NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Korvelse kerk

De Korvelse kerk, officieel de Sint Dionysius- en Antonius van Paduakerk, is een kerkgebouw aan het Korvelplein 182 te Tilburg. Ze is gewijd aan de heilige Antonius van Padua en aan de patroonheilige van Tilburg, Dionysius van Parijs. De kerk is recent getransformeerd tot gezondheidscentrum. In 1850 werd de Korvelse parochie afgesplitst van de Heikese parochie en werd daarmee de derde Tilburgse parochie. De eerste kerk op deze plaats werd gebouwd in 1852 door Hendrik Jacobus van Tulder en stond midden op het plein. Pas in 1856 werd het voorfront toegevoegd. De kerk was in neoclassicistische stijl. In 1884 werd gasverlichting aangelegd en de kruiswegstaties van Hendrik van der Geld werden in 1892 toegevoegd. Deze vervaardigde ook de beelden van de biechtstoelen, boetvaardige heiligen voorstellende. De kerk werd echter in 1924 vervangen door de huidige Antonius van Paduakerk, ontworpen door Eduard Cuypers, aan de zuidkant van het plein. Dit was nodig omdat de oorspronkelijke kerk te klein was geworden. De nieuwe kerk heeft zowel neoromaanse als expressionistische kenmerken en wordt bekroond door een toren met paraboolvormige spits. Het interieur was ruim en helder en bevatte, naast het reeds genoemde werk van Van der Geld, een mozaïek, alsmede muurschilderingen en glas-in-loodramen uit het Atelier van August Hermans uit Roermond, waarvan het zeer aansprekende 'Geboorteraam', ontworpen door de uit Düsseldorf afkomstige Walter Vits werkzaam voor Hermans, vrijwel geheel werd ontmanteld bij de verbouwing van de kerk tot gezondheidscentrum. Walter Vits was ook de ontwerper van het fraaie decoratieve priesterkoor, dat wel behouden bleef. Devotie De oude kerk heeft nog een bijzondere Mariadevotie gekend die betrekking had op de verschijning van Maria die in 1846 plaatsgevonden zou hebben in La Salette. In 1854 werd een broederschap opgericht, Celle qui pleure genaamd, en er werd water van La Salette verstrekt dat naar verluidt zeer geneeskrachtige eigenschappen zou bezitten. Wijdingen De Korvelse kerk is een van de drie kerken in Tilburg die gewijd was aan Antonius van Padua. De andere zijn de Hoefstraatkerk, die sinds 2001 buiten gebruik is, en de kerk van de Emmausparochie aan de Groenlostraat in de Reeshof. Ook aan Dyonisius van Parijs zijn nog twee Tilburgse kerken gewijd: de Heikese kerk en de Goirkese kerk. Zie ook Lijst van religieuze gebouwen in Tilburg Bronnen Korvelse kerk ReliWiki, Gearchiveerd 2024-09-12
OSG de Meergronden

Openbare scholengemeenschap de Meergronden is een openbare middelbare school in Almere Haven. De scholengemeenschap telt 1300 leerlingen. Hiermee is het de op een na grootste school van Almere. De Meergronden is ook de oudste school van Almere. De Meergronden kent zowel een vmbo-, havo- als vwo-opleiding. Op de afdelingen mavo/havo, havo en vwo wordt tweetalig onderwijs (Engels/Nederlands) aangeboden. Van eind 2010 tot 2012 is de school gerenoveerd. Het schoolgebouw is oorspronkelijk ontworpen door de architect Dick van Mourik. Bekende (ex-)leerlingen Fresia Cousiño Arias, journalist Johan Fretz (cabaretier) Wouter Jolie (v/m Nederlands hockey-international) Jennifer de Jong (actrice)
Mantingerbos

Mantingerbos este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 46 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Mantingerbos este situat la coordonatele 52.8115°N 6.605°E﻿ ()52.8115; 6.605. Înființare Situl Mantingerbos a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja . Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în mai 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 1 habitat natural: Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion). La baza desemnării sitului se află un număr nedeclarat de specii protejate: Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Joodse begraafplaats (Kortenhoef)

