NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koningin Wilhelminakazerne

De Koningin Wilhelminakazerne was een kazernecomplex te Ossendrecht. Het betrof een gestandaardiseerd complex waarvan er een zestal in Nederland werden gebouwd. Geschiedenis De Koningin Wilhelminakazerne werd in 1952 opgericht als Legerplaats Ossendrecht. Deze was gelegen aan de Putseweg, enkele kilometers ten zuidoosten van Ossendrecht. Het was een militair opleidingscentrum voor dienstplichtige militairen. Ongeveer een derde van de rekruten kwam in Ossendrecht terecht, vooral zij die bij de artillerie en de luchtdoelartillerie geplaatst werden. In de jaren 70 van de 20e eeuw kwam in Ossendrecht het Commando Herhalingsoefeningen waar reservisten, voormalig dienstplichtigen afkomstig van de pantserinfanteriebataljons van het 1e Legerkorps, werden omgeschoold voor de (zelfstandige) infanteriebataljons van de territoriale sector. Enkele jaren na de val van de muur kwam hieraan een einde en werd op de kazerne het Centrum Voor Vredesoperaties (CVV) ondergebracht, waar opleidingen voor internationale missies plaatsvonden. Hieraan kwam midden jaren 90 een einde. Toen de dienstplicht in 1996 werd opgeschort betekende dat ook het einde van de kazerne. Einde 1997 werd het een AMC voor asielzoekers. Einde 2003 kwam ook daar een einde aan. In 1993 werd vanuit deze kazerne eenmalig de jaarlijkse Tweededaagse Militaire Prestatie Tocht georganiseerd. Een klein deel van de gebouwen werd sindsdien in gebruik genomen als politie-opleidingscentrum, inclusief schietbaan. De rest kwam leeg te staan en raakte in verval. Slechts voor het officiershotel werd nog een bestemming gevonden, en wel een opvangcentrum voor ex-verslaafden. In 2009 werden de leegstaande gebouwen gekraakt. De politie was dankzij de nabijheid van het opleidingscentrum snel ter plaatse en na een week vertrokken de krakers weer, waarna het complex, of wat daar nog van over was, beter werd bewaakt. Dit betekende wél, dat de natuur weer bezit nam van het steeds verder vervallende terrein. De Wilhelminakazerne wordt naar verluidt de locatie voor het Korps Commando Troepen (KCT) voor schietinstructie. Museum Het Katholiek Militair Tehuis (KMT) voor de dienstplichtigen, aan Putseweg 60, werd in 2004 aangekocht door Jan en Janneke de Jonge, die er hun collectie voorwerpen uit de Tweede Wereldoorlog in hebben ondergebracht. Dit particuliere Oorlogsmuseum Ossendrecht kan op afspraak worden bezocht.
Kerk van Spannum

De Kerk van Spannum is een kerkgebouw in Spannum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Remigius. De zaalkerk met zadeldaktoren dateert uit de 15e eeuw. In de toren van drie geledingen hangen twee klokken: een klok uit 1590 van Thomas Both en een klok uit 1620 van Hans Falck. Volgens een gevelsteen met het familiewapen van Edzard van Sminia, grietman van Hennaarderadeel, werd de toren in 1742 vernieuwd: In 't jaar 1742 is deze Torenvernieuwd en verbetert onderde Ed: Heer EDZARD van SMINIA,Grietman over Hennaarderadeelen Gentuis Hesselius Predikant teEdens en Spannum de Kerkv[oogden] JanLeenerds & Frans Baukes De kerk is een rijksmonument. Het orgel uit 1911 is gemaakt door Bakker & Timmenga. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Spannum Kerken in Friesland
Verzorgingsplaats Geulenkamp

