NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jan de Doperkerk (Arnhem)

De Sint-Jan de Doperkerk, of de Sint-Janskerk, is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse stad Arnhem. De kerk is vernoemd naar Johannes de Doper. Hij staat in de wijk Klarendal en werd gebouwd in de jaren 1894-1895, naar een ontwerp van architect Alfred Tepe. Het is een driebeukige hallenkerk in neogotische stijl. Het middenschip en de beide zijbeuken tellen zes traveeën. Aan de zuidelijke gevel staat een kleine achthoekige traptoren. De kerkinventaris werd grotendeels gemaakt door F.W. Mengelberg. Enkele beelden zijn afkomstig uit het atelier van J.P. Maas. De oorspronkelijke glas-in-loodramen, gefabriceerd door de firma Geuer uit Utrecht, gingen in de Tweede Wereldoorlog verloren. Op 17 mei 1895 werd de Jan de Doperkerk officieel geconsacreerd. De kerk is circa 20 jaar na de Sint-Martinuskerk gerealiseerd. Arnhem was in die tijd een snel groeiende stad en de wijk Klarendal kende een hoog aantal katholieken. De nieuwe Sint-Martinuskerk werd daarom al snel te klein, waardoor de pastoors een commissie oprichtten voor een nieuwe kerk. Middels ontvangen gelden uit collectes kon grond worden aangekocht aan de Hoflaan en in 1895 was de kerk gereed. De kerk werd wel een stuk eenvoudiger dan de Sint-Martinuskerk. Een jaar na de ingebruikname werd naast de kerk een pastorie gebouwd. Wegens teruglopend kerkbezoek werd de Sint-Janskerk op 25 september 2011 aan de eredienst onttrokken. Het kerkgebouw is een rijksmonument en zal niet worden afgebroken. Een jaar later werd bekendgemaakt dat de eigenaar van de kerk, het aartsbisdom Utrecht, de kerk verkocht aan een organisatie die een urnenmuur wil gaan creëren.
De Woudaap

De Woudaap is een achtkante rietgedekte binnenkruier poldermolen in de Nederlandse plaats Krommeniedijk (provincie Noord-Holland). Bouw De molen is in of kort na 1651 gebouwd voor de bemaling van de polder 't Woud, die in die tijd werd aangelegd. Deze polder grensde in het zuiden aan de Krommenieër polder. In 1948 zijn beide polders samengevoegd tot de huidige Krommenieër-Woudpolder. Aandrijving De molen is in 1864 vervijzeld. In 1951 is een elektromotor geplaatst, zodat de vijzel zowel door windkracht als elektrisch aangedreven kon worden. In 2008 is naast de molen een elektrisch gemaal geplaatst. Bij een restauratie, gepland voor 2008/2009, zal de motor verwijderd worden. Literaire vermelding Hotze de Roos liet zich door deze molen inspireren bij het schrijven van zijn Kameleon-boekenreeks. In de boeken komt een poldermolen aan de ”Polderdijk” genaamd De Woudaap voor. Deze heeft echter, in tegenstelling tot de echte, een omloop.
Fort Spion

Fort Spion is een fort dat deel uitmaakte van de Nieuwe Hollandse Waterlinie, en is gelegen bij Loosdrecht. Het fort is een verdedigingswerk dat is aangelegd tussen 1844 en 1847. Op de plek lag in 1803 al een batterij die deel uitmaakte van de Oude Hollandse Waterlinie. In 1844 werden plannen ontworpen om een aarden redoute aan te leggen inclusief een gemetseld verdedigbaar wachthuis, gebouw A. Het geheel werd omringd door een gracht. Het fort had tot taak de Bloklaan, de weg van Loosdrecht naar Loenen, af te sluiten. Fort Spion is een zogenaamde 'dijkaccesspost' omdat het is gelegen op een smalle doorgang in een onder water staand gebied. De vorm en bouwgeschiedenis van dit fort toont veel overeenkomsten met die van Fort Kijkuit. Tussen 1879-1880 werd het geheel gemoderniseerd. Het wachthuis kreeg een vleugelaanbouw aan de noord- en zuidzijde. In de wal aan de noordwestzijde van gebouw A kwam een wachthuis met een magazijn voor de opslag van munitie (gebouw B). Een betonnen remise, gebouw C, voorzien van een aarden dekking, werd in de frontwal aangelegd. Net buiten de gracht werd een brug gebouwd en een fortwachterswoning. In de dertiger jaren werd de Bloklaan verlegd en verbreed. Het fort werd versterkt met een zware betonkazemat ten zuiden van gebouw C. Tijdens 1939-1940 werden nog diverse betonnen groepsschuilplaatsen en een koepelkazemat voor een mitrailleur aangelegd. Van deze laatste is de koepel verwijderd door de Duitse bezetter en omgesmolten voor de oorlogsindustrie. Er liggen ook nog restanten van een tankversperring die net voor het uitbreken van de oorlog is aangelegd. Bij Koninklijk Besluit van 16 augustus 1960 heeft het fort zijn militaire functie als vestingwerk verloren. Tegenwoordig is Fort Spion ingericht als een kleine eenvoudige camping. Externe links Website van het Fort Spion Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Fort Spion
Oude watertoren (Etten-Leur)

