NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Begraafplaats Zuylen

Begraafplaats Zuylen is een begraafplaats aan de Tuinzigtlaan in de wijk Princenhage in Breda. Begraafplaats Zuylen is de grootste begraafplaats in westelijk Noord-Brabant. De oppervlakte bedraagt circa 13 ha. De begraafplaats kenmerkt zich door een grote variëteit in mogelijkheden voor begraven en asbestemming. In 1978 is op deze begraafplaats tevens het crematorium Zuylen geopend. Zuylen heeft sinds 1980 ook een uitvaartonderneming, genaamd Zuylen UItvaartverzorging. Aan de Haagweg bevindt zich de oude ingang. Dichtbijgelegen is het Pools militair ereveld Breda en het Generaal Maczek Memorial. Geschiedenis Al in 1826 wordt de Katholieke Begraafplaats Zuylen aangelegd net buiten de stad Breda, nabij het dorp Princenhage. Inmiddels is de begraafplaats volledig omringd door de stad. De naam van deze begraafplaats, Zuylen, is ontleend aan een belangrijke hoeve in de buurt van het betreffende stuk grond. Bijna anderhalve eeuw hebben de Rooms Katholieke parochies deze begraafplaats bestuurd, in de vorm van een maatschap. In 1968 is ten aanzien van de begraafplaats voor de stichtingsvorm gekozen en is Zuylen als zodanig ingeschreven in het stichtingenregister. In 1977 is de katholieke signatuur van deze stichting vervallen. Omdat cremeren steeds gebruikelijker werd in Nederland, is in 1978 een crematorium gerealiseerd, midden op de begraafplaats. Sindsdien omvat de begraafplaats vele mogelijkheden voor asbestemming en ook diverse strooivelden. In het jaar 2000 is een groot uitvaartcentrum gebouwd aan de Tuinzigtlaan. De begraafplaats beschikt nu over drie aula's, vijf condoleanceruimtes en veel bijzondere plekken buiten waar afscheid kan worden genomen. Op de begraafplaats is alle gelegenheid om stil te staan bij overleden dierbaren, om na te denken over het eigen leven. De begraafplaats is een oase van rust in de verstedelijkte omgeving. Ze vormt een belangrijk geschiedenisboek voor Breda en omgeving. In toenemende mate is het een begraafpark, dat op natuurlijke wijze wordt beheerd. Er komt steeds meer groen dat ook meer gevarieerd wordt. De biodiversiteit neemt dan ook toe. De variëteit van de begraafplaats valt op. er zijn vele sferen te vinden, van oud tot kleurrijk, zoals de Kaboutertuin. Er is een bijzondere vorm van bovengronds begraven, rondom een vijver. Sinds 2020 is er een grafveld voor overledenen die zich sterk betrokken voelen op de voetbalclub NAC. Ook is er een Vincent van Gogh-tuin. Graven van bekende personen Bisschoppen van Breda Joseph Baeten (1893-1964); Henricus van Beek (1816-1884); Huub Ernst (1917-2017); Joannes van Genk (1803-1874); Joannes van Hooydonk (1782-1868); Petrus Hopmans (1865-1951); Petrus Leyten (1834-1914); Gerardus de Vet (1917-1967). Externe link Uitvaartcentrum Zuylen
Appèlbergen

The Appèlbergen is a forest to the east of the village of Glimmen. It's located in the province of Groningen. In the Second World War, the Germans buried 34 people secretly after they had killed them. Of the 34 people, 15 have never been recovered. Between 1949 and 2004, there were several attempts to find the buried people. In 2004, there has been placed a monument for the victims.
Appelbergen