Verzorgingsplaats Geulenkamp is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de Nederlandse snelweg A18 in de richting Enschede → Zevenaar tussen afritten 2 en 1 in Wehl, gemeente Doetinchem. In 2005 diende een stuk weg voor de verzorgingsplaats als proeflocatie voor het opwekken van energie met behulp van temperatuurverschillen in het wegdek. Zogenoemde thermokoppels in het wegdek zouden in staat zijn om die verschillen om te zetten in elektrische stroom. Rijkswaterstaat liet weten dat het principe werkt, maar dat de hoeveelheid opgewekte energie (nog) niet in verhouding staat met de kosten. Ook bleken de thermokoppels nog niet stevig genoeg om in het wegdek te worden geplaatst. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van Shell en zijn oplaadpalen voor elektrische auto's aanwezig. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Stille Wald.
Eder Heide

De Eder Heide is een heidegebied bij Ede dat wordt afgewisseld met bos. Het heidegebied wordt van de Ginkelse Heide gescheiden door de Verlengde Arnhemseweg (N224). Aan de noordkant grenst de Eder Heide aan de Driesprong. De heide wordt doorkruist door de Hessenweg, de Kreelseweg en de Koeweg. Langs de noord- en oostkant ligt de landbouwenclave 'De Hindekamp'. Hier liggen ook drie vennen: de Kreelse Plas, de Plas van Gent en de Heidebloem. Aan de oostzijde staat aan de Groot Ginkelseweg een bezoekerscentrum. Op de Eder Heide ligt de Drieberg. Dit is een heuvel waarop vijf prehistorische grafheuvels liggen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was op de Eder Heide een Belgisch vluchtelingenkamp gevestigd. Het Belgenmonument ter plekke herinnert daaraan. Langs de heide staan twee schaapskooien naast elkaar. De oude monumentale schaapskooi 'De Kreel' is een rijksmonument, ernaast staat een grote nieuwe kooi. Op 3 april 2025 woedde een grote natuurbrand op de Eder Heide, waar een militaire oefening plaatsvond. Door een afgeschoten rookgranaat vatte de droge begroeiing vlam, mede door de harde wind en een gebrek aan onderzoek over natuurbranden in Nederland was de bestrijding van het vuur moeilijk. Er brandde zo'n 76 hectare heide met vooral veel verdroogd pijpenstrootje af. Afbeeldingen Zie ook De Ginkel
Otterlose Bos

Het Otterlose Bos is een natuurgebied in het Nederlandse Nationaal Park De Hoge Veluwe. Het Otterlose Bos was tot medio 2015 een vrij toegankelijk bos ten zuiden van de Gelderse plaats Otterlo. In juli 2015 besliste de Raad van State, in hoger beroep, dat het park de Hoge Veluwe het bos binnen de omheining van haar gebied mocht brengen. Het Otterlose Bos is na deze uitspraak, evenals de andere delen van de Hoge Veluwe, slechts tegen betaling toegankelijk. In het Otterlose Bos wordt een zogenaamde corridor — De Plijmen — aangelegd om de heideterreinen aan de noordzijde van het bos (het Otterlose Zand en 't Rieselo) te verbinden met de heideterreinen aan de zuidzijde van het bos (het Oud-Reemsterzand en De Pollen). Aan de zuidzijde van het bos bevindt zich het Jeneverbessenbos, een natuurreservaat met een grote concentratie aan jeneverbestruiken. Het Jeneverbessenbos is voorzien van een omheining om de flora te beschermen tegen wildvraat. Afbeeldingen
Station Abbekerk-Lambertschaag

