NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dorpskerk Wassenaar

Die Dorpskerk (deutsch: Dorfkirche) in Wassenaar (Provinz Südholland) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Die Kirche ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die Kirche war bis zur Einführung der Reformation dem Patrozinium des heiligen Willibrord unterstellt. Die Kirche geht in ihren ältesten Teilen auf einen Bau der Romanik aus dem 12. Jahrhundert zurück. Das Gotteshaus ist eine zweischiffige Kirche mit Südseitenchor, Nordquerhaus und einem schlanken, dreiteiligen Turm mit eingeschnürter Turmspitze. Teile der Nordwand des Kirchenschiffs sind Reste eines Vorgängerbaus, einer einschiffigen Tuffsteinkirche aus dem frühen 12. Jahrhundert, von der auch noch Spuren romanischer Rundbogenfenster erkennbar sind. Der romanische Turm mit Rundbogenfriesen wurde Anfang des 13. Jahrhunderts erbaut. Das Geschoss für die Glocken wurde um 1450 zur Zeit der Gotik hinzugefügt, wobei auch das Kirchenschiff mit Backstein erhöht wurde und sein heutiges gotisches Aussehen erhielt. Der Südseitenchor war bereits kurz zuvor errichtet worden. Zu Beginn des 16. Jahrhunderts wurden die Sakristei, das Nordquerhaus und die Nordkapelle sowie der später teilweise niedergelegte Hauptchor errichtet. Nachdem die Kirche 1573 während der Belagerung von Leiden stark in Mitleidenschaft gezogen wurde, wurde das Kirchenschiff 1593 wieder aufgebaut. 1740 erhielt der Turm die heutige Turmspitze und der südliche Seitenchor vermutlich 1833 das heutige Dach. Bei der Restaurierung 1938 bis 1941 unter der Leitung von H. van der Kloot Meijburg wurden die romanischen Halllöcher des Turms rekonstruiert, ein neuer Westeingang geschaffen und das nördliche Querschiff wieder aufgebaut. Das Inventar umfasst eine Zehn-Gebote-Tafel (1604), eine Kanzel und ein Tauftor (1768) und eine von Albertus Antonius Hinsz 1769 gebaute Orgel, die 1792 von L. van Dam erweitert und 1974 restauriert wurde. Der umfriedete Kirchhof (1888) enthält ein Grabmal aus dem frühen 19. Jahrhundert für die Familie Van Wassenaer und einen Grabstein mit Marmorintarsien für S. Wondt († 1866). Das ursprünglich aus dem 15. Jahrhundert stammende Adelshaus von Floris van Cralingen dient seit 1612 als Pfarrhaus (Schoolstraat 2). Das weiß verputzte Herrenhaus, 1796 umgebaut und 1856 um ein Stockwerk erhöht, besitzt noch Gewölbekeller und Verbundbalken. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 531f. Einzelnachweise Weblinks
Dorpskerk (Wassenaar)

De dorpskerk in Wassenaar in de Nederlandse provincie Zuid-Holland dateert deels uit het begin van de 12de eeuw. De kerk ligt aan het Dorpsplein naast het Baljuwhuis uit ca. 1745, waarachter het Baljuwbos ligt met slingerpaden uit de late 18de eeuw. In de noordgevel van de kerk zijn nog de sporen te zien van het oorspronkelijke, in tufsteen gebouwde kerkje uit ongeveer 1100. De rest van de kerk is uit ongeveer 1450. Na een verbouwing en uitbreiding van de kerk werden twee glas-in-loodramen geschonken: het Moederraam (1939) van J.H.E. Schilling en De Engelenzang (1941) van Henri van der Stok. Het orgel is van de hand van Albertus Antoni Hinsz (1769) en Van Dam (Rugwerk 1792). Het gebouw is eigendom van de PKN-gemeente van Wassenaar en wordt op zondagen en christelijke feestdagen gebruikt voor kerkdiensten. Tijdens de Open Monumentendagen is de kerk te bezichtigen. Externe link Officiële website
Rotterdam Cruise Terminal

