NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Swaen (Nieuw-Beijerland)

De Swaen, vroeger Windlust genoemd, is een in 1703 gebouwde windmolen in de gemeente Hoeksche Waard, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De molen is gelegen aan de Spuidijk 29 in Nieuw-Beijerland. Het is een ronde stenen korenmolen van het type grondzeiler met een rietgedekte kap. Tegenwoordig wordt de molen alleen nog maar gebruikt als ontvangstcentrum, omdat het binnenwerk er bijna helemaal uitgesloopt is. In de molen is alleen de bovenas met het bovenwiel nog aanwezig. Geschiedenis Over de eerste tweehonderd jaar van het bestaan is weinig bekend. De molen is na een brand in 1932 herbouwd met onderdelen van de korenmolen uit Strijen. De kap van deze molen was te klein voor de stenen romp. Daarom moest de romp bovenaan sterk ingekrompen worden. Tot 1958 heeft hij graan gemalen. In dat jaar ging de molenaar failliet en verkocht de curator de molen aan de zakenman J. A. Aziria, die het binnenwerk er uit liet slopen, de buitenkant wit schilderde en van de molen een buitenhuisje maakte. De molen werd hernoemd van Windlust naar De Swaen. Van 1989 tot 1991 is de molen grondig gerestaureerd, waarna de molen weer kon draaien. Bij een aanrijding door een vrachtwagen op 4 december 2010 werd een roede beschadigd. Inmiddels is de schade hiervan hersteld en draait de molen weer regelmatig op zaterdagen. Technische gegevens De vlucht van de molen is 21,60 meter. Het gevlucht is Oud-Hollands. Het kruiwerk in de kap van de molen is voorzien van 32 houten rollen in rollenwagens. De kap wordt gekruid met een kruirad. De bovenas uit 1876 is van gietijzer en gemaakt door de fabrikant Penn & Bauduin uit Dordrecht. De vang, waarmee het wiekenkruis wordt afgeremd, is een met een wipstok bediende Vlaamse vang bestaande uit vier blokken. Overbrengingen Het bovenwiel heeft 59 kammen. De steek is 11 cm. Behalve het bovenwiel is al het gaande werk uit de molen gesloopt. Eigenaren ..... - .... : J. Meijer .... - .... : P. Bouwman .... - 1958 : V.O.F. Bouwman en Geene 1958 - .... : J. A. Aziria . ... - heden : M. Kievit
Hofkamp

De Hofkamp is een wijk in het oosten van de stad Almelo. Buurten De Hofkamp bestaat uit de volgende buurten: Hofkamp-West Hofkamp-Oost Paradijs Kollenveld-Bolkshoek Verspreide huizen Hofkamp Tuinen De huizen gelegen aan de Hanzelaan en Flevoplantsoen werden in de jaren 50 gebouwd. De voortuinen werden destijds aangelegd volgens ontwerp van de Nederlandse tuinarchitecte Mien Ruys. Uitbreiding Meest recent is de uitbreiding van deze wijk met nieuwbouwbuurt Het Kollenveld. Deze nieuwbouwbuurt grenst aan de binnenstad en aan het buitengebied van de stad. Er staan hier ongeveer 360 woningen, waarvan het grootste deel koopwoningen. Het Kollenveld heeft geen eigen voorzieningen en is georiënteerd op de binnenstad. Bewonersvereniging De Hofkamp De bewonersvereniging de Hofkamp is sinds 1988 actief in de wijk. Veruit de meeste wijkbewoners (ca. 550 adressen) zijn lid en het jaarlijks lidmaatschapsgeld wordt nog huis aan huis opgehaald.
Flugplatz Kempen Budel

