NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sevinkmolen

De Sevinkmolen werd in 1868 gebouwd in opdracht van drie Meddose boeren, te weten D.W te Gronde, G.W. te Voortwis en J.H. Seevink. De molen werd op de grond van Seevink gebouwd en werd daarom de Sevink Molen genoemd, hoewel de eigenlijke naam De Zorg is. De Sevink Molen is een ronde beltkorenmolen, gebouwd in de gemeente Winterswijk, provincie Gelderland. In 1916 werd de molen wegens slechte bouwkundige staat stilgezet. De molen is daarna verkocht aan J.W. Helder, die hem heeft laten herstellen. Daarna is de molen tot 1928 in bedrijf geweest. In dat jaar waaide tijdens een storm het wiekenkruis van de molen. Daarna werd de molen gebruikt als onderkomen voor een mechanische maalderij en als opslagplaats van de Coöperatieve Landbouwvereniging Winterswijk. In augustus 1992 werd de molen erkend als Rijksmonument. De Sevink Molen kreeg steun van Monumentenzorg, Provincie Gelderland, De Gemeente Winterswijk en diverse fondsen. In april 1999 werd door Stichting De Sevink Molen gestart met de restauratie. Deze werd in juni 2001 afgerond. De molen werd op 20 juni 2001 heropend door vice-premier Annemarie Jorritsma. Rond de molen ligt het recreatiepark Sevink Molen.
De Roemer

De Roemer is een buurtschap behorende tot de gemeente Alphen aan den Rijn in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De Roemer ligt in het zuidoosten van de gemeente tussen Voorweg en Loete, in het gebied met de boomkwekerijen van Boskoop. Tot 1 januari 2014 behoorde deze buurtschap deels tot de gemeente Rijnwoude en deels tot de gemeente Boskoop.
De Lariks

De Lariks (1915) is de naam van een landhuis en landgoed in de Nederlandse stad Assen. Eerste bewoners waren jhr. mr. Henri Elisa Eduard Röell (1872-1954) en zijn gezin. Röell had van zijn schoonvader, minister Jacob Theodoor Cremer (1847-1923), de opdracht gekregen om toezicht te houden op de ontginning van het bij Assen gelegen Zeijerveld. Het gebouw werd ontworpen door architect Jan Stuivinga en heeft een karakteristieke klokvormige voorgevel. De entree heeft een afdakje dat rust op zuilen van Bentheimer zandsteen. In de geveltop is, recht boven de entree, een negenruits oeil de boeuf aangebracht. Tuinarchitect Jan Vroom jr. legde de tuin en het Lariksbos aan. Eind 1924 kocht de familie Harkema het huis en landgoed. In 1955 werd het geheel door de gemeente opgekocht, die een deel van het landgoed wilde gebruiken voor stadsuitbreiding. Begin jaren zestig werd de buurt Lariks aangelegd rond het landgoed. Het huis werd in 1960 verkocht aan het Groene Kruis en werd er een opleidingscentrum voor kraamverzorgsters gevestigd. Vervolgens was het een kantoor van de VVV (vanaf 1983), een gezinsvervangend internaat (vanaf ca. 1993) en sinds 2001 is het weer een woonhuis. Waardering Het pand is aangewezen als rijksmonument en in 1994 opgenomen in het monumentenregister: "Het karakteristieke landhuis naar ontwerp van een landelijk bekende architect is nog uitzonderlijk gaaf en vanwege zijn bijzondere, voor de bouwtijd zo kenmerkende vormgeving en esthetische kwaliteiten van architectuurhistorische waarde. Het beeldbepalende pand voegt zich voorbeeldig in de lommerrijke omgeving en heeft als zodanig ook landschappelijke kwaliteiten." Zie ook Rijksmonumenten in Assen Externe link Landgoed De Lariks te Assen
Heilig Hart van Jezuskerk (Rothem)