De Joodse begraafplaats van de kille van 's Graveland ligt net buiten de bebouwde kom, langs de Koninginneweg in Kortenhoef. De begraafplaats was in gebruik tussen 1859 en 1940. De Joodse gemeente van 's Graveland was het gevolg van een conflict binnen de Joodse gemeente van Hilversum. 's Graveland ging daarom van 1859 tot 1906 zijn eigen gang. Op de begraafplaats zijn 13 "grafstenen" bewaard gebleven. Dat wil zeggen: tien graven worden gemarkeerd door een steen en drie door een bordje. De begraafplaats werd in 1951 overgedragen aan het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap. De grafstenen zijn geïnventariseerd in het Stenen Archief. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Alexanderkerk (Bennekom)

De Oude of Sint-Alexanderkerk in Bennekom in de Nederlandse provincie Gelderland is het oudste kerkgebouw van de PKN-gemeente Bennekom. Het gebouw staat aan de Dorpsstraat 45 en heeft de status rijksmonument. De kerk wordt nog steeds gebruikt voor de protestantse eredienst en daarnaast voor concerten en kooruitvoeringen. Geschiedenis De oudste restanten zijn nog zichtbaar in de vloer van de kerk en worden gevormd door een tufstenen muur, daterend uit de elfde of begin twaalfde eeuw. De oudste schriftelijke vermelding dateert uit 1358. In dat jaar werd de kerk door oorlogshandelingen beschadigd. Nadien werd er een koor aangebouwd. In 1542 werd begonnen met de herbouw van het schip. Plannen om de kerk verder uit te breiden hebben geen doorgang meer gevonden. De reformatie schijnt in Bennekom rustig verlopen te zijn. De eerste vermelding van een predikant dateert uit 1581. Het gotische koor werd in 1857 gesloopt om plaats te maken voor het huidige dwarsschip. In 1878 wordt de kerk voorzien van het nog bestaande Leichel-orgel. Het interieur werd in 1930 flink verbouwd. Er kwam een houten vloer over de bestaande vloer, er werden lambriseringen aangebracht en er werd een nieuwe preekstoel gemaakt. In 2005-2006 werd het interieur onderhanden genomen. De sinds 1857 afgesloten zijbeuken werden weer bij de kerk getrokken, de banken werden ruimer opgesteld en de stenen vloer werd weer in ere hersteld. Interieur In de kerk zijn alle bouwperioden nog steeds vertegenwoordigd. Een deel van het oude tufstenen fundament is zichtbaar gehouden, bij de restauratie tevoorschijn gekomen gebeeldhouwde gotische kopjes zijn weer zichtbaar gemaakt, maar ook de preekstoel uit 1930 is behouden. Op de vloer zijn vier grafzerken uit de zestiende en zeventiende eeuw, van leden van het geslacht Toe Boecop, te zien. Bijzonder zijn de bij de herbouw in 1542 aangebrachte kraagstenen waarop diverse bouwwerkzaamheden zichtbaar zijn. Het Leichel-orgel is in 1992 gerestaureerd, en sinds 2009 beschikt de kerk ook over een kabinetorgel uit de achttiende eeuw.
Watertoren (Vught)

De Watertoren van Vught is gebouwd in 1903 naar ontwerp van H.J. van Tulder (1819 - 1903). De toren is gevestigd op het terrein van Reinier van Arkel en werd gebouwd om bij brand het psychiatrisch ziekenhuis te voorzien van bluswater. De toren vervult niet meer de functie als watertoren. In 2005 zijn de onderhoudswerkzaamheden van de toren gestart op dit rijksmonument. Omdat de bouwvergunningen ontbraken heeft de bouw enige tijd stilgelegen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Vught (plaats)
Broek Zuid

