NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oldehove

De Oldehove è una chiesa medievale che si trova al centro della città olandese di Leeuwarden. La torre della chiesa è pendente. Storia Oldehove è anche il nome di una collina artificiale (terp in olandese) sulla quale alla fine del IX secolo fu costruita una chiesa cattolica dedicata a San Vito. La costruzione della torre della chiesa, in tardo stile gotico, cominciò nel 1529, quando i cittadini di Leeuwarden chiesero una torre più alta di quella della città di Groninga, la torre Martini. Incaricati della costruzione della torre furono Jacob van Aken (o Aaken) e, dopo la morte di questi, Cornelis Frederiksz. Durante la costruzione, la torre cominciò a inclinarsi, fenomeno che i costruttori cercarono di compensare inserendo vari "cunei", ma il progetto fu interrotto nel 1532 o 1533. Nel 1595-96, la chiesa ormai abbandonata, fu demolita, ma la torre esiste ancora oggi. Dati tecnici La torre è alta circa 40 metri, con una pendenza di circa 2°, pari a 1,68 metri di strapiombo in direzione nord-ovest. È costruita quasi interamente con mattoni (i costruttori usarono anche blocchi di arenaria di Bentheim). Riferimenti Stenvert, R. et al. (2000). Monumenten in Nederland: Fryslân (Monumenti nei Paesi Bassi: Frisia), pag. 25, 41 e 189–196. Waanders Uitgevers, Zwolle, the Netherlands. ISBN 90-400-9476-4. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Oldehove Collegamenti esterni
Oldehove (gebouw)

De Oldehove (Fries: Aldehou, [’ɔ:dəhɔ.ṷ]) is een vrijstaande kerktoren in Leeuwarden in de Nederlandse provincie Friesland. De toren staat in de binnenstad aan het Oldehoofsterkerkhof in de buurt Oldehove. Naast de toren stond vroeger de Sint-Vituskathedraal. De kerktoren is een rijksmonument. Aan de noordzijde staat Tresoar en Historisch Centrum Leeuwarden (het archief van de gemeente Leeuwarden). Geschiedenis Rond 1000 stond er op de plaats van de Oldehove een kerkje, deze kerk werd rond 1100 vergroot. In de 13e eeuw zou dit kerkje vervangen worden door een grotere kerk die opgetrokken was uit kloostermoppen, maar enkel een fundering kon er aangelegd worden. Na 1435 werd er een driebeukige Sint-Vituskerk gebouwd. Op 28 mei 1529 werd de opdracht gegeven om een brede toren te bouwen om het mogelijk te maken een hoge toren te bouwen. Toen de toren nog maar tien meter hoog was begon deze reeds te verzakken. In september 1576 stortte de kerk als gevolg van een storm in. In 1595 werd het kerkgebouw afgebroken en resteerde alleen nog de vrijstaande torenromp. Het kerkgebouw is volledig gesloopt in 1706. Luidklokken In de toren hangen twee luidklokken. Deze, in gebruik zijnde (gekrukte) luidklokken hangen boven in de toren. Eén klok (zonder klepel) hangt niet-luidbaar in het torenportaal. De luidklokken in de toren zijn in 1633 en 1636 respectievelijk vervaardigd door de klokkengieters Hans Falck (de grote klok) en Jacob Noteman. De disposities zijn Gis-0 en Cis-1. De grootste klok is met 5670 kg de zwaarste klok van de provincie Friesland. De kleine klok weegt ongeveer 2000 kg. De klok in het torenportaal is in 1541 vervaardigd door Cornelis Waghevens met de dispositie Ais-0. Oorspronkelijk hing deze klok, die ca. 3000 kg weegt, in de in 1884 afgebroken Nieuwe Toren. Sinds 1915 hangt ze in de Oldehove. Uurwerk Op de eerste verdieping vindt men een torenuurwerk. Gemaakt in 1911 te Amsterdam. Het bijzondere aan dit uurwerk is dat het nog wekelijks wordt opgewonden. In de meeste kerktorens gaat dit elektrisch. Door middel van een hamer, die wordt aangedreven door het uurwerk, wordt er ieder halfuur op de klokken geslagen. Trivia De Oldehove hangt 4,2 graden uit het lood, maar is niet de scheefst staande toren in de gemeente Leeuwarden. Dat is de eveneens kerkloze kerktoren van de buurtschap Miedum. Met 4,72 graden uit het lood is dat zelfs de scheefste toren van Nederland . Zie ook Lijst van kerken in Leeuwarden (stad)
Oldehove