Station Abbekerk-Lambertschaag (afkorting Alb) is het spoorwegstation in het Westfriese Abbekerk. Het station is van het standaardtype van de HN, dateert uit 1887 en is gelegen aan de in datzelfde jaar geopende spoorlijn Hoorn – Medemblik van de voormalige Locaalspoorwegmaatschappij Hollands Noorderkwartier. Het station werd geopend op 3 november 1887 en gesloten voor reizigersvervoer op 1 januari 1936. Van 29 mei 1940 tot 5 januari 1941 was het weer geopend voor reizigersvervoer. Het station bleef geopend voor goederenvervoer tot 1965. De eerste rit van de Museumstoomtram Hoorn - Medemblik vond plaats op 23 mei 1968. Sinds 1969 is er een regelmatige stoomtramdienst, die hier geen stopplaats heeft. Het gebouw was in gebruik als particuliere woning en is daarbij voorzien van een groene plamuurlaag. Het voormalige station bevindt zich aan de Stationsbuurt 1-3. De gemeenteraad van Medemblik heeft op 10 september 2007 besloten om het stationsgebouw aan te kopen. In januari 2020 is dit station door de gemeente verkocht aan de museumstoomtram. Er wordt naar gestreefd een provinciale monumentenstatus te verwerven. Het gebouw zal worden gerenoveerd en bewoonbaar gemaakt. Het is van de nu vier identieke stations, die de musemstoomtram bezit verreweg het meest vergaand verbouwde exemplaar. Op langere termijn zal het worden teruggerestaureerd in de oorspronkelijke vorm. Externe links Museum Stoomtram Hoorn-Medemblik Station Abbekerk-Lambertschaag op Stationsweb
L1 (broadcaster)

L1, also known by its original name Omroep Limburg (lit. 'Limburg Broadcasting'), is a regional public broadcaster in the Netherlands, specifically serving the province of Limburg. Founded in 1988 to replace the Regionale Omroep Zuid (ROZ), the station rebranded to L1 in 1999 following a merger with the commercial broadcaster TV8 Limburg. History On 24 December 1945, the Regionale Omroep Zuid (ROZ) – the first regional radio station in the Netherlands – began its broadcasts in Limburg. The station operated under the umbrella of the Dutch Radio Union (NFU) and, from 1969, the Nederlandse Omroep Stichting (NOS). In 1988, the regional broadcasting services were detached from the NOS, following the implementation of the Media Act. The ROZ was then dissolved and replaced by the newly founded Omroep Limburg as Limburg's regional public broadcaster. In 1997, the commercial regional television station TV8 Limburg was established. Later that year, Omroep Limburg also began broadcasting on television. Due to cable network limitations, the channels shared the same frequency: Omroep Limburg aired from 7:15 to 19:15, while TV8 Limburg took over during the evening and early morning hours. Because of the legal and practical challenges posed by the shared television frequency, the two broadcasters merged in June 1999 to form L1. Programmes Television AvondGasten (talk show) L1 Nieuws (news) Limburg Doc (documentaries) Nachsjiech (culture) Óngerwaeg (human interest) Pitlane (sports news) Tafel Voetbal (sports news) References External links Official website Media related to L1 (broadcaster) at Wikimedia Commons
L1 (radio)

L1, abréviation de Limburg 1 (stylisé « L1mburg »), du nom complet L1 Radio & Televisie, est un groupe de radiodiffusion publique régionale diffusant dans la province néerlandaise du Limbourg créée le 1er juin 1999. L1 fait partie de la société Omroep Limburg. Les émissions de L1 sont diffusées en limbourgeois et en néerlandais. Elle comprend une station de radio (L1 Radio) et une chaîne de télévision (L1 TV). Histoire Identité visuelle Programmes Diffusion La radio et la chaîne de télévision de L1 sont recevables dans les provinces du Limbourg et de Brabant-Septentrional par DVB-T via le canal 33. La chaîne de télévision est recevable à l'échelle nationale par le câble, IPTV et la satellite. La radio est également recevable dans le Limbourg sur la bande FM, DAB+ et à l'échelle internationale sur Internet. Voir aussi Articles connexes Nederlandse Publieke Omroep Liste des chaînes de télévision aux Pays-Bas Liste des stations de radio aux Pays-Bas Liens externes (nl) Site officiel Portail de la radio Portail de la télévision Portail des Pays-Bas
Oostereiland (Hoorn)