The Rotterdam Cruise Terminal is a building on the Wilhelmina Pier, Rotterdam. The Cruise Terminal served as the arrival and departure point of Holland America Line and is considered part of the city’s social and industrial heritage. The Cruise Terminal is still used by large passenger vessels that visit Rotterdam. The Terminal is now known for its cafe/restaurant located inside with a hall of 3,800 square metres (41,000 sq ft). The "Turquoise Carpet" event for the Eurovision Song Contest 2021 took place at the Terminal on 16 May 2021. The Terminal was due to host the "Golden Carpet" and Opening Ceremony events for the Eurovision Song Contest 2020 before its cancellation. References External links Media related to Holland America Line Terminal (Rotterdam) at Wikimedia Commons www.cruiseterminalrotterdam.nl
Cruise Terminal Rotterdam

De Cruise Terminal is een gebouw op de Rotterdamse Wilhelminapier. Cruise Terminal Rotterdam deed dienst als aankomst- en vertrekhal van de Holland-Amerika Lijn. Eind 19e eeuw had zich op deze plek de stoommaatschappij gevestigd. Bij bombardementen in de Tweede Wereldoorlog werden de gebouwen grotendeels verwoest. Tussen 1946 en 1949 werden vijf nieuwe loodsen gebouwd, waaronder 'loods Rotterdam'. Het ontwerp was van Van den Broek en Bakema en Jan Brinkman. Het gebouw is industrieel erfgoed en is in 2010 opgenomen in het rijksmonumentenregister. De Cruise Terminal Rotterdam wordt nog steeds gebruikt door grote passagiersschepen als deze Rotterdam bezoeken. De terminal staat nu vooral bekend om het café/restaurant dat erin gevestigd is in combinatie met een evenementenhal van 600 m². Externe links Monumentenregister: 530949, Wilhelminakade 699, 3072 AP te Rotterdam op monumentenregister.cultureelerfgoed.nl Cruise Terminal Rotterdam op www.cruiseportrotterdam.nl
Sint-Petruskerk (Baarlo)

De Sint-Petruskerk is de parochiekerk van Baarlo in de Nederlandse gemeente Peel en Maas, gelegen aan Markt 2. Op krap 200 meter naar het noordwesten staat de Sint-Antoniuskapel en op ongeveer 300 meter naar het zuidwesten staat de Sint-Annakapel. Geschiedenis De eerste schriftelijke vermelding van kerk en toren van Baarlo dateert van 1498. Ook in 1575 was er sprake van een schriftelijke vermelding, evenals in 1657. Omtrent deze kerken is weinig archeologisch onderzoek gepubliceerd. Geleidelijk aan werd de kerk te klein, en een nieuwe kerk werd gebouwd. Deze werd in 1878 voltooid en architect was Pierre Cuypers. In 1932 werd de kerk vergroot onder architectuur van Joseph Franssen. Op 18 november 1944 werd de kerk door de zich terugtrekkende Duitsers verwoest. Er zou een totaal nieuwe kerk worden gebouwd. In 1951 begon de bouw van deze kerk, waarvan Anton Swinkels de architect was. In 1952 werd deze kerk ingewijd en in 1955 werd de toren gebouwd. Gebouw De kerk werd gebouwd in de historiserende basilicastijl, die populair was in deze tijd. Een vlak plafond, ronde bogen, een ronde apsis, door een triomfboog afgescheiden van de kerk, zijn enkele kenmerken van deze stijl die ook in deze kerk te vinden zijn. De bakstenen basilicale kerk onder zadeldak heeft een portaal onder zadeldak, waarboven zich drie roosvensters bevinden, voorzien van glas-in-loodramen. Rechts bevindt zich de vierkante, aangebouwde toren met betonnen galmgaten en gedekt door een tentdak. Ook het schip bevat glas-in-loodramen van Joep Nicolas uit 1962. In de doopkapel vindt men glas-in-loodramen van Frans Slijpen. Dezelfde kunstenaar vervaardigde in 1958 de muurschildering in de apsis. Er is een beeld van Odilia van Keulen, een heilige waarvan sinds de eerste helft van de 19e eeuw relieken aanwezig zijn en waarheen een zekere pelgrimage bestaat. Het orgel is gebouwd door Pereboom in 1952.
Rivium

