NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Uilenstede tram stop

Uilenstede is a tram stop within the city of Amstelveen, Netherlands. The stop serves tram lines 5 and 25. Line 25, dubbed the Amsteltram before receiving its line number, opened officially on 13 December 2020, unofficially 4 days earlier on 9 December. Before being rebuilt in 2019 and 2020, the stop used to serve both the low-floor trams of tram line 5 plus the high-floor trams of metro line 51, a hybrid metro/sneltram (light rail) service that opened in 1990. Both lines 5 and 51 shared the same pair of tracks but used separate, adjacent platforms. There were a pair of low-level platforms for line 5 and a separate pair of high-level platforms for line 51, with stairs connecting the two platform levels. In 2019, metro line 51 service south of Amsterdam Zuid station was terminated to rebuild stations to accommodate only the low-floor trams of lines 5 and 25; the high-level platforms were demolished, and the low-level platforms were lengthened to handle a coupled pair of low-floor trams. References
Uilenstede (tramhalte)

Uilenstede is een tramhalte van de Amsterdamse tram en voorheen sneltramhalte van de Amsterdamse metro en vernoemd naar de gelijknamige wijk en straat. Op de halte stoppen tramlijnen 5 en 25, tijdens de spitsuren stopt ook tramlijn 6 op de halte. Van 1 december 1990 tot 3 maart 2019 stopte hier ook sneltram 51 en was er een 65 meter lang hoog gedeelte voor lijn 51 en een 30 meter lang laag gedeelte voor lijn 5. Na sloop van het hoge perron is de halte over de gehele lengte laag gelegen. Halte Uilenstede heeft een eilandperron dat bereikbaar is via de trap en een lift. De halte ligt aan het gelijknamige centrum voor studentenhuisvesting Uilenstede, en het ouderencomplex Bos en Vaart. Dwars op de tramlijn ter hoogte van deze halte loopt de Kalfjeslaan, dat de grens vormt tussen Amsterdam Buitenveldert en Amstelveen. Lijn 5 rijdt vanaf de Westergasfabriek via het Leidseplein, het Museumplein en de Beethovenstraat naar het Stadshart van Amstelveen. Lijn 6 rijdt in de spitsuren vanaf station Amsterdam Zuid naar Amstelveen Westwijk. Lijn 25 rijdt vanaf het Muiderpoortstation via station Amsterdam Zuid en Amstelveen naar Uithoorn. Tussen station Amsterdam Zuid en de halte Oranjebaan in Amstelveen delen de tramlijnen 5, 6 en 25 hetzelfde traject. Galerij
Spanjaardsbrug (Rotterdam)

De Spanjaardsbrug is een dubbele basculebrug over de haven "het Haringvliet" in de stadsdriehoek (het centrum) van de Nederlandse stad Rotterdam, naast de Oude Haven. De brug verbindt de noordzijde van het Haringvliet met het Oudehoofdplein. Het is de enige nog resterende hydraulische basculebrug van de zeven gerealiseerde. De vaarweg is CEMT-klasse I. Doorvaarthoogte in gesloten stand NAP +2,15m. Doorvaartwijdte 12,80 m. De brug kan via de marifoon worden aangeroepen via de Boerengatbrug op VHF-kanaal 20. Geschiedenis Sinds 1595 lag op deze plaats de 'Harinckvlijtbrugge', die de Spaansekade met het Oude Hoofdplein verbond, waar in die tijd nog de Oude Hoofdpoort stond. Naar verluidt is de brug genoemd naar de Spaanse veldheer Spinola, die op 31 januari 1608 op doorreis van Dordrecht naar Den Haag, in het kader van de onderhandelingen over een bestand in de Tachtigjarige Oorlog, door het Rotterdamse stadsbestuur plechtig werd ontvangen en ingehaald. Hij kwam over het ijs en zette op het Oude Hoofd het eerst voet aan wal. De brug werd in 1843 vervangen door een dubbele basculebrug met handbediening, ontworpen door W.N. Rose. De huidige Spanjaardsbrug werd in 1886 gebouwd naar ontwerp van stadsarchitect G.J. de Jongh door het Etablissement Fijenoord. De brugdelen worden bewogen door waterkracht. Door middel van het inlaten van (drink)water werden zuigers aan beide zijden in beweging gebracht. Tegen bevriezing in de winter waren er kolenkachels in de kelder geplaatst. Later werd een watertank met een elektrische pomp aangebracht. In 1971 werd de brug gesloten voor het verkeer vanwege het gebrek aan onderhoud en het daarmee optredend verval. Na een actie van het Historisch Genootschap Roterodamum besloot men de brug grondig te restaureren. Het machinewerk in de kelders van de brug werd in 1982 door Gemeentewerken aangepakt. De twee brugkleppen werden verwijderd en werden volgens de oude blauwdrukken opnieuw vervaardigd door machinefabriek Klinkenberg BV in Wormerveer In 2013 zijn de lantaarns van de Spanjaardsbrug gerestaureerd.
Onbevlekt Hart van Mariakerk (Moorveld)

