NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centrale Moerdijk

De Centrale Moerdijk is een warmte-krachtcentrale van RWE gelegen op het haven- en industriegebied Moerdijk. Hij bevat twee warmtekrachteenheden, WKC Moerdijk I en CCGT Moerdijk II. WKC Moerdijk I In WKC Moerdijk I werd met aardgas en stoom van de naastgelegen Attero afvalverbrandingsinstallatie elektriciteit en warmte opgewekt. De centrale leverde ook stoom aan Shell Nederland Chemie. De installatie is sinds 1997 in gebruik, maar in februari 2018 na beëindiging van de samenwerking met Shell en Attero stilgelegd. De weggevallen energielevering is grotendeels opgevangen door kolencentrales. De sluiting is vanwege de daarmee gekoppelde extra vervuiling controversieel.. CCGT Moerdijk II In 2008 heeft toenmalige eigenaar Essent besloten CCGT Moerdijk II te bouwen op dezelfde locatie. CCGT staat voor Combined Cycle Gas Turbine, ofwel STEG. Dit is de combinatie van een gasturbine die elektriciteit genereert en de vrijgekomen restwarmte gebruikt om via een stoomturbine extra stroom op te wekken. De stoomturbine koppelt middels een synchronous self-shifting clutch aan de generator, het zogenaamde singleshaft principe. De centrale heeft een capaciteit van 426 megawatt (MW). Door de gecombineerde gas- en stoomturbine wordt een hoog rendement van 58% bereikt. De EPC (Engels: Engineering, Procurement en Construction) voor de centrale is General Electric (GE). In juni 2009 is de bouw van Moerdijk II van start gegaan en deze werd in februari 2012 in gebruik genomen. De totale capaciteit van de locatie Moerdijk is daarmee op 700 MW uitgekomen. De Raad van State heeft in mei 2012 de milieuvergunning vernietigd die de provincie Noord-Brabant in 2008 heeft verleend voor de nieuwe centrale. De provincie moet beter uitleggen waarom is gekozen voor de soepele Europese norm voor uitstoot van stikstofoxiden in plaats van de strengere Nederlandse, aldus de rechter. De zaak was aangespannen door de Inspectie Leefomgeving en Transport die zegt dat de uitstoot te groot is. De nieuwe warmte-krachtcentrale is sinds begin 2012 in bedrijf en heeft capaciteit voor de elektriciteit van een half miljoen huishoudens. In augustus is de centrale weer in gebruik genomen. Moerdijk II is van januari 2014 tot oktober 2015, met uitzondering van winter 2014-2015 ook tijdelijk stopgezet geweest Zie ook Lijst van elektriciteitscentrales in Nederland
ТЕС Moerdijk

ТЕС Moerdijk — теплова електростанція у Нідерландах, споруджена за технологією комбінованого парогазового циклу. Перший блок станції, розташованої поблизу міста Мурдейк у провінції Північний Брабант, ввели в експлуатацію у 1997 році. Він обладнаний трьома газовими турбінами компанії Siemens V63.A потужністю по 59 МВт та однією паровою потужністю 180 МВт. Котел-утилізатор додатково до утилізації тепла після газових турбін приймає пару від розташованого поряд сміттєспалювального заводу. При цьому, окрім виробництва електроенергії, він постачає місцевим промисловим підприємствам до 200 тон пари на годину (в тому числі 150 тон для нафтохімічного майданчика компанії Shell, де зокрема діє установка парового крекінгу) Можливо відзначити, що у 2015 році власник сміттєспалювального заводу замовив парову турбіну електричною потужністю 120 МВт, маючи наміри розпочати самостійне використання своєї пари. Блок Moerdijk-2, введений в експлуатацію у 2012 році, оснащений турбінами компанії General Electric: газовою 9001FB потужністю 280 МВт та паровою потужністю 150 МВт. Його паливна ефективність становить 58 %. Як і інші газові ТЕС Нідерландів, Moerdijk-2 в середині 2010-х років мала проблеми з навантаженням та періодично була вимушена припиняти роботу. Примітки
Most Johna Frosta

