NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel Sandenburg

Kasteel Sandenburg is een Nederlands kasteel in Langbroek (gemeente Wijk bij Duurstede) in de provincie Utrecht. Het behoort tot het gelijknamige landgoed. Sandenburg ligt aan de Langbroekerwetering. Het kasteel wordt voor het eerst genoemd in 1391: in dat jaar werd het beleend aan Jan van Zijl. In 1792 werd de woontoren gekocht door Gijsbert Carel Cornelis Jan baron van Lynden. Tussen 1861 en 1865 liet F.A.C graaf van Lynden van Sandenburg het door de Utrechtse architect Samuel Adrianus van Lunteren uitbreiden tot het huidige kasteel. Het kasteel wordt nog steeds particulier bewoond door de familie van Lynden van Sandenburg. Achter het kasteel ligt een oranjerie, waar vroeger bijzondere planten de winter doorbrachten. De oranjerie wordt verhuurd als een trouw- en evenementenlocatie. In de voormalige stal, het koetshuis en op de bovenste verdieping van het kasteel zijn tegenwoordig bedrijven gevestigd. In het koetshuis van Sandenburg is de dichter Gerrit Achterberg geboren. Een stuk van de provinciale weg N229 tussen Wijk bij Duurstede en Werkhoven is vernoemd naar de voormalige eigenaar van het kasteel: 'Graaf van Lynden van Sandenburgweg'. Heren en vrouwen van Sandenburg G.C.C.J. baron van Lynden van Sandenburg (1767-1850), heer van Sandenburg 1793- Mr. F.A.A.C. baron van Lynden van Sandenburg (1801-1836) Mr. C.Th. graaf van Lynden van Sandenburg (1826-1885) Mr. F.A.C. graaf van Lynden van Sandenburg (1873-1932) Mr. C.Th.E. graaf van Lynden van Sandenburg (1905-1990) Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Langbroek
Mariakerk (Breda)

De Mariakerk is een kerk in de wijk Overakker en IJpelaar in het zuiden van de Nederlandse gemeente Breda. De kerk ligt aan het Mariaplein. Geschiedenis De Mariaparochie is opgericht in februari 1933. Bouwpastoor was Joseph Baeten, later de zesde bisschop van Breda. De Mariakerk werd ontworpen door architect Jacques Hurks in een, aan de Amsterdamse School verwante, expressionistische stijl. De kerk werd ingezegend op 31 mei 1934. Het gebouw stond toen nog midden tussen de akkers; hieraan dankt de kerk de bijnaam spruitjeskerk. Tot 1942 viel de parochie onder de gemeente Ginneken en Bavel. Op 31 mei 2009 was het 75 jaar geleden dat de Mariakerk werd ingewijd. Dit werd in mei gevierd met diverse activiteiten. Ter gelegenheid van het jubileum is er een boekje over de geschiedenis van de kerk gemaakt. Sinds 2020 is de kerk eigendom van het bisdom van Breda. Twee parochies maken van de kerk gebruik: de Poolse Parochie van de Heilige Maximiliaan Maria Kolbe en de R.K. Parochie van de Heilige Familie. Externe links Poolse Parochie van de Heilige Maximiliaan Maria Kolbe R.K. Parochie van de Heilige Familie
Slotkapel (Egmond)

