NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
АФАС (стадіон)

АФАС (нід. AFAS Stadion) — футбольний стадіон у голландському місті Алкмар. Домашній стадіон місцевого клубу АЗ. Вміщує 19 500 глядачів. Ім'я отримав від спонсора, компанії AFAS, яка займається програмним забезпеченням. Історія Стадіон офіційно відкритий 4 серпня 2006 року товариським матчем проти лондонського «Арсеналу». АЗ програв з рахунком 3:0, а Жилберту Сілва став автором першого голу на стадіоні. Першу гру в Ередивізі проти «НАК Бреда» АЗ виграв з рахунком 8:1, а німецький півзахисник Сімон Ціоммер зробив хет-трик. Стадіон АФАС замінює колишню арену клубу, Алкмардергаут. Головна трибуна має назву «Вікторі Трібюне» (нід. Victorie Tribune), трибуна з фанатською підтримкою — «Ван дер Бен Трібюне» (нід. Van der Ben Tribune) або «Бен Сіде» (нід. Ben-Side), трибуна за іншими воротами — «Алкмардергауттрібюне» (нід. Alkmaarderhouttribune) на честь колишнього стадіону, а трибуна навпроти головної — «Моленар Трібюне» (нід. Molenaar Tribune) на честь засновників АЗ. Офіційна назва — АФАС, але деякі прихильники називають його «Вікторі Стадіон» (нід. Victorie Stadion), назва, яка натякає на переломну перемогу над іспанськими військами, які облягали Алкмар під час вісімдесятирічної війни. З метою подальшого збільшення бюджету клубу Рада АЗ початково ухвалила рішення збільшити місткість стадіону до 30 000 глядачів. Це мало бути досягнуто шляхом додавання другого ярусу до 3 із 4 трибун, залишивши Вікторі Трібюн без змін. Будівництво мало розпочатися у другій половині 2010 року, але воно так і не розпочалося, оскільки головний спонсор клубу та один із головних фінансових вкладників у проєкт, DSB Bank, збанкрутував незадовго до початку робіт. Тому місткість залишилася на рівні 17 023. 10 серпня 2019 року на стадіоні частково обвалився дах, який впав на трибуну Моленар. Під час події ніхто не постраждав. У результаті АЗ решту 2019 року проводив домашні матчі на Карс Джинс Стадіон у Гаазі. У сезоні 2020—21 років стадіон було реконструйовано. Було встановлено новий дах з більшою поверхнею, а місткість була збільшена до приблизно 19 500 глядачів. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт ФК «АЗ» [Архівовано 22 лютого 2011 у Wayback Machine.] (нід.) (англ.)
Goudse Schouwburg

De Goudse Schouwburg is een theater in de Nederlandse stad Gouda. Het huidige theater aan de Boelekade uit 1992 is een ontwerp van AGS Architecten en Planners, J. Paré uit Heerlen. Het interieur is van T. van Bergen uit Delft. De schouwburg bestaat uit een grote zaal met twee halfronde balkons en 813 zitplaatsen, een kleine zaal met 232 plaatsen en een 24 meter hoge toneeltoren met een lichtornament van Margot Zandstra. In 1994 ontving de schouwburg de Architectuuronderscheiding van de stad Gouda, een publieksprijs. In 2011 werd de Goudse Schouwburg door de Vereniging Vrije Theaterproducenten uitgeroepen tot Theater van het Jaar. In 2016 en 2017 won het de verkiezing van ‘Het meest gastvrije theater van Nederland’. In het theater wordt onder meer muziek, opera, musical, dans, toneel en cabaret opgevoerd. Geschiedenis De geschiedenis van de Goudse Schouwburg gaat terug naar de Sociëteit Ons Genoegen, opgericht in 1854, die de zaal Kunstmin in eigendom had. In 1913 werd naast deze zaal de Nieuwe Schouwburg geopend. Tot 1971 werd het gebouw verhuurd aan een stichting waarin zowel de gemeente Gouda als de Sociëteit Ons Genoegen deelnamen. Na dat jaar kwam de Schouwburg in zijn geheel in handen van Stichting Schouwburgcomplex Gouda. Deze stichting was ook verantwoordelijk voor de exploitatie van de voormalige Arcade Bioscoop, elders in het centrum van Gouda. Cinema Gouda, de nieuwe bioscoop, is daarvoor in de plaats gekomen. De schouwburg uit 1913 werd in 1992 afgebroken, nadat eerder dat jaar het huidige theater zijn deuren op dezelfde locatie opende.
Felix Meritis