Het Rivium is een wijk met een oppervlakte van 31,7 hectare in de gemeente Capelle aan den IJssel, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Geschiedenis Het gebied waar het bedrijventerrein ligt behoorde tot 1978 tot de gemeente Rotterdam en was verontreinigd met havenslib uit de rivier waar de naam naar verwijst. Door een grondruil tussen de gemeenten Rotterdam, Capelle aan den IJssel en Zevenhuizen waarbij het grondgebied van de huidige wijk Zevenkamp werd overgedragen aan Rotterdam, kwam dit gebied bij de gemeente Capelle aan den IJssel. Na reiniging van de grond, waarover de politiek zich veel zorgen heeft gemaakt, verrees in dit gebied het bedrijventerrein Rivium en ten noorden daarvan de woonwijk Fascinatio. Het heeft jarenlang voornamelijk plaats geboden aan dienstverlenende bedrijven maar ook andersoortige bedrijven, niet zijnde industrie, en is gelegen ten noorden van de Nieuwe Maas, ten zuiden van de Abram van Rijckevorselweg, ten westen van Kralingse Veer en ten oosten van de A16. Vanaf 2027 wordt het bedrijventerrein herontwikkeld tot woonwijk. De veelal leegstaande kantoorgebouwen zullen plaatsmaken voor ruim 5.000 woningen, waarvoor de gemeente Capelle aan den IJssel een overeenkomst sloot met vijf ontwikkelaars. In 2026 wordt de grond reeds bouwrijp gemaakt. De verwachting is dat de gehele herontwikkeling tien jaar in beslag zal nemen. Bereikbaarheid Het Rivium is zowel per auto als per openbaar vervoer goed bereikbaar, door de ligging nabij de uitvalswegen en ook is er een P&R in de nabijheid aanwezig. De wijk wordt ontsloten door de Rivium Oostlaan, de Rivium Westlaan en in het zuiden de Rivium Boulevard en Schaardijk met als dwarsstraten de Rivium 1e, 2e, 3e en 4e straat. Vanaf het metrostation Kralingse Zoom geeft de ParkShuttle een verbinding en heeft er een halte bij de Rivium 1e, 2e, 3e en 4e straat. Sinds 3 april 2023 meert ook de Waterbus, die jarenlang langs het Rivium voer, hier aan. Deze stopt sindsdien aan de Schaardijk, nabij het Zalmhuis.
Vestingpark