Broek Zuid (Fries: Broek Súd) is een geplande luxe woonwijk aan de westkant van Joure, in de gemeente De Friese Meren, in de Nederlandse provincie Friesland. De wijk is gepland aan beide zijde van Omkromte aan de zuidoostkant van het dorp Broek, bij het gedeelte dat bekend staat als Broek-Zuid. Sinds de jaren negentig van de twintigste eeuw wordt gesproken over de bouw van de wijk. Maar door protest en bezwaren werd de bouw ervan meerdere keren uitgesteld. De geplande wijk werd dan ook gezien als een financieel blok aan het been voor de gemeente De Friese Meren. De wijk moet de eerste in Joure worden die toegankelijk is vanaf open vaarwater. Eerdere waterrijke wijken als Skipsleat en Wyldehoarne zijn niet bereikbaar voor schepen. Geschiedenis Het dorp Broek was eeuwenlang enkel via water met elkaar verbonden. Het deel ten noorden van de Zijlroede maakte een ontwikkeling door en vormde een dorpskern. Het zuidelijke deel is tot op de dag van vandaag puur agrarisch gebied. Hoewel Broek-Zuid vrijwel tegen Joure aan ligt, bestaan bouwplannen pas sinds de jaren negentig van de twintigste eeuw. Tot 1984 lag het gebied namelijk net over de gemeentegrens in Doniawerstal. Na een gemeentelijke herindeling waarbij Haskerland en Doniawerstal samengevoegd werden tot Skarsterlân, kon Joure kijken naar bebouwing van de weilanden bij Broek-Zuid. In 1994 geeft de gemeente Skarsterlân in een toekomstvisie aan een woonwijk te willen bouwen tussen Joure en Broek-Zuid. In de wijk zouden 800 huizen moeten komen en de bouw zou van start moeten gaan tussen 1997 en 2000. In latere toekomstvisies, wordt die datum circa tien jaar vooruitgeschoven. Ook neemt het aantal te bouwen huizen af. In de jaren 2000 liggen er plannen voor een wijk met 500 woningen. In 2009 wordt door tegenzittende marktomstandigheden gekozen voor het bouwen van honderd huizen. Later zijn er plannen voor de aanleg van een vakantiepark met 250 woningen, maar dat gaat niet door. Inmiddels gaat de gemeente De Friese Meren uit van een plan met negentig luxe huizen. Vanaf 2019 worden de eerste kavels verkocht, nadat deze eerst bouwrijp zijn gemaakt (naar verwachting, in 2018, moet dat halfweg 2019 zijn). Er wordt in twee fases gebouwd, de eerste fase bestaat uit 45 woningen en de tweede fase met 41 woningen. In 2026 zouden de 86 kavels moeten zijn verkocht. Elk kavel is op zijn minst duizend vierkante meter. Financiën De toenmalige gemeente Skarsterlân koopt bij de eerste visie voor het gebied in 1994 grond, om te voorkopen dat speculanten ermee vandoor gaan. Pas in 2013 wordt besloten door te gaan met de bouwplannen voor de wijk. In de jaren voorafgaand aan de bouw, heeft de gemeente vele hectares grond gekocht. Die zorgen ervoor dat de gemeente dagelijks 1000 euro aan rente kwijt is. Alleen de bouw van de wijk zou grote financiële dilemma's voorkomen. Om Broek Zuid snel van te grond te krijgen, krijgt de wijk voorrang op andere bouwprojecten in de gemeente.
Maankwartier

