NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vijfhoekpark

Het Vijfhoekpark is een park in de Nederlandse stad Zaandam in de gemeente Zaanstad, gelegen ten zuiden van de bebouwde kom. Het park wordt begrensd door de Thorbeckeweg in het noorden, sportpark Poelenburg in het oosten, de Noorder IJ- en Zeedijk in het zuiden en de Wibautstraat in het westen. Karakteristiek Het park is in de jaren zestig aangelegd als recreatiepark, tevens buffer tussen twee woonwijken en een industriegebied (Achtersluispolder). In het park ligt een grote plas, de Beundersbraak, die zou zijn ontstaan door een dijkdoorbraak van de Noorder IJ- en Zeedijk. Er liggen drie slootjes en in de vijver twee kleine eilandjes (12mx40m en 8mx7m). Het park werd aanvankelijk op traditionele manier beheerd, maar sinds enkele decennia is er een 'natuurlijk' beheer. Bedreiging en oplossing Nadat de gemeente Zaanstad in de jaren tachtig van de twintigste eeuw in financiële problemen was geraakt, moest er fors bezuinigd worden op het beheer van het park en dreigde het zelfs te worden gesloten. De oplossing was dat het Vijfhoekpark ecologisch beheerd zou gaan worden. Daartoe werden in 1988 Schotse Hooglanders uitgezet, die het maaibeheer voor hun rekening zouden nemen. Dit was waarschijnlijk een primeur omdat, voor zover bekend, dergelijke runderen niet eerder werden ingezet bij het onderhoud van een park. Ook in andere opzichten probeerde men het park 'natuurlijker' te maken. Houtwallen slingeren zich door het park. Dode en omgevallen bomen maken, zolang zij de doorgaande paden niet hinderen, deel uit van het park; ze bevorderen natuurlijke processen en trekken andere levensvormen aan, zoals insecten, die weer voedsel vormen voor andere dieren. Nieuwe bedreiging en redding Het park werd rond de eeuwwisseling weer bedreigd toen de Zaanse wethouder Daan Sanders zijn oog op het park liet vallen als vestigingsplaats voor een gevangenis, die de Amsterdamse Bijlmerbajes op den duur moest vervangen. Het plan om 'De Zithoek', zoals deze in de volksmond wordt genoemd, in het westelijk deel van het park te plaatsen, riep grote verontwaardiging op bij de Zaanse bevolking. Op 7 november 2001 stemden 37241 inwoners van Zaanstad via een niet-bindend referendum massaal tegen de bouw van de gevangenis in het Vijfhoekpark, waardoor het plan van de wethouder niet uitgevoerd werd. In 2004 riep de provincie Noord-Holland het tot monumentaal park uit. Externe link Vijfhoekpark Zaandam, kijkzaans.nl
De Blikken

De Blikken is een natuurgebied in West-Zeeuws-Vlaanderen, dat zich bevindt tussen Oostburg, Groede en Nieuwvliet. Het gebied meet 45 ha en is eigendom van de Stichting Het Zeeuwse Landschap. Het gebied bevindt zich in de Nieuwe Groedschepolder. Oorspronkelijk was dit de Oude Yvepolder, waarvan in 1583 echter de dijken werden doorgestoken. In 1613 volgde herinpoldering. De getijdenwerking heeft een reliëfrijk landschap doen ontstaan. Tegenwoordig is het een weilandreservaat met daarbinnen een grote vlakte open water. Sinds 1969 staat het gebied via een afwateringskanaal in verbinding met De Reep en de Nieuwkerkse Kreek. Omstreeks 1995 werd dit afwateringskanaal van het open water afgekoppeld, zodat het waterpeil daarvan beter te regelen was omdat het regenwater niet meer onmiddellijk werd afgevoerd. Het gebied is vooral van belang als broedgebied voor weidevogels en als pleisterplaats voor watervogels, zoals de smient. Tot de vegetatie behoort kamgras en veldgerst. Op een enkele plaats komt nog zeekraal voor, maar de ontzilting schrijdt verder voort waardoor deze plant hier steeds zeldzamer wordt. In 2007 werd aan de Ringdijk een vogelkijkhut gebouwd.
Nederwaard Molen No.4