Vestingpark is sinds 2016 de naam voor een monumentale 19e-eeuwse tuin die hoorde bij Huize Sint Bernardus in de Gelderse plaats Bredevoort. Geschiedenis Bernard Andreas Roelvink, een rentmeester van stadhouder Willem V, liet in 1764 zijn woning uitbreiden tot herenhuis. In 1782 werd hem het aanpalende bastion Vreesniet in erfpacht gegeven. Nadat dit vestingwerk in de 19e eeuw was ontmanteld werd er een tuin op aangelegd. Een klein deel van onderwal is bewaard gebleven, daar op staat het monumentale theehuisje van de familie Roelvink. Het theekoepeltje is net als de tuin in beheer bij de organisatie Bredevoorts Belang. Het huis was tot 1938 enkele decennia een door kloosterzusters verzorgd sanatorium gevestigd. In de tuin bevinden zich nog lighallen voor TBC patiënten, deze zijn als rijksmonument zijn aangemerkt. Nabij het theekoepeltje bevindt zich een Lourdesgrot. Grot en lighallen herinneren aan kloosterverleden van het park. Vestingpark In 2008 werd naar aanleiding van plannen om te vestingwerken ter plaatse te reconstrueren een historisch-geografisch onderzoek naar de vestingwallen en de Kruittorenstraat verricht. Naar aanleiding van het uit het in 2004 vastgestelde Masterplan Bredevoort. In 2010 werden deze plannen herzien, blijkens de opdracht aan landschapsarchitecten van Parklaan om een landschapsontwerp te maken en de bekendmaking van de plannen door eigenaar en initiatiefnemer Bredevoorts Belang. Een "zwevend pad", follies (onder andere een doorsnede van de stadswal) en het afleesbaar maken van verschillende tijdlagen; van vesting tot kloostertuin. Aan de noordzijde zijn bomen verwijderd om het schootsveld in oude staat terug te brengen. In 2012 werd bekendgemaakt dat de nieuwe plannen onherroepelijk waren. In 2015 werd de tuin grondig hersteld door de kap van zieke bomen en de aanplant van jonge bomen, dwars door het park werd een "zwevend" betonnen pad van ruim twee meter breed aangelegd met betonnen elementen die zo'n 25 centimeter boven het maaiveld uitsteekt. Het pad vormt een verbinding tussen de voormalige bastions bastion Vreesniet en bastion Treurniet en volgt de ligging van de bedekte weg die voor de stadswal lag, waarmee de contouren van de vestingwerken van Bredevoort ter plaatse zijn gevisualiseerd. Het park is sinds april 2016 opengesteld voor het publiek; van zonsopgang tot zonsondergang. Op Tweede Pinksterdag 16 mei 2016 vond de officiële opening plaats. Afbeeldingen
Hartmanbrug

De Hartmanbrug (brug nr. 190) is een plaatbrug in Amsterdam-Oost. Ze is gelegen in de Molukkenstraat en overspant de Ringvaart. De brug verbindt zo de Indische Buurt met de Watergraafsmeer. De kade langs de Ringvaart heet aan de noordzijde de Valentijnkade en aan de zuidzijde de Ooster Ringdijk. Aan de zuidoostkant van de brug ligt de Carolina MacGillavrylaan. Begin 1927 zou hier een houten noodbrug neergelegd worden, maar de bewoners van met name de Celebesstraat protesteerden; zij vonden een brug in het verlengde van hun straat een betere optie. De gemeenteraad ging overstag. Er volgde discussie en pas in 1932 werd er door de Publieke Werken een brug ontworpen. Piet Kramer ontwierp haar in zijn vertrouwde Amsterdamse Schoolstijl met veel baksteen. In 1935 volgde een aanbesteding, waarbij een aannemer de brug voor 26.000 gulden kon leveren. In 1936 werd de brug geopend voor verkeer. Het werd een grote uitvoering van een duiker met veel baksteen (ook de balustraden), maar toch ook met de sierblokjes van natuursteen. Ook is in de brug eenvoudig beeldhouwwerk terug te vinden, zo zijn Anno en 1935 uitgehakt uit het graniet. De balustraden zijn scheef afgewerkt terwijl de daarin liggende granieten blokjes waterpas liggen. De 25 meter brede brug had van oorsprong aan weerszijden van het rijdek twee voetpaden van elk 4,50 meter, daarin werden later ook de fietspaden gelegd. Het geheel wordt gedragen door een houten paalfundering. Het was echter pas in 2007 dat de brug een naam kreeg, de Hartmanbrug. Dit was een eerbetoon aan de op 6 november 1993 bij een roofoverval om het leven gebrachte André Hartman, een sigarenwinkelier op de hoek Molukkenstraat/Valentijnkade. Zijn weduwe, die de zaak tot 2015 voortzette en in 2016 overleed, onthulde op 6 november 2007 het naambordje op de brug, waarmee de naam officieel werd. GVB buslijnen 40 en 65 rijden over de brug. Zie ook Bruggen van Amsterdam
Johannes de Doperkerk (Blerick)

