NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Маурицхејс

Краљевска галерија слика Маурицхејс (хол. Mauritshuis, „Морицова кућа“) је уметнички музеј у Хагу у Холандији. То је некада била резиденција принца Мориса од Насауа, а сада је у њој смештена уметничка колекција са делима Јоханеса Вермера, Рембранта, Јана Стена, Паулуса Потера, Франса Халса и Ханса Холбајна Млађег. Године 2007. музеј је посетило 250.000 људи. Историја зграде и музеја Маурицхејс је добио име по принцу Морису од Насауа који је 1631. купио плац за ово здање. Изграђен је између 1636. и 1641, у време кад је он био гувернер Холандског Бразила или „Нове Холандије“. Зграда је изграђена у стилу холандског барока. Пожар 1704. је уништио већи део унутрашњости Маурицхејса. Зграда је рестаурирана између 1708. и 1718. Холандска држава је откупила ову зграду 1820, да би у њу сместила краљевски кабинет слика. Године 1822. Маурицхејс је отворен за јавност. У њему је био смештен краљевски кабинет слика и краљевски кабинет куриозитета. Цео музеј је посвећен само сликарству 1875. Маурицхејс је био државни музеј док није приватизован 1995. Тада је основана фондација која се брине и о згради и о колекцији која јој је дата на дугорочни зајам. Зграда је у власништву државе, а фондација музеја је изнајмљује. Колекција Колекцију слику штатхоудера Вилема V је холандској држави поклонио његов син, краљ Вилем I. Ова колекција је била језгро краљевског кабинета слика и цртежа и садржавала је око 200 слика. Данас она носи име Краљевска галерија слика и садржи скоро 800 слика. Колекција се углавном ослања на холандске и фламанске сликаре: Питера Бројгела, Паулуса Потера, Питера Паула Рубенса, Рембранта ван Ријна, Јакоба ван Ројсдала, Јоханеса Вермера и Рохира ван дер Вејдена. Ту су и дела немачког сликара Ханса Холбајна. Најпознатији експонати Референце Спољашње везе Званична интернет презентација Маурицхејса
Mauritshuis

Mauritshuis är ett konstmuseum i Haag i Nederländerna med den nederländska kungliga konstsamlingen. Byggnad Johan Moritz av Nassau-Siegen, kusin till regenten Fredrik Henrik av Oranien, köpte 1631 tomten mot Binnenhof och den anslutande dammen Hofvijver. Vid denna tid var Haag den nederländska republikens politiska centrum, och Generalstaterna samlades på Binnenhof. Mauritshuis fick sitt namn efter prins Johan Moritz och byggdes mellan 1636 och 1641, under vilken tid han var guvernör för Nederländska Brasilien. Byggnaden ritades av de nederländska arkitekterna Jacob van Campen och Pieter Post. Byggnaden i två våningar är strängt symmetrisk och innehöll fyra lägenheter och en stor sal. Varje lägenhet var utformad med ett förrum, ett rum, ett litet rum, och en hall. . Efter prins Johan Moritz död 1679 ägdes huset av familjen Maes, som hyrde ut det till den nederländska staten. Merparten av dess interiör förstördes i en brand 1704, varefter byggnaden restaurerades 1708-18. År 1820 köptes Mauritshuis av staten i syfte att vara konstmuseum. Museum Mauritshuis öppnades som publikt museum 1822, och var från 1875 enbart ett konstmuseum. Det omvandlades till en stiftelse 1995, vilken lånar fastighet och konstsamling av staten. Regenten William V:s samling överlämnades till den nederländska staten av hans son kung William I . Samlingen blev basen för den kungliga konstsamlingen med 200 målningar, numera uppemot 800. Museet renoverades 2012-2014. Ett hundratal verk i konstsamlingen ställdes under tiden ut i Gemeentemuseum Den Haag. Omkring 50 andra verk, inkluderande Flicka med pärlörhänge, utlånades till utställningar i USA och Japan. Museet återöppnades den 27 juni 2014. Kända verk i Mauritshuis i urval Källor Noter Externa länkar Mauritshuis webbplats
Мауріцгейс

