NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Provinciehuis (Groningen)

Het provinciehuis van Groningen is het bestuurlijk centrum van de provincie Groningen. Het gebouwencomplex staat aan de oostzijde van het Martinikerkhof in het hart van de stad Groningen. Het frontgebouw aan het Martinikerkhof dateert uit het begin van de twintigste eeuw, de achterzijde, met daarin de statenzaal, is de voormalige Latijnse Sint Maartensschool van Groningen en dateert uit de late middeleeuwen. Geschiedenis De huidige provincie Groningen ontstond in 1594 na de reductie van Groningen. De Ommelanden wilden weinig van de stad weten, maar de Republiek hechtte groot belang aan de stad als vesting in het noorden en dwong de Ommelander jonkers een niet gewild samengaan met de stad op. Voor het bestuur van het nieuwe gewest werd na lang zoeken de voormalige Sint Maartensschool uitverkoren. Deze school werd vermoedelijk in de 14e eeuw hier gesticht en komt voor het eerst voor in een stadsrekening uit 1425 als 'schole tho Sunte Meerten'. Huidige gebouw De oude Sint Maartensschool voldeed tot in de negentiende eeuw als zetel van het bestuur van Stad en Lande. Er werden in de loop der jaren wel een aantal kleine bijgebouwtjes aan het gebouw toegevoegd, maar tot 1871 bleef de oude school de kern van het provinciehuis. In dat jaar werd aan het Martinikerkhof een nieuw provinciehuis geopend, dat aan het Martinikerkhof, voor het oude schoolgebouw werd gebouwd. Het nieuwe provinciehuis, een Waterstaatgebouw, werd echter na veertig jaar alweer gesloopt en vervangen door het huidige gebouw, ontworpen door Jan Vrijman, die in Groningen ook het Academiegebouw heeft ontworpen. De oude Sint Maartensschool is nog steeds in het complex terug te vinden, het is tegenwoordig in gebruik als de vergaderzaal van Provinciale Staten. Het provinciehuis van Groningen kreeg landelijke aandacht toen tijdens het boerenprotest van 2019 boze boeren het provinciehuis bestormden en de deuren open werden geforceerd met een trekker. Portierswoning Naast het provinciehuis staat de portierswoning. Dit is een herbouw van het oude Cardinaalshuis (Huis Cardinael), dat in 1559 werd gebouwd in de (Oude) Kijk in 't Jatstraat, waarschijnlijk voor mandenmaker Pauwei Cornelis, die lid was van de gezworen gemeente en hoofd was van de schutterij. Het huis is vernoemd naar de laatste eigenaar, effectenhandelaar Klaas Cardinaal. In 1893 werd het afgebroken, maar de stenen van de Renaissancistische façade met de portretmedaillons van Alexander de Grote, Koning David en Karel de Grote (waarschijnlijk een afgeleide van de van neghen den besten) werden door toedoen van rijksarchivaris Johan Adriaan Feith bewaard en na de bouw van het Provinciehuis in 1927 weer opgebouwd naast het provinciehuis. Het is intern met het provinciehuis verbonden door een viertal doorgangen. Interieur Literatuur Hermus, Jacques, Het Provinciehuis: van Latĳnse school tot bestuurscentrum. Stichting Vrienden van de Stad Groningen, Groningen (1987), ISBN 978-90-71407-02-4
Sint-Jans Onthoofdingkerk (Gemert)

De kerk van Sint-Jans Onthoofding is een rooms-katholieke kerk in Gemert aan het Kerkepad en de Kerkstraat. De kerk bevindt zich nabij het centrum, ten noorden van het Kasteel van Gemert. Het is een neogotische kruiskerk met hoge fronttoren. De kerk heeft nog muurwerk en een zijkapel uit de 15e eeuw: de parochie is in 1437 gesticht en was voordien onderhorig aan die te Bakel. Uit dit jaar dateert het middenschip, terwijl het koor en de sacristie uit 1467-1482 stammen. De kerk is in 1853 ingrijpend verbouwd en uitgebreid in neogotische stijl door Hendrik Jacobus van Tulder. Hierbij is ook een toren toegevoegd. Deze is 57 meter hoog en is uitgevoerd met een achtkantige naaldspits en vier hoektorentjes. De zes torentjes aan het front van het schip hebben achtkantige spitsen tussen vier topgevels. De puntgevels van de zijbeuken zijn schijngevels, waarachter lessenaardaken schuilgaan. Het interieur wordt gedekt door witgepleisterde netgewelven. In de zijbeuken hangen twee schilderijen, een van de heilige Dominicus uit 1745 en een van Sint-Jan uit 1830. In de Mariakapel hangt een middeleeuws kruisbeeld en verder is er een 15e-eeuws hardstenen doopvont met koperen deksel, stenen wijwaterbakken en kruiswegstaties. De kerk is voorzien van houtsnijwerk en gebrandschilderde ramen. Het neogotisch hoofdaltaar is ontworpen door Hendrik van der Geld. Het orgel stamt uit 1833 en werd gebouwd door Franciscus Cornelius Smits. Het mechanisch uurwerk uit 1897 is van de Nuenense torenuurwerkmaker Adriaan Vos. De kerk is opgenomen in het Rijksmonumentenregister. Zie ook Heilig Hartbeeld (Gemert, Kerkstraat) Externe link Parochie H. Willebrordus: Gemert, St. Janskerk
Kerk van Zweeloo

De Hervormde kerk van de Drentse plaats Zweeloo werd gebouwd in de tweede helft van de 13e eeuw. Beschrijving De kerk werd gebouwd op de fundamenten van zijn voorganger, een houten kerkje uit de 12e eeuw. Het gebouw vertoont de kenmerken van de overgangsperiode tussen de romaanse en de gotische bouwstijl. De kerk bevindt zich aan de zuidoostelijke zijde van het dorp Zweeloo net aan de rand van de bebouwde kom. De kerk zou, wellicht vanwege het bezit van de 14e-eeuwse Mariaklok, die in de dakruiter hangt, aan Maria gewijd geweest kunnen zijn. De klok draagt de tekst "UTILIS.AD.VARIA.FUNGOR.VOCOR.CLCD.MARIA", door Warmolts vrij vertaald als "ik doe dienst bij verschillende gelegenheden, men heeft mij in 1500 Maria genoemd". De klok bleef tijdens de Tweede Wereldoorlog vanwege de grote historische waarde gespaard. De ramen zijn spitsbogig met romanogotische kenmerken, maar niet allen authentiek. In de jaren 1929/1930 werd de kerk ingrijpend gerestaureerd, waarbij er nieuwe vensters werden toegevoegd. In het interieur zijn opvallende elementen: het romaanse doopvont van Bentheimer zandsteen uit de 13e eeuw, de gotische wijwaterbak uit de 15e eeuw en de preekstoel met houtsnijwerk uit 1709. Het doopvont werd na de reformatie verwijderd uit de kerk en heeft daarna dienstgedaan als drinkbak voor vee en als slijpsteen voor messen. Het Drents Museum heeft het doopvont teruggevonden en gekocht en het vervolgens weer teruggeplaatst in de kerk van Zweeloo. Het museum beschikt nog over een oude smeedijzeren offerbus uit de 17e eeuw, die afkomstig is uit de kerk van Zweeloo. Deze offerbus werd door de kerkvoogden rond 1892 afgestaan aan het museum op verzoek van het toenmalige bestuurslid Van den Biesheuvel Schiffer. Het kerkorgel werd in 1904 vervaardigd door de orgelbouwer Jan Proper en in 2006 gerestaureerd door de Gebroeders Reil. Het heeft één manuaal, zeven registers en een aangehangen pedaal. Bijzonderheden Op het kerkhof rond de kerk ligt onder anderen de schrijver en predikant Alexander Lodewijk Lesturgeon begraven. Hij was een van de drie podagristen en stond aan de bakermat van de Drentstalige literatuur. Lesturgeon was van 1864 tot zijn overlijden in 1878 predikant van Zweeloo. Tijdens zijn verblijf in Drenthe maakte Vincent van Gogh een schets van de kerk (zie afbeelding). Fotogalerij
De Elsehof

De Elsehof is een boerderij gelegen op het landgoed Linschoten in de Nederlandse gemeente Montfoort. Geschiedenis In 1850 erfde Elisabeth barones von Arnim op 16-jarige leeftijd het landgoed Linschoten van haar oom Paul Emile Adriaan Jan Hendrik Strick van Linschoten (1798-1849). Haar vader was Heinrich Alexander von Arnim en haar moeder Elisabeth (Betty) Strick van Linschoten (1800-1846), dochter van Paul Strick van Linschoten. In 1855 trouwde zij met Friedrich Wilhelm graaf von dem Bussche Ippenburg. Hetzelfde jaar werd op het landgoed boerderij De Elsehof gebouwd. Het is een vroeg voorbeeld van de in de tweede helft van de 19e eeuw populaire chaletstijl. De Elsehof is een dwarshuisboerderij. Het gebouw is een rijksmonument.
Koepelkerk (Berlikum)

De Koepelkerk is een kerkgebouw te Berlikum in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument. Beschrijving De koepelkerk met een achtkantige koepel werd gebouwd van 1777 tot 1779 op de fundamenten van de oude kruiskerk uit de 14e eeuw met zadeldaktoren die niet meer gerestaureerd kon worden. Willem Douwes, oud-stadsbouwmeester van Harlingen, maakte de tekening van de kerk naar een plattegrond uit het leerboek van Simon Bosboom. Willem Douwes had eerder de Sint-Willibrorduskerk te Holwerd ontworpen. In de lantaarn hangt een kleine luidklok (1593) afkomstig uit de oude kerk. De klok uit 1663 van Jurjen Balthasar werd in 1798 verkocht. Er is ook een grafzerk van de moeder van Pieter Stuyvesant bewaard gebleven. Het orgel uit 1780 is gemaakt door Johannes Mitterreither. Trivia De koepel van de kerk herbergt een kolonie meervleermuizen. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Berlikum
Термінал ЗПГ Гейт

Термінал ЗПГ Гейт — регазифікаційний ЗПГ-термінал в Нідерландах. Протягом кількох десятиліть з початку розробки унікального родовища Гронінген Нідерланди були одним із основних постачальників газу до інших країн Західної Європи. Проте у 2010-х роках внаслідок зниження власного видобутку (не тільки через вичерпання запасів, але й завдяки введеним урядовим обмеженням) намітилась тенденція до перетворення країни на нетто-імпортера блакитного палива. Це, а також політика ЄС на диверсифікацію та підвищення надійності газопостачання сприяли спорудженню першого терміналу для імпорту ЗПГ. Для розміщення об'єкту вибрали порт Maasvlakte біля Роттердаму. Термінал початковою потужністю 12 млрд.м3 на рік (з запланованим розширенням до 16 млрд.м3) ввели в експлуатацію у 2011 році. Станом на 2014-й цей об'єкт вартістю 1,244 млрд доларів США був задіяний лише на 10 %. Втім, одним із його завдань є саме страхування від можливих перебоїв з газопостачанням Європи, наприклад, на випадок газового конфлікту з Росією. У форс-мажорних обставинах газотранспортна мережа Нідерландів здатна протранспортувати весь прийнятий терміналом об'єм до Німеччини. Як показав 2015 рік, збільшення завантаження терміналу також можливе за умови падіння цін на зріджений природний газ. До складу терміналу входять три резервуари з ємністю 180000 м3 кожен (ще один потрібно спорудити у випадку реалізації зазначеного вище плану із збільшення потужності). Два причали забезпечують розвантаження газових танкерів до класу Q-Max включно, приц ьому проектом передбачений можливий прийом в майбутньому ще більших суден. До причалів веде підвідний Kleine beer канал, а захист від хвиль забезпечує Північний хвилелам. Проект реалізували нідерландські компанії Gasunie та Koninklijke Vopak. Примітки
Haven van Rijswijk

De haven van Rijswijk is een haven in de Nederlandse plaats Rijswijk (Zuid-Holland). Deze haven ligt tussen de Plaspoelpolder, de Delftse Vliet en de meest zuidelijk gelegen woningbouw van 'Oud Rijswijk'. Geografisch behoort het havengebied tot de Plaspoelpolder (Rijswijk - Wijk 08 - Buurt 81 Plaspoelpolder). De haven is tijdens de crisisjaren van de 20e eeuw met de hand gegraven als werkverschaffingsproject voor werkloze Rijswijkers en werd opgeleverd in 1937. De haven was verdeeld in drie delen: de Houthaven met een lengte van 155 meter, de kortere Industriehaven en een kleine zijhaven van de Houthaven. Omdat de haven bereikbaar en diep genoeg was voor kleine zeeschepen, zoals coasters, kreeg zij het predicaat van zeehaven. De Houthaven met de zijhaven deden vanaf 1953 dienst als aanvoerhaven voor bewerkt hout dat bij de Nehim werd opgeslagen en verhandeld, de Industriehaven voor steenkool, zand, grind en mest, dat in vrachtwagens werd overgeladen en verder de regio in werd getransporteerd. Tot 1956 werd olie, afkomstig van de NAM-oliewinning in de Hoekpolder, overgeladen in lichters, die voor verder transport naar de olieraffinaderij in Pernis zorgden. Bij de bouw van de bedrijven in het Industrieschap De Plaspoelpolder werd de haven gebruikt voor de aanvoer van grote objecten, zoals stookinstallaties en bouwmaterialen. Rond de haven lag een klein industrieterrein met bedrijven, zoals een schrootverwerkingsbedrijf, een betoncentrale, een kaarsenfabriek, de fabriek van Indola (kappersbenodigheden). Tot 2000 was het gebied een industrieterrein. Langs de haven is in 2006 het nieuwbouwproject Vliethaven gerealiseerd op de plek waar de voormalige gemeentewerf was gesitueerd. De Steenplaetsbrug geeft toegang tot de haven.
Watertoren (Ermelo)

De watertoren in Ermelo staat op het landgoed Oud Groevenbeek. Geschiedenis Het bouwwerk dateert uit 1912. Het is gebouwd in het kader van de omvorming van Groevenbeek omstreeks 1900 tot onder meer Oud Groevenbeek. Op dit landgoed verrezen vervolgens tal van nieuwe bouwwerken, waaronder het hoofdgebouw en de watertoren, met daarbij een herinrichting van het groene gebied. De markante toren werd op een aangelegde heuvel gebouwd. Het grondplan is vierkant met een aangebouwde ronde toren. Het geheel heeft een kasteelachtig uiterlijk waarbij er een uitkijkgedeelte bovenaan is met kantelen. De watertoren diende voor het drinkwater op het landgoed en ter bewatering van de bijbehorende tuin met kassen. In de twee etages tellende toren bevond zich ook een gasfabriekje waarin gas werd geproduceerd voor het landgoed. Onder de toren zijn kelders aanwezig. In moderne literatuur staat overigens de toren ook wel beschreven als een folly. De watertoren is in 1950 buiten gebruik gesteld en in 1994 gerestaureerd. In 2005 werd het bouwwerk gewaardeerd als rijksmonument. De torenkelders zijn een verblijfplaats voor vleermuizen.
Rosmalense polder

De Rosmalense Polder is een wijk in Rosmalen, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De wijk ligt ten oosten van het stadsdeel De Groote Wielen en ten noorden van Kruisstraat. De woonwijk is een onderdeel van het stadsdeel Rosmalen Noord. Op 1 januari 2023 had de wijk 90 inwoners. Zie ook Wijken in 's-Hertogenbosch
EMOS

EMOS is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Enschede in Overijssel, opgericht in 1916. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zondag (2021/2022). Het eerste vrouwen elftal van de club speelt 4e klasse zondag (2021/2022). De club speelt op het eigen sportpark in Enschede. Hier zijn 3 wedstrijdvelden, waarvan 1 kunstgrasveld. Verder is er ook nog 1 trainingsveld. Competitieresultaten 1941–2018 Externe link Officiële website
Sint-Vituskerk (Finkum)

De Sint-Vituskerk is een kerkgebouw in Finkum in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De romaanse kerk, oorspronkelijk gewijd aan Sint-Vitus, diende mogelijk als uithof van het klooster Mariëngaarde van Hallum. De eenbeukige kerk uit de 13e eeuw heeft een houten tongewelf uit de 16e eeuw. De toren liep in 1515 brandschade op. Het zadeldak is uit de 18e eeuw. Van de twee luidklokken die door de Duitse bezetter werden gevorderd werd alleen de klok uit 1477 teruggeplaatst. De steunberen uit de 18e eeuw werden bij de restauratie in jaren 1962-'64 weer verwijderd. Onder het koor zijn grafkelders van de families Grovestins en Holdinga. Het orgel uit 1913 is gebouwd door Bakker & Timmenga. De kerk is een rijksmonument en is sinds 1975 eigendom van Stichting Alde Fryske Tsjerken. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Finkum
Château de Malsen