Appelbergen (Staatsbosbeheer gebruikt de spelling Appèlbergen, de huidige uitspraak volgend) is de naam van een voormalig militair oefenterrein en tegenwoordig een bos met heide- en veenrestanten ten oosten van Glimmen, in de Nederlandse provincie Groningen. Naam De naam wordt uitgesproken met de klemtoon op de eerste e, dus als het woord appel, in de militaire betekenis. Van oorsprong werd de naam uitgesproken met klemtoon op de a, dus als het woord appel (= vrucht), waarbij appel verwijst naar dennenappels. De verschuiving van klank is het gevolg daarvan dat het bos jarenlang als oefenterrein werd gebruikt. De als grap bedoelde uitspraak is ondertussen ingeburgerd, zodat degene die de naam "fout" uitspreekt gecorrigeerd wordt. Geografie De Appelbergen liggen op de Hondsrug, de grote rug die zich op de grens van Drenthe en Groningen, uitstrekt van de stad Groningen tot voorbij Emmen. In feite bestaat de Hondsrug hier uit twee parallel liggende ruggen die NNW-ZZO lopen. Op de oostelijke rug ligt Onnen, op de westelijke Glimmen. Tussen de ruggen werd plaatselijk stuifzand afgezet, terwijl op andere plaatsen veenvorming plaatsvond. Ten noorden van de Appelbergen ligt de Onner es. In het zuidwesten worden de Appelbergen begrensd door de Hoge Hereweg, een zeer oude weg, die wel de "Via Appia van Groningen" genoemd wordt. De weg liep hoog over de Hondsrug en vormde de verbinding tussen Groningen en Coevorden. Het was een heir-weg (heir = leger), waarlangs legers trokken, bijvoorbeeld in 1672 Bommen Berend met een troepenmacht van 24.000 man. Aan de andere kant van de Hoge Hereweg strekt zich de Glimmer es uit. Ten zuiden van de Appelbergen liggen de Besloten Venen, een met veen dichtgegroeide laagte. Ter hoogte van de Appelbergen bevond zich vanaf 1393 de grens van het gebied van de stad Groningen. Aan de Hoge Hereweg ligt een uitspanning, het Pannenkoekhuis Paviljoen Appelbergen. Het paviljoen ligt vlak bij de plas midden in het bos. De plas is een restant van een groter rond meer (mogelijk een pingoruïne) dat tegenwoordig een vrijwel niet te betreden moeras is. In het verleden was er ook een openluchtzwembad, waarvan nog een paar restanten zichtbaar zijn. Het Pieterpad loopt door de Appelbergen. Het dichtstbijzijnde Nivon Natuurvriendenhuis "De Hondsrug" bevindt zich enkele kilometers zuidelijker in Noordlaren, aan de rand van het Noordlaarderbos. Tweede Wereldoorlog In 1943 (tijdens de Tweede Wereldoorlog) hebben de Duitse bezetters in Appelbergen naar aanleiding van de April-meistakingen 34 onschuldige mensen als represaille gefusilleerd en hen begraven in ongemarkeerde graven, op ten minste twee onbekende locaties aldaar. In 1946 zijn negentien slachtoffers gevonden en opgegraven. De overige vijftien lichamen zijn nooit teruggevonden, ondanks dat er tussen 1949 en 2004 herhaaldelijk naar is gespeurd. In 2004 is in de nabije omgeving van hun vermoedelijke graf een monument geplaatst ter nagedachtenis. Eind 2023 is opnieuw begonnen met een poging de resterende vijftien slachtoffers te vinden, in 2024 werd daarbij alleen een voorbereid (leeg) massagraf aangetroffen.
Toren op Zuid