De Heilig Hart van Jezuskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw gewijd aan het Heilig Hart van Jezus in het dorp Rothem in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Meerssen. Het gebouw uit 1929 van architect Jos Wielders is sinds 1997 een rijksmonument. Beschrijving exterieur De kerk is gesitueerd aan een plein en vormt een ensemble met aan de achterzijde de voormalige pastorie en links ernaast de voormalige kapelanie. Ze ligt in de zichtas van de Kerkweg. Het gebouw in expressionistische stijl uit 1928-'29 van de Sittardse architect Jos Wielders is opgetrokken uit gele en rode baksteen en bestaat uit een kerktoren, een schip met smalle lage zijbeuken, een smal hoger koor en een lage apsis. Rechts naast de kerk ligt een kerkhof. De toren heeft last gehad van brand in 1969, waarna men de ingesnoerde torenspits heeft vervangen door een betonnen onderbouw met koperen tentdak. Aan de voet van de toren staat een beeld uit 1933 van Theresia van Lisieux door de beeldhouwer Mari Andriessen. Beschrijving interieur Het kerkschip wordt overwelfd door een spitsboogvormig gewelf, rustend op betonnen spanten, die het uiterlijk hebben van gordelbogen. De kerk heeft zowel rechthoekige stalen vensters als grote spitsboogvensters met traceringen van beton en mergel. De Heilig Hart van Jezuskerk telt ongeveer 25 glas-in-loodramen, de meeste met gebrandschilderd glas. Een deel van de ramen zijn in 1928-'31 ontworpen door Joan Collette. Enkele recente ramen (uit 2000) zijn van Gerry Mesterom. Het interieur van de kerk is vrijwel authentiek en deels ontworpen door Wielders (o.a. kerkbanken). Rond 1970 heeft een aanpassing van de communiebanken plaatsgevonden en rond 1980 is de vloer van het altaar vernieuwd. Links vooraan in de kerk bevindt zich een klein houten altaar afkomstig uit de huiskapel van de nabije villa Kruisdonk, een geschenk van de Maastrichtse familie Regout. De in reliëf uitgevoerde kruiswegstaties zijn van Jean Weerts. De kerk bezit twee aan Charles Vos toegeschreven beelden en vier houten heiligenbeelden van onbekende kunstenaars uit eind jaren dertig. Op de altaarboog boven het priesterkoor zijn schilderingen aangebracht door Robert Franquinet met een voorstelling van de vier evangelisten.
Offshore-Windpark Prinses Amalia

Der Offshore-Windpark Prinses Amalia befindet sich in der Ausschließlichen Wirtschaftszone der Niederlande in der südlichen Nordsee. Er wurde nach einem Mitglied der niederländischen königlichen Familie benannt. Seit Juni 2008 wird Strom aus dem Windpark in das Netz eingespeist, er versorgt rechnerisch 125.000 Haushalte. Mit 60 Windkraftanlagen vom Typ Vestas V80-2MW hat der Windpark eine installierte Leistung von 120 MW. Der Windpark erzeugt jährlich etwa 435 GWh elektrischer Energie und vermeidet damit 225.000 CO2-Emissionen. Die Anbindung an Land erfolgt über ein Exportkabel, das mit 150 kV Hochspannung betrieben wird. Die Innerparkverkabelung arbeitet mit 22 kV Mittelspannung. Der Windpark liegt 23 Kilometer vor IJmuiden. Die Wassertiefe beträgt dort zwischen 19 und 24 Meter. Durch seine Entfernung ist der Windpark von der Küste aus kaum sichtbar. Er bedeckt eine Fläche von etwa 14 km2. Die Projektkosten wurden mit 380 Millionen Euro angegeben. Nach einer Betriebsdauer von zehn Jahren hat Eneco im April 2018 mehrere Verträge zur Wartung der Anlagen abgeschlossen. Mit der Überholung und Instandsetzung (Refurbishing) von Getrieben des Typs ZFEH804 wurde Siemens Gamesa beauftragt. Siehe auch Liste der Offshore-Windparks Liste der Offshore-Windparks in den Niederlanden Weblinks Prinses Amalia Offshore Wind Farm. Power Technology, abgerufen am 14. Oktober 2016 (englisch). Princess Amalia (Q7) Offshore Windfarm. Ehemals im Original (nicht mehr online verfügbar); abgerufen am 5. September 2016 (englisch).@1@2Vorlage:Toter Link/www.mottmac.com (Seite nicht mehr abrufbar. Suche im Internet Archive) Einzelnachweise
Princess Amalia Wind Farm

