NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Watertoren (Groningen Hofstede de Grootkade)

De watertoren aan de Hofstede de Grootkade, ook bekend als "Watertoren West", in de Nederlandse stad Groningen is ontworpen door de stadsarchitect J.A. Mulock Houwer en werd gebouwd en in gebruik genomen in 1912. De toren, op de hoek met de Herman Colleniusstraat, is met een hoogte van 56,30 meter een van de hoogste watertorens van Nederland. Hij had oorspronkelijk één hangbodemreservoir van 1000 m3. In 1925 is daaronder een tweede reservoir gebouwd van 782 m3. De toren werd in 1945 door Duitsers gebruikt als uitkijktoren. Om de Duitsers te verjagen werd de toren op 15 april 1945 door Canadese artillerie beschoten. Het bovenste reservoir werd hierbij beschadigd, de granaatinslag is nog steeds te zien. De toren is eind 2013 door het Waterbedrijf Groningen buiten gebruik gesteld en verkocht. De toren is daarna omgebouwd tot een appartementenhotel en skylounge. Zie ook Watertoren (Groningen Hereweg) Watertoren (Groningen Noorderbinnensingel) Afbeeldingen Voetnoten
Nieuwe manege

De Nieuwe manege is een voormalige marechausseemanege in Leeuwarden. Het originele gebouw is gebouwd in 1856, naar een ontwerp van stadsarchitect Thomas Adrianus Romein. In 2006 is het gebouw speciaal voor het Stedelijk Gymnasium Leeuwarden gerenoveerd en aangepast. Binnen de constructie van de manege is een kasconstructie gebouwd. Hierdoor is de bijzondere dakconstructie nog steeds zichtbaar.
Sint-Jans Onthoofdingkerk (Loon op Zand)

De Sint-Jans Onthoofdingkerk is de parochiekerk van Loon op Zand. Geschiedenis De kerk werd gebouwd omstreeks 1394, toen de bewoners van Venloon vanwege het oprukkende stuifzand gedwongen waren hun dorp te verplaatsen en het in 1233 gebouwde stenen Sint-Willibrordkerkje te verlaten. Oorspronkelijk was de Sint-Jans Onthoofdingkerk een rechthoekig zaalkerkje in romaanse stijl, maar reeds omstreeks 1400 werd de kerk uitgebreid met een koor in gotische stijl, in 1410 volgde het transept en in 1450 de toren. In 1570 volgde een verbouwing waarbij de kerk min of meer haar huidige vorm kreeg. In 1648 werd de kerk in het kader van de Reformatie door de machthebbers van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden aan de katholieke eredienst onttrokken. Omdat de hervormde gemeente erg klein was werden delen van de kerk gebruikt als brandweerhok, paardenstal en gevangenis. De kerk raakte in verval en op 9 november 1800 werd de toren door storm zwaar beschadigd en verloor haar spits. In 1820 kon een beginnende brand tijdig worden geblust. In 1821 werd de kerk aan de katholieken teruggegeven en, na herstel, in 1823 weer in gebruik genomen. In 1835 kwam er een orgel. In 1880 volgde een restauratie onder leiding van Carl Weber, waarbij onder meer een houten tongewelf werd aangebracht. In 1882 werd de toren gerestaureerd. In 1907 werd de toren opnieuw gerestaureerd, omdat de spits er bij een storm afgewaaid was. In 1923 volgde nog een nieuwe beschildering van het interieur en in 1928 werd het dwarstransept uitgebreid onder leiding van Hendrik Willem Valk. Deze uitbreiding wordt in het algemeen in architectonische zin als negatief gewaardeerd. De kerk liep in 1944 oorlogsschade op, maar in 1945 werd de kerk weer hersteld. De vernielde gebrandschilderde ramen werden toen eveneens vervangen. Gebouw De kerk is een driebeukige bakstenen kruiskerk in gotische stijl. Het koor, het oudste deel van de kerk, wordt geflankeerd door grote, modernere gebouwen. De toren is rijk versierd met speklagen en spaarvelden. Ook de overhoekse steunberen van de toren zijn rijkelijk van ornamenten voorzien. In het interieur zijn vooral enkele 17e-eeuwse koperen kroonluchters van belang. Verder zijn er diverse neogotische meubelstukken en kunstwerken aanwezig. Van de aanwezige heiligenbeelden valt vooral dat van de Heilige Gerlachus van Houthem op. Het in 1835 door Bernhard van Hirtum geplaatste orgel kent een lange geschiedenis. Het is afkomstig uit de Waalse kerk van 's Hertogenbosch en werd voor de Sint-Janskerk uitbreid met een tweede klavier. Het bevat orgelpijpen die rond 1660 vervaardigd zijn door Stephanus Cosijns, het zijn de oudste van Noord-Brabant In 1943 werd het door de gebrs. Vermeulen uit Weert omgebouwd en in 1985-1986 gereviseerd. Externe link Sint-Jans Onthoofdingkerk
Kasteel Passarts-Nieuwenhagen