Felix Meritis (dt. „glücklich durch Verdienste“) ist ein Gebäude in Amsterdam, das der niederländische Architekt Jacob Otten Husly (1738–1796) im Louis-seize-Stil erbaut hat. Das Gebäude liegt an der Keizersgracht und zählt heute als Rijksmonument als „23. Fenster“ des Canon van Amsterdam (→Geschichte Amsterdams). Geschichte 1777 gründete sich in Amsterdam, ganz im Sinne der Aufklärung, eine philanthropische Gesellschaft gleichen Namens. Am 31. Oktober 1788 öffnete das Haus wie auch die gleichnamige Gesellschaft zum ersten Mal ihre Türen für die Öffentlichkeit. Haus und Gesellschaft fanden sehr schnell ihren Platz in der niederländischen Gesellschaft. Im 19. Jahrhundert galt der Konzertsaal des Felix Meritis als wichtigster Konzertsaal der Stadt. Clara und Robert Schumann und Camille Saint-Saëns gastierten hier; ebenso waren Johannes Brahms, Julius Röntgen u. a. hier zu hören. Der Musiksaal wurde auch für naturwissenschaftliche Experimente genutzt. In einem Hörsaal wurden literaturwissenschaftliche Vorträge gehalten und auf dem Dach ein astronomisches Observatorium eingerichtet. Auf diese Weise entwickelte Felix Meritis sich im 19. Jahrhundert zu einem Zentrum von Kultur, Wissenschaft und Technik. 1888 wurde die Gesellschaft Felix Meritis in ihrer ursprünglichen Form aufgelöst und das Gebäude wurde vom Verlag Holdert & Co (De Telegraaf, De Courant u. a.) übernommen. Als 1932 große Teile des Gebäudes einem Brand zum Opfer fielen, blieb es bei notdürftigen Reparaturen. Erst nach Ende des Zweiten Weltkriegs wurde das Gebäude grundlegend renoviert und 1947 etablierte sich dort die Zentrale der Communistische Partij van Nederland (CPN). Zwischen 1947 und 1981 war auch die Redaktion der parteieigenen Zeitung De Waarheid bei Felix Meritis untergebracht. Die CPN warb mit dem Haus (und natürlich auch mit dem Namen), so dass in den Niederlanden der Nachkriegszeit der Begriff Felix Meritis beinahe zum Synonym für Kommunismus wurde. 1988 wurde in Amsterdam The Felix Meritis Foundation (FMF) gegründet, welche sich ausschließlich dem kulturell-künstlerischen Engagement verschrieben hat. Ihr Motto lautete „Connecting Cultures“. Die FMF konnte von der CPN das Gebäude übernehmen und residierte hier bis 2014. Nachdem die Stiftung im Februar 2014 Insolvenz angemeldet hatte, kaufte die Gemeinde Amsterdam das Gebäude an der Keizersgracht 324. Literatur Loes Gompes, Merel Ligtelijn: Spiegel van de Amsterdam. Geschiedenis van „Felix Meritis“ Stichting Felix Meritis, Amsterdam 2008, ISBN 978-90-5170-979-7. Geert Mak: Amsterdam. Biographie einer Stadt. 2. Auflage. Siedler, Berlin 2006, ISBN 3-442-73515-7. Einzelnachweise Weblinks Homepage von Felix Meritis
Maasbrug bij Wessem

