NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gunvor Energy Rotterdam

Gunvor Energy Rotterdam (GER), voorheen Gunvor Petroleum Rotterdam, is een raffinaderij in Rotterdam-Europoort, sinds 2016 eigendom van de Zwitserse oliehandelsmaatschappij Gunvor. Daarvoor was de raffinaderij, die in 1963 gesticht is door Gulf Oil, lang eigendom van Kuwait Petroleum International. Het produceert benzine, kerosine, diesel, LPG en waterstof. Kuwait Petroleum De Gulf-raffinaderij werd in 1982 overgenomen door Kuwait Petroleum. Het was de kleinste van de vijf raffinaderijen in Nederland en verwerkte 88.000 vaten ruwe olie per dag. Op de raffinaderij werkten toen ongeveer 350 mensen. De raffinaderij verwerkte aardolie die vanuit Koeweit per tanker werd aangeleverd in de Maasvlakte Olie Terminal op de Maasvlakte ten westen van Europoort. Vandaar werd de olie via een 10 km lange pijpleiding naar de raffinaderij getransporteerd. Naast atmosferische- en vacuümdestillatie vond ontzwaveling en thermisch kraken plaats. Voorts was er een smeeroliefabriek en een van de grootste fabrieken van bitumen in Nederland. Dit product wordt veelal gebruikt als asfalt in de wegenindustrie en als basis voor dakbedekkingen. In januari 2011 is de nieuwe zwavelfabriek in bedrijf genomen en verder is een vierde ketelhuis opgestart. In deze installaties is ongeveer US$100 miljoen geïnvesteerd. In 2006 waren er concrete plannen de raffinaderij te verkopen aan de Russische oliemaatschappij Lukoil. Deze verkoop ging niet door. In april 2014 werd een groot investeringsplan voor de raffinaderij geannuleerd. In plaats van de bouw van een extra kraker ter waarde van 1 miljard euro werd zwaar in de kosten gesneden om de resultaten te verbeteren. Gunvor In het najaar van 2015 is de raffinaderij verkocht aan de Zwitserse oliehandelsmaatschappij Gunvor. Dit bedrijf, met een jaaromzet van US$88 miljard in 2014, had al twee raffinaderijen in Europa en voegde met de overname hieraan een derde toe. De productie van smeerolie in Rotterdam is gestaakt, waarmee ongeveer een derde van 350 banen verloren ging. In januari 2016 werd een eenzijdig akkoord bereikt over een sociaal plan voor de betrokken werknemers, waarmee het laatste obstakel is weggenomen. Per 1 februari zijn de aandelen overgegaan naar Gunvor en de nieuwe naam werd Gunvor Petroleum Rotterdam.´ In oktober 2016 maakte Gunvor een investeringsplan bekend ter waarde van €300 miljoen, uitgesmeerd over drie jaar. Gunvor wil met de investering de raffinaderij 30% energiezuiniger maken, de capaciteit verhogen en meer producten maken met een hogere kwaliteit. Nafta zal worden verwerkt tot producten met een hoog octaangehalte, die weer als grondstof voor autobrandstoffen kunnen dienen. Deze plannen zijn nooit doorgezet. Vanaf januari 2023 is de raffinaderij ondergebracht bij Gunvor Energy Rotterdam BV. Eind 2024 maakte Gunvor bekend dat het de productie van motorbrandstoffen in Rotterdam tijdelijk staakt. De raffinaderij wordt stilgelegd vanwege een afnemende vraag, concurrentie uit Afrika en het Midden-Oosten en stijgende kosten. De opslagtanks blijven wel in gebruik. Externe link Informatie op de website van Gunvor
Hervormde begraafplaats Oudewater