Мауріцгейс (нід. Mauritshuis, дослівно будинок Мауріца) — художній музей в Гаазі, Нідерланди. Колекція музею охоплює живопис Золотої доби голландського мистецтва XVII століття. Історія Побудова У 1631 році Йоган Мауріц, граф Нассау-Зігенський (1604–1679) придбав ділянку землі поблизу ставка і Бінненгофа. Бінненгоф був престижним місцем, бо саме там збирались Генеральні штати. Гаага була тодішнім політичним центром країни. Будівництво тривало у 1636–1641 роках. Головна будівля витримана в стилі класицизм. Палац отримав назву Мауріцгейс на честь власника Йогана Мауріца Нассау-Зігенського. Приміщення Палац побудовано за проєктом архітектора Якоба ван Кампена. Палац двоповерховий, з симетричним плануванням. На кожному поверсі розташовані чотири великі кімнати з вестибюлями і велика зала. До кімнат примикали гардеробні і службові приміщення. Фасади оформлені пілястрами на всю висоту будинку і частими вікнами. Завдяки невеликим розмірами і розташуванні на березі ставка, Мауріцгейс нагадує парковий павільйон. Первісна будівля мала купол, знищений пожежею 1704 р. Під час відбудови в 1708–1718 роках купол не відновили. Наступні власники здавали палац в оренду уряду країни. З 1820 р. палац придбали для розташування Королівської колекції картин. Мауріцгейс був державним музеєм до приватизації 1995 року. Музей — один з найвідоміших у Нідерландах. Обладнання музею Основу колекції склали Королівська збірка картин і Королівський кабінет курйозів. У 1822 році Мауріцгейс відкрили для публічного відвідуаання. Після реорганізація 1875 р., кабінет курйозів перевели в іншу будівлю, а палац почали використовувати тільки як картинну галерею. Тепер музейний заклад має Мауріцгейс та Швайцерхоф, де розміщена головна експозиція. Картинна галерея має близько 800 картин надзвичайної мистецької вартісті. Основу зібрання становить живопис голландських і фламандських майстрів XVII століття. До колекції також входять окремі роботи художників інших шкіл з Англії і Німеччини і твори XVI століття, що тільки доповнює головну колекцію. Галерея Портрети збірки Натюрморти Пейзажі Картини Рембрандта Франс Галс Галерея Див. також Гет-Лоо Нідерландське бароко Сейченто Примітки Джерела Stiftung der Freunde des Mauritshuis (Hrsg.), Königliches Gemäldekabinett Mauritshuis — Führer, Den Haag 2002 Посилання Офіційна сторінка музею [Архівовано 24 липня 2009 у Wayback Machine.]
Remonstrantse kerk (Groningen)

De Remonstrantse kerk is een kerk in de zuidelijke binnenstad van Groningen, die is aangewezen als gemeentelijk monument. Beschrijving De kerk, die aan de Coehoornsingel staat, werd ontworpen door de Groninger architect H. Raammaker (1828-1902) en is gebouwd in 1882-'83. In 1906 werd bij de kerk een kosterswoning van de hand van G. Nijhuis (1860-1940) gebouwd, die eveneens de status van gemeentelijk monument heeft. De kerk is in 2005 onder leiding van de Japanse architect Moriko Kira verbouwd en uitgebreid met een nieuw gedeelte. Het gebouw wordt niet alleen gebruikt voor diensten van de Remonstrantse gemeente in Groningen, maar dient ook als kantoor voor de Stichting Oude Groninger Kerken. De kerk bezit een orgel met twee klavieren en pedaal, dat in de jaren 1883-1885 door de Groningse orgelbouwers Cees en Anton van Oeckelen werd gebouwd. Sinds de laatste kerkrestauratie is het orgelfront verdwenen en is het orgel onzichtbaar opgesteld. Zie ook Lijst van gebouwen in Groningen Lijst van gemeentelijke monumenten in Groningen Lijst van Groninger kerken
Protestantse Kerk (Berlicum-Rosmalen)

De Protestantse kerk Berlicum-Rosmalen is een PKN-kerk in de Nederlandse plaats Berlicum. Op de plaats waar de kerk nu staat, stond rond het jaar 750 al een houten kerk. Tussen 1300 en 1375 werd de kerk omgezet in een stenen kerk. Ten tijde van de beeldenstorm is het kerkje voor een groot deel vernield en ontheiligd. Na een grondige reiniging is de kerk in 1613 opnieuw gewijd. Naast de kerk bevindt zich een begraafplaats. In de Tweede Wereldoorlog is de kerk grotendeels verwoest. De protestantse kerk staat ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Momenteel is de predikantsplaats vacant van de Protestantse Gemeente Berlicum-Rosmalen. Externe links Website Protestantse Gemeente Berlicum-Rosmalen Website ds Dirk-Jan Bierenbroodspot Reliwiki
Tweemanspolder Molen No.1

