NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 331

Brug 331 is een vaste brug in Amsterdam-West over een koelwaterkanaal. Op circa 10 meter noordelijk van brug 331 ligt brug 391, een spoorbrug. Weer twintig meter verder ligt de combinatie brug 330 (weg) en brug 390 (spoor) in de Nieuwe Hemweg over hetzelfde kanaal. Brug 331 De verkeersbrug is gelegen in de Westhavenweg en overspant het koelwaterkanaal aldaar, dat uitmondt in de Sonthaven. Er lag hier van 1951 tot 2013 een brug ontworpen door Piet Kramer, werkzaam bij de Dienst der Publieke Werken. Hij ontwierp zijn meeste bruggen in de Amsterdamse Schoolstijl. Die stijl was hier echter nauwelijks terug te vinden. De stijl was alleen terug te vinden in de pijler in het midden van de brug. Wat wel typisch van de hand van Kramer kwam, waren de sierlijke smeedijzeren balustrades (met name overgang tussen brug en landhoofd) en de natuurstenen landhoofden. Het geheel werd gedragen door een combinatie van de houten en betonnen paalfundering. Het rijdek lag op een stalen plaat. In 2013/2014 werd die stalen brug vervangen door een betonnen, die voldeed aan de toenmalige eisen. Daarbij lijkt het originele leuningwerk teruggeplaatst te zijn. Brug 391 Brug 391 is een spoorbrug in het spoorwegemplacement, dat parallel loopt aan de Westhavenweg. Deze betonnen brug op een betonnen paalfundering stamt uit circa 1951. De brug kent een brugpijler in het midden met aan beide kanten een doorvaart, maar gezien de laagte van de brug en de stroomsnelheid is varen hier bijna onmogelijk. Omdat de brug ook goederentreinen moet kunnen dragen, is ze zodanig zwaar uitgevoerd dat de overspanningen al in de taluds beginnen. De breedte is 400 centimeter. Over de brug ligt een dubbelspoor met een rangeervlak.
Bantammerbrug

De Bantammerbrug (brug 298) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Geschiedenis De verkeersbrug, zonder openbaar vervoer, vormt de verbinding tussen de Stormsteeg en de Binnen Bantammerstraat. Ze overspant daarbij de Geldersekade. De brug wordt omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten; ze is zelf in 1995 benoemd tot gemeentelijk monument. Er ligt hier al eeuwen een brug. Pieter Bast tekende op zijn stadplattegrond uit 1599 hier al een ophaalbrug. Schepen met masten moesten nog wel de Waag kunnen bereiken. Ook Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende een ophaalbrug in 1625 in het verlengde van de Storm Steech over de Keulsche Kay. Gerrit de Broen volgde met een ophaalbrug in 1737 en noteerde ook haar naam al Bantammer Brug tussen Stormsteeg en Bantemerstraat. Toen Reinier Vinkeles hier rond 1764 een tekening maakt is er ook nog een ophaalbrug te zien, vlak daarvoor had jan de Beijer haar ook al op een achtergrond van een tekening vastgelegd. Die brug kwam ter tafel in een discussie in 1862; de brug moest vervangen worden. De vraag was is er nog voldoende scheepvaart om een relatief dure basculebrug te plaatsen (lees brug met bediening) of kon volstaan worden met een relatief goedkoper vaste brug (lees brug zonder bediening). Het werd een vaste brug, in 1890/1891 moest de gemeente Amsterdam het wegverkeer voor enige tijd blokkeren in verband met grof herstelwerkzaamheden (voor voetgangers was er een noodbrug), de brug werd tevens verlaagd. In 1919 en 1921 besteedde de gemeente Amsterdam een geheel nieuwe brug aan. Het ontwerp van die brug was afkomstig van Jo van der Mey van de Dienst der Publieke Werken. Het ontwerp dateert vermoedelijk uit 1914, een aannemer in 1921 tekende in voor 64.866 gulden. De brug laat kenmerken zien van de Amsterdamse School. Bij de brug hoorden in eerste instantie ook een trafohuisje en urinoir. Toen de brug werd gebouwd was Piet Kramer eveneens werkzaam binnen de Publieke Werken. Hij zou verantwoordelijk zijn voor de lantarens (op de landhoofden gemonteerd) en het siersmeedwerk. Zijn hand is echter ook zichtbaar in de combinatie baksteen en natuursteen, met name de natuurstenen pilaren en kolommen. De brug is via de Binnen Bantammerstraat indirect vernoemd naar de stad en provincie Bantam, handelsgebied van de Vereenigde Oostindische Compagnie. De brug heeft sinds oktober 1995 de status van gemeentelijk monument. Afbeeldingen
Beestenmarkt (Deventer)