Die Slotkapel (deutsch: Schlosskapelle) ist ein spätgotisches Kirchengebäude in Egmond aan den Hoef, einem Ortsteil von Egmond in der niederländischen Provinz Noord-Holland. Das Bauwerk wird durch die Kirchengemeinde Egmond innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden genutzt, aus deren Besitz es für den Unterhalt in eine Stiftung überführt wurde. Das Kirchengebäude ist seit 1968 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Das ursprünglich als Kapelle der Burg der Herren von Egmond errichtete Gotteshaus war vor der Einführung der Reformation dem Patrozinium der heiligen Katharina von Alexandrien unterstellt und geht auf einen Vorgängerbau aus dem 13. Jahrhundert zurück. Dieser wurde 1431 auf Veranlassung von Jan II. von Egmond teilweise abgebrochen und als repräsentatives spätgotisches Gotteshaus mit einschiffigem Langhaus und zwei niedrigeren Anbauten als Pseudokreuzarmen hergerichtet, so dass das Bauwerk einen kreuzförmigen Grundriss erhielt. Im selben Jahr gründete Jan an der Kirche ein Kollegiatstift und stattete das Kapitel mit Grundbesitz im Raum Egmond aus. Im Zuge der Belagerung von Alkmaar während des Achtzigjährigen Krieges wurde auch die Kapelle durch die Geusen am 7. Juni 1573 in Brand gesetzt, um zu verhindern, dass sich spanische Truppen in Egmond einquartierten. Die schweren Beschädigungen durch den Brand wurden erst ab 1633 durch eine Restaurierung im Auftrag der Staaten von Holland behoben. Teile der Nordfassade wurden umgebaut und ein neues Dach errichtet. Zu dieser Zeit wurden auch die Buntglasfenster geschaffen, die von verschiedenen Städten und Adelsfamilien gespendet worden waren. Im Anschluss an die Bauarbeiten wurde die Kapelle an die Niederländische Reformierte Kirche übergeben. 1913/14 wurde die Schlosskapelle dank einer anonymen Spende teilweise restauriert. Während dieser Restaurierung wurde der Eingang in der Südfassade zugemauert. Zwischen 1960 und 1966 konnten weitere Herstellungsmaßnahmen stattfinden. 1983 wurde festgestellt, dass sich die Schlosskapelle in einem sehr schlechten baulichen Zustand befand. Da der Kirchengemeinde jedoch die finanziellen Mittel fehlten, wurde 1984 eine Stiftung zur Restaurierung der Schlosskapelle gegründet, in deren Besitz die Kapelle 1987 überging. Orgel Seit 1933 befand sich eine von Hendrik Spanjaard erbaute Orgel in der Kapelle. Dieses Instrument wurde im Jahr 1992 durch eine ursprünglich 1898 für die Gereformeerde Kerk in Wirdum durch die Firma Bakker & Timmenga errichtete Orgel ersetzt. Die Orgel wurde durch die Erbauerfirma restauriert und in Egmond wieder aufgebaut. 2015 wurde das Instrument erweitert. Weblinks Einzelnachweise
Slotkapel (Egmond aan den Hoef)