Het Oostereiland is een kunstmatig eiland dat in de haven van de stad Hoorn tussen 1662 en 1668 aangelegd is. Het eiland is gevormd door dammen aan te leggen en deze later te verhogen en verbreden. Vrij snel na het ontstaan van het eiland heeft dhr. Cornelis Janszoon Schuijt er woningen en pakhuizen laten bouwen, onder andere een pakhuis voor de Admiraliteit. Naar hem is ook de toegangsweg van het eiland, de Schuijteskade, vernoemd. Na Schuijt kwam de Admiraliteit, deze heeft er meer magazijnen laten bouwen. In 1817 werden de magazijnen verbouwd tot een bedelaarsgesticht en tussen 1829 en 2003 heeft het complex dienstgedaan als gevangenis. Tussen 1886 en 1932 heeft de inrichting ook dienstgedaan als rijkswerkinrichting, er werden krenten gesorteerd. Tot op heden wordt het complex in de volksmond de "Krententuin" genoemd. De binnenplaats van het complex draagt nu officieel die naam. Voor zowel het Oostereiland als het Visserseiland, een kunstmatig schiereiland in Hoorn, was verregaande stadsontwikkeling gepland; dit is echter niet doorgegaan. Het gehele eiland en de kademuren zijn gemeentelijke monumenten. Het voormalige gevangeniscomplex op het eiland is een rijksmonument. Na een grondige renovatie werd het voormalige gevangeniscomplex Oostereiland (ook wel Krententuin genoemd) in 2012 opgeleverd. Er wordt nu ruimte geboden aan het Museum van de Twintigste Eeuw, een filmtheater, kantoren, appartementen, brasserie en hotel. Verder is er een centrum voor historisch erfgoed (vaartuigen), onderdeel van het Westfries Museum. Van 2015 tot 2020 was het de tijdelijke thuishaven van de Halve Maen, een replica van het schip waarmee Hudson naar New York voer. Afbeeldingen
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Breda)

De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is een voormalige kerk in de Nederlandse stad Breda. Geschiedenis Het gebouw aan het Monseigneur Nolensplein werd opgericht ten behoeve van de Nazarethparochie van Breda. De kerk is ontworpen door architect en stedenbouwkundige M.J. Granpré Molière. In december 1952 werd de kerk, toegewijd aan Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand in gebruik genomen. Begin 21e eeuw werd de kerk onttrokken aan de eredienst. In 2006 is de kerk aangekocht door de gemeente Breda om er een aantal sociale en maatschappelijke voorzieningen voor de wijk in te huisvesten. De kerk is aangekocht om als middelpunt te gaan dienen voor een van de 5 multifunctionele accommodaties (mfa of brede school) die de gemeente Breda heeft gebouwd. In 2007 is de kerk op de lijst van minister Plasterk van Cultuur van honderd objecten met bijzondere architectuur of nationale herinneringswaarde gebouwd tussen 1940 en 1958 gekomen. In 2010 is de kerk officieel aangewezen als rijksmonument. Project Huis van de Heuvel In oktober 2004 heeft de gemeente het besluit genomen voor realisatie van een brede school aan het Mgr. Nolensplein, het Huis van de Heuvel. Hiervoor is de kerk aan het Mgr. Nolensplein aangekocht. Het project omvat twee basisscholen (de Keysersmolen en de Piramide), een gymzaal, een gemeenschapshuis, wijkrestaurant, inloophuis en bibliotheek, kinderopvang en buitenschoolse opvang, peuterspeelzaal en een consultatiebureau. Naast nieuwbouw vormt de verbouwde voormalige kerk - het 'Ledikant' - het hart van dit multifunctionele centrum, dat in 2012 voltooid is. Architectenbureau Atelier PRO uit Den Haag heeft dit gebouw ontworpen.
Zwaakse Weel