Nederwaard Molen 4 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen die dateert uit 1738 wordt bewoond en is niet te bezoeken. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,30 meter waarmee de lage boezem van de Nederwaard wordt bemalen. De romp van deze molen is in september 1871 48 cm hoger opgemetseld.
Haveneiland

Het Haveneiland is het grootste van de eilanden waaruit de Amsterdamse wijk IJburg bestaat. Het is via bruggen verbonden met het Steigereiland, de Rieteilanden, en het Centrumeiland. De naam van het eiland is ontleend aan de binnen het eiland gelegen jachthaven die via een sluis is verbonden met het IJmeer. Haveneiland heeft een dichte bebouwing die grotendeels bestaat uit gebouwen van drie of vier verdiepingen met op enkele plekken uitschieters tot twaalf lagen. Het stratenplan is opgezet als een 'grid': rechte straten met rechthoekige blokken, zoals ook in veel Amerikaanse steden gebruikelijk is. Het stratenplan wordt doorkruist door verschillende grachten. De straten en grachten zijn vernoemd naar fotografen en filmers. De hoofdweg op Haveneiland is de IJburglaan/Pampuslaan, die deel uitmaakt van de stadsroute s114, en die het eiland aan de oost- en westzijde ontsluit voor het wegverkeer. Ook de IJtram volgt deze route vanaf het centrum van Amsterdam, via de Piet Heintunnel. Sinds de opening op 28 mei 2005 heeft de IJtram (tramlijn 26) zijn eindpunt op Haveneiland. Aan de IJburglaan heeft de tram vier haltes: Vennepluimstraat, Diemerparklaan, Lumièrestraat en IJburg (Pampuslaan). Deze tramlijn zal in 2025 via de Pampuslaan worden doorgetrokken naar Centrumeiland en Strandeiland. Aan de westzijde is Haveneiland door Brug 2002 verbonden met het Steigereiland en door kleine bruggen met het Grote Rieteiland. In dit deel van het eiland zijn een winkelcentrum en markt gelegen. Aan de oostzijde is Haveneiland door Brug 2048 verbonden met het Rieteiland-Oost en via Brug 2030 en de Pampuslaan met het Centrumeiland. Centrumeiland is verbonden met de oostelijke ontsluiting van IJburg. In het oostelijk deel van Haveneiland bevinden zich een jachthaven en een stadspark, het Theo van Goghpark, waarnaast ook het eindpunt van de IJtram gelegen is. Referenties
Verzorgingsplaats Het Lonnekermeer

Verzorgingsplaats 't Lonnekermeer is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A1 Amsterdam-Oldenzaal tussen afritten 31 en 32 in de gemeente Dinkelland. De naam 't Lonnekermeer komt van het naburige dorp Lonneker en het meer met dezelfde naam. De parkeerplaats aan de noordelijke zijde van de autosnelweg heet verzorgingsplaats Het Veelsveld. Met de openstelling van de A1 tussen Hengelo-Noord en Oldenzaal in 1991 is ook de verzorgingsplaats Lonnekermeer opengesteld. Het parkeerterrein had destijds 10 parkeerplaatsen voor vrachtwagens. De A1 werd destijds nog maar weinig gebruikt voor transitverkeer, er was enkel wat vrachtverkeer richting de regio Hannover, het vrachtverkeer naar Oost-Duitsland begon toen nog maar net op gang te komen na de Duitse hereniging. De parkeerdruk nam explosief toe vanaf 2000 en zeker vanaf 2004 toen Polen bij de Europese Unie kwam. In 2009 is de verzorgingsplaats aanzienlijk uitgebreid en zijn 100 parkeerplaatsen voor vrachtwagens gebouwd. Op 26 februari 2009 werd de verzorgingsplaats weer opengesteld.
Begraafplaats Swartbroek

De Begraafplaats Swartbroek is een kerkhof achter de kerk aan de Ittervoorterweg in de Nederlandse plaats Swartbroek in Limburg. Oorlogsgraven Op de begraafplaats, aan de noordwestzijde, liggen 51 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven, afkomstig uit landen van het Gemenebest. Het zijn 50 Britse soldaten en 1 Britse vliegenier. Deze militaire graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission, die het kerkhof heeft ingeschreven als Swartbroek Churchyard. Verder ligt er een Franse vliegenier (sous-lieutenant C.P. Rognane, bij Asten neergeschoten in een Halifax van de Vrije Franse Luchtmacht); dit graf is herkenbaar aan het kruis dat er op staat. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen en er is een bronzen zwaard op aangebracht. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Noten
El Rio Grande