Kasteel Passarts-Nieuwenhagen is een kasteel in het Heerlense stadsdeel Heerlerheide in Nederlands-Limburg. Geschiedenis Door de betrekkelijke nabijheid van de bekendere kastelen Hoensbroek en Amstenrade is het kasteel Passarts-Nieuwenhagen buiten zijn directe omgeving relatief onbekend. Nochtans heeft het kasteel een lange geschiedenis en was het in vroegere tijden een van de belangrijkste adellijke huizen binnen de schepenbank Heerlen in het Land van Valkenburg. Het kasteel dankt zijn naam niet aan de plaats Nieuwenhagen, maar aan twee families die er in de loop van zijn meer dan 700-jarige geschiedenis woonden (eerste vermelding: 14e eeuw). Reeds in de middeleeuwen stond er op de plaats van het huidige kasteel een weerbare woontoren. In de loop der tijd ontstond het huidige complex. Kasteel Passarts-Nieuwenhagen was vroeger omringd door een dubbele grachtengordel en uitgestrekte vijvers. Tot in de 20e eeuw bleef het landgoed in adellijke handen, tot de familie De Marchant et d'Ansembourg die nog steeds het nabijgelegen Kasteel Amstenrade bewoont, het verkocht. Beschrijving Het rijzige, bijna torenachtige bakstenen hoofdgebouw stamt in zijn huidige vorm uit het eerste kwart van de 17e eeuw en is tegenwoordig rood gepleisterd. Het heeft natuurstenen hoekblokken en raamomlijstingen, typerend voor de 17e-eeuwse Maaslandse renaissancestijl. De oorspronkelijke torens van het hoofdgebouw en een deel van de U-vormige voorburcht zijn in de 19e eeuw gesloopt. Van de voorburcht resteert nog het monumentale poortgebouw met mansardedak, waarop muurankers het jaartal 1609 aangeven. Externe links Website van Heerlerheide Informatie over rijksmonumentnummer 21258
De Hoop (Maurik)

De molen De Hoop is een in 1873 gebouwde korenmolen in het Nederlandse dorp Maurik. Het is een ronde stenen molen die is gebouwd op de fundamenten van het voormalige kasteel van Maurik. In 1932 werd de molen onttakeld, en tot 2004 restte slechts een molenromp. Van 2004 tot 2006 is de molen uitwendig gerestaureerd en voorzien van een Oudhollands wiekenkruis. Na de restauratie is de molen hernoemd tot De Beijenkorf. De molen is particulier eigendom. Een gedeelte van de grote tuin is ingericht als theetuin, het andere gedeelte is voor de bewoners en de gasten van de B&B, die slapen in de tot woonhuis verbouwde molen.
Sint-Martinuskerk (Welten)