De Zwaakse Weel is het restant van een oude kreek die gelegen was tussen de Honte (tegenwoordig Westerschelde) en het Veerse Diep in Nederland. Tegenwoordig ligt hij in de buurt van het dorp Kwadendamme. De Zwake was tot aan de 15e eeuw de verbinding tussen Middelburg en Antwerpen. Deze uitloper van de Schelde scheidde het eiland Zuid-Beveland van het eiland Borssele. Toen in de 15e eeuw het belang van de Honte (de tegenwoordige Westerschelde) toenam, is deze rivier afgedamd ter hoogte van 's-Gravenpolder. Daarna is het gebied geleidelijk ingepolderd. De Zwaakse Weel is een van de grootste natuurgebieden in de Zak van Zuid-Beveland. Het gebied, waarin ca. 100 ha in bezit is van Natuurmonumenten, heeft een rijke flora en het gebied is zeer belangrijk voor vele soorten watervogels.
Fanny-Blankers-Koen-Stadion

Das Fanny-Blankers-Koen-Stadion ist ein internationales Mehrzweckstadion in Hengelo (Niederlande). Es war 1948 als Veldwijk Stadion fertiggestellt worden. Seit dem 2. Mai 1982 ist es nach der niederländischen Rekordläuferin Fanny Blankers-Koen benannt. Das Stadion wurde 2004–2007 renoviert und bietet 15.200 Zuschauern Platz. Es wird derzeit meist für Leichtathletikveranstaltungen genutzt, besonders für die jährlichen Fanny-Blankers-Koen-Spiele. Nach einer Vereinbarung des Kollegiums von Bürgermeister und Beigeordneten der Gemeinde Hengelo mit dem FC Twente Enschede aus dem Jahr 2013 soll die Anlage in das Eigentum der Voetbalacademie FC Twente übergehen und zu einem Fußballstadion umgebaut werden. Mit der Veräußerung beabsichtigt die Gemeinde 281.000 € einzusparen. Derzeit trainiert die Fußballakademie bereits auf den Nebenplätzen des Fanny-Blankers-Koen-Stadions. Weblinks Scott Meier: Fanny Blankers-Koen Stadion – Hengelo, Netherlands; auf dailytrackpic.wordpress.com, abgerufen am 21. Oktober 2013 Fanny Blankers-Koen Stadion auf worldstadiums.com, abgerufen am 21. Oktober 2013 Einzelnachweise
Fanny Blankers-Koen Stadion

Fanny Blankers-Koen Stadion (Dutch pronunciation: [ˈfɑni ˈblɑŋkərs ˈkun ˌstaːdijɔn]) is a multi-use stadium in Hengelo, Netherlands. It is currently used mostly for athletics meets, especially the annual Fanny Blankers-Koen Games, and also was the venue for the European Athletics Junior Championships in July 2007. It holds more than 8,000 people and is named after the Dutch athlete Fanny Blankers-Koen. The stadium was originally known as Stadion Veldwijk (Dutch pronunciation: [ˈstaːdijɔɱ ˈvɛltʋɛik]), but changed to its current name in 1982. References External links (in Dutch) FBK Games website Stadium information at the Wayback Machine (archived 2018-02-21)
Stade Fanny-Blankers-Koen

Le stade Fanny-Blankers-Koen est un stade d'athlétisme situé à Hengelo aux Pays-Bas construit en 1948 comme Stade Veldwijk. Il a été baptisé en 1981 du nom de Fanny Blankers-Koen, une athlète néerlandaise. Notes et références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l’athlétisme Portail des Pays-Bas
Fanny Blankers-Koen Stadion