Oldehove é uma torre de igreja inacabada situada no centro da cidade de Leeuwarden, nos Países Baixos. História Oldehove é também o nome de um monte artificial (terp), onde no século IX foi construída uma igreja católica dedicada a São Vito. A construção da torre gótica tardia adjunta iniciou-se em 1529, após os habitantes de Leeuwarden terem exigido uma torre mais alta que a da cidade de Groninga, a Martinitoren (torre de São Martinho). Jacob van Aken (ou Aaken) e Cornelis Frederiksz foram os arquitetos responsáveis. Durante sua a construção, a torre ficou inclinada. Os construtores tentaram compensar a inclinação, mas o projeto foi interrompido entre 1532 e 1533. Entre 1595 e 1596, a igreja abandonada foi demolida, cuja torre permaneceu. Foi construída com tijolos e arenitos de Grafschaft Bentheim. Há sinos de 2 100 kg, construídos por Hans Falck em 1633 e por Jacob Noteman em 1637. A torre foi declarada Rijksmonument, sob o número 24331. A altura da torre é de 39 metros. O depositário da torre é o Centro Histórico de Leeuwarden. Referências
Олдехове

Олдехове — недостроенная колокольня в средневековом центре нидерландского города Леуварден. Она отклоняется от своей центральной оси больше, чем знаменитая Пизанская башня. Олдехове — это курган, на месте которого в IX веке стояла католическая церковь Святого Витта. Строительство же современной башни началось в 1529 году, после того как жители Леувардена пожелали, чтобы их колокольня Святого Витта была выше, чем колокольня Св. Мартина в соседнем Гронингене. Во время строительства корпус башни стал наклоняться, крен пытались компенсировать путём добавления кирпичей, но это не помогло, и в 1532 году (по другим данным 1533 году) строительство остановили. Высота башни составляет 40 метров.
St. Lambertus (Veghel)

Die römisch-katholische Kirche St. Lambertus im niederländischen Veghel ist eine große, dreischiffige, kreuzförmige Kirche in neogotischen Stil. Ihr Entwurf stammt von Pierre Cuypers. Die Kirche wurde zwischen 1858 und 1862 gebaut und bildet einen frühen Höhepunkt in Cuypers’ Werk. Beschreibung Die heutige Kirche wurde errichtet, um die bestehende Kirche aus dem Mittelalter zu ersetzen. Während der Reformation geriet die mittelalterliche Kirche in die Hände der Protestanten, wurde aber 1819 an die katholische Kirche zurückgegeben. Da das Gebäude daraufhin sehr schnell zu klein für die wachsende Gemeinde wurde, bekam Cuypers den Auftrag, eine neue Kirche zu entwerfen, sowie auch ein zugehöriges Pastorat, ein Frauenkloster und eine Schule. Zu dem Zeitpunkt war dies der größte Auftrag, den Cuypers jemals erhalten hatte. Die neue Kirche wurde am gleichen Ort erbaut, an dem sich zuvor eine sogenannte katholische Scheunenkirche (schuurkerk) befunden hatte. Die alte, mittelalterliche Kirche wurde 1860 abgebrochen. Die Kirche St. Lambertus ist der erste Kirchbau, bei dem sich Cuypers von der französischen Gotik des 13. Jahrhunderts inspirieren ließ. So lässt der Kirchturm zum Beispiel den Einfluss der Kathedrale in Chartres erkennen. Der Chor wurde mit einem Gang und dazugehörigem Kapellenkranz ausgestattet. Das Innere wurde mit Kreuzrippengiebeln aus Backstein versehen. Hierdurch bestätigte P.J.H. Cuypers seinen Ruf als Architekt. Die Ausstattung der Kirche wurde größtenteils durch die Firma Cuypers en Stoltzenberg aus Roermond angefertigt. In den 1960er Jahren wurde die polychrome Ausstattung entfernt. Orgel Die Orgel wurde um das Jahr 1900 von dem Orgelbauer Franssen erbaut. Das Instrument hat 31 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Koppeln: II/I, I/P, II/P (auch als Superoktavkoppel) Literatur A.P. van de Wiel (Hrsg.): Lambertuskerk. Een kathedraal gelijk, Bek, Veghel 1993 Weblinks Niederländische Website mit Informationen für Bewohner und Besucher Veghels (Memento vom 8. September 2008 im Internet Archive) Einzelnachweise
Ginkelse Heide