De Slotkapel in Egmond aan den Hoef is een eenbeukig kerkgebouw met pseudotransept gelegen bij de ruïne van het Kasteel Egmond en bezoekerscentrum Huys Egmont. Ze is vooral in gebruik voor huwelijksplechtigheden. De kapel is sinds 1987 eigendom van Stichting Restauratie Slotkapel. Geschiedenis De eerste slotkapel werd in 1229 in opdracht van Willem I van Egmont gebouwd en in dat jaar door de bisschop van Utrecht officieel ingewijd. Volgens de kroniek van Dirk Wouters uit 1565 werd ze in 1431 door Jan II van Egmont afgebroken en herbouwd. In de westgevel bevindt zich een gevelsteen waaruit blijkt dat de eerste steen dat jaar werd gelegd door Jan II. De nieuwe kapel was gewijd aan de heilige Catharina van Siena. Ook stelde Jan II zes seculiere kanunniken aan om de koorgebeden en de eredienst te doen, waardoor de kapel fungeerde als kapittelkerk. In 1451 stierf Jan en hij werd in de Slotkapel begraven. In 1573, tijdens het beleg van Alkmaar, werden het kasteel, de Slotkapel en ook de abdij van Egmond Binnen in opdracht van geuzenaanvoerder Diederik Sonoy onder vuur genomen en in brand gestoken, omdat hij bang was dat het Spaanse leger, dat Alkmaar belegerde, het kasteel zou bezetten. De kapel werd zwaar beschadigd. Het aan de kapel verbonden kapittel werd daarna niet meer hersteld. In 1633 werd de Slotkapel in opdracht van de Staten van Holland hersteld. Diverse steden (Noorderkwartier van Alkmaar, Haarlem, Hoorn, Edam, Enkhuizen Monnickendam en Purmerend) en overheden (gecommitteerden van West-Friesland, staten van Holland), edelen (prins Frederik-Hendrik, Johan van Foreest, Thomas van Egmond van den Nijenburg) en compagnieën uit die tijd deden daarvoor schenkingen, waaronder de gebrandschilderde ramen. Het raam van Haarlem werd gemaakt door de Haarlemse glazenier Pieter Holsteyn, de andere ramen door de Hoornse glazenier Jan Maertensz Engelsman. In de Slotkapel bevindt zich ook het graf van Helena Jans van der Stroom, geliefde van René Descartes (1596-1650). Bij de Slotkapel werd een standbeeld opgericht voor hem. Het uurwerk in het torentje is in 1682 gemaakt door Christiaan Huygens. De klokkenstoel met een klok van Jan Verbruggen stamt uit 1750. In de kapel hangt een scheepsmodel (een zogenaamde brik) die werd vervaardigd door koster en voorzanger Jacob Krans Sieuwers (1797-1856). Het orgel werd in 1898 gebouwd door Bakker & Timmenga en is afkomstig uit de kerk van de Friese plaats Wirdum. Het werd volledig gerestaureerd. In 1913-1914 onderging de kapel een restauratie dankzij een anonieme schenking. In de jaren 1960 en 1980 werden weer restauraties uitgevoerd. De Slotkapel doet vooral dienst als locatie voor feestelijke aangelegenheden. Het is een officiële trouwlocatie, in 2008 vond het 1000ste huwelijk plaats. Daarnaast worden er veel concerten georganiseerd. De akoestiek wordt geroemd. Foto's
Verzorgingsplaats Zwinderscheveld

Verzorgingsplaats Zwinderscheveld is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van de A37 in de richting Meppen-Hoogeveen tussen afritten 3 en 2 in de gemeente Coevorden. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Groote Veldblokken.
Verzorgingsplaats De Poppe

Verzorgingsplaats De Poppe is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A1 tussen de grens met Duitsland - Oldenzaal Autoweg genaamd - en aansluiting 34 (De Lutte). De verzorgingsplaats ligt aan de noordzijde van de snelweg nabij de buurtschap de Poppe in de gemeente Losser, negen kilometer ten oosten van Oldenzaal. Aan de zuidzijde van de snelweg ligt op Duits grondgebied de verzorgingsplaats Bentheimer Wald aan de A30. De twee verzorgingsplaatsen zijn verbonden door een voetbrug. De vrachtwagenparkeerplaatsen van verzorgingsplaats De Poppe waren tot 2024 structureel overbelast. De capaciteit bedroeg 160 legale parkeerplaatsen, maar op reguliere nachten stonden er meestal 200 à 210 vrachtwagens geparkeerd op alle beschikbare ruimte. Er waren nachten met uitschieters naar meer dan 250 vrachtwagens, wat betekent dat er dan circa 100 vrachtwagens op niet-legale plekken geparkeerd stonden. Het grootste deel van het vrachtverkeer parkeert óf kort, óf gedurende de gehele nacht. De reguliere capaciteit was al vanaf het begin van de avond grotendeels gevuld. Circa 80% van de vrachtwagens komt uit de nieuwere EU-landen, met name Polen. Ook Russische, Wit-Russische en Oekraïense vrachtwagens staan hier veel, mede omdat op de verzorgingsplaats een van de weinige douanekantoren is gevestigd. Lang parkeren komt weinig voor, meestal alleen in het weekend. Het structurele tekort aan parkeerplaatsen was circa 50, maar niet duidelijk is wat de latente vraag is. Veel vrachtverkeer kan ook doorrijden als blijkt dat er ook illegaal geen ruimte meer is om te parkeren. Een ander probleem is het gebrek aan parkeercapaciteit zowel aan de Duitse A30 tussen Bad Oeynhausen en de Nederlandse grens en verder langs de Nederlandse A1 richting Deventer. De verderop gelegen verzorgingsplaats Het Veelsveld heeft een capaciteit van slechts een stuk of 10 vrachtwagens en een flink eind verder ligt bij Holten verzorgingsplaats Struik met circa 25 plaatsen. Weliswaar is er bij Hengelo-Noord een truckstop langs de N342, maar deze is 'betaald' en over het algemeen minder populair bij Oost-Europese vrachtwagenchauffeurs omdat ze hiervoor niet gecompenseerd worden. Rond 2014 maakte Rijkswaterstaat een uitbreiding met 50 plaatsen bekend.
Arsenaal (Nijmegen)

