NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schuur (Haarlem)

Die Schuur (niederländisch für Scheune oder Schuppen; bis zum 1. September 2021 Toneelschuur) ist ein Theater und Kino im Zentrum der niederländischen Stadt Haarlem. Das Theater realisiert zudem eigene Produktionen unter dem Namen Toneelschuur Producties. Für den Kinobereich wird oft auch der Name Filmschuur verwendet. Es gibt Bildungskooperationen mit Schulen. Die Geschichte der (Toneel)Schuur begann zu Ende der 1960er Jahre als Actiegroep Toneelschuur um eine avantgardistische Erneuerung des Theaterspiels in Haarlem zu verwirklichen. Vorerst geschah dies noch im Jugendzentrum Electric Centre an der Bakenessergracht. Am 2. März 1970 wurde im Obergeschoss des Hauses der Smedestraat 23 ein privater Aufführungsraum für 80 Besucher geöffnet. 1976 dann erhielten sie Zugang zum Erdgeschoss mit einem Raum, der 162 Besucher aufnehmen konnte. Die neue Schuur befindet sich seit 2003 in der Lange Begijnestraat, nahe der Philharmonie. Das Haus ist unterteilt in zwei Theatersäle, zwei Filmsäle, ein Foyer und ein Café. Der Entwurf stammt vom Architekten Joost Swarte zusammen mit dem Architekturbüro Mecanoo. Markantes Merkmal des Entwurfs ist die schräge Glasfassade, die nach der Eigenbeschreibung des Theaters das Gebäude von der Stadt trennt und gleichzeitig einen Bezug zu ihr herstellt. Technik Die Bühne des großen Saals im Erdgeschoss misst 14 mal 14 Meter und hat eine bespielbare Höhe von 6,50 m. Der kleine Saal im Obergeschoss misst 9 mal 9 Meter und hat eine bespielbare Höhe von 4,60 m. Das Café selbst kann auch bespielt werden (u. a. mit Diskussionen, DJ-Musik oder Slam-Poetry) und hat ein 40 cm hohes Podium in den Ausmaßen 5,90 m × 2,70 m. Das Theater gilt als gemeinnützige Einrichtung nach niederländischem Recht (ANBI) und kann steuerlich begünstigt gefördert werden. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Schuur (theatre)

De Schuur (previously known as Toneelschuur until 1 September 2021) is a theater in Haarlem, Netherlands. The building has two theaters and two movie theaters. In the latter more alternative movies are shown (no Hollywood blockbusters). From 1998 to 2003 the current building of the theater at the Lange Begijnestraat 9 was renovated as part of the Appelaar plan. The new design of the building was made by Joost Swarte, a Dutch cartoonist, in 1996. It was the first time in the Netherlands that a building was designed by a cartoonist. Joost Swarte was assisted by Mecanoo, an architecture bureau. Before 2003 the theater was located at Smedestraat 23. Frans Lommerse was the manager of the Schuur until 2018. He was succeeded by Marelie van Rongen. References External links Schuur (website)
Toneelschuur

El Toneelschuur​ es una estructura multipropósito en Haarlem, Países Bajos. El edificio cuenta con dos salas de teatro y dos cines. Suele presentar las últimas películas alternativas (sin éxitos de taquilla de Hollywood). El nombre Filmschuur se utiliza a menudo para referirse a las salas de cine. De 1998 a 2003 el edificio actual del teatro en la Lange Begijnestraat 9 fue renovado como parte del plan de Appelaar. El nuevo diseño del edificio fue realizado por Joost Swarte, un caricaturista neerlandés, por lo que en 1996, fue la primera vez en los Países Bajos que un edificio fue diseñado por un dibujante de caricaturas. Véase también Sala de cine Cine Cinematografía Referencias
Schuur (Haarlem)

