NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Blauwstraat 16-19

De panden Blauwstraat 16 t/m 19 vormen een monumentaal complex op de hoek van de Blauwstraat en de Naaierstraat in de Nederlandse stad Gouda. Geschiedenis en beschrijving Het monumentale pand op de hoek van de Blauwstraat bevat elementen uit verschillende perioden vanaf de middeleeuwen. Halverwege de vijftiende eeuw woonde op deze plaats de rijke graanhandelaar Adriaan Tybus, vader van de eerste rector van het Maria Magdalenaconvent. Het pand heeft ook dienstgedaan als woonruimte voor priesters en kanunniken. De leraar, oom en voogd van Erasmus, Pieter Winckel, onderpastoor van de Sint-Janskerk, kocht het pand in 1504. Het pand is in de negentiende eeuw gepleisterd. De pleisterlaag is voorzien van zogenaamde schijnvoegen. In de middeleeuwen waren de topgevels van het pand voorzien van trappen, waarvan de aanzetten bewaard zijn gebleven. Tussen de beide topgevels bevindt zich een groot zadeldak met een erker aan de zijde van de Blauwstraat. Aan de rechterzijde van het pand bevindt zich aan de Blauwstraat een hardstenen stoep met twee treden naar de entree. Twee ijzeren hekwerken scheiden de stoep van het trottoir. Het linker gedeelte van het pand heeft een winkelpui en - volgens de Rijksdienst voor het Cultreel Erfgoed - "bedorven ramen". Het pand is sinds 1966 erkend als rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
Vischpoort (Harderwijk)

De Vischpoort, oorspronkelijk 'De Laege brugge' genoemd, is gebouwd aan het einde van de 14e eeuw. Het is de enige overgebleven stadspoort aan de waterkant in Harderwijk, dat in totaal over zes stadspoorten beschikte: vier aan landzijde (Grote poort, Luttike poort, Smede poort en Peelen poort) en twee aan zeezijde (De Laege brugge en De Hooghe brugge). In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, werd de vis niet aan land gebracht via de Vischpoort. Die werd verhandeld in de herbergen bij 'De Hooghe brugge'. Wel waren er enkele visverwerkende bedrijven en toeleveringsbedrijven voor de visvangst gevestigd op de Vischmarkt. De poort had ook, als wachtlokaal voor de stadswacht, een beschermende functie tegen vijanden en tegen het water. Als het water te hoog kwam, kon hij gesloten worden. De huizen aan de Vischmarkt zijn ook wat hoger gebouwd en of hebben een vloedkamer, voor het geval dat de poort te laat gesloten werd. In de loop der tijden is er veel verbouwd aan de Vischpoort. Zo zijn er restanten te vinden van ronde torens, en ook is zichtbaar dat de oorspronkelijke poort een stuk groter was dan de huidige opening. Nadat het wachtlokaal zijn functie verloor ging de Vischpoort gefungeren als woning. Later kwam het bouwwerk in gebruik bij de historische vereniging 'Herderewich'. De toren is op gezette tijden te bezichtigen. Naast de poort loopt de stadsmuur en staan wat muurhuisjes. Boven op de Vischpoort is in 1851 een vuurtoren gebouwd. Na de afsluiting van de Zuiderzee verloor dit licht zijn betekenis, zodat hij vermoedelijk in 1947 werd gedoofd. Tegenwoordig gaat het licht alleen aan bij speciale gelegenheden. Zie ook Lijst van stadspoorten in Nederland Lijst van vuurtorens in Nederland
Waalbrug