De Beestenmarkt in de Nederlandse stad Deventer is een groot plein, dat deels fungeert als parkeerterrein net buiten de oude stad in de wijk Voorstad, in een buurt die ook wel De Driehoek wordt genoemd. Het wordt begrensd door de Brinkgreverweg, de 1e Pauwenlandstraat en de Langerij. Veemarkt Een beestenmarkt ten noordoosten van de stadswal van Deventer staat al vermeld op een kaart uit ca. 1600. In 1830 werd net buiten de Brinkpoort een driehoekig aarden plein aangelegd om er wekelijks, op dinsdag, veemarkt te kunnen houden. Deze plek, ongeveer tussen het huidige station en het spoorviaduct Brinkgreverweg, bestond uit niet veel niet meer dan rijen hekken, een boerderij met een bakkerij en een marktcafé. De spoorwegmaatschappij HIJSM kocht dit stuk land eind negentiende eeuw aan om er een emplacement met station aan te leggen. De beestenmarkt werd in 1889 verplaatst naar de huidige locatie, 100 meter naar het noordoosten. De vroeg twintigste-eeuwse huizenrij aan de 1e Pauwenlandstraat die de noordgrens van het plein vormt is aangewezen als gemeentelijk monument. Tot 1940 was er elke dinsdag een veemarkt. Vanaf 's morgens drie uur werd het vee aangevoerd. De omliggende straten stonden vol veewagens en langs het plein stond een lange rij kraampjes met koffie, worst en koek. Na 1956 was er nog tweemaal per jaar een veemarkt, de 'koude' voor runderen op de vierde maandag in oktober en de 'vette', voor vetgemest vee, 15 dagen erna. In 1963 vertrok de veemarkt naar Zwolle. Nieuwe invullingen en inrichting Aan het plein is een aantal grote en kleine winkels gevestigd en er staan enkele kiosken. Een gedeelte heeft een open karakter en is autovrij, met een sportveld op asfalt en zitbanken. Onder platanen aan de noordzijde bevinden zich parkeerplaatsen. Op dinsdagochtend is er een kleine markt met voornamelijk etenswaren. Ook doet het plein dienst als uitwijklocatie voor de grote warenmarkt die gewoonlijk op de Brink wordt gehouden. Het zomerfestival Deventer Op Stelten programmeert soms voorstellingen op de Beestenmarkt. In 2007 is het plein opnieuw ingericht. In 2018 werden belijning en beplanting aangepast om de gebruiksmogelijkheid te verbeteren. Toen is tevens een kunstwerk 'Ode aan de Sallandse koe', ontworpen door Willem Oosterwijk, uit cortenstaal geplaatst van een boerenpaar met koeien ter herinnering aan de vroegere functie van het plein. In 2020 kwamen er verkeersdrempels en andere verlichting om de veiligheid te vergroten. In 2023 is vanwege aanhoudend ongewenst gebruik in de donkere uren besloten een nieuw inrichtingsplan te maken.
Crazy River

Crazy River is een boomstamattractie in het Nederlandse attractiepark Walibi Holland in Biddinghuizen. Algemene informatie Crazy River is gebouwd in 1994 door MACK Rides in opdracht van Walibi Flevo. Het is de langste wildwaterbaan van de Benelux. Flash Back in Walibi Belgium heeft exact dezelfde lay-out, waardoor hij net zo lang is. De attractie heeft drie afdalingen; twee kleine en een van 23 meter. De Crazy River was in de tijd van Walibi Flevo de hoofdattractie van het themagebied "Canada". Tegenwoordig bevindt de wildwaterbaan zich in het themagebied "Zero Zone". Galerij Externe link Officiële website
De Korenbloem (Scherpenisse)

