NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Internationaler Naturpark Bourtanger Moor-Bargerveen

Het Internationaler Naturpark Bourtanger Moor-Bargerveen is een grensoverschrijdend natuurpark volgens Duits concept in Zuidoost-Drenthe, het Eemsland en het Grafschaft Bentheim. Het gebied is 160 km² groot, waarvan 134 km² in Duitsland en 26 km² in Nederland. Het gebied was oorspronkelijk onderdeel van het 3000 km² grote Bourtangermoeras dat grotendeels verveend is. Zuidoost-Drenthe en aangrenzende gebieden in het Eemsland en Graafschap Bentheim behoorden tot de laatste delen die verveend werden. Dit gebeurde vanaf het midden van de 19e eeuw. In het natuurpark bevinden zich deels vergraven restanten van dit hoogveenmoeras en veenkoloniale landschappen die gekenmerkt worden door kanalen, lintdorpen, landbouw en in het Duitse deel ook nog vervening. Een andere veelgebruikte naam is Internationaler Naturpark Moor. Het Nederlandse deel van het natuurpark bestaat grotendeels uit natuurreservaat het Bargerveen (2.100 hectare), waar de vervening is gestopt en waar geprobeerd wordt door vernatting weer levend hoogveen te laten ontstaan. Ook in het Duitse deel hebben vergraven venen deze bestemming gekregen, zodat in totaal 39 km² veenmoerasreservaat in het natuurpark is. Tezamen met de landschapsreservaten is er in totaal 46 km² aan reservaatsgebied. Het natuurpark werd gesticht door op 1 juni 2006 de vereniging Internationaler Naturpark Bourtanger Moor-Bargerveen op te richten. Deze vereniging is gevestigd in Meppen. Het doel van de vereniging is om binnen het natuurpark "het behoud en beheer van de karakteristieke kwaliteiten van natuur en landschap te bevorderen." Twee jaar eerder had het onderzoek Veenland - internationaler Naturpark Moor gepleit voor een grensoverschrijdend natuurpark. De oppervlakte natuurgebied voldeed aan normen die in Duitsland aan een Naturpark gesteld worden. Bovendien is de status van Naturpark gunstig voor het verkrijgen van project- en Europese subsidies. Het onderzoek stelde voor om drie soorten gebieden te onderscheiden: Landbouwgebieden en wegen, Extensieve landbouwgebieden en bufferzones, Kwetsbare moerasreservaten en Ecologische verbindingszones. In het bestuur van de vereniging zijn vertegenwoordigd: Landkreis Emsland, provincie Drenthe, Graftschaft Bentheim, de gemeenten Twist, Geeste, Wietmarschen en Emmen, Stadt Meppen en Stadt Haren .
Luchtsingel

De Luchtsingel was tussen 2015 en 2024 een verhoogde loopbrug in het centrum van Rotterdam. Hij verbond de Schiekade en het Pompenburg met het Hofpleinlijnviaduct. Project In 2011 organiseerde de gemeente Rotterdam een wedstrijd voor "projecten [...] die de verlevendiging van de stad bewerkstelligen en de kwaliteit van leven in de stad [...] verbeteren". Een groep deskundigen maakte een selectie waarop burgers konden stemmen. Met 20.000 stemmen (48% van het totaal) won het architectenbureau ZUS in 2012 met zijn plan voor onder meer de Luchtsingel. Zij ontvingen van de gemeente vier miljoen euro om hun plannen te realiseren. Naast het prijzengeld hielden ze ook een crowdfundingsactie. Voor 25 euro konden mensen hun naam laten vermelden op een van de 17.000 planken, waarmee 100.000 euro werd opgehaald. Van hun plannen was 1,3 miljoen euro begroot voor de Luchtsingel zelf, maar uiteindelijk ging daar 2,5 miljoen euro aan op. De Luchtsingel werd officieel geopend in 2015. Verval Vrij snel na oplevering werd er al gesproken over verval. Er werd geklaagd over urine en ontlasting op de brug. Ook waren er vaak graffitispuiters actief, de gemeente zag zich genoodzaakt de constructie elke twee weken opnieuw geel te laten verven, wat 75.000 euro per jaar kostte. Begin 2022 concludeerde men dat door houtrot en verzakkingen de brug niet langer veilig was. In mei van dat jaar werd daarom besloten delen van de Luchtsingel af te sluiten. Een geplande reparatie zou heropening in september mogelijk maken. Eind 2024 werd de 'verbindende brug' wegens bouwvalligheid door houtrot definitief gesloopd.
Deltawerk //