Der Flugplatz Kempen Budel (niederländisch: Vliegveld Kempen; ICAO-Code: EHBD) ist ein öffentlicher Flugplatz, 10 km westlich von Weert, Provinz Limburg in den Niederlanden. Am 26. Juli 1970 wurde der Flugplatz Kempen unter dem Namen „Airportterrain Budel“ eröffnet. Gründer und Eigentümer des Flugplatzes ist W. M. Fransen. Der Flugplatz wurde vom Verkehrsminister als öffentliches internationales Flugplatzgelände in Auftrag gegeben. Kurz nach der Eröffnung wurde die Flugschule De Kempen gegründet. Im Jahr 1991 wurde eine befestigte Landebahn mit einer Länge von 930 Metern gebaut. Heutzutage verfügt der Flugplatz Kempen über eine Beton-/Asphaltpiste mit einer Länge von 1199 Metern und einer Breite von 23 Metern und eine Graspiste von 600 m Länge. Er liegt auf 35 m Seehöhe. Heute finden am Flugplatz Kempen jährlich mehr als 80.000 Flugbewegungen statt. Diese bestehen aus Trainingsflügen, Geschäftsflügen, Inspektionsflügen für verschiedene Behörden und Unternehmen, Sanitäts- und Polizeiflügen, Foto- und Kartografiemissionen sowie Privatflügen. Siehe auch Liste der Flughäfen und Flugplätze im Königreich der Niederlande Weblinks Website des Flugplatzes Einzelnachweise
Kempen Airport

Kempen Airport or Budel Airport (Dutch: Vliegveld Kempen), also just called Budel after the nearby town, is a general aviation airport in the south-east of the Netherlands located 5 NM (9.3 km; 5.8 mi) west of Weert and near the border with Belgium. Its main runway, 03/21, is a 1,199 m (3,934 ft) long asphalt runway. There is a second runway for microlight aircraft only, located next to the main runway, and is 600 m (1,969 ft) long. The airport opened in 1970, initially only with a grass runway. An asphalt runway with a length of 930 m (3,051 ft) was constructed in 1991, and was later expanded to its current length. Approach and runway lighting followed, making the airport suitable for IFR flights. With around 80,000 movements (a movement being a takeoff or landing) a year, it is amongst the busiest general aviation airports in the Netherlands. International flights are allowed to and from the airport and it is used extensively by business aircraft, accounting for 80% of all aircraft movements. Accidents On October 26, 2009, a Pilatus PC-12 registered PH-RUL on its way to Frankfurt Egelsbach Airport crashed in a field shortly after take-off from Kempen Airport's runway 21. Two people on board died. An investigation was performed by the Dutch Safety Board; however, the cause of the accident was never conclusively determined. The aircraft was relatively new, having had its first flight in May 2009. References External links Kempen Airport official website Airliners.net - Photos taken at Kempen Airport
Oudendijkse Molen

De Oudendijkse Molen is een wipmolen aan de Dorpsweg 63 in Hoornaar, in de Nederlandse gemeente Molenlanden, provincie Zuid-Holland. Het is een van de twee resterende molens van wat Het Land der Zes Molens heet. De andere nog bestaande molen is de Scheiwijkse Molen. De molen is in 1683 gebouwd en is tot 1967 in bedrijf geweest. Nadat een binnenroede brak is de Oudendijkse Molen stilgezet en in 1970 heeft het polderbestuur hem overgedragen aan de SIMAV. In 1983-1984 is de molen grondig gerestaureerd. De Oudendijkse Molen is op afspraak te bezoeken. Het gevlucht met een lengte van 26,80 m. is oud-Hollands opgehekt. De Oudendijkse Molen is nooit vervijzeld en maalt dus met een scheprad.
Grimnessesluis

