NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Brak

De Brak is een ronde stenen stellingmolen, die zich bevindt te Sluis en als korenmolen is ingericht. Hoewel de stad Sluis in de 15e eeuw wel zeven windmolens telde zijn de meeste daarvan gesloopt. De laatste twee, beide houten standerdmolens, in 1926 en 1937. Gebleven is De Brak, genoemd naar een hondenras, die gebouwd is in 1739 en zich op een 2,5 m hoge molenbelt bevindt. Het was de eerste stenen molen van Sluis. Geschiedenis In 1933 werd de molen stilgezet maar werd het malen op de begane grond voortgezet met een oliemotor. Op 31 oktober 1944 brandde de molen af ten gevolge van oorlogshandelingen. In 1950 werd hij echter hersteld. Op de begane grond kwam een elektrische maalderij, die echter in 1964 buiten bedrijf werd gesteld. Sindsdien is er een horeca-inrichting in gevestigd. Inrichting Op de bovenverdiepingen bevindt zich een werkende maalinrichting met twee koppel 17der (150 cm) maalstenen, die regelmatig door vrijwillige molenaars wordt gebruikt. Ook is er een elektrisch aangedreven buil aanwezig en een eveneens elektrisch aangedreven mengketel. Het luiwerk van De Brak is een sleepluiwerk. Belangwekkend aan deze molen is de prachtige gevelsteen boven de deur, waarop een hond is afgebeeld en het jaartal van de stichting alsmede de namen van de stichters worden vermeld in een golvende tekst. Hoewel de directe omgeving van de molen enigszins commercieel aandoet is de landschappelijke waarde van de molen hoog. De molen is van Pasen tot eind oktober vrijwel dagelijks te bezichtigen; kaartjes zijn in de tegen de molen aan gebouwde souvenirwinkel te verkrijgen. Foto's
Kerk van Adorp

De kerk van Adorp is een oorspronkelijk romaans kerkgebouw op de wierde van Adorp in de Nederlandse provincie Groningen. Geschiedenis De eerste kerk van Adorp bevond zich elders in het dorp. De huidige dertiende-eeuwse kerk werd na de Reductie van Groningen in 1594 hervormd. De zaalkerk werd in 1667 grondig gemoderniseerd. Daarbij verdwenen alle romaanse kenmerken. De stenen gewelven werden vervangen door een houten zoldering. De rondboogvensters werden vergroot en kregen glas-in-loodramen. De oorspronkelijke ingangen in de noord- en zuidmuur werden dichtgemetseld. Uit die periode dateren ook het smeedwerk en het kerkmeubilair, zoals de kerkbanken, de preekstoel, de koorsluiting, de dooptuin, het offerblok en de avondmaalstafel. In de eerste helft van de negentiende eeuw werd de kerk geheel wit bepleisterd, waarmee ook de bakstenen uit het zicht verdwenen. Het glas-in-lood werd vervangen door ijzeren ramen. In 1968 is de kerk door vrijwilligers opgeknapt. Het bruine balkenplafond werd in een zachtblauwe kleur overgeschilderd en de binnenmuren werden afgebikt en van een nieuwe stuclaag voorzien. In 1980 is de kerk overgedragen aan de Stichting Oude Groninger Kerken. Sinds 2005 wordt deze kerk ook gebruikt door het kerkgenootschap Gereformeerde Kerken in Nederland (hersteld). Toren en klok Bij de kerk heeft een losstaande kerktoren gestaan die in 1794 werd afgebroken. Het smeedijzeren torenuurwerk, dat in 1636 is gemaakt door Thys Pyttersz., is in de kerk opgesteld in het koor. Waarschijnlijk is omstreeks 1800 een dakruiter geplaatst, die in 1849 door een nieuwe is vervangen. Daarin hangt een luidklok, die in 1618 te Deventer gemaakt is door de klokkengieter Henrick Wegewart en afkomstig is uit de in 1785 gesloopte kerk van Harssens. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de klok weggehaald om voor de Duitse wapenindustrie te worden omgesmolten, maar in 1949 kwam hij beschadigd terug in Adorp. Pas in 1999 kon de klok na grondige reparatie en restauratie weer in gebruik genomen worden. Orgel Tot 1815 was er geen kerkorgel, maar in dat jaar werd een pijporgel geplaatst door de orgelbouwer N.A. Lohman. Hij gebruikte ouder pijpwerk, deels van de hand van H.H. Freytag. Het Lohman-orgel werd in 1899 vervangen door het eerste nieuwbouworgel van Marten Eertman, die vrijwel al het oude pijpwerk erin overzette. Het houtsnijwerk komt uit een ander orgel en past niet helemaal. Omdat de nog onervaren Eertman het orgelbalkon voor dit te grote instrument moest verlagen, werd het afgeronde bovendeel van de toegangsdeur van de kerk afgezaagd en vastgezet. Eertman bracht in 1915 een wijziging aan in de dispositie. In 1996 werd het instrument gerestaureerd door Mense Ruiter. Het heeft een mechanische tractuur, één manuaal, acht registers en een aangehangen pedaal. Externe link De kerk te Adorp
Knooppunt Badhoevedorp