De Onbevlekt Hart van Mariakerk is een kerkgebouw in Moorveld (ook wel Waalsen genoemd), in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Meerssen. Hij is opgericht voor het rooms-katholieke rectoraat Moorveld, dat in 1964 tot parochie verheven werd. Het gebouw ligt aan de doorgaande weg door het dorp, hoog op het plateau boven het Maasdal. De kerk is gewijd aan het Onbevlekt Hart van Maria. Geschiedenis Kapel en noodkerk Sinds circa 1906 stond er in Moorveld een familiekapel, gesticht voor twee gebroeders Peerbooms, die hier missen lazen. Zij waren als emeritipriesters teruggekeerd naar hun ouderlijk huis, bij hun zuster en zwager, de familie Pesch-Peerbooms. De kapel stond bij boerderij Pesch en werd dan ook kapel Pesch genoemd. Na het overlijden van de broers gebruikten andere emeriti deze kapel. Na de aanleg van het Julianakanaal was de weg naar de parochiekerk in Geulle verlengd en ontstond er in de buurtschappen Moorveld, Snijdersberg en Hussenberg de behoefte om hier een rectoraat te stichten. Een schuur werd ingericht als eerste noodkerk, want de kapel was te klein en raakte in onbruik. Wegens verval werd de voormalige familiekapel in de periode 1967−1974 gesloopt. De noodkerk kwam te liggen op een kerkeiland, samen met de pastorie. Als noodkerk werd een houten loods van de bierbrouwerij De Leeuw gebruikt, die door de architect S.J. Dings voorzien werd van een bakstenen ingang met voorportaal en kleine toren. In 1953 verliet men de noodkerk, die daarna verbouwd werd tot bewaarschool. Later werd het een gemeenschapshuis, totdat het in 1992 door de gemeente gekocht werd en in de jaren negentig verkocht en gesloopt werd. Op het voormalige kerkeiland werden toen huizen gebouwd. Kerk In 1947 werd de nieuwe locatie van de kerk bepaald in overleg met de Provinciale Planologische Dienst, waarbij de kerk ten noorden van Moorveld zou komen te liggen. Omdat alle buurtschappen meenden dat zij evenveel recht op de naam van het rectoraat hadden, werd er gekozen voor de naam Waalsen, waarvan de precieze herkomst onduidelijk is. Omdat de kerk bij Moorveld gebouwd werd, werd de parochie al gauw ook zo genoemd. In 1953 leverde Dings het ontwerp voor een nieuw kerkgebouw. Op 9 november 1953 werd de eerste steen gelegd en de ingebruikname volgde op 19 september 1954. Ook werd er een rectoraatswoning gebouwd naar ontwerp van Dings. De tympanon boven de entree, met een voorstelling van Madonna met Kind (1954) werd gemaakt van Arthur Spronken. Bouwwerk Het gebouw bestaat uit een vlakopgaande westtoren, een schip met rondboogvensters en een ingesnoerd koor. Erachter bevindt zich de begraafplaats. Bij de bouw werd er bezuinigd op de materialen, waarbij er geen marmer voor het priesterkoor werd gebruikt en de Franse kalksteen door beton werd vervangen. De bouwstijl van de kerk toont sterke overeenkomsten met de kerken van Alphons Boosten.
C2-deponie