Het Maankwartier is een stedenbouwkundig project in het centrum van de Nederlandse stad Heerlen. Het project, bedacht door de kunstenaar-filosoof Michel Huisman, bevat winkels, kantoren, woningen, een hotel, twee parkeergarages en het nieuwe station van Heerlen. Het Maankwartier wordt gekenmerkt door een bijzondere, enigszins mediterraan of oriëntaals aandoende architectuur. Geschiedenis In juni 2003 presenteerde de Heerlense kunstenaar Michel Huisman zijn plannen voor de verloederde stationsomgeving in Heerlen voor het eerst aan het publiek. De reacties waren overwegend positief en in de jaren daarop werkte hij zijn ideeën verder uit. De gemeente Heerlen omarmde het project en in 2008 kon het masterplan worden vastgesteld, waarna Wauben Architects uit Geleen het ontwerp van Huisman technisch uitwerkte. De bouw van het Maankwartier begon in 2012 en werd in 2019 voltooid. De totale investering bedroeg circa 180 miljoen euro, waarvan een derde afkomstig van de gemeente Heerlen en twee derde van private en commerciële partijen. Het totale bouwvolume bedraagt 94.000 m². Hiervan is 14.000 m² bedoeld voor detailhandel, 8.000 m² voor hotel en horeca en 16.000 m² voor kantoren. Het project werd in drie fasen gebouwd: bouwdeel Noord, bouwdeel Zuid en 'de Plaat'. De Plaat is een bebouwde brug over de spoorweg tussen bouwdeel Noord en Zuid, dat ten doel had de barrière van de spoorweg weg te nemen. De Plaat is geïnspireerd door de Ponte Vecchio in Florence en bestaat uit een brede straat, het Spoorplein, met aan weerszijden bebouwing. Architectuur en kunst Michel Huisman, de bedenker van het Maankwartier, noemt zijn project een citadel, onder andere vanwege de verhoogde ligging boven de spoorweg en vanwege het feit dat de gevels zowel naar binnen als naar buiten gericht zijn. Vooral de gekromde noordwestelijke gevel springt in het oog. Het gevarieerde gevelbeeld met bogen, poorten, loggia's, arcades en trappartijen, en het gebruik van gepatineerde verftechnieken suggereert een organisch ontstaan stadsdeel. Volgens Huisman is het Maankwartier één groot kunstwerk met daarin 89 kleinere kunstwerken, waaronder sculpturen die tevens dienstdoen als nestkastjes voor vogels. Het meest opvallende element is de 'Heliostaat' (zonnetoren), een bouwwerk dat tevens kunstwerk is. Het betreft een deels open, ronde toren bekroond door een halve bol waar aan de onderkant een spiegel is bevestigd. Deze spiegel moet het daglicht weerkaatsen naar plaatsen in het gebouw waar normaal gesproken geen zonlicht zou komen, zoals in de ondergrondse parkeergarage. Om ervoor te zorgen dat hij constant het zonlicht vangt is hij verbonden met een zeer nauwkeurig astronomisch uurwerk. De Heliostaat is eind december 2015 in drie fases in elkaar gezet. Externe links Website Maankwartier Michel Huisman over de naam 'Maankwartier', op YouTube
Molen van Maat

De 's-Gravenzandse Molen van Maat (in de volksmond zo genoemd naar de vroegere eigenaar; officieel heeft de molen geen naam) is een achtkante stellingmolen met een stenen onderbouw die witgeschilderd is. De bovenbouw is bekleed met platen van zink. De molen is in 1909 gebouwd als aanvulling op een door stoom aangedreven maalderij, omdat malen op windkracht goedkoper was. Bij de bouw is gebruikgemaakt van delen van een oude molen die enkele jaren eerder was afgebroken. Dit was een poldermolen uit Alphen aan den Rijn die daar de polder Kerk en Zanen bemaalde. In de molen werden drie koppels maalstenen geplaatst, waarvan twee voor het malen van veevoer werden gebruikt. Van deze drie koppels zijn twee verwijderd, onder andere om plaats te maken voor een mengketel. Met het overgebleven koppel werd tot halverwege de jaren zestig op de wind gemalen. Daarna raakte de molen in verval. In 1977 werd de molen gerestaureerd waarna deze weer maalvaardig was. Dat duurde tot ca. 2000. Toen bleek dat er veel onderhoud nodig was aan het binnenwerk van de molen. In 2001/2002 is de molen gerestaureerd, waarbij het maalderijgebouw is gesloopt. Tegenwoordig draait de molen op elke laatste zaterdag van de maand van 10:00 tot 15:00. Er zijn weer drie koppels maalstenen geplaatst, waarvan een elektrisch is aangedreven. De molen, die vlak langs de Naaldwijkseweg ligt, is beeldbepalend voor de omgeving. Vanuit de wijde omtrek is de molen zichtbaar. Sinds de restauratie van 1977 is de molen voorzien van een wiekenkruis uitgerust met het systeem Fauël. Dit is in 2012 vervangen. Op 6 februari 2014 om ca. 22:00 viel het wiekenkruis tijdens harde wind naar beneden. De molen werd op dat moment stilgezet nadat was proefgedraaid voor opnamen voor de lokale televisieomroep de volgende dag. Exact twee jaar later, op 6 februari 2016, werd de molen opnieuw in bedrijf gesteld. Externe link www.westlandsemolens.nl
Blauwestad

Die sogenannte Blauwestad (deutsch Blaue Stadt; auch De Blauwe Stad oder Blauwe stad genannt) ist ein neues Wohngebiet in der niederländischen Region Ost-Groningen, etwa zwischen den Orten Winschoten, Midwolda, Oostwold, Finsterwolde und Scheemda. Der Ort gehört zur Gemeinde Oldambt und ist Teil des Blauwestad-Projektes, das in erster Linie der Wirtschaft in der Region, die als Teil von Ost-Groningen gilt, einen wirtschaftlichen Impuls geben soll. Das Gebiet besteht aus ca. 1500 Häusern mit Flächen von 700 bis 7400 m² verteilt auf fünf separate Wohnbereiche: „De Wei“, „Het Riet“, „Het Park“, „Het Dorp“ und „Het Wold“. Die Häuser gehören meist den teureren Preisklassen an. Ein Haus in „Het Dorp“ kostet in den niedrigeren Preisklassen rund 250.000 Euro und in den höheren Preisklassen, in denen man ein Haus mit vielen Extras, wie z. B. einem eigenen Bootstellplatz direkt am Haus, bekommt, rund eine Million Euro. Das Projekt wird voraussichtlich im Jahr 2016 vollendet sein. Das Wohngebiet befindet sich auf einem ehemaligen See, „Oldambtmeer“, der ein Grundbaustein des Projektes „Blauwestad“ war. Am 12. Mai 2005 eröffnete Königin Beatrix die Wasserzufuhr. Im Frühjahr 2007 wurden die ersten Häuser um den künstlichen See fertiggestellt und von den Bewohnern bezogen. Das Projekt hat auch einige Gegner. Vor allem die lokale kommunistische Partei („Vereinigte Kommunistische Partei“, VCP) hat viele Versuche unternommen, um das Projekt zu blockieren. Nördlich Blauwestad liegt der Flughafen von Oostwold (Oostwold Airport). Literatur Karin Sitalsing: Blauwestad. Een dorp in uitvoering en een poging het land naar onze hand te zetten. Atlas Contact, Amsterdam 2023, ISBN 978-90-450-4571-9. Weblinks Website des Ortes (niederländisch) Eindrücke und Bilder von Blauwestad Interview mit dem Geschäftsführer der Blauwestad-Gesellschaft YouTube (deutsch) Einzelnachweise
Blauwestad

Blauwestad (Dutch pronunciation: [ˌblʌu.əˈstɑt]) is a new build village, created in a large made lake, with luxery houses along the lakeside in the municipality of Oldambt in the Netherlands. It is situated on the east bank of the Oldambtmeer in the east of the province of Groningen. History After the Oldambtmeer was created in 2005, the village of Blauwestad (English: Blue City) started to be developed. The first inhabitants settled in the village in 2006. In 2026 Blauwestad has 1674 inhabitants Geography Blauwestad is located at 53°10′N 07°02′E in the municipality of Oldambt in the east of the province of Groningen in the northeast of the Netherlands. Blauwestad is north of the city Winschoten, east of Scheemda, southeast of Midwolda, south of Oostwold, southwest of Finsterwolde, and west of Beerta. It was created in and on the eastern bank of the artificial lake Oldambtmeer. References External links Media related to Blauwestad at Wikimedia Commons Blauwestad, project website
Blauwestad