The Princess Amalia Wind Farm (Prinses Amaliawindpark in Dutch) is an offshore wind farm in the Netherlands. Prior to its official opening, it was known as the Q7 Wind Farm. Specifications The wind farm lies approximately 23 km off the coast of IJmuiden. It consists of 60 Vestas V80-2.0MW wind turbines and has a total nameplate capacity of 120 MW. The wind turbine towers rest on steel monopile foundations, in water depths of 19 to 24 meters. Each monopile is a steel tube with diameter of about 4 meters, length of over 50 meters, weighing 320 tonnes, and driven 30 meters into the seabed. The construction barge Sea Jack required about 2 hours to drive in each monopile after positioning it. Development Building this wind farm was an initiative of Eneco and Econcern. Upon completion, Eneco CEO Jeroen de Haas complained that the required procedures took seven years. By contrast, it only took two years to actually build. Project manager Bernard van Hemert stated that the long delay to obtain approval led to the project using a model of wind turbine (the Vestas V80-2MW) which was state-of-the-art at the start of project planning, but no longer the largest-capacity wind turbine on the market by the time of construction. (For example, the Thorntonbank Wind Farm off the adjacent Belgian coast uses larger 5 MW wind turbines from REpower.) However, the V80-2MW is considered a proven design with over 2700 units installed globally by 2008, thereby reducing the project risks. The Princess Amalia Wind Farm was officially opened on June 4, 2008. It is named after Princess Amalia, Hereditary Princess of Orange. See also List of offshore wind farms List of offshore wind farms in the North Sea List of offshore wind farms in the Netherlands Wind power in the Netherlands Renewable energy in the Netherlands References
ВЕС Принсесс-Амаліа

ВЕС Принсесс-Амаліа (нід. Prinses Amaliawindpark) — нідерландська офшорна вітрова електростанція, введена в експлуатацію у 2008 році. На етапі будівництва носила назву Q7. Місце для розміщення ВЕС обрали у Північному морі за 23 км від порту Еймьойден (провінція Північна Голландія). Будівельні роботи розпочались у 2005 році на суходолі з прокладання кабелів до підстанції Velsen. Наступного року судно Sea Jack взялось за спорудження фундаментів монопального типу. Палі довжиною 54 метри, діаметром 4 метри та вагою 320 тонн забивали на 30 метрів у морське дно. На них монтувались призначені для кріплення башт вітроагрегатів перехідні елементи вагою 115 тонн. Монтаж власне вітрових турбін виконало спеціалізоване судно Sea Energy. Крім того, у складі ВЕС спорудили офшорну трансформаторну підстанцію, також розміщену на змонтованому Sea Jack монопальному фундаменті. Вага модулю з обладнанням становила 800 тонн. Звідси продукція подається на берег по кабелю, що працює під напругою 150 кВ. Його загальна довжина становить 35 км, з яких офшорну ділянку довжиною 28 км укладало судно Pontra Maris. Вітроелектростанція складається з розміщених на площі 14 км2 шістдесяти вітрових турбін Vestas типу V80-2.0 з одиничною потужністю 2 МВт та діаметром ротора 80 метрів. Вони встановлені на баштах висотою 59 метрів у районі з глибинами моря від 19 до 24 метрів. Проект, спільно реалізований компаніями Econcern та Eneco, має виробляти 435 млн кВт-год електроенергії на рік. Примітки
De Arend, Wouw

De Arend (English: The Eagle) is a windmill located on the Akkerstraat 11 in Wouw, Roosendaal, in the province of North Brabant, Netherlands. Built in 1811 on an artificial hill, the windmill functioned as a gristmill. The mill was built as a tower mill and its sails have a span of 25.85 metres (84.8 ft). The mill is a national monument (nr 39624) since 24 June 1971. History The mill was built in 1811 by the order of Jacobus Aerden, who took the opportunity to build a mill right after the molendwang, a system in which local peasants were obligated to use a certain local mill, was discontinued by the French revolutionaries. The mill burned down in 1825 and was rebuilt that same year. In 1914, the de Aerden family sold the mill to Jacobus Potters, whose family still owns the mill. Public access The mill is still in use and is open to public viewing on Tuesdays and Saturdays between 10:00 and 16:00. Gallery of images References
De Arend (Wouw)