De Korenbloem is een korenmolen in Scherpenisse in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1872 gebouwd en is bij de bouw reeds uit het lood komen te staan. De molen stond 32 cm uit het lood. Tot 1970 werd met de molen gemalen. In dat jaar verkocht de laatste beroepsmolenaar de molen aan de gemeente Scherpenisse die een jaar later samengevoegd werd met de gemeente Tholen. Na een restauratie in 1972 stelde een vrijwillig molenaar tot 1995 de molen regelmatig in bedrijf. In 2007 is het hekwerk, evenals de staart verwijderd. Restauratie In 2009 is begonnen met de restauratie door molenmakersbedrijf Berkhof. Op 2 december 2009 is de molen door deze 37 cm omhoog te drukken rechtgezet. De kap is gerestaureerd en ook heeft de molen een nieuwe staart gekregen. Op 13 april 2010 zijn de nieuwe roeden van de firma Vaags gestoken ter vervanging van de binnenroede van de firma Derckx met nummer 105 uit 1973 en de geklonken buitenroede van de firma Gebr. Pot met nummer 2056 uit 1906. De 21,10 m lange binnenroede heeft het nummer 217 en de 21,22 m lange buitenroede 216. De roeden zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk. Vanaf 15 april 2010 is de molen weer draaivaardig. De gietijzeren bovenas is van de firma F.J. Penn & Comp uit Dordrecht met nummer 13 en stamt uit 1849. De molen is ingericht met twee koppels maalstenen, een koppel 16der (140 cm doorsnee) kunststenen en een koppel 17der (150 cm doorsnede) blauwe stenen. De molen heeft een Vlaamse vang voor het vangen (stilzetten) van de molen. Het kruiwerk van de molen bestaat uit een houten rollenkruiwerk. Op de kruivloer is een ijzeren plaat aangebracht, waardoor de houten rollen makkelijker rondgaan. Op de staart zit voor het kruien (op de wind zetten) een kruilier. Overbrengingen De overbrengingsverhoudingen zijn 1:5,73 en 1:5,33. Het bovenwiel heeft 59 kammen en de bovenschijfloop heeft 29 staven. De koningsspil draait hierdoor 2,03 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 11,6 cm. Het spoorwiel heeft 76 kammen en de steenrondsels 27 respectievelijk 29 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 2,81 respectievelijk 2,62 keer sneller dan de koningsspil en 5,73 respectievelijk 5,33 keer sneller dan de bovenas. De steek is 9,2 cm.
Meernbrug

De Meernbrug (niet te verwarren met de 3 km oostelijker liggende De Meernbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal) is een brug over de Leidse Rijn in het centrum van De Meern. Deze brug vormt de verbinding tussen het Castellumplein aan de noordzijde met de Rijksstraatweg en de Meerndijk aan de zuidzijde. De geschiedenis van deze brug gaat terug tot de middeleeuwen. Omstreeks het jaar 1200 werd de waterkering Ma(e)rne, de huidige Meerndijk, tussen De Meern en de Hollandse IJssel, aangelegd. In een document uit het jaar 1300 wordt de Pons Maerne genoemd. Deze lag op dezelfde plaats als de huidige Meernbrug aan het begin van de Meerndijk. Hier ontstond ook een kleine nederzetting zonder eigen naam. De inwoners ervan woonden 'aen de Maerne'. De Meernbrug was een schakel in de wegverbinding tussen Utrecht en Gouda over land. In de 17e eeuw werd de Leidse Rijn verbreed ten behoeve van de trekvaartverbinding tussen Utrecht en Leiden en op de noordelijke oever van de Leidse Rijn ontstond een stukje 'steenweg' van ongeveer 200 meter met winkels en andere kleine bedrijven. De naam 'De Meern' kreeg toen de betekenis van een plaatsnaam en de dijkbewoners woonden voortaan aan de 'Meerndijk'.
Het Fortuyn

Het Fortuyn is een windkorenmolen uit Delft uit 1696 en in 1921 op het terrein van het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem herbouwd. Oorspronkelijk werd hij in 1696 als de "Slikmolen" aan de noordkant van Delft gebouwd. De molen werd door de Frans-Hollandse Oliefabrieken Calvé-Delft en de Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek aan het museum geschonken. Deze stellingmolen is een dynamisch museumstuk. De Fortuin heeft vijf koppels maalstenen: 3 koppels blauwe 17der stenen, 1 koppel 16der blauwe stenen, 1 pitsteen met een tussendrijfwerk met riemoverbrenging, en een waaierij. Een koppel stenen is maalvaardig. Het is mogelijk de molen te bezoeken gedurende de openingstijden van het museum. Het 26,50 m grote gevlucht is Oud-Hollands opgehekt. De uit 2012 stammende roeden zijn gelast door de firma Vaags. De binnenroede heeft nummer 287 en de buitenroede nummer 288. De 5,80 m lange, gietijzeren bovenas uit 1880 is gegoten door de Prins van Oranje en heeft nummer 1241. De vang is een Vlaamse vang, die bediend wordt met een wipstok. Het luiwerk is een sleepluiwerk met een extra luias met riemschijven. In 2002 is er voor het met de hand luien een gaffelwiel aangebracht. Overbrengingen De overbrengingsverhouding van de 17der maalstenen is 1 : 7,73 en die naar de pelsteen 1 : 10,3. Het bovenwiel heeft 92 kammen en de bovenschijfloop heeft 32 staven. De koningsspil draait hierdoor 2,875 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 9,5 cm. Het spoorwiel heeft 86 kammen en het steenrondsel van de maalsteen 32 staven en die van de pelsteen 24 staven. Het steenrondsel van de maalsteen draait hierdoor 2,69 keer sneller dan de koningsspil en 7,73 keer sneller dan de bovenas. Het steenrondsel van de pelsteen draait hierdoor 3,58 keer sneller dan de koningsspil en 10,3 keer sneller dan de bovenas. De steek is 8,2 cm.
Anatomisch Museum Leiden