Toren op Zuid, international auch bekannt als KPN Tower, ist ein Bürohochhaus in Rotterdam. Das 96 Meter hohe Haus wurde in den Jahren 1998 bis 2000 errichtet. Es beherbergt die regionale Niederlassung des Telekommunikationsunternehmens KPN und gehörte zu den ersten Hochhäusern, die im Rahmen des Stadterneuerungsprogramms entstanden. Das Gebäude am südlichen Brückenkopf der Erasmusbrücke ist eines der prägenden Bauwerke des Kop van Zuid am Ufer der Nieuwe Maas. Das Gebäude wurde von Renzo Piano entworfen. Es hat eine Nutzfläche von 22.100 m², die sich auf 23 Stockwerke verteilen. Auffallend an der Architektur ist eine ausgeprägte Neigung der Fassade um sechs Prozent zur Straße hin. Das Gebäude korrespondiert dadurch mit der benachbarten Erasmusbrücke, deren Kabel ebenfalls in einer um sechs Prozent geneigten Ebene liegen. Ursprünglich war geplant, das Gebäude mit Säulen zur Straße hin abzustützen. Obwohl der Bau auch heute diesen Eindruck erweckt, von einer Säule abgestützt zu sein, erfüllt die Stütze keinen statischen Zweck: Das Toren op Zuid wäre auch ohne Säule standfest. Die Lichtwand stammt von Henri Ritzen vom Studio Dumbar. Am Gebäude befinden sich 896 grüne Lampen, die zu Lichtinstallationen genutzt werden können und dabei bis zu vier Muster pro Sekunde erzeugen können. KPN beispielsweise lässt es für künstlerische Darbietungen nutzen, aber auch um Großveranstaltungen wie die Welthafentage oder den Rotterdam-Marathon zu bewerben. Ende 2017 verlegte KPN seinen Hauptsitz von Den Haag in dieses Gebäude in Rotterdam. V8-Architekten unterzeichneten für die Erweiterung und komplette Renovierung des Toren op Zuid. Eine neue Glastür macht das Gebäude von drei Seiten zugänglich. Sowohl die Anpassungen als auch die Erweiterung wurden von Renzo Piano positiv aufgenommen. Bildergalerie Weblinks Beschreibung bei der Kop-van-Zuid-Entwicklungsgesellschaft (Memento vom 10. September 2008 im Internet Archive) (niederländisch) Toren op Zuid In: skyscraperpage.com (englisch)
Toren op Zuid

Toren op Zuid, noto anche come KPN Telecom Office Tower o KPN Telecom Building, è un grattacielo situato a Rotterdam, nei Paesi Bassi, progettato dall'architetto Renzo Piano. Descrizione Alto 96,5 metri, la costruzione è iniziata nel 1998 ed è stato inaugurato il 28 settembre 2000. Edificio viene utilizzato dalla KPN Telecom come sua sede aziendale. Esteticamente si caratterizza per l'inclinazione della facciata di 5,9 gradi, che corrisponde alla stessa angolazione dei cavi di sospensione del vicino ponte Erasmus; inoltre la facciata (con una superficie di 3600 m²) può essere utilizzata come cartellone elettronico per delle proiezioni grafiche; esso è stato ideato da Henri Ritzen dello Studio Dumbar. Ci sono 896 luci verdi sulla facciata dell'edificio che possono essere utilizzate per installazioni luminose o per spettacoli artistici. Strutturalmente l'edificio, a causa della sua inclinazione, per aumentarne la stabilità ha una pilone a forma di sigaro in acciaio lungo 45 metri incastonato nel punto centrale della facciata. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Toren op Zuid Collegamenti esterni Toren op Zuid, su archINFORM. (EN) Toren op Zuid, su Structurae. (EN) Toren op Zuid, su Skyscraper Center.
Toren op Zuid