De Arend is een korenmolen aan de Akkerstraat 11 te Wouw, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De beltmolen is in 1811 gebouwd in opdracht van Jacobus Aerden, die de kans aangreep om kort na de afschaffing van de molendwang in de Franse tijd, een molen te beginnen. In 1824 brandde De Arend af, maar de molen werd een jaar later herbouwd. Ondertussen had Jacobus Aerden sinds 1823 ook de molen in Essen-Hoek in zijn bezit. De molen in Wouw bleef tot 1914 eigendom van de familie Aerden. In dat jaar werd de Arend verkocht aan Jacobus Potters, wiens familie de molen nog steeds in bezit heeft. In de molen bevinden zich twee koppels stenen. De binnenroede is voorzien van remkleppen volgens het systeem Fauel, de buitenroede is Oudhollands opgehekt. Van 1937 tot 1964 heeft de buitenroede het van Riet-systeem gehad. De Arend is voorzien van een ijzeren hoepelvang. In eind 2012 is de binnenroede gestreken, nagekeken, en weer opnieuw gestoken en opgehekt. Na een uitgebreide restauratie die 5,5 jaar heeft geduurd is de molen op 1 juli 2017 opnieuw in bedrijf gesteld. De molen heeft één koppel 17der (150 cm doorsnede) blauwe en één koppel 17der kunststenen. Verder zit er in de molen een Jacobsladder en een sleepluiwerk voor het graantransport. Voor het zeven van het meel tot bloem is er een klopbuil aanwezig.
Kerk van Ulrum

De kerk van Ulrum dateert uit de eerste helft van de dertiende eeuw. Het gebouw geldt als een voorbeeld van de vroege romanogotiek, waarbij de meest westelijke travee nog overwegend romaans is. Bij de reductie van Groningen ging de van oorsprong katholieke kerk over naar de hervormden. Vanuit deze kerk begon Hendrik de Cock de Afscheiding van 1834 Het orgel is in 1807 gebouwd door Nicolaus Anthony Lohman en is vermoedelijk het oudste instrument van de orgelbouwersfamilie Lohman dat in Nederland bewaard gebleven is. Het heeft één manuaal, 10 registers en een aangehangen pedaal. Zie ook Externe link kerk op de site van Oude Groninger kerken
Beatrixhaven (Maastricht)

Le Beatrixhaven, en maastrichtois « Beatrixhave », est un quartier de Maastricht situé dans l’arrondissement nord-est. Il s'agit aussi d'un port fluvial et d'un parc d'affaires. Il y a aussi un certain nombre d'établissements non-industriels ou commerciaux, tels que le refuge animalier. Géographie Situation Le quartier est situé au nord-est de la ville de Maastricht, au nord du quartier Limmel. À la limite est du quartier se trouve la ligne Maastricht - Venlo de l'autre côté de la voie ferrée se trouve le quartier de Nazareth. Au nord se trouve le quartier de Meerssenhoven avec ces quelques domaines dont le château Vaeshartelt. À l'ouest se trouve le canal Juliana, de l'autre côté se trouve Borgharen et Itteren. Urbanisme Organisation Avec ses 200 hectares, Beatrixhaven est la plus grande zone industrielle de Maastricht. La plupart des entreprises sont situées à proximité du port intérieur, qui communique avec le canal Juliana. Les routes principales sont la Fregatweg et la William Alexanderweg. Le quartier est desservi par l’autoroute A2, reliée à la A79 par l’échangeur autoroutier Kruisdonk. Fin 2013, la nouvelle gare de Maastricht Nord a commencé à fonctionner. Développement récent Une restructuration du quartier est prévue pour 2014. Le port est approfondie, les quais de chargement et de déchargement sont renforcées et de nouveaux espaces de transbordement pour le transport maritime, ferroviaire et routier seront étendus. En 2013, la gare de Maastricht Nord et un parc relais ont été ouverts. À l’automne 2014, une nouvelle sortie de l'autoroute A2 sera terminée. En dehors de ces éléments, une attention particulière a été accordée aux objets de valeurs culturelles et historiques du quartier. Le centre d'affaires est situé dans la zone immobilière de Maastricht-Meerssen et est donc entouré de châteaux et manoirs avec jardin, bois et vergers. Les propriétés étaient reliées par des voies dont la Beukenlaan est un vestige. Celle-ci a été prolongée jusqu'à la nouvelle gare de Maastricht Nord, où elle se connecte au tunnel du Roi Willem-Alexander, au-dessus duquel se trouve le Groene Loper (chemin vert) et un sentier de randonnée et de cyclisme. Économie Un certain nombre de grandes sociétés y ont leurs sièges dont Mora, Ankersmit et Corus Maastricht. Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Beatrixhaven (Maastricht) » (voir la liste des auteurs). Références Bibliographie (nl) « Vernieuwd Knooppunt Kruisdonk open », De Limburger,‎ 25 juillet 2014 (lire en ligne) Compléments Articles connexes Maastricht Lien externe Beatrixhaven sur le site de Maastricht Portail de Maastricht
Watertoren (Gorinchem)

De watertoren in Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is gebouwd in 1886 en ontworpen door architect Jan Schotel. De toren staat aan de Visserlaan en bevindt zich op een terrein van de Maatschappij tot exploitatie van Waterleidingen in Nederland. De watertoren heeft een hoogte van 31,00 meter, een maximale breedte van 10 meter en een waterreservoir van 300 m³. In 1910 werd het waterleidingbedrijf door de gemeente overgenomen. De toren is in 1985 gerenoveerd en bevat nu woningen. Externe link Foto van de watertoren in Gorinchem
Mariakapel (Milheeze)

De Mariakapel is een vierkante bakstenen kapel in Milheeze. Deze kapel is gewijd aan Maria en tot in de jaren vijftig trok men uit in processie op Maria Hemelvaart om daar een mis te houden. De kapel is gebouwd op grond geschonken door de familie Cornelissen en de parochianen hebben de bouwkosten opgebracht. Pastoor Simonis, naar wie het Pastoor Simonisplein is vernoemd waar de Sint-Willibrorduskerk staat, heeft de kapel ten geschenke gekregen voor zijn veertigjarig priesterjubileum. Dat was een groots feest waarbij een mis, en een processie (in dit geval naar de kapel) plaatsvond, met vele 'bruidjes' die, vanouds in het wit gekleed, bloemen strooien vooraan de processie. Het bouwjaar 1938 is van belang in dit geval, de jaren dertig waren de crisisjaren en de mensen hadden niet veel te missen. Toch werd deze kapel gebouwd. De kapel is gebouwd in de toen populaire stijl van de Delftse School, een erg traditionele architectuur, sterk verbonden met het Brabantse dorp. Te veel versiering deed af aan de waarde van het gebouw, soberheid en eenvoud waren gewenst. Wel werd sterk onderscheid gemaakt in functie, woonhuizen waren simpeler dan bijvoorbeeld kerken. Binnenin staat een Mariabeeld op een bakstenen sokkel en een wit plafond in een tongewelf stijl. De grijze onderdelen van de vensters (de vensters worden ook wel rondboogtripletten genoemd) zijn van natuursteen. Ook dat is een wezenlijk onderdeel van de stijl van de Delftse School.
Duinmeertje van Hee

Het Duinmeertje van Hee (of kortweg: Meertje van Hee) is een duinmeertje in de duinen van het Friese Waddeneiland Terschelling. Het meertje is vernoemd naar de buurtschap Hee en ligt ongeveer 500 meter ten noorden hiervan. Het meertje werd in 1962 gevormd, wegens de behoefte aan zand voor de verhoging van de dijk. Het duinmeertje werd in 1970 als recreatieplas in gebruik genomen. Rondom het meertje liggen verscheidene campings en een bungalowpark. De bezoekers daarvan gebruiken het meertje regelmatig als badplaats. Op 2 augustus 2015 verscheen er een artikel op de website van de Leeuwarder Courant dat in het Duinmeertje van Hee een 'monstersnoek' gevangen was met een lengte van 123 centimeter. Een opknapbeurt van het meertje vond plaats in het voorjaar van 2015, onder leiding van Staatsbosbeheer, mede om de bloei van blauwalg te voorkomen en de klachten van zwemmersjeuk te verminderen
Achthoven (Leiderdorp)

Achthoven is een polder en buurtschap in de Nederlandse gemeente Leiderdorp. Buurtschap De buurtschap Achthoven is gelegen aan de Achthovenerweg aan de Noordoever van de Oude Rijn. De buurtschap bestaat uit een paar boerderijen waaronder 'Agthoven', 'Bouwlust' en 'Ringgraaf'. Ook ligt in de buurtschap industrieterrein 'De Lage Zijde'. Polder De Polder Achthoven is grotendeels onbebouwd, met uitzondering van de gelijknamige buurtschap aan de zuidkant van de polder. Aan de westzijde grenst de polder aan de Huis ter Doespolder, met vlak erachter de A4 en een jachthaven; aan de noordwestzijde aan de N446; aan de noordoostzijde vormt de ruige kade de grens met de Doespolder (gemeente Kaag en Braassem) en aan de oostzijde ligt de Hondsdijkse Polder (gemeente Alphen aan den Rijn). Aan de zuidkant ligt ten slotte dan nog de Oude Rijn, met aan de overkant Zoeterwoude-Rijndijk en Groenendijk.
Ахтговен (Лейдердорп)