De Tweemanspolder Molen No.1 is een grondzeiler nabij Zevenhuizen. De molen is in 1730 gebouwd en is de ondermolen van de molenviergang Tweemanspolder. De molen was tot 1950 voorzien van een scheprad. Ten gevolge van verandering in het polderpeil is het scheprad vervangen door een centrifugaalpomp, die echter niet voldeed. In 1953 is de viergang buiten bedrijf gesteld en zijn de molens in bezit gekomen van de Stichting Molenviergang Tweemanspolder. In 2009/2010 is een ingrijpende restauratie uitgevoerd, waarbij de verandering uit 1950 ongedaan is gemaakt en het scheprad verdiept is teruggebracht. Hierdoor komt de molenviergang weer in balans. De molen wordt bewoond en is niet te bezoeken. De molenviergang draait tweemaal per maand, op zaterdag. Zie ook Molenviergang (Zevenhuizen) Tweemanspolder Molen No.2 Tweemanspolder Molen No.3 Tweemanspolder Molen No.4
Sint-Vincentius a Paulokerk (Brunssum)

De Sint-Vincentius à Paulokerk is een kerkgebouw in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Brunssum. Het gebouw is een rijksmonument en bevindt zich op minder dan een kilometer ten zuidoosten van het Vijverpark. De kerk is opgedragen aan Vincentius a Paulo. Geschiedenis Op 20 juli 1924 werd de eerste steen van de kerk gelegd naar het ontwerp van architect F.P.J. Peutz te Heerlen. Het gebouw is gesitueerd op het noordoosten. Tussen 1953-1955 werd er aan de kerk een kinderkapel met souterrainverdieping en een garage gebouwd, waardoor er als het ware een kruisarm ontstond aan de noordzijde. Gebouw Het gebouw is opgetrokken in een door het rationalisme beïnvloede stijl en heeft een westtoren, een pseudobasicaal driebeukig schip, een versmald priesterkoor en een nogmaals versmalde halfronde apsis. Aan de zuidwestzijde bevindt zich een zware bakstenen toren. Op de afgeplatte toren is er een ingesnoerde gele betonnen bekroning met zinken schaaldak en windhaan geplaatst met daarop uurwerken op iedere zijden. Aan weerszijden van de toren bevindt zich een ingangsportaal. De kruisarmen bevinden zich niet halverwege de kerk, maar direct achter de toren. Het koor heeft een verlaagde noklijn. Van binnen hebben het schip en het koor een tongewelf.
Kleine Havenbrug

De Kleine Havenbrug is een voetgangers- en fietsersbrug over de Oude Rijn in de Nederlandse stad Leiden. De brug bevindt zich op de plek waar de Oude Rijn de Herengracht kruist. Tegenover de draaibrug, aan de andere zijde van de Herengracht, ligt de Scheluwbrug, de enige andere draaibrug binnen de Leidse singels. De naam van de brug verwijst naar de Leidse Haven. Sinds 1981 staat de brug als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. De huidige brug dateert van 1991. De eerste brug op deze locatie werd in 1593 gebouwd. De brug wordt alleen op telefonische afspraak bedient. De brug is aan de havenzijde voorzien van een fabrieksplaat "Kon.Ned.Grofsmederij 1870 Leiden". De brug heeft een houten wegdek en eenvoudig versierde brugleuningen.
De Stormvogel (Loppersum)

De Stormvogel is een koren- en pelmolen in het Groningse Loppersum. Samen met de karakteristieke kerktoren bepaalt De Stormvogel het dorpsbeeld van Loppersum. De molen werd in 1849 gebouwd en werd in 1971 en 2000 gerestaureerd. De huidige eigenaar is de Molenstichting Fivelingo. De molen werd jarenlang door iemand bediend uit het Groninger molenaarsgeslacht Nienhuis en momenteel wordt de molen regelmatig op vrijwillige basis in bedrijf gesteld. De molen was vroeger een zelfzwichter, maar de huidige roeden met een lengte van 21,50 meter zijn uitgerust met het Oudhollandse hekwerk met zeilen. De molen bezit een koppel maalstenen en een complete pelinrichting met twee pelstenen. Verder is de molen voorzien van een kammenluiwerk.
VV Emmen