De Hervormde begraafplaats Oudewater is een begraafplaats uit 1829 aan de Waardsedijk in de Nederlandse gemeente Oudewater. Toegangshek Het gietijzeren toegangshek is in 1829 vervaardigd door IJzergieterij De Prins van Oranje. De twee geveleugelde zandlopers boven op de weerszijden van het hek zijn een uiting van funeraire kunst en staan symbool voor het vervliegen van de tijd en vergankelijkheid. Dit geeft het hek een cultuurhistorische waarde. Er wordt ook architectuurhistorische waarde toegekend, omdat het hek geldt als een gaaf voorbeeld van een gietijzeren hek van een nationaal bekende ijzergieterij. Mausoleum In 1895 werd in neoclassicistische stijl het mausoleum opgetrokken voor de familie Peperkamp. Het bouwwerk heeft de vorm van een klassieke tempel. Er is plaats voor zes graven en volgens de overlevering staat er een bronzen grafkist in. Voor het mausoleum staat een gietijzeren hekwerk met pieken. Afbeeldingen
Gaasperpark

Het Gaasperpark is een park in Gaasperdam, stadsdeel Amsterdam-Zuidoost, aan de noordelijke oever van de Gaasperplas, een kunstmatige recreatieplas, ontstaan door zandwinning ten behoeve van de ophoging voor de bouw van Gaasperdam. Het Gaasperpark wordt beheerd door Groengebied Amstelland en Recreatie Noord-Holland NV. Het behoort tot het Natuurnetwerk Nederland (NNN). De aanleg van het park startte in 1977 voor de Floriade van 1982. Na afloop van de Floriade werden bijna alle toevoegingen verwijderd, zodat een eenvoudiger stadspark overbleef. Een kunstwerk bestaande uit zes stalen dozen bij de voormalige ingang staat er nog. In het gebouw van het vroegere planetarium, dat in 1988 naar Artis is verhuisd, werd een congrescentrum gevestigd. Aan de Gaasperplas bevinden zich een waterspeeltuin, een jachthaventje en meerdere ligweides. De Amsterdamse stadscamping 'Gaasper Camping' wordt door het park omringd. Aan de noordzijde van het Gaasperpark, bij de hoofdingang, bevindt zich het metrostation Gaasperplas. Aan de noordwestkant is het park sinds 2022 verbonden met het Brasapark dat op het dak van de Gaasperdammertunnel ligt. Er zijn plannen om het park een 'grote opknapbeurt te geven'. Deze zullen wel rekening moeten houden met de status van natuurgebied (NNN), en de status van 'landelijk gebied', dat wil zeggen geen horeca, geen bouwconstructies. Het Gaasperpark is bedoeld voor lichte recreatie, voor natuur. Het Rijk wil verbetering en versterking van het NNN, ook in het NNN-gebied in stadsdeel Zuidoost, rond de Gaasperplas en bij De Hoge Dijk.
Hof van Heden

Het park Hof van Heden is een buurtpark in de Spoorwijk van Den Haag, aangelegd bij het begin van de stadsvernieuwing in 1995. In 1997 won het plan "Nieuw Spoorwijk fase 1" - waar het park deel van uitmaakt - de Nieuwe Stad Prijs. In het centrum van de Spoorwijk zijn bij de stadsvernieuwing twee bouwblokken afgebroken om plaats te maken voor dit buurtpark. De ingang is aan de Alberdingk Thijmstraat. Het park is het gehele jaar vanaf 8 uur 's ochtends geopend. Het sluitingsuur varieert. In het park bevinden zich vijf grote ijzeren letters die samen het woord "H E D E N" spellen. Daarvoor bevindt zich een vijver met een van de Haagse fonteinen. Externe link Algemeen Dagblad, 24 september 2018: Hof van Heden van boven: 'Groen is zo belangrijk'
Natuurpark Bloeyendael