De El Rio Grande is een rapid river in het familiepretpark Walibi Holland in Biddinghuizen. Algemene informatie De El Rio Grande is gebouwd in de winter van 1994 na de overname van Flevohof door Walibi Flevo. De baan is 375 meter lang en is gebouwd in Noord-Amerikaanse stijl. De baan is gebouwd door Vekoma. Bezoekers van El Rio Grande moeten minimaal 140 centimeter lang zijn indien zij zonder begeleider mee willen. Tussen de 90 en 140 centimeter lengte mag El Rio Grande alleen betreden worden onder begeleiding van een volwassene. Vernieuwing Tijdens het winteronderhoud in 2017 zijn de oorspronkelijke boten, afkomstig van Vekoma, vervangen voor volledig nieuwe boten van Hafema. De nieuwe boten zijn een variatie op de gebruikelijke boten van Hafema, echter zo aangepast dat ze geschikt zijn voor de minder diepe baan van Walibi. De boten zijn uitgevoerd in drie kleuren en voorzien van de motieven die in het 'Exotique' themagebied al meer werden toegepast, bijvoorbeeld in restaurant Haciënda. De nieuwe boten hebben een hogere capaciteit dan de oude, negen personen in plaats van acht. De oude boten van de baan zijn nog niet volledig afgedankt, maar verplaatst naar Bellewaerde. Daar kunnen de boten dienen als vervanging of aanvulling op de boten van de Bengal Rapid River waar hetzelfde type boten gebruikt wordt. Waar de oude boten uit losse compartimenten bestonden die sterk van elkaar konden bewegen, bestaan de nieuwe boten uit één geheel. Door deze vernieuwing is de enige overgebleven rapid ride met gecompartimenteerde boten de Bengal Rapid River in Bellewaerde. Ongevallen Dinsdag 23 juli 2013 raakte een 10-jarig meisje zo ernstig gewond bij een rit in de attractie dat ze haar voet verloor. Ook raakte ze ernstig gewond aan haar onderbeen. De oorzaak was volgens het park gelegen in "een combinatie van verschillende factoren". Enkele weken voor dit ongeval had een jongetje zich verwond op bijna dezelfde plek. Nadien werden extra waarschuwingsborden geplaatst. Galerij
Holbeinhuis

Het Holbeinhuis is een kantoorgebouw aan de Coolsingel in Rotterdam, naar ontwerp van de gebroeders Kraaijvanger in 1951-1954 gebouwd voor het "Basler Transport Versicherungs Gesellschaft", een verzekeringsmaatschappij uit Bazel. Het gebouw staat tegenover het stadhuis op de hoek met het Stadhuisplein. Het is vernoemd naar de Duitse kunstschilder Hans Holbein de Jongere, die Erasmus vier keer portretteerde. Zijn oudst bekende werk zijn de 82 tekeningen die hij in 1514 maakte in de marges van de Lof der Zotheid. De Rotterdamse Dienst Stadsontwikkeling en Wederopbouw keurde het ontwerp in november 1951 goed. Het pand heeft tien etages en de architectonische hoogte is 37,70 meter. In de periode 1954-1969 werden vele kantoren in het pand door Kraaijvanger ingericht, verbouwd en heringericht. De kunstenaar Eppo Doeve ontwierp een fries voor het café De Heinekenshoek in het gebouw, Nel Klaassen een plastiek in de Flamingo-bar. Het siersmeedwerk is van de hand van Karl Gellings. Op de blinde zijgevel, aan de kant van het plein maar gericht op de Coolsingel, bevindt zich een groot mozaïek uit 1954 van Louis van Roode. Het stuk verbeeldt twee steden verbonden door de Rijn, bovenaan Erasmus' geboortestad "Roterodamum", onder zijn sterfplaats "Inclyta Basilea", waar hij lange tijd woonde en zijn belangrijkste werken uitgaf, en tussenin Erasmus te paard, zoals hij van Italië naar Engeland reisde toen het idee voor de Lof der Zotheid ontstond.
Waalse kerk (Breda)