De oude watertoren van Etten-Leur is ontworpen door architect Hendrik Sangster en is gebouwd in 1924 in opdracht van Waterleiding Maatschappij Noord-West-Brabant (Oudenbosch). De watertoren heeft een art-decostijl. De toren heeft een hoogte van 48,7 meter en bevat twee waterreservoirs van 400m³ en 300m³. De watertoren heeft de status rijksmonument. Zie ook Watertoren (Etten-Leur Isover) op industrieterrein Vosdonk bij de Isover-fabriek. Literatuur Gedenkboek (25-jarig bestaan) van de N.V. Waterleiding-Maatschappij Noord West-Brabant, Oudenbosch, 22 december 1949 Externe links Foto van de oude watertoren (1924) Informatie over rijksmonumentnummer 516667 Informatie op de website van het Brabants Historisch Informatie Centrum
Verzorgingsplaats Oeverwal

Verzorgingsplaats Oeverwal is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A6 Muiderberg-Joure tussen afritten 11 en 12 aan het IJsselmeer, in het noorden van de gemeente Lelystad. De verzorgingsplaats is vernoemd naar de gelijknamige natuurlijke landschapsvorm oeverwal die ontstaat langs meanderende rivieren. Bij de verzorgingsplaats zijn geen voorzieningen aanwezig. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Rivierduin.
Maria Hemelvaartskerk (Graauw)

De Maria Hemelvaartskerk is een neogotisch kerkgebouw dat zich bevindt aan de Dorpsstraat 50 te Graauw. Geschiedenis De parochie Grauw en Langendam werd gesticht in 1805 en was gewijd aan Onze Lieve Vrouw van Bijstand, later werd dit: Maria Tenhemelopneming, in de volksmond Maria Hemelvaart. De eerste pastoor was een kapucijn die in 1797 door de Fransen uit zijn klooster te Mechelen was verdreven. Deze pastoor stimuleerde de devotie tot de heilige Godelieve. Reeds in 1806 bezat de kerk een reliek van deze heilige. Tot 1841 maakte de parochie nog deel uit van het Zeeuwse gedeelte van het bisdom Gent, vervolgens viel deze onder het Apostolisch Vicariaat van Breda, het latere bisdom. Gebouw Het in 1805 ingewijde kerkje, dat een houten toren bezat, werd in 1822 van een stenen toren voorzien. In 1855 werd een nieuwe kerk gebouwd, de huidige kerk aan de straatkant, ontworpen door P. Soffers. Het is een driebeukige neogotische bakstenen kruiskerk. De luidklok in de kerktoren is afkomstig van de kerk van het verdronken polderdorp Namen en werd in 1664 gegoten door François Hemony. In 1905 werd de toren geflankeerd door twee kapellen, een doopkapel en een Godelievekapel. De glas-in-loodramen zijn uit 1914. Uit hetzelfde jaar stammen het transept en het priesterkoor met het neogotische hoofdaltaar. In dit nieuwe gedeelte werden tijdens de Eerste Wereldoorlog wandschilderingen aangebracht door Frans De Vos (1880-1836), een Belgische vluchteling, schilder en circusdirecteur. Hij schilderde te Graauw van 1915 tot 1918. Het Godelievebeeld werd in 1897 aan de kerk geschonken. Bij de kerk werd in 1926 een Heilig Hartbeeld geplaatst van Jan Custers. In januari 2016 werd deze kerk onttrokken aan de eredienst. Bibliografie - Graauw door de eeuwen, red. P. Verhuyck & C. Kisling, i.s.m. J. de Baar en J. Olsen, ed. Kerkbestuur Graauw 2005, 271 blz., jubileumboek t.g.v. het 200-jarig bestaan van de parochie te Graauw 1805-2005. - G.J. Lepoeter, “De kerk van de H. Maria Tenhemelopneming ter Graauw”, in Bulletin Stichting Oude Zeeuwse Kerken, nr. 71, maart 2015, blz. 3-15. Externe links ReliWiki Meertens Instituut
De Vrouwbuurstermolen