Het Arsenaal is een rijksmonument aan het plein Mariënburg in het centrum van de Nederlandse stad Nijmegen. Het pand is gebouwd tussen 1820 en 1824, en werd in dat jaar geopend als artillerie- of tuighuis op de plaats van het voormalige kloostercomplex Mariënburg waar de tegenovergelegen Mariënburgkapel deel van uitmaakte. Tot 1908 maakte het arsenaal deel uit van de Mariënburgkazerne. Het pand werd eigendom van de gemeente Nijmegen, die er een stadswerkplaats in vestigde. Deze verhuisde in 1938 en de bedoeling was om het arsenaal als gemeentearchief in gebruik te nemen. De Tweede Wereldoorlog verhinderde dat en na de oorlog keerde de stadswerkplaats terug, omdat haar pand aan de Dominicanenstraat zwaar beschadigd geraakt was. Tevens werd het een werkplaats voor het er tegenover gelegen politiebureau en vanaf 1968 het bureau gevonden voorwerpen en rijwielen. In 1978 verhuisde het gemeentearchief, na een verbouwing, alsnog van de Mariënburgkapel naar het arsenaal. In 2001 verhuisde het archief naar de naastgelegen nieuwe bibliotheek. In 1999 werd door de gemeente besloten tot een deels commerciële en deels culturele bestemming van het pand. In 2003 opende in de ene helft horecabedrijf het Vlaams Arsenaal en in de andere helft werden de instellingen Europese Stichting Joris Ivens, Nijmegen Blijft in Beeld, Dziga, werkplaats voor filmmakers en videokunstenaars, Vlaams Cultureel Kwartier en D-Film gevestigd die verenigd werden als vereniging Het Arsenaal. In het midden van het pand werd een doorgang gemaakt die voortaan de nieuwe Moenenstraat met de Marikenstraat verbond. Achter het arsenaal, op de Arsenaalplaats, kwamen terrassen. Externe links vereniging Het Arsenaal Het Arsenaal op huisvandenijmeegsegeschiedenis.nl Vlaams Arsenaal
Open Havenfront