Natuurpark Bloeyendael is een park en voormalig landgoed in de Utrechtse buurt Rijnsweerd in de wijk Oost. De buitenplaats is tussen 1628 en 1660 ontstaan door verbouwing van de herberg 'De Grote Biesbosch'. Het gebied werd indertijd Biesfelt genoemd. In 1290 werd door dit gebied de Biltse Straatweg aangelegd. Tussen 1628 en 1660 nam het ten oosten van dit huis gelegen Groenestein de functie van herberg over, en Bloeyendael werd een buitenplaats. In 1758 werd "het Loode Beeld in de Tuynen" vermeld, en in 1777 het "Prieel, Schuur, Broeilessenaren, trekkas en allerlei soorten van vrucht en andere bomen..., mitsgaders den Steene groep en voet alsmede de verdere beelden en vaasen". Begin 19e eeuw kwam het huis in bezit van Joost Rudolph Burlage, die het landgoed uitbreidde door aankoop van 3½ ha grond aan de overzijde van de Biltse Straatweg en het naastgelegen Groenestein. Ook het huis werd grondig verbouwd en met een verdieping verhoogd. In 1838 werd het huis gekocht door Hendrik Wesseling, waarna het in 1868 werd gesloopt. Bij verbreding van de Biltse Straatweg in 1936 verdween de plaats van het huis onder het asfalt. Op het resterende terrein ontstond een vuilstort. Rond 1976 werd het huidige park aangelegd naar het ontwerp van gemeente-architect Hans Pemmelaar. Men heeft getracht een park te ontwikkelen dat op biologisch verantwoorde wijze het oude landschap weergeeft. Het park bevindt zich ten zuidoosten van Fort de Bilt tussen de Waterlinieweg, de Archimedeslaan en het provinciehuis (nog als zodanig in dienst tot 2011) aan de Galileïlaan in de Julianapolder.
Nicolaaskerk (Oldenzijl)

De Nicolaaskerk is een middeleeuws kerkgebouw in de plaats Oldenzijl in de Nederlandse provincie Groningen, oorspronkelijk gewijd aan Nicolaas van Myra. Beschrijving De kerk is deels romaans en deels romanogotisch en is gebouwd in de eerste helft van de 13e eeuw. De op een hoge wierde gelegen kerk wordt gezien als een excellent voorbeeld van middeleeuwse siermetselkunst. Vooral het metselwerk van de halfronde apsis is rijk versierd. Dit deel van de kerk is in een romaanse stijl die invloeden uit het Rijnland vertoont. De losstaande kerktoren is in 1829 afgebroken. De 13e-eeuwse luidklok, een van de oudste in de provincie Groningen, werd overgebracht naar Warfhuizen en hangt nu in de Bedevaartkerk aldaar. In 1683 was al een eenvoudige dakruiter geplaatst. De nieuwe klok uit 1683 werd in 1943 door de Duitse bezetters gevorderd en bleek na de oorlog terechtgekomen te zijn in de Nederlandse Hervormde kerk van Olst. De klok werd daarop in oktober 1945 teruggehangen in de dakruiter. In de zuidgevel van de kerk is de tekst van de profeet Jesaja ingemetseld: Komt laet ons opgaen tot den Bergh des Heeren tot den Huys des Godts Jacobs opdat hy ons Leere van syne Wegen ende dat wy Wandelen in syne Paden Interieur De preekstoel in de kerk dateert uit 1768 en heeft een rococokarakter. De barokke herenbank is ouder en draagt de wapens van de geslachten Alberda en Clant. Een modern kistorgel werd in 2000 geplaatst door de orgelbouwers Piet Baar en Lammert Medendorp. In 2019 werd het vervangen door het eenklaviers Van Oeckelen-orgel met negen registers uit 1900, afkomstig uit de gesloopte kerk van Garsthuizen en gerestaureerd door de Mense Ruiter Orgelmakers te Ten Post. Daarbij werd het stenen oksaal vernieuwd. Zie ook Lijst van Groninger kerken
Spoorbrug Delfshavense Schie