Voetbal Vereniging Emmen (abbreviated to VV Emmen) is an association football club from Emmen, Netherlands. It was founded on 21 August 1925 as the Noordbarge Emmen Combinatie. In 1927 it changed to its current name. The grounds of the team is named De Meerdijk. In 1919 its first male squad returned to Hoofdklasse, after its fourth championship in the Eerste Klasse. History The first championship held by VV Emmen was in 1930, winning the league of the Drenthe Football Association. In 1975, VV Emmen won a championship in the Hoofdklasse and the National Sunday Amateurs championship. Former players Jan van Beveren Kimberly Heijne Jan Quispel Kjell Scherpen References
VV Emmen

VV Emmen (Voetbal Vereniging Emmen) is een amateurvoetbalvereniging uit Emmen, Drenthe, Nederland. Algemeen De vereniging werd op 21 augustus 1925 opgericht onder de naam Noordbarge Emmen Combinatie (NEC). In 1927 werd de huidige naam voetbalvereniging Emmen aangenomen. Uit de club ontstond in 1988 de profvoetbalclub BVO Emmen, later gewijzigd tot FC Emmen. Sportparken In de beginjaren speelde Emmen op een terrein waar het Noorder Dierenpark was gevestigd. De ingang was aan de Sterrenkamp. Op 20 november 1932 werd een echt sportpark in gebruik genomen op een grondstuk naast het oude terrein dat aan de familie Willinge toebehoorde: de Willinge's Kampen. In 1936 werd met de bouw van een sportterrein aan de Kerkhoflaan begonnen en op 1 februari 1937 werd het officieel in gebruik genomen. Hier verbleef Emmen van 1937 tot 1977 toen de vereniging verhuisde naar de Meerdijk. Tegenwoordig speelt de amateurvereniging op sportpark "De Meerdijk" naast het stadion van FC Emmen. Standaardelftal Het standaardelftal speelde laatstelijk in het seizoen 2022/23 in de Eerste klasse zondag van het KNVB-district Noord na degradatie uit de landelijke Hoofdklasse het seizoen ervoor. Voor het seizoen 2023/24 trok het zich terug voor prestatievoetbal vanwege een gebrek aan spelers. Dit elftal speelde 28 seizoenen op het hoogste amateurniveau. Van 1946/47-1948/49 en van 1960/61-1973/74 in de Eerste klasse en van 194/75-1984/85 in de Hoofdklasse. Voor het seizoen 1985/86 werd de overstap naar het profvoetbal gemaakt. De amateurafdeling keerde drie seizoenen later terug met een standaardelftal. In het seizoen 2019/20 keerde het terug in de Hoofdklasse, inmiddels wel het derde amateurniveau. Erelijst kampioen Zondagamateurs: 1975 kampioen Hoofdklasse: 1975 kampioen Eerste klasse: 1965, 1966, 1968, 2019 kampioen Tweede klasse: 1942*, 1943*, 1944*, 1946, 1951*, 1957*, 1958* 1960, 2011 kampioen Derde klasse: 1934*, 1937, 1996 kampioen Vierde klasse: 1990, 1993 kampioen DVB Hoofdklasse: 1930* kampioen DVB 1e klasse: 1929 winnaar districtsbeker: 1967,1980 * 1930 promotie naar 3e klasse KNVB * 1934, 1942, 1943, 1944, 1951, 1957, 1958 geen promotie Competitieresultaten 1931–2023 In de seizoenen 1985/86-1987/88 (respectievelijk 18e, 16e en 18e) werd er in de Eerste divisie gespeeld; zie ook FC Emmen. Jeugd De A-junioren van VV Emmen (tegenwoordig de onder 19 categorie) werd in het seizoen 1975/76 landskampioen. De hoogste jeugdploeg kwalificeerde zich tien keer voor de kampioenscompetitie om de landstitel, de eerste keer was in 1962. Jarenlang werkten FC Emmen en VV Emmen samen met de jeugdopleiding. Voor het seizoen 2005/06 is deze samenwerking stopgezet. FC Emmen werkte van 2009 tot en met 2012 samen met sc Heerenveen maar staat sinds 2012/13 weer op eigen benen. Met de amateur vereniging Emmen wordt nauw samengewerkt. De selectie-elftallen van de vv Emmen komen uit op divisie-niveau. Bekende (oud-)spelers Josip Barić Jan van Beveren Wil van Beveren Azing Griever Kimberly Heijne Kjell Scherpen
Evangelisch-Lutherse kerk (Ede)