Het Open Havenfront is het water tussen de Prins Hendrikkade en het Stationseiland in Amsterdam. Over dit water liggen drie brede bruggen, voorzien van gescheiden rijbanen of voetpaden en tramrails: de Westelijke Toegangsbrug (brug nr. 13), de Sint Nicolaasbrug (Middentoegangsbrug; brug nr. 306) en de Kamperbrug (brug nr. 285). Ten westen van de westelijke brug ligt een moderne fietsbrug. Van 1660 tot 1870 stond hier de Nieuwe Stadsherberg op palen in het water bij de oude monding van de Amstel. Het Open Havenfront ontstond in zijn huidige vorm tussen 1870 en 1880 door het aanplempen van het Stationseiland in het IJ ten behoeve van de bouw van het Centraal Station. Aan de westkant sluit het water aan op de Singel en de Westertoegang naar het IJ. In het midden komt het water van het Damrak erop uit, aan de oostkant sluit het aan op het Oosterdok. In het oostelijke deel van het water staat langs het Stationseiland het Noord-Zuid-Hollands Koffiehuis, in het westelijke deel zijn er aanlegplaatsen voor rondvaartboten. Tussen het Stationseiland en het Damrak is de tunnel voor de Noord/Zuidlijn gebouwd. Fietsenstalling Onder de noemer 'De Entree' is er tussen 2018 en 2023 onder het westelijke deel van het Open Havenfront een fietsenstalling gebouwd voor circa 7.000 fietsen. In het verlengde van de Martelaarsgracht, naast de Westelijke Toegangsbrug, is de entree. Ook is het water verbreed aan de zijde van de Prins Hendrikkade (het vroegere Prins Hendrikplantsoen). Hier is een verlaagde kade aangelegd met steigers voor rondvaartboten. De kosten van het hele project zijn begroot op 90 miljoen euro. De nieuwe stalling was mede bedoeld als vervanging van de 'fietsflat', die sinds 2001 aan de westkant van het Stationsplein staat, boven het water van het Open Havenfront. Na de opening van de nieuwe fietsenstalling in januari 2023 werd de fietsflat gesloten. De flat bleef nog wel staan, voor het geval er extra parkeerruimte nodig is, voordat de parkeergarage aan de oostkant van het station rond 2030 open gaat. Literatuur Geschiedenis van het Amsterdamse Stationsplein. Auteur: Lydia Lansink. Amsterdamse Raad voor de Stedebouw, 1982, ISBN 90-70665-08-5 Externe link Stationseiland Amsterdam
Sint-Petrus' Bandenkerk of Hofkerk

De Sint-Petrus' Bandenkerk of Hofkerk is een kerk in Bergeijk in de provincie Noord-Brabant. Het is een gotische kruiskerk zonder toren, maar met een klein kruistorentje, in pseudobasilikale stijl gebouwd. De toren is in 1650 omgevallen en nooit meer herbouwd. Het koor is uit 1422, en het laatgotische bakstenen dwarspand en schip stammen uit het begin van de 16e eeuw. Voor die tijd was het schip lager. Aan de zuidkant zijn de ramen hoger dan aan de noordkant, om een betere lichtval in de kerk te verkrijgen. Het schip en dwarspand hebben een vijfribbig tongewelf en het koor heeft een kruisribgewelf. Het interieur is sober. De kerk is van 1648 tot 1798 gebruikt voor de protestantse eredienst. Van 1888-1893 werd de kerk gerestaureerd en vergroot door Caspar Franssen. Na de Tweede Wereldoorlog bouwden de katholieken een nieuwe, grotere kerk op de Elzenhof waarin de belangrijkste monumenten uit het interieur geplaatst werden. De Hofkerk heeft leeggestaan van 1965-1994. In de jaren 70 van de 20e eeuw werd de kerk tot rijksmonument verklaard en gerestaureerd. Ze werd aanvankelijk slechts voor bijzondere diensten gebruikt, maar toen het aantal kerkgangers verminderde heeft men de Hofkerk weer als parochiekerk in gebruik genomen en is de nieuwe kerk, op de toren na, gesloopt. Het interieur bevat beelden van Sint-Jan en Sint-Lucia uit 1490. Het Johannesbeeld wordt toegeschreven aan Meester Arndt van Utrecht en het Luciabeeld aan de Meester van de Heiligenbeelden uit Leende. Er is een apostelbeeld uit 1480, een tweetal Mariabeelden, een biechtstoel en een communiebank zijn uit de 18e eeuw. Het orgel is uit 1902. Het werd gebouwd door Michaël Maarschalkerweerd voor de Hervormde kerk te Geervliet, gerestaureerd van 1999-2001 en daarna in Bergeijk geplaatst. Het telt 21 registers en is vooral geschikt voor 19e-eeuwse en 20e-eeuwse muziek. Bij de kerk staat ook het enige klokhuis van Noord-Brabant. Externe links Parochiewebsite Sint-Petrus' Bandenkerk of Hofkerk op Reliwiki
Buiten Verwachting

Buiten Verwachting is een korenmolen in Nieuw- en Sint Joosland in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1874 gebouwd als opvolger van een afgebrande houten molen. De molen was tot 1918 tevens als pelmolen ingericht. Na ernstig in verval te zijn geraakt is de molen tussen 1981 en 1983 grondig gerestaureerd en heropend. De huidige eigenaar is de gemeente Middelburg. De gemeenteraad stemde eind 1976 in met de aankoop van de molen, waarvoor 20 mille moest worden betaald. In de raadsvergadering van 19 februari '79 ging de raad akkoord met een krediet van 275.000 gulden voor de restauratie van de molen. Dat geld zou worden betaald door Momumentenzorg (van het ministerie van Cultuur), de provincie en de gemeente. Het rijk zou daarbij 110.000 gulden voor zijn rekening nemen; de gemeente bijna negentig mille. Ook de vereniging 'De Hollansche Molen’ heeft een geldelijke bijdrage geleverd. In 1982 is de molen voorzien van een betonnen vloer met palen van de Waalpaal B.V. waardoor verzakkingen niet meer zullen optreden. (zie ook het artikel in Provinciale Zeeuwse Courant van 18 maart 1982 blz 6. De molen is ingericht met drie koppels maalstenen. De roeden zijn 23 meter lang, de binnenroede is voorzien van het oudhollands hekwerk met zeilen en de buitenroede van het fokwieksysteem, ook met zeilen. Een vrijwillig molenaar stelt de molen regelmatig in bedrijf.
Boschdijk 525

Boschdijk 525 is een in 1964 voltooide kantoortoren in het stadsdeel Woensel-Zuid in Eindhoven, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het gebouw is gelegen aan de Boschdijk en was tot 2001 het hoofdkantoor van Philips Nederland. Het was tot 1999 het hoogste kantoor- of woongebouw van Eindhoven, maar raakte die positie kwijt bij de oplevering van De Regent. Binnen Philips stond het gebouw bekend onder de naam VB, waarbij de V verwijst naar kantorenpark Vredeoord en de letter B de aanduiding is voor het gebouw. Zo waren er ook de gebouwen VA, VH, VP en VO op het kantorenpark. Het bouwwerk bestaat behalve uit hoogbouw uit laagbouw, het werd 22 juli 2021 ingeschreven in het register van rijksmonumenten. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Eindhoven
Hoge Molen