De Ginkelse Heide is een heidegebied bij Ede dat wordt afgewisseld met bos. Het heidegebied wordt van de Eder Heide gescheiden door de Verlengde Arnhemseweg (N224). Op de Ginkelse Heide loopt een schaapskudde van circa 160 schapen. Bij de schaapskooi bevindt zich een gedoogzone voor het oplaten van vliegers. In dit gebied ligt ook een vliegveldje, dat in gebruik is door twee modelvliegtuigclubs en waarvoor een vergunning is afgegeven. Op 17 september 1944 vonden op de Ginkelse Heide geallieerde luchtlandingen plaats in het kader van Operatie Market Garden. De luchtlandingen worden jaarlijks herdacht bij het Airborne monument bij de Verlengde Arnhemseweg, ter hoogte van de schaapskooi. Zie ook De Ginkel
Blauwe Meer

The Blauwe Meer (Dutch for "blue lake") is an artificial lake, more precisely an excavation lake, southeast of Hoogersmilde in the province of Drenthe, Netherlands. In 1905, Roelfsema, a Groningen-based entrepreneur opened a sand-lime brick factory at Hoogersmilde, producing a cheaper alternative to traditional fired brick. The Blauwe Meer was formed by quarrying the sand needed for the brick. It takes its name from glauconite that, along with its depth, gives its water a blue-green tint. Today it used for bathing, with controlled water quality. References
Blauwe Meer

Blauwe Meer (nizozemski za "modro jezero") je umjetno jezero, točnije kopovsko jezero, jugoistočno od Hoogersmildea u pokrajini Drenthe, Nizozemska. Godine 1905., Roelfsema, poduzetnik sa sjedištem u Groningenu, otvorio je tvornicu cigle od vapnenog pijeska u Hoogersmildeu, proizvodeći jeftiniju alternativu tradicionalnoj pečenoj cigli. Blauwe Meer je nastao vađenjem pijeska potrebnog za ciglu. Ime je dobio po glaukonitu koji uz njegovu dubinu daje vodi plavo-zelenu nijansu. Danas se koristi za kupanje, s kontroliranom kvalitetom vode. Izvori
Blauwe Meer

Het Blauwe Meer is een zandgat, een kunstmatig meer in de Nederlandse provincie Drenthe, ten zuiden van het dorp Hoogersmilde. In 1905 richtte de Groninger ondernemer Roelfsema in Hoogersmilde de kalkzandsteenfabriek Albino op. Kalkzandsteen was in die tijd een innovatief product dat veel goedkoper geproduceerd kon worden dan baksteen. Roelfsema koos voor Hoogersmilde, omdat de plaats per schip gemakkelijk te bereiken was en er aan wit zand geen gebrek was. Na vele tientallen jaren waarin de zandzuigers onafgebroken hun werk deden, ontstond het Blauwe Meer. In het zand van het Blauwe Meer komt plaatselijk glauconiet voor, een mineraal met een donkergroene kleur dat gemakkelijk verweert. Samen met de diepte zorgt dit voor de blauwgroene kleur van het water. Tegenwoordig is het Blauwe Meer een geliefde plek om te zonnen en te zwemmen. Natuurmonumenten beschouwt het Blauwe Meer en andere zandafgravingen en veenputten als onderdeel van natuurgebied het Leggelderveld. Ten noorden van het Blauwe Meer heeft Natuurmonumenten voormalige landbouwgronden verworven, die ingericht zullen worden als open en halfopen landschap. Deze percelen vormen de verbinding tussen de open heide van het aangrenzende Leggelderveld met een eveneens grotendeels open heidegebied ten noordoosten hiervan. Oude vennen worden weer opengemaakt en vergroot. De bovenste bodemlaag, waarin te veel voedingsstoffen zitten, wordt verwijderd, zodat droge en vochtige heischrale vegetatie zich kan ontwikkelen en de zeldzame planten van dat vegetatietype een plekje vinden.
Ichthuskerk ('s-Gravendeel)

