan de andere zijde van de kerk. De kerk wordt tot op heden gebruikt door het Parochieverband Heilige Drie-eenheid, waar de Johannes de Doperparochie in is opgegaan. Het in- en exterieur zijn grotendeels in de oorspronkelijk staat bewaard gebleven. De beschilderde gewelven zijn echter in de jaren 1960 overschilderd. Bezienswaardigheden De kerk bezit het Altaarstuk van Montfoort. Bron Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed Zie ook Sint-Johannes de Doperkerk (Montfoort, 1863), de eerdere kerk uit 1863. Externe links Website 3Rivierenland - Johannesparochie Reliwiki - Montfoort, Hoogstraat 82 - H. Johannes de Doper, foto's en beschrijving Afbeeldingen
Maranathakerk (Den Haag)

De Maranathakerk is een Nederlandse Hervormde Kerk aan de Tweede Sweelinckstraat in Den Haag. De kerk werd in 1949 gebouwd op een terrein dat braak lag door afbraakwerkzaamheden voor de Atlantikwall, een verdedigingswerk van de Duitsers tegen mogelijke geallieerde aanvallen in de Tweede Wereldoorlog. Maranata is een uitdrukking in het Nieuwe Testament, die 'Onze Heer, Kom!' betekent. Het gebouw oogt als een gemoedelijk Zwitsers dorpskerkje te midden van de functionalistische gebouwen uit dezelfde periode van wederopbouw. De protestantse kerken in Zwitserland hadden de door ir. Emil Staudacher uit Zürich ontworpen houten dakconstructie aangeboden, inclusief spanten, ramen en deuren, een overgebleven prototype van een serie noodkerken voor het door oorlogsgeweld geteisterde Duitsland. De in de traditionalistische Delftse School gestoelde Bussumse architect Frits Eschauzier (1889-1957), die zich bezighield met liturgische vernieuwing en de bouw van nieuwe hervormde kerkgebouwen, nam de verdere constructie voor zijn rekening. De kerk heeft in grote lijnen een aan de romaanse stijl ontleende vorm, met zijn lage klokkentoren, zijn zware bakstenen steunberen en de halfronde apsis. Maar de kapconstructie is modern en de zachtrond afgewerkte muren en andere details verwijzen naar Eschauziers landhuisstijl. Het schip van de kerk werd gedecoreerd door de kunstenaar Paul Citroen (1896-1983), toen docent aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten. Het orgel is in 1952 gebouwd en in 2004 gerestaureerd.
Maranathakerk w Hadze

Maranathakerk – świątynia kalwińska w Hadze, należąca do Holenderskiego Kościoła Reformowanego. Budowę kościoła ukończono w 1949 roku. W 2018 roku budynek wpisano do listy zabytków. Architektura Świątynia modernistyczna, trójnawowa, wzniesiona z cegły. Kościół został zaprojektowany przez Ottona Bartninga. Nad głównym wejściem znajduje się rozeta, w dobudówkę z północnej strony świątyni wbudowana jest dzwonnica. Przypisy
Huis ter Heide (Loon op Zand)

Het Landgoed Huis ter Heide is een natuurgebied van de Vereniging Natuurmonumenten. Het is gelegen tussen de plaatsen Tilburg, Dongen, De Moer, Kaatsheuvel, en Loon op Zand, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De grootte van het gebied is ongeveer 1100 hectare. Het noordelijke gedeelte van het gebied bestaat vooral uit bosgebied en heide, terwijl het zuidelijke gedeelte, Loonse Heide genaamd, vooral vennen en graslanden bevat. Het doel van Natuurmonumenten is de ongerepte natte heide, zoals die hier in 1940 zichtbaar was, weer terug te krijgen. Flora en fauna als de klokjesgentiaan, de zonnedauw, de heikikker en de vinpootsalamander zijn hier te vinden. Ook grazen er Schotse hooglanders, om te zorgen voor een grotere variatie aan begroeiing. Het gebied bevat een landhuis uit 1864. De zes munitie-opslagcomplexen die eveneens in het gebied lagen werden gesaneerd. De toponiemen Galgeneind en Galgenbaan verwijzen naar het galgenveld dat zich hier eens bevond. Hier werden de lijken tentoongesteld van onder meer de leden van een bende die in de 18e eeuw de omgeving van Loon op Zand onveilig maakte. In 2021 is de Natuurbegraafplaats Huis ter Heide geopend. Deze beslaat 30 ha van het gebied en bevindt zich in de nabijheid van De Moer achter het karakteristieke landhuis dat een informatiecentrum werd. Natuurmonumenten probeert door verwerving van gronden een verbinding tot stand te brengen met de westelijk gelegen Loonse en Drunense Duinen. Deze verbinding heet Westloonse Wissel. Een onderdeel hiervan is het Loonsche Land, een bos- en heidegebied dat is overgenomen van De Efteling. Externe link Website van Natuurmonumenten over Huis ter Heide
Sint-Nicolaasbasiliek (IJsselstein)

De Sint-Nicolaasbasiliek is een rooms-katholieke basiliek in IJsselstein. Deze driebeukige hallenkerk werd tussen 1885 en 1887 naar een ontwerp van Alfred Tepe gebouwd in neogotische stijl. De zijbeuken zijn uitgevoerd zoals bij het Haagse hallentype, maar met wolfsdaken. Van de hand van de beeldhouwer Friedrich Wilhelm Mengelberg zijn het kleurrijke hoogaltaar (1893), het linker zijaltaar (1889), het triomfkruis (1889) en de kruiswegstaties (1888). De kerk is een bedevaartplaats vanwege de Mariabeeltenis Onze Lieve Vrouw van Eiteren Hulp in nood, die zich in de Mariakapel bevindt. Vanwege de betekenis als bedevaartplaats verleende paus Paulus VI de kerk op 11 november 1972 de titel van Basilica minor, is de hoogste eretitel voor een kerkgebouw buiten de stad Rome. Diversen In de periode 1968-1972 werd een restauratie uitgevoerd. Van 22 april 2007 tot en met 3 januari 2010 kwamen de tweewekelijkse vieringen van het Omroeppastoraat uit deze kerk. Afbeeldingen