NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jan Evertsenbrug

De Jan Evertsenbrug (145p) is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Alhoewel de naam dragend van een brug is het een stelsel van viaducten en bruggen, Amsterdam duidt meestal viaducten als bruggen aan. Het viaducten- en bruggenstelsel, geheel van beton, is gelegen in de Ringweg Amsterdam en overspant de Jan Evertsen en een parallel liggende waterweg. De bouw van het complex ging van start op 1 mei 1969 Op 9 mei was er een grote zandvlakte te zien.. Het bouwwerk maakte deel uit van de verlenging van de Ringweg-West toen nog Einsteinweg geheten. Het traject tussen de Jan van Galenstraat en de Cornelis Lelylaan, waarin het kunstwerk ligt, werd op 27 juni 1972 vrijgegeven voor het verkeer. Deze ongelijkvloerse kruising kreeg geen onderlinge af- en toevoerwegen, omdat de afstand tot de afslagen in de ringweg naar de Jan van Galenstraat relatief dichtbij zijn. Die afstand is dermate kort dat de afslag van de ringweg naar de Jan van Galenstraat al ten zuiden van de Jan Evertsenbrug begint, net als de toevoerweg van de Jan van Galenstraat naar die ringweg pas ten zuiden van de Jan Evertsenbrug ophoudt. Het viaduct ziet er van boven als volgt uit (van oost naar west): afslag ringweg naar Jan van Galenstraat, noordwaarts gelegen overspanning ringweg noordwaarts over de Jan Evertsenstraat overspanning ringweg zuidwaarts over de Jan Evertsenstraat toevoerweg van Jan van Galenstraat naar ringweg zuidwaarts. De viaducten gingen vanaf 1974 naamloos door het leven met het nummer 145P hetgeen verwijst naar een brug in Amsterdam in beheer bij het rijk of provincie, in dit geval het rijk. Amsterdam vernoemde op 8 december 2017 (bijna) alle viaducten in de ringweg, om een betere plaatsaanduiding te krijgen. Op die datum werd de nieuwe naam Jan Evertsenbrug opgenomen in de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG). Het bouwwerk werd daarbij vernoemd naar de Jan Evertsenstraat, die op haar beurt is vernoemd naar de admiraal Jan Evertsen. Ten zuidoosten van het viaduct/de brug staan twee voormalige kantoorgebouwen. De laagbouw dient tot filiaal van de Hotelschool The Hague. De hoogbouw, een voormalig kantoor van de AMRO Bank, dient tot hotel. Ze zijn beide ontworpen door Piet Zanstra, Ab Gmelig Meyling en Peter de Clercq Zubli. Ten zuidwesten staan de Knijtijzerblokken, naar architect Herman Knijtijzer, een gemeentelijk monument.
Audrey Hepburnplein

Het Audrey Hepburnplein, voorheen het Kerkplein, is een plein in het centrum van Arnhem en is vernoemd naar een der beroemdste filmactrices van de twintigste eeuw. Op het plein bevindt zich het monument 'Mens tegen macht', waar de jaarlijkse dodenherdenking wordt gehouden. Het plein behoort tot de oudste delen van de stad. Geschiedenis Voor de Tweede Wereldoorlog was het plein nog een volgebouwd gebied met talloze woningen. In het oorlogsjaar 1944 werd het gebied ernstig beschadigd. Na de wederopbouw ontstond er voor de herbouwde Sint-Eusebiuskerk een groot kale vlakte. Het plein kreeg de naam Kerkplein en werd in eerste instantie gebruikt als parkeerplaats. Niet veel later werd het gebruikt voor evenementen en de wekelijkse warenmarkt. Na de oplevering van de nieuwe OV-terminal in 2016, werd er verder hard gewerkt aan het heropbouwen en inrichten van het zuidelijke binnenstad. Zo verhuisde het Focus filmtheater naar een nieuw gebouw op het plein en kwamen er nieuwe woningen tussen het theater en de Eusebius. Tevens keerde de Sint-Jansbeek terug in het gebied. Met de nieuwe gebouwen kreeg de binnenstad op die plek een beetje zijn oude stratenpatroon terug. De gemeente schreef een wedstrijd uit voor de naam voor nieuwe ontstane plein, met uiteindelijk de vernoeming naar Audrey Hepburn als winnaar.
Zijkanaal C (Terneuzen)