De Spoorbrug over de Delfshavense Schie is een spoorbrug in de Nederlandse stad Rotterdam in de spoorlijn Schiedam – Rotterdam. Sinds de opening van de Oude Lijn vanaf Den Haag naar Station Rotterdam Delftsche Poort in 1847 is de Delfshavense Schie overbrugd. Inmiddels ligt op deze plaats de vierde spoorbrug. Overzicht van de bruggen op deze plaats 1846 - 1890 In 1846 is begonnen met de bouw van een kraanbrug over de Delfshavense Schie. De HIJSM kocht van de gemeente Delfshaven het recht om de Schie te overbruggen. Een voorwaarde was dat de brug alleen gesloten zou worden wanneer er een trein aankwam. De brugpijler werd in het droge gebouwd, zodat een hulpkanaal om de bouwplaats moest worden aangelegd. Bij deze kraanbrug lagen de spoorstaven ieder op een eigen ligger, hetgeen bij het sluiten van de brug nogal eens tot problemen leidde. In 1874 kwam een locomotief in de Schie terecht waardoor het scheepvaartverkeer lange tijd gestremd was. Het treinverkeer kon pas na zeven maanden hervat worden. 1890 - 1911 In 1890 werd de kraanbrug vervangen door een dubbelsporige draaibrug. Rotterdam wilde kort hierna een havenspoorlijn bouwen naar de nieuw ontwikkelde havens op de Rechter Maasoever. De aansluiting op de drukke spoorlijn Schiedam – Rotterdam was echter een probleem. In 1903 werd daarom besloten een nieuwe, viersporige brug te bouwen. In 1908 werd de havenspoorlijn geopend. 1911 - 1994 In 1911 werd de viersporige rolbasculebrug geopend. Deze lag twee meter hoger dan de oude brug, had een doorvaartwijdte van 9,20 meter had een doorvaarthoogte van 4,30 meter. De hoofdoverspanning was 14 meter en over de 4 sporen was een seinhuis gebouwd. Dit is in 1954 afgebrand, waardoor grote problemen met het treinverkeer rond Rotterdam ontstonden. Het seinhuis hoorde bij stopplaats Beukelsdijk en is na de brand niet herbouwd. 1994 - heden In 1994 is de huidige spoorbrug geopend, een dubbele stalen ophaalbrug met een doorvaarthoogte van 7 meter. Deze brug is ontworpen door spoorwegarchitect ir. J. Bak en kreeg in 1990 de Nationale Staalprijs in de categorie Bruggen en Viaducten. In 2025 is het beweegbare deel van de brug buiten gebruik genomen en vastgelegd in afwachting van sloop. De spoorbrug zal daarna verder gaan als vaste brug.
Kasteel de Hooge Vuursche

De Hooge Vuursche is een vroeg-20ste-eeuws kasteelachtig buitenhuis in de gemeente Baarn. Het is niet te verwarren met het gelijknamige voormalig 17e-eeuwse buitenhuis, vermoedelijk gesloopt in 1815. Dat buitenhuis stond ter hoogte van de huidige afslag naar Lage Vuursche, aan de noordzijde van de Hilversumsestraatweg. De uitgestrekte bossen tussen Baarn en Hilversum waren in de 19e eeuw eigendom van jonkvrouwe Louise Charlotte Rutgers van Rozenburg (1854 - 1908) en staan bekend als de Hooge Vuursche. Ze trouwde met Johannes Adrianus Leonard van den Bosch (1861 - 1943) en samen woonden ze in een landhuis aan de overzijde van het huidige kasteel, aan de zuidzijde van de Hilversumsestraatweg. Na haar overlijden trouwde Van den Bosch met baronesse Ernestine Louise van Hardenbroek van Lockhorst, en gaf in 1910 opdracht aan bouwmeester Eduard Cuypers een kasteel te bouwen. Veel ornamenten die in het kasteel zijn verwerkt hebben met scheepvaart te maken, omdat Van den Bosch een opleiding tot luitenant-ter-zee 1e klasse heeft gehad. De tuinen werden aangelegd door tuinarchitect Dirk Tersteeg uit Naarden. De bestaande Serpentine-vijver werd met 1500 meter verlengd en het uitgegraven zand werd gebruikt om de grond om de vijver te verhogen. Deze heuvels worden de Bloedberg