Knooppunt Badhoevedorp is een Nederlands verkeersknooppunt voor de aansluiting van de autosnelwegen A4 en A9, vlak bij Badhoevedorp en Schiphol. Het knooppunt werd opengesteld in 1967 en was destijds het eerste voorbeeld van een volledig klaverblad met rangeerbanen in Nederland. Bijzonder aan dit knooppunt is de Schiphollijn in de middenberm van de A4. Omlegging van de A9 om het dorp Badhoevedorp en ombouw knooppunt In 2005 is werd besloten dat de A9 omgelegd zou worden ten zuiden van Badhoevedorp. Hierbij is het knooppunt Badhoevedorp compleet vervangen door een nieuw knooppunt dat een kruising is tussen een turbineknooppunt en een klaverbladknooppunt. Op 24 april 2012 werd het definitieve tracébesluit getekend. Op 17 en 19 december 2016 werd het nieuwe tracé van de omlegging in de richting Amstelveen (linkerrijbaan) in gebruik genomen. Op 10 april 2017 volgde de openstelling van de omlegging in de richting Haarlem (rechterrijbaan). Richtingen knooppunt
Sint-Willibrorduskerk (Diessen)

De Sint-Willibrorduskerk is een gotische kerk te Diessen in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Geschiedenis Volgens de in het Liber Aureus overgeschreven en mogelijk vervalste documenten zou de heilige Willibrordus in 712 een aantal goederen te Diessen aan de Abdij van Echternach hebben geschonken. Ook zou hij een waterput hebben geslagen waarvan naast de kerk een 16e-eeuwse replica is te vinden. In 1161 stond er al een houten kapel. In 1232 werd de kerk overgenomen door de Norbertijnen van de Abdij van Tongerlo. Omstreeks 1400 werd het priesterkoor gebouwd op de plaats van de voormalige kapel en omstreeks 1450 het schip. De bouw van het dwarspand en de toren begon omstreeks 1500, maar pas in 1545 werd het een parochiekerk. Deze werd in 1556 aan de heilige Wilibrordus gewijd. In 1648 werd de kerk aan de katholieke eredienst onttrokken. De erediensten werden nu in de grenskerk van Roovert gehouden. In 1726 bouwden de katholieken een schuurkerk aan de Willekensdreef en later kwam er ook aan de Laarstraat een schuurkerk. In 1798 werd de oude kerk weer door de rooms-katholieken in gebruik genomen, het interieur werd daartoe aangepast in laat-barokke stijl. In 1859 werd de kerk gerestaureerd door Hendrik Jacobus van Tulder. Daarbij zijn onder meer de vensters in het koor vergroot. Toen werd ook het Van Hirtumorgel geplaatst. De orgelkast werd beschadigd tijdens een kerkrestauratie in 1937. De klokken uit 1821 werden in 1943 gestolen door de Duitse bezetter. In 1957 werd de kerk gerestaureerd onder leiding van architect Pontzen uit Tilburg en in 1972 door Cees Geenen. Bij deze restauratie heeft men deels de middeleeuwse toestand teruggebracht en deels de waterstaatelementen intact gelaten. Er werd toen een houten tongewelf aangebracht, maar bij de werkzaamheden werd het orgel ernstig beschadigd. In 1976 werd het orgel gerestaureerd en op de oorspronkelijke plaats teruggezet. Bij de kerk bevindt zich een Willibrordusput. Aan het water hiervan schreef men vroeger een genezende kracht toe met betrekking tot Engelse ziekte. Het gebouw De bakstenen westtoren heeft vijf geledingen die door natuurstenen randen van elkaar worden gescheiden. De geledingen zijn voorzien van spaarvelden en zijn versieringen in natuursteen aangebracht. De ingang is eveneens versierd met natuurstenen ornamenten en erboven is een raam aangebracht. De sacristie bevindt zich aan de zuidkant van het koor. Deze is net als een groot deel van het gebouw middeleeuws. Bij de kerk bevindt zich een begraafplaats. Op de kerkhofmuur zijn nog enkele beelden te zien en voor de muur bevindt zich een oorlogsmonument uit 1940. Interieur Men betreedt de kerk via de hoge torenruimte met kruisribgewelf. De kerk heeft houten tongewelven en een houten balustrade. Hierop vindt men het Van Hirtumorgel, dat stamt uit 1859. In het interieur vindt men onder meer het hoofdaltaar, de communiebanken, de preekstoel, de biechtstoelen en een aantal beelden in de waterstaatstijl. In de dwarsarmen staan barokaltaren uit 1744. Deze zijn gewijd aan Sint-Sebastiaan en Sint-Joris. Externe link Sint-Willibrorduskerk Het Van Hirtumorgel Reliwiki
Scheffersplein

Het Scheffersplein is een plein in de Binnenstad van de Nederlandse stad Dordrecht. Rond het plein bevinden zich verschillende uitgaansgelegenheden en in de zomermaanden wordt het plein bezet met terrassen. Het plein is genoemd naar de Dordtse schilder Ary Scheffer. Het standbeeld van Ary Scheffer op het plein is gemaakt door Joseph Mezzara naar het ontwerp van Ary's dochter Cornelia. Het beeld werd onthuld in 1862.
Castello di Renswoude

Il castello di Renswoude (in olandese: Kasteel Renswoude) è uno storico edificio della città olandese di Renswoude nella provincia di Utrecht, realizzato negli anni cinquanta del XVII secolo sulle rovine di una fortezza della seconda metà del XIV secolo e modificato nel corso del XIX secolo. Il castello è stato la residenza dei signori Taets van Amerongen. Storia La fortezza originaria, nota come Borchwal, fu costruita tra il 1350 e il 1375. Il territorio in cui sorgeva la fortezza, noto come Rijnswoude, era stato probabilmente ceduto nel 1346 dai signori Van Rhenen al vescovo Jan van Arkel. Nel 1623, il territorio di Renswoude e Emmikhuizen, dove sorgeva la fortezza di Borchwal, venne ceduto da Filippo, barone van Hamal, a Johan van Reede. Quest'ultimo, negli anni quaranta del XVII secolo, fece demolire la fortezza originaria , affidanto a un architetto, probabilmente Gijsbert Theunisz, il compito di realizzare un nuovo castello: il nuovo edificio venne probabilmente completato nel 1654, secondo quanto riporta un'iscrizione nel castello. Intorno al 1705 vennero realizzate le due torri angolari. Tre anni dopo, i giardini in stile classico olandese vennero rimodellati secondo lo stile classico francese e venne realizzato un canale della lunghezza di 700 metri. Nel 1748, il castello divenne di proprietà della famiglia Taets van Amerongen. Uno dei componenti della famiglia, Joost Gerard Taets van Amerongen, fece intraprendere un'opea di ammodernamento dell'edificio nel 1816. Un'ulteriore opera di ammodernamento dell'edificio venne intrapresa intorno alla metà del XIX secolo da Maximiliaan Jacob Leonard Taets (che aveva ereditato il castello dal padre, Joost Gerard Taets) e dalla moglie, Henriëtte Jaqueline Wilhelmine Huydecoper. La coppia fece affidò inoltre all'architetto Johann David Zocher il compito di realizzare attorno al castello un giardino all'inglese. A partire dal 1968, l'edificio venne posto sotto la tutela della fondazione Taets van Amerongen, mentre il parco venne posto sotto la tutela della fondazione Het Utrechtse Landschap. Nel 1976 venne apportata un'ampia opera di restauro dell'edificio. Nove anni dopo, segnatamente il 28 novembre 1985, gli interni del castello furono gravemente danneggiati da un incendio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Renswoude Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kasteelrenswoude.nl.
Kasteel Renswoude