De Toren op Zuid, tegenwoordig De Link is een kantoorgebouw van KPN aan het Wilhelminaplein op de Kop van Zuid in de Nederlandse stad Rotterdam. Het gebouw heeft een hoogte van 96,5 meter en telt 23 verdiepingen. De bouw begon in 1998 en duurde twee jaar. Het behoort tot de eerste hoogbouw op de Wilhelminapier. Aan de voorgevel van het gebouw is een matrix van 896 groene lampen aangebracht. Hiermee worden animaties vertoond, hoofdzakelijk kunstuitingen en als evenementsondersteuning in de Rotterdamse agglomeratie, bijvoorbeeld tijdens de Wereldhavendagen of de jaarlijkse marathon in Rotterdam. Het concept en de vormgeving van de lichtwand is ontworpen door Henri Ritzen van Studio Dumbar. De voorgevel van het gebouw helt zes graden naar voren. Dit betekent dat de voorgevel onder dezelfde hoek staat als de kabels van Erasmusbrug. Eind 2017 verhuisde KPN haar hoofdkantoor van Den Haag naar dit gebouw in Rotterdam. V8 architects tekende voor de uitbreiding en de complete renovatie van de "Toren op Zuid". Een nieuwe glazen entree maakt het gebouw aan 3 zijden toegankelijk. Zowel de aanpassingen en de uitbreiding zijn door Renzo Piano positief ontvangen. Sinds 26 november 2018 is de officiële naam "De Link". Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam Externe links Skyscraperpage.com: gegevens toren
Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk (Hansweert)

De Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk is een rooms-katholieke kerk aan de Kerklaan 9 in Hansweert. De kerk werd in 1870-1871 gebouwd. Architect Theo Asseler ontwierp een zaalkerk in neoromaanse stijl. Boven de hoofdingang staat de toren met vier geledingen. De spits werd in 1940 bij oorlogshandelingen verwoest, waarna er een klein tentdak op de toren werd geplaatst. De kerk beschikt nog over de oorspronkelijke kruiswegstaties. Het eenklaviers orgel werd in 1916 gemaakt door orgelbouwer J.M.H. Giesen uit Goes. De kerk werd tot zondag 19 februari 2023 gebruikt door de "Parochie Oost-Zuid Beveland", en is daarna gesloten. Bron Reliwiki
Hereweg 132-142 (Groningen)

Het pand Hereweg 132-142 in de stad Groningen bestaat uit zes voormalige cipierswoningen in ambachtelijk-traditionele bouwstijl, die gezamenlijk zijn aangewezen als rijksmonument. Beschrijving De woningen, die aan de oostzijde van de Hereweg staan, werden in 1894 gebouwd voor de huisvesting van bewaarders van de aangrenzende voormalige Cellulaire Strafgevangenis (nu: Van Mesdagkliniek). Het pand, dat werd ontworpen door J.F. Metzelaar (1818-1897), is opgetrokken op een rechthoekig grondplan en bestaat uit één bouwlaag met een lage zolderverdieping onder een zadeldak, dat is belegd met grijze Hollandse dakpannen. De voorgevel is gebouwd in roodbruine baksteen. Elke woning is twee traveeën breed en heeft gevelopeningen die aan de bovenzijde worden beëindigd door flauwe segmentbogen en strekken. De vensters hebben onderdorpels van hardsteen en zijn voorzien van bovenlichten met een zesruitsroedenverdeling. Ter weerszijden van de ramen zijn houten jaloezieën geplaatst. Boven de voordeuren zitten tweedelige bovenlichten. De locatie van de balklaag van de zolderverdieping is te zien aan smeedijzeren muurankers, die over de volle breedte van het pand zijn aangebracht. De verdieping is voorzien van vensters met zes- en vierruitsroedenverdeling, waarvan de onderdorpels eveneens van hardsteen zijn vervaardigd. Daartussen bevindt zich een band van uitgemetselde bakstenen. De voorgevels worden gesloten door een in profielwerk uitgevoerde houten bakgoot met een overstek. De beide zijgevels van het pand zijn witgepleisterd. Aan de achterzijde zijn de woningen voorzien van kleine uitbouwen, die ten opzichte van elkaar zijn gespiegeld. Als erfafscheiding is aan de voorzijde een smeedijzeren hek geplaatst. De voormalige cipierswoningen, die inmiddels door particulieren worden bewoond, zijn aangewezen als rijksmonument, omdat ze "van architectuurhistorisch en typologisch belang" worden geacht en omdat ze worden gezien als een "functioneel onderdeel van het complex van de cellulaire gevangenis".
Evangelische kerk De Pijler