Most Johna Frosta (niderl. John Frostbrug) – most drogowy w Arnhem na Dolnym Renie. Nazwany jest na cześć podpułkownika Johna Frosta, który we wrześniu 1944 roku dowodził brytyjskimi spadochroniarzami, usiłującymi zdobyć tenże most podczas Operacji Market Garden. Historia Rijnbrug Most pływający w Arnhem istniał już w 1603 roku, jednak ze względu na szybki rozwój miasta na początku XX wieku zaistniała potrzeba wybudowania stałej przeprawy przez Dolny Ren. Rijnbrug (nider. most na Renie) zbudowano w latach 1932–1935, jednak w 1940 holenderscy saperzy wysadzili go, by spowolnić natarcie wojsk niemieckich. Niemcy zbudowali most pontonowy służący za tymczasową przeprawę na czas odbudowy głównego mostu, którego remont skończył się w sierpniu 1944 roku. Bitwa o Arnhem We wrześniu 1944 roku alianci przeprowadzili w Holandii operację Market Garden. Zajęcie świeżo odbudowanego mostu drogowego w Arnhem był głównym celem operacji i zadanie to otrzymała brytyjska 1 Dywizja Powietrznodesantowa wspierana przez polską 1 Samodzielną Brygadę Spadochronową. Jednak ze względu na nadspodziewanie silny opór Niemców i obecność II Korpusu Pancernego SS zaledwie około 740 żołnierzy pod dowództwem majora Johna Frosta zdołało dotrzeć do mostu i obsadzić jego północny koniec. W nocy 17 września Brytyjczycy przy użyciu miotacza płomieni usiłowali zniszczyć niemieckie pozycje na moście, by uchwycić również jego południowy kraniec. Jednak od płomienia zajął się magazyn amunicyjny powodując eksplozję, od której zajęła się świeża farba na moście, rozświetlając okolicę i zmuszając Anglików do zaniechania ataku. Przeważające siły niemieckie po kilku dniach ciężkich walk pokonały ostatecznie żołnierzy Frosta, którzy jednak przez cztery dni (plan marszałka Montgomery'ego zakładał, że spadochroniarze będą musieli walczyć jedynie dwa dni) skutecznie blokowali most, rozbijając natarcie oddziału rozpoznawczego 9 Dywizji Pancernej SS. Reszta brytyjskiej dywizji była związana walką w Oosterbeek aż do 25 września, kiedy została ewakuowana. Most przetrwał bitwę, jednak 7 października zniszczyły go bombowce B-26 Marauder, by uniemożliwić Niemcom przerzucanie posiłków na południowy brzeg Renu. John Frostbrug Po wojnie równolegle do pozostałości po starym moście wzniesiono tymczasowy most Baileya, który później został zastąpiony wyższym mostem tego typu. Rijnbrug odbudowano na wzór poprzedniego i otwarto w 1948 roku. Most w Arnhem stał się znany na całym świecie dzięki nakręconemu w 1977 roku filmowi O jeden most za daleko w reżyserii Richarda Attenborough. Jednak ze względu na zmiany, jakie zaszły od wojny w otoczeniu mostu w Arnhem, film nakręcono w pobliskim Deventer, gdzie stoi bardzo podobny most nad rzeką IJssel. Most drogowy w Arnhem otrzymał oficjalnie nazwę John Frostbrug 17 grudnia 1977 roku. Inne mosty w Arnhem W Arnhem są trzy mosty na Renie: Most podpułkownika Johna Frosta, Most Nelsona Mandeli i Most Andrieja Sacharowa. Planowana jest budowa kolejnego, który ma otrzymać imię generała Stanisława Sosabowskiego. Linki zewnętrzne Zdjęcia mostu w Arnhem. arnhembridge.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-02-01)]..
Gemaal mr.dr.Th.F.J.A. Dolk

Het gemaal mr.dr.Th.F.J.A. Dolk is gebouwd in 1953 aan de Vliet in de Nederlandse plaats Leidschendam. Het gemaal is vernoemd naar de toenmalige secretaris van de Unie van Waterschapsbonden. Het is gebouwd in de stijl van de Delftse School en bestaat uit twee bouwvolumes. Het hoofdgebouw is voorzien van een schilddak boven een granieten gootlijst, de aanbouw is voorzien van een zadeldak, beide gedekt met zwart geglazuurde verbeterde Hollandse pannen. Het gemaal is uitgerust met drie identieke Stork-Werkspoor elektrisch aangedreven verticale schroefpompen, elk met een capaciteit van 160 m³/min. Voordat de Brielse Meerleiding in 1988 werd aangelegd, verkreeg Delfland zijn zoete water alleen via dit gemaal vanuit het gebied van het Hoogheemraadschap van Rijnland.
Hollandsch-Duitsch gemaal