De Sint-Martinuskerk is een rooms-katholieke kerk in het midden van Welten (Heerlen). De westkant van de kerk ligt aan de hoofdstraat (Weltertuijnstraat) van Welten maar is door het kerkhof daarvan gescheiden. Het kerkhof begrenst ook de oostkant van de kerk. De hoofdingang ligt aan de noordkant aan een plein (Rector Poelsplein), dat de kerk scheidt van appartementen. De zuidkant ligt aan een smalle weg (Welterkerkstraat) naar de Weltermolen en de Weltervijver. Geschiedenis In 1049 staat er in Welten een kapel gewijd aan Sint Martinus. De kapel wordt in een schenkingsakte uit het jaar 1061, van bisschop Udo van Toul (in Noord-Frankrijk), samen met Heerlen en Voerendaal genoemd. De kapel hoort in het begin tot de Moederkerk in Voerendaal, de St. Laurentius parochie. Rond 1660 is de kapel van Welten door ouderdom in verval geraakt. In 1661 wordt de kapel gerestaureerd door de Staten Generaal. In 1673 worden de kerken van Vaals en Welten door de dan aanwezige Fransen bestemd, om er twee godsdiensten uit te oefenen. De dominee van Heerlen wil dan in Welten gaan preken, maar wordt door de inwoners weggejaagd, waardoor de protestante erediensten niet plaatsvinden. In 1804 geeft de bisschop toestemming om in de kapel de diensten te laten plaatsvinden en de doden op het kerkhof te Welten te begraven. De kapel wordt opengehouden omdat Welten in een moerassig dal lag en over slecht begaanbare wegen beschikte. Voor het transporteren van doden naar het kerkhof nabij de St. Pancratiuskerk stuitte men hiervoor op grote geldelijke bezwaren, aangezien de meeste inwoners geen paard en kar bezaten. Later wordt de kapel deel van de St. Pancratius parochie van Heerlen en in 1921 wordt Welten uiteindelijk een zelfstandige parochie. Bouw De Martinuskerk is gebouwd in neoromaanse stijl. Het koor en transept zijn de oudste delen van de huidige kerk en zijn in 1875 gebouwd tegen de oude kapel. De neogotische toren is in 1897 tegen de kerk aan gebouwd. De kerk wordt al snel te klein en in 1925 wordt een wederom neoromaanse uitbreiding gemaakt. Architect J. Seelen bouwt een geheel nieuwe kerk dwars door het schip van 1897, in Limburg een veel gebruikte manier om een kerk te vergroten. Het koor en transept uit 1875 en de toren uit 1897 bleven behouden. De zo ontstane nieuwe kerk is een niet-georiënteerde, romaniserende driebeukige basiliek met twee rondgesloten koren en twee torens: een toren van drie geledingen met frontalen en naaldspits en een terzijde staande toren met zadeldak. In 1983 wordt de kerk opnieuw gerestaureerd. Het kerkgebouw is opgetrokken in Kunrader kalksteen. De wandschilderingen en 2 glas in loodramen zijn van de kunstschilder-glazenier Eugene Laudy
Rosa Overbeekbrug

De Rosa Overbeekbrug (brug nr. 121) is een brug over de Bloemgracht in de Jordaan in Amsterdam. De brug verbindt de Eerste Bloemdwarsstraat met de Tweede Leliedwarsstraat. Er ligt hier al eeuwen een brug. Zowel Balthasar Florisz. van Berckenrode als Joan Blaeu tekende in hun plattegronden van 1625 en 1649 een brug in. Die laatste kon daadwerkelijk weten dat de brug er was, die lag namelijk voor de deur van het atelier waar de atlassen van hem en vader Willem Blaeu werden gemaakt, voordat het atelier verhuisde naar de volgende kruising van de Bloemgracht. De huidige brug dateert uit 1883 toen het verkeer hier voor enige tijd gestremd was in verband met het vernieuwen van de brug. De brug kreeg daarbij de “oude” hoogte mee, oorzaak van diverse ongelukken met dalende voertuigen op de helling die doorschoten. De brug is in later tijden diverse keren gerepareerd, zelfs tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar heeft haar uiterlijk altijd behouden. Opvallend aan de brug zijn de balusters midden op de brug, die de vorm hebben van afgeknotte lantaarns. Een andere bijzonderheid zijn de steunen die aangebracht zijn bij de hechting brugdek en landhoofd. De brug is in 2002 vernoemd naar Rosa Overbeek, het vriendinnetje van Kees de jongen (naar wie de volgende brug over de Bloemgracht genoemd is). Het verhaal speelt zich in deze buurt af en het huis van Theo Thijssen - tegenwoordig het Theo Thijssenmuseum - bevindt zich eveneens in de buurt.
Bonkmolen

De Bonkmolen is een wipmolen die omstreeks 1853 aan de Kleine Kanaaldijk in Lexmond (gemeente Vijfheerenlanden) is gebouwd ten behoeve van de bemaling van de 1948 ha grote polder Lakerveld. De molen bemaalde deze samen met de Vlietmolen en de verdwenen Lekkersche Molen en was de peilmolen. De Bonkmolen is tot 1945 in bedrijf geweest. De molen slaat het water uit met behulp van een scheprad met een diameter van 5,90 meter. In 1976 is bij een grote restauratie het bovenhuis van de molen vernieuwd. De Bonkmolen, die sinds 1972 eigendom is van de SIMAV, is in de regel op zaterdag te bezoeken.
Spinozapark

Het Spinozapark is een stadspark in de Rotterdamse deelgemeente IJsselmonde vernoemd naar Baruch Spinoza. Het park is gelegen in het centrum van de wijk Lombardijen. Het Spinozapark is aangelegd in de jaren 60 en is circa 70 hectare groot. Het park ligt zuidelijk van de Spinozaweg en wordt verder begrensd door de Guido Gazelleweg en de Catullusweg en wordt doorsneden door de Pascalweg. Tegen de Spinozaweg aan bevindt zich het subcultureel poppodium Baroeg, tegen de Guido Gezelleweg een multifunctioneel centrum voor jeugdhulpverlening en beschermd wonen, de Dr. M. Polanoschool / S. Jonkerenschool voor dove en slechthorende kinderen en de A.J. Schreuderschool voor zeer moeilijk lerende kinderen. Tegen de Guido Gezelleweg is er zeven hectare grote vaste plantentuin. Deze tuin is rond 1960 ontstaan op initiatief van bewoners maar is later in het slop geraakt. In 2003 heeft een groep wijkbewoners het initiatief genomen de tuin weer op te knappen en jaarlijks wordt een dag georganiseerd om de tuin te onderhouden. Oostelijk van de Pascalweg bevindt zich een skatebaan, de speeltuin Pascal en een basketbalplein. Verder is er nog westelijk van de Pascalweg een paardenren, een hangplek en een kunstwerk. Het park wordt enkele keren per jaar voor evenementen gebruikt, zo is er onder andere het wijkfeest Lombardijen en Baroeg Open Air 2006 gehouden. Het park heeft (2007) enigszins last van achterstallig onderhoud, het onderhoud kan beter, en te weinig mensen maken gebruik van het Spinozapark. Plannen zijn en worden gemaakt voor het herinrichten van het park. In 2008 wordt door middel van het project "Spinozapark, Ons Park!" samengewerkt door de bezoekers van het park en de gemeente om het park te herinrichten. Externe link Spinozapark centraal
Sint-Victorkerk (Waddinxveen)

De Sint-Victorkerk is een rooms-katholieke kerk in Waddinxveen. De Sint-Victorkerk werd in 1879 gebouwd ter vervanging van een oudere kerk uit de 17e eeuw. Pastoor G.J. Quant (1878-1885) was verantwoordelijk voor de bouw van de nieuwe kerk, die voor een bedrag van f 45.160,00 werd aanbesteed. Architect Evert Margry, een van de belangrijkste leerlingen van Pierre Cuypers ontwierp een driebeukige neogotische pseudobasiliek. De kerk werd gewijd aan Sint-Victor en werd op 27 oktober 1880 door de bisschop van Haarlem geconsecreerd. In een kapel staat een bijzonder beeld van Maria, dat zeker al in de 16e eeuw in de Sint-Janskerk in Gouda stond en waaraan enkele wonderbaarlijke genezingen werden toegeschreven. Tijdens de reformatie werd het beeld verstopt en in de 1667 naar Waddinxveen gebracht, waar het als Onze Lieve Vrouw van Waddinxveen werd vereerd. Het pijporgel van orgelbouwers Maarschalkerweerd & Zoon stamt uit 1871. Tot 1998 maakte de Sint-Victorparochie zelfstandig gebruik van de kerk. Na 1998 is deze parochie opgegaan in de parochiefederatie "Levend Water", een samenwerkingsverband van de parochies van Waddinxveen, Boskoop, Reeuwijk-Dorp en Reeuwijk-Brug. De "Stichting tot behoud van de Sint Victorkerk" werd in 1995 opgericht om de kerk in goede staat te kunnen behouden. Een verzoek tot het toekennen van de status van rijksmonument werd in 1999 afgewezen. In 2016 werden de kerk, de pastorie en de begraafplaats, Gemeentelijke monumenten.
Blast (Walibi Holland)

Blast is een topspin in het familiepretpark Walibi Holland gebouwd door HUSS Park Attractions. De attractie is gelegen in het themagebied Wilderness en had tot en met 2018 de naam Excalibur. Algemeen Excalibur (t/m 2018) Excalibur verving in het park de door Vekoma gebouwde Waikiki Wave. Deze Waikiki Wave is in 2000 naar een ander park gegaan. Het grootste verschil tussen de twee topspins is dat de Waikiki Wave een schuine topspin was en dus ook schuin kon zwaaien. Bij de Excalibur is dit niet het geval, de bank blijft steeds horizontaal en de twee armen bewegen synchroon. Bij de Excalibur zijn twee rijen waarin in elke rij twintig mensen kunnen zitten. Excalibur had een middeleeuws uiterlijk. Blast (sinds 2019) In 2019 kreeg de attractie een ander uiterlijk en een nieuwe naam. Dit was als onderdeel van een grote renovatie van het themagebied waar de attractie in ligt. Galerij Externe link Officiële website
Van der Werfpark

Het Van der Werfpark is een park of plantsoen in het centrum van de Nederlandse stad Leiden. Het in 1886 aangelegde park langs het water van het Steenschuur is vernoemd naar Pieter Adriaansz. van der Werff, burgemeester van Leiden ten tijde van het Beleg van Leiden in de Tachtigjarige Oorlog. Zijn standbeeld staat midden in het park. Het park heeft twee ingangen: aan de Garenmarkt en aan de Doezastraat. Naast de ingang aan de Doezastraat bevindt zich een theehuis met een buitenterras. Van ruïne tot park Het park is aangelegd op de plaats van de "Grote Ruïne" die ontstond na de verwoestende Leidse buskruitramp van 1807. Vanuit het park is de gedenksteen te zien die is ingemetseld in de kade aan de overzijde van het water op de plaats waar het ontplofte kruitschip lag. Vanaf 1835 zijn er door de landschapsarchitecten J.D. Zocher jr. en J. W. Schaap plannen ontwikkeld om het terrein in te richten als park. Daar bleef het bij tot 1886. Bovendien bleek de open ruimte geschikt voor het organiseren van lustrumfestiviteiten van het Leidse studentencorps en de viering van Leidens Ontzet op 3 oktober. De gemeenteraad besloot op 3 december 1885 tot aanleg van het park. Het uiteindelijke ontwerp was van de Gemeente-architect Daniël Knuttel en mede-ontwerper Hendrik Copijn, tuinbouw-architect te Groenekan bij Utrecht. Standbeeld Van der Werff In 1874 werd besloten om op de Grote Ruïne een standbeeld op te richten van burgemeester Van der Werff. Het classicistische beeldhouwwerk staat op een vierkant voetstuk midden in het park met aan de voet een mozaïek van planten die samen het wapen van Leiden uitbeelden. Rond het beeld staan verder acht taxussen in een gazon beplant met krokussen. In 1986 zijn deze mozaïekbedden uit 1898 in ere hersteld. Vier bronzen reliëfs op de zijden van het voetstuk vertellen het verhaal van Leidens Ontzet. Hierboven hangen naast het Leidse wapen ook de wapenschilden van de waterschappen Rijnland, Delfland en Schieland, die onder water werden gezet om Leiden te kunnen ontzetten. Externe links Info en beeldmateriaal over het standbeeld van Van der Werff Handelingen van de gemeenteraad over aanleg van het park (3 Dec 1885)
Waag (Deventer)