Kasteel Renswoude, vroeger Borchwal, is een kasteel en ridderhofstad en bijbehorend landgoed bij Renswoude in de Nederlandse provincie Utrecht. Waarschijnlijk dateert het eerste huis uit einde 14de eeuw. Wellicht wijst de naam op een borgwal die om het kasteel heeft gelegen. In 1654 werd het versterkte huis, dat in de 17e eeuw 'Borchwal' werd genoemd, in opdracht van Johan van Reede gesloopt en vervangen door het landhuis naar ontwerp van Ghijsbert Theunisz. van Vianen en Peter Jansz. van Cooten. Het huidige huis in Hollands-classicistische stijl is waarschijnlijk op de middeleeuwse fundamenten gebouwd. De tuin is een typische Engelse landschapstuin (Romantische periode). Deze tuinen kenmerken zich door een weelderige begroeiing, maar op elk punt in de tuin moet je een doorkijk hebben, naar het centrum, oftewel het kasteel. De provinciale weg, Renswoude - Veenendaal, is hier ooit dwars doorheen aangelegd. Hierdoor lijkt het alsof de tuin uit 2 stukken bestaat. De personeelswoningen staan nu ook langs deze weg, maar behoorden echter bij deze Heerlyckheid, zoals het kasteel met zijn landerijen werd genoemd. Sinds 1754 is het door huwelijk in de familie Taets van Amerongen die het huis nog steeds bezit, heeft ondergebracht in een stichting en het verdeelde in verschillende appartementen, die deels ook door familieleden werden/worden bewoond.
Maredijkmolen

De Maredijkmolen is een wipmolen aan de Groene Maredijk in de Nederlandse stad Leiden. De molen dateert uit 1735 en is gebouwd ten behoeve van de bemaling van de Maredijkpolder. Hiermee is het de oudste nog bestaande molen van Leiden. De molen is eigendom van de Molenstichting Leiden en Omstreken (MSLO). In de zomer van 2020 moest er ingrijpend onderhoud gebeuren aan de molen. Het bovenhuis van de molen (het gele gedeelte) was slecht geworden, en moest het nodige aan vervangen worden. In het najaar van 2020 kon er weer met de molen gedraaid worden. Evenwel kon dit molentje niet onder verder groot herstel uit: hij was al geruime tijd aan het verzakken. In april 2022 begon molenmakerij Verbij uit Hoogmade aan de ondertoren: nieuwe beplanking en een zeer ingrijpend funderingsherstel. Molen en molenerf zijn opgehoogd. Al met al nam deze klus veel tijd in beslag. Eind 2022 kon er weer gedraaid en gemalen worden met de molen. Bij voldoende wind wordt er nog zo'n 1 keer per week met de molen gedraaid en bij voldoende wind gemalen. Ook wordt er heel af en toe nog op de Ericsson motor gemalen bij gebrek aan wind. De molen heeft sinds 1968 de status rijksmonument.
Molenmuseum (Zaanstad)

Het Molenmuseum in Zaanstad is een museum over windmolens en de molengeschiedenis van de Zaanstreek. Het is eigendom van Vereniging De Zaansche Molen en gevestigd op de Zaanse Schans. Geschiedenis Na het houden van een succesvolle tentoonstelling door Vereniging De Zaansche Molen in 1925 bleek de behoefte aan een molenmuseum. De oprichting werd versneld door het beschikbaar komen van het Huis met de ijzeren brug in Koog aan de Zaan. Voor de aanleg van het Koogerpark moest dit huis wijken. Nadat inwoners van Koog aan de Zaan hiertegen bezwaar maakten werd het verplaatst naar de rand van het park en beschikbaar gesteld aan de Zaansche Molen als molenmuseum. Op 24 mei 1928 werd het museum geopend door Prins Hendrik. Na het toevoegen van een koopmanshuis uit de oostzijde in Zaandam kwam er de mogelijkheid om wisseltentoonstellingen te organiseren. Deze diverse tentoonstellingen varieerden qua onderwerp tussen kunsttentoonstellingen van lokale kunstenaars, Zaanse geschiedenis, voorwerpen uit de streek en tentoonstellingen gericht op educatie. In 1989 werd aan het museum een speciale uitbreiding gebouwd waar het Molenpanorama te zien was. In 2019 sloot het museum in Koog aan de Zaan en werd begonnen aan de verhuizing naar Villa Kalverliefde bij de Zaanse Schans, een gebouw uit 2007 in de vorm van een traditionele Zaanse houtloods. De nieuwe locatie zou juni 2020 officieel geopend worden maar werd door de coronacrisis uitgesteld. Collectie Het museum beschrijft niet de dagelijkse gang van de molens. Die is completer te begrijpen in samenhang met het bezoeken van de nog bestaande molens van de vereniging. De collectie van het museum laat aanvullende zaken zien die je niet meteen aantreft op de molens zelf. Tot de collectie behoren een modellenzaal, een deel over gebruiksartikelen uit de molens, een deel over de gewoontes rond de molens en de streektaal, en een deel over de geschiedenis van de streek en de molens. Molenpanorama In de collectie bevindt zich het Molenpanorama. Het panorama is een groot schilderij van de hand van Frans Mars dat aanvankelijk opgesteld stond in de noorderschuur van oliemolen Het Pink. Het geeft een beeld hoe de Zaanstreek er in de hoogtijdagen van zijn molenperiode (17e/18e eeuw) uitgezien moet hebben. Fotogalerij Externe link Het museum op de site van de vereniging
MASV

MASV (Midden Arnhemse Sportvereniging) is een Nederlandse amateurvoetbalvereniging uit de stad Arnhem, in de provincie Gelderland. Algemeen De vereniging werd op 25 mei 1933 opgericht. De thuiswedstrijden worden op sportpark “Malburgen-West” (tegenover GelreDome) gespeeld, waar het de beschikking heeft over twee wedstrijdvelden. Standaardelftal Het standaardelftal kwam in 2023/24 voor het eerst in de historie uit in de Vierde divisie. Hoewel MASV de zondag als voorkeursspeeldag heeft, zal mede door de invoering van weekendvoetbal een flink gedeelte van de wedstrijden in de Vierde divisie op zaterdag afgewerkt worden. Na de degradatie in het seizoen 2013/14 naar de Vijfde klasse kon de club voor aanvang van het seizoen 2014/15 geen (representatief) zondagelftal samenstellen en trok het elftal voor competitievoetbal terug. In het seizoen 2015/16 had de club weer een representatief zondagelftal dat meteen klassekampioen werd in de Vijfde klasse. Na een enkel seizoen in de Vierde klasse kwam het in de Derde klasse zondag terecht welke klasse in het tweede seizoen middels het klassekampioenschap werd verlaten. Na een enkel seizoen (2019/20) in de Tweede klasse werd het team voor 2020/21 in de Eerste klasse ingedeeld. Beker In het seizoen 2017/18 verloor MASV in de finale van het districtsbekertoernooi met 5-2 van hoofdklasser DFS. Met het bereiken van de halve finale had MASV zich al geplaatst voor deelname aan het landelijke KNVB Beker-toernooi van 2018/19. Hierin werd het in de eerste kwalificatieronde met 0-5 verslagen door Derde divisionist ASWH. Erelijst kampioen Derde klasse: 2019 kampioen Vijfde klasse: 2016 kampioen Zesde klasse: 2008 Competitieresultaten 1943–heden Bekende (oud-)spelers en trainers
Duiventoren (Berencamp)

De duiventoren is een monumentaal bouwwerk bij het landgoed De Berencamp nabij de Gelderse plaats Nijkerk. Beschrijving De in negotische stijl uitgevoerde duiventoren op het weiland tussen de landgoederen Salentein en De Berencamp werd in 1860 gebouwd. De gemetselde toren bestaat uit twee verdiepingen. Beide verdiepingen worden van elkaar gescheiden door een van een pleisterlaag voorziene gemetselde rand. In de onderste laag bevinden zich acht grote boogvormige poorten, waardoor het bouwwerk een opengewerkt karakter krijgt. De ontlastingsbogen boven de poorten worden bekroond met een witgepleisterde sluitsteen. Tussen elk van de bogen bevindt zich een driehoekige witgepleisterde diamantknop. De eigenlijke duiventil bevindt zich op de verdieping. Van de acht spaarvelden van de bovenste verdieping zijn er zeven voorzien van duivengaten. Een deel van deze gaten is voorzien van aanvliegplankjes. De bovenzijde van de spaarvelden wordt geaccentueerd door witgekleurde spitsbogen. De toren wordt bekroond met een zinken tentdak met op de top een, van een wapen voorzien, windvaan. Het bouwwerk is erkend als rijksmonument onder meer vanwege de ouderdom, de neogotische stijl en de samenhang met de overige onderdelen van de buitenplaats.
Fort bij Penningsveer

Het Fort bij Penningsveer is een fort van de Stelling van Amsterdam. Het is gelegen aan de rivier de Liede bij de buurtschap Penningsveer, ten oosten van Haarlem. Voordat de Stelling van Amsterdam werd aangelegd, kende Amsterdam al een eerdere verdedigingsgordel. Cornelis Krayenhoff kreeg in 1799 de opdracht om een permanente linie rondom de stad te ontwerpen die met gebruik van inundaties en aarden werken Amsterdam moest verdedigen. Deze werken stonden bekend als de Posten van Krayenhoff en bij Penningsveer kwam in 1813 Post 2 gereed, welke later werd opgenomen in de Stelling van Amsterdam. In 1886 werd begonnen op deze plaats met het opwerken van een aardwerk. Het zand werd daarna lange tijd met rust gelaten zodat het kon inklinken. Negen jaar later werd het zand vergraven tot een verdedigbaar aardwerk. De bomvrije gebouwen van Fort bij Penningsveer werden in 1901 opgeleverd. Het is gebouwd als model A fort en van binnen relatief luxe uitgevoerd. Het kreeg vloertegels en er zijn veel houten tussenwanden en panelen in de vertrekken. Het fort maakte deel uit van de Positie bij de Liede. Deze Positie lag aan de oostkant van Haarlem bij de Liede en bestond uit dit fort, Fort bij de Liebrug en Fort aan de Liede, een liniewal, batterijen en inundatiesluizen. Het fort kreeg de functie om het acces van de Oude Haarlemmerweg af te sluiten en de belangrijke inundatiesluizen voor de Veer- en Waarderpolder, aan de overkant van de Liede, te verdedigen. Het fort had een bezetting van 169 man volgens een opgave uit 1913. De fortwachterswoning is rond 1901 gebouwd en diende als dienstwoning van de fortwachter die het fort bewaakte en het onderhield als er geen bezetting aanwezig was. Beide hefkoepelgebouwen zijn tijdens de oorlog opgeblazen om de hefkoepels te verwijderen. Het staal van de koepels was nodig voor de Duitse oorlogsindustrie. Later zijn er tralies voor de ramen gekomen omdat het fort na de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt als bewaringskamp. Van 11 november 1946 tot 29 februari 1948 zaten zo’n 225 personen in hechtenis op “Kamp Fort Penningsveer”. Tussen 1950 en 1980 gebruikte het ministerie van Defensie het fort als opslagplaats voor springstoffen en munitie. De loods bij het fort is gebouwd omstreeks 1953 en heeft een stalen constructie. In 1985 kwam het fort in handen van een stichting die het gebouw ging gebruiken voor jeugdwerk. Groepen dak- en thuislozen hielpen de vrijwilligers bij de renovatie, als onderdeel van een re-integratieproject. Als vervolg daarop is gepoogd allerlei alternatieve bedrijfjes en ateliers te laten vestigen. Het is ook beschikbaar voor verhuur aan groepen. Een gedeelte van het fort is sinds januari 2013 in gebruik bij de stichting HVO-Querido, een organisatie die hulp biedt aan onbehuisden met een psychiatrische beperking of met sociaaleconomische problemen. In maart 2022 werd het fort te koop aangeboden. De eigenaar, Het Rijksvastgoedbedrijf, bood het fort en de bijgebouwen in verhuurde staat te koop aan door middel van een openbare inschrijving. Externe links website Stichting Fort Penningsveer Stelling van Amsterdam - een stadsmuur van water: Fort bij Penningsveer
Radboud Universitair Medisch Centrum

Das Radboud Universitair Medisch Centrum (Radboudumc) ist ein Universitätsklinikum in Nijmegen, Niederlande. Geschichte 1956 wurde das Academische Ziekenhuis Nijmegen von der Stichting Katholieke Universiteit (Stiftung Katholische Universität) gegründet. Seit im Jahr 1999 das Krankenhaus und die Medizinische Fakultät der Radboud-Universität Nijmegen fusionierten, sind Universität und Klinik institutionell verbunden. Das Radboudumc hat 935 Betten und auf mehr als 50 Stationen und Polikliniken arbeiten ca. 9900 Mitarbeiter. Mehr als 3200 Studenten werden in verschiedenen Studiengängen ausgebildet (Humanmedizin, Biomedizinische Wissenschaften, Zahnmedizin und Molecular Mechanisms of Disease). Therapeutische Spezialismen umfassen u. a.: Level-1-Traumazentrum (mit Helikopter-Luftrettungsdienst) Neurochirurgie Herzchirurgie Neonatale und pädiatrische Chirurgie und Intensivmedizin Pädiatrische Onkologie Infektionskrankheiten Gesichts- und Kopfchirurgie (spezialisiert in Lippen-, Kiefer- und Gaumenspalten) Forschungseinrichtungen Dem Universitätsklinikum sind mehrere Institute zugeordnet, die klinische und prä-klinische Forschung betreiben: Radboud Institute for Molecular Life Sciences (RIMLS) Radboud Institute for Health Sciences Donders Institute for Brain, Cognition and Behaviour Weblinks Offizielle Website (niederländisch, englisch, deutsch) Radboud Institute for Molecular Life Sciences In: radboudumc.nl (englisch) Donders Institute for Brain, Cognition and Behaviour In: ru.nl (englisch)