De Grimnessesluis (brug 202) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De korte verkeersbrug zorgt voor de verbinding tussen de oostzijde van het straatgedeelte van het Rokin en de Oude Turfmarkt. Ze overspant daarbij de kleine vaart tussen de Grimburgwal en datzelfde Rokin, maar dan open water. De brug wordt omringd door rijksmonumenten en één gemeentelijk monument (het kaartverkoophuisje ten noorden van de brug). Grimnessesluis was in vroeger tijden ook de aanduiding van de straat, die hier de Nes kruiste. Er ligt hier al eeuwen een brug. Cornelis Anthonisz. tekende hier al een brug in op zijn plattegrond van 1538. De brug maakte toen onderdeel uit van een drietal bruggen op de kruising Grimburgwal, Rokin en Spui. De Grimnessesluis is de enige die daarvan nog over is. De Langebrug verdween bij de gedeeltelijke demping van het Rokin, de brug Rokin/Spui verdween bij de demping van het Spui. De brug vormde door de eeuwen heen een inspiratiebron voor kunstenaars tot aan Rembrandt van Rijn toe. De brug werd in 1640 geschetst door Gerbrand van den Eeckhout, waarbij er een vrij hoge en steile brug te zien is (Oude Grimnisse Sluys). Niet veel later legde Abraham Rademaker hem vast in een tekening; Herman Schouten volgde rond 1783, waarbij de brug een ander uiterlijk laat zien. De brug is dan een welfbrug met een bijna vlak brugdek, zoals ook te zien is op tekeningen van Jacob Cats en Jan Bulthuis (beide tekeningen uit de periode negentig van de achttiende eeuw). Toen Gerrit Hulseboom de brug in 1830 vastlegde was er sprake van een welfbrug waarbij het wegdek de welving volgt. In juni 1860 werd door de gemeente Amsterdam aanbesteed: "Het maken van een nieuwe steenen brug met ijzeren bascule, tegenover de Grimnessesluis in het te verbreeden gedeelte van de Oude Turfmarkt, en zulks met allen daartoe benoodigde materialen en arbeidslonen". Het ontwerp voor die brug was afkomstig van Bastiaan de Greef, stadsarchitect en werkzaam aan de Stadstimmertuin. Er kwam westwaarts een nieuwe kade van het Rokin, waarbij de nieuwe brug werd gebouwd, die aanmerkelijk lager lag dan de oude welfbrug. Er bleef toen enige tijd water liggen tussen de oude en nieuwe kade van het Rokin. Toen dat water een paar jaar later werd gedempt, was het Rokin versmald en werd de oude brug overbodig. Rond 1868 verdween de oude brug, zodat in praktijk de brug 10 meter opgeschoven was. De sloop van de brug ging gepaard het slopen van de gebouwen op de Oude Turfmarkt 40 tot en met 44 en het bouwen van een gesticht tot verpleging van 100 kraamvrouwen (een deel van het Binnengasthuis). De brug werd in 1937 nog deels vernieuwd. In 2018 bleek de brug niet meer te voldoen aan de veiligheidseisen; er waren scheuren in het metselwerk ontdekt en het hout in de fundering bleek aangetast door een bacterie. De gemeente besloot derhalve de brug voor autoverkeer te sluiten.
Liefdesbruggetje

Het Liefdesbruggetje (brug 172) is een brug in Amsterdam Oud-Zuid. De voetbrug is van de drie bruggen in het Sarphatipark de meest oostelijk gelegen brug. Ze overspant het drainagesysteem van het park. Het water wordt net voor de brug uit een vijver omhoog gepompt; vervolgens stroomt het water via een kunstmatige watergang/val in de grote vijver. Door de val komt er meer zuurstof in het water. Het water stroomt vervolgens onder brug 191 en de Lies Visserbrug (brug 185) naar het pomphuis, van waaruit het water via een ondergrondse leiding weer terug gepompt wordt naar de hooggelegen vijver. Het ontwerp van de originele brug is afkomstig van ingenieur/architect Jacobus van Niftrik en stamt uit 1884 met de tekst "Ontwerp van een rustieke brug met waterval in het park in de Binnendijkschen Buitenvelderschen polder". De brug moest af en toe vervangen dan wel hersteld worden zoals in 1947 en 1976. De brug dankt haar naam aan de aantrekkelijkheid als decor voor trouwfoto’s. Vanaf de brug heeft men onbelemmerd uitzicht over een deel van het park. Brug en omgeving ondergingen diverse wijzigingen. Bij de herinrichting van het park in 2003 kwam de originele staat zoveel als mogelijk terug. Onder de brug ligt een enorme zwerfsteen.
MSV '71

MSV '71 is een op 8 maart 1971 opgerichte amateurvoetbalclub uit Maassluis, Zuid-Holland, Nederland. Het standaardelftal speelt in de Vierde klasse zaterdag (2020/21). Thuisbasis is het eigen sportpark aan de Albert Schweitzerdreef . Geschiedenis De vereniging werd opgericht als een omnisportvereniging met de sportafdelingen honkbal, voetbal en volleybal. Nadat de afdelingen honkbal en volleybal als zelfstandige verenigingen verdergingen bleef alleen de afdeling voetbal over. De honkbalafdeling ging in 1983 verder als HSV Gophers. Competitieresultaten 2008–heden (zaterdag) = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Competitieresultaten 1997–2009 (zondag) Bekende (oud-)spelers Vincent van den Berg Externe links Officiële website Clubpagina van MSV '71 op Hollandse Velden
Van Coothplein

Het Van Coothplein is een oud plein en straat in de binnenstad van Breda. De vroegere naam van het van Coothplein was Wapenplein bij de Ginnekenpoort, een van de drie stadspoorten van Breda. Het ligt aan het einde van de winkelstraat de Ginnekenstraat en de Nieuwe Ginnekenweg. Er zijn diverse monumentale panden, winkels en enkele horecabedrijven. Verder ligt er de voormalige stadsschouwburg Concordia, waarin achter de voorgevel tegenwoordig woningen gevestigd zijn. Ook is er de voormalige bioscoop het Rijksmonument het Grand Theater gevestigd. In augustus vindt hier het jaarlijkse muziekevenement Tranen van Van Cooth plaats. Op de rotonde staat het kunstwerk Kalypso van Iris Bouwmeester, een bronzen stoeprand die het verkeerseiland op het plein omspant. Het is gebaseerd op de mythe van Kalypso, uit Homerus' Odyssee. Geschiedenis Nabij het van Coothplein van de stadspoort de Ginnekenpoort tussen de bastions Noord en Chassé met de molen De Vier Winden (afgebroken in 1912) op de huidige plaats van het Grand Theater. Tot in de jaren zestig was links van de poort het molenaarshuis. Via een dam, ter hoogte van de huidige Nieuwe Ginnekenstraat, was de Ginnekenpoort te bereiken. In zuidelijke richting kwam deze dam uit op het ravelijn Greve. Vandaar sloot de weg aan op de Straatweg naar Ginneken. Vroeger was nabij het van Coothplein ook de windkorenmolen Het Fortuijn, gebouwd als watermolen in 1612, en de in 1886 gebouwde Ambachtsschool gevestigd. Ook ging de paardentram van de Ginnekensche Tramweg Maatschappij over het plein richting station Breda. Het plein is vernoemd naar Dr. Leopoldus Franciscus Wilhelmus van Cooth (1814-1880), medisch dokter (erepenning van de stad Breda in 1854 voor zijn inzet tijdens de cholera-epidemie), die na zijn overlijden op 17 november 1880 een bedrag groot 235.000.-- gulden naliet aan de stad Breda ter bevordering van het ambachtelijk onderwijs. Galerij Externe links Panoramafoto Foto's, Tik van Coothplein in op de beeldbank
Dijkmolen

De Dijkmolen is een poldermolen in de Nederlandse plaats Maasland (gemeente Midden-Delfland). De molen ligt aan de Molenweg net buiten het dorp, voor de korenmolen De Drie Lelies. De Dijkmolen is in 1718 gebouwd, ter vervanging van een eerdere molen, voor de bemaling van de Ommedijkse Polder (later Dijkpolder genoemd). De molen is sinds 1977 eigendom van het Hoogheemraadschap van Delfland en wordt bewoond door de molenaar. Het schoepenrad in de molen heeft een diameter van 6,50 meter. De Dijkmolen heeft een vlucht van 29,20 m en is daarmee de grootste historische molen van Nederland. Tot 1606 was de toenmalige Dijkmolen bekend onder de naam Kostverloren. Tegenover de Dijkmolen bevindt zich een elektrisch gemaal dat de taak van de molen heeft overgenomen. De capaciteit van dit gemaal is in 2009 vergroot van 40 naar 65 m3/min om wateroverlast in de toekomst te voorkomen. De Dijkmolen is uitsluitend tijdens de Westlandse Molendag te bezichtigen. Foto's Externe link www.westlandsemolens.nl
Stedelijk Gymnasium Johan van Oldenbarnevelt

Het Stedelijk Gymnasium Johan van Oldenbarnevelt, kortweg JvO, is een gymnasium in de Utrechtse plaats Amersfoort. De school is opgericht in 1376 als Latijnse school en daarmee is het een van de oudste middelbare scholen in Nederland. In de 19e eeuw werd het een stedelijk gymnasium. Vanaf 1933 heeft het gymnasium de naam Johan van Oldenbarnevelt, naar de staatsman die rond 1559 op de Latijnse school onderwijs genoot. Gebouwen In 1933 verhuisde het gymnasium van een locatie aan het Plantsoen-West naar nieuwbouw ontworpen door Christiaan Bonifacius van der Tak aan de Groen van Prinstererlaan. Het beeld van Johan van Oldenbarnevelt, in 1911 vervaardigd door August Falise, werd bij die gelegenheid verplaatst van het Stationsplein naar de tuin van het gymnasium. Het gebouw, een rijksmonument, was tot 1993 in gebruik, daarna is het ingericht als kantoorgebouw met de naam 'Het Gymnasium'. De school werd gevestigd aan het Thorbeckeplein. Vanaf 2018 werd het onderwijs wegens een verbouwing tijdelijk gegeven in een onderkomen in de wijk Liendert. Het Amersfoortse gymnasium zit sinds februari 2020 weer in zijn gebouw aan het Thorbeckeplein. Bekende oud-docenten en oud-leerlingen Externe link Website van het JVO
Hof van Venetië

Het Hof van Venetië is een complexje van oorspronkelijk twaalf woningen uit 1898 aan de Uiterstegracht in de Nederlandse stad Leiden. Het ontstaan van het Hof van Venetië is gekoppeld aan de komst tegen het eind van de 19e eeuw van nieuwe industrie naar dit stadsdeel, zoals de textielfabrieken van Van Wijk en Zaalberg en de conservenfabriek van Tieleman & Dros. Dicht bij de fabrieken werden op de binnenterreinen tussen de Middelste- en de Uiterste Gracht hofjes- of poortwoningen gebouwd voor de arbeiders. Behalve het Hof van Venetië is zo ook het nabijgelegen Roggebroodshof ontstaan. Na de sluiting van de fabrieken raakte de hele buurt in verval. Het Hof van Venetië bleef bewoond, maar raakte verwaarloosd en moest nodig gerenoveerd worden. De gemeente kon de woningen pas na lange onderhandelingen van de huisbaas overnemen. Vervolgens werd het complex in 1987 in het kader van de stadsvernieuwing gerenoveerd naar een plan van architectenbureau Groenewegen. De binnentuin is opnieuw ingericht met groen en voorzien van een lantaarnpaal naar het originele historische model van Leiden. Het Hof van Venetië is geen hofje (een bij testament ingesteld complex voor de huisvesting van armen), maar een hof (een voor de verhuur of verkoop gebouwd complex woningen). Zie ook Hofjes in Leiden
Groenhorst College

Groenhorst College is an education centre that has 11 locations in the centre of Netherlands: Almere, Barneveld, Bilthoven, Dronten, Ede (2 locations, including the management), Emmeloord (2 locations), Lelystad, Maartensdijk, Nijkerk and Velp. It offers several 'green' high school programmes, apprenticeship programmes on nutrition and nature & environment, education for adults, and several courses. History Aeres was formed between 2004 and 2009 through mergers of the former Groenhorst College (now Aeres (V)MBO), the Christian Agricultural College (CAH, now Aeres University of Applied Sciences Dronten), Stoas University of Applied Sciences (now Aeres University of Applied Sciences Wageningen), and PTC+ (now Aeres Tech and Aeres Training Centre). CAH and Stoas merged in 2013 to form Vilentum University of Applied Sciences, creating three faculties in Dronten, Almere, and Wageningen. In 2020, Aeres merged administratively with Nordwin College. Both organizations formed a single agricultural training center (AOC), followed by an institutional merger in August 2021. Effective with the 2021-2022 academic year, the Nordwin College locations have been renamed Aeres VMBO and Aeres MBO. References External links Groenhorst College
Winkelcentrum Keizerswaard

Keizerswaard is een groot overdekt winkelcentrum met ruim 80 winkels in het Rotterdamse stadsdeel IJsselmonde, gevestigd in de gelijknamige straat. Alle winkels bevinden zich op grondniveau. Een deel van het dak vormt een parkeerdek waar klanten tegen betaling kunnen parkeren. Keizerswaard heeft een winkelbestand met veel vestigingen van landelijke ketens waaronder drie supermarkten, de HEMA en drogisterijen als Etos en Kruidvat, mode- en sportzaken en een elektronicawinkel. Het winkelcentrum bevindt zich in het midden van de wijk Groot-IJsselmonde. Het is, samen met winkelcentrum Zuidplein en de Boulevard-Zuid, een van de drie grote winkelcentra van Rotterdam-Zuid. Ook de winkelcentra in Ridderkerk en Barendrecht behoren tot de nabije concurrentie. Winkelcentrum Keizerswaard is geopend in 1969 door Prins Claus en was voor die tijd zeer modern. Later is het winkelcentrum overdekt en uitgebreid. In 1994 is het winkelcentrum gerenoveerd. Iedere donderdag wordt aan de Herenwaard bij het winkelcentrum een wijkmarkt gehouden. In 2004 werden plannen gepresenteerd om de omgeving rond Keizerswaard te verbeteren. De plannen voorzagen nieuwbouw van theater Islemunda, een nieuw bibliotheek, een woontoren (Hooghmonde) en een nieuwe stadswinkel voor IJsselmonde. Alle nieuwbouw is rond Herenwaard gesitueerd, het nieuwe centrale plein. In 2012 werden de stadswinkel, de bibliotheek en de woontoren opgeleverd. Twee jaar later ging ook theater Islemunda open. In 2019 heeft een grootschalige renovatie plaatsgevonden. Openbaar vervoer Gelegen nabij het winkelcentrum is het OV-knooppunt Keizerswaard. Externe link Website van het winkelcentrum
Medisch Spectrum Twente