De Schuur, tot 1 september 2021 bekend als de Toneelschuur, is een theater en filmtheater in het centrum van Haarlem. Voor het filmgedeelte van de Schuur werd vaak de naam Filmschuur gebruikt. De organisatie realiseert ook eigen voorstellingen onder de naam Toneelschuur Producties. Schuur neemt deel aan het samenwerkingsverband Cineville. Geschiedenis De Schuur begon eind jaren zestig als actiegroep Toneelschuur om avantgardistische theatervernieuwing in Haarlem te verwezenlijken. 2 maart 1970 werd een eigen vlakke zaal op de bovenverdieping van Smedestraat 23 geopend die plaats bood aan 80 bezoekers. In 1976 kregen ze de beschikking over de benedenverdieping met een zaal die plaats bood aan 162 bezoekers. Het theater bevindt zich sinds 2003 in de Lange Begijnestraat, naast PHIL Haarlem. In het gebouw bevinden zich twee theaterzalen, twee filmzalen, een foyer en een café. De totale capaciteit van de vier zalen gezamenlijk bedraagt 570 bezoekers. Het ontwerp van het pand is van Joost Swarte en Mecanoo. Het gebouw is onderdeel van het Appelaar-project op het voormalige Enschedé-terrein. Fotogalerij Externe link Officiële website
MartiniPlaza

Die MartiniPlaza (zuvor Martinihal Groningen) ist eine Mehrzweckhalle in der niederländischen Stadt Groningen der gleichnamigen, nordöstlichen Provinz. Die Arena mit 4350 Plätzen wird vorwiegend für Sportveranstaltungen, Konzerte, Messen und Theateraufführungen genutzt. Der Basketballclub Donar Groningen trägt seine Heimspiele im MartiniPlaza aus. 2022 war die Halle, neben dem Ziggo Dome in Amsterdam, Austragungsort der Futsal-Europameisterschaft. Musiker und Bands wie The Jackson Five, Chris de Burgh, UB40, Joe Cocker, B. B. King, Joe Bonamassa, Bill Wyman und Bryan Ferry traten in der Halle auf. Weblinks martiniplaza.nl: Offizielle Website (niederländisch) donar.nl: MartiniPlaza auf der Website von Donar Groningen (niederländisch) Einzelnachweise
MartiniPlaza

La MartiniPlaza, conosciuta anche come Martinihal Groningen, è una arena polivalente situata nella città di Groninga. I lavori per l'arena iniziarono nel 1969, e venne inaugurata nel settembre dello stesso anno. Vi gioca le partite casalinghe la locale squadra di basket del Donar. Al suo interno si svolgono anche manifestazioni culturali, fiere, eventi, concerti ecc. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su MartiniPlaza Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su martiniplaza.nl. URL consultato l'11 settembre 2016 (archiviato dall'url originale il 20 dicembre 2016).
Martiniplaza

Martiniplaza är en kultur-, konsert- och sportarena i Groningen, Nederländerna. Komplexet uppfördes 1969, men har senare blivit renoverad och ombyggd flera gånger. Publikkapaciteten varierar beroende på vilken typ av arrangemang, men vanligtvis är den på runt 3 000. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Martiniplaza. martiniplaza.nl
МартініПлаза

МартініПлаза (колишня назва Мартініхол Гронінген) крита арена, що розташована в місті Гронінген, Нідерланди. Використовується як виставковий комплекс, концертний зал та спортивна арена. Домашня арена баскетбольного клубу Донар. Вміщує 4350 глядачів. Rjywthnb Спортивні події
Sixhaven (haven)

De Sixhaven is een jachthaven in het centrum van Amsterdam aan het IJ recht tegenover het Centraal Station. Vanaf het IJsselmeer en de Noordzee is de Sixhaven met staande mast te bereiken. Jachthaven De Sixhaven is erg in trek bij passanten uit binnen- en buitenland. De haven heeft een goede verbinding met het centrum van Amsterdam door de nabijheid van twee aanmeerpunten van gratis ponten naar Amsterdam CS, beide op ongeveer vijf minuten lopen. Omdat de haven geëxploiteerd wordt door een vereniging zijn de liggelden relatief laag. Een overnachting met een boot van 10 meter kost bijvoorbeeld € 16,50 inclusief gebruik van drinkwater, elektriciteit, draadloos internet en douches. De haven is beroemd om de manier waarop deze zomers wordt 'volgebouwd'. Tijdens de zomer ontvangt de haven honderden passanten waardoor boten dan regelmatig ook buiten de boxen gestapeld komen te liggen. De havenmeester doet altijd zijn best om de boten veilig in en uit de haven te begeleiden. De één vindt het een geweldige belevenis, de ander een ramp. Geschiedenis De Sixhaven werd aangelegd door de Koninklijke Nederlandsche Zeil- en Roeivereeniging en in 1920 was deze gereed. De haven is vernoemd naar jonkheer Willem Six, destijds de voorzitter van de KNZ&RV. Tot na de Tweede Wereldoorlog was de Sixhaven het thuishonk van de KNZ&RV voordat zij verhuisden naar hun huidige plek in Muiden. In 1928 werd de Sixhaven gebruikt als de Olympische haven voor de deelnemende jachten. Na het vertrek van "de Koninklijke" werd de Sixhaven gebruikt als werkhaven bij de bouw van de IJtunnel, welke ook pal onder/langs de haven loopt: in de "achtertuin" staan de luchtinlaten van de tunnel en komt de tunnel bovengronds. Hierna verpauperde de haven; alleen een enkele woonboot gebruikte de haven totdat in 1974 de WVDS de jachthaven in gebruik kreeg van de gemeente. Tot die tijd konden de leden van de WVDS gebruikmaken van de faciliteiten van de NSDM en ADM, maar doordat deze bedrijven opgingen in het veel grotere Rijn-Schelde-Verolme moesten ze uitkijken naar een andere plek, en dit werd de huidige Sixhaven. De jachthaven wordt nu geëxploiteerd door de Watersportvereniging Dok- en Scheepsbouw, voorheen een personeelsvereniging van de bouw- en reparatiewerven van de NDSM in Amsterdam-Noord. Deze WVDS nam de Sixhaven in 1974 in gebruik. De WVDS was in 1946 opgericht door de scheepsbouwers van de werf NSDM: een aantal scheepsbouwers bouwden en repareerden overdag de grote schepen, en in hun eigen tijd bouwden ze hun eigen scheepje, soms met afvalijzer van de baas. Noord/Zuidlijn Een deel van de jachthaven was vanaf anno 2006 in gebruik als bouwdok voor de tunnelelementen voor de Noord/Zuidlijn van de Amsterdamse metro. Deze werden afgezonken in het IJ en onder het Centraal Station. Het bouwdok zal worden gebruikt als verbindend tunneldeel tussen het IJ en het station Noorderpark In de eerste plannen was ook hier een metrostation van de Noord/Zuidlijn gepland, maar dit plan werd in 2003 verworpen. In plaats daarvan komt er een keerspoor dat in een later stadium alsnog tot station omgebouwd zou kunnen worden. Externe link Website Sixhaven
Groenewoud (Putten)

Groenewoud is een boerderij met een monumentaal voorhuis op het landgoed de Berencamp nabij de plaats Nijkerk in de Nederlandse gemeente Putten. Beschrijving Hoewel het landgoed de Berencamp grotendeels in de gemeente Nijkerk ligt, behoort een klein deel van het landgoed - aan de Hardenbergerweg - tot de gemeente Putten. In dit deel van het landgoed ligt de in 1853 gebouwde boerderij Groenewoud. Het voorhuis dateert uit deze periode. Het achterhuis is in 1971 gedeeltelijk vernieuwd. De voorgevel aan de zuidwestzijde is symmetrisch vormgegeven. Het middengedeelte van de voorgevel steekt vooruit ten opzichte van de rest van de gevel. In dit geveldeel bevinden zich twee grote samengestelde vensters op de benedenverdieping. De onderste delen van de vensters zijn voorzien van houten luiken in de kleuren blauw en wit. De bovenste delen zijn boogvormig en worden bekroond met segmentbogen. De verdieping telt drie boogvensters met het grootste venster in het midden. Ook deze vensters worden bekroond met segmentbogen. Tussen beide verdieping is een naambord met Groenewoud aangebracht. Aan beide zijkanten van de voorgevel bevinden zich op de benedenverdieping soortgelijke vensters als in het middendeel. De bruinrood gekleurde segmentbogen zijn gedecoreerd met witte sluit- en aanzetstenen. De boerderij heeft als overkapping een overhangend zadeldak met wolfseinden. Een opvallend onderdeel van het interieur is de originele betegelde schouw. Het gebouw is erkend als rijksmonument vanwege de vormgeving, de ouderdom en als karakteristiek onderdeel van de buitenplaats de Berencamp. Ook het bij de boerderij behorende bakhuis is erkend als rijksmonument.
Verzorgingsplaats De Markte

Verzorgingsplaats De Markte is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A28 Utrecht-Groningen tussen afritten 21 en 22 nabij Zwolle. Aan de overzijde van de weg, in de richting Groningen-Utrecht, ligt verzorgingsplaats Haerst. Achtergronden De verzorgingsplaats dankt zijn naam aan De Markte (ook bekend als de Markteplas), een door mensenhanden uitgegraven meertje dat weer genoemd is naar de vroegere Haerster Markte (tegenwoordig Hessenpoort), waarin het is gelegen. Het meertje De Markte ligt vlak achter de verzorgingsplaats. Er wordt veel aan hengelsport en duiksport gedaan. De Markte werd samen met de A28 aangelegd en was in 1970 gereed. Het kunstmatige meertje erachter werd eind jaren 60 gegraven. Met de grond die er afgegraven werd is het kanaal bij de Lichtmis deels gedempt. De A28 is met een viaduct over het kanaal aangelegd. In 2002 zijn er langs de Markte hekken geplaatst met een totale lengte van 400 meter, naar aanleiding van acties van omwonenden tegen het gebruik als homo-ontmoetingsplek. In 2005 is de parkeerplaats opgeknapt. De verzorgingsplaats kent geen speciale voorzieningen. Wel is er straatverlichting aanwezig alsook afvalbakken en enige picknickbanken. Er zijn twee rijpaden met 3 aparte stroken voor 19 vrachtwagens die kunnen langsparkeren en een strook die ruimte biedt aan 30 schuin geparkeerde personenauto's. Vanaf de Markte kan men tegenwoordig niet meer bij het achtergelegen meertje komen, wegens een hek. Het meertje is nog wel bereikbaar door de parallel lopende Hermelenweg te nemen.
Kerk van Westernijkerk

De Kerk van Westernijkerk is een kerkgebouw in Westernijkerk in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De eenbeukige kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Oswaldus. Het schip en het driezijdig gesloten koor werden gebouwd in de 13e eeuw en de zadeldaktoren in de 15e eeuw. In de toren hangen twee luidklokken (1385 en 1405). In de 16e eeuw werd de kerk voorzien van een houten tongewelf en rond 1800 zijn de rondboogvensters opnieuw ommetseld en zijn er steunberen aangebracht. In de kerk staat een overhuifde dubbele herenbank uit de 17e eeuw en een preekstoel in Lodewijk XIV-stijl. Het orgel uit 1880 is gebouwd door Bakker & Timmenga. Op 27 juli 2019 werd in de kerk een replica van het rouwbord uit 1685 van Titia van Burmania onthuld, waarvan het origineel zich in het Fries Museum bevindt. De kerk is een rijksmonument en is sinds 2005 eigendom van Stichting Alde Fryske Tsjerken. Zie ook Kerken in Friesland
Port du Lek

Le port du Lek (en néerlandais : Lekhaven) est un bassin portuaire datant de l'avant-guerre situé dans la commune néerlandaise de Rotterdam, construit entre 1912 et 1916. Le port du Lek est un affluent de la Nouvelle Meuse. Le bassin est nommé en référence à la rivière du Lek. Histoire La principale société qui fut établie au port du Lek était la Thomsen's Havenbedrijf, une entreprise qui combinait le transbordement de marchandises générales avec la fonction de terminal de passagers. Sur le côté est du bassin fut ouvert un complexe d'affaires en 1932, le bâtiment HAKA, construit dans le style de la Nouvelle Objectivité. Le port du Lek a beaucoup souffert de la Seconde Guerre mondiale. Pendant la guerre, la Kriegsmarine y était basée et le port du Lek a plus tard été touché par le bombardement de Rotterdam-Ouest en 1943. Puis les Allemands ont détruit les installations portuaires en 1944. En 1948, l'architecte Johannes Van den Broek a réalisé un nouveau complexe de bureaux et hangars pour l'Administration portuaire Thomsen's. Dans les années 1970, le volume de fret a diminué radicalement à cause de la conteneurisation. Dans les années 1990, la zone a été assainie, la partie orientale du port du Lek a été comblée et les anciens hangars ont été démolis en faveur de la construction d'entrepôts frigorifiques pour le stockage et la manutention de fruits et des jus de fruits. Galerie de photos Géographie Notes et références Voir aussi Articles connexes Port de Rotterdam Portail de Rotterdam Portail du monde maritime
Lekhaven

De Lekhaven is een vooroorlogse haven in Nieuw-Mathenesse in Rotterdam-West. De Lekhaven is gegraven tussen 1912 en 1916 en ontworpen voor de overslag van stukgoed. Het belangrijkste bedrijf dat aan de Lekhaven was gevestigd was Thomsen's Havenbedrijf, een bedrijf dat de overslag van stukgoed combineerde met de functie van passagiersterminal. Aan de oostkant van de Lekhaven werd in 1932 een bedrijfsverzamelgebouw geopend, het Haka-gebouw, dat in de stijl van de nieuwe zakelijkheid is gebouwd. De Lekhaven heeft zwaar te lijden gehad van de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de oorlog was er een basis van de Kriegsmarine en werd de Lekhaven getroffen door het bombardement op Rotterdam-West in 1943. Vervolgens vernielde de Duitse bezetter de haveninstallaties in 1944. Architect Jo van den Broek realiseerde in 1948 een nieuwe loodsen- en kantoorcomplex voor Thomsen's Havenbedrijf. In de jaren zeventig liep de stukgoedoverslag door de containerisatie dramatisch terug. In de jaren negentig is het gebied gesaneerd. Het oostelijke deel van de Lekhaven is gedempt en de loodsen zijn gesloopt ten behoeve van de bouw van koel- en vriespakhuizen voor de op- en overslag van fruit en fruitsappen. De Lekhaven is vernoemd naar de rivier de Lek. Referenties
Mariahoutse Bossen

De Mariahoutse Bossen, ook wel Lieshoutse Bossen of Lieshoutse Heide genoemd, is een langgerekt Nederlands bosgebied van 158 ha dat zich onmiddellijk ten noorden van Mariahout bevindt. Het bos, dat eigendom is van de gemeente Laarbeek is een jonge heideontginning en bestaat voornamelijk uit aanplant van grove den, al zijn er ook andere boomsoorten te vinden, zoals beuken. In het zuidwesten van het gebied ligt het Torreven (soms ook Torrenven of Torenven genoemd). Dit is een langgerekt ven dat dreigde te verlanden en in 1992 is opgeschoond. Het door heiderestanten omgeven terrein wordt nu zodanig beheerd dat de bosrand wordt teruggedrongen, wat de verlanding tegengaat doordat de wind meer spel heeft op het wateroppervlak. Ook worden hier en daar stukken afgeplagd en wordt het terrein begraasd met schapen. In het uiterste westen ligt een militair complex en ten zuiden van de Mariahoutse Bossen vindt men de Heieindse Loop. Het gebied sluit aan op het Vresselse Bos in het westen, op de bossen van Olen en Mosbulten in het zuidwesten, en op de bossen Lijnt en Het Geregt in het oosten. Ten noorden van het gebied ligt een uitgestrekte landbouwontginning. In het zuidoosten sluit een klein moerasgebied, het Rietven, aan op de Mariahoutse Bossen. Dit is tegenwoordig een broekgebied met onder meer berken en zomereiken. Het gebied is vrij toegankelijk. Er zijn wandelingen, ruiterpaden en er is een uitgebreid mountainbikeparcours in het bos uitgezet.
Hackfort Castle

Hackfort Castle is a castle in Vorden, in the Dutch province of Gelderland. The castle is owned by the Vereniging Natuurmonumenten, the Society for Preservation of Nature Monuments. Architectural history Hackfort Castle's earliest known history can be traced back to 1324, when the Lord of Bronckhorst commissioned the building of a castle. In 1392, the lending register of the lords of Bronckhorst mentions "Hacforden", a house with an outer bailey and moat. The castle was largely destroyed by Spanish troops in 1586 during the Eighty Years' War, and later rebuilt in 1598 by Borchard van Westerholt. The castle was considerably remodeled in 1788 by Borchard Frederic Willem van Westerholt. The new structure had a tighter façade with large windows and cross windows with window shutters at the bottom. The gatehouse was demolished, so that the view of the now symmetrical façade and the landing became unobstructed. The moat was also filled in. The castle is surrounded by forests and meadows and includes the watermill of Hackfort. Owners In 1324, a Willem van Bronckhorst sold a share in "Hacvorde" to Jacob van der Welle, who subsequently styled himself Van Hackfort. Leenheer remained the Van Bronckhorsten until 1702. In 1581, the castle came into the Van Raesfelt family's possession via their heiress daughter Jacoba van Hackfort. In 1602, through their daughter Margarethe, it was inherited by her cousin Borchard van Westerholt, who had rebuilt the castle before her death. It remained in the possession of the barons Van Westerholt for centuries. When Borchard Frederik Willem of the Westerholt family died in 1934, he left his five children as heirs. They were all unmarried except for Clara. Clara was evicted in 1935. Her brother and three sisters each retained a quarter share of ownership. In 1964 their 'lady sister' died at The Hague. She left her share in the castle to Natuurmonumenten. In the same year her brother Arend made a will in which he also left his quarter to Natuurmonumenten. Arend and his sisters continued to manage the castle until the last heir died. Arend died on October 8, 1970, his sister Lady Emma on November 28, 1971. The remaining sister, Sannie, was then the sole individual owner of Hackfort. Lady Sannie was the last Westerholt to die on April 14, 1981, with which Hackfort became wholly owned by Natuurmonumenten. See also List of castles in the Netherlands References Sources Kasteel Hackfort op de website Kastelen in Gelderland Geslacht Hackfort, De Graafschap Hackfort. Huis & landgoed. Utrecht, Matrijs, 1998.
Kasteel Hackfort

Kasteel Hackfort is een kasteel in Vorden, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het kasteel is in eigendom van de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten. Bouwkundige geschiedenis In 1392 staat in het leenregister van de heren van Bronckhorst een huis tot "Hacforden" met voorburcht en grachten vermeld. Het is begonnen als een woontoren. Het is grotendeels verwoest door Spaanse troepen in 1586 tijdens de Tachtigjarige Oorlog. In 1598 is het herbouwd door Borchard van Westerholt. Op een gevelsteen staat dit vermeld, alsmede dat het kasteel in 1788 flink verbouwd is door Borchard Frederic Willem van Westerholt. Het werd een strakkere gevel met grote ramen, in plaats van een gevel met uitstekende toiletten en kruisramen met onderin vensterluiken zoals voordien. Het poortgebouw werd gesloopt, zodat het aanzicht op de nu symmetrische voorgevel en het bordes vrij kwam. Ook de grachten werden gedempt. Het kasteel ligt te midden van bossen en weilanden. Bij het kasteel bevindt zich ook de Watermolen van Hackfort. Eigenaren In 1324 verkocht Willem van Bronckhorst een goed te "Hacvorde" aan Jacob van der Welle, die zich daarna Van Hackfort ging noemen. Leenheer bleven de Van Bronckhorsten tot 1702. In 1581 kwam het via de erfdochter Jacoba van Hackfort aan de familie Van Raesfelt. Via hun dochter Margarethe vererfde in 1602 de leenopvolging aan haar neef Borchard van Westerholt, die voor haar overlijden het kasteel weer had opgebouwd. Het is eeuwenlang in bezit van de baronnen Van Westerholt gebleven. Toen Borchard Frederik Willem, de een na laatste generatie uit het geslacht Westerholt, in 1934 overleed, liet hij zijn vijf kinderen als erfgenaam achter. Behalve Clara waren ze allen ongehuwd. Clara werd in 1935 uitgeboedeld. Haar broer en drie zussen bleven eigenaren, elk voor ieder een kwart. In 1964 overleed 'freule zus' uit Den Haag. Zij legateerde haar kwart aan Natuurmonumenten. In datzelfde jaar maakte haar broer Arend een testament waarin hij zijn kwart ook aan Natuurmonumenten naliet. Arend en zijn zussen bleven het beheer houden tot de laatste erfgenaam overleden zou zijn. Arend overleed op 8 oktober 1970, zijn zus freule Emma op 28 november 1971. Zus Sannie voerde daarna als enige het beheer over Hackfort. Freule Sannie overleed als laatste Westerholt op 14 april 1981 waarmee Hackfort geheel in eigendom kwam aan Natuurmonumenten. Literatuur Hackfort. Huis & landgoed. Utrecht, Matrijs, 1998. Verhalen van landgoed Hackfort, Maarten Ettema, Martine Bakker, 2015