De Vrouwbuurstermolen is a smock mill in Vrouwenparochie, Friesland, Netherlands which was built in 1862 and is in working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History Little is known of the early history of the mill. A mill stood here in 1570. It was almost certainly a post mill. A rye mill was marked on a map dated 1832. This was a smock mill. De Vrouwbuurstermolen was built on the base of this mill in 1862. The mill was owned by Johannes Jans van der Ley in 1869. The mill was then a corn and pearl barley mill. The mill worked until 1954. At that time, it was fitted with a secondhand pair of sails with leading edges on the Dekker system. These sails were shorter than the other pair, having been acquired secondhand from a demolished drainage mill. They had a span of less than 19.00 metres (62 ft 4 in). In 1962, a society was formed to restore the mill. Restoration took place from 1963 to 1967. The mill gas worked regularly since then. A further restoration in 2007 saw the mill fitted with a sprinkler system in case of fire. The mill is listed as a Rijksmonument, No. 9526. Description De Vrouwbuurstermolen is what the Dutch describe as a "Stellingmolen". It is a smock mill on a wooden base. The stage is 4.90 metres (16 ft 1 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 20.60 metres (67 ft 7 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft. The windshaft also carries the wooden brake wheel, which has 56 cogs. This drives the wallower (29 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 88 cogs. The great spur wheel drives two pair of French Burr millstones via lantern pinion stone nuts which have 22 staves each. Both pairs of millstones are 1.50 metres (4 ft 11 in) diameter. Millers Johannes Jans van der Ley (1869- ) References for above:- Public access De Vrouwbuurstermolen is open to the public on the first Saturday in the month between 09:00 and 12:00, or by appointment. References
Vrouwbuurstermolen

De Vrouwbuurstermolen (Fries: Buerstermûne) is een korenmolen, dat in de Friese buurtschap Vrouwbuurtstermolen staat, ten oosten van het dorp Vrouwenparochie en ten zuiden van Oude Leije in de Nederlandse gemeente Waadhoeke. Geschiedenis De Vrouwbuurstermolen werd in de loop van de negentiende eeuw gebouwd, vermoedelijk uit onderdelen van een elders gesloopte molen, op een locatie waar in 1566 al een standerdmolen was geplaatst. Over het exacte jaar waarin de Vrouwbuurstermolen werd gebouwd bestaat onduidelijkheid. Volgens de Molendatabase gebeurde dit rond 1850, maar De Hollandsche Molen is stelliger en spreekt van 1862. De molen was in bedrijf tot 1954. Acht jaar later werd de Stichting Vrouwbuurstermolen opgericht, die restauratie van de molen tot doel had. In 1966 werd de kap van de Vrouwbuurstermolen vervangen. Ook in 1995 en 2007 werd de molen gerestaureerd. Hij wordt gebruikt als lesmolen voor vrijwillige molenaars. De molen speelde een rol in de Elfde Elfstedentocht op 14 februari 1956, toen de vijf koplopers in deze schaatswedstrijd nabij de molen de afspraak maakten om in Leeuwarden gelijktijdig over de eindstreep te zullen gaan. Dit werd bekend als het Pact van Vrouwbuurstermolen. De vijf hielden woord, waarop het bestuur van de Vereniging De Friesche Elf Steden besloot dat jaar geen prijzen toe te kennen. Beschrijving De molen bestaat uit een houten achtkant op een vierkante onderbouw. De molen heeft een oudhollands gevlucht. De gelaste roeden zijn 20,60 m lang. De buitenroede is in 1992 gemaakt door Derckx en heeft het nummer 723. De binnenroede is in 1995 gemaakt door Molema en heeft nummer 5. De molen wordt gevangen (geremd) met een Vlaamse vang, die wordt bediend met een wipstok. De vangbalk rust bij een draaiende molen op een duim. De kap draait op een neutenkruiwerk met 16 neuten. De kap wordt gekruid met een kruiwiel. Het graan wordt geluid (opgehesen) met behulp van een kammenluiwerk. Er zijn twee maalkoppels aanwezig met 16der (140 cm doorsnede) kunststenen. Verder zijn er een graanpletter en een buil aanwezig. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,8. Het bovenwiel heeft 56 kammen en de bonkelaar heeft 29 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,93 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 9,25 cm. Het spoorwiel heeft 88 kammen en de steenrondsels 25 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 3,52 keer sneller dan de koningsspil en 6,8 keer sneller dan de bovenas. De steek is 11 cm. Fotogalerij Zie ook Molens in Friesland
Kluut (Amsterdam)