De Waag is een waaggebouw op de Brink in de binnenstad van Deventer. Het is het oudste waaggebouw in Nederland dat als zodanig werd gebouwd. Kenmerken Het is een laatgotisch gebouw met drie bouwlagen, een traptoren, een klok en drie spitstorentjes. Het werd gebouwd van 1528 tot 1531. In 1643 werd aan de voorzijde een laat maniëristisch bordes gebouwd met drie zuilen en aan weerszijden trappen. De gevel van het gebouw is onder meer versierd met de reliëfstenen Kiek in de Pot en Morgenster, die herinneren aan de dreigende versterkingen van de hertog van Gelre aan de overzijde van de IJssel. Bij de opgang naar het bordes bevinden zich twee zandstenen leeuwenbeelden. Het gebouw staat circa 80 cm uit het lood. Daarom werd het in de jaren negentig van nieuwe fundering voorzien. Ketel Aan de gevel hing eeuwenlang een koperen ketel uit 1434 waarin valsemunters levend in de olie werden gekookt. Dit overkwam onder anderen in 1434 de muntmeester van de heer van Batenburg op beschuldiging van valsmunterij. De gaten in de ketel werden er in 1813 door schietgrage soldaten van het bezettende Napoleontische garnizoen in geschoten. In 2017 was de conditie van de koperen ketel zodanig dat het niet meer verantwoord was hem buiten te laten hangen, hij werd daarom verplaatst naar het voorportaal van de waag waar het originele martelwerktuig voor iedereen te bezichtigen bleef. Een ambachtelijk vervaardigde replica werd in 2024 op de oude plaats aan de buitengevel bevestigd. Functie Het gebouw was als waag in gebruik tot 1862, waarna er onder meer het stedelijk gymnasium in werd gehuisvest. In 1915 werd in de Waag het Historisch Museum Deventer gevestigd, dat sinds 2015 de naam Museum De Waag draagt. Naast belangrijke stukken uit de Deventer historische collectie zijn er wisselende tentoonstellingen met een specifiek thema te zien. Deze worden georganiseerd door de organisatie Deventer verhaal. Externe link De Waag - deventer.info
Westraven (kantoorgebouw)