De Maasbrug in Wessem vormt een belangrijke Noord-Zuidverbinding in Zuid-Nederland. De brug maakt deel uit van de autosnelweg A2 en ligt tussen Wessem en Maasbracht. Ook is er aan de westzijde van de brug een parallelweg voor langzaam verkeer. Bouw Met de bouw van de brug werd begonnen in 1962. De Maasbrug bij Wessem is op 22 januari 1966 opengesteld voor het verkeer, daarvóór moest men gebruikmaken van het veerpont tussen Wessem en Maasbracht. Vanwege het toenemende verkeer werd die situatie problematisch, maar na de opening van de Maasbrug in 1966 verbeterde dit. In 2007 en 2011 kreeg de brug een grote opknapbeurt. De brug heeft een totale lengte van 510 meter en overspant zowel de Maas als de monding van het parallel daaraan gelegen Julianakanaal. Het is een van de laatste bruggen die geen vluchtstroken heeft, later zijn de meeste bruggen toekomstvaster gebouwd. Het was de eerste rivierbrug in Nederland die als betonnen kokerbrug is aangelegd. Tevens was het de eerste autosnelwegbrug in Nederland die het principe van vrije uitbouw gebruikte. Anders dan bij de vijf weken eerder geopende Zeelandbrug, de eerste grote kokerbrug in Nederland, werd hier geen kraanconstructie over de gehele overspanning gebouwd, maar werd de brug volgens het moderne uitbouwprincipe aangelegd. Belangrijke verbinding De A2/E25 en daarmee de Maasbrug is de belangrijkste weg richting Zuid-Limburg. Ook is het een belangrijke vakantieroute vanuit Nederland naar Zuid-Europa. In de directe nabijheid is de binnenhaven van Maasbracht een belangrijke bestemming voor industrieel verkeer. Externe links Maasbrug op bruggen database NBS[dode link] Wegenwiki
De Koe (Veere)

De Koe is een korenmolen aan de Warwijcksestraat aan de rand van Veere, bij de vestingwallen van Veere. Het is een ronde, uit baksteen opgetrokken stellingmolen uit 1909 en in de Zeeuwse traditie gewit. De molen is gedekt met zink en heeft een vlucht van 23,50 meter. Het is een beeldbepalende molen die van alle kanten goed zichtbaar is gelegen. De Koe is maalvaardig. De molen is gebouwd op een plaats waar eerder een grondzeiler uit 1736 stond die door brand werd verwoest. Galerij
Phare de Hoek van 't IJ

Le phare de Hoek van 't IJ est un phare actif situé à l'est de Durgerdam sur la commune d'Amsterdam, province de Hollande-Septentrionale aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat, l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1981 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas. Le site est Patrimoine mondial de l'UNESCO. Histoire La tour primitive a été construite en 1700-1701, en même temps que le phare De Ven et celui de Marken. Ces trois phares marquaient le trajet entre la mer des Wadden et Amsterdam sur la rive de l'IJsselmeer. De ces trois tours, seul De Ven est encore en service, les deux autres ont été remplacés au 19e siècle par des tours en fonte. Ces trois phares ont bénéficié d'une invention de luminaire de Jan van der Heyden déjà utilisé à Amsterdam. Le père et le fils Van der Heyden ont fourni le matériel pour les trois phares. Le phare actuel, mis en service en 1893, est situé à environ un kilomètre à l’est de Durgerdam, sur le Vuurtoreneiland, île dans l’IJmeer, dans la réserve naturelle d'IJdoorn de la Natuurmonumenten, située à l’extérieur de la digue au sud-est d’Uitdammerdijk. En 1809, un poste militaire fut établi sur l'île, qui en 1844 devint une véritable fortification incluse dans la Ligne de défense d'Amsterdam en 1883. L'île a été reliée au continent en 1996 par un pont. En 2001, le signal de brouillard a été désactivé. La lumière dans le phare a été éteinte en 2003 , après le départ à la retraite du dernier gardien de phare. Le feu est de nouveau opérationnel depuis 2005. L’île appartient à l’État et est gérée par l'Office des forêts. Description Ce phare est une tour métallique de forme conique à jambages et à claire-voie de 5 étages, avec une galerie et une lanterne de 19,5 m de haut, avec le dernier étage fermé. Le local et la lanterne sont peintes en blanc et la lanterne à un dôme en cuivre. Son feu à occultations émet, à une hauteur focale de 18 m, un éclat blanc et rouge selon secteurs de 3 secondes par période de 5 secondes. Sa portée est de 14 milles nautiques (environ 26 km) pour le feu blanc et 11 milles nautiques (environ 20 km) pour le feu rouge. Identifiant : ARLHS : NET-010 ; NL-1710 - Amirauté : B0835 - NGA : 114-.... . Caractéristique du feu maritime Fréquence : 5 secondes (WR) Lumière : 3 secondes Obscurité : 2 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Hoek van 't IJ » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Hoek van 't IJ - Site Lightphotos.net (en) Hoek van 't IJ Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail d’Amsterdam
Hoek van 't IJ