Zijkanaal C is een kanaal dat in 1825 is gegraven en dat het Kanaal Gent-Terneuzen met de Axelse Kreek verbindt. Het kanaal loopt van Sluiskil tot Axelsche Sassing. De aanleg van dit kanaal kwam voort uit de wens om de scheepvaart naar Axel en in latere instantie ook Hulst weer mogelijk te maken. Daartoe werd de geul van het vroegere Axelse Gat weer uitgegraven. Ten zuiden van dit kanaal lag aanvankelijk buitendijks gebied, dat echter in 1906 werd volgestort, waaruit de Axelse Vlakte ontstond. De scheepvaartverbinding kwam echter nimmer tot ontwikkeling. Het kanaal loopt tegenwoordig dood en fungeert als insteekhaven, waarlangs zich enige industrie gevestigd heeft. Zijkanaal C is 2 km lang. Het meest westelijke deel is later verbreed en vormt tegenwoordig de Yarahaven, genoemd naar de huidige eigenaar van de huidige kunstmestfabriek. Externe link Yarahaven
Eerde, Ommen

Eerde is a hamlet in the province of Overijssel in the Netherlands. It is part of the municipality of Ommen, and lies about 21 km (13 mi) northwest of Almelo. At the heart of the Eerde hamlet lies Eerde castle, a castle in the Dutch-classical style from 1715, surrounded by a 1,667 hectares (4,120 acres) estate in the Baroque style managed by the Natuurmonumenten foundation since 1965. The first castle on this site was built in the 14th century, but was soon destroyed by the forces of the Archbishop of Utrecht in 1380. The Van Twickelo, Van Renesse, and Van Pallandt families have lived in castles on this site since. In the early 1920s, baron Philip van Pallandt deeded the castle and surrounding land to the Order of the Star in the East, an organization connected to the famous philosopher and spiritual teacher Jiddu Krishnamurti, of whom the baron was an avid follower. The Order held annual gatherings of its members in the castle grounds until its dissolution in 1929; the deed to the estate was officially transferred back to the van Pallandt family in 1931, however Krishnamurti continued to occasionally use the estate for lectures and meetings until the outbreak of World War II. During the war the estate had been used as a concentration camp (Camp Erika) by the occupying German forces, and afterwards Krishnamurti felt this precluded its use as a proper meeting space. In 1934, the castle was turned into a school for German Jewish children threatened by the Nazi regime. This school, founded by the Quakers, had to be closed under pressure from the German occupiers in 1943. Fourteen students did not escape the invaders and were arrested and murdered. This boarding school was known as Quaker School Eerde. After World War II the school continued in the country house and its outbuildings as a secondary school for Dutch and foreign students. In 1959 the Quaker institution was relocated to Kasteel Beverweerd in the Province of Utrecht. A new, non-denominational boarding school, now known as International School Eerde, occupied the buildings. English is the principal language of instruction. and it now offers IGCSEs and IB programmes to its students. References
Eerde (Overijssel)

Eerde is een buurtschap in de gemeente Ommen, in de Nederlandse provincie Overijssel en ligt op ongeveer 21 kilometer ten noordwesten van Almelo. Op 1 januari 2015 telde Eerde 60 inwoners. De buurtschap is gelegen aan de noordzijde van de Regge. In de buurtschap ligt kasteel Eerde dat stamt uit de 14e eeuw. Het was ooit eigendom van baron van Pallandt. Nu is er een internationale kostschool in gevestigd. Toerisme Eerde kent veel natuurschoon. In het Eerder-Achterbroek is het oude Saksische cultuurlandschap nog zeer fraai bewaard gebleven. Vermaard is ook de Steile Oever aan de voet van de Besthmenerberg, gevormd in een buitenbocht van een meander van de Regge door de eroderende werking van het rivierwater. In de boswachterij Ommen ligt de zandverstuiving de Sahara. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Eerde Lijst van gemeentelijke monumenten in Eerde Landgoed Eerde Kamp Eerde
Eerde