Le Château de Malsen ou Château de Well (néerl. Slot van Well ou Huis van Malsen) est un château dans le village de Well, dans la municipalité de Maasdriel dans la province néerlandaise de Gueldre. Le château, propriété privée, est situé à l'intérieur de la digue le long de la Meuse; le Meersloot termine sa course dans le canal entourant le domaine. Histoire Le château de Well date probablement du XIVe siècle avec la construction d'une tour résidentielle à cette époque. Les murs de cette tour et de l'extension dans laquelle se trouve le portail d'entrée ont une épaisseur d'environ un mètre. On sait peu de choses sur les habitants de ce château. Lors de l'année catastrophique de 1672, la Rampjaar, le château a été gravement endommagé par les troupes françaises. La tour d'angle ronde a été ajoutée au XIXe siècle. En 1884, le château a été agrandi avec un nouveau avant bâtiment avec des créneaux. Enfin, en 1934, un pont-levis et un corps de garde ont été ajoutés au domaine. Sur la façade de l'entrée se trouvent les armes d'Ammerzoden et de duché de Gueldre. Notes et références Articles connexes Liste des châteaux néerlandais par province Architecture aux Pays-Bas Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Slot van Well » (voir la liste des auteurs). Liens externes Monument historique n°529089 Portail des châteaux Portail des Pays-Bas
Slot van Well

Het Slot van Well of Huis van Malsen is een waterburcht van het dorp Well, in de gemeente Maasdriel in de Nederlandse provincie Gelderland. Het slot, dat in privébezit is, ligt aan de binnenkant van de dijk langs de Maas; de Meersloot komt uit in de gracht. Geschiedenis Het slot Well stamt waarschijnlijk uit de 14e eeuw met de aanleg van een woontoren in deze tijd. De muren van deze toren en de aanbouw waarin zich de ingang bevindt hebben een dikte van ongeveer een meter. Er is weinig bekend over de bewoners van dit kasteel. In het rampjaar 1672 raakte het kasteel zwaar beschadigd door Franse troepen. In de 19e eeuw werd de ronde hoektoren aangebouwd. In 1884 werd het kasteel uitgebreid met een nieuwe voorbouw voorzien van kantelen. In 1934 werd ten slotte een valbrug en poortgebouw aan het huis toegevoegd. Op de brug staan wapens van Ammerzoden en Gelre. Literatuur Marjan Witteveen: 'Well' in Jas, J., Keverling Buisman, F., Storms-Smeets, E., te Stroete, A., Wingens, M.: Kastelen in Gelderland, Uitgeverij Matrijs, 2013, ISBN 978-90-5345-410-7, pp. 321-322
Huis Nederhoven

Het Huis Nederhoven is een omgracht jachthuis met koetshuis en boerderij op de noordoever van de Sleijbeek in Beegden in de Nederlandse provincie Limburg. Het landgoed was tot aan de Franse Revolutie een leen van het graafschap Horn. Het huidige huis verrees in 1614 op de fundamenten van het eerste huis uit de 15e eeuw. Naast het huis zijn dienstvleugels gebouwd. Een muur scheidt de tuin van het huis van binnenplaats van de boerderij. Deze muur is nog gebruikt als gemeentegrens tussen Beegden en Heel. Omstreeks 1775 werden de bijgebouwen verhoogd en het huis aangepast. In 1819 is de vierkante uitzichtkoepel, het ‘torentje’, geplaatst. Het jaartal is nog terug te vinden op de windvaan op de top van het torentje. In de jaren 1963-1964 is het huis gerestaureerd en vanaf 1965 permanent bewoond. Het koetshuis en de paardenstallen zijn in 1968 ingericht voor bewoning annex gastenverblijf. De boerderij was lange tijd een gemengd bedrijf, maar fungeert nu als akkerbouwbedrijf. Nederhoven is een landgoed in de zin van de Natuurschoonwet en een beschermde historische buitenplaats. De lindelaan is de toegang tot het landgoed vanaf de openbare weg, de Nieuwstraat (Beegden) en Dorpsstraat (Heel). Het huis en de boerderij zijn rijksmonument. Om het huis ligt een landgoed van 8 ha, bestaande uit loof- en naaldbos, met enkele oude lanen en weilanden. Tot de vogels behoren ijsvogel en Wielewaal. Externe link http://www.landgoednederhoven.nl/
Loozen

Loozen is een landelijk gelegen buurtschap in de gemeente Hardenberg, provincie Overijssel (Nederland), met 200 inwoners. Ligging en Loozensche Linie Geografisch gezien ligt het tussen Gramsbergen en de dorpskern Hardenberg en langs de Overijsselse Vecht. De buurtschap wordt doorsneden door de spoorlijn Zwolle - Emmen en het kanaal Almelo-De Haandrik. Langs de Overijsselse Vecht ligt de Loozensche Linie, een in 1799/1800 op bevel van Napoleon Bonaparte aangelegd verdedigingswerk. De Loozensche Linie wordt in 2007/2008 opnieuw ingericht waarbij een oude rivierarm weer wordt uitgegraven en waardoor er meer ruimte komt voor water en recreatie. In Loozen ligt het tuinencomplex De vijvertuinen van Ada Hofman. Bekende Loozenaren Ada Hofman (1946), tuinontwerper Erik Hulzebosch (1970), marathonschaatser. Jenita Hulzebosch-Smit (1974), marathon- en langebaanschaatsster Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Loozen Lijst van gemeentelijke monumenten in Loozen
De Meermin (molen)

De Meermin was een bakstenen stellingmolen, een bovenkruier te Terhofstede bij de Nederlandse plaats Retranchement. De molen werd gebouwd in 1896 en was in gebruik als korenmolen. De voorganger van deze molen was een houten standerdmolen die in 1877 vanuit Oostakker naar Terhofstede was gebracht. Enkele onderdelen van deze molen zijn in de bovenkruier hergebruikt. In 1944 werd de molen verwoest door oorlogshandelingen en in 1948 werd ze onttakeld. Wat rest is een molenromp met een zeemeermin als windwijzer er op. Deze is met klimop begroeid en vormt het kenmerkende beeld van Terhofstede. Naam De naam van deze molen kan mogelijk in verband gebracht worden met de legende dat enkele inwoners van Damme in de buurt van Terhofstede een zeemeermin hadden gevonden, deze meenamen naar hun stad waarop ze van verdriet zou zijn gestorven.
Vlietland

Vlietland, également appelé couramment de Vlietlanden, est une zone récréative de Hollande-Méridionale, aux Pays-Bas. Il se trouve au nord du territoire de la commune de Leidschendam-Voorburg, pas très loin de Stompwijk ou de Voorschoten. La zone récréative se trouve entre la rivière Vliet et l'autoroute néerlandaise A4, limitée au nord-ouest par le polder leydois dit Oostvlietpolder (nl). Histoire Depuis fort longtemps, le site est une étendue poldérisée, consacrée au pâturage, à l'instar des polders voisins d'ouest en est, Meeslouwerpolder (nl), Rietpolder (nl), Spekpolder (nl) et Hofpolder (nl)[Lequel ?]. Ensuite, le site de Vlietland a connu une exploitation sablière et gravière, qui s'est déroulée de 1968 à 2001. Pendant l'exploitation des carriers et encore plus une fois l'activité terminée, la zone a développé une grande richesse de faune aquatique et d'avifaune. Toutefois, la conversion du site en zone récréative a détruit ce biotope ; néanmoins, l'avifaune a pu bénéficier de mesures de compensation, avec la création de la réserve aviaire de Starrevaart, juste à côté du site. Description Vlietland s'étend au total sur 300 ha, format un rectangle de 3 km de long sur 1 de large. La zone aménagée couvre quelque 130 ha, qui rassemble plan d'eau avec mise à l'eau et zone de baignade, bois et marais parcourus de sentiers de promenade à cheval ou à vélo, îles boisées, parkings et lieux de restauration. Les activités proposées par le site incluent natation, voile, ski nautique, cyclisme et naturisme. Les cyclistes apprécient particulièrement l'Oostvlietweg, qui relie par une piste cyclable Leidschendam et le Leidschendammerhout, en passant par les différents polders de la région, empruntant les passerelles enjambant la Vliet. Les activités sont surveillées par la brigade montée de Leidschendam. Le site a accueilli en 2008 le festival gabber Dominator. Liens externes (nl) Site officiel (nl) Site web de la brigade montée de Leidschendam Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vlietland (recreatiegebied) » (voir la liste des auteurs). Portail des Pays-Bas Portail du tourisme