De vuurtoren Hoek van 't IJ is een monumentaal bouwwerk ten oosten van de plaats Durgerdam in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De vuurtoren bevindt zich ongeveer een kilometer ten oosten van Durgerdam op het Vuurtoreneiland in het IJmeer bij de landpunt Hoek van 't IJ in het natuurgebied IJdoorn, dat buitendijks is gelegen ten zuidoosten van de Uitdammerdijk. De toren is in 1701 begonnen als een vierkante vuurtoren. Dit was er een van drie vuurtorens bij Marken, De Ven en Hoek van 't IJ waartoe in 1699 werd besloten om de route van de Waddenzee naar Amsterdam te markeren. De torens waren voorzien van olielampen volgens het ontwerp van Jan van der Heyden. Aanvankelijk was de toren, net als bij De Ven nu nog het geval is, een vierkant, stenen gebouw. In 1809 werd op het eiland een militaire post gevestigd, die in 1844 werd uitgebouwd tot een heus vestingwerk. Dat werd in 1883 opgenomen in de Stelling van Amsterdam. Beschrijving De huidige toren uit 1893 telt vijf verdiepingen en heeft een conische vorm. De onderste vier etages vormen een opengewerkte, achtkantige toren van gietijzer en profielstaal. Alleen de bovenste verdieping is gesloten. Het lichthuis is voorzien van een koperen koepel en de toren heeft een balustrade. Waarschijnlijk is de toren ontworpen door de bouwkundige Adrianus Cornelis van Loo. De vuurtoren is 19,5 meter hoog. Voor de vuurtorenwachter werd een aparte Lichtwachterswoning gebouwd, de huidige dateert uit 1951. In de gevel van deze woning is de gedenksteen van de oorspronkelijke vuurtoren uit 1701 ingemetseld. Het eiland werd in 1996 met een brug aan het vasteland verbonden. In 2001 werd het mistsein uitgeschakeld. Het licht in de vuurtoren werd in 2003 gedoofd, na de pensionering van de laatste vuurtorenwachter. Sinds 2005 is het licht weer in bedrijf. Het eiland is staatseigendom en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. De toren is sinds 1981 erkend als rijksmonument. Vanaf 21 juni 2016 is het licht (weer) gedoofd. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Externe link Vuurtorens in Nederland: Hoek van 't IJ Staatsbosbeheer: Vuurtoreneiland
Sittard War Cemetery

Sittard War Cemetery is een Brits ereveld gelegen aan de Kromstraat in de wijk Ophoven in de Nederlandse plaats Sittard. Beschrijving Op de begraafplaats liggen 252 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven, afkomstig uit landen van het Gemenebest. Het merendeel van de hier begraven doden is gesneuveld in januari en februari 1945, alsook enkelen in november 1944. De meesten behoorden tot de Schotse regimenten van de 52nd (Lowland) Division, dat betrokken was bij de gevechten (onder de naam Operation Blackcock) in de omgeving, van 18 tot 24 januari 1945. Die hadden tot doel een door de Duitsers bezette saillant ten westen van de Roer te veroveren. Dennis Donnini, die op 19-jarige leeftijd sneuvelde, ligt ook hier begraven. Hij is de jongste soldaat uit de Tweede Wereldoorlog die werd onderscheiden met het Victoria Cross. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. Beheer De Commonwealth War Graves Commission is verantwoordelijk voor de begraafplaats. Er zijn een register en een gastenboek aanwezig. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe links De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission
Zuiderhofje