The Medisch Spectrum Twente (MST) is the hospital of the city of Enschede in The Netherlands. It is a clinical teaching center, offering secondary and limited tertiary care. History Medisch Spectrum Twente was founded in 1990 as a result of a merger of two smaller hospitals in Enschede. This merger led to the construction of a new hospital building to replace the older facilities in the former two hospitals. The hospital has a license for 1,070 beds, over 200 medical specialists and circa 4,000 employees. Aside from the regular clinical departments, it also has tertiary care departments such as cardiothoracic surgery, neurosurgery, advanced oncological care, radiotherapy, bone marrow transplantations, hemodialysis, a large hospital pharmacy, and a European regional level I trauma center. The hospital originally did not have its own trauma helicopter, but an ADAC helicopter from the neighboring German town of Rheine frequently crosses the border when the local Dutch ambulance control center requests it. When the hospital was renovated, it had a brand-new helicopter platform installed as a part of the renovations. Satellite location Oldenzaal The MST includes a small location in the town of Oldenzaal. It is mainly an ambulatory facility, though some small low-risk surgeries which do not require more than two days of hospitalization are also performed there. Most regular diagnostic procedures can be carried out in the Oldenzaal facility. Almost all specialties have a satellite department there. It also has a small urgent care department which is open in the morning, afternoon and evening but not at night; ambulances do not bring patients here, but drive them directly to the main facility in Enschede instead. The hospital's 1,070 beds include the Oldenzaal location as well. References
Gevangenpoort Bergen op Zoom

Der Gevangenpoort (deutsch Gefängnistor; auch Onze Lieve Vrouwepoort; Liebfrauentor) ist ein erhaltenes Tor der mittelalterlichen Stadtbefestigung von Bergen op Zoom in der niederländischen Provinz Noord-Brabant. Das Bauwerk ist niederländisches Rijksmonument. Geschichte Die Toranlage entstand um 1335 und besteht aus einem rechteckigen Backsteingebäude mit runden Ecktürmen, die mit Natursteinen verkleidet sind. Die Türme haben drei Stockwerke, von denen die unteren beiden mit Kuppelgewölben bedeckt sind. Die Ostfassade wurde vermutlich 1497 umgebaut und mit Erkertürmchen versehen. Die Westfassade des Torhauses zeigt Spuren eines verlorenen Wehrgangs zwischen den runden Türmen. Der Treppengiebel auf dieser Seite wurde abgerissen. Der Durchgang hat ein Spitzbogen-Tonnengewölbe, korbbogenförmige Aussparungen und Schlitze für ein Fallgatter. Neue Befestigungsanlagen machten bereits Ende des 15. Jahrhunderts das Tor überflüssig, aber weil es als Gefängnis diente, wurde es beibehalten. Die angrenzenden Teile der Stadtmauer wurden 1525 abgerissen, das Vortor mit Brücke und das zwischen den Mauern befindliche Vorwerk 1619. Das Tor wurde 1831 durch die Explosion des Pulvermagazins „De Stoelemat“ und sieben Jahre später durch einen Brand beschädigt. Das Bauwerk wurde 1931/32 und 1953/54 restauriert. In den Nischen über dem Durchgang wurden neue Statuen aufgestellt, eine Statue der Jungfrau Maria von P. van Dongen (1934) auf der Westseite und eine Statue der Jungfrau Maria von A. Termote (1954) auf der Ostseite. Das Treppenhaus an der Nordseite stammt aus dem Jahr 1935 und wurde 1954 umgebaut. Literatur Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Noord-Brabant. 2003, S. 76f. Weblinks Einzelnachweise