De Kluut is een klein natuurgebied aan de rand van Amsterdam, in het stadsdeel Nieuw-West, bij de grens met Halfweg, dat deel uitmaakt van de ecologische verbindingszone de Groene AS. Het oorspronkelijke gebied (Kluut 1) is een verwilderd veenweidegebied ten noorden van de Haarlemmervaart en de spoorlijn Amsterdam - Haarlem, tussen het water Groote Braak en het Volkstuinpark De Groote Braak. Kluut 1 vormt met het volkstuinpark en het natuurgebied de Lange Bretten samen de zogenaamde Brettenzone. Door de aanleg vanaf 2009 van de Westrandweg (A5) is een deel van het oorspronkelijke gebied verdwenen. De dienst Rijkswaterstaat heeft daarom, ter compensatie, ten zuiden van de Haarlemmerweg (N200) en ten westen van de Westrandweg een nieuw moerasgebied aangelegd met de naam Kluut 2 (ook wel Kluut II). (Het overgebleven deel van het oude gebied wordt sindsdien aangeduid als Kluut 1 of Kluut I.) Kluut 2 is bedoeld als leefgebied voor moerasdieren zoals de roerdomp. Kluut 2 maakt deel uit van de Tuinen van West.
Petruskerk (Woerden)

De Petruskerk is een Nederlands Hervormde Kerk in Woerden. De kerk is gebouwd als driebeukige pseudobasiliek in laatgotische stijl. De kerk is in bezit van een orgel van Johann Bätz uit 1768. Geschiedenis De kerk is gelegen in het centrum van Woerden aan het Kerkplein, gepositioneerd binnen het voormalige Romeinse fort Laurium. Op de plek waar de kerk nu staat, heeft eerder een houten kerkje gestaan. In 1202 is deze door de Hollanders geplunderd en in brand gestoken. In de dertiende eeuw werd de houten kerk vervangen door een stenen gebouw. Deze stenen kerk werd in de loop der eeuwen uitgebouwd tot de huidige driebeukige pseudobasiliek. In het Rampjaar 1672 brandden de toren en het dak af, nadat de Franse bezetter met vuur een signaal wilde geven aan hun troepen in Utrecht. Bij de herstelwerkzaamheden hiervan kreeg de kerk grotendeels zijn huidige vorm. Naast de kerk ligt een kleine kerktuin. De kerk is samen met de Maranathakerk in gebruik bij de Hervormde gemeente Woerden. Beide kerkgebouwen worden om beurten gebruikt door de confessionele en hervormd-gereformeerde wijkgemeente. Bezienswaardigheden In de kerk een gebrandschilderd glasraam dat het Wonder van Woerden toont. In het kerkinterieur liggen ook oude beelden, die tijdens de beeldenstorm waren begraven en later weer gevonden zijn.
G.J. van Heekpark