Evangelische kerk De Pijler is een evangelische gemeente in de Nederlandse plaats Lelystad (provincie Flevoland). Geschiedenis In 1977 startte voorganger Gerard Langhenkel een gemeente in Lelystad. In 1979 besloot men een eigen kerkgebouw te gaan gebruiken, De Ark. Vanwege een gestage groei van het aantal bezoekers week ze in 2000 uit naar gebouw De Pijler met 1.047 zitplaatsen. De organisatie baseerde zijn kerkdiensten op het gemeenteconcept van de Amerikaanse Willow Creek Community Church, opgericht door Bill Hybels. In 2007 brak de kerk met voorganger-oprichter Gerard Langhenkel en werd er een nieuwe voorganger benoemd. Langhenkel begon daarop een nieuwe gemeente, de evangelische gemeente Nehemia. In 2010 werd Kees van Velzen, voorheen werkzaam bij de Evangelische Omroep, aangesteld als voorganger van De Pijler. In 2017 bezochten wekelijks gemiddeld 1100 personen de diensten. Externe link Officiële website
Sebastiaankerk (Warffum)

De Sebastiaankerk in de Groningse plaats Warffum dateert uit de elfde of twaalfde eeuw, al is daarvan door latere verbouwingen nauwelijks meer iets te zien. Bij de kerk, die is gelegen op een wierde, behoorde een Johannieter klooster (commanderij), dat na de reformatie is afgebroken. Deze van tufsteen gebouwde romaanse kerk is in de loop der tijd ingrijpend veranderd. Het romaanse karakter is nauwelijks nog te herkennen. In de 16e eeuw werd de kerk vergroot door de aanbouw van een koor en in de 19e eeuw werden de kerkmuren verhoogd. De oorspronkelijke stenen zijn in 1895 bedekt met een pleisterlaag en de romaanse vensters zijn vervangen door grote spitsboogvensters. Door alle aangebrachte wijzigingen heeft de kerk een neogotische uitstraling gekregen. Ook de toren dateert uit een latere periode en is in 1638 gebouwd, zoals blijkt uit de eerste steen die in dat jaar werd gelegd door jonckheer Feio Sickinghe (1610-1666), heer van de Warffumborg. In 1971 werd de toren weer van de aangebrachte pleisterlaag ontdaan. De voorganger van deze toren was een losstaande toren ten zuidoosten van de kerk, die staat afgebeeld op de kaart uit 1683 van de Warffumer schoolmeester Pieter Geerdts. Er zijn twee luidklokken, waarvan een gemaakt door de klokkengieterij van Carolus Spronneaux & Hugo Veri uit 1686, met een diameter van 115 cm. De andere is van veel later datum. Het kerkorgel uit 1812 is van de orgelbouwer Heinrich Hermann Freytag en werd na diens dood voltooid door zijn meesterknecht Johannes Wilhelmus Timpe. Een restauratie vond plaats in 1987 door de Gebroeders Reil te Heerde. De meest recente restauratie was in 2020-2023. Kerkhof Op het kerkhof rond de kerk werd in 1535 een groep wederdopers ingesloten. Een aantal van hen werd ter plekke om het leven gebracht. Hun aanvoerder, Jacob Kremer, werd in Groningen terechtgesteld.
Ophovense Zandberg

De Ophovense Zandberg is een natuurgebied op enkele kilometers ten noorden van Roggel. Het betreft een voormalig stuifzandgebied dat tegenwoordig voornamelijk met naaldhout is beplant. De heiderestanten die hier en daar nog aanwezig zijn, zijn voornamelijk vergrast, maar ook veenpluis is er te vinden. Verder vindt men er stekelbrem en blauwe zegge. In een elzenbroekbos groeit moerasviooltje, waterviolier en bosbies. Diverse dieren komen in het naaldbos voor, zoals de das, en vogels als sperwer, bosuil, wespendief, boomvalk en havik. De noordgrens van het gebied wordt gevormd door de Oude Doorbrandsbeek.
Wouterenbrug