Le Hoge Molen — littéralement : haut moulin — est un moulin à vent de type Grondzeiler (« marin de terre ») (sorte de moulin qui peut être directement actionné depuis le sol). Il est localisé au niveau du Boezemkade (quai de Boezem), à Nieuw-Lekkerland, district de la commune de Molenwaard, dans la province de Hollande-Méridionale. Il appartient au réseau des 19 moulins de Kinderdijk-Elshout, site classé patrimoine mondial de l'humanité par l'UNESCO en 1997. Histoire Le moulin est construit en 1740. Dans la seconde moitié du XIXe siècle, le moulin fait l'objet de plusieurs modifications qui permettent de le moderniser et d'augmenter sa capacité de drainage. Après avoir cessé de fonctionner à partir de 1955, le Hoge Molen bénéficie d'une importante restauration en 1966. Le Hoge Molen fait l'objet d'une inscription au titre de monument national néerlandais en date du 7 mai 1968. En 1981, le moulin est doté d'un nouveau moteur en 1981. Caractéristiques Le Hoge Molen est un moulin de type marin de terre ayant pour destination de drainer un polder. Le moulin possède une envergure comprise entre 28 et 28,20 m. Il dispose d'une roue à aubes fabriquée en 1854 et mesurant 6,25 m de diamètre. Le rapport d'engrenage entre la grande roue dentée et la petite roue dentée est de 1.94. Sa roue supérieure (ou rouet) est constituée de 32 barres internes et dispose de 71 alluchons (sorte de dent) d'une longueur de 12,8 cm. Sa roue inférieure est, quant à elle, dotée de 47 alluchons, chacune d'une longueur de 12,0 cm. D'autre part, le Molen est muni d'un frein de blocage aménagé via l'axe de rotation des ailes. Sur le fronton du moulin, aux ornements sobres et peint en vert foncé, une inscription blanche indique la date de sa construction en latin : « Anno 1740 ». Galerie de photographies Notes et références Notes Références Pour approfondir Bibliographie : document utilisé comme source pour la rédaction de cet article. (nl) Thimo de Nijs et Eelco Beukers, « Molenbemallinge bij Kinderdijk », dans Thimo de Nijs et Eelco Beukers, Geschiedenis van Holland, Partie 2, vol. 2, Uitgeverij Verloren, 2002 (lire en ligne). (nl) Catharina L. van Groningen, De Alblasserwaard, Waanders Uitgewers, 1992, 722 p. (lire en ligne). Articles connexes Alblasserwaard Kinderdijk Liste des moulins à vent de Hollande-Méridionale Molenwaard Moulin à vent Moulin de polder Liens externes (nl) « Nieuw-Lekkerland, Zuid-Holland : De Hoge Molen », sur la base de données Molendatabase (consulté le 17 octobre 2017). (nl) « Monumentnummer: 30538 : Blowezemkade 2 2957LA te Nieuw-Lekkerland », sur le site du Rijksmonumentregister (consulté le 11 octobre 2017). (nl) « De Hoge Molen te Kinderdijk / Nieuw-Lekkerland », sur la base données molens.nl (consulté le 8 janvier 2018). « Réseau des moulins de Kinderdijk-Elshout », sur le site du Comité du patrimoine mondial, Organisation des Nations unies pour l'éducation, la science et la culture (consulté le 13 octobre 2017). Portail des énergies renouvelables Portail de l’architecture et de l’urbanisme
De Hoge Molen

De Hoge Molen is een poldermolen aan de Boezemkade in het Nederlandse Nieuw-Lekkerland. Hij is gebouwd in 1740 en behoort tot de Kinderdijkse molens. De Hoge molen functioneerde als bovenmolen en maalde het water van de lage boezem naar de hoge boezem. Een van de twee molens die het water uit de polder in de lage boezem maalden, de Kleine of Lage Molen, bestaat nog steeds. Toen in 1966 het scheprad van de Hoge Molen werd vervangen door een vijzel en de molen het water rechtstreeks vanaf het polderpeil kon opvoeren, verloor de Lage Molen zijn functie. Sinds 1997 loost de polder het overtollige water via een vijzelgemaal rechtstreeks op de Lage Boezem van de Overwaard. De wieken van de molen zijn voorzien van het systeem Fauël op beide roeden. Eigenaar van de Hoge Molen is de Stichting Werelderfgoed Kinderdijk; hij is niet voor bezichtiging opengesteld. Zie ook Kinderdijkse molens
Windlust (Brouwershaven)

Windlust is een kleine, maar functionele korenmolen in de Nederlandse stad Brouwershaven. Deze korenmolen is in 1935 gebouwd door molenmaker J. van de Hamer. Het doel van de molen, die ongeveer een derde van de grootte heeft van de doorsnee stellingmolen, was het demonstreren van zijn vindingen aan zijn klanten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wekte de molen elektriciteit op, zodat de eigenaar naar de radio kon luisteren. Naderhand is de gemeente Brouwershaven eigenaar van Windlust geworden. In 1955 werd het molentje verplaatst naar zijn huidige locatie, vlak bij de jachthaven. Toen in 1990 een storm de molen omblies, heeft de gemeente deze gerestaureerd. Er wordt nu op vrijwillige basis graan gemalen. De molen, die eigendom is van de gemeente Schouwen-Duiveland, is te bezoeken wanneer deze draait. De molen heeft de status gemeentelijk monument.