De Waalse kerk Breda is een Waalse kerk uit de 15e eeuw dicht bij het Begijnhof in het centrum van Breda. Het is een rijksmonument. De kerk werd in 1440 gesticht door Johanna van Polanen en een eeuw later geschonken aan de Begijnen. Voorheen was de naam de Wendelinuskapel, een kapel gewijd aan de Heilige Wendelinus, die beschermde tegen de pest. Odillia van Nassau-Dillenburg, dochter van Maria van Loon-Heinsberg was er de eerste priores. In 1590 werd het katholieke Breda veroverd door Prins Maurits, wat grote veranderingen in de stad teweegbracht. De kapel werd de Begijnen afgenomen en werd ingericht als Waalse Kerk. In 1625 heroverde Spinola de stad en kregen de Begijnen het gebouw weer tot hun beschikking, maar in 1637 werden de Spanjaarden ten slotte verjaagd door Maurits' broer Prins Frederik. De overwinning van de protestanten vond haar bekrachtiging in de Vrede van Münster in 1648. Tegenwoordig is het gebouw onder meer in gebruik als trouwlocatie. Kerkdiensten vinden plaats elke tweede en vierde zondag van de maand om 11.00 uur. De kerk beschikt over een König-orgel. Henco de Berg is als organist verbonden aan de Waalse Kerk te Breda. Galerij Literatuur P. Scherft et al., De Waalse kerk te Breda. Amstelveen: Luyten, 1983 Zie ook Sint-Catharinakapel, kerkje op het Begijnhof zelf Externe links Waalsekerkbreda.nl: Waalse kerk Breda
Tolsteegbarrière

De Tolsteegbarrière is een overkluizing aan het zuidelijk einde van de Oudegracht. Samen met de Tolsteegbrug over de Stadsbuitengracht (singel) vormt het een klein plein in het uiterste zuiden van de Binnenstad van Utrecht. Het plein is gelegen aan het eind van de Oudegracht. Het plein wordt in de volksmond vaak aangeduid als Ledig Erf, dit is echter de naam van de straat aan de overkant van de singel. Het plein verbindt het Museumkwartier met de Watervogelbuurt. Aan het plein liggen de cafés Ledig Erf en De Poort. In de op het plein uitmondende Twijnstraat zijn ook nog enkele kroegen en eetcafés te vinden. Aan de Tolsteegbrug was vroeger het politiebureau Tolsteeg gestationeerd, het politiebureau van Utrecht-Oost en Utrecht-Zuid. Tegenwoordig is in hetzelfde gebouw het filmhuis annex restaurant Louis Hartlooper Complex gevestigd. Het plein is in trek bij de Utrechtse bevolking. Het is een pleintje met een stadse en volkse ambiance. In de zomer is het plein drukbezocht vanwege de drie grote terrassen die er te vinden zijn. Vanaf de middeleeuwen tot circa 1845 bevond zich hier de zuidelijke toegang tot de stad. Zie ook Bijlhouwersbrug Gedenkteken 1813-1913 Externe link 360/360 panoramafoto van de Tolsteegbarrière Het Utrechts Archief met een Filmpje waarop de Tolsteegbrug zoals die eruitzag rond 1925 wordt vergeleken met dezelfde plek in het heden.
Sint Egbertkapel

Die Sint Egbertkapel (Sankt-Egbert-Kapelle) ist ein römisch-katholisches Kirchengebäude auf Schiermonnikoog. Es steht am Badweg 69 und ist die nördlichste Kirche in den Niederlanden. Benannt ist sie nach dem heiligen Egbert von Rathmelsigi. Geschichte und Beschreibung Zu Beginn des letzten Jahrhunderts setzte sich das kinderlose Ehepaar Reinhart-Balvert für den Bau einer römisch-katholischen Kapelle auf der Insel ein, die sich im Besitz des Grafen Berthold von Bernstorff befand. Dessen Frau, die Gräfin von Bernstorff, stiftete ein Stück Land zur Verwirklichung des Ziels. Das Kirchgebäude wurde von dem niederländischen Architekten A. Th. van Elmpt, inspiriert durch den Schiffbau, entworfen. Die Kapelle mit umfassenden Wandmalereien wurde 1915 vom Erzbischof von Utrecht Henricus van de Wetering geweiht. Die Kapelle diente jahrelang als Hauskapelle der Kinder und des Personals des angrenzenden Kinderkoloniehauses. Schwester Martina O.S.C. (1906–2001) malte im Auftrag des Vorstandes für die Kapelle einen Kreuzweg aus 14 Tafeln im Ikonen-Stil im Karmelkloster Drachten. 1967 wurde das Haus der Kinderkolonie verkauft und darin das Pfarrhaus St. Egbert errichtet. Nach dem Verkauf des Pfarrhauses und dem Bau einer kleineren Unterkunft für die diensthabenden Pfarrer wurde die Kapelle 1994 restauriert. Die Orgel im Chorraum ist eine elektronische Orgel. Die Glocke hat den Schlagton f2. Weblinks Offizielle Internetseite (niederländisch) Einzelnachweise
Sint-Egbertuskapel (Schiermonnikoog)