De C2-deponie is de naam van een stortplaats voor gevaarlijk afval dat niet verder verwerkt kan worden. Deze deponie bevindt zich op de Maasvlakte. Geschiedenis De deponie werd beheerd door Afvalverwerking Rijnmond. Ze bestond uit een bak van 300×50×11 meter en er moest middelzwaar chemisch afval in worden opgeslagen dat niet brandbaar was en niet verder verwerkt kon worden. Tal van stoffen, waaronder vele die zware metalen bevatten, zoals afgewerkte batterijen, kwamen in de deponie terecht. Het geheel was omgeven door een ringdijk die ervoor moest zorgen dat geen regenwater naar binnen zou sijpelen. Dit alles leidde tot tal van incidenten, waarbij zich omstandigheden voordeden die de gezondheid van de werknemers in gevaar brachten. In 1999 werd een aantal werknemers ziek die namens een aannemersbedrijf werkzaamheden in de put uitvoerden ter voorbereiding van de reparatie van een scheur in de bodem. Met welke stoffen zij in aanraking waren gekomen was niet bekend. In 2002 brak er door onopgehelderde reden brand uit, waarbij de laag afdichtfolie werd aangetast. Sedert 2003 worden de C2-afvalstoffen gebruikt voor het opvullen van mijngangen in Duitsland, hetgeen door de belanghebbenden als nuttig gebruik wordt gekwalificeerd. Uiteindelijk werd het storten in 2005 beëindigd, waarna er nog een aantal afdichtings- en reparatiewerkzaamheden moesten worden uitgevoerd. In 2006 werd de overblijvende ruimte opgevuld met bodemas van afvalverbrandingsinstallaties. In 2011 werd de definitieve bovenafsluiting aangebracht, de nazorg wordt in de toekomst overgedragen aan het Bureau Nazorg van de provincie Zuid-Holland.
Wijnsermolen

De Wijnsermolen (Fries: Wynsermûne) is een poldermolen ten noordoosten van het Friese dorp Wijns, dat in de Nederlandse gemeente Tietjerksteradeel ligt. Beschrijving De Wijnsermolen, een grondzeiler, werd in 1871 gebouwd ter bemaling van de Wijnserpolder. In 1931 werd de molen voorzien van een nieuwe vijzel. Ook kreeg hij zogenaamde Dekkerwieken, die echter bij een restauratie in 1970 werden vervangen door fokwieken. Tot ongeveer 1975 bleef de molen in bedrijf, al ging dat de laatste jaren vooral op motorkracht. In 1993 werd de Wijnsermolen eigendom van de Stichting De Fryske Mole, die hem in 1994/1995 opnieuw liet restaureren. Lange tijd was de molen omgeven door overmatige begroeiing. In 2006 verbeterde die situatie, toen veel van de omringende bomen en struiken werden gekapt of gesnoeid. In datzelfde jaar werd de Wijnsermolen door het Wetterskip Fryslân aangewezen als reservegemaal in geval van wateroverlast. Zie ook Molens in Friesland Externe links Website
Linie van Oostburg

De Linie van Oostburg was een Linie van Communicatie bij Oostburg die deel uitmaakte van de Staats-Spaanse Linies en in gebruik was bij de Staatse troepen. De Linie werd aangelegd in 1604, toen Prins Maurits een groot deel van het huidige West-Zeeuws-Vlaanderen had veroverd. De Linie verbond een aantal reeds aangelegde forten en enkele reeds bestaande Spaanse forten met de versterkte stad Oostburg. Ze omsloot de Veerhoekpolder ten westen van Oostburg, terwijl ze naar het oosten toe ook het Groote Gat beschermde. Naar het noorden toe was er nog een aftakking naar fort Scherpbier. De Linie omvatte een elftal forten, en wel: Scherpbier (ten noorden van Oostburg), aangelegd in 1634 Hans Vriezeschans (ten noordwesten van de Veerhoekpolder) Redoute Melk en Brokken Fort Nijevelt (direct ten zuiden van Oostburg, in het westen van de huidige Nieuwveldpolder) Redoute Spek en Brood (tussen Nijevelt en de Cathalijneschans in) Cathelijneschans (ten zuiden van het Groote Gat), bij het voormalige dorp Sint-Cathelijne Redoute Sint-Philip (ten oosten van het Groote Gat, bij de Sint-Filipspolder) Redoute Kaas en Brood (ten noorden van het Groote Gat, aan de huidige Kaas en Broodse Dijk, tegenover de Cathalijneschans) Twee redoutes bij Waterlandkerkje De naar heiligen genoemde forten zijn voormalige Spaanse forten. Veel van deze forten zijn nog terug te vinden in het landschap door de aanwezigheid van plotselinge bochten in de weg en/of door geaccidenteerd terrein. Aangezien de Passageule-Linie enkele kilometers ten zuiden van de Linie van Oostburg werd aangelegd verloor de laatste al snel haar militaire betekenis. Bovendien werd het oostelijk deel van het Groote Gat, waaraan veel forten lagen, ingepolderd. In 1673 werd de Linie opgeheven en werden de forten gesloopt.
Kreuzerhöhungsbasilika (Raalte)

Die Kreuzerhöhungsbasilika (nl.: Basiliek van de Heilige Kruisverheffing) im niederländischen Raalte, einer katholischen Enklave in einem protestantischen Umland, ist eine römisch-katholische Basilika in neugotischem Stil. Die zum Erzbistum Utrecht gehörende Kirche trägt den Titel einer Basilica minor und ist als Rijksmonument geschützt. Die Kreuzerhöhungskirche wurde in den Jahren 1891 und 1892 nach einem Entwurf von Alfred Tepe errichtet. In Anlehnung an die von ihm zuvor gebaute St.-Nikolaus-Basilika in IJsselstein entwarf er eine dreischiffige Hallenkirche mit Turm, womit sie wiederum in der Tradition von St. Lamberti in Münster steht. Die Ausstattung wurde durch Mitglieder der St. Bernulphusgilde gestiftet. Der Hochaltar im neugotischen Stil sowie zwei Seitenaltäre wurden im Studio von Friedrich Wilhelm Mengelberg gestaltet. Der Hochaltar wurde in Kalkstein mit Reliefs und Fialen ausgeführt und besitzt bemalte Flügel aus Holz. Fünf Fenster in der Apsis wurden bleiverglast. Die Kosten für den Bau der Kirche, der in eigener Verantwortung durchgeführt wurde, lagen bei 148.284,84½ Gulden. Die Kirche wurde am 19. Oktober 1892 durch den Erzbischof von Utrecht Petrus Matthias Snickers geweiht. Sie erhielt neben dem Patrozinium des heiligen Kreuzes nun auch das des hl. Antonius von Padua. Die Kirche wurde bald „Die Kathedrale von Salland“ genannt. 1955 wurden am Glockenturm vierseitig die Zifferblätter der Kirchturmuhr angebracht. Zur Vermeidung undichter Stellen an Flachdachstellen wurden im Jahr 1966 Gauben darüber errichtet. Die Kirche wurde 1974 unter Denkmalschutz gestellt. Im gleichen Jahr wurde das Carillon in dem 79 Meter hohen Turm der Kirche in Auftrag gegeben. Am 25. April 1992 wurde die Kirche zur Basilica minor erhoben, was in den Feierlichkeiten zum einhundertjährigen Bestehen der Kirche durch Kardinal Adrianus Johannes Simonis verkündet wurde. 2008 wurde eine dreimanualige, pneumatische Orgel eingebaut, die 1927 von der Firma Adema ursprünglich für die St.-Michael-Kirche in Zwolle gebaut worden war. Weblinks Webseite der Pfarre Einzelnachweise
Basiliek van de Heilige Kruisverheffing (Raalte)

De Basiliek van de heilige Kruisverheffing aan de Kerkstraat in de Nederlandse plaats Raalte (provincie Overijssel) is een rooms-katholieke basiliek in neogotische stijl. De H. Kruisverheffing is in de jaren 1891-1892 gebouwd naar ontwerp van Alfred Tepe. Hij ontwierp een driebeukige hallenkerk met toren, sterk gelijkend op de Sint-Nicolaasbasiliek te IJsselstein en net als die kerk beïnvloed door de St. Lamberti in Münster. De inrichting werd verzorgd door leden van het St. Bernulphusgilde. De kosten voor de bouw van de kerk, die in eigen beheer werd uitgevoerd, bedroegen 148.284,84½ gulden. De kerk werd op 19 oktober 1892 door mgr. P.M. Snickers, aartsbisschop van Utrecht, geconsacreerd. Naast het patrocinium van het Heilig Kruis kwam nu ook het patronaat van de heilige Antonius van Padua. De kerk kreeg al gauw de koosnaam 'De Kathedraal van Salland'. In 1955 zijn de wijzerplaten boven de galmgaten aangebracht en een vierde wijzerplaat aangebracht aan de zijde van het schip van de kerk. Om lekkages te voorkomen zijn in 1966 de dakkapellen verdwenen door er een plat dak overheen te plaatsen. De kerk is in 1974 op de monumentenlijst geplaatst. Ook in dat jaar werd het carillon in de 79 meter hoge toren van de kerk in gebruik genomen. Verheffing tot basiliek Aan het kerkgebouw is door de Romeinse Congregatie voor de Goddelijke Eredienst op 25 april 1992 de eretitel van basilica minor toegekend. Kardinaal Simonis heeft de verheffing tot basiliek geproclameerd in de viering rond het honderdjarig bestaan van de kerk. Op 12 januari 1993 werd een wapen verleend met de beschrijving: "Doorsneden; I in sabel, schuingekruist een conopeum van goud, waarvan het scherm gebaand van goud en keel, met volants van hetzelfde, om en om, en een tintannabulum van goud, waarin een klokje van zilver; II gedeeld; a in azuur , een latijns klaverkruis van goud; b in sabel een kruis, in elk kwartier vergezeld van een korenaar, alles van goud. Devies : IN HOC SIGNO VINCES in zwarte letters op een wit lint." In a het wapen van Raalte.
Adventkerk (Veenendaal)

De Adventkerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten aan de Vijftienmorgen in Veenendaal, in 1998 gebouwd op de locatie van een vorige kerk, naar een ontwerp van architectenbureau Valk uit Soest. De bakstenen zaalkerk heeft 2.220 zitplaatsen en is daarmee een van de grootste kerken van Nederland wat betreft zitplaatsen. Beneden zijn 1400 zitplaatsen en op de galerij zijn er 600. De overige 220 zitplaatsen zijn in een open te schuiven zaal ondergebracht. Geschiedenis In 1913 is de Gereformeerde Gemeente te Veenendaal gesticht. Vanaf 1930 tot 1950 was Reinier Kok predikant van de gemeente. Na de scheuring van 1953 splitste de gemeente in een Gereformeerde Gemeente in Nederland en in de huidige Gereformeerde Gemeente. In 1956 is een kerk gebouwd op de huidige locatie aan de Vijftienmorgen. Vanwege voortdurende gemeentegroei is in 1998 een nieuwe kerk gebouwd op de locatie van de oude kerk. Om voldoende ruimte te creëren, heeft de kerk ook de naastgelegen weg aangekocht. De kerkzaal is circa 16 meter hoog en de torenspits 40,5 meter. De aannemer was Roelofs & Haasse uit Rijssen. De totale kosten bedroegen 8 miljoen gulden. Op 9 februari 2007 vond in de Adventkerk de instituering plaats van de Gereformeerde Gemeente van Ede. Een deel van de gemeente is daarna overgegaan naar de nieuw gevormde gemeente te Ede. De diensten staan in de bevindelijk gereformeerde traditie, waarbij de verkondiging van het Woord centraal staat. De gemeente zingt de psalmen in de berijming uit 1773. De kerkdiensten in de Adventkerk worden bezocht door circa 1.500 kerkgangers per dienst, na de vorming van de gemeente te Ede zit het gebouw minder vol dan voorheen. Het orgel In de kerk staat een orgel van de firma Steendam uit Roodeschool. Dit orgel is gebouwd in 1999. De 2220 zitplaatsen in de Adventkerk vereisen een draagkrachtig orgel. Daarom is de dispositie van het hoofdwerk op de 16-voets Prestant gebaseerd. Om een uitkomende stem zo duidelijk mogelijk te laten klinken, is een 8-voets rugwerk aangebracht. Doordat dit kleine orgel zo ver mogelijk naar voren staat, dringt het geluid ook onder de diepe gaanderij optimaal door. Hieronder volgt de dispositie: Zie ook Website van de Gereformeerde Gemeenten Lijst grootste Nederlandse kerkgebouwen naar zitplaatsen De kerk op www.reliwiki.nl Het orgel op www.orgelsite.nl
Torentje van Drienerlo

The Torentje van Drienerlo (pronounced [ˈtoːrə(ɲ)tɕə vɑn ˈdrinərloː]; Dutch for "Drienerlo Steeple") is a 1979 artwork by Dutch artist Wim T. Schippers, located on the campus of the University of Twente in Enschede. Description Schippers made the tower long after he had left a career in visual arts for television. In the 1960s, he was associated with the Fluxus movement and had gained a reputation for absurdist and controversial works of art, including the famous Pindakaasvloer (1962–1967), consisting basically of a floor covered with peanut butter. He worked on short films as well, with Wim van der Linden and others, but his relations with the established art world were troubled and by the early 1970s he was working almost exclusively on writing and making television shows for the VPRO—Schippers referred to television as "the greatest gallery in the world". The work of art consists of the spire of a church tower rising up just above the surface of a pond, suggesting that the church itself has sunken deeply. This partly mysterious quality was Schippers' goal, and was supposed to bring life to the college campus. On the occasion of Schippers' seventieth birthday, a replica of the tower was revealed in Kortrickvijver, near the Willy Dobbeplantsoen in Olst. The replica, like the Willy Dobbeplantsoen, was made by the "Gentlemen's Society" De Nuts Neut. In February 2013 the tower had been moved to an area in between the summer- and winter dikes of the IJssel river, an area that promptly flooded. Campus life The University of Twente is proud of its extensive collection of art objects on campus, and the tower is the best-known of them all. As a landmark on the UT campus it is a center of year-round activity. In the wintertime, the pond is the location for short-track skating events and the end location for the Elfvijvertocht (the UT variation on the Elfstedentocht since 1987, but with skaters skating on eleven ponds instead of by eleven cities). During soccer tournaments Dutch and German students occupy the tower alternately to hang national flags on, and during rush week events students swim to it—in March. See also List of outdoor sculptures in the Netherlands References External links Torentje van Drienerlo on Architectuurgids.nl Short-track skating event, video from UT Nieuws
Torentje van Drienerlo

Het Torentje van Drienerlo is een kunstwerk in een vijver op de campus van de Universiteit Twente in Enschede. Het werd in 1979 ontworpen door Wim T. Schippers. Het kunstwerk, een kerktorenspits die met zijn klokkenkamer net boven het wateroppervlak van de vijver uitsteekt, wekt de indruk dat in de vijver een kerk is verzonken. Het kunstwerk heeft geen vooraf bepaalde symboliek vanuit de kunstenaar. De kunstenaar gaf er met opzet geen betekenis aan in de hoop dat mensen er zelf ‘mythes’ achter zouden verzinnen. Het torentje is te vinden in de vijver tegenover het Theatercafé in de Vrijhof aan de Drienerlolaan te Enschede. De verschijning doet sterk denken aan verzonken kerktorens zoals die in het Italiaanse Reschenmeer, die door de bouw van een stuwdam in 1950 onder water zijn komen te staan. Vermoedelijk gaf Wim T. Schippers op deze manier een speelse bevestiging van reizigerservaring, aangezien Enschede niet te boek staat als een overstroomgebied.
Sint-Antoniuskerk (Oosterhout)

De Antonius van Paduakerk is een kerk te Oosterhout die zich bevindt aan de Sint Vincentiusstraat. De kerk werd ontworpen door Pierre Cuypers. Ze werd ingewijd op 13 mei 1908. Het bakstenen gebouw is neogotisch, maar vertoont toch kenmerken van latere stijlen: de vensters en de toren zijn meer gestileerd. Het gebouw is een pseudobasilicale kruiskerk met, behalve de toren bij de ingangspartij, ook een vieringtoren met een koepel-achtige uitstulping: een achtzijdige ingesnoerde vieringtoren met opengewerkte spits. De ingangstoren was oorspronkelijk ruim 20 meter hoog, en stak nauwelijks boven de voorgevel uit. Er was te weinig geld om hem volgens ontwerp te voltooien. In 1959 werd geld ingezameld om daarmee de toren te verhogen tot 32 meter. De scheidingslijn kan men nog zien. Het orgel stamt uit 1924 en werd vervaardigd door de firma Vermeulen. Het orgel werd verwaarloosd en in 1987 werd het als volgt gekenschetst: Er zijn vuile en slecht klinkende pijpen, de motor maakt lawaai, er zit houtworm in. Het werd gerestaureerd en kon in 1998 weer worden bespeeld. Deze kerk ging in 2016 dicht. Bronnen ReliWiki
Tweemanspolder Molen No.4

De Tweemanspolder Molen No.4 is een grondzeiler nabij Zevenhuizen. De molen is in 1722 gebouwd voor de bemaling van de Katgespolder en de Swanlasche polder, die beide tot plassen waren uitgeveend. Sinds de droogmaking van de Katgespolder maakt de molen deel uit van de molenviergang Tweemanspolder als bovenmolen. De molen is voorzien van een scheprad met een diameter van 5,95 m. In 1953 is de viergang buiten bedrijf gesteld en zijn de molens in bezit gekomen van de Stichting Molenviergang Tweemanspolder. De molen wordt bewoond en is niet te bezoeken. Tegenwoordig draait de molenviergang tweemaal per maand, op zaterdag. Zie ook Molenviergang (Zevenhuizen) Tweemanspolder Molen No.1 Tweemanspolder Molen No.2 Tweemanspolder Molen No.3
De Hoop (Wemeldinge)

De Hoop is een korenmolen in Wemeldinge in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1866 gebouwd door de molenaarsknecht van de molenaar van de voorganger van de andere molen Aeolus. Tot 1968 bleef de molen in bedrijf, waarna op het laatste moment een verbouwing tot woning kon worden voorkomen. Tussen 1981 en 1983 werd de molen ingrijpend gerestaureerd. Thans is de molen eigendom van de gemeente Kapelle. De molen is ingericht met 2 koppels maalstenen. De roeden van de molen zijn bijna 22 meter lang en zijn voorzien van het Systeem van Bussel met zeilen. Een vrijwillige molenaar stelt de molen af en toe in bedrijf.