De Wouterenbrug verbindt sinds 1874 de Rijn- en Schiekade en Jan van Goyenkade in de Vreewijk van de Nederlandse stad Leiden. Typering Het is een liggerbrug met gietijzeren middenjuk en een houten dek. De maximale asbelasting is 5 ton, de rijwegbreedte is 3 meter. De Wouterenbrug was oorspronkelijk een jaagbrug, wat nog te zien is aan de geleiderollen voor de trektouwen en de inkepingen in de brugleuning die door die trektouwen veroorzaakt zijn. Geschiedenis In 1637 - 1638 werd een trekvaart gegraven vanaf de Wittepoort (Haagweg) tot aan de Vliet. Dit kwam ten goede aan de trekschuitverbindingen met Delft en Den Haag. In 1648 werd het Quakersbrugje (later Kwakersbrug) gebouwd. Dit is de voorloper van de huidige Wouterenbrug. Deze brug werd gebouwd over de Trekvliet bij de samenloop met de Vliet zodat jager en paard hier konden oversteken vanaf het jaagpad langs de Vliet (nu de Jan van Goyenkade). In 1891 werd de Trekvliet verbreed en doorgetrokken naar de Rijn, het Galgewater. Hierdoor werd het mogelijk de grote scheepvaart buiten het centrum van Leiden te laten varen. Dit was de eerste gegraven Rijn en Schie verbinding waaraan de Rijn- en Schiekade haar naam dankt. Vermoedelijk dateert de Wouterenbrug dus ook van 1891, hoewel de Bruggen Database van de Nederlandse Bruggen Stichting als bouwjaar 1874 noemt. De brug werd eind jaren zeventig voor autoverkeer gesloten, waarna er alleen nog voetgangers en (brom)fietsers overheen mochten. In 1997 werd de Wouterenbrug gerestaureerd, maar autoverkeer is nooit meer toegelaten.
Sint-Gertrudiskerk (Ruigoord)

De Sint-Gertrudiskerk is een voormalig rooms-katholiek kerkgebouw in het dorp Ruigoord in de gemeente Amsterdam in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De kerk is ontworpen door C.P.W. Dessing en was gewijd aan de Heilige Gertrudis van Nijvel. In de kerk staat een beeld van Gertrudis met een staf met muizen. In 1973 is de kerk buiten gebruik gesteld, omdat het gehele dorp gesloopt zou worden. In juli 1973 gaf de laatste pastoor de sleutels van de pastorie aan Amsterdamse kunstenaars, die het kerkgebouw en de pastorie in gebruik namen. Sindsdien wordt de kerk gebruikt voor culturele activiteiten en evenementen. In de speelfilm Cha Cha werd in 1979 door Simon Vinkenoog in de kerk het huwelijk tussen Herman Brood en Nina Hagen gesloten.
Verzorgingsplaats Honswijck