Het Zuiderhofje is een hofje in de Noord-Hollandse stad Haarlem. Het hofje is gelegen aan de Zuiderstraat 12 in de Vijfhoek in Haarlem-Centrum. Het Zuiderhofje werd gesticht in 1640 door Jacques van Damme en zijn vrouw Elisabeth Blinckvliedt. In de periode 1891-1894 werd het hofje volledig herbouwd naar ontwerp van Ant. J. Salm. Sindsdien resteren er nog 14 woningen binnen het hofje. Het hofje was bestemd voor alleenstaande Doopsgezinde vrouwen op leeftijd, maar er mogen thans ook niet-Doopsgezinden wonen. Het hofje wordt, net als de meeste hofjes, bestuurd door een College van regenten en regentessen. Zij bepalen het beleid, beheren het geld en zorgen voor het onderhoud van de huisjes. Het Zuiderhofje is geheel zelfstandig. De binnenplaats van het hofje is enkel te bereiken via de centrale hal van het hoofdgebouw aan de Zuiderstraat. Het hofje kende ook een achteruitgang door middel van een poort. Deze kwam uit op de inmiddels verdwenen Boeresteeg, thans het Doelenplein. Het Zuiderhofje is niet open voor publiek. Zie ook Zuiderhof (doorverwijspagina)
Kasteel Lunenburg

Kasteel Lunenburg is een Nederlands kasteel in Langbroek (gemeente Wijk bij Duurstede) in de provincie Utrecht. Lunenburg is een woontoren aan de zuidkant van de Langbroekerwetering. Geschiedenis De eerste vermelding dateert uit 1339 als een zekere Arnold van Zijl zich "van Lunenburg" noemt. De status van de familie van Zijl ging in de 15e eeuw achteruit. In 1402 werd de toren door de domproost aan Gijsbrecht van Lockhorst in leen gegeven: Item Ghijsbrecht van Lochorst hout van den domproest een toerne te Lunenborch met enen merghen lants daer die toern opstaet inder manieren als die brieve inhouden die daer op sijn Twintig jaar later, in 1422, werd Gijsbrecht de Ridder beleend met het goed. Een nazaat van hem, Willem de Ridder, moest echter wegens schulden de toren verkopen. Vanaf de 18e eeuw Hendrik Ruysch (1702-1776) was Heer van Lunenburg. In 1772 werd Lunenburg in de Tegenwoordige Staat omschreven als: bestaande insgelijks in een zwaaren Tooren, met twee windijzers voorzien. Daar is egter, ook een bekwaam Heerenhuis, waar van men, met een houten brug, naar den ouden Tooren gaat, die rondom met eene ruime graft omvangen is. Na diverse keren van eigenaar te zijn gewisseld kwam het goed in handen van de familie Van Lynden. Rond het einde van de 18e eeuw liet de familie Van Lynden de gracht dempen, de bebouwing van het voorplein afbreken en de toren uitbouwen tot een gepleisterd classicistisch landhuis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het huis, dat nog nooit een belegering had doorstaan, in september 1944 door een bombardement van de geallieerden zwaar beschadigd; waarschijnlijk omdat er Duitse legervoertuigen onder de bomen stonden geparkeerd. Een deel van de 19e-eeuwse aanbouw werd getroffen en in de toren ontstond een zware scheur. Al vlak na de oorlog werden er een aantal restauratieplannen gemaakt, allen uitgaande van gedeeltelijk of geheel herstel van het classicistische huis. Door gebrek aan financiële middelen haalden deze plannen het niet. Toen de eigenaar E.R. van Eibergen Santhagens in 1958 overleed was het landhuis onbewoonbaar. Hij liet het landgoed na aan zijn secretaris. Met de aanvraag van een sloopvergunning leek het einde van het kasteel nabij. In 1968 kwam de toren in handen van de K.F. Hein Stichting welke fondsen verstrekte voor herstel. Bij de restauratie in 1968-'70, onder leiding van architect E.A. Canneman, kreeg de toren zijn middeleeuwse gedaante terug. Aan de hand van 18de-eeuwse tekeningen en prenten reconstrueerde men ook de slotgracht en de houten brug die van de voorburcht naar de hoofdverdieping van de toren leidt. De 17de-eeuwse woning met stal op de voorburcht werd ook gereconstrueerd. De uit 1865 daterende brug, het monumentale toegangshek en het gepleisterde koetshuis bleven gehandhaafd. Toegankelijkheid Het kasteel is niet toegankelijk. Af en toe worden er open tuindagen georganiseerd en is de tuin toegankelijk voor het publiek. Externe link Vermelding van Lunenburg op de opentuinagenda pagina
De Beer (réserve naturelle)