Blauwestad est un nouveau village qui fait partie de la commune d'Oldambt dans la province néerlandaise de Groningue. Le village, dont le nom signifie ville bleue, est créé à partir de 2004 dans le cadre du project du même nom, sur les rives du nouveau lac artificiel d'Oldambtmeer. Initialement, il était prévu que le nouveau village compte 1 500 maisons et 3 500 habitants. En 2010, il n'y a que 150 maisons de réalisées. La demande étant nettement inférieure à la prévision de construction, il est probable que le nombre d'habitations et la vitesse de construction seront prévus à la baisse. Portail des Pays-Bas
Блаувестад

Блаувестад (нід. Blauwestad) — село у провінції Гронінген, на північному сході Нідерландів. Розташоване у муніципалітеті Олдамбт. Блаувестад знаходиться на східному березі штучного озера Олдамбтмер. Примітки Посилання Офіційний вебсайт громади Олдамбт (нід.)
Maasmond

La Maasmond, estuaire de la Meuse, est la zone côtière du delta de la Meuse et du Rhin en mer du Nord. Elle se trouve sur la côte ouest des Pays-Bas. Dans les années 1970, le terminal de la Maasvlakte y est construit. À l'époque romaine, l'estuaire était appelé Helinium, nom qui subsiste dans celui de Hellevoetsluis. Au Moyen Âge, il existait deux estuaires : la Vieille Meuse et la Meuse Binnenbedijkte (actuel lac de Binnenmaas, de Westmaas à Maasdam, qui se jette dans la Vieille Meuse par le Boezemvliet). L'inondation de la Sainte-Élisabeth en 1421 permet la formation de la Nouvelle Meuse, qui coule à Rotterdam. L'envasement de l'estuaire a créé l'île Rozenburg et l'a rendu difficile d'accès aux gros navires ; après 1830, ceux-ci peuvent emprunter le canal de Voorne. En 1872, la Nieuwe Waterweg est creusée un peu plus au nord et les gros navires peuvent à nouveau accoster. Voir aussi De Beer, ancienne réserve naturelle faisant partie de la Maasmond. Notes et références Portail des lacs et cours d'eau Portail des Pays-Bas
Maasmond

La Maasmond (tradotto in italiano: bocche della Mosa), detta anche Maasmonding, è una zona costiera situata nella parte nord-orientale del delta del Reno, della Mosa e della Schelda nei pressi di Hoek van Holland, nei Paesi Bassi. L'estuario è ancora chiamato oggi Maasmond, a dispetto del fatto che è attraversato dalle sole acque del Reno. Storia Durante l'epoca romana, l'estuario fu chiamato Helinium, termine ancora utilizzato nella radice del nome della città di Hellevoetsluis. Nel medioevo, esistevano due estuari: la Oude Maas e la Binnenbedijkte Maas. L'inondazione di Santa Elisabetta del 1421 formò la Nieuwe Maas, che, passando per Rotterdam si andava a gettare a mare attraverso il Maasmond. L'insabbiamento dell'estuario creò l'îsola di Rozenburg rendendo difficile l'accesso alle grandi navi. Per ovviare a questo furono costruiti, intorno al 1830 il Canale di Voorne e, nel 1872, il Nieuwe Waterweg. Durante gli anni 1970, fu costruita l'area industriale e terminal portuale di Maasvlakte. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Maasmond
Joodse begraafplaats (Goes)

De Joodse begraafplaats van Goes in de Nederlandse provincie Zeeland is gelegen in het Geldeloozepad, als onderdeel van de algemene begraafplaats. De begraafplaats werd omstreeks 1835 in gebruik genomen. De Joodse gemeenschap van Goes was zelfstandig, maar klein en werd reeds in het begin van de twintigste eeuw bij Middelburg gevoegd. Alle resterende Joodse inwoners van Goes werden tijdens de Holocaust in de Tweede Wereldoorlog vermoord. Op de begraafplaats vinden we 15 grafstenen, alsmede een metaheerhuisje. De plaatselijke overheid draagt zorg voor het onderhoud van de begraafplaats. De begraafplaats is nog steeds in gebruik. Zo werden er in 2001, 2005 en 2006 nog mensen begraven. De oudste grafsteen is uit het jaar 1835. Op de website "Stenen Archief" (zie bron), zijn de grafstenen geïnventariseerd. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland