NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
ENCI-bos

Het ENCI-bos is een bos in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Maastricht. Direct ten oosten van het ENCI-bos ligt de westelijke groevewand van de ENCI-groeve. Ten noordoosten van het bos begint de Oehoevallei bij de driehoekige blokken kalksteen die zijn blijven staan. Aan de noordrand van het bos liggen de Groeve de Tombe en de motte De Tombe en ten zuiden van het bos ligt de Duivelsgrot aan de monding van het Poppelmondedal. Onder het bos is de voormalige Oude Marendalgroeve gelegen. De Nieuwe Marendalgroeve lag vroeger ook onder het ENCI-bos, maar is ondertussen al helemaal afgegraven. De stortheuvel waarop het ENCI-bos gelegen is is stortheuvel 1, op ongeveer een kilometer naar het zuidoosten ligt D'n Observant, de tweede stortheuvel van de ENCI-groeve. Geschiedenis Tussen 1925 en 1935 werd ten westen van de ENCI-groeve een stortberg aangelegd, waarbij de Nieuwe Marendalgroeve en de Oude Marendalgroeve verdwenen onder de stort. Deze stortberg was ontstaan omdat men voor de ontginning van de ENCI-groeve dekgronden bestaande uit zand en grind moest weggraven om bij de kalksteen te komen, waarbij men deze dekgronden ten westen van de groeve dumpte. Deze dekgronden werden hier gedumpt met stoomtreintjes en omdat deze geen grote hoogteverschillen konden nemen, heeft de stortheuvel hierdoor een terrasvormige opbouw gekregen. In 1938/1939 werd er op de voormalige stortberg het ENCI-bos aangeplant. In 1990-1991 werd een gedeelte van het bos afgegraven voor de cementindustrie. In maart 2006 liet de ENCI anderhalve hectare van het ENCI-bos kappen, zonder dat ze de bezwaarprocedure had afgewacht. Sinds 1 oktober 2010 is het resterende deel van het ENCI-bos eigendom van Natuurmonumenten. Natuur Het loofbos kenmerkt zich door veel beuken, evenals essen, haagbeuken, zoete kersen en gewone esdoorns.
Drako (Achterbahn)

Drako ist eine Achterbahn im Freizeitpark Walibi Holland etwa 5 km südöstlich von Biddinghuizen (Gemeinde Dronten, Niederlande). Die Stahlachterbahn wurde vom deutschen Hersteller Zierer Rides im Jahr 1992 erbaut. Vom Modell her ist Drako ein Zierer „Medium Tivoli“. Die Achterbahn ist für Kinder und Familien gedacht. Ab einer Körpergröße von 90 cm darf man mit einer Begleitperson mitfahren und ab einer Körpergröße von 120 cm darf man alleine fahren. Sie ist in Betrieb seit dem 15. Mai 1992. Die Achterbahn ist 6,0 m hoch, 199,0 m lang, erreicht eine Höchstgeschwindigkeit von 32,0 km/h und hat keine Inversionen. Die Abmessungen der Bahn betragen 39,0 m × 23,0 m. Züge Es gibt nur einen einzigen Zug mit 13 Wagons. Jeder Wagon hat eine Sitzreihe mit jeweils zwei Sitzen. Dadurch können 26 Besucher pro Fahrt mitfahren und die Bahn kommt auf eine Kapazität von 1000 Fahrgästen pro Stunde. Geschichte Die Bahn wurde ursprünglich im Jahr 1987 im Zygo Park (Nizza, Provence-Alpes-Côte d’Azur, Frankreich) erbaut. Dort war sie dann unter dem Namen Tarzungle von 1987 bis 1991 in Betrieb, bis sie dann ins Walibi Holland umgesiedelt wurde, wo die Bahn seit dem 15. Mai 1992 ihre Runden fährt. Sie lief allerdings in der Geschichte des Walibi Hollands unter verschiedenen Namen: Von 1992 bis 1999 hieß die Achterbahn Keverbaan. Von 2000 bis 2004 hieß die Achterbahn Road Runner Express. Von 2005 bis 2010 hieß die Achterbahn Wok‘s Waanzin. Von 2011 bis 2013 hieß die Achterbahn Rattlesnake. Seit 2014 läuft die Achterbahn unter dem Namen Drako. Für die Saison 2011 wurde die Achterbahn aus dem Kinderbereich in den damaligen Ort der Flying Dutchman Goldmine umgesiedelt, dessen Eingang die Bahn dann benutzte. Layout Der Zug fährt erst in einer ungeneigten 180-Grad-Kurve nach links, bevor er vom Reibradantrieb auf eine Höhe von 6 m hochgezogen wird. Dann fährt der Zug in einer 90-Grad-Abwärtslinkskurve nach unten, bis er wieder auf Bodenhöhe angekommen ist. Dann fährt der Zug geradeaus langsam wieder aufwärts, bis er wieder etwas unter der Höhe des höchsten Punktes des Liftes angelangt ist. Dann fährt der Zug langsam in einer leicht geneigten 360-Grad-Rechtshelix abwärts, bis er wieder auf Höhe des Bodens ist, bevor er in einem 180-Grad-U-Turn, dessen höchster Punkt in der Mitte des Elements ist, wieder in die Station einfährt. Dies wird noch einmal wiederholt, bevor die Bahn in der Station zum Stillstand kommt, sodass der Zug den Streckenverlauf der Bahn insgesamt zweimal durchfährt. Weblinks Drako auf der Website des Parks Drako in der Roller Coaster DataBase Einzelnachweise
Drako

Drako (eerder Tarzungle, Keverbaan, Road Runner, Wok's Waanzin en Rattle snake) is een stalen achtbaan in het het Nederlandse attractiepark Walibi Holland in Biddinghuizen (gemeente Dronten). Geschiedenis De kinderachtbaan stamt uit het Franse park Zygofolis (dicht bij Nice). Daar werd hij geopend in 1987 onder de naam 'Tarzungle'. Na het faillissement van dat park in 1991 nam de Walibi Group enkele attracties over, waaronder deze achtbaan, die in 1992 werd opgesteld in Walibi Flevo. In 2000, toen de parken in de Walibi Group waren overgenomen door Six Flags, werd de naam veranderd in 'Road Runner'. Six Flags besloot de achtbaan bruin te schilderen. Na het vertrek van Six Flags uit Europa moesten uit het toenmalige Six Flags Holland ook alle Six Flags-figuren verdwijnen. De achtbaan kreeg de naam 'Wok's Waanzin' en werd, omdat de bruine kleur niet echt beviel bij het publiek, weer rood geschilderd. Later werd de naam weer veranderd in 'Rattle Snake' en werd de baan opnieuw bruin. Er kwamen ook nieuwe bakjes op de trein met een slangenkop. In de winter van 2010 - 2011 kreeg de attractie een andere plaats in het park: hij werd verplaatst naar de locatie van de verwijderde Flying Dutchman Goldmine. Sinds 2014 staat er een nieuwe trein op de baan met een ander design en gaat de baan opnieuw met een andere naam door het leven: Drako. Galerij Gegevens Er zijn dertien karretjes, ieder voor twee personen. De capaciteit is 1000 personen per uur. De maximale baanhoogte is zes meter. De baan is van het model Tivoli Medium van de Duitse achtbaanbouwer Zierer. Gespiegeld De achtbaan is een gespiegelde versie van de originele Zierer Tivoli Medium kinderachtbaan. Bij de Drako wordt het station aan de linkerkant verlaten, bij de originele Zierer/Tivoli kinderachtbaan is dit aan de rechterkant. Externe link Drako op de website van Walibi Holland Galerij
Pont John F. Kennedy

Le pont John F. Kennedy est un pont routier enjambant la Meuse à Maastricht. En 1968, le pont est nommé d'après l'ancien président américain John F. Kennedy, assassiné en 1963. Il fut officiellement inauguré par le prince Claus. Description Le pont fait partie de la N278 et de la rocade sud (Randweg-Zuid). La route a deux voies par direction et une piste cyclable et piétonne séparée. Le 20 novembre 2012, la limite de vitesse sur le pont est descendue de 70 km/h à 50 km/h. La vitesse sur le pont a été réduite afin d'améliorer la circulation et la sécurité des cyclistes. Le pont relie la rive ouest de la Meuse au niveau du Prins Bisschopsingel et sur la rive est au niveau de la John F. Kennedysingel. Sur la rive ouest, le pont se scinde en deux sorties, dont l'une forme deux boucles décrivant un virage à 360 degrés. Pour sa construction, une grande partie du parc municipal a dû disparaître. Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « John F. Kennedybrug » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Liste de ponts des Pays-Bas Pont Wilhelmine Pont Saint-Servais Pont du Nord (nl) Pont Haut (Maastricht) (nl) Portail des ponts Portail de Maastricht
John F. Kennedybrug (Maastricht)

De John F. Kennedybrug is een verkeersbrug over de rivier de Maas in de Nederlandse stad Maastricht. De brug is vernoemd naar de in 1963 vermoorde John F. Kennedy, president van de Verenigde Staten. Geschiedenis Al sinds de jaren 1950 bestond in Maastricht de wens om door de bouw van twee bruggen, een 'zuiderbrug' en een 'noorderbrug', de geplande ringweg om het centrum te voltooien. Voor de aanleg van de brug en de aansluitende Maasboulevard moest een groot deel van het Stadspark verdwijnen. Ook het karakter van de deftige Prins Bisschopsingel in het Villapark veranderde door de nieuwe inrichting en de intensieve verkeersstromen zeer. De bouw door Rijkswaterstaat kostte ongeveer 30 miljoen gulden, waarvan het Rijk 9,3 miljoen betaalde. De brug werd op 6 mei 1968 door Prins Claus in de stromende regen geopend. De diverse verkeersvoorzieningen, zoals op- en afritten en verkeerslichten, waren door vertraging wegens het abrupte, vroegtijdige overlijden van hoofdingenieur W.P. Goedhart op dat moment nog niet klaar. Van de Maasboulevard, op de plek van het gedempte Kanaal Luik-Maastricht, was alleen het gedeelte onder de Kennedybrug (en een stukje bij de Wilhelminabrug) gereed. Vanaf 2012 is de maximumsnelheid op de brug 50 km/h, waar deze voorheen 70 km/h was. De snelheid op de brug is teruggebracht in het kader van een initiatief om een veiliger Maastricht te creëren voor fietsers. Richting het villapark is hierbij een busbaan gecreëerd waarvoor een deel van de afscheiding tussen autorijbaan en fietspad is verwijderd. Beschrijving De brug is onderdeel van de N278 en tevens van de 'Randweg-Zuid'. In beide richtingen telt de weg twee rijstroken en een vrijliggend fiets- en voetpad. De brug sluit op de westelijke Maasoever aan op de Prins Bisschopsingel en op de oostelijke oever op de John F. Kennedysingel. Op de westoever zijn er tevens directe op- en afritten naar de Maasboulevard. Deze bestaan, om het hoogteverschil te overwinnen, uit twee lussen die een 360° graden bocht beschrijven ('krullen'). Zie ook J.F. Kennedybrug (Luik), brug over de Maas in Luik Prins Bisschopsingel, aansluitende singel Maasboulevard (Maastricht)
Stadhuis Delft

Das Stadhuis ist das ehemalige Rathaus von Delft in der niederländischen Provinz Südholland. Es befindet sich zentral auf der Mitte des Marktplatzes westlich der Nieuwe Kerk und ist als Rijksmonument eingestuft. Beschreibung Kern und ältester Teil des Stadhuis ist ein mittelalterlicher Turm, der Ende des 13. Jahrhunderts als Grafengefängnis (Nieuwe Steen) errichtet worden war. 1436 kam die Stadt Delft in den Besitz des Komplexes, woraufhin an der Nordseite ein Stedehuys gebaut wurde. Der Turm erhielt um 1450 ein Gewölbe, das erhöhte Erdgeschoss wurde zum Ratssaal umgebaut und das höher gelegene frühere Gefängnis erhielt eine städtische Funktion. Außerdem wurde der Turm um eine spätgotischen Laterne und eine Balustrade erhöht. An der Westseite des Gebäudes wurde um 1500 ein steinerner Treppenturm errichtet. Das Rathaus brannte 1536 und erneut 1618 nieder. Der Rathausturm blieb beim letzten Brand nahezu unbeschädigt. Sein Zeltdach mit den dekorativen Zifferblättern stammt aus der Zeit kurz nach 1536. Im Turm hängen Glocken, die von Henrick van Trier (1570) und François Hemony (1659) gegossen wurden. Hendrick de Keyser erstellte einen Plan für den 1619–1620 durchgeführten Umbau des Bauwerks, bei dem das Rathaus an drei Seiten eine mit Sandstein verkleidete manieristische Fassade erhielt, mit einer Fassade im flämischen Stil an der Nord- und Südseite. Der Grundriss des Gebäudes wurde zwischen 1825 und 1844 zugunsten des Amtsgerichts geändert. Außerdem erhielt das Bürgermeisterzimmer eine klassizistische Ausstattung. Die anderen Änderungen wurden während einer Restaurierung 1934/39 rückgängig gemacht. Bei der Restaurierung 1962–1966 wurden die neuen Schiebefenster und der neoklassizistische Eingangsbereich durch Querfenster und eine Rekonstruktion des ursprünglichen überdachten Eingangs mit einem darüber liegenden überdachten Balkon ersetzt. 1980–1981 wurde eine Innenrestaurierung durchgeführt. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 120f. Weblinks Einzelnachweise
Delft City Hall

The City Hall in Delft is a Renaissance style building on the Markt across from the Nieuwe Kerk. It is the seat of the city's government as well as a popular venue for civic wedding ceremonies. Most administrative functions have been transferred to an office inside the Delft railway station building. Originally designed by the Dutch architect Hendrick de Keyser, it was heavily changed over the centuries and was restored in the 20th century to its Renaissance appearance. History In the town hall from 1618 are some group portraits, and portraits of the counts of Orange and Nassau, including several by Michiel van Mierevelt (1567–1641), one of the earliest Dutch portrait painters, and with his son Pieter (1595–1623), a native of Delft. The oldest part of the complex is the belfry covered in "Gobertanger" limestone from Wallonia, a building material used often in important renaissance buildings in the Netherlands up to 1600. The tower, called "De Steen" or "The Stone", was originally built around 1300 and has decorative clockfaces from 1536 and the bells were made by Hendrick van Trier and Francois Hemony. The facade has a "Justitia" statue. Under the tower is an old city prison where the assassin of Willem the Silent, Balthasar Gérard, was kept before sentencing. Up the stairway and immediately behind the heavy wooden entrance doors is the Vierschaar, with a decorative painting of the Judgment of Solomon by Pieter van Bronckhorst. Vierschaar Other views References
Hôtel de ville de Delft

L’hôtel de ville de Delft (néerlandais : Stadhuis van Delft) est un bâtiment de style Renaissance se situant sur la place du marché (en néerlandais : Grote Markt) et face à la nouvelle église de Delft. Le bâtiment était le siège de la commune de Delft et est utilisé aujourd'hui comme écrin pour des réceptions ou des événements protocolaires. Histoire Une partie du bâtiment date du XIIIe siècle. Une grande partie du bâtiment a été construite pendant le XIVe siècle. L'hôtel de ville a survécu au grand incendie de 1536 qui a ravagé la ville de Delft. En revanche, le bâtiment est détruit par l'incendie du 4 mars 1618. À partir de 1618-1620, des travaux de reconstruction et d'extension sont entrepris sous la direction d'Hendrick de Keyser, autour de la tour centrale appelée la vieille pierre (en néerlandais : De Oude Steen) qui a été peu touchée par l'incendie de 1618. Dans la tour centrale se trouve une ancienne salle de torture. Galerie Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Siècle d'or néerlandais Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail des Pays-Bas
Municipio di Delft

Il Municipio di Delft (in olandese: Stadhuis van Delft) sorge sul Markt, la centrale piazza del Mercato della città di Delft, nei Paesi Bassi. Storia e descrizione Il primo municipio venne eretto nel XIII secolo, dopo che nel 1246 il conte Guglielmo II d'Olanda concesse a Delft il Titolo di città. Nel XV secolo l'edificio venne ricostruito e sopravvisse al grande incendio del 1536. Ma il 4 marzo 1618 il municipio bruciò totalmente. Solo la torre trecentesca si salvò. Il progetto di ricostruzione venne affidato nel 1619 al grande architetto Hendrick de Keyser il Vecchio che concepì un edificio di due piani in stile rinascimentale olandese che inglobava la torre su tre lati, con tre rispettive facciate a frontoni. I lavori iniziarono nel 1620 e si protrassero fino al 1629. La facciata principale, in pietra arenaria, è scandita da pilastri bugnati al piano terra e da paraste ioniche al primo piano, che inquadrano grandi finestre crociate. Le finestre superiori sono decorate da grandi conchiglie e al di sopra corre una balaustra. Al centro della facciata s'innalza il frontone ricurvo, a due livelli, fra due obelischi. Accoglie tre nicchie, di cui quella centrale con statua della Giustizia, e al di sopra è l'altorilievo con lo stemma della città. I fianchi hanno due facciate gemelle che, in forme più semplici, riprendono il disegno di quella principale. Nel corso del tempo il municipio venne modificato. Nel 1850 l'ingresso principale venne ampliato a spese di due finestre e vi venne aggiunta la doppia scalinata con portico. Nel 1963 il municipio è stato restaurato sotto la direzione dell'architetto Jo Kruger che lo riportò allo stato del progetto di Hendrick de Keyser. La torre trecentesca, detta Oude Steen (Vecchia pietra), accoglieva una prigione con sala di tortura. Vi fu rinchiuso Balthasar Gérard, l'assassino di Guglielmo il Taciturno, fino alla sua sentenza. In cima nel 1536 venne impiantato un orologio con un carillon realizzato da Hendrick van Trier e Francois Hemony. I resti delle campane del carillon, gravemente danneggiato dall'incendio del 1618, vennero rifuse da Francois Hemony per creare quello della torre della Chiesa Nuova. All'interno dal 1618 il municipio accoglie numerosi ritratti dei conti di Orange e di Nassau, fra i quali numerosi sono quelli eseguiti da Michiel van Mierevelt (1567–1641). Nella sala del Tribunale vi è il grande quadro del Giudizio di Salomone eseguito da Pieter van Bronckhorst, allievo di Rubens. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su municipio di Delft
Stadhuis van Delft

Het stadhuis van Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, staat aan de Markt tegenover de Nieuwe Kerk. De eerste bouw van het stadhuis dateert van 1200. In 1400 werd het her- of verbouwd. Het gebouw overleefde de grote stadsbrand van 1536, maar op 4 maart 1618 brandde het stadhuis af. Daarna werd het naar een ontwerp van Hendrick de Keyser in 1618-1620 herbouwd rondom het oudste gebouw dat Delft tegenwoordig nog heeft: een belfort genaamd het Oude Steen. In de loop der tijd werd het stadhuis aangepast. Daarbij moest de dubbele trap naar de hoofdingang wijken, werd de hoofdingang ten koste van twee vensters verbreed, en verdwenen de luiken en de glas-in-loodramen. In de twintigste eeuw werd het stadhuis gerestaureerd onder leiding van architect Jo Kruger, en is nu weer in de staat van het ontwerp van Hendrick de Keyser. Het stadhuis is een voorbeeld van de Hollandse renaissancestijl. Het Steen In het stadhuis (in het gedeelte van Het Steen) bevindt zich de oude martelkamer en gevangenis van Delft. Deze is onder begeleiding van een gids en/of op Open monumentendag te bezichtigen. Soms worden in de schoolvakanties rondleidingen gegeven. Zie ook Lijst van bouwwerken van Hendrick de Keyser Referenties
Делфтская ратуша

Делфтская ратуша — здание городского совета в городе Делфт, провинция Южная Голландия, Нидерланды. Памятник архитектуры стиля Возрождения, достопримечательность средневекового голландского города. Расположена в юго-западной части Рыночной площади Делфта, напротив Новой церкви. Первое здание ратуши на Рыночной площади Делфта было построено ещё в начале XIII века. Это было массивное каменное задние с башней, служившей тюрьмой. В 1536 году башня украсилась часами с четырьмя циферблатами, смотрящими на разные стороны света. Именно здесь в 1584 году дожидался приговора Балтазар Жерар, убийца принца Вильгельма Оранского. Старая ратуша пережила несколько крупных городских пожаров, но в пожаре 1618 года здание сгорело полностью, сохранилась только тюремная башня. Строительство нового здания ратуши на старом фундаменте было поручено архитектору Хендрику де Кейзеру, руководившему постройкой Новой церкви на противоположной стороне Рыночной площади. Хендрик де Кейзер пристроил к средневековой башне новое двухэтажное здание в стиле Возрождения с высокими фронтонами, сочетающее монументальность с лёгкостью. Здание ратуши было закончено к 1620 году, вошедшая в него средневековая башня остаётся сегодня самой старой сохранившейся постройкой Делфта. Здание делфтской ратуши претерпело множество изменений и реконструкций, однако в середине XX века ему был возвращён первоначальный ренессансный облик. Ратуша и сейчас используется по назначению, здесь проходят заседания городского совета, церемонии бракосочетания. В здании ратуши сохранились портреты принцев Оранских-Нассау кисти голландского художника Михиля ван Миревельта. Здесь располагается также небольшой музей, экспонирующий средневековые орудия пыток. Ссылки Нидерланды. Амстердам, Роттердам, Гаага, Делфт. Путеводитель. — М.: Авангард, 2002. — 208 с. — ISBN 5-86394-164-2. Ратуша (Stadhuis van Delft), Городская ратуша. Делфт, Ратуша, Делфт
Ратуша (Делфт)

Ратуша міста Делфт в провінції Південна Голландія, в Нідерландах. Середньовічна пам'ятка архітектури в стилі Відродження, розташована в південно-західній частині площі Ринок (нід. de Markt) навпроти Нової церкви. Першу будівлю ратуші на Ринковій площі Делфта було збудовано ще на початку XIII століття. Це була масивна кам'яна споруда з вежею, яка використовувалася як дзвіниця. Під вежею знаходилася міська в'язниця. Саме в ній у 1584 році чекав вироку Балтазар Жерард, вбивця принца Вільгельма Оранського. Дзвіниця покрита вапняком «Гобертанґер» — будівельним матеріалом із Валлонії, який часто використовувався у важливих ренесансних будівлях в Нідерландах до 1600 р. Можливо тому мешанці Делфта називають дзвіницю Oude Steen (Старий камінь). 1536 року вежа була прикрашена декоративним годинником, чотири циферблати якого були скеровані на чотири сторони світу. Дзвони були відлиті і встановлені Хендриком ван Трієром та Франсуа Гемоні. Стара ратуша пережила кілька великих міських пожеж, але в пожежі 4 березня 1618 року будинок згорів повністю, збереглася тільки тюремна вежа-дзвіниця. Будівництво нової ратуші на старому фундаменті було доручено архітектору Гендрику де Кейзеру, який в той час керував будівництвом Нової церкви на протилежному боці площі Ринок. Гендрик де Кейзер прилаштував до середньовічної вежі нову двоповерхову будівлю в стилі Відродження з високими фронтонами, що поєднало монументальність з легкістю. Будівлю ратуші було закінчено до 1620. Пізніше будівля делфтскої ратуші зазнала безліч змін і реконструкцій, проте в середині XX століття під керівництвом архітектора Джо Крюгера їй було повернуто первісний ренесансний вигляд. Ратуша є зразком нідерландської архітектури стилю Відродження. Середньовічна вежа ратуші під назвою Oude Steen залишається сьогодні найстарішою збереженою спорудою Делфта. Ратуша і зараз використовується за призначенням, тут проходять засідання міської ради, церемонії одруження. Більшість адміністративних функцій були передані офісу в будівлі залізничного вокзалу Делфта. У будівлі ратуші збереглися портрети принців Оранських-Нассау, в тому числі пензля Михіеля ван Міревельта (1567—1641), одного з найперших нідерландських художників-портретистів, та його сина Пітера (1595—1623), родом з Делфта. В Oude Steen розташовується також невеликий музей, який експонує середньовічну катівню зі знаряддями тортури. Відразу за дерев'яними вхідними дверима вгору по сходах в ратуші зберігається кімната, у якій засідав судовий трибунал (нід. Vierschaar), оскільки Делфт мав привілей самостійно вирішувати правові й судові суперечки. Ця історична кімната прикрашена картиною «Суд Соломона» Пітера ван Бронкгорста, а на фасаді ратуші встановлена статуя «Юстиція». Примітки Джерела Делфт // Універсальний словник-енциклопедія. — 4-те вид. — К. : Теза, 2006. Нидерланды. Амстердам, Роттердам, Гаага, Делфт. Путеводитель. — М.: Авангард, 2002. — 208 с. — ISBN 5-86394-164-2.
Efteling

Efteling és un parc temàtic i d'atraccions dels Països Baixos. Es troba a Kaatsheuvel, al sud dels Països Baixos. En un terreny de 72 hectàrees el parc temàtic es va obrir el 1952 sota el disseny de l'il·lustrador neerlandès Anton Pieck, tot i que des de 1933, s'oferia com a espai envoltat de natura per a passejades i exercici. Tenint en compte els 4 milions de visitants el 2009 i 2010, és el parc més popular del Benelux. Es tracta alhora d'un dels parcs temàtics més visitats del món, quedant en tercera posició al 2017 per darrere del francès Disneyland Paris i l'alemanys Europa-Park. En aquest any, 5,18 milions de persones van visitar l'Efteling. El 2018, 5,4 milions de persones van visitar el parc. Les seves principals atraccions són Joris en de Draak (Jordi i el Drac), una muntanya russa de fusta de 2 X 810 metres de llarg i 25 metres d'alt; Python, una muntanya russa construïda en 1981 per l'empresa neerlandesa Vekoma, model Double Loop Corkscrew; Baron 1898, una muntanya russa construïda en 2015 per Bolliger & Mabillard de 30 metres d'alt. Segons diverses fonts, Walt Disney s'hauria inspirat en aquest parc per dur a terme la construcció del Disneyland California. Referències Enllaços externs Pàgina oficial