Le domaine de la Couronne De Beer devenu ensuite la réserve ornithologique De Beer, l'île aux oiseaux De Beer, également connu souvent sous le nom de Hoek van Holland, coin de Hollande, était une réserve naturelle située sur un ancien banc de sable au large de l'île de Rozenburg. En 1872, lors de la construction du Nieuwe Waterweg la réserve a été séparée du continent mais reliée à l'île de Rozenburg. Pendant la seconde guerre mondiale, l'occupant allemand a bétonné quelque 400 hectares en construisant des bunkers. En 1964, lors de la création de l'Europoort, la réserve dut laisser sa place au Canal de Beer et disparut. Sources Beusekom G. van, Kooymans F.P.J., Rutten M.G., Tinbergen N.; Het Vogeleiland, met een inleiding door Jac P. Thijsse, z.j. (circa 1930), uitgegeven door A.G. Schoonderbeek, Laren Portail des lacs et cours d'eau Portail de Rotterdam
De Beer (natuurgebied)

Het kroondomein De Beer, later vogelreservaat De Beer of ook wel vogeleiland De Beer genoemd, was een strandvlakte waarop plaatselijk een onderbroken lage duinenrij met struikgewas en elders rietmoeras tot ontwikkeling was gekomen. Het lag ten noorden van de Maasmonding aan de Hollandse kust. Van oudsher stond dit gebied ook bekend als de Hoek van Holland. Door de aanleg van de Nieuwe Waterweg in 1872 werd het gebied afgesneden van het vasteland van Zuid-Holland en toegevoegd aan het eiland Rozenburg. In 1935 werd het 1300 hectare grote natuurgebied door de Nederlandse staat in beheer gegeven aan de stichting De Beer. Er broedden vele kust- en zeevogels. Bijzonder was de aanwezigheid van een broedkolonie van de grote stern. In de nazomer was de doortrekkende morinelplevier op het groene strand van De Beer een bekende en beroemde gast. In de Tweede Wereldoorlog werd bijna 400 hectare uniek getijdengebied ingepolderd. Door de Duitse bezetter werden in het kader van de Atlantikwall op zeer grote schaal betonnen verdedigingswerken aangelegd. Na 1945 vestigde de Nederlandse krijgsmacht er een legerplaats in reeds aanwezige barakken en ook veel andere installaties bleven in militair gebruik. Prins Bernhard kwam graag op De Beer om er met zijn vrienden de drijfjacht te beoefenen. Die situatie veranderde in 1964 toen ter plaatse een groot deel van Europoort werd aangelegd. Niet alleen de militairen en de jagers verdwenen, ook de bunkers, de duinen en de moerassen moesten plaats maken voor havens, olie-opslagtanks en chemische industrie. Voor het vogelreservaat betekende dit het definitieve einde. Het deel van Europoort met de naam Beerkanaal ligt ongeveer op de plaats van het vroegere natuurgebied. Aan de westzijde van de monding van dit kanaal ligt het Beereiland. Literatuur Beusekom G. van, Kooymans F.P.J., Rutten M.G., Tinbergen N.; Het Vogeleiland, met een inleiding door Jac P. Thijsse, (1930), uitgegeven door A.G. Schoonderbeek, Laren Buijsman, E.; Een eersteklas landschap. De teloorgang van natuurmonument De Beer, (2007), uitgeverij Matrijs, Utrecht. Zie ook Kleine Beer (natuurgebied) Externe link Website over natuurmonument De Beer
Ceres (Spijk)

De Ceres is een koren- en pelmolen in het Groningse Spijk. De molen werd in 1839 gebouwd door de familie Houtman. Tot ongeveer 1987 is een nazaat van deze familie actief geweest op deze molen. Sindsdien zijn er vrijwillige molenaars actief. De molen is qua inrichting erg uniek en wordt als lesmolen voor het pellen gebruikt. Tegenwoordig is hij eigendom van de Stichting Het Groninger Landschap. Bijzonder aan deze molen is verder dat de houten onderbouw rust op stenen stiepen, taps toelopende blokken die fungeren als fundamenten voor het molenlichaam. Benevens een rietgedekte kap. De molen is vernoemd naar Ceres, de Romeinse godin van de akkerbouw en het graan. Zaterdag in de oneven weken van 13:00 tot 17:00 uur is de molen te bezoeken. Externe links groningerlandschap.nl molendatabase.nl spijk.net