De Ichthuskerk is het kerkgebouw van de Christelijke Gereformeerde kerk in 's-Gravendeel, Zuid-Holland. Het bevindt zich aan de Zuid Voorstraat 26 aldaar. Geschiedenis Op 4 april 1895 werd de nieuwe Christelijke Gereformeerde Kerk officieel ingesteld door ds. J. Wisse Czn, een tweehonderd leden tellende gemeente. Na het instellen van de nieuwe afgeschaâie (afgescheiden) kerk, werd er al snel een kerk aan de Kreekkant in 's-Gravendeel gebouwd. Ds. T.A. Bakker werd de eerste predikant van de gemeente in 1896, hij diende tot 1900 In 1951 werd ds. C. Noordergraaf predikant in de gemeente, maar hij werd te "licht" (te weinig "bevindelijk") bevonden door een deel van de gemeenschap. Dit stichtte hierop een nieuwe gemeente die zich in 1957 aansloot bij de Gereformeerde Gemeenten in Nederland. Deze gemeente komt nu samen in de kerk aan de Rijkestraat, die vroeger de Gereformeerde Kerk huisvestte. Gebouw Het huidige kerkgebouw bevindt zich op de plaats waar zich eerder een kerkgebouw uit 1905 van het type schuurkerk bevond. Dit werd in 1991 gesloopt om plaats te maken voor het huidige gebouw. Het architectenbureau Putter & Laban ontwierp een sober kerkgebouw in modernistische stijl. Enkele kleurige glas-in-loodramen en een kruis in glastegels geven aan dat het om een kerkgebouw gaat. Het interieur toont een zaalkerk waarin het preekgestoelte centraal staat. Lijst van predikanten
Synagoge (Nijmegen)

De Synagoge in Nijmegen is een uit 1756 stammende synagoge aan de Nonnenstraat in de Benedenstad. Geschiedenis Aan het begin van de veertiende eeuw was Nijmegen de belangrijkste Joodse vestiging inwat nu Nederland is. De Joodse gemeenschap van die tijd verdween echter niet lang hierna, omdat zij zwaar werd vervolgd vanwege de pestepidemie van 1349, waarvan zij de schuld kregen. Hierna vestigden zich wederom Joden in de stad en een eerste synagoge wordt aan het begin van de vijftiende eeuw vermeld als schola judeorum in de huidige benedenstad aan de Jodengas. De Joodse gemeenschap in Nijmegen verdween opnieuw aan het einde van die eeuw. In de zeventiende eeuw is er weer een Joodse gemeenschap in de stad en er was een huissynagoge aan de Vleeshouwerstraat, die in 1697 na klachten gesloten werd door de gemeente. Hierna werd een voormalige herberg aan de Grotestraat als gebedsruimte gebruikt. Op 5 september 1756 werd de synagoge aan de Nonnenstraat in gebruik genomen. De Joodse gemeenschap vestigde hierna in aangrenzende panden een Joodse school en mikwe. In 1804 werd Nijmegen het opperrabbinaat van Gelderland. In 1881 ging het opperrabbinaat naar Arnhem. In 1872 werd naast de synagoge een school gebouwd in quasi-oosterse stijl naar ontwerp van gemeentearchitect Pieter van der Kemp. De synagoge werd begin twintigste eeuw te klein en werd verkocht. Synagoge aan de Gerard Noodtstraat Op 11 april 1913 werd de Nieuwe Synagoge aan de Gerard Noodtstraat, door Oscar Leeuw ontworpen, in gebruik genomen. Er waren 150 zitplaatsen voor mannen en een galerij met 100 zitplaatsen voor vrouwen, marmeren trappen naar de heilige arke (aron hakodesj) en een biema. De ingangstoren lijkt op een grote thorarol en in de gevel is veel symboliek verwerkt. In de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw door de Duitse bezetter als opslagruimte gebruikt en de wandschilderingen werden vernietigd. Het pand raakte zwaar beschadigd bij het bombardement op de Nijmeegse binnenstad van 22 februari 1944. Na de oorlog was de Joodse gemeenschap gedecimeerd en het gebouw was nu te groot. Het naastgelegen schooltje werd als synagoge in gebruik genomen en de oorspronkelijke synagoge werd aan de gemeente Nijmegen verkocht. Terug aan de Nonnenstraat De Joodse gemeenschap was aan het einde van de twintigste eeuw weer gegroeid en kocht, via de Stichting Synagoge Nijmegen, in 1999 voor het symbolische bedrag van één gulden de oude synagoge aan de Nonnenstraat van de gemeente Nijmegen. Het pand was in de jaren 70 ook weer hersteld van de oorlogsschade. Het gebouw was onder meer gebruikt als dependance van Nijmeegs Museum Commanderie van Sint-Jan. Het pand werd gerestaureerd en op 26 november 2000 wederom als synagoge gewijd.
Grensmaas

Grensmaas este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 314 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Grensmaas este situat la coordonatele 51.0253°N 5.7754°E﻿ ()51.0253; 5.7754. Înființare Situl Grensmaas a fost declarat sit de importanță comunitară în iulie 1998 pentru a proteja 4 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în septembrie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 4 habitate naturale: Cursuri de apă de la nivel de câmpie la nivel montan, cu vegetație Ranunculion fluitantis și Callitricho-Batrachion, Râuri cu maluri nămoloase cu vegetație de Chenopodion rubri p.p. și Bidention p.p., Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: mamifere (1): castor (Castor fiber) pești (3): zglăvoacă (Cottus gobio), Lampetra fluviatilis, somonul (Salmo salar) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Etzenraderhuuske

Etzenraderhuuske, ook wel het Huisken of, onterecht, kasteel Etzenrade genoemd, is een oude boerderij uit 1710 in de buurtschap Etzenrade in de Nederlandse provincie Limburg.Het Etzenraderhuuske dient te worden onderscheiden van de Etzenraderhof, een ander pand in de buurtschap. Geschiedenis Etzenraderhuuske De benaming "kasteel Etzenrade" voor het Etzenraderhuuske is niet juist. Het Etzenraderhuuske is de kasteelhoeve van het voormalig kasteel dat waarschijnlijk reeds voor de 18e eeuw is afgebroken.Het kasteel stond aan de voet van het Plateau van Doenrade. In een moerassig gebied iets noordelijker stroomt de Roode Beek, die de grens met Duitsland vormt en die de Etzenrather Mühle aandrijft. De op 1710 gedateerde gevelsteen van het Etzenraderhuuske suggereert dat kort voor die tijd het kasteel en de kasteelhoeve door brand of op andere wijze zijn verwoest. Alleen de hoeve zou daarna grondig zijn gerenoveerd. Het Etzenraderhuuske is opgetrokken uit bakstenen om een binnenhof. Het pand heeft een hoge ingang met een klokgevel. Tegenwoordig is het Etzenraderhuuske een rijksmonument en wordt het gebruikt als woonhuis en beeldhouwatelier. Kasteel Etzenrade In de 13e eeuw werd kasteel Etzenrade reeds genoemd als een leen van Valkenburg. In 1299 werd door Dirk van Einighausen een kapel gesticht, wat erop wijst dat het kasteel reeds enige betekenis had. Van de bouwgeschiedenis van het kasteel is weinig bekend. Het laatste deel van de kasteelruïne zijn rond 1880, zonder nader onderzoek, opgeruimd. De kasteelruïne lag in 1840 ten noorden van de U-vormige bouwhoeve binnen een rechthoekige omgrachting. Aan de noordzijde van de omgrachte hoofdburcht lag een veel groter, omgracht eiland, dat als tuin in gebruik zal zijn geweest. De bouwhoeve was in het begin van de 19e eeuw niet meer omgracht. Aan de noord- en de westzijde was een dubbele gracht met daartussen een singel of wal. Galerij Externe links Limburgse kastelen
Nieuwe Algemene Begraafplaats De Stuivenberg

De Nieuwe Algemene Begraafplaats De Stuivenberg is een begraafplaats aan de Bovenkerkweg in de Nederlandse plaats Montfoort, provincie Utrecht. De naam is afgeleid van een oude stroomrug die op deze plaats loopt. Structuur De ruimtelijke structuur van de begraafplaats bestaat uit drie sferen, geïnspireerd door het typische landgebruik van een stroomrug. Het open midden verwijst naar weide, het oorspronkelijke grasland. Op de beplante ophogingen aan beide zijden van het open midden bevinden zich de grafvelden. De noordelijke grafvelden verwijzen naar de boomkwekerijen die in de omgeving veel voorkomen. De zuidelijke grafvelden ademen de sfeer van een boomgaard. De stukken grond tussen de grafvelden zijn niet opgehoogd, zodat de noordrand van de begraafplaats voor aanwonenden een minder massief aanzien heeft en ook is zodoende aan de zuidzijde het zicht op Blokland bewaard gebleven. Voorbereidingen De gemeenteraad van Montfoort besloot in 2006 om de toenmalige begraafplaatsen in de gemeente niet uit te breiden. Na discussie en op basis van uitgebreide locatieonderzoeken, werd in de raadsvergadering van september 2008 besloten om aan de Bovenkerkweg een nieuwe begraafplaats aan te leggen. Tijdens een informatieavond op donderdag 20 mei 2010 in zalencentrum St. Joseph, werd het ontwerp van de begraafplaats gepresenteerd. Een deel van de uitvoering van de aanleg van de begraafplaats is medegefinancierd door de provincie Utrecht in het kader van Agenda Vitaal Platteland. Ingebruikname Op zaterdag 26 mei 2012 is de begraafplaats officieel in gebruik genomen. Er waren toespraken van vertegenwoordigers van verschillende religieuze gemeenschappen in Montfoort. Wethouder en locoburgemeester Jan Vlaar plantte de laatste boom, een rode esdoorn, om de aanleg symbolisch af te ronden en de begraafplaats in gebruik te nemen. Enkele weken eerder was overigens de eerste persoon al begraven op De Stuivenberg. Hiervoor werd een minuut stilte in acht genomen. Afbeeldingen
Kneuterdijk Palace

Kneuterdijk Palace (Dutch: Paleis Kneuterdijk [paːˈlɛis knøːtərˈdɛik]) is a former royal palace of the Netherlands located in The Hague, nowadays the seat of the Council of State. Built in 1716 in the Louis XIV style by architect Daniel Marot, it was commissioned by Count Johan Hendrik of Wassenaer-Obdam, member of the House of Wassenaer. The palace served as a residence for King William II of the Netherlands and his wife Queen Anna Paulowna in the first half of the 19th century, when he was still the crown prince. William II added several buildings designed in the English Tudor style, of which only the so-called “Gothic Hall” has survived. The hall was designed after the great dining hall of Christ Church, Oxford, of which William II was an alumnus. Their grandson Crown Prince William used the palace from 1858 till his death in 1879. In the 1930s the palace was occasionally used by Princess Juliana. After World War II Dutch war criminals were tried in the former ballroom, some of whom were sentenced to death. Then the Ministry of Finance used the building for many years. Since restoration work was completed in 2001 the palace has been in use by the Netherlands' Council of State (Raad van State). The Palace has been a listed as a National Heritage Site of the Netherlands since 1967. Gallery Sources Travel Guide to the Hague References
Кнётердейк

Кнётердейк (нид. Kneuterdijk) — расположенный в Гааге бывший королевский дворец. Построен в стиле Людовика XIV в 1716 году архитектором Даниэлем Маро. Первым владельцем дворца был граф Вассанар-Обден. После него дворец унаследовал его брат Йохан Вильгельм. Его правнучка Мария продала дворец королю Виллему I в 1816 году. Дворец служил официальной резиденцией для наследного принца Виллема, будущего короля Виллема II и его супруги Анны Павловны в первой половине девятнадцатого века. Их внук, принц Виллем использовал дворец в качестве своей резиденции с 1858 года и до своей смерти в 1879 году. В 1930-х годах дворец иногда посещала принцесса Юлиана, останавливаясь здесь не более чем на ночь. Здесь располагался антикризисный комитет Нидерландов, действующий в 1930-х годах. После Второй мировой войны голландские коллаборационисты были осуждены в большом зале дворца, некоторым из них была объявлена смертная казнь. Затем здание было передано Министерству финансов, которое использовало его многие годы. В 2008—2011 годах в здании проводился ремонт. С июня 2011 года и по настоящее время там располагается Государственный совет. 5 октября 2011 года, после ремонта, здание было открыто королевой Беатрикс. За дворцом находится небольшой сад, который был частью королевского сада. Остальная часть сада была продана потомками Виллема II из-за его долгов. Ссылки Фотографии готического зала дворца. Архивная копия от 24 сентября 2015 на Wayback Machine