Eerde (52° 29′ N, 6° 27′ L) é uma vila situada no município de Ommen, província de Overissel. nos Países Baixos. Fica a 21 km a noroeste de Almelo. No coração da aldeia de Eerde fica o castelo de Eerde, um castelo no estilo holandês-clássico de 1715, cercado por uma propriedade de 1.667 hectares, em estilo barroco, administrado pela fundação Natuurmonumenten desde 1965. Referências
Ерде (Оммен)

Ерде (нід. Eerde) — селище в нідерландській провінції Оверейсел. Входить до муніципалітету Оммен. Його площа становить 8,62 км², а населення станом на 2021 рік складало 80 осіб. Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Оммен (нід.)
Burg Mergelp

Die Burg Mergelp ist eine ehemalige Burganlage auf dem Wylerberg in der niederländischen Gemeinde Berg en Dal nahe dem deutschen Ort Wyler in der Gemeinde Kranenburg. Geschichte Die Burg Mergelp war um das Jahr 1000 vermutlich im Besitz des Grafen Balderich von Uplage und seiner Frau Adela von Elten. Sie gehörte wohl zur Gründungsausstattung des von den beiden gegründeten Stifts Zyfflich. 1117 erwarb der Kölner Erzbischof Friedrich I. von Schwarzenburg Berg und Burg vom Stift. 1223 belehnte Erzbischof Engelbert I. den Klever Grafen Dietrich VI. mit dem Berg unter der Auflage, die Burg wiederaufzubauen und dem Kölner Erzstift als Offenhaus zur Verfügung zu stellen. Dies ist aber wohl nicht geschehen. Im Spätmittelalter und in der Frühen Neuzeit gehörte der Wylerberg mit Mergelp zum klevischen Land Kranenburg, im 19. und frühen 20. Jahrhundert zur Gemeinde Wyler im Amt Kranenburg. 1949 kam Mergelp mit weiteren Gebieten der Gemeinden Wyler und Zyfflich unter niederländische Verwaltung. Während Teile von Wyler 1963 zurückgegliedert wurden, verblieb Mergelp bei den Niederlanden und gehört heute zur Gemeinde Berg en Dal (Gemeinde) (siehe dazu: Niederländische Annexionspläne nach dem Zweiten Weltkrieg). Bau Die Burg Mergelp bestand aus zwei Motten, die heute noch mitsamt den sie umgebenden Wällen gut erkennbar sind. Die kleinere der beiden Motten bot eine sehr gute Aussicht über die Rheinniederung der Düffel und war somit strategisch äußerst bedeutsam. Die natürliche Formation des Wylerbergs/Teufelsbergs und das zu dessen Füßen gelegene Wylermeer boten zudem hervorragende natürliche Voraussetzungen für die Verteidigung der Anlage. Literatur Friedrich Gorissen: Die Burgen im Reich von Nimwegen außerhalb der Stadt Nimwegen. In: Niederrheinisches Jahrbuch IV. 1959, S. 5–68.
Mergelp

Mergelp (ook Mergelpe genoemd) was een middeleeuwse burcht op de Duivelsberg in de Nederlandse gemeente Berg en Dal vlak bij het Duitse Wyler. Geschiedenis De geschiedenis van de Duivelsberg begint kort na de stichting van de Romeinse vesting Ulpia Noviomagus Batavorum, het huidige Nijmegen. Al vrij snel bleek de zichtverbinding tussen Nijmegen en de volgende grotere vesting, Kleef, gebrekkig en was een extra uitzichtpunt noodzakelijk. Hiervoor koos men voor de hoogste heuvel in de omgeving die een goed zicht had op de Klever Berg, het hoogste punt in Kleef. Voortdurend zicht op de belendende vestingen was voor de Romeinse commandanten van levensbelang in verband met de berichtgeving tussen de forten onderling, waarmee ze elkaar dag en nacht konden waarschuwen voor aanvallen van de Germanen. De burcht Mergelp was rond het jaar 1000 vermoedelijk in het bezit van graaf Balderik en zijn vrouw Adela en behoorde tot het grondgebied van de sticht Zyfflich. In 1117 kwamen de berg en de burcht in bezit van de aartsbisschop van Keulen, Frederik I van Schwarzenberg. In 1223 verpachtte aartsbisschop Engelbert II van Berg het aan de graaf Diederik VI van Kleef onder de voorwaarde dat de burcht herbouwd zou worden en ter beschikking van het aartsbisdom Keulen gesteld zou worden. Dit is echter nooit gebeurd. Vanaf de late middeleeuwen behoorde de destijds geheten Wylerberg (de huidige Duivelsberg) met Mergelp toe aan het onder Kleef vallende Kranenburg en vanaf de 19e eeuw viel het onder de gemeente Wyler. In 1949 kwam Mergelp met andere delen van de gemeenten Wyler en Zyfflich onder Nederlands beheer te staan. In 1963 werden de meeste delen weer aan Duitsland teruggegeven maar de Duivelsberg (met Mergelp) bleven Nederlands en vielen sindsdien onder de gemeente Ubbergen (zie ook: Nederlandse annexatie van Duits grondgebied na de Tweede Wereldoorlog) die per 2015 fuseerde tot Groesbeek en sinds 2016 Berg en Dal heet. Bouw De burcht Mergelp bestond uit twee mottes die ook tegenwoordig samen met de wallen nog goed zichtbaar zijn in het landschap. De kleinste motte gaf een goed uitzicht over De Duffelt en was van groot strategisch belang. De ligging op de Duivelsberg, met aan de voet het Wylermeer, maakte verdediging van de burcht eenvoudig. Literatuur Friedrich Gorissen, Die Burgen im Reich von Nimwegen außerhalb der Stadt Nimwegen, uit: Niederrheinisches Jahrbuch IV (1959), P. 5-68.
Verzorgingsplaats Lokkant

Verzorgingsplaats Lokkant is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A73 Nijmegen-Maasbracht tussen afrit 5 en knooppunt Rijkevoort nabij Haps, gemeente Land van Cuijk. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van TotalEnergies en een Fastned-snellaadstation. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Hondsiep.
Ceres (chichoreifabriek)

De Ceres is een in 1902 en 1903 te Ouddorp gebouwde cichoreidrogerij, de eerste van Goeree-Overflakkee, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Er volgden er later meer, waarvan enkele in Ouddorp. De Ceres is de enige die nog redelijk herkenbaar is overgebleven. Aan het eind van de jaren vijftig van de twintigste eeuw is de laatste partij cichorei uit Ouddorp verscheept en in 1963 werd er een gladiolendrogerij in gevestigd. Ook zijn in Ouddorp de Vooruitgang uit 1911 en de Onverwacht uit 1755 nog aanwezig, zij het in veel minder oorspronkelijke staat. Cichorei is een plant, waarvan de wortels na branding konden worden gebruikt als koffiesurrogaat. Het drogen, branden en snijden van de cichoreiwortels gebeurde in fabrieken als de Ceres, die bijna allemaal buiten gebruik zijn gesteld en een zeldzame verschijning in Nederland zijn geworden. In de drogerij bevinden zich nog de vier open zogenaamde cokesvieren, waar de vuren voor het drogen van de cichorei werden gestookt. De Ceres wordt door de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed als gebouw met zeer hoge waarde geclassificeerd vanwege de cultuurhistorische en de architectuurhistorische waarde. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Ouddorp Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 524378
VV 't Goy

VV 't Goy is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit 't Goy in Utrecht, opgericht in 1962. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zondag (seizoen 2020/21). De club speelt op sportpark de Eng in 't Goy. Competitieresultaten 1997–2018 2017: in de beslissende halve competitie om het klassekampioenschap in 5D werd op 18 mei de thuiswedstrijd tegen Forza Almere met 4-2 gewonnen en de uitwedstrijd op 25 mei tegen Domstad Majella ook met 4-2 gewonnen, waarmee de titel naar 't Goy ging. Externe link Website van de vereniging
Zonnepark Lange Runde

Het Zonnepark Lange Runde is gelegen in Barger-Compascuum in de Nederlandse provincie Drenthe. Het park beslaat een oppervlakte van ca 18 ha en bestaat uit 118.200 zonnepanelen en 4 centrale omvormers. Het park werd in gebruik genomen op 21 december 2017 en blijft voor minstens 20 jaar in bedrijf. Het park levert jaarlijks ongeveer 14 GWh aan het elektriciteitsnet. De eigenaars van het park zijn de Noorse onderneming Statkraft en Blue Elephant Energy AG uit Hamburg. Referenties
Brug 659

Brug 659 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Zij is gelegen in de Jan Evertsenstraat en overspant het Rembrandtpark. De brug werd aangelegd in een woestenij. Het park was wel al vanaf 1958 gepland, maar het zou nog tot begin jaren zeventig duren voordat het ingericht werd. Het park was al een speelterrein voor kinderen met uitgesleten wandel- en fietspaden, van organisatie was echter nog geen sprake. In de nazomer van 1966 begon de Dienst de Publieke Werken toch al aan een toekomstbeeld. In het zand werd gebouwd aan Brug 659. Nadat de rijweg van de Jan Evertsenstraat naar het zuiden verplaatst was, kon begonnen worden met de fundering en even later met de betonnen overspanning. In september 1966 had men het idee dat er in november al over de brug, die ook dan nog in het zand lang, gereden kon worden, zodat de straat weer recht (eigenlijk in een kromming) lag in haar route tussen Mercatorplein en de Sloterplas. Bij de inrichting van het park werd het viaduct uitgegraven, waarbij er onder de overspanning een voet- en fietspad werd aangelegd, alsmede een waterweg, zodat het kunstwerk zowel een brug als viaduct werd. Het is tevens een toegang tot het park via diverse trappen. Het stuk waterweg is hier nog kaarsrecht, maar kronkelt vervolgens door het park. Zij blijft in verband met een ander waterpeil gescheiden van de Postjeswetering met wie zij pas bij de schutsluis Westlandgrachtschutsluis samenkomt. Conform de andere ontwerpen van de Dienst der Publieke Werken is de brug uitgevoerd in wit beton, leuningen zijn donkerblauw. Opvallend aan de brug zijn toegepaste reliëfs in het beton en de kubistisch gemodelleerde leuningen, die tussen het beton geplaatst zijn zowel op de overspanning als bij de onderdoorgang. Na oplevering zijn er nauwelijks werkzaamheden aan de brug verricht. Een groot werk was wel de aanleg van tramrails in 1989 voor de zuidwaartse verplaatsing en verkorting van de tramverbinding naar Geuzenveld. Het traject genaamd "de 3 Jannen" kwam op 18 september 1989 voor tramlijn 13 in gebruik. Buslijn 19 die vanaf het begin over de brug heen gereden had verdween toen. Ten noordwesten van het viaduct staat een elektriciteitshuisje, waarvan het dak versierd is door het kunstwerk Wolk van Han Schuil.
Brug 682