De Sint-Egbertuskapel is een monumentale rooms-katholieke kapel aan de Badweg op Schiermonnikoog. De kapel werd ontworpen door de Groninger architect Antonius Theodorus van Elmpt en werd in 1915 gebouwd. De kapel is gebouwd in een rationalistische stijl, uit de eerste helft van de 20e eeuw. De kapel heeft een kruisvorm, waarbij beide zadeldaken elkaar kruisen. Op de kruising van beide daken is een dakruiter aangebracht waarin een luidklok hangt. Aan de achterzijde bevindt zich een apsis en aan de voorzijde een voorportaal. De kapel is vrijwel intact gebleven. In de glas-in-loodramen zijn de christelijke symbolen als een duif en een wijnkelk verwerkt. De kapel werd gewijd aan Sint-Egbertus. Sinds de late jaren 2000 is de kapel door de jezuïeten geadministreerd. De kapel is erkend als een rijksmonument. Vakantiekolonie Naast de kapel werd rond 1921 een vakantiehuis gebouwd, dat dienstdeed als rooms-katholieke vakantiekolonie en deel uitmaakte van het complex van Sint-Egbertus. Na 1940 kwam het kinderhuis in andere handen, maar bleef tot 1967 dienstdoen als vakantiekolonie. In 1967 werd er van het kinderhuis een hotel gemaakt, hotel Egbertsduin, dat gekocht werd door een Duitse welzijnsinstelling Caritas. In 2003 verkocht Caritas het hotel. In 2004 kwam het hotel in handen van de Stichting Philadelphia, die het in 2009, vanwege financiële problemen, te koop heeft gezet.
HU University of Applied Sciences Utrecht

The University of Applied Sciences Utrecht (HU) is a higher vocational university in Utrecht, Netherlands. Several student communities are present in the university. On April 19, 2021, it was announced that the Celsius student team won three awards in the Solar Decathlon Build Challenge held by United States Department of Energy. History The Hogeschool van Utrecht (HvU) was created in 1988 through a merger of several polytechnics schools in the city and province of Utrecht. On 1 September 2005, the HvU merged with the polytechnic school in Driebergen (De Horst). At the same time, the name was changed to Hogeschool Utrecht (HU) and the English (HU University of Applied Sciences Utrecht) name was adopted. Employees At the end of 2020, 3,552 employees were employed. Of these, 2,409 were teaching/research staff and 1,143 were support staff. In that year, 91% of the teaching staff had a master's degree and 13% had a PhD. At the end of 2020, 49 professors were working on practice-oriented research. In that year, 347 lecturers and other researchers were involved in practice-oriented research, while 118 employees conducted PhD research. Students There are 27,800 full-time Bachelor's students, 5,019 part-time and dual Bachelor's students, 2,801 Master's students and 565 association degree students (reference date: 31 December 2020). More than a fifth of the students at Hogeschool Utrecht are working professionals. References
Université des sciences appliquées d'Utrecht

L'université des sciences appliquées d'Utrecht (en néerlandais: Hogeschool Utrecht, abrégé en HU, anciennement Hogeschool van Utrecht, abrégé en HvU) est une université publique professionnelle située à Utrecht et Amersfoort, aux Pays-Bas. Elle compte environ 38 000 étudiants, et permet d'étudier le journalisme, la gestion, la technologie, l'éducation, la santé, la gestion et le social. Liens externes (nl) Site officiel Portail des universités Portail des Pays-Bas
Hogeschool Utrecht

De Hogeschool Utrecht (Engels: University of Applied Sciences Utrecht) is een kennisinstelling in de Nederlandse provincie Utrecht, met locaties in steden Utrecht en Amersfoort. Geschiedenis In 1988 ontstond de Hogeschool van Utrecht (HvU) door een fusie van enkele hogescholen in de stad en provincie Utrecht. Per 1 september 2005 fuseerde de HvU met de Driebergse Hogeschool De Horst. Tegelijkertijd werd de naam gewijzigd naar Hogeschool Utrecht (HU). Medewerkers Eind 2020 waren 3.552 medewerkers in dienst. Hiervan waren 2.409 medewerkers onderwijzend/onderzoekend en 1.143 medewerkers ondersteunend personeel. Van het onderwijzend personeel had dat jaar 91% een mastertitel en was 13% gepromoveerd. Eind 2020 werkten er 49 lectoren aan praktijkgericht onderzoek. In dat jaar waren 347 docenten en andere onderzoekers betrokken bij het praktijkgericht onderzoek, terwijl 118 medewerkers promotieonderzoek verrichtten. Studenten Hogeschool Utrecht (HU University of Applied Sciences Utrecht) is een kennisorganisatie met 27.800 voltijd bachelorstudenten, 5.019 deeltijd en duaal bachelorstudenten, 2.801 masterstudenten en 565 associatie degree studenten (peildatum: 31 december 2020). Ruim een vijfde van de studenten aan Hogeschool Utrecht is werkend professional. Dit is een aantal bekende oud-studenten van de Hogeschool Utrecht: Stijn de Vries Roos Moggré Milouska Meulens Celine Timmerman Irma Sluis Tom Egbers Erwin Olaf Instituten en Kenniscentra Met ingang van 1 februari 2017 werkt Hogeschool Utrecht niet langer met faculteiten. Instituten zijn sinds die datum de organisatorische eenheden waarin het onderwijs wordt georganiseerd. De instituten zijn of waren: De lectoraten van Hogeschool Utrecht zijn ondergebracht in vier thematische kenniscentra: Digital Business & Media Gezond en Duurzaam Leven Leren en Innoveren Sociale Innovatie In 2020 werd de Hogeschool Utrecht partner van de Data- en Kennishub Gezond Stedelijk Leven, een onafhankelijk en open platform van publieke en private organisaties die samen werken aan een gezonde stedelijke leefomgeving. Internationaal Hogeschool Utrecht heeft partnerschappen met veel opleidingsinstellingen in het buitenland, voor internationale uitwisselingsprogramma’s. Ook werkt Hogeschool Utrecht samen met bedrijven in binnen- en buitenland voor stageplekken. Hogeschool Utrecht is mede-oprichter lid van CARPE (Consortium on Applied Research and Professional Education), een Europees consortium voor toegepast onderzoek en beroepsgericht onderwijs. Hierin werkt Hogeschool Utrecht samen met Hamburg University of Applied Sciences, Universitat Politècnica de València, Turku University of Applied Sciences en Manchester Metropolitan University. Locaties Hogeschool Utrecht heeft vestigingen in Utrecht (op het Utrecht Science Park) en Amersfoort. College van Bestuur Het College van Bestuur (CvB) wordt gevormd door: Wilma Scholte op Reimer (voorzitter), Eva Reuling en Gerard van Assem Externe link Officiële website
Утрехтский университет прикладных наук

Утрехтский университет прикладных наук (нид. Hogeschool Utrecht, сокр. HU, ранее Hogeschool van Utrecht) — расположен в Утрехте и Амерсфорте, в Нидерландах. Был создан в 1988 году путем слияния нескольких университетов прикладных наук в провинции Утрехт. В университете обучаются около 35 000 студентов, которые изучают журналистику, менеджмент, технологии, педагогику, здравоохранение, социологию. Институты и факультеты С 2017 года университет не работает с факультетами. Их заменили институты как организационные единицы, на базе которых осуществляется обучение. Институтами в настоящее время являются: Кампусы Утрехтский университет прикладных наук имеет кампусы в Утрехте (в Утрехтском научном парке) и Амерсфорте. Ссылки Официальный сайт Примечания