De Johannes de Doperkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw aan het Sint-Jansplein te Blerick. De Johannes de Doperparochie splitste zich in 1963 af van de Sint-Lambertusparochie. In 1964 werd een noodkerk in gebruik genomen. De plannen voor een definitieve kerk lieten op zich wachten, zowel door het overlijden van de oorspronkelijke architect P. Weegels, als door de zich inzettende ontkerkelijking, waardoor de behoefte aan nieuwe grote kerken verminderde. Uiteindelijk zou een kleinere kerk dan oorspronkelijk bedoeld worden gerealiseerd. Architect was J. Buschman. In 1973 werd deze kerk ingewijd. Het betreft een modernistische zaalkerk onder een hoog en overstekend zadeldak. De kerk heeft stalen dakspanten die tot de grond toe doorlopen. De voorgevel bestaat uit glasruitjes welke licht brengen in de, verder bijna raamloze, kerk. Het ingangsportaal is een korte betonnen gang. De kerk, met bijgebouw, oogt als een landelijk gebouw.
Groot Laboratorium

Het Groot Laboratorium (of kortweg Groot Lab) is een gebouw in Amsterdam, waarin het laboratorium van de Bataafsche Petroleum Maatschappij (BPM), later Shell, was gevestigd. Het gebouw ligt in de wijk Overhoeks in Amsterdam-Noord, naast de Toren Overhoeks, en is door een voetbrug gescheiden van de Tolhuistuin. Nadat Shell zich uit dit gebouw had teruggetrokken kreeg het andere functies. Vanaf juni 2013 is de broedplaats A Lab gevestigd in de rechter voorvleugel van het gebouw. In januari 2016 is de linker voorvleugel van het gebouw door de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten in gebruik genomen. Vanaf september 2014 is Clink Hostel in de achterste vleugel gevestigd. In het gebouw bevinden zich, in een van de twee grote trappenhuizen, gedenkramen van glas in lood van Max Nauta uit 1939 en 1947. Het raam op de 2e verdieping uit 1947 is een oorlogsmonument ter herinnering aan de in de Tweede Wereldoorlog omgekomen medewerkers van de BPM.
Sloecentrale

De Sloecentrale is een gasgestookte elektriciteitscentrale in het haven- en industriegebied Vlissingen-Oost (Sloegebied) bij Ritthem in de Nederlandse provincie Zeeland. De centrale heeft twee units van elk 435 megawatt (MW), Sloe-10 en Sloe-20. De opvallend groene centrale staat op terrein van voormalige Hoechst Vlissingen. Historie De bouw begon in 2007 en werd uitgevoerd door Siemens. De totale kosten waren 550 miljoen euro en bleven binnen het budget van 600 miljoen. De centrale werd opgeleverd in 2009 en officieel geopend op 12 februari 2010 door minister van Economische zaken Maria van der Hoeven. Het was een project van EDF en Provinciale Zeeuwsche Electriciteits-Maatschappij (PZEM), elk met een aandelenbelang van 50%. Overname door EPH In januari 2023 werden de aandelen van PZEM Energy Company B.V. inclusief PZEM Pipe B.V. en de 50% belangen in EP NL Sloe Centrale B.V. door Zeeuwse Energie Houdstermaatschappij verkocht aan de Tsjechische energiereus Energetický a průmyslový holding (EPH). Ook de bedrijfsnaam PZEM werd overgenomen. EPH betaalde voor de overname ongeveer 150 miljoen euro. Ook EDF verkocht haar helft van de aandelen, waarmee EPH de enige eigenaar van de EP NL Sloe Centrale B.V werd. Externe link Officiële webpagina Referenties
ТЕС Sloe