De Evangelisch-Lutherse Kerk in de Nederlandse plaats Ede is het kerkgebouw van de Evangelisch-Lutherse gemeente in Ede en omstreken. De gemeente valt sinds 2004 onder de PKN. Geschiedenis De eerste bijeenkomsten van de lutheranen in Ede werden gehouden vanaf 30 november 1913 in het toenmalige Christelijk Militair Tehuis. Voorganger was de toenmalige Arnhemse dominee Hendrik Snijder. Ede viel tot 1946 onder de Arnhemse Lutherse gemeenschap. In 1917 werd door de plaatselijke architect L. Van Zoelen Hzn een kerkgebouwtje voor 150 zitplaatsen met catechisatielokaal ontworpen en gerealiseerd op de hoek van de Maanderweg en de Beukenlaan. De kerk werd met Pasen 1918 (14 april) in gebruik genomen. In 1936 kon de kerk worden uitgebreid met een viering, transept-armen en een koor, waardoor het de opzet van een kruiskerk kreeg. Boven op de viering werd een toren geplaatst met op de spits een zwaan; het symbool van de Lutherse Kerk. De zwaan was ook al aangebracht in het fronton boven de entree van het oorspronkelijke gebouw. Het ontwerp van de uitbreiding was van de hand van Ferdinand Jantzen uit Amsterdam en J.J. van Egmond uit Ede. De glas-in-loodramen in jugendstil zijn ontworpen door architect F.B. Jantzen. Ze symboliseren de Wet en het Evangelie; het Oude en Nieuwe Testament en de sacramenten doop en avondmaal. De nieuwe kerk werd op 28 februari 1937 opnieuw door ds. Snijder in gebruik genomen. Op 14 december 1938 werd het 25-jarig bestaan van de gemeente gevierd met het aanbrengen van een luidklok met het opschrift "1913-1938 - Eben-Haëzer". In september 1944 werd als gevolg van bombardementen tijdens de Slag om Arnhem een deel van de ramen zwaar beschadigd. Pas in 1961 kon de tijdelijke beglazing weer worden vervangen door exemplaren naar oorspronkelijk ontwerp. In 1946 werd de Edese gemeente zelfstandig. De eerste predikant was ds. Willem Frederik ten Rouwelaar. Naast de kerk is tegenwoordig een modern bijgebouw. Het catechisatielokaal is tegenwoordig in gebruik als consistoriekamer. Sinds de bouw zijn aan interieur en exterieur vrijwel geen veranderingen aangebracht. Daarom werd de kerk in 2001 op de gemeentelijke monumentenlijst gezet, als goed voorbeeld van een kerkgebouw uit de periode van voor de Tweede Wereldoorlog. Het orgel Het orgel is in 1970 gebouwd door de firma Pels & Van Leeuwen uit Alkmaar. In 1989, 1993 en 2007 werd de dispositie aangepast. Externe link Website van de kerk
Verzorgingsplaats Smarpot

Verzorgingsplaats Smarpot is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A32 Leeuwarden - Meppel ter hoogte van Akkrum bij aansluiting 13. De verzorgingsplaats ligt op de grens van de gemeenten Heerenveen en De Friese Meren. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Tamoil.
Grand Hotel Opduin