The Waalbrug is an arch bridge over the Waal River in Nijmegen, Gelderland, the Netherlands. The full length of the Waalbrug is 604 metres (1,982 ft), the middle of the arch being about 65 metres (213 ft) high. The arch itself is 244.1 metres (801 ft) long and was the longest arch in Europe at the time of construction. Unlike many other bridges from the same period and with the same construction, such as the IJsselbrug near Zwolle, the Graafsebrug and the John Frost Bridge at Arnhem, the Waalbrug is an arch bridge in the literal sense: all forces truly work on the two pylons. History The bridge was opened on 16 June 1936 by Queen Wilhelmina of the Netherlands in the presence of 200,000 people. Until 1936 there had been no permanent connection for local road traffic across the Waal. All traffic had to use the Zeldenrust (seldom rest) ferry. Train traffic had used the Nijmegen railway bridge since 1879. In 1906 the Nijmegen Vooruit (Nijmegen Ahead) committee started planning for the construction of the Waalbrug, but the First World War delayed the project. In 1927, definitive plans had been made by architect G. Schoorl, and construction of the bridge started on 23 October 1931. On 10 May 1940, at the start of the German invasion of the Netherlands, Dutch combat engineers blew up the bridge to stop the German army's advance. In 1944 the Germans planned to blow up the bridge again, but Jan van Hoof, a Rover Scout and member of the Dutch Resistance, managed to prevent this. On 20 September 1944, the bridge was captured by allied forces during Operation Market Garden. A plaque was added to the bridge to commemorate van Hoof's actions. The bridge was painted green until 1980; these days it is white. Traffic Over the years the volume of traffic on the bridge increased, with regular rush hour traffic jams. By 2005 over 50,000 vehicles used the bridge every 24 hours. To ease congestion a new road bridge, De Oversteek ('The Crossing'), was built 2 kilometres (1.2 mi) downstream, opening on 24 November 2013. For cyclists there is the Snelbinder Bridge, which is connected to the rail bridge; it opened in 2004. Once de Oversteek opened, the Waalbrug was closed briefly for renovation work. In popular culture The Waalbrug can be found in the 1977 film A Bridge Too Far; the non-fiction book Band of Brothers; and the computer games Medal of Honor: Frontline, Medal of Honor: Vanguard, Medal of Honor: Airborne, Gates of Hell: Airborne and Battlefield V. References Roodenburg, Hylke & others (2011). Over de Waal (in Dutch). Uitgeverij Vantilt, Nijmegen. ISBN 978-90-814500-27.
De Driest

De Driest is een landgoed in de Nederlandse stad Wageningen. Het landgoed ontstond begin twintigste eeuw. In 1920 breidde dr. J.T. Wouters hier 1,5 hectare bos uit met de aankoop van grond tussen Wageningen en Bennekom. In 1930 bestond het landgoed uit bijna 60 hectare. Het landhuis brandde in 1938 af. In de Tweede Wereldoorlog waren er Duitse soldaten gelegerd op De Driest. Rond 1960 werden grote delen van het landgoed verkocht aan de gemeente Wageningen om er de wijk Wageningen-Hoog te bouwen. Het resterende deel van het landgoed is ongeveer 5,5 hectare groot. Op de fundamenten van het oude landhuis is in 2002 een nieuw huis gebouwd.
Noordbargerbos

Het Noordbargerbos is een bos van 271 hectare ten zuidwesten van het centrum van Emmen, aangeplant in de jaren 20 en 30 van de 20e eeuw. Het (gemengde) bos wordt beheerd door Staatsbosbeheer en maakt deel uit van de boswachterij Emmen waartoe ook de Emmerdennen, het Oosterbos en het Valtherbos behoren. In het bos bevindt zich onder andere de Steen van Noordbarge, in het verleden ten onrechte aangemerkt als hunebed D48. Het bos wordt in twee delen gescheiden door de Ermerweg, een lokale toegangsweg naar het centrum van Emmen. Het bos ligt ten westen van de wijk Bargeres en grenst in het zuiden aan de wijk Delftlanden en de Rondweg van Emmen.
St. Nikolaus (Jutphaas)