genoemd. Op het toegangshek staat het jaartal 1912, maar aangenomen wordt dat het huis in 1911 werd voltooid. De familie gaf er veel feesten, maar na de echtscheiding in 1915 verbleef Van den Bosch meer en meer in de Verenigde Staten. In 1938 werd een groot deel van het landgoed verkocht aan Staatsbosbeheer en het landhuis werd vanaf 1939 verhuurd aan hotelexploitant Buurke. Na een brand in 1940 werd de ruïne in 1943 verkocht aan Hotel Maatschappij Gooiland; het landhuis werd 1944 herbouwd onder architect W.C. Hamdorff sr. In 1975 werd het kasteel overgenomen door de Heineken Exploitatiemaatschappij, die er een conferentieoord van maakte. Vanaf 1987 verpachtte Heineken het aan opeenvolgende hotelketens Postiljon en Accor tot het in 2007 werd gekocht door de Event Company en een investeerder. Het kasteel werd grondig gerenoveerd. In het "Kasteel de Hooge Vuursche" zijn 19 gastenkamers en het koetshuis heeft nu zes vergaderruimten. Het huis is een van de trouwlocaties van Baarn. Koetshuis Het rechts van het kasteel staande koetshuis is een rijksmonument dat in 1977 werd verbouwd tot opleidingscentrum. De steen heeft de tekst: Dit opleidingscentrum werd op 14 oktober 1977 geopend door mejuffrouw CH.L. Heineken. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Baarn
Raadhuis van Idaarderadeel

Het voormalige gemeentehuis van Idaarderadeel is gelegen aan de Stationsweg in de plaats Grouw in de Nederlandse gemeente Leeuwarden. Het werd in 1941 gebouwd naar een ontwerp van A.J. Kropholler als onderkomen van de voormalige gemeente Idaarderadeel. Huidig gebruik In het gebouw is onder andere het Museum Hert fan Fryslân (voorheen De Trije Gritenijen) gevestigd. De collectie bestaat uit een goud-, zilver- en porseleinverzameling, een dorpenpresentatie en een Halbertsma-verzameling. In het gebouw zit verder een architectenbureau. Het bouwwerk is erkend als rijksmonument.
Noorderbegraafplaats (Hilversum)

De Noorderbegraafplaats is een begraafplaats in Hilversum. De begraafplaats, naar een ontwerp van W.M. Dudok, werd in 1929 in gebruik genomen. Het jaar daarop werden de gebouwen (ook door Dudok ontworpen) gerealiseerd. Destijds lag de begraafplaats direct aan de zuidkant van de Westerheide, maar inmiddels zijn aan alle zijden woningen gebouwd. Gebouwen De begraafplaats met aula, dienstwoning en dienstvleugel ligt aan de Laan 1940-1945 in de Nederlandse stad Hilversum. De gebouwen zijn beschermd als rijksmonument, de begraafplaats zelf is nog maar ten dele als ontwerp van Dudok herkenbaar en is niet beschermd. Op de begraafplaats staat een groot aantal bijzondere bomen. Het complex is ontworpen door de architect Willem Marinus Dudok (1884-1974), aanvankelijk als directeur van Publieke Werken en later (1927) als gemeentearchitect. De ontwerpfase begon in 1925 en bevatte daarna diverse ontwerpen met als eindresultaat het definitieve ontwerp van 1929. De bouw van de aula en bijgebouwen vond plaats in 1930, aan de rand van de toenmalige bebouwde kom in de hei. Met de ingebruikneming op 25 september 1930 konden de begravingen, waarvan de eerste al in 1929 plaatsvond, een waardig accent krijgen. Van 1994 tot 1996 vond een hoognodige renovatie van de gebouwen plaats onder supervisie van EGM architecten uit Dordrecht. Het oorspronkelijke ontwerp is weer in alle eer hersteld, hoewel de twee standpunten over de door Dudok destijds bedoelde