Anatomisch Museum Leiden is gevestigd in het onderwijsgebouw van het Leids Universitair Medisch Centrum aan het Hippocratespad 21 in de Nederlandse stad Leiden. Het is een modern ingericht museum dat het medisch en biomedisch onderwijs in Leiden ondersteunt. In het museum staan verschillende preparaten opgesteld. Naast de vaste opstelling is er op de eerste verdieping een wisselvitrine voor tijdelijke exposities. Het museum is bedoeld voor docenten en studenten van (para)medische opleidingen en docenten en leerlingen van middelbare scholen, richting Natuur & Gezondheid. Docenten en studenten kunnen op afspraak het museum bezoeken. Het museum is slechts twee dagen per jaar geopend voor het publiek. In 2007 bezat het museum onder meer ruim 800 preparaten. Twee jaar later kreeg het museum de "European Museum of the Year Award" wegens het vergroten van de collectie. Zie ook Lijst van musea in Zuid-Holland Externe link Officiële website
Noord-Hinder (schip, 1963)

De Noord-Hinder (Lichtschip 12) is een Nederlands lichtschip dat gebouwd is in 1963. Het schip deed ruim dertig jaar dienst op de Noordzee tot het uit dienst werd gesteld in 1994. Het schip is nu een museumschip in Hellevoetsluis. Geschiedenis De Noord-Hinder is gebouwd op scheepswerf De Waal te Zaltbommel. De tewaterlating vond plaats op zaterdag 23 maart 1963, het schip werd eind mei naar Hellevoetsluis gesleept voor het plaatsen van de masten. De overdracht aan het loodswezen vond plaats op 24 juli 1963. De vaste positie van het lichtschip was ten westen van Walcheren bij de zandbank Noord-Hinder. Tussen de jaren 1983 en 1987, en in 1992 heeft het schip bij Texel ten anker gelegen. Op 21 maart 1994 werd het Lichtschip 12, als laatste Nederlandse lichtschip, definitief van zee gehaald en opgelegd te Hellevoetsluis. Het lichtschip was door de moderne navigatiemiddelen aan boord van zeeschepen overbodig geworden. Op de positie van het Lichtschip 12 Noord Hinder ligt sindsdien een radarbaken met de letters NHR. Op 7 september 2007 werd het lichtschip door Rijkswaterstaat aan de gemeente Hellevoetsluis overgedragen. Het lichtschip ligt nu gemeerd als museumschip aan de Koningskade in Hellevoetsluis en is opengesteld voor het publiek. Specificaties De Noord-Hinder is 45,4 meter lang en 8,35 meter breed. Het heeft een diepgang van 3,2 meter en een waterverplaatsing van 510 ton. Het schip is niet voorzien van eigen voortstuwing, om het schip te verplaatsen zijn sleepboten nodig. Het schip was uitgerust met Kromhout dieselgeneratoren voor het opwekken van elektriciteit. Het licht had een bereik van 27 zeemijl en lag 18 meter boven de zeespiegel. Het licht van de lamp van 4200 watt werd versterkt door een fresnellens en gaf 2 schitteringen elke 10 seconden. Het was verder voorzien van een radarbaken en misthoorn. Een extra functie van het lichtschip was dagelijkse waarnemingen doen voor het Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut, hiervoor was het schip voorzien van instrumenten voor het meten van water- en luchtemperatuur, golfhoogte, windsnelheid en bewolking. In 1981 is het lichtschip grondig verbouwd door scheepswerf Hoogenraad en Kuyt te Scheveningen. Alle functies werden volledig geautomatiseerd en op afstand bedienbaar zodat het schip zonder bemanning kon functioneren. De Kromhout dieselgeneratoren werden vervangen door motoren van een nieuwere generatie. Fotogalerij Zie ook Lichtschip Texel (schip, 1952) Externe link Website van de Noord-Hinder
Arendshoeve