Die Kirche St. Nikolaus (niederländisch Sint-Nicolaaskerk) ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in Jutphaas, Gemeinde Nieuwegein in der niederländischen Provinz Utrecht. Die Kirche ist dem heiligen Nikolaus von Myra gewidmet. Das Kirchengebäude am Utrechtsestraatweg wurde 1875 von Monsignore Schaepman eingeweiht. Es ersetzte ein älteres Kirchengebäude am Overeind. Das Gebäude und die Gemeinde sind zusammen mit acht umliegenden Kirchen Teil der Pfarrei Heilige Dreifaltigkeit. Geschichte Im Jahr 1688 begannen die Katholiken von Jutphaas in der kleinen versteckten Kirche am Overeind ihren Gottesdienst zu halten. Aufgrund der wachsenden Bevölkerung war diese Kirche jedoch zu klein geworden. Die zunehmende Religionsfreiheit im neunzehnten Jahrhundert machte es möglich, eine repräsentative und sichtbare Kirche im Dorf zu bauen. Bau der heutigen Kirche Im Jahre 1873 wurde ein Stück Land am Kanal für den Bau einer neuen Kirche gekauft. Pastor Van Heukelum wurde zum Baupastor ernannt. Er beauftragte Alfred Tepe mit dem Entwurf einer neuen Kirche. Am 11. Mai 1874 wurde der erste Stein durch Bischof Schaepman aus Utrecht gelegt. Das Gebäude wurde in Rekordzeit erbaut: Genau ein Jahr später wurde die Kirche eingeweiht. Das Bauwerk ist eine neugotische fünfjochige kreuzförmige Basilika aus Backstein mit hohem Einzelturm. Sie endet in einem einschiffigen Chor mit polygonalem Dreiachtelschluss. An die Ostseite des Querschiffs und im Nordwestwinkel zwischen Turm und Langhaus schließen sich verschiedene Kapellenanbauten an. Inneres In den folgenden Jahren wurde der Innenraum ausgestaltet. Er wurde von der St. Bernulphusgilde geschmückt, die damals viele neugotische Kirchen ausstattete. Dazu gehörten die Künstler, die auch ihren Beitrag zur Nikolauskirche geleistet haben, wie der Bildhauer Friedrich Wilhelm Mengelberg, der Goldschmied Brom und der Orgelbauer Michaël Maarschalkerweerd. Neben diesen Kunstwerken aus dem 19. Jahrhundert besitzt die Kirche auch eine Reihe spätmittelalterlicher Stücke, wie die Statue des Heiligen Rochus von Montpellier und das Gemälde der Vierzehn Nothelfer. Eine besondere Seltenheit ist auch der genuin spätgotische, fein gearbeitete Orgelprospekt, der aus der ehemaligen Kapelle Heilige Stede in Amsterdam stammt. Dieser Prospekt beherbergt heute eine Orgel der Firma Maarschalkerweerd & Sohn aus dem Jahr 1879 mit 12 Registern auf zwei Manualen und Pedal. Literatur Max Hasak: Handbuch der Architektur. 2. Teil: Die Baustile – Historische und technische Entwicklung. 4. Band: Die romanische und die gotische Baukunst. 3. Heft: Der Kirchenbau. Arnold Bergsträsser Verlagsbuchhandlung, Stuttgart 1902, S. 360. Weblinks Website der Kirchengemeinde St. Nikolaus (Jutphaas) Einzelnachweise
Sint-Nicolaaskerk (Jutphaas)

De Sint-Nicolaaskerk is een rooms-katholieke parochiekerk in Jutphaas, gemeente Nieuwegein. De kerk is gewijd aan de heilige Nicolaas van Myra. Het kerkgebouw aan de Utrechtsestraatweg werd ingewijd in 1875 door mgr. Schaepman. Het verving een ouder kerkgebouw aan het Overeind. Het gebouw en de geloofsgemeenschap maken samen met acht omliggende kerken deel uit van de Parochie van de Heilige Drie-eenheid. Voorgeschiedenis Vanaf 1688 werd er door de katholieken van Jutphaas gekerkt in de schuilkerk aan het Overeind. Door de groeiende bevolking was dit kerkje echter te klein geworden. De toegenomen godsdienstvrijheid in de negentiende eeuw maakte het mogelijk om in het dorp een forse en zichtbare kerk te bouwen. Bouw van de huidige kerk In 1873 werd een stuk grond aangekocht langs het kanaal voor de bouw van een nieuwe kerk. Pastoor Van Heukelum werd aangesteld als bouwpastoor. Hij gaf Alfred Tepe opdracht om een nieuwe kerk te ontwerpen. Op 11 mei 1874 werd de eerste steen gelegd door mgr. Schaepman, bisschop van Utrecht. Precies een jaar later werd de kerk ingewijd. Het gebouw is in een -voor die tijd- recordtempo gebouwd. Interieur Aan het interieur werd in de daarop volgende jaren gewerkt. Het werd ingericht door het St. Bernulphusgilde, dat in die tijd veel neogotische kerken inrichtte. Namen die hierbij horen -en die ook in de Nicolaaskerk hun bijdrage hebben geleverd- zijn de beeldhouwer Friedrich Wilhelm Mengelberg, Edelsmidse Brom en orgelbouwer Michaël Maarschalkerweerd. Naast deze 19de-eeuwse kunst beschikt deze kerk ook over een aantal laatmiddeleeuwse stukken zoals het beeld van de heilige Rochus van Montpellier en het schilderij van de Noodhelpers. Bijzonder is ook het laatgotisch orgelfront, afkomstig uit de voormalige Heilige Stede te Amsterdam. Het orgel is gemaakt door Hendrik Niehoff, afkomstig uit de Sint-Janskerk in Gouda. Het mechanisch uurwerk van 1888 is van A.Vos en Zonen uit Nuenen. Externe link Website van de geloofsgemeenschap.
Uitkijktoren de Stokte

De Stokte is een 20 meter hoge uitkijktoren in het Vechtdal bij de Overijsselse plaats Dalfsen. De toren staat bij een voormalige vuilstortplaats op een terrein tussen de Stokte en de Frankenweg. De uitkijktoren de Stokte werd in 2012 gebouwd in het kader van een provinciaal project "Ruimte voor de Vecht", dat gefinancierd werd uit de opbrengst van de door de provincie Overijssel verkochte aandelen van het energiebedrijf Essent. De toren is een ontwerp van Ateliereen architecten. De trappen zijn gemaakt van staal, maar de bekleding van de toren is van hout. De ruimte tussen de houten lamellen biedt zicht op de omgeving. Aan de benedenzijde is de ruimte tussen de lamellen vrij ruim, naar boven toe wordt de ruimte gaandeweg tussen de lamellen smaller. Op ongeveer 18 meter hoogte bevindt zich een platform, met de laagste zijde naar het Vechtdal gekeerd. De totale bouwsom bedroeg € 125.000. Externe link Video met beelden in de winter vanaf de toren
Maranathakerk (Eindhoven)

De Maranathakerk is een kerkgebouw in Eindhoven, gelegen in het stadsdeel Strijp, aan de Venstraat 30. Geschiedenis Oorspronkelijk kerkten de Gereformeerden van de nieuw gebouwde Eindhovense wijk Drents Dorp in een houten kerkgebouw, dat in 1929 was gebouwd en aan de toenmalige Bezemstraat stond. Deze straat werd later, vanwege de aanwezigheid aldaar van de Rooms-Katholieke Koenraadkerk, in Koenraadlaan omgedoopt. De Maranathakerk werd, ter vervanging van de houten kerk, in 1953 gebouwd als Westerkerk, zijnde het tweede gereformeerde kerkgebouw in Eindhoven. Architect was Arno Nicolaï. Toen in 1956 nog een derde gereformeerde kerk, de Petrakerk, in gebruik werd genomen, werd de naam van de Westerkerk in Maranathakerk veranderd. In 1974 stootten de hervormden de naburige Schootsekerk af, en kerkten sindsdien ook in de Maranathakerk. Dit bleef zo tot 1995, toen het gebouw verkocht werd aan de Pinkstergemeente Eindhoven, die er sindsdien gebruik van maakt met behoud van de naam Maranathakerk. De gemeente Eindhoven heeft de Maranathakerk in maart 2016 aangewezen als gemeentelijk monument teneinde haar te beschermen tegen afbraak. Voor de Pinkstergemeente was dat onaanvaardbaar, omdat behoud, herstel en restauratie van de kerk een onbetaalbare kostenpost zouden opleveren. Na diverse gerechtelijke procedures, waarbij de gemeente in het gelijk werd gesteld, bepaalde de Raad van State in oktober 2023 dat de kerk toch van de lijst van gemeentelijke monumenten in Eindhoven mocht worden afgevoerd. Gebouw Het betreft een achthoekig bakstenen gebouw onder tentdak met twee kruisen op de nok, en een losstaande, open bakstenen klokkentoren die gelijkenis vertoont met de toren van dezelfde architect in Schoonebeek. De ingang heeft een grote luifel. Er zijn vensters aangebracht die over vrijwel de gehele hoogte van de gevel verlopen. Avans hogeschool ADGO heeft er een herbestemmingsproject aan gelinkt van 2019-2025. Externe link ReliWiki
Europark (Industriepark)

Der Europark Emlichheim-Coevorden ist ein grenzüberschreitendes interkommunales Industriegebiet, das in den Gemeinden Laar (Samtgemeinde Emlichheim, Landkreis Grafschaft Bentheim) und Coevorden (Provinz Drenthe) an der deutsch-niederländischen Grenze liegt. Struktur Betreiber: Europark Coevorden-Emlichheim Entwicklungsgesellschaft GmbH Fläche: 240 ha, weiterer Ausbau möglich Bebaubar als Gewerbegebiet (GE) gem. § 8 BauNVO und Industriegebiet (GI) gem. § 9 BauNVO Interkommunales Gewerbegebiet Geschichte Baubeginn: 1997 Branchen & Unternehmen Müllverbrennungsanlage Emlichheim Güterverkehrszentrum (grenzüberschreitendes GVZ) Nijhof-Wassink: Vertriebszentrum für Grundstoffe der Kunststoffindustrie Coevorden Ingredient Care (C.I.C.): Grundstoffe für Tierfutter Verkehrsanbindung Der Europark ist über Straßen, Schienen und Wasserstraßen erreichbar und bietet somit Transportmöglichkeiten im multimodalen Verkehr. Er verfügt über das Bahnterminal Euro-Terminal (u. a. Containerterminal), das von der Bentheimer Eisenbahn betrieben wird sowie einen Binnenhafen mit Kanalanschluss. Straße niederländische Autobahn 37: Zwolle – Hoogeveen – Coevorden/Emmen – Meppen (Übergang in deutsche B 402) niederländische Kraftfahrstraße (Autoweg) N36/N34: Enschede – Almelo – Hardenberg – Coevorden Autobahn 31: Ruhrgebiet – Meppen/Coevorden – Emden Bundesstraße B 403: Ochtrup – Nordhorn – Neuenhaus – Emlichheim – Coevorden Schiene Schienenwege und Anschlüsse Die Bentheimer Eisenbahn AG verbindet niederländisches mit deutschem Schienennetz. Direkte Zugverbindungen bestehen u. a. mit Rotterdam (4-mal pro Woche), Amsterdam (1-mal pro Woche) und Ludwigshafen; im Kombiverkehr bestehen Zugverbindungen mit über 20 europäischen Städten, darunter u. a. Hamburg, Warschau und Moskau. Terminal Wasserstraße Der Europark ist über den Coevorden-Almelo-Kanal (CAK) an das europäische Kanalnetz angeschlossen, bei Almelo schließt der Kanal an größere Wasserstraßen nach Westen und Süden an. Den CAK können Binnenschiffe mit maximal 800 t Tonnage bei 55 m Länge und 6,60 m Breite befahren (Kempenaar). Hafen Güterverkehrsumschlag Im Jahr 2011 wurden rund 70 % des Gütertransportaufkommens der Bentheimer Eisenbahn in Höhe von rund 1,15 Millionen t im Europark generiert. Schwerpunkte im Güterverkehr der Bentheimer Eisenbahn sind der Transport von Sand, Kies, Agrarprodukten, Erdöl, Torf, Stahl und Tierfutter sowie Sendungen im Kombinierten Verkehr. Mit dem zu erwartenden stark steigenden Transportaufkommen im Hafen Rotterdam wird gerechnet, dass in Zukunft größere Volumina über das Euroterminal im Europark abgewickelt werden, das sich infolgedessen zum Dryport (Trockenhafen) des Hafens Rotterdam entwickeln könnte. Weblinks Homepage des Europarks Coevorden-Emlichheim (deutsch, niederländisch) Euroterminal Emmen-Coevorden-Hardenberg In: inlandlinks.eu (deutsch, englisch, niederländisch) Einzelnachweise
Europark