ТЕС Sloe — теплова електростанція у Нідерландах, споруджена за технологією комбінованого парогазового циклу. Площадку для станції обрали у промисловій зоні біля порту Vlissingen-Oost, на південний захід від Роттердама. Будівництво розпочалось у 2007-му та завершилось введенням в експлуатацію за два роки. Станція складається з двох однотипних блоків потужністю по 435 МВт, кожен з яких обладнаний турбінами компанії Siemens: газовою SGT5-4000F та паровою SST5-5000. Енергоблоки розраховані на режим роботи із численними запусками (до 250 на рік), при цьому для досягнення повної потужності їм необхідно не більше 40 хвилин, що важливо для балансування енергосистеми країни. Паливна ефективність ТЕС при виробництві електроенергії становить 59 %. Окрім електроенергії, станція також виробляє пару для потреб компанії Deltius. Невдовзі після спорудження ТЕС почалось зниження попиту на продукцію теплової генерації, яка використовує природний газ. Це відбувалось через конкуренцію з боку вугільних електростанцій на тлі розвитку відновлюваної електроенергетики. Оскільки ТЕС Sloe розташована лише за 30 км від бельгійського кордону, як один зі шляхів підвищення рентабельності пропонувалось прокладання ЛЕП для підключення до енергомережі південного сусіда, котрий якраз розпочав активно нарощувати імпорт електроенергії через закриття атомної генерації. Спорудження станції коштувало 550 млн євро. Примітки
De Genenberg

De Genenberg is de naam van een ronde stenen korenmolen aan de Genenberg 6 te Sint-Michielsgestel die in 1891 werd gebouwd. Het is een beltmolen uit 1841. De molen heeft gemalen tot 1964; daarna is hij verbouwd tot woning. Van het gaande werk resteert nog een deel; alle maalwerktuigen zijn echter verwijderd. De Genenberg is wel draaivaardig. Een deel van de woning is in de molenbelt ingebouwd. De molen wordt bewoond en is niet te bezoeken. Externe link Chris Kolman [et al.], De Genenberg in: Monumenten in Nederland - Noord-Brabant, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders Uitgevers, Zeist/Zwolle, 1997, blz. 294
Place de la Gare (Rotterdam)

La place de la Gare (en néerlandais : Stationsplein) est une place de Rotterdam. Situation et accès Outre la gare au Nord, la place est entourée par le bâtiment du Groothandelsgebouw à l'Ouest, et le deux tours du gratte-ciel Gebouw Delftse Poort, à l'Est. Ce site est desservi par la station de métro : Rotterdam-Central. La place est desservie par un grand nombre de tramways. Origine du nom Elle se trouve à proximité de la gare centrale de Rotterdam. Historique La place a été créée, sous son nom actuel, en 1953. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des gratte-ciel de Rotterdam Métro de Rotterdam Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Rotterdam
Stationsplein (Rotterdam)

Het Stationsplein in Rotterdam is het plein voor station Rotterdam Centraal. Het Stationsplein wordt omsloten door het stationsgebouw aan de noordzijde, het Groothandelsgebouw aan de westzijde en de hoogbouw van Nationale-Nederlanden aan de oostzijde. Aan de zuidkant grenst het Stationsplein aan het Weena en gaat over in het Kruisplein. Het is niet het eerste Stationsplein in Rotterdam. Ook het Station Rotterdam Delftsche Poort kende een Stationsplein. Nederlandse Spoorwegen Het Stationsplein voor het toen gebouwde Centraal Station stamt uit 1957. Sinds 2006 werd gebouwd aan een nieuw Openbaar vervoer-knooppunt, waardoor het Stationsplein was veranderd in een bouwput. Het oude stationsgebouw werd in 2007 vervangen door een tijdelijk onderkomen westelijk van het oude gebouw. In 2014 was het nieuwe Centraal Station gereed en werd het plein opnieuw ingericht. Metro Onder het Stationsplein ligt sinds 1968 ook het metrostation 'Rotterdam Centraal'. Dit metrostation is het noordelijke eindpunt van Metrolijn D. In september 2009 werd het oude, donkere metrostation vervangen door een breder, ruimer en lichter metrostation. Een jaar later in 2010 kwam de metroverbinding met Den Haag Centraal tot stand. Vanaf december 2011 rijdt Lijn E door naar Slinge. Tram en bus Een aantal tramlijnen doen het plein aan. Tot 2006 gold dat ook voor de een aantal stads en streekbuslijnen.
Beulingsluis