Deltawerk // est une œuvre d'art paysager réalisée en 2018 par RAAAF | Atelier de Lyon, dans le Waterloopbos, à Noordoostpolder, au Pays-Bas. L'œuvre est une transformation du Deltagoot (canal Delta), une ancienne installation d'essai du laboratoire d'hydraulique De Voorst qui a servi de modèle d'essai pour le plan Delta. Cette installation a été désaffectée en 2015 et remplacée par le Deltagoot (canal Delta) à Delft. Le Deltagoot était un canal en béton de 240 mètres de long et de 7 mètres de profondeur, entouré de sable de part et d'autre. Pour sa construction, le sable environnant a été excavé, submergeant ainsi le béton qui l'entourait. À la moitié du canal, le mur de béton a été scié en deux et les murs ont été placés en diagonale sur la structure. Cette interruption a également permis de créer une passerelle au-dessus du canal. Le béton a été rendu rugueux pour faciliter la croissance des lichens. La structure a été inaugurée le 27 septembre 2018. Galerie Voir aussi Bunker 599 Références Portail des Pays-Bas
Deltawerk //

Deltawerk // is een landschapskunstwerk in het Waterloopbos in de Noordoostpolder uit 2018 van RAAAF | Atelier de Lyon. Het kunstwerk is een transformatie van de Deltagoot, een voormalige testfaciliteit van het Waterloopkundig Laboratorium De Voorst als testmodel voor de Deltawerken. Deze faciliteit werd in 2015 buiten gebruik gesteld en is vervangen door de Deltagoot in Delft. De Deltagoot was een 240 meter lange en 7 meter diepe betonnen gootbak, ingebed in zand. Voor het kunstwerk is het omliggende zand afgegraven waardoor het beton rondom in water is komen te liggen. Halverwege de goot is de betonnen wand doormidden gezaagd en zijn de wanden schuin overdwars op het werk geplaatst. Door deze onderbreking kon tevens een wandeldoorgang worden gecreëerd over de goot. Het beton is opgeruwd om begroeiing met korstmossen te faciliteren. Het kunstwerk werd 27 september 2018 geopend. Afbeeldingen Zie ook Doorgezaagde bunker
Prinses Amaliaplein

Het Prinses Amaliaplein is een plein in Amsterdam-Zuid. Het plein is al te zien op Plan Zuid van Hendrik Petrus Berlage uit 1917. Het vormt het sluitstuk van de Minervalaan richting het Zuiderstation. Het zou echter nog jaren duren voordat de stad dit punt bereikte, maar de grondtekening is eigenlijk nauwelijks veranderd. Op dat uitgetekende plan is een open ruimte te zien in de vorm van een vijfhoek. In de loop der jaren verschenen er dan gebouwen, waarbij ten zuiden van de Prinses Irenestraat geheel andere bebouwing (kantoren) staat dan ten noorden (luxe stadsvilla’s). Dat leverde weliswaar een vierkant op, maar de inrichting van de plein kreeg opnieuw de vorm van een vijfhoek met een van de punten wijzend naar het Zuidplein. Het leverde de plaatselijk bijnaam voor dit plein op: De Vijfhoek. Naar het zuiden toe sluit het middels brug 863 (hier dus een tunnel) met daarop de Strawinskylaan aan op het genoemde plein Zuidplein met daarachter liggend het Station Amsterdam Zuid. Door de almaar toenemende bedrijvigheid in de buurt; het World Trade Center Amsterdam ligt aan het Zuidplein, en de verdere ontwikkeling van de Zuidas vond de gemeente het verstandig dit plein een officiële naam te geven: Prinses Amaliaplein. De naam De vijfhoek was namelijk nergens vastgelegd en dus ook niet vindbaar op digitale kaarten. Vastlegging van die naam kon toen al niet meer, doordat op dat plein de in- en uitgang kwam van een fietsenstalling (Strawinskyfietsenstalling van Wurck) en de vijfhoekige vorm daardoor verloren was gegaan. Het plein werd in 2018/2019 verder heringericht in overleg met de buurt. Naamgeving Op 29 december 2019 besloot Burgemeester en wethouders van Amsterdam het plein te vernoemen naar Catharina-Amalia Beatrix Carmen Victoria van Oranje-Nassau, roepnaam Amalia. Men koos voor prinses Amalia omdat meerdere straten hier vernoemd zijn naar leden van het koningshuis (Prinses Irene, Prinses Marijke en Prinses Margriet en het Beatrixpark). In eerste instantie had de gemeente een park naar haar willen vernoemen; het Prinses Amaliapark, dat zou komen te liggen in de hoek van de Vivaldistraat, Hector Berliozlaan. Het park verdween van de tekentafel, de naam Amaliapark werd per gelijke datum ingetrokken waardoor de naam Prinses Amalia “vrijkwam”. Amsterdam kent in Oud-West de Amaliastraat, die vernoemd is naar Amalia van Solms, echtgenote van Frederik Hendrik van Oranje. De naam van de naar haar vernoemde straat begint aan het naar hem genoemde Frederik Hendrikplantsoen.
Brug 1000

Brug 1000 is een vaste brug in de vorm van een viaduct in Amsterdam-Noord. Ze is gelegen over de Nieuwe Leeuwarderweg die hier omringd wordt door het Noorderpark en voorheen het Volewijkspark doorsneed. De brug dateert uit 2010/2011 en bestaat uit een lange enigszins boogachtige betonnen overspanning op twee betonnen pijlers in de vorm van jukken. De onderbouw vertoont gelijkenis met de Hederabrug (brug 998) en Klimopbrug (brug 999) uit dezelfde tijd en van dezelfde ontwerper West 8. In de brugpijlers zijn bladmotieven terug te vinden. Daar waar voor de Hedera- en Kimopbrug deze motieven ook terug te vinden zijn in de leuningen/balustrades, heeft Brug 1000 leuningen/balustrades van strekmetaal. Opklimmend per brugnummer liggen de drie bruggen steeds schever over zowel de Nieuwe Leeuwarderweg als de rails van de Noord-Zuidlijn. Brug 1000 was overigens niet de duizendste brug in Amsterdam. Dat zou volgens gegevens van de gemeente brug 684 zijn; zij kreeg dan ook de naam Duizendste brug.
Grote Beek (psychiatrisch ziekenhuis)

De Grote Beek is een psychiatrisch ziekenhuis in de stad Eindhoven, gelegen aan de Boschdijk. Voorgeschiedenis Aan het eind van de 19e eeuw nam het rijk de verplichting op zich de zorg voor zwakzinnigen voor zijn rekening te nemen. Het opende daartoe een rijkskrankzinnigengesticht in Medemblik, dat al spoedig te klein werd en een dependance kreeg in Grave. Toen ook die combinatie begin 20e eeuw vol zat werd gekeken naar een nieuwe locatie. Daarbij kwam het voor het probleem te staan dat niet iedereen een dergelijk gesticht in zijn gemeente wilde hebben en anderzijds dat Medemblik deze werkgever niet kwijt wilde. Het rijk leurde jaren met de patiënten, waarbij gestichten in Driebergen, Castricum en Harderwijk geopperd werden en weer afvielen. Eindelijk in 1913 kon een aanbesteding plaatsvinden van het Rijkskrankzinnigengesticht Eindhoven. Toen de aanbesteding rond was, werd de bouw vertraagd door een gebrek aan bouwmaterialen als gevolg van de Eerste Wereldoorlog. Geschiedenis Dit ziekenhuis werd op 15 februari 1918 in gebruik genomen onder de naam Rijkskrankzinnigengesticht. Aanvankelijk waren er ongeveer 900 bewoners. Later veranderde de naam in Rijks Psychiatrische Inrichting (R.P.I.) en nog later kreeg het de naam De Grote Beek. Het voorvoegsel Rijks wijst er op dat er ook een gesloten inrichting bij behoorde, waar terbeschikkinggestelden verbleven. Een dergelijke inrichting is ook tegenwoordig nog aanwezig onder de naam Woenselse Poort. Het oorspronkelijke complex omvatte een aantal karakteristieke gebouwen, waaronder het naar de straat gekeerde hoofdgebouw en het ketelhuis. Het hoofdgebouw is streng symmetrisch en het middendeel is voorzien van een torentje. In latere tijden zijn er diverse gebouwen en paviljoens bijgebouwd. Het voormalige administratiegebouw, de kapel met foyer en het ketelhuis vallen onder de bescherming van een rijksmonument, mede vanwege de neorenaissancestijl waarin destijds gebouwd werd binnen de (voorloper van de) Rijksgebouwendienst. Landgoed Het terrein van de Grote Beek is omvangrijk en is aangelegd op een voormalig landgoed, Vredeoord genaamd, dat vanaf 1839 werd ontwikkeld op een stuk droge heidegrond. Het bestaat voornamelijk uit droog naaldhout met enkele vennen. Midden op het terrein bevindt zich ook een groot transformatorstation dat de stad Eindhoven van stroom voorziet. Het terrein is tegenwoordig opengesteld. Er zijn wandelingen uitgezet en er zijn ook activiteiten voor ambulante cliënten en voor het publiek. Ook vindt men er tuinen, een kinderboerderij, moderne kunst, gedichten en dergelijke.