Brug 682 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is overspant de Postjeswetering en vormt daarmee de verbinding tussen de Postjeskade en het Rembrandtpark. De brug is een zusje van brug 683 en de Duizendste brug (brug 684) en die analogie volgend ook een dochter van de Torontobrug. Ligging Het park, al sinds 1958 op de tekentafel, wachtend op voldoende geld, werd in 1972/1973 ingericht met beplanting en paden. Het deel ten noorden van de Postjesweg sloot direct aan op de Orteliuskade, die nooit aan water heeft gelegen. Het deel van het park ten zuiden van de Postjesweg werd van bebouwing gescheiden door de Postjeswetering, later overgaand in de Westlandgracht. Deze waterwegen aansluiten op het water in het park kon niet, want ze liggen op verschillende niveaus (Postjeswetering op stadspeil, Rembrandtpark op polderpeil). Om toegang te krijgen vanuit de Surinamebuurt tot het park werden een drietal bruggen aangelegd. Ontwerp Twee van de drie plaatbruggen zijn identiek (brug 682 en brug 683), de derde is breder (brug 684) maar heeft dezelfde vorm. Zij zijn ontworpen door Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. Hij nam als voorbeeld de Torontobrug van zijn collega Dick Slebos en verkleinde die. In februari/maart 1973 begon de aannemer met de eerste van de drie. Het was daarbij een soort experiment, de drie bruggen waren de eerste bruggen, waarbij het ontwerp geheel uitging van lichtbeton. Eerdere bruggen in de stad waren wel vernieuwd met behulp van dit beton, maar hier was het dus het uitgangspunt. De bruggen liggen in een lichte boog over het water, gedragen door twee pijlers, die in het water op een soort schoenen staan. Han Lammers opende de bruggen op 2 april 1974, door de 'Duizendste brug' te openen (brug 684). Alle drie de bruggen zijn alleen voor voetgangers en fietsers, maar brug 684 is breder. De bruggen hebben betonnen balustrades met daarop naar buiten staande metalen leuningen en in de kleur van die leuningen zit het verschil tussen de bruggen. Brug 682 kreeg rode/oudroze leuningen (brug 683 geel, brug 684 blauw). Terras met kunst Brug 682 onderscheidt zich van de twee andere omdat ten noordoosten van de brug een terras is geplaatst, daar waar de Postjeswetering een hoek van negentig graden heeft. Op dat terras werd in 1993 het kunstwerk Vuurtoren met sinaasappels geplaatst, ontworpen door Hans van den Ban. De vuurtoren verwijst naar de twee eerder genoemde waterniveaus, polder- en stadspeil. In de nacht geeft de vuurtoren ook daadwerkelijk licht, een verwijzing naar de overslag van goederen die hier vroeger plaatsvond. De kunstenaar gebruikte destijds wel vaker sinaasappels in zijn ontwerpen (zie een monnik op kistjes met sinaasappels)
Emmericher Ward

Das Naturschutzgebiet Emmericher Ward liegt auf dem Gebiet der Stadt Emmerich am Rhein im Kreis Kleve in Nordrhein-Westfalen. Das Gebiet erstreckt sich südwestlich der Kernstadt Emmerich am Rhein direkt an der westlich verlaufenden Staatsgrenze zu den Niederlanden und direkt am südlich fließenden Rhein. Nördlich des Gebietes verläuft die B 8, östlich die B 220, und nordwestlich erstreckt sich das 30,7 ha große Naturschutzgebiet Die Moiedtjes. Bedeutung Für Emmerich am Rhein ist seit 1981 ein 308,64 ha großes Gebiet unter der Kenn-Nummer KLE-012 als Naturschutzgebiet ausgewiesen. Das Gebiet wurde unter Schutz gestellt, um die natürlichen Lebensräume sowie die wildlebenden Tiere und Pflanzen zu erhalten. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Kleve Weblinks Naturschutzgebiet „Emmericher Ward“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Emmericher Ward in der World Database on Protected Areas (englisch)
Emmericher Ward

Emmericher Ward is een natuurreservaat in Duitsland gelegen op de rechteroever van de Rijn, in de uiterwaarden ten westen van de stad Emmerik. Het is een van de zes natuurgebieden in deze gemeente. Geografie Emmericher Ward heeft een oppervlakte van ongeveer 3,1 km². Het gebied is onbewoond. Het grenst in het westen aan Spijk in Nederland, in het noorden aan de dorpen Elten en Hüthum en in het zuiden aan de Rijn (Bijlands Kanaal). Ten oosten ervan bevindt zich het Hüthumer Meer, een binnenmeer met Yachthaven Emmerich, en ook de Rijnbrug naar Kleef. Toegankelijkheid Over de dijk, die de noordelijke grens van het gebied vormt, verloopt een fietspad dat Emmerik verbindt met Spijk. In het gebied bevond zich vroeger een traject van de lijn Spoorlijn Zevenaar - Kleef; bij Welle werden de treinen per veerpont overgezet naar Spyck. Afbeeldingen