De Beulingsluis (brug nr. 27) is een brug in Amsterdam-Centrum. Sluis staat hier voor stenen brug. Ze is gelegen over de Beulingsloot in de grachtengordel van Amsterdam. De brug ligt in de noordoostelijke kade van de Herengracht. Er ligt hier al eeuwen een brug. Daniël Stalpaert tekende de brug in op zijn kaart uit mrond 1662. De huidige brug ligt er vermoedelijk vanaf 1900, toen de brug gestremd werd voor herstelwerkzaamheden of vernieuwing.Het is een typische "Plaatbrug". Aan de andere kant van de Beulingsloot, in de Singel, ligt de Krijtbergsluis. Net als die Krijtbergsluis was ook deze brug er bijna niet meer geweest. In de jaren tien en twintig van de 20e eeuw waren er plannen om de Beulingsloot te dempen en ter plaatse rigoureus te slopen; Het bleef echter bij plannen. In de 100 jaar die volgden is er nooit meer aan demping gedacht. De Beulingsloot is naar alle waarschijnlijkheid vernoemd naar een van de bewoners van een nabijgelegen pand, Gerrit Jansz. Beulinck, die hier rond 1660 een pand had waar "de Beuling" (worst) uithing. De gracht heeft ook wel bekendgestaan als de Leertouwers- en Huidevetterssloot. Het grachtje is niet toegankelijk voor gemotoriseerd scheepsverkeer, en zelfs het niet-gemotoriseerde scheepsverkeer heeft eigenlijk eenrichtingsverkeer vanaf de Singel naar de Herengracht, op brug 27 zit aan de Herengrachtkant een bord A1 van het Binnenvaartpolitiereglement. De huizen van de Beulingssloot staan direct aan het water.
Cementiri de Zorgvlied

El Cementiri de Zorgvlied és un cementiri en el Amsteldijk en Amsterdam, als Països Baixos, en el marge esquerre del riu Amstel. El cementiri va ser inaugurat en 1870 per la ciutat de Amstelveen, que encara ho posseeix i gestiona, encara que des de 1896, quan els límits de la ciutat es van modificar, es troba dins dels límits de la ciutat de Ámsterdam. És un dels cementiris més coneguts del país, es destaca per la gran quantitat de celebritats, especialment del món de la literatura i el teatre, enterrats allí. El cementiri deu el seu nom a la vila en els terrenys de la qual es va construir. El disseny, va ser realitzat per Jan David Zocher, sobre la base de l'estil d'un jardí anglès. Zorgvlied va ser ampliat en 1892 pel fill de Zocher, Louis Paul Zocher, i novament en 1900, 1919, i 1926, quan es va convertir en un lloc de sepultures de la classe alta que en un altre temps van ser sovint enterrats en Westerveld en Driehuis. Un atri es va afegir en 1930. Monuments Nacionals El parc i els camins del cementiri, així com una sèrie de tombes, es van afegir a la llista de Monuments Nacionals el març de 2008: Construcció del parc, 1869-1931 (disseny Jan David Zocher junior, L. van der Bijl, i C.P. Broerse) Camins, 1869-1931 (J.D. Zocher junior, L. van der Bijl en C.P. Broerse) Vila, 1869 Portes i tanques, 1926 Atrium, 1931 (disseny K.J. Mijnarends) Monument per Oscar Carré, 1891 (dissent J.P.F. van Rossum i W.J. Vuyk) Monument per la família Dorrepaal, 1886 (estàtua basada en un disseny de Frans Stracké) Monument per la família Von Rath-Bunge, 1894 Monument per Margot G. Mulder, 1889 Monument per Sophie de Vries, 1892 (estàtua dissenyada per H. Texeira de Mattos) Monument per P.W. Jansen, 1906 (construït per H. Kautsch) Monument per la família Hartog van Banda, 1873 Monument per la família Johanna Elisabeth Sophia Knoll, 1900 Galeria Referències