Spoorbrug Zaandam

De Spoorbrug Zaandam in Zaandam, overspant de Zaan en maakt deel uit van de spoorlijn Zaandam - Enkhuizen. De brug is een draaibrug. Historie Voorheen lag hier een enkelspoors draaibrug, gebouwd in 1884. Deze brug had twee openingen van 18 meter. Nabij deze brug was de Stopplaats Zaanbrug. Afbeeldingen
Blauwbrug

Blauwbrug (česky „Modrý most“) je historický most přes řeku Amstel v Amsterdamu. Spojuje náměstí Rembrandtplein s náměstím Waterlooplein a leží jižně od komplexu budov Stopera. Most získal své jméno podle dřevěného „modrého mostu“, který zde stál od roku 1600, ale dnes již neexistuje. Byl natřen modrou barvou, která je charakteristická pro nizozemskou vlajku. Svůj název si most zachoval i po roce 1883, kdy byl nahrazen novým mostem, jehož architektura je inspirována několika mosty přes Seinu v Paříži, například mostem Pont Alexandre III. Tento kamenný most má tři oblouky pro proplouvání lodí a je bohatě zdobený. Pilíře jsou tvarovány jako lodní přídě a na jejich vrcholu jsou sloupy s motivy listů, tvářemi a rakouskou císařskou korunou, která je také součástí městského erbu. Také sloupy lamp jsou zdobeny lodními motivy a samotné lampy mají tvar císařských korun. Přes most vede silnice, po které jezdí také tramvaj. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Blauwbrug na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Blauwbrug na Wikimedia Commons
Blauwbrug

Die Blauwbrug (deutsch Blaubrücke) ist eine Brücke über den Fluss Amstel in Amsterdam. Sie verbindet die aus westlicher Richtung kommende Amstelstraat mit dem Waterlooplein. Die bereits dritte Brücke an dieser Stelle verdankt ihren Namen einem Vorgängerbau, dessen Holzteile mit blauer Farbe lackiert waren. Geschichte Das Bauwerk wurde von den niederländischen Architekten Bastiaan de Greef und Willem Springer im Stil des Eklektizismus entworfen. Vorbild waren die aufwendig gestalteten Seinebrücken in Paris. Die damaligen Stadtarchitekten planten diese und die zeitgleich errichtete Brücke Hogesluis im Auftrag des städtischen Planungsbüro Publieke Werken anlässlich der 1883 stattfindenden Internationalen Kolonialen Ausstellung. Die Hälfte der Baukosten der Blauwbrug wurden von der Amsterdamer Omnibus-Gesellschaft übernommen. Im Jiddischen heißt die Brücke Bloubrik. Das Bauwerk, das zum damaligen Judenviertel um den Waterlooplein führt, kommt in einigen jüdischen Sprichwörtern vor. Die Laternen sind mit der österreichischen Kaiserkrone geschmückt. Während der Thronübergabe an Königin Beatrix am 30. April 1980 kam es auf der Brücke zu Straßenkämpfen zwischen Demonstranten und der Mobilen Einheit der niederländischen Polizei. Auf diesem Ereignis basiert der 1983 erschienene Roman Die Schlacht um die Blaubrücke (niederl. De slag om de Blauwbrug) von Adrianus Franciscus Theodorus van der Heijden. Bildergalerie Weblinks Eintrag in der niederländischen Denkmalschutzliste
Blauwbrug

The Blauwbrug (English: Blue bridge) is a historic bridge in Amsterdam, Netherlands over the river Amstel. It connects the Rembrandtplein area with the Waterlooplein area, and lies south to the Stopera. The bridge owes its name to a wooden "blue bridge" that was there from around 1600 but no longer exists and which was painted the characteristic blue of the Dutch flag. It kept the name after 1883 when it was replaced by the spans of a new bridge which is inspired by the architecture of several of the bridges over the Seine in Paris such as Pont Alexandre III. The stone bridge has three openings for ships and is richly decorated. The bases are formed like ships' bows and on top columns with leaf-motifs, masks and finally the Imperial Crown of Austria, as also present in the city's coat of arms. Also the lantern poles have shipping decorations and the lanterns themselves are again in the shape of crowns. The bridge carries a road which is also used by the tramway. In culture The title of A. F. Th. van der Heijden's controversial 1983 novel De Slag om de Blauwbrug refers to this bridge. Gallery External links Media related to Brug 236, Blauwbrug at Wikimedia Commons References
Blauwbrug

Le Blauwbrug (« Pont bleu » en néerlandais) est un pont du centre d'Amsterdam aux Pays-Bas. Il enjambe l'Amstel et relie l'Amstelstraat, située dans le prolongement du Rembrandtplein, au Waterlooplein. Historique Inauguré en 1883, le Blauwbrug a été conçu par les architectes Bastiaan de Greef et Willem Springer et tire son nom d'un ancien pont de bois bleu qui reliait les deux rivages depuis 1600. L'architecture du pont rappelle celle du pont Alexandre-III de Paris, ce qui en fait l'un des ponts les plus reconnaissables de la ville. Il est inscrit au registre des Rijksmonumenten. En Yiddisch, le pont porte le nom de Bloubrik. Il s'agissait de l'une des entrées de l'ancien quartier juif du Jodenbuurt. Notes et références Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument Structurae Portail des ponts Portail des routes Portail d’Amsterdam
Blauwbrug

Il Blauwbrug ("Ponte blu"; pron. /blawbrøx/) è un celebre ponte in pietra sul fiume Amstel, ad Amsterdam, realizzato nel 1883 da Bastiaan de Greef e Willem Springer sul modello del ponte Alessandro III di Parigi. L'edificio è classificato come rijksmonument nr. 518352. Descrizione Il Blauwbrug si trova lungo l'Amstelstraat, nel tratto nord-orientale della Cerchia dei Canali Est, nella parte meridionale della città: è situato ad est della Rembrandtplein e a sud-ovest dalla Waterlooplein, nei pressi dello Herengracht e del Museo Willet-Holthuysen. Il ponte è decorato con sculture raffiguranti pesci con la corona imperiale di Amsterdam, barche veneziane e lampade ornamentali simili a quelle del ponte Alessandro III di Parigi. Il ponte ha tre aperture per il passaggio delle imbarcazioni. Storia Il ponte fu realizzato nel 1883 in occasione dell'Esposizione Mondiale. Sostituì un preesistente ponte in legno risalente al 1555: a questo ponte in legno, che era colorato di blu, si deve anche il nome del ponte attuale. Il Blauwbrug nella cultura di massa Il ponte è ricordato nel titolo del romanzo di A. F. Th. van der Heijden De slag om de Blauwbrug (1983) Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Blauwbrug Collegamenti esterni (EN) Blauwbrug, su Structurae.
Синий мост (Амстердам)

Синий мост (нид. Blauwbrug) — исторический мост через реку Амстел в Амстердаме (мост № 236). Соединяет площадь Рембрандта с площадью Ватерлоо. История Мост получил своё название от раскрашенного в один из цветов национального нидерландского флага деревянного Синего моста, который был на этом месте примерно с 1600 года. Это название сохранилось и после 1883 года, когда возникли каменные пролёты нового моста, созданного по проекту архитекторов Бастиана де Грефа и Виллема Спрингера, вдохновлённых архитектурой мостов через Сену в Париже. Каменный мост имеет три прохода для судов и богато украшен. Опоры (быки) оформлены в виде корабельных носов, а колонны на мосту увенчаны короной Австрийской империи. Опоры фонарей, также увенчанных коронами, стилизованы под корабли. По мосту осуществляется автомобильное и трамвайное движение. Ссылки Bruggen van Amsterdam (нид.)
Blauwbrug

Blauwbrug (bokstavligen "blå bro") är en historisk bro i Amsterdam. Den knyter samman området Rembrandtplein med området Waterlooplein. Bron har fått sitt namn efter en "blå bro" av tre som var från omkring 1600, men som inte längre finns och som målades i den karakteristiska blå färgen som finns i den nederländska flaggan. Den behöll namnet efter 1883 när den ersattes av spännen till en ny bro som är inspirerad av arkitekturen till flera av broarna över Seine i Paris. Stenbron har tre öppningar för fartyg och är rikt utsmyckad. Fundamenten är formade som skipsbauer och på toppen finns det kolumner med bladmotiv, maskar och Österrikes kejsarkrona. Även lyktstolparna har fartygsdekorationer och lyktorna är i sig också formade som kronor. Bron har en vägbana som också används av spårvägen. I kulturen Titeln på A. F. Th. van der Heijdens kontroversiella roman från 1983, De Slag om de Blauwbrug refererar till denna bro. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Blauwbrug.﻿
Bonifatiuskerk (Ter Idzard)

Die Bonifatiuskerk ist ein Kirchengebäude in Ter Idzard in der niederländischen Provinz Friesland. Geschichte Die spätgotische Kirche wurde zu Beginn des 16. Jahrhunderts errichtet und dem Heiligen Bonifatius geweiht. Nach Plänen von W. A. Scheenstra und H. Edinga bekam die Kirche einen Turm und einen neuen Westgiebel. Der Turm wurde 1926 um eine Spitze ergänzt. Zur Ausstattung gehören drei Epitaphe der Familie Van Idzarda sowie eine Kabinettorgel aus der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts, die 1937 durch Bakker & Timmenga eingebaut wurde. Die Kirche wurde 1978 profaniert und befindet sich derzeit im Besitz der Stichting Alde Fryske Tsjerken. Sie wurde in den Jahren 2009/2010 restauriert und steht als Rijksmonument unter Denkmalschutz. Literatur Stenvert, Ronald [et al.] (2000): Fryslân. Monumenten in Nederland, deel 6. Zeist: Rijksdienst voor de Monumentenzorg / Zwolle: Waanders. ISBN 90-400-9476-4. Weblinks Einzelnachweise
Bonifatiuskerk (Ter Idzard)

De Bonifatiuskerk is een kerkgebouw in Ter Idzard in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument. Geschiedenis De laatgotische kerk uit begin 16e eeuw was oorspronkelijk gewijd aan Bonifatius. In 1903 kreeg de kerk naar plannen van W.A. Scheenstra en H. Edinga een toren en een nieuwe westgevel. In 1926 kreeg de toren een spits. Tot het interieur behoren drie epitafen van de familie Van Idzarda. Het door Jan van Gelder gebouwde kabinetorgel (1895) werd in 1937 geplaatst door Bakker & Timmenga en in 1979 overgeplaatst naar de kerk van Schurega. De kerk is sinds 1978 buiten gebruik en is eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. In 2009-2010 werd de kerk gerestaureerd. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Ter Idzard Kerken in Friesland