Het Fanny Blankers-Koen Stadion (FBK Stadion) is een stadion in de Hengelose wijk Berflo Es, genoemd naar de Nederlandse atlete Fanny Blankers-Koen. In dit stadion vinden jaarlijks de Fanny Blankers-Koen Games plaats. Geschiedenis Oorspronkelijk heette het Stadion Veldwijk, naar het sportpark waar het deel van uitmaakt. Er werd gespeeld door Achilles '12 en GOLTO en in 1954 ook door Twentse Profs. De Hengelose voetbalclub HVV Tubantia speelde er vervolgens haar thuiswedstrijden in het betaald voetbal. Het stadion is, met een korte onderbreking, sinds de oprichting in 1978 de thuishaven van de Hengelose rugbyclub Dragons. Op 20 juni 1981 besloot gemeentebestuur aan Fanny Blankers-Koen toestemming te vragen haar naam te mogen gebruiken voor het stadion. Op 2 mei 1982 werd de nieuwe naam officieel onthuld in aanwezigheid van staatssecretaris Wallis de Vries. In de periode 2004-2005 is het stadion – en vooral de atletiekbaan – geheel vernieuwd. Bij deze vernieuwing is er een 8-baans rondbaan aangelegd met buiten het stadion een 400 meter ronde 4-baans inloopbaan. Tevens is er een nieuwe hoofdtribune gebouwd. Vlak voor de 2007-editie van de FBK Games werd ook de nieuwe tribune, met een capaciteit van 15.500 toeschouwers, rondom de baan opgeleverd. Van 19 tot 22 juli 2007 werden in het stadion de Europese Kampioenschappen Jeugd georganiseerd. Na ruim een jaar getouwtrek rondom het stadion, waarbij het college van B&W de samenwerking met FC Twente zocht om van het atletiekstadion een voetbalstadion te maken, om zodoende te voldoen aan de bezuinigingstaakstelling op het gemeentelijke sportbudget van €281.000, werd op 5 november 2013 bekend dat het FBK stadion behouden blijft voor de atletiek. In het voorjaar van 2024 werden alle tribunes (ook de voormalige sta-tribunes) voorzien van nieuwe stoeltjes, waardoor de capaciteit gereduceerd werd naar ruim 8.000 plaatsen. In 2024 en 2025 vond in het stadion het NK atletiek plaats. Gebruikers Behalve de FBK Games die jaarlijks plaatsvinden in het stadion, wordt de atletiek baan die in het stadion ligt ook bijna dagelijks gebruikt voor de trainingen van diverse atletiekverenigingen, te weten: MPM, LAAC en D.A.V. Kronos en verscheidene recreatieve loopgroepen uit de omgeving. Trivia Bij wijze van nieuwjaarsstunt werd het stadion op 31 december 2008 "omgedoopt" in het Foekje Dillema Stadion. Leden van een vereniging uit Munnekezijl hingen een spandoek met deze naam op en namen de borden met de officiële naam mee naar hun Friese dorp. Externe link Website van de FBK-games
Fanny Blankers-Koen Stadion

Fanny Blankers-Koen Stadion (dawniej Stadion Veldwijk) – wielofunkcyjny stadion w Hengelo, w Holandii. Został otwarty w 1948 roku. Może pomieścić 15 200 widzów. W przeszłości służył głównie meczom piłkarskim i zawodom żużlowym, obecnie jest wykorzystywany przede wszystkim przez lekkoatletów. Obiekt został otwarty w 1948 roku i początkowo znany był jako Stadion Veldwijk. Arena służyła głównie żużlowcom oraz piłkarzom. Na stadionie w latach 1955–1967 swoje spotkania na poziomie profesjonalnym rozgrywali piłkarze klubu HVV Tubantia. Od lat 80. XX wieku stadion jest głównie areną zmagań lekkoatletycznych. Obiekt zyskał wówczas nową nazwę, na cześć wszechstronnej lekkoatletki Fanny Blankers-Koen. Od roku 1981 na arenie rokrocznie rozgrywany jest mityng lekkoatletyczny Fanny Blankers-Koen Games. W 2007 roku na stadionie rozegrano 19. Mistrzostwa Europy Juniorów w Lekkoatletyce. Przypisy
Kabelbaan (Slagharen)