Het Hollandsch-Duitsch gemaal is een gemaal, gelegen aan de uiterste oostrand van Nijmegen in de wijk Ooyse Schependom, net voor het begin van de Ooijpolder. Geschiedenis In 1933 werd dit gemaal gebouwd om water uit de Ooijpolder en de aansluitende Duitse polder af te voeren via 't Meertje in de Waal. Het bouwen gebeurde naar een ontwerp van Marinus Jan Granpré Molière in samenwerking met ingenieur R. verLoren van Themaat in de stijl van de Delftse School. Het gemaal heeft de vorm van een bakstenen hal waar zich de motoren bevinden die de pompen in de verdieping hieronder aandrijven. Het is voorzien van een zadeldak en ramen met stalen kozijnen. Het gemaal moet het waterpeil in de polder tussen de 8 en 8,50 meter boven N.A.P. houden. In 1942 is naast het gemaal ook nog een dienstwoning gebouwd. Externe link Het Hollandsch-Duitsch gemaal op monumentenlijst Nijmegen
Sint-Lambertuskerk (Beers)

De Sint-Lambertuskerk in Beers is een neogotische kruisbasiliek gebouwd naar een ontwerp van Caspar Franssen. De parochie Beers was een onafhankelijke parochie onder het dekenaat Cuijk met een middeleeuwse kerk uit de 15e eeuw, gewijd aan de Heilige Lambertus. De parochie kende een broederschap, Sint-Jan de Doper en Sint-Antonius, die uitsluitend religieus van aard was. Hieruit is het Sint-Antoniusgilde voortgekomen, een schuttersgilde dat bestaat sinds ongeveer 1700, maar dat van de Franse tijd tot 1895 slapende was, waarna het weer heropgericht is. Nadat de kerk in 1648 genaast was door de hervormden, kregen de katholieken in 1801 hun kerk weer terug. Deze kerk was echter in verwaarloosde staat en vereiste tal van reparaties. Er werd een nieuwe, neogotische kruisbasiliek gebouwd, waarvan Caspar Franssen de architect was. Deze werd in 1891 ingewijd. Het interieur toont muurschilderingen, gebrandschilderde ramen, een kruisweg en een Smits-orgel. De 15e-eeuwse toren is bij de sloop van de middeleeuwse kerk bewaard gebleven. Ze heeft geen steunberen en telt drie geledingen die met spitsboognissen zijn versierd. De toren werd verhoogd en kreeg een nieuwe spits. Op het kerkhof zijn een aantal historische graven, een piëta en een calvariegroep te vinden die, evenals de kerk, als rijksmonument zijn geklasseerd.
Gemaal Abraham Kroes

Het gemaal Abraham Kroes is gelegen aan de Schielands Hoge Zeedijk-West aan de Hollandsche IJssel bij Moordrecht. Het bouwwerk is gerealiseerd in de periode 1968-1971 naar ontwerp van J.v.d. Boogaard en J. de Haan en vernoemd naar Abraham Kroes (van 1932-1944 heemraad, en tot 1967 dijkgraaf van de Zuidplaspolder). Het gemaal is eigendom van Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard. Het gemaal is voorzien van vier schroefcentrifugaalpompen met betonnen slakkenhuizen. Uniek is dat polder-en boezembemaling in één complex zijn verenigd. Zie ook Snellesluis
Universidad de Ciencias Aplicadas de La Haya

La Haagse Hogeschool o Universidad de Ciencias Aplicadas de La Haya está ubicada en los Países Bajos. Es una de las instituciones de educación superior más grande del país, con aproximadamente 25.000 estudiantes. Fue fundada en 1987, como resultado de una fusión de 14 centros de educación politécnica más pequeños. Su crecimiento ha sido tal que hoy tiene 4 campus (The Hague, Delft, Zoetermeer y Zuiderpark). Esta universidad es reconocida por ser multicultural, ya que por sus pasillos circulan estudiantes de más de 140 nacionalidades diferentes, además cuenta con un extenso programa de intercambios con universidades en los 5 continentes y varios acuerdos con empresas de renombre internacional, organizaciones y entidades gubernamentales. La universidad ofrece 42 carreras en los campos de economía, informática, tecnología, ciencias empresariales y otros. De estos, 9 son completamente en inglés. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Universidad de Ciencias Aplicadas de La Haya. Página oficial (en neerlandés e inglés).
Universidade de Haia