Het G.J. van Heekpark is een park in Enschede, in de Nederlandse provincie Overijssel. Het is gelegen in stadsdeel Enschede-Noord, ten noorden van de Boddenkampsingel en ten zuiden van de Roessinghsbleekweg. Het park is vernoemd naar de textielfabrikant G.J. van Heek (1837-1915), die aan het einde van zijn leven het terrein (ongeveer 11 ha) met het ovale veld schonk aan de bevolking van de gemeente Enschede. Zijn kinderen schonken later het aan de westkant aangrenzende Lochemsbleekpark (ongeveer 3 ha). Sinds 1995 is het park een Rijksmonument. Bezienswaardigheden in het park zijn de villa en bijbehorende tuinmanswoning aan de westkant, het theehuis aan de oostkant, de gedenknaald (granieten obelisk uit 1922) ter nagedachtenis aan G.J. van Heek in het midden van het park en het berceau dat doorgang geeft naar het Lochemsbleekpark. In het park wordt sport beoefend: Er zijn korfbalvelden, tennisbanen en een jeu de boules-accommodatie. In het park zijn monumentale eiken, linden, wilgen, populieren en kastanjes te vinden. Kunst In het park staan verschillende kunstwerken. Er staan twee kunstwerken van Saske van der Eerden uit 2003, Hartstocht en Voetganger. Er staat een beeld van Vlaamse vluchtelingen uit 1923 van kunstenaar Albert Termote. Het originele bronzen beeld uit 1923 werd in 2022 gestolen. Op maandag 27 maart 2023 werd een replica van het origineel, gemaakt door de Hengelose kunstenaar Rinus Morsink, in het bijzijn van de ambassadeur van België door onder andere burgemeester Roelof Bleker onthuld.
Van Lennepsmolen

De Van Lennepsmolen is een Nederlandse bovenslagwatermolen in Velp, gemeente Rheden. Het is een van de oudste molens in de regio, want al in 1391 stond er op dezelfde plek een watermolen. De naam "Van Lennepsmolen" komt pas later: vanaf ongeveer 1457 werd het goed (inclusief de molen) in leen gegeven aan de familie Van Lennep. Deze familie bezat toen ook stukken land in de omgeving en later (vanaf 1535) ook kasteel Biljoen, dat niet ver weg ligt. De molen functioneerde eeuwenlang als korenmolen (graan malen). Door de eeuwen heen wisselde het bezit regelmatig, onder andere via families als Van Spaen, Van Eck en anderen. In 1924 werd de gemeente Rheden de eigenaar van de molen, die sindsdien als historisch monument te boek staat. In 1961 werd de molen grotendeels door een brand verwoest, maar in 1967 was de molen weer gerestaureerd. In 1982 werd de molen verkocht aan een particulier. Deze werd ook de eigenaar van het restaurant en zalencentrum "De Gildebroeders". In 1993 werd de watermolen wederom getroffen door brand. De molen werd snel hersteld en is sinds 1994 weer open als restaurant.
Het Koetshuis

Restaurant Het Koetshuis is a restaurant located in Bennekom, in the Netherlands. It is a fine dining restaurant that was awarded one Michelin star in the period 1998–present. Gault Millau awarded the restaurant 16 out of 20 points. Owner and head chef of Het Koetshuis is Wicher Löhr. In 1986 Wicher and his wife Saskia took over the restaurant. Het Koetshuis is a member of Alliance Gastronomique Néerlandaise. See also List of Michelin starred restaurants in the Netherlands References External links Photo of the restaurant
Het Koetshuis

Het Koetshuis is een restaurant in Bennekom. Het restaurant heeft sinds 1998 één Michelinster. Het restaurant is in 1986 opgericht door de familie Löhr die het restaurant tot op heden runt. Wicher Löhr was de chef-kok van het restaurant van de oprichting tot zijn overlijden in 2017. Sommelier Edger Groeneveld werd door GaultMillau uitgeroepen als sommelier van het jaar 2011. Het restaurant staat op terrein dat vroeger hoorde bij de naastgelegen horecagelegenheid de Panoramahoeve. Zie ook Lijst van Nederlandse restaurants met een Michelinster Referenties
Dassenberg