Europark is een grensoverschrijdend bedrijventerrein dat zowel in de Nederlandse provincie Drenthe als de Duitse Landkreis Grafschaft Bentheim ligt. Het Nederlandse deel behoort tot de gemeente Coevorden, het Duitse deel tot Emlichheim. Met de ontwikkeling werd aangevangen in 1997. Nabij Europark ligt de micronatie EuroStaete. Bedrijven Op Europark zijn onder meer de volgende bedrijven gevestigd: Euroterminal Coevorden Nijhof-Wassink Coevorden Ingredient Care (veevoer) Müllverbrennungsanlage Emlichheim (afvalverwerking) Transport Europark is zowel over de weg, per spoorlijn als over het water bereikbaar en biedt hierdoor mogelijkheden voor multimodaal goederenvervoer. Het bedrijventerrein beschikt over de containerterminal Euroterminal Coevorden, die door Bentheimer Eisenbahn AG bediend wordt. Viermaal per week rijdt er een treinshuttle tussen Rotterdam en Europark, en eenmaal per week tussen Amsterdam en Europark. In 2017 werd de Spoorboog Coevorden opgeleverd, die de spoorlijn Zwolle - Stadskanaal en de spoorlijn Gronau - Coevorden verbindt. Ook is er een binnenhaven die in verbinding staat met het Coevorden-Vechtkanaal. Vrachtverkeer vanaf het Europark kan gebruikmaken van Rijksweg 36, Provinciale weg 34, Rijksweg 37 en Bundesstraße 403.
Paasbergkerk (Arnhem)

De Paasbergkerk is een voormalig kerkgebouw in de Nederlandse stad Arnhem, meer specifiek in de wijk Paasberg. De kerk is ontworpen door de architect Johan Gerard Adriaan Heineman in een sobere, zakelijk stijl en is in 1932 voltooid. De constructie van de kerk bestaat uit spitsboogspanten met steile zadeldaken. De zuidzijde van de kerk is lager dan de noordzijde, waarbij ter hoogte van de overgang van het dak een kleine toren gebouwd is. Het hogere noordzijde kent aan drie zijden glas-in-loodramen, met daaronder zijbeuken voorzien van lessenaarsdaken. Boven de ingang aan de noordzijde hangt een grote klok aan de gevel. De noordzijde van het gebouw werd gebruikt als kerkruimte door Nederlands Hervormden, waar de zuidzijde werd gebruikt als gemeentecentrum met kosterswoning, consistorie en gemeenschapsruimte. Het gebouw werd in 1991 uit haar kerkfunctie onttrokken. In het gebouw zijn daarna appartementen gebouwd. Omroep Gelderland maakt ieder jaar met kerst opnames van de kerst concert in de paasbergkerk. Het gebouw is een gemeentelijk monument.
Oude Tolbrug

De Oude Tolbrug in de Nederlandse plaats Voorburg is een basculebrug over de Vliet uit het jaar 1956. De brug ligt tussen de wijken Voorburg-West en Park Leeuwenbergh. De huidige Oude Tolbrug verving een ophaalbrug met dezelfde naam uit 1892 die enkele tientallen meters westelijker lag. Tijdens de meidagen van 1940 werd het huis "Dorrepaal" dat tegenover de Oude Tolbrug ligt door Nederlandse troepen onder George Maduro op Duitse parachutisten veroverd. De naam Oude Tolbrug verwijst naar een oude buurtschap ter plekke, de Tolle, die reeds in 1334 genoemd werd in de omschrijving van het ambacht van Filips III van Wassenaer.
Christus Koningkerk (Lievelde)

De Christus Koningkerk was een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Lievelde. In december 1953 is begonnen met de bouw van de kerk naar ontwerp van W.P.V. Dijkman. De kerk aan het Koningsplein is in 1954 voltooid. Na de oorlog was eerst begonnen met de bouw van een pastorie die in 1950 gereed kwam. De kerk werd op 24 augustus 1954 geconsacreerd door de aartsbisschop van bisdom Utrecht Bernardus Alfrink. Drie jaar later, in 1957, werd de kerkklok gedoopt. De kerk is opgetrokken uit bakstenen en heeft een zadeldak. Als voorgevel is een extra bakstenen wand geplaatst met een entree dat Ionische elementen bevat. Boven de entree bepaalt een roosvenster een groot deel van het aangezicht. De toren vormt een geheel met de voorgevel en kent een paar klokken. De kerk is een gemeentelijk monument. Onttrekking aan de eredienst Op 17 september 2023 heeft de laatste eucharistieviering in de kerk plaats gehad. Per 2 oktober 2023 wordt de kerk per decreet aan de eredienst onttrokken.
Herstaco-Stadion

Das Herstaco-Stadion ist ein Fußballstadion in der niederländischen Gemeinde Roosendaal, Provinz Nordbrabant. Seit 2000 (mit Unterbrechung von 2011 bis 2013) ist die Sportstätte Austragungsort der Heimspiele des RBC Roosendaal und ersetzte das Stadion De Luiten. Geschichte Das Roosendaaler Stadion wurde im Industriegebiet Borchwerf hinter dem Bahnhof Roosendaal errichtet. Die Eröffnung feierte man am 5. November 2000 mit dem Spiel RBC Roosendaal gegen Fortuna Sittard, das mit einem 3:1-Sieg der Hausherren endete. Zu diesem Zeitpunkt hieß die Spielstätte Vast-&-Goed-Stadion. Im August 2005 erhielt es dann den Namen RBC-Stadion und ab der Saison 2007/08 wechselte der Name zu Rosada-Stadion nach dem Unternehmen Rosada Factory Outlet. Ab der Saison 2009/10 trug es den Namen MariFlex-Stadion. Aufgrund der Insolvenz des RBC Roosendaal 2011 wurde der Sponsorenvertrag über den Namen aufgelöst und das Stadion erhielt seinen alten Namen RBC-Stadion zurück. Mit dem Bankrott des RBC ging das Fußballstadion in den Besitz der Gemeinde Roosendaal über, da der Verein der Gemeinde 4,2 Millionen Euro schuldete. 2012 setzte der Verein in der fünften Liga den Spielbetrieb fort. Anfang Mai 2013 wurde bekannt, dass die leerstehende Spielstätte von der Gemeinde Roosendaal an den Unternehmer Paul Hermsen, Gründer und Vorsitzender der Herstaco B.V. (u. a. Stahlrohr-Großhandel), verkauft wurde. Mit dem Eigentümerwechsel erhielt die Veranstaltungsstätte den Namen Herstaco-Stadion. Der 2013 in die vierte Liga aufgestiegene RBC kehrte zur Saison 2013/14 in die Fußballarena zurück. Das Stadion bietet auf seinen vier überdachten Tribünen 4.995 Sitzplätze. Die Flutlichtanlage steht auf vier senkrecht aufragenden Stahlrohr-Masten in den Stadionecken. Zur Ausstattung des Stadions gehören Veranstaltungsräume für Konferenzen, Präsentationen und Feiern. Von fast allen Räumen hat man Einblick auf das Spielfeld. Des Weiteren verfügt die Anlage u. a. über eine Lounge und eine Brasserie namens Le Royal. Im Herbst 2005 verhängte der niederländische Fußballverband KNVB eine Geldstrafe gegen den RBC Roosendaal, da das Flutlicht nicht die vorgeschriebene Leistung von 800 Lux erbrachte. Der Verein rüstete nach und ließ auf dem Dach zusätzliche Scheinwerfer platzieren. Während eines Sturms im Jahr 2006 wurden diese Scheinwerfer vom Dach geweht und beschädigten die Tribünen. In der Zwischenzeit wurde die Anlage geändert und verbessert. Weblinks herstacostadion.nl: Website des Herstaco-Stadion (niederländisch) groundhopping.de: Besucherbericht von der Eröffnung 2000 Bilderserie (Memento vom 10. Januar 2017 im Internet Archive) europlan-online.de: Herstaco Stadion – Roosendaal Einzelnachweise