De Kabelbaan is een stoeltjeslift in attractiepark Slagharen. Algemene Informatie De stoeltjeslift loopt in een rechte lijn door het park, over Main Street. Er zijn twee instapplaatsen: In het begin van het park, vlak bij Expedition Nautilus, en bij het einde van het park, vlak bij Gold Rush en tegenover het Western Village Theater. Aan deze kant bevindt zich de motor. Technische informatie In het jaar 1976 is deze attractie gebouwd. Om de Kabelbaan te betreden moet men minimaal 130 cm lang zijn. Met begeleiding mag men vanaf 100 cm de attractie gebruiken. Eén stoeltje bevat twee zitplaatsen en er is een totaal van 34 stoeltjes. De maximale hoogte die je bereikt is 11,80 meter ter hoogte van de fontein.
Petruskerk (Zuidbroek)

De romanogotische Petruskerk van Zuidbroek (Groningen) is gebouwd op het einde van de 13e eeuw. Het is een forse kruiskerk met losstaande toren. De huidige naam is gebaseerd op een vergissing; de kerk was vanouds gewijd aan Augustinus van Hippo. Kerk en toren In de middeleeuwen was de kerk gewijd aan de heilige Augustinus van Hippo. Deze heilige wordt afgebeeld op het zegel van een van de laatste pastoors en op het 17e-eeuwse kerkzegel. De voornaam Augustinus was rond 1600 bij verscheidene families in Zuidbroek in zwang. Volgens het Aardrijkskundig woordenboek der Nederlanden van A.J. van der Aa uit 1851 was de kerk gewijd aan de heilige Petrus. M.D. Ozinga nam deze bewering in 1933 over. Daarvoor zijn in de archieven echter geen aanwijzingen gevonden. Opvallend in het interieur zijn de achtribbige koepelgewelven in het schip en in het koor van de kerk. Het kerkmeubilair stamt uit 1709: de koorafsluiting, drostenbank en kerkvoogdenbank zijn ontworpen door de Groninger stadsbouwmeester Allert Meijer, die ook veel van het interieur van de Mariakerk (Uithuizermeeden) heeft ontworpen. De preekstoel is in 1736 ontworpen door Casper Struiwig. De kerk heeft een vrijstaande klokkentoren, uitgevoerd als zadeldaktoren met vierkant grondplan, die in dezelfde periode als de kerk is gebouwd. Er zijn twee luidklokken, uit 1603 (van H. Kellerman, met een diameter van 122 cm) en uit 1610. De toren heeft lange tijd dienstgedaan als gevangenis, waartoe vier cellen waren ingericht. In de loop der eeuwen hebben diverse restauraties plaatsgevonden. In de 19e eeuw werd op de kerk een pleisterlaag aangebracht, die in de 20e eeuw weer is verwijderd. Orgel Het grote orgel in classicistische stijl geldt als de laatste belangrijke vertegenwoordiger van de 18e-eeuwse Groninger orgelbouw. Het heeft 28 registers en een rugpositief en is in 1793-1795 vervaardigd door H.H. Freytag en F.C. Snitger (junior). Het was aanvankelijk de bedoeling het te laten bouwen door A.A. Hinsz, maar die overleed in 1785. Sinds enige jaren staat in het koor van de Petruskerk een Engels "Dunstone" kabinetorgel, afkomstig uit Devon en in 1844 gebouwd door de Londense firma Jones. Het is in particulier bezit. Vondst In 1997 werden bij opgravingen op het kerkhof restanten van een beeldengroep gevonden. Waarschijnlijk betreft het een zogenaamde calvariegroep uit het begin van de 16e eeuw. De delen van de Mariafiguur en de Christusfiguur zijn, hoewel beschadigd, volgens deskundigen van hoge kwaliteit en vrij zeldzaam voor Groningen. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Groninger kerken Literatuur M.D. Ozinga, Oost-Groningen, Den Haag 1940, p. 251-258. D. van Weezel Errens en J. Molema, 'Een Calvariegroep op het kerkhof van Zuidbroek', in: Groninger Kerken 16 (1999), nr. 2, p. 7-15. Externe link Middeleeuwse sculpturen, herkomst: Hervormde kerk Zuidbroek, Groningen[dode link]