De Arendshoeve is een typisch Zeeuwse boerderij, gelegen in 's-Heer Arendskerke in de Nederlandse provincie Zeeland. Beschrijving Het pand staat geregistreerd als rijksmonument en dateert uit begin 17e eeuw. Het vrijstaande woonhuis heeft gepleisterde stenen buitenmuren en een pannengedekt zadeldak. Hiernaast staat een bakstenen bakhuisje/ zomerhuisje met eenzelfde dakvorm en dakbedekking. Op het erf staat tevens een grote houten schuur met een rietgedekt wolfsdak. Van de hoeve is sinds 2009 een replica in Madurodam.
Sint-Theresiakerk (Ransdaal)

De Sint-Theresiakerk is een kerkgebouw in Ransdaal in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Voerendaal. De kerk staat aan de doorgaande weg van Schin op Geul naar Voerendaal. De parochiekerk is gewijd aan de heilige Theresia van Lisieux. Geschiedenis In 1932 werd de huidige kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Frits Peutz uit Heerlen. In 1944 werd aan het schip een Mariakapel toegevoegd in de stijl van de kerk. Vanaf 2007 is beeldend kunstenaar Jan Dibbets bezig alle ramen van de kerk te vervangen door glas-in-loodramen met (semi-)abstracte voorstellingen. Beschrijving Het kerkgebouw is noordwest-zuidoost gepositioneerd met het altaar richting het zuidoosten. Het langgerekte gebouw is opgetrokken in Kunradersteen ('Craubergersteen'), Limburgse mergel en Naamse steen in de stijl van het traditionalisme met enkele details die als postmodernistisch avant la lettre kunnen worden gezien. Het gebouw bestaat uit een enigszins on-Limburgs aandoende zadeldaktoren (wellicht een verwijzing naar de Groningse 'roots' van architect Peutz), een smal langgerekt middenschip, een koor en een apsis met spitsboog. De zijbeuken langs het middenschip lopen door tot achter de apsis. Het koor is hoger dan het middenschip. Aan de zuidwestgevel van het schip is een Mariakapel aangebouwd. Van het kerkinterieur kunnen genoemd worden: de authentieke kerkbanken en biechtstoelen, een viertal houten beelden van Jean Weerts uit Maastricht, het hoofdaltaar met een altaarblad van zwart geaderd marmer rustend op vier zuiltjes van rood en wit marmer met kapitelen en basementen, met daarop een rechthoekig tabernakel van gepatineerd brons van de firma Kersten-Leroy te Maastricht. In de kerk bevindt zich verder een missiekruis uit 1952 en een gedenkplaat voor twee gesneuvelde inwoners van Ransdaal in de Tweede Wereldoorlog. De kerk is een beschermd rijksmonument.
Woonboerderij (Hoogmade)

De Woonboerderij uit Hoogmade is een krukhuisboerderij in het Nederlands Openluchtmuseum. Vroeger stond deze boerderij in het Zuid-Hollandse dorp Hoogmade. Geschiedenis Omstreeks 1600 werd de boerderij in Hoogmade aan de Boskade gebouwd. Door de jaren heen is deze meerdere malen verbouwd. Aan het eind van de 18e eeuw werd er een zomerhuis aan de boerderij toegevoegd. Hierin woonde de familie in de zomer, als de boerderij zelf gebruikt werd voor kaasproductie. In 1974 werd de snelweg A4 aangelegd over het land. Toen het ruilverkavelingsplan niet doorging besloot de boer het bedrijf te beëindigen. De boerderij met zomerhuis werd verkocht en verbouwd tot twee woningen. In de jaren negentig werd besloten tot de aanleg van de HSL-zuid. Het toekomstig tracé zou dwars door de boerderij gaan en de boerderij zou gesloopt moeten worden. De toenmalige eigenaar Cees van Leeuwen had daarom plannen om zijn boerderij enkele honderden meters te verplaatsen en had delen van het 17e-eeuwse interieur verwijderd. Museum Uiteindelijk werd besloten de boerderij over te plaatsen naar het Nederlands Openluchtmuseum te Arnhem om een tijdsbeeld te geven van een woonboerderij uit 2002. De boerderij werd in 38 stukken gezaagd, als groot bouwpakket naar het museumterrein in Arnhem gereden, en daar weer in elkaar gezet. De buitenmuren zijn een geheel gebleven en daardoor bleven fraaie details en bouwfouten gespaard. De binnenmuren gingen echter verloren. In het museum is de boerderij ingericht anno 2002, het jaar waarin de laatste bewoners vertrokken. Externe link Woonboerderij, Hoogmade
Heilig Hart van Jezuskerk (Hoensbroek)