Westraven is een kantoorgebouw van Rijkswaterstaat in de Nederlandse stad Utrecht. Ontwerp en bouw Het circa 85 meter hoge en 23 etages tellende kantoorgebouw werd in 1975 ontworpen door het architectenbureau Lucas & Niemeijer en 1976 in gebruik genomen. Bij de bouw is een bepaalde vijzeltechniek toegepast (een zogeheten jackblocksysteem). Hierbij werkt men in de ruwbouw voornamelijk op grondniveau en wordt daar gestart met de bouw van de bovenste verdieping. Zodra deze gereed is wordt deze enige meters opgevijzeld om vervolgens de verdieping eronder te kunnen vervaardigen enz. Gebruik Sick building Na de ingebruikname bleek het binnenklimaat in het kantoorgebouw slecht te zijn (sickbuildingsyndroom). Renovatie Rond 2007 volgde naar ontwerp van Jan Pesman een ingrijpende renovatie met een aanpassing van de gevels en de bouw van een uitbreiding in laagbouw. Het kantoorgebouw is in gebruik door circa 1500 werknemers van Rijkswaterstaat en telt het 53.722 vierkante meter bruto vloeroppervlak. Voor de renovatie won het kantoorcomplex in 2009 de Nederlandse Bouwprijs in de categorie Gebouwen (in Nederland gerealiseerde nieuwbouw, transformatie, renovatie of restauratie in woning- en utiliteitsbouw). Trillingen In juni 2012 werden er trillingen gevoeld in het gebouw, waarop het werd ontruimd. Sindsdien vond onderzoek plaats naar de oorzaak. Werknemers werden naar andere kantoren gestuurd van waaruit ze moesten werken. Dit leidde tot extra reistijd en ongenoegen onder werknemers. In september 2012 bleek dat de glaswasinstallatie de bron was van de trillingen. De toren werd eind december 2012 weer geopend voor werknemers na aanpassingen. Naar aanleiding van dit incident spreekt men ook wel over dit gebouw als de "triltoren".
Muziekcentrum Vredenburg

Muziekcentrum Vredenburg was a music venue in Utrecht, Netherlands with a capacity of 5,000 people. It was designed by Dutch architect Herman Hertzberger. The venue hosted concerts by many famous artists, spanning many different genres. The old building (except the main hall) has been demolished and the city of Utrecht has built a new, bigger venue on the same location. The main hall of the old building has been integrated into the new building. The new building was officially opened in July 2014 and is called TivoliVredenburg. References
Église Saint-Christophe de Schagen

L'église Saint-Christophe (néerlandais : Christoforuskerk) est une église néogothique de la fin du XIXe siècle située dans la ville de Schagen aux Pays-Bas. Histoire L'évêque Gaspard Bottemanne lance la construction de l'église en 1881, sous la direction de l’architecte Alfred Tepe qui conçoit une structure néogothique épurée d'une longueur de 51 mètres pour une largeur de 20 mètres. La plus haute tour s'élève à 61 mètres, tandis que la nef, soutenue par douze piliers symbolisant les douze apôtres, s'élève à 24 mètres. Les fondations reposent sur 630 pilotis de 9 mètres. Les vitraux sont l'œuvre d'Otto Mengelberg, de même que le maître-autel donné en 1901. Le chœur abrite une splendide chaire de style baroque sculptée à Anvers en 1738. Les chapelles rayonnantes abritent une sculpture de sainte Marie, originaire de Rome et ramenée par un capitaine d’un navire marchand habitant à Schagen, et une sculpture en chêne (1862) de Saint Jean-Baptiste, originaire de l’ancienne église catholique de Kolhorn. L’orgue Nicholson (1878) provient de l’église Sainte-Marie-Madeleine de Worcester et appartient depuis 1981 à la paroisse. L’église est consacrée en 1883 par l'évêque de Haarlem. Elle a été restaurée en 1998. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas
Willemsbrug ('s-Hertogenbosch)

De Willemsbrug is een vaste brug over de Dommel in 's-Hertogenbosch. De brug ligt in het zuiden en verbindt het Willemsplein met het Wilhelminaplein. De eerste brug werd gebouwd in 1895 en was van hout. De brug heette toen ook al Willemsbrug, maar kreeg vanwege het hout de bijnaam Knuppeltjesbrug. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog werd de houten brug vervangen door een stenen exemplaar. De weg hieroverheen verbeterde de noord-zuidverbinding van het verkeer en werd een Stadsautoweg, onderdeel van de Rijksstraatweg Utrecht - Eindhoven. Voorheen moest het verkeer door de Vughterstraat, Markt om dan via de Orthenstraat naar het noorden van de stad te gaan. Door het gereedkomen van deze brug kon het verkeer sneller en gemakkelijker langs de stad rijden.