Verzorgingsplaats Honswijck is een Nederlandse snelwegparking, gelegen aan de zuidzijde van A1 Amsterdam → Oldenzaal tussen afrit 3 en knooppunt Muiderberg in de gemeente Gooise Meren. Bij Honswijck ligt een snellaadstation voor elektrische auto's van aanbieder Fastned en een tankstation van Esso. De naam heeft deze verzorgingsplaats te danken aan de buurt waar die in ligt, net als de boerderij Honswijck die een kilometer naar het zuidwesten aan de Vecht ligt. Deze verzorgingsplaats ligt precies op de NAP-nullijn. In 2005 heeft het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen, samen met de ANWB en de ministeries van Verkeer en Waterstaat en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap alle verzorgingsplaatsen die op deze nullijn liggen voorzien van een informatiebord om op aldus deze lijn inzichtelijk te maken voor het publiek. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Hackelaar. Door het wegenuitbreidingsproject Schiphol-Amsterdam-Almere werd de A1 flink verbouwd. Door deze verbouwing werd het tracé van de A1 een stuk zuidelijker gelegd. De oude locatie van de verzorgingsplaats lag midden in de noordelijke rijbaan van de nieuwe A1. Daarom werd er een nieuwe verzorgingsplaats gebouwd, die zuidelijker ligt dan de oude verzorgingsplaats. Daarnaast is de nieuwe verzorgingsplaats flink uitgebreid met extra parkeerplaatsen. Op 22 augustus 2016 is het vernieuwde tankstation in gebruik genomen. Veiling 2021 Na veiling op 8 september 2021 is de locatie door het Rijksvastgoedbedrijf gegund aan EG Group, voor een recordbedrag van € 27.511.500. EG Group besloot het tankstation om te bouwen naar een Texaco vestiging. De verbouwing is 6 december 2021 begonnen en opening van het nieuwe tankstation was op 22 december 2021. Het Wild Bean Café maakte op diezelfde datum plaats voor een SPAR shop en Go Fresh Bakery. Op 27 januari 2022 verscheen in Honswijck de eerste snelweglocatie van fastfoodketen LEON. In oktober 2023 werd de Texaco verbouwd tot Esso.
Гаагский нидерландский храм

Гаагский нидерландский храм является 114-м действующим храмом Церкви Иисуса Христа Святых последних дней (мормонов). История О строительстве храма Церкви Иисуса Христа Святых последних дней в Зутермере, городе-спутнике Гааги, было объявлено 16 августа 1999 года. Этот храм обслуживает более 13 000 прихожан из Нидерландов, Бельгии и некоторых частей Франции. Орсон Хайд, член Кворума Двенадцати Апостолов, впервые приехал в Нидерланды в 1841 году, чтобы служить в церковной миссии. По пути в Иерусалим он пробыл чуть больше недели, проповедуя Евангелие. Лишь двадцать лет спустя, в 1861 году, первые миссионеры Церкви Иисуса Христа Святых последних дней были официально отправлены в Нидерланды. 1 октября 1861 года недалеко от деревни Брук бий Аккервоуде (ныне часть муниципалитета Дантумадел) были крещены первые новообращённые в Церковь Иисуса Христа Святых последних дней в Нидерландах. Сто лет спустя, 12 марта 1961 года, в Гааге была организована первая ставка, а также первая неанглоязычная ставка Церкви Иисуса Христа Святых последних дней, основанная церковью. Люди из Нидерландов тысячами присоединялись к Церкви мормонов, но большинство из них эмигрировало в Соединённые Штаты, чтобы поселиться в Юте недалеко от штаб-квартиры церкви. В последние годы руководство церкви просило прихожан оставаться на своих землях и строить церковь. Церковь Иисуса Христа Святых последних дней продолжала неуклонно расти в Нидерландах, и сейчас в ней три ставки и 7800 членов. Церемония закладки фундамента и посвящение Гаагского нидерландского храма состоялась 26 августа 2000 года. Место для храма выбрали в городском парке. Строительство храма началось быстро. Поскольку участок, купленный церковью, лишь немного больше площади, необходимой для храма, под храмом были построены гараж и магазин храмовой одежды. Дни открытых дверей для публики прошли 17–31 августа 2002 года. Президент Церкви Гордон Б. Хинкли посвятил Гаагский нидерландский храм 8 сентября 2002 года. Храм в Гааге, Нидерланды, имеет общую площадь 10 500 квадратных футов (980 м²), две комнаты для таинств и две комнаты для бракосочетания. В 2020 году Гаагский нидерландский храм был закрыт из-за пандемии коронавируса. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Гаагский нидерландский храм Официальный сайт Гаагского нидерландского храма Гаагский нидерландский храм на ChurchofJesusChristTemples.org