Ахтго́вен (нід. Achthoven) — присілок у провінції Південна Голландія, Нідерланди. Підпорядковується муніципалітету Лейдердорп. Опис Ахтговен розташований на північному березі річки Ауде-Рейн, на південний схід від міста Лейдердорп, з яким сполучається дорогою Achthovenerweg (укр. Ахтговенський шлях). Сформований з кількох старовинних ферм та промислово-офісного комплексу «De Lage Zijde». На північ від присілка Ахтховен лежить однойменний польдер. Пам'ятки архітектури Вздовж дороги Achthovenerweg розташована низка старовинних ферм і літніх будинків, зведених здебільшого у XVIII столітті. Усі вони внесені до Національного реєстру пам'яток архітектури. № 7 — ферма XVIII століття, № 25685 у Реєстрі. № 9 — ферма, № 25686 у Реєстрі. № 13 — ферма «Dijkzicht», зведена у XIX столітті, № 25687 у Реєстрі. № 25 — садиба «Bouwlust», зведена у XVIII–XIX століттях, № 25688 у Реєстрі. Складається з фермерського будинку Т-образної форми, літнього будинку, комори, стайні та інших господарських споруд. Брама, що веде до ферми, вироблена з заліза та прикрашена табличкою з назвою садиби. Ця ферма є типовим зразком заміської садиби XVIII–XIX століть. № 43 — садиба «Hoogkraan», зведена у другій половині XIX — на початку XX століть, № 512179 у Реєстрі (комплекс пам'яток). Ця садиба відома ще з початку XIX століття, тоді нею володів фермер Пітер Рейнаард. Сучасний будинок зведений близько 1875 року у стилі неокласицизм (№ 512180). Також пам'ятками архітектури є комора (№ 512182) і кована вхідна брама (№ 512181). З 1950 року садиба має виключно житлове призначення. № 49 — садиба «Agthoven», зведена у XVIII столітті, № 25690 у Реєстрі. Також пам'яткою архітектури є ковані ворота у стилі Людовіка XVI, що ведуть до садиби (№ 25689) № 51 — садиба «Ringgraaf», зведена у 1886 році. Складається з кількох пам'яток архітектури: головного будинку (1886 р., № 512170), воріт (1886 р., № 512171), комори та стайні (1930 р., № 512172), стодоли (бл. 1925 р, № 512173), гаражу (бл. 1925 р, № 512174) і свинарника (бл. 1925 р, № 512175). Збереглися старовинні інтер'єри та декор. № 60 — садиба «De Hoeve Welgelegen», зведена у 1940 році, № 512177 в Реєстрі. Галерея Примітки
Badhuiskuil

Het Badhuiskuil is een meertje op het Friese Waddeneiland Terschelling. Het meertje is het resultaat van een ondergelopen duinvallei, die gebruikt werd om zand uit te winnen voor de ophoging van de dijk en ligt ten zuidwesten van de bungalownederzetting West aan Zee. De voorganger van het hotel bij paal 8 heette 'Het Badhuis', waaraan het Badhuiskuil zijn naam te danken heeft. In vochtarme zomers valt de duinvallei weleens droog. Ter gedachtenis aan prof. dr. Victor Westhoff, die veel onderzoek deed naar zeldzame plantensoorten in het Badhuiskuil, is in 2005 een van de zeven standbeelden verspreid over Nederland geplaatst nabij het meertje. Vegetatie Het meertje heeft lange tijd een successie qua vegetatie meegemaakt. Rondom het Badhuiskuil groeiden onder andere veel cranberry's, maar toen een kolonie kokmeeuwen zich gingen vestigen bij het nabije Waterplak, verarmde de vegetatie wegens de depositie van grote hoeveelheden vogelpoep (guanotrofie). Ook verzuring door de toenemende humuslaag speelt een rol bij de verarming die de flora bij het Badhuiskuil moet doorstaan. Het is een proces dat bij veel duinlandschappen in Nederland plaatsvindt. Hierdoor is er ook een sterke toename van riet, waardoor zo'n dergelijk gebied dreigt te verlanden, hoewel het wel afwisseling geeft aan een duinlandschap. Een nadeel is wel dat zeldzamere plantensoorten langzamerhand verdwijnen uit het Badhuiskuil. Af en toe wordt het meertje opgeschoond, waarbij ruige plantengroei en modder verwijderd worden, en de zandbodem weer tevoorschijn komt. Hierdoor kan er zich weer opnieuw een vegetatiesuccessie voordoen, nu is er al oeverkruid te vinden.