kleur nog botsen. Op de algemene begraafplaats begraven Hans Brandts Buys, dirigent Klaas Dijkstra, morosoof Willem Marinus Dudok, architect Fons Jansen, kleinkunstenaar Herman van Keeken, entertainer Halbo C. Kool, dichter Emmy Lopes Dias, actrice Marie Henri Mackenzie, kunstschilder Jan Marginus Somer, hoofd Bureau Inlichtingen in Londen 1943-1945 Polar Bears Op de Noorderbegraafplaats liggen dertien leden van de Polar Bear Divisie begraven. De Polar Bears waren onderdeel van de Canadese troepen die Hilversum op 7 mei 1945 bevrijdden. Zij hadden de taak om de Duitse troepen te ontwapenen die in de omgeving van Hilversum gelegerd waren. Daarbij voltrok zich drie dagen na de bevrijding op 10 mei een tragedie nabij Paleis Soestdijk waar Duitse troepen hun oorlogstuig kwamen inleveren. Enkele Duitsers laadden een trekker met oorlogstuig uit en gooiden de spullen onder toezicht van Britse militairen op een hoop. Daarbij explodeerde een antitankmijn te midden van de andere munitie. Dertien leden van de Polar Bears werden op slag gedood. Zes anderen raakten ernstig gewond. Ook kwamen enkele Duitse soldaten om, onder wie de man die de mijn op de stapel had gegooid. Twee dagen later werden onder grote belangstelling de lichamen van de dertien Britse soldaten vanuit de Hilversumse Geraniumschool overgebracht naar de Noorderbegraafplaats. In de maanden daarna kwamen nog drie Britse Polars Bearsoldaten om die bij hun kameraden werden begraven. Literatuur K. Abrahamse, Oases van Rust, Geschiedenis van de Hilversumse begraafplaatsen, Historische Kring Hilversum en Museum Hilversum, publicatiedatum 2010, ISBN 9789081565615
Standerdmolen Moergestel

De standerdmolen van Moergestel is een naamloze gesloten standerdmolen die zich bevindt aan de Schoolstraat te Moergestel in de Nederlandse gemeente Oisterwijk. De molen is door C. Roozen in 1852 hiernaartoe overgebracht vanuit Biest-Houtakker, waar sinds 1280 al een standerdmolen stond. De molen heeft onder de steenbalk een moerstijl, die bij de oudste standerdmolens werd toegepast. De zijwegen van de molen hebben veldkruizen in plaats van weegbanden zoals gebruikelijk is bij standerdmolens. Onder de steenbalk zit een brasem en onder de lange burriebalken zitten slekken, waardoor de kast minder zwaar op de zetel rust. De molen is uitgerust met 3 koppel kunststenen; onder in de molen bevindt zich ook een elektrische maalstoel. De achtermolen heeft 15der (130 cm doorsnede), de middenmolen 17der (150 cm doorsnede) en de voormolen 13der (110 cm doorsnede) kunststenen. De achtermolen heeft een pennetjeswerk. Hierbij staat de bolspil stil en draait de loper in een taatspot boven op de bolspil. Op 3 oktober 2007 zijn de roeden gestreken en is de gietijzeren insteekkop van de houten bovenas verwijderd. In 2009 is een nieuwe, 6 meter lange as met nummer 2009/2 gegoten door de Nijmeegsche IJzergieterij en in het najaar van 2009 gestoken. De gietijzeren as is omkleed met de oude, houten bovenas. De 26 meter lange roeden van de firma Derckx zijn in september 2009 gestoken. De molen heeft voor het vangen (remmen) een vlaamse vang, die wordt bediend met een vangtouw en een vangtrommel. Overbrengingen De overbrengingsverhoudingen zijn: achtermolen 1 : 4,8 middenmolen 1 : 4,4 voormolen 1 : 5,4 Op de bovenas zitten twee wielen. Het bovenwiel (vangwiel) heeft 71 kammen en een steek van 12 cm. De achterste tandkrans heeft 62 kammen en een steek van 11 cm. Het tweede wiel heeft 81 kammen en een steek van 9,5 cm. Het steenrondsel van de achterste molen heeft 13, die van de middenmolen 16 en die van de voormolen 15 staven. Het varkenswiel voor het luien heeft 22 kammen. Fotogalerij
Fort bij Tienhoven

Fort bij Tienhoven, of ook wel kortweg Fort Tienhoven, is in de Nederlandse gemeente Stichtse Vecht een fort dat deel uitmaakte van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Ligging en bouw Met de bouw van het fort in de zuidwesthoek van de Loosdrechtse Plassen wordt gestart in 1848, twee jaar later is het fort voltooid. Het is gebouwd aan het kanaal naar de rivier de Vecht. In de directe omgeving bevinden zich diverse inundatiewerken met een relatie tot het fort zoals de Kraaienestersluis. Het fort is qua opzet nagenoeg gelijk aan de forten Fort Kijkuit en Fort Spion. Op het fort staat een vierkant wachthuis van baksteen, dat in tegenstelling tot de wachthuizen op Kijkuit en Spion is gefundeerd op roosters. De invoering van het getrokken geschut maakt het fort meteen verouderd. In 1879 gaat men over tot het verbeteren van het fort. De borstweringen worden verhoogd en verzwaard. Het wachthuis wordt grondig verbouwd tot een bomvrije kazerne voor maximaal 52 manschappen en twee onderofficieren. Verder wordt, links van de toegangsbrug, een tweede gebouw opgetrokken. Dit wachthuis, gebouw B, diende voor de huisvesting van de onderofficieren, bevatte het telegraafkantoor en een kruitmagazijn. In 1882 waren de wijzigingen voltooid. Bij de wijzigingen was de aanleg van twee damsluizen ten behoeve van de inundatie inbegrepen. Deze werden aangelegd onder leiding van Majoor Genie Commandant J.E.N. Schimmelpenninck van der Oye en Kapitein A.F. Swaan. In 1885 en 1886 werd een remise (gebouw C) opgetrokken voor het opbergen van twee vuurmonden. De fortwachterswoning dateert uit 1892 ter vervanging van een ouder gebouw. In 1939/1940 werd de remise op het fort verwijderd en bouwde men in de voorwal een koepelkazemat. Deze werd door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog opgeblazen om het materiaal te kunnen hergebruiken. Tegen het begin van de Tweede Wereldoorlog werden ten westen en ten zuidwesten van het Fort bij Tienhoven, of aan de Vechtzijde, verschillende groepsschuilplaatsen en enkele kazematten gebouwd. Deze werden toegevoegd om de sluizen en de accessen te helpen verdedigen. In het landschap zijn de profielen te herkennen van twee emplacementen voor positiegeschut, die tegelijkertijd naast het fort werden gebouwd. Ook een tankversperring ligt nog onder de grond verscholen op ongeveer 300 meter voor het fort. Functie De functie van het Fort bij Tienhoven was om het acces dat werd gevormd door de Tienhovensche Vaart (huidige Tienhovense kanaal) en de inundatiekade langs deze vaart af te grendelen. Voorts werden de lokale inundatievoorzieningen beveiligd. Het Fort bij Tienhoven is gewaardeerd als rijksmonument en Staatsbosbeheer is de eigenaar. Het fort is als ruïne bewaard en er verblijven vleermuizen. Het is niet toegankelijk voor publiek maar zeker in de winter goed zichtbaar van de buitenkant. Externe links Staatsbosbeheer Fort bij Tienhoven Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Fort bij Tienhoven Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Tienhoven (Stichtse Vecht)