A universidade de Haia (em neerlandês: De Haagse Hogeschool) é uma instituição de ensino superior localizada em Haia, nos Países Baixos. É o maior instituto para educação politécnica da Holanda do Sul, com aproximadamente 15.000 estudantes. Foi fundada em 1987, como resultado da fusão entre catorze pequenas escolas para educação politécnica. A universidade oferece formação profesional nos campos de economia, informática, tecnologia e ciências empresariais. Referências Ligações externas Media relacionados com Universidade de Haia no Wikimedia Commons «Página oficial da Universidade de Haia» (em inglês)
Huis Zypendaal

Zypendaal of Zijpendaal (spreek uit: Ziependaal) is een landhuis gelegen in het landgoed Park Zypendaal aan de noordkant van de stad Arnhem, in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis Huis Zypendaal is gebouwd door de Arnhemse regentenfamilie Brantsen als buitenplaats omstreeks 1762-1764, naar het ontwerp van stadstimmerman Hendrik Viervant. Deze familie bewoonde dit huis tot 1926. Het werd op dezelfde plek gebouwd als waar het oude huis Zypendaal stond. In 1883-1884 werd het huis door Pierre Cuypers verbouwd en voorzien van een toren. Aan de voorkant werden een vestibule, een balustrade op het dak, en balkons toegevoegd. In 1900 nog werd de Rode Salon gerealiseerd in een nieuwe aanbouw. Na de Slag om Arnhem werd het huis ingericht als hospitaal voor gewonde Duitse militairen. In 1975 verwierf de Stichting Geldersche Kasteelen het huis in langdurige erfpacht van de gemeente Arnhem, op voorwaarde dat het een culturele bestemming zou krijgen. Het huis werd gerestaureerd en op de bovenverdiepingen is tegenwoordig het hoofdkantoor gevestigd van de Stichting Het Geldersch Landschap en de Stichting Vrienden der Geldersche Kasteelen, die samenwerken onder de naam Geldersch Landschap & Kasteelen. De hoofdverdieping is ingericht als museum met objecten van de oorspronkelijke inboedel, waaronder de familieportretten van de familie Brantsen en het 'Mannetje van de Zyp', een beeldje van een jongen met een drinkkan. Na de restauratie werd de tuin tussen koetshuis en oranjerie opnieuw aangelegd. De tuinarchitecte M.E. Canneman-Philipse ontwierp een tuin met een gazon en rozenstruiken en langgerekte borders met een grote variëteit aan planten. Het landgoed is vrij toegankelijk en de hoofd- (beneden)verdieping van het huis is in de zomermaanden opengesteld voor publiek. Trivia In dit huis heeft de grootvader van Audrey Hepburn, burgemeester Aarnoud van Heemstra, gewoond als huurder. Literatuur J.C. Bierens de Haan, 'Kasteel Zypendaal te Arnhem', in: Kroniek van de Oudheidkundige en Historische Afdeling Gemeentemuseum Arnhem 5 (1988), p. 3-6. T.H. von der Dunk, 'Viervant in Gelderland. De opkomst van een Arnhems geslacht van bouwmeesters in de achttiende eeuw. Een tweede overzicht van een architectonisch familie-oeuvre', in: Bijdragen en Mededelingen Gelre, 88 (1997), p. 110-112. T.P.G. Kralt, Wielbergen en de familie Brantsen, Waanders Zwolle, 2008; over Zypendaal: p. 17 – 33. Sjon Onnekink, Landgoed Zijpendaal en de familie Brantsen, Arnhem, 2020. Elyze Storms-Smeets, 'Vergeten erfgoed: de unieke terrassen van landgoed Zypendaal', in: 'De Lagchende Vallei'. Recent onderzoek op het gebied van kastelen en buitenplaatsen in Gelderland. [S.l.], 2020, p. 235-263. W.H. Tiemens, 'Een Overijsselse schouw naar Kasteel Zijpendaal te Arnhem', in: Gelders Oudheidkundig Contactbericht 48 (1971), p. 4-10. W.H. Tiemens, 'Zypendaal', in: Stichting Vrienden der Geldersche Kasteelen 1965-1975, Arnhem 1976, p. 171-187. Externe links Geldersch Landschap & Kasteelen: Huis Zypendaal Wandeling over landgoed Zypendaaldoor IVN-Arnhem ( 2021-07-27).
Johanna, Culemborg

Johanna, De Korenbloem (English: The Cornflower) or De Molen van Schennink is a tower mill in Culemborg, Gelderland, Netherlands which was built in 1888 and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History The first mill on this site was a smock mill which was built in 1878 for Pieter Jan and Jan Pieter de Heus. It burnt down on 15 February 1888. Johanna was built to replace it. It was then known as De Korenbloem. The cap and machinery from a demolished drainage mill at Kortgerecht, Gelderland were used. In 1921, the mill was bought by J Schennink. Restorations were carried out in 1943, 1954, 1975-76 and 1993. In 1943, the mill was renamed Johanna. From 1943-76, the sails were fitted with the Van Bussel system on their leading edges. Johanna remained in the ownership of the Schennink family until 2012, when it was sold to the Stichting Elisabeth Weeshuis. It is listed as a Rijksmonument, № 11580. Description Johanna is what the Dutch call a "Grondzeiler". It is a three storey tower mill. There is no stage, the sails reaching almost down to ground level. The cap is covered in dakleer. Winding is by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 25.50 metres (83 ft 8 in). They are carried on a cast iron windshaft, which was cast by the Penn & Compagnie, Dordrecht, South Holland in 1864. The windshaft also carries the brake wheel, which has 68 cogs. This drives a lantern pinion wallower with 29 staves, which is situated at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 66 cogs. This drives a pair of 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter millstones via a lantern pinion stone nut with 23 staves. The millstones consist a French Burr runner stone and a Cullen bedstone. Public access Johanna is open on Thursday and Saturday from 10:00 to 16:00, or if a blue pennant is flying. References
Johanna (Culemborg)

De molen Johanna is een grondzeiler korenmolen in Culemborg en is gebouwd in 1888. In 1878 werd op de plek van deze molen een houten molen gebouwd, die in 1888 echter volledig afbrandde. Direct daarop is de molen vervangen door de huidige stenen molen. Voor de molen werd de kap van een Leerdamse poldermolen aangekocht, die echter te groot bleek voor de gemetselde romp, waarna deze weer gedeeltelijk werd afgebroken en gedeeltelijk verticaal weer werd opgemetseld. In de loop der tijd heeft hij restauraties gehad in 1943, 1954, 1975/6 en 1991. De molen is geleidelijk ingebouwd in de uitbreidingsplannen van Culemborg, waar deze molen beter bekend is als "de molen van Schennink". De molen is particulier eigendom en is op afspraak te bezoeken.
Verzorgingsplaats Tolnegen

Verzorgingsplaats Tolnegen is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan beide zijden van A1 Amsterdam-Oldenzaal tussen afritten 16 en 17 in de gemeente Barneveld. De verzorgingsplaats heeft aan beide zijden dezelfde naam gekregen. De noordzijde heeft een tankstation, beheerd door Esso en tevens een restaurant beheerd door La Place (tot 2017 AC Restaurants) en een restaurant van fastfoodketen Burger King. De beide zijden worden verbonden door een voetgangerstunnel onder de A1.
Sint-Lambertuskerk (Zijtaart)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van de Noord-Brabantse plaats Zijtaart. Geschiedenis Volgens een oud handgeschreven boek van koster Brox uit Sint-Oedenrode, stond er rond 1704 een schuurkerk in Krytenborg, een gehucht bij Zijtaart. Al vanaf 1810 (oprichting van een eigen school) heeft men zich beijverd om zich van de moederkerk te Veghel af te scheiden en tot een zelfstandige parochie te worden verheven. Door de aanleg van de Zuid-Willemsvaart in 1823 was Zijtaart namelijk afgesneden van Veghel en een stuk geïsoleerder komen te liggen en was de wens voor een eigen kerk groter geworden. Toch zou het nog tot 1871 duren voordat Zijtaart een eigen kerk zou hebben. In dat jaar ontwierp architect Hendrik Jacobus van Tulder een kerk met sacristie. De bouw van een toren was wegens de financiën niet inbegrepen geweest in de bouw. In 1872 werd de toren naar ontwerp van Jan Verbruggen gebouwd. Ook ontwierp laatstgenoemde in hetzelfde jaar de naastliggende pastorie. Het torenkruis werd in 1873 geschonken door de gemeente Veghel. Het kruis is ouder en prijkte voorheen op de oude Veghelse kerk (later protestantse kerk). Die kerk stond waar nu het raadhuis van Veghel staat. Luidklokken Een van de twee luidklokken die in 1875 in de toren werd gehangen, werd gegoten in 1786. Deze heeft dus eerst elders gehangen. Beide luidklokken werden tijdens de Tweede Wereldoorlog op 14 en 15 december 1942 door de Duitsers gestolen en later omgesmolten. De twee klokken die nu in de toren hangen, zijn aangeschaft na de oorlog. Interieur van de kerk In de eerste jaren werd de kerk meerdere malen verfraaid met onder meer beelden, een preekstoel en glas in loodramen. Een orgel kwam in 1897. In april 1967 besloot de toenmalige pastoor Versteijnen het interieur ingrijpend te wijzigen. Hij verwijderde de meeste beelden, muurschilderingen en glas-in-loodramen. De beelden werden op straat gedumpt, en door de schooljeugd als stoepkrijt gebruikt. Thans is het interieur vrij sober. Externe link De kerk op Oudzijtaart.nl
Verzorgingsplaats Bovenboer

Verzorgingsplaats Bovenboer is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A32 Leeuwarden → Meppel tussen afritten 5 en 4 ter hoogte van Darp in de richting van Meppel. De verzorgingsplaats ligt op de grens van de gemeenten Meppel en Westerveld. De verzorgingsplaats is vernoemd naar het nabijgelegen gehucht Kolderveense Bovenboer in de gemeente Meppel. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van BP. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Paardeweide.
Nederlands Pluimveemuseum

Het Nederlands Pluimveemuseum is een museum in het Gelderse dorp Barneveld gespecialiseerd in alles wat met pluimvee (voornamelijk kippen) te maken heeft. De stichting Nederlands Museum voor de Pluimveehouderij is in 1983 opgericht. Het museum krijgt jaarlijks 25.000 - 30.000 bezoekers. Geschiedenis Het museum ging in 1989 open aan de Bloemendaallaan in de Veluwse plaats Barneveld, vanouds bekend om haar pluimveehouderij. In april 1999 opende landbouwminister Haijo Apotheker het nieuwe, veel grotere pand aan de Hessenweg. De uitbraak van vogelgriep in Barneveld in 2003 zorgde voor bijna een halvering van het aantal bezoekers. Een jaar later zat het aantal bezoekers weer op het niveau van voor de uitbraak. In 2008 werd het museum uitgebreid met twee nieuwe hallen. Permanente expositie In de permanente expositie van het Pluimveemuseum wordt de biologie en geschiedenis van kippen en eieren behandeld. Ook de ontwikkelingen in de Nederlandse pluimveehouderij worden getoond. Het museum beschikt over een veilinglokaal met een interieur uit 1930 en een authentieke veilingklok. Hoendertuin In de 4.000 vierkante meter grote tuin van het museum worden meer dan twintig Oud-Hollandse hoenderrassen gehouden en tentoongesteld. Wisselexpositie Het museum organiseert regelmatig wisselexposities; vaak gaat het dan om kunst gerelateerd aan pluimvee. Zo had het museum in 2008 een expositie van torenhanen. Ook de haan van de Amersfoortse Elleboogkerk, waar het Armando Museum in huisde voordat de kerk in oktober 2007 door brand werd verwoest, was opgenomen in deze expositie. In 2009 vond de expositie Na het kraaien van de haan... in het museum plaats. Deze expositie ging over een dag uit het leven van een Veluwse kippenboer in de jaren vijftig. Honderden, voornamelijk porseleinen en bronzen voorwerpen uit de collectie van verzamelaar en kippenkenner Hans Ringnalda brachten zo'n dag in beeld. Voor de wisselexpositie in 2015 volgde het museum het erfgoedfestival Gemaakt in Gelderland. Naast de pluimveehouderij ontstonden in Barneveld en omgeving toeleveringsbedrijven voor de sector, waar broedmachines, eierkisten, sorteermachines en pluimveevoeders gemaakt worden. In de wisselexpositie werd dit in beeld gebracht. Externe link Website Nederlands Pluimveemuseum