Grand Hotel Opduin is een hotel gelegen in het Nationaal Park Duinen van Texel op het waddeneiland Texel. Op Texel zelf wordt het hotel vaak kortweg Opduin genoemd. Beschrijving Het gebouw is gelegen op de duinen aan de rand van het dorp De Koog op ongeveer 200 meter van het noordzeestrand, waar het hotel over eigen strandhuisjes beschikt. Het hotel telt 96 kamers en suites en heeft een zestal multifunctionele vergaderzalen. In het hotel zijn een restaurant met terras in de duinen, zwembad, Finse sauna met Turks stoombad, fitnessruimte en een beauty & wellness centrum aanwezig. Geschiedenis In 1934 startten Hein en Trijntje Wuis een pension onder de naam Villa Op Duin. Het pension was gelegen aan een zandweg, helemaal vrij in de duinen. Architect was L. Igesz (ook ontwerper van het Esperantomonument in Den Burg). Het pension had elf kamers en was haar tijd ver vooruit met elektrisch licht, centrale verwarming en warm en koud stromend water op iedere kamer, dit water werd met een eigen pomp uit de duinen gehaald. In de Tweede Wereldoorlog werd het hotel door de Duitsers in beslag genomen voor het onderbrengen van officieren. In 1966 werd achter de villa een vleugel van drie verdiepingen en een restaurant gebouwd. Een jaar later werd het bedrijf overgedragen aan zoon Harry P. Wuis. In 1977 werden de etages uitgebouwd en nog een extra verdieping op het gebouw geplaatst. Het hotel werd later (1988) opnieuw uitgebreid met een extra vleugel. In 2000 nam C. den Ouden, die twaalf jaar adjunct-directeur was geweest, met zijn vrouw H. den Ouden-Nuninga het hotel van de familie Wuis over. Het zelfstandige hotel werd in 2000 eigendom van de familie Den Ouden en was toen aangesloten bij Hampshire Classic Hotels. In 2004 werd het hotel uitgebreid met een brasserie genaamd De Franse Slag en het restaurant De Heeren XVII. Ook werd een nieuw zwembad en beautysalon Beau Rivage geopend. In 2005 werden alle hotelkamers gerenoveerd. Het gehele hotel werd op 1 januari 2008 rookvrij, vooruitlopend op het Nederlandse rookverbod. In januari 2012 nam het hotelbedrijf van Lucas Petit het hotel over. Floris-Jan Zwaag werd de nieuwe directeur van het hotel. In de loop der jaren zijn het restaurant, de beauty & wellness, het zwembad, alle kamers en de lobby gerenoveerd. In 2023 werd Wouter Petit directeur van het hotel. Externe link Grand Hotel Opduin
Koornbrug

De Koornbrug (lokaal: Koornbeursbrug) is een vaste stenen boogbrug met dubbele overkapping over het water van de Nieuwe Rijn in het centrum van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Burgsteeg met de Koornbrugsteeg. Geschiedenis Eeuwenlang werd er op de brug koren verhandeld. De eerste vermelding van een brug op deze locatie stamt uit de 15e eeuw. In 1642 werd deze brug vervangen door de huidige Koornbrug met drie bogen en chique natuurstenen fronten. De eerste steen werd gelegd op 15 december 1642. De onderkant van de brug stamt nog uit deze tijd. De brug dankt zijn naam aan het feit dat er koren werd verhandeld. In de 17e eeuw werd de brug vernieuwd naar een ontwerp van Leids bouwkundige Arent van 's-Gravesande. In 1824 werd een overkapping geplaatst om zo de koopwaar te beschermen. De twee overkappingen in neoclassicistische stijl zijn ontwerpen door Salomon van der Paauw, de stadsarchitect van Leiden. In de overkapping bevindt zich het stadswapen van Leiden (sleutels) omgeven door korenaren. Onder het dak werd het koren opgeslagen. De gaten in het plafond dienden als ventilatie. Sinds 1968 staat het object als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. In 1978 werden de overkappingen ingrijpend gerestaureerd. Hierbij werden alle zuilen vervangen en vond er een gedeeltelijke vernieuwing van de kapconstructies plaats. Ook kwam er een ander type leien dakbedekking op de daken. In maart 2007 werd de brug gerestaureerd omdat de brug door houtrot en schimmels was aangetast. In november 2007 werd de brug gedeeltelijk vernield door scholieren die protesteerden tegen de 1040-urennorm. De schade bedroeg ruim 17.000 euro. Foto's
Overloon War Cemetery

Overloon War Cemetery is een Brits ereveld aan de Vierlingsbeekseweg in de Nederlandse plaats Overloon. De begraafplaats werd ontworpen door Philip Hepworth. De graven zijn verdeeld over 4 vakken (genummerd 1 t/m 4) met in elk vak 5 rijen (A t/m E) van elk 14 graven. Er liggen 280 doden: 265 soldaten en 14 vliegers van het Britse Gemenebest en één Nederlander. De meeste doden op dit ereveld zijn gesneuveld tijdens de hevige gevechten van het Britse Tweede Leger in de periode oktober-november 1944; de regio ten zuiden en westen van de Maas werd toen bevrijd van de Duitsers. De Slag om Overloon, een tien dagen durende tankslag, vond toen plaats. Meer informatie daarover is te vinden in het nabijgelegen Oorlogsmuseum Overloon. Op de begraafplaats staat, zoals gebruikelijk op erevelden van het Gemenebest, een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. De Commonwealth War Graves Commission is verantwoordelijk voor de begraafplaats. Er is een register en een gastenboek aanwezig. Tijdens speciale herdenkingen zoals 4 en 5 mei, 14 oktober en op kerstavond worden de foto's van de militairen bij de graven gezet. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe link War Cemetery op de website van de Commonwealth War Graves Commission