De Heilig Hart van Jezuskerk is een voormalige parochiekerk in de Hoensbroekse wijk Mariarade, gelegen aan Hommerterweg 169. Ten zuiden van de kerk staat de Lourdesgrot van Mariarade. Geschiedenis De wijk Mariarade werd gesticht in de buurtschap Kouvenrade als gevolg van de oprichting van Staatsmijn Emma. Er verschenen mijnwerkerskolonies en in 1915 werd door de broeders Minderbroeders-conventuelen een klein klooster gebouwd, met daarbij een kleine zaalkerk. De kolonie kreeg de naam Kloosterkolonie. In 1929 werd door de minderbroeders een Lourdesgrot gebouwd en deze groeide spoedig uit tot een bedevaartsoord. Zo ontstond de naam Mariarade. In 1947 werd te Mariarade een rectoraat opgericht. Een definitieve kerk werd gebouwd in 1961-1962, en architect was Harry Koene. In 1964 kwam een nieuw klooster gereed aan het Emmaplein, waarop de oude kerk en het oude klooster werden gesloopt. In de jaren '90 van de 20e eeuw werd het aantal zitplaatsen verminderd, en in 2015 werd de kerk onttrokken aan de eredienst. Gebouw Het betreft een bakstenen zaalkerk op rechthoekige plattegrond onder lessenaardak, voorzien van een bijgebouw (sacristie) en een hoge en slanke losstaande klokkentoren, eveneens in baksteen. In de kerk zijn vier grote (80 m2 elk) vensters waarvoor glas-appliquétechniek is toegepast. Deze werden ontworpen door Eugène Quanjel. Ze tonen Franciscaanse thema's. Naar het zuiden gericht is het zonneliedvenster. Ook is er een venster dat Antonius van Padua's preek voor de vissen verbeeldt.
Onze-Lieve-Vrouw Maagd der Armenkerk (Hoensbroek)

De Onze-Lieve-Vrouw Maagd der Armenkerk is een voormalige parochiekerk gelegen aan Zandbergsweg 26 in de Hoensbroekse wijk Maria-Gewanden. Geschiedenis In 1940 werd een volksretraite in de toenmalige mijnwerkerskolonie De Steenberg gehouden, en daaruit ontstond de wens om tot een eigen kapel te komen. Men kerkte aanvankelijk in een lokaal van een kleuterschool, dat echter veel te klein was en veel mensen moesten buiten blijven staan. Gevreesd werd door de zielzorgers voor geloofsafval, mede gezien de aanzienlijke aanhang van socialisme en communisme onder de mijnwerkers. Dit speelde niet alleen bij de geestelijken, doch ook bij de directie van Staatsmijn Emma. Daarnaast diende ook de kleuterschool te worden uitgebreid. In 1947 werd De Steenberg, nu Maria-Gewanden genaamd, tot parochie verheven. In 1949 werd bouwgrond van de mijn gekocht, en een der architecten van de mijn, A. Akkermans, maakte het ontwerp voor de kerk. De kerk was einde 1949 al gereed. In 1950 werd in de kerk een schildering van de Zwarte Madonna van Częstochowa aangebracht, wat de kerk ook tot bedevaartsoord voor de Poolse katholieken in de streek maakte. In 1957 werd nog een ronde stalen klokkenstoel aangebracht. De kerk werd echter in 2010 aan de eredienst onttrokken. In 2013 werd het gebouw op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst. In 2017 werd de voormalige kerk verkocht en ingericht als religieus beeldenmuseum. Gebouw Het betreft een klein, wit geschilderd zaalkerkje onder zadeldak met steunberen en spitsboogramen. De voorgevel draagt een kleine klokkengevel. De voorbouw heeft een lessenaardak en een ingangsportaal met een puntgeveltje dat lijkt op de voorgevel. Ook het interieur is wit geschilderd, behalve de zware open houten zoldering. H. Filott ontwierp drie glas-in-loodramen, het middelste toont Maria die als Maagd der armen verschijnt aan Mariette Beco, en links en rechts zijn arbeidersgezinnen afgebeeld die tot Maria bidden.