Dassenberg is de naam van een landgoed in Noord-Brabant dat zich bevindt tussen Steenbergen en Klutsdorp. Het landgoed meet 133 ha en is in particulier eigendom. Geschiedenis Het landgoed wordt al vermeld in 1498, toen het toebehoorde aan Adrianus Outs. Bij verkoop in 1784 was er sprake van bouwland, polderland, bossen, onbeplante heide en turfmoeren. Ook was er een herenhuis, een hoeve, een schuur en een stal. Bij een verkoop in 1844 was er sprake van een heerenhuizing, stalling, remise, landbouwerswoning, stal, schuur en andere gebouwen, tuinen, boomgaarden, lanen, dreven, vijvers en grachten, zaai-, wei- en boslanden en houtkanten, heide en moerassen, turf- en rietvelden. Natuur Het landgoed ligt deels in het zeer laaggelegen dal van de Ligne, meer dan 0,5 m beneden NAP, terwijl het westelijk deel op dekzand ligt en een hoogte van 3,4 meter boven NAP bereikt en een noordelijke uitloper is van het Brabantse zandgebied. Aldus varieert ook de vegetatie van vochtige bossen en hooilanden, moeras en turfkuilen, tot vochtig berken-zomereikenbos en droog naaldbos. De ouderdom van het bos in sommige delen bedraagt 150 jaar. In de verlandingsvegetaties langs de Ligne groeit galigaan, in het hooiland vindt men grote ratelaar, en in het zomereiken-berkenbos vindt men koningsvaren en dubbelloof. In het gebied broeden torenvalk, boomvalk en nachtegaal. In het oosten aansluitend aan Dassenberg vindt men natuurgebied Het Laag. Cultuur In het landgoed staan diverse rijksmonumenten, alle ontworpen door C.P. van Genk. Het betreft een landhuis in chaletstijl uit 1894, koetshuis (1895), de neogotische Mariakapel uit 1896, en een boswachterswoning uit 1899. Literatuur A.M. Bosters, Landgoed Dassenberg; eigenaren en aspecten van de geschiedenis van een Brabants cultuurgoed, in: De Ghulden Roos, jaarboek nr. 66, Roosendaal, 2006. Externe link ReliWiki:Mariakapel
Duinen Den Helder - Callantsoog

Das Fauna-Flora-Habitat-Gebiet Den Helder - Callantsoog liegt auf dem Gebiet der Gemeinden Den Helder und Schagen in der Provinz Noord-Holland an der niederländischen Westküste. Das 6,5 km² große Schutzgebiet gehört zum europäischen Schutzgebietsnetz Natura 2000. Es umfasst die Dünenlandschaft zwischen Den Helder und Callantsoog. Das FFH-Gebiet grenzt im Süden unmittelbar an das Natura-2000-Gebiet Zwanenwater & Pettemerduinen. Das Natura-2000-Gebiet Noordzeekustzone umfasst die vorgelagerte Küstenzone und ist nur durch einen schmalen Strandbereich vom FFH-Gebiet getrennt. Das Gebiet wurde im Jahr 1996 als FFH-Gebiet vorgeschlagen. 2004 erfolgte die Bestätigung als Gebiet gemeinschaftlicher Bedeutung (SCI) und 2013 die Ausweisung als Besonderes Erhaltungsgebiet (SAC). Schutzzweck Lebensraumtypen Folgende Lebensraumtypen nach Anhang I der FFH-Richtlinie kommen im Gebiet vor; prioritäre Lebensraumtypen sind mit * gekennzeichnet: Siehe auch Liste der FFH-Gebiete in den Niederlanden Weblinks Standarddatenbogen für das FFH-Gebiet Bakkeveense Duinen Den Helder - Callantsoog
Duinen Den Helder-Callantsoog

Duinen Den Helder-Callantsoog is een Natura 2000-gebied (gebiedsnummer 84) met de classificatie 'duinen'. Het gebied aan de Noord-Hollandse Noordzeekust omvat de Grafelijkheidsduinen, de Donkere Duinen, de Noordduinen (de strook tussen Den Helder en Callantsoog) en enkele nollenterreintjes en het Kooibosch ten oosten van het Callantsoog. Externe link Duinen Den Helder - Callantsoog natura2000.nl
Duinen Den Helder - Callantsoog

Duinen Den Helder - Callantsoog este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 645 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Duinen Den Helder - Callantsoog este situat la coordonatele 52.8999°N 4.7146°E﻿ ()52.8999; 4.7146. Înființare Situl Duinen Den Helder - Callantsoog a fost declarat sit de importanță comunitară în decembrie 1996 pentru a proteja . Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în mai 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 12 habitate naturale: Dune mobile cu vegetație embrionară, Dune mobile de-a lungul țărmului cu Ammophila arenaria („dune albe”), Dune de coastă fixe cu vegetație erbacee („dune gri”), Dune fixe decalcificate cu Empetrum nigrum, Dune fixe decalcificate atlantice (Calluno-Ulicetea), Dune cu Hyppophaë rhamnoides, Dune cu Salix repens ssp. argentea (Salicion arenariae), Dune împădurite din regiunile atlantică, continentală și boreală, Depresiuni intradunale umede, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Mlaștini calcaroase cu Cladium mariscus și specii de Caricion davallianae. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos