NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château de Nederhemert

Le château de Nederhemert est un château néerlandais situé dans la province du Gueldre. Géographie Le château est situé sur l'île de Nederhemert, entre la Bergsche Maas et l'Afgedamde Maas, dans le petit village de Nederhemert-Zuid, sur le territoire de la commune de Zaltbommel. C'est un des nombreux châteaux du Bommelerwaard. Histoire Au début, le château est attesté comme donjon avant l'an 1300. Un certain Jan van Hemert est propriétaire en 1310, lorsqu'il prête serment de fidélité aux ducs de Gueldre. Les propriétaires du château étaient également seigneurs de la petite seigneurie de Nederhemert. Maintes fois, le château a été aménagé et agrandi, pour la dernière fois à la fin du XIXe siècle. En 1957, le château n'était plus qu'une ruine, et ses derniers propriétaires, les Van Wassenaer, l'ont alors vendu à l'état néerlandais, qui l'a confié à Staatsbosbeheer (Office National des Forêts). Depuis 1961, le château est géré par les associations de patrimoine naturel et culturel Geldersch Landschap / Geldersche Kastelen. Entre 2001 et 2005, le château a été restauré avec l'aide financière de l'état. Actuellement, le château ne se visite pas ; les locaux sont loués à un bureau d'étude. Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel Nederhemert » (voir la liste des auteurs). Portail des Pays-Bas Portail des châteaux
Overwaard Molen No.1

Overwaard Molen No.1 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen die dateert uit 1740 was de peilmolen van de acht molens die de Overwaard bemalen. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,70 meter waarmee de lage boezem van de Overwaard wordt bemalen. De molen wordt bewoond en is niet te bezichtigen.
Doopsgezinde kerk (Drachten)

De doopsgezinde kerk is een kerkgebouw in Drachten in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De zaalkerk uit 1790 met pilastergevel kreeg rond 1860 een eclectische ingang (1878). De oost- en westmuur worden door lisenen verdeeld in drie traveeën met een rondboogvenster. Op een hoog schilddak twee windvanen in de vorm van een paard en een schip. Het interieur wordt gedekt door een tongewelf van triplex. Er zijn twee gebrandschilderde ramen (1950) van glazenier H. Duchêne met de teksten: Het volk dat in duisternis wandelt zal een groot licht zien (Jesaja 9:1), Brande ons hart niet in ons toen Hij tot ons sprak en ons de schriften openbaarde (Lukas 24:32). Het orgel uit 1857 is gemaakt door L. van Dam & Zonen en uitgebreid in 1928. Orgel Het orgel is gebouwd in 1857 door de firma L. van Dam & Zonen. In 1932 zijn wijzigingen aangebracht door de firma Spiering. Mense Ruiter heeft een restauratie uitgevoerd in 1958. In 1985 is een deelrestauratie uitgevoerd door Bakker & Timmenga, waarbij de mechanieken zijn vernieuwd en de klavieren, pijpen en windladen zijn hersteld. Het orgel heeft 15 stemmen, verdeeld over Hoofdwerk en Bovenwerk. Het Pedaal is aangehangen. Het staat opgesteld achter in de kerk, boven de ingang. De klaviatuur zit aan de achterzijde van het orgel. Zie ook Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Drachten Kerken in Friesland
Watergoor (bedrijventerrein)

Watergoor is een bedrijventerrein in de gemeente Nijkerk in de Nederlandse provincie Gelderland. Watergoor was het tweede bedrijventerrein van de stad. In dit bedrijventerrein liggen straten met namen van beroepen, zoals Touwslager, Bezembinder en Tabaksplanter. In Watergoor lag tot 1 januari 2012 ook de milieustraat van de gemeente Nijkerk. Het bedrijventerrein grenst aan de andere wijken Arkervaart en Schulpkamp. In het noorden loopt de grens bij de Watergoorweg die daarna overgaat naar de Ambachtsstraat (ofwel de N301). De grens verloopt dan via de Arkemheenweg en in het westen ligt de wijk tegen de A28 aan. Geschiedenis Watergoor is de naam van een oude boerderij. De bouw van dit bedrijventerrein begon na de Tweede Wereldoorlog. Toen na de aanleg van de snelweg A28 het gebied ernaast werd benut voor bedrijven. Door de aanleg van deze bedrijven en de daarmee gepaard gaande werkgelegenheid steeg het inwonersaantal van Nijkerk ook, waardoor ook het aantal woningen sterk toenam.
Werkspoorkathedraal

De Werkspoorkathedraal is een grote fabriekshal in de stad Utrecht in Nederland. De hal ligt op een bedrijventerrein aan de Tractieweg ten noordwesten van het stadscentrum. In het noordoosten ligt de spoorlijn Amsterdam - Elten en in het zuiden de spoorlijn Utrecht - Rotterdam. De hal heeft een hoogte van 20 tot 30 meter en ligt aan een haven aangelegd aan het Amsterdam-Rijnkanaal. Geschiedenis De Werkspoorkathedraal is een van de voormalige hallen van Werkspoor dat onder meer rollend materieel voor het spoor en bruggen vervaardigde. Het bedrijf vestigde zich rond 1913 in de toenmalige gemeente Zuilen op een braakliggend terrein, sinds 1954 vallend onder de gemeente Utrecht. In de eerste jaren (tot 1960) werden veel van de constructies gemonteerd in de open lucht. Echter, de eisen aan het materiaal veranderden en er werden inmiddels ook andere materialen toegepast, waardoor montage in de open lucht niet meer de kwaliteit kon bieden die men verlangde. Daarnaast wilde Werkspoor zich ook richten op andere "diensten", omdat de afzet van treinen en bruggen terugliep. Hiervoor werd in 1960 de Apparatenhal gebouwd, de toenmalige naam van de Werkspoorkathedraal. De hal was sindsdien in gebruik als montagehal van Werkspoor. De hal werd in de omgeving van de staalfabriek Demka gebouwd. In de jaren 1970 werd de hal door Werkspoor buiten gebruik gesteld, Sindsdien werd de hal gebruikt door diverse bedrijven. In 2014 kreeg de kathedraal een nieuwe eigenaar en werd de hal opgeknapt en onder meer voorzien van een nieuwe betonvloer. Sinds 2016 is de hal in gebruik als locatie voor feesten, congressen, beurzen, concerten en andere evenementen. Het ontwerp voor de renovatie kwam uit de koker door MONK Architecten en won in 2017 de Rietveldprijs. Fotogalerij Externe link Officiële website
Korenmolen van Dreumel

Korenmolen van Dreumel est un moulin à vent situé dans la localité de Dreumel, à West Maas en Waal, dans la province de Gueldre aux Pays-Bas. Notes et références Annexes Articles connexes Liste des moulins à vent de Gueldre Liens externes Ressources relatives à l'architecture : De Nederlandse Molendatabase Rijksmonument Portail des énergies renouvelables Portail des Pays-Bas
Korenmolen van Dreumel

De naamloze korenmolen van Dreumel staat aan de Rooijsestraat in Dreumel. Het is een ronde stenen stellingmolen, de kap is gedekt met riet en heeft roeden met een vlucht van 22,80 meter. In de molen bevinden zich twee koppels maalstenen. Oorspronkelijk waren er drie koppels aanwezig. De molen werd in 1845 gebouwd en werd vermoedelijk in de jaren '20 van de 20e eeuw onttakeld. De romp bleef in redelijke staat en werd in 1977 op de lijst met Rijksmonumenten gezet. In 2009 werd een nieuwe kap op de molen gezet en werden de roeden gestoken. De molen is voor zover bekend nog niet maalvaardig.
Ackerdijkse Plassen

Ackerdijkse Plassen is a nature reserve in Oude Leede, a village in the municipality of Pijnacker-Nootdorp, (south of Delft and west of Berkel en Rodenrijs). It is one of the most important bird areas in the Netherlands. In addition to 115 species of breeding birds, the ponds are visited annually by about eighty species of migratory birds, such as greenish warbler, Greater short-toed lark, short-eared owl, booted eagle, lesser spotted eagle, black crowned night heron and osprey. Konik provide grazing in the area. The area contains a restored farmhouse from 1660. The area is closed to visitors; however, there are hiking trails and bike paths around the outside of the area. The Nature Society took over the management of the area from the Birdlife Netherlands. References
Kościół św. Katarzyny w ’s-Hertogenbosch

Kościół św. Katarzyny (nid. Sint-Catharinakerk) – chrześcijańska świątynia znajdująca się w holenderskim mieście ’s-Hertogenbosch. Należy do parafii Heilige Maria. Historia W 1468 w mieście osiedlili się pierwsi Kanonicy Regularni Świętego Krzyża. W 1533 wznieśli oni kościół klasztorny pw. św. Krzyża, który w 1569 został siedzibą parafii. Świątynię rozbudowano w 1601, a w 1619 dobudowano renesansowe prezbiterium. W latach 1629–1794 odprawiano w nim nabożeństwa protestanckie, następnie służył jako stajnia i stodoła. W 1810, dekretem Napoleona Bonapartego, zwrócony katolikom i przeznaczony na kościół garnizonowy dla wojsk francuskich. Budynek przebudowano w latach 1842-1844. Kamień węgielny pod budowę obecnej świątyni położono w 1916 roku, budowę zakończono dwa lata później. Nabożeństwa w liturgii rzymskokatolickiej sprawowano tutaj do 2015 roku. Budynek planowano użyczyć teatrowi aan de Parade, lecz od 2019 odprawiane są tu nabożeństwa katolickie w rycie bizantyńskim, nabożeństwa Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, liturgie Serbskiego Kościoła Prawosławnego i msze polskiej wspólnoty rzymskokatolickiej. Architektura i wyposażenie Świątynia neobizantyńska, wzniesiona według projektu Jana Stuyta, inspirowana Hagią Sophią. Wzniesiona na planie ośmiokąta, otoczona kaplicami. Zachowano gotycką absydę. Kopuła wykonana jest z betonu zbrojonego, od wewnątrz pokryta malowidłami autorstwa Jana Oostermana. Na fasadzie zawieszono zegar z 1562, o średnicy 55 cm. Organy wykonano w latach 1850-1851 w warsztacie Johannesa Vollebregta, w 2007 zostały poddane renowacji. Wnętrze zdobi 9 obrazów autorstwa Pietera-Jozefa Verhaghena oraz ambona z 1841. Galeria Przypisy
Verzorgingsplaats Bisde

Verzorgingsplaats Bisde is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen langs de A2 Amsterdam-Maastricht tussen afritten 13 en 14 nabij Beesd. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan het dorp Beesd dat in de buurt van de verzorgingsplaats ligt. De naam Beesd is afgeleid van het oudere Bisde, dat in 1129 voor het eerst wordt genoemd. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van Esso. Ook is er na een verbouwing in 2019 een Burger King en een Spar miniwinkel. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Lingehorst.
Kleine Schans

De Kleine Schans is een vestingwerk uit de Tachtigjarige Oorlog dat zich bevindt in Terheijden. Omstreeks 1590 bevond zich hier het Spaanse legerkamp Roma, genoemd naar een legercommandant. Er waren 200 manschappen ondergebracht. In 1637 werd de schans in de huidige vorm aangelegd om de scheepvaart op de Mark te beschermen. In 1680 kwam de schans in onbruik, om in 1830 opnieuw te worden hersteld en in gebruik te worden genomen, nu als bolwerk tegen de Belgen, vanwege de Belgische afscheidingsoorlog. Aldus ontstond de schans in haar huidige vorm. Tijdens het Rampjaar in 1672 is de schans in gebruik geweest. De inwoners van Terheijden betaalden de rekening voor het oplappen en onderhoud van de schans en de soldaten die er bivakkeerden. In ieder geval tot in 1676 is de kleine schans bemand geweest. Ten noorden van Breda ligt de Spinolaschans. Deze laatste wordt ook wel de Grote Schans genoemd. De Kleine Schans werd tot voor kort gebruikt als evenemententerrein, er vonden jaarlijks de koninginnedagviering en de Terheijdense Zomerfeesten plaats. Externe link Ontwikkelingsplan voor de Kleine Schans[dode link] De kleine Schans in Terheijden in het Rampjaar 1672
Hervormde kerk (Grolloo)

De hervormde kerk van Grolloo is een in 1853 gebouwde zaalkerk aan de Hoofdstraat in de Drentse plaats Grolloo. Beschrijving De Nederlands Hervormde kerk van Grolloo werd in 1853 gebouwd met steun van de rijksoverheid als een zogenaamde waterstaatskerk. De kerk heeft een neoclassicistisch uiterlijk. In 1975 is de kerk door Bureau Monumentenzorg van de provincie Drenthe gerestaureerd. De Dorische zuilen en de kroonluchter stammen uit de tijd van de restauratie. De preekstoel en de banken dateren uit de tijd dat de kerk werd gebouwd. De zijmuren van de kerk bevatten vijf traveeën. De voorzijde van de kerk is symmetrisch vorm gegeven. De ingang bevindt zich in het middenrisaliet met ter weerszijden grote rondbogige gietijzeren vensters. Boven de ingang is een kleiner rondbogig venster. Nog verder naar boven is een uurwerk met daarboven een opengewerkte achtkantige torenspits. In de toren hangt een uit 1422 stammende klok, die van elders afkomstig is. In 1983 werd een uit Assen afkomstig orgel in de kerk geplaatst. Dit orgel was oorspronkelijk in 1934 gemaakt voor de kapel van de psychiatrische inrichting Licht en Kracht in Assen. Het kerkgebouw is erkend als rijksmonument, vanwege de cultuurhistorische, de architectuurhistorische en het stedenbouwkundig belang. Ook de samenhang met de eveneens neoclassicistische pastorie en met de naastgelegen begraafplaats en de gaafheid van de kerk speelden een rol bij de aanwijzing tot rijksmonument. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken
Zoomland

Zoomland is een landgoed en natuurgebied ten oosten van Bergen op Zoom. Het is 308 ha groot en eigendom van Stichting Brabants Landschap. Het landgoed is ontstaan uit vier kleinere landgoederen op de Brabantse Wal, die omstreeks 1700 werden gesticht door Bergse notabelen. Het betrof de landgoederen: Weltevreden of Klein Gemini, Groot Gemini, Goeree of Hengstmere, en 's-Heeren Plantage. Van al deze landgoederen zijn nog overblijfselen aan te treffen in de vorm van lanen, eikenhakhout, houtwallen en grachten. Veel later is er naaldhout aangeplant. In het bos liggen nog enkele heideveldjes, weiden en akkers. De oude laanbomen herbergen holenbroeders als boomklever en bosuil. Ook huizen er vleermuiskolonies. Zeezuiper Ten oosten van de Brabantse Wal strekte zich een moeras uit. De wilhelmieten van het Mariaklooster te Huijbergen begonnen in de 13e eeuw met de vervening van dit gebied. In 1430 werd de Zoom gegraven, die diende als turfvaart. De vervening leidde tot het ontstaan van plassen. Door de zuidwestenwinden breidden deze plassen zich naar het noordoosten uit, ze bereikten in de 16e eeuw hun grootste omvang. Dit plassengebied werd de 'Zeezuiper' genoemd. De plassen dienden als drinkwatervoorziening van Bergen op Zoom. Ze konden ook worden gebruikt om het omliggende gebied bij oorlogsdreiging te inunderen, in het kader van de West-Brabantse waterlinie. De plassen bieden ruimte aan tal van vogels, zoals ooievaar, lepelaar en visarend. In omringende natte graslanden komt onder meer de wateraardbei voor. Anno 2020 verdroogt het gebied sterk, ondanks maatregelen om de natuurwaarde op peil tehouden. Ten zuiden van de Zeezuiper ligt het Keutelmeer. Tussen Keutelmeer en Zeezuiper werden poelen aangelegd. Alpenwatersalamander en vinpootsalamander zijn er te vinden. Ligging Het gebied is in westelijke richting van de kom van Bergen op Zoom gescheiden door de Rijksweg 58. Ook ten noorden van het gebied loopt deze weg, met aan de overzijde eerst een recreatiegebied en vervolgens het landgoed Buitenlust. Naar het zuiden toe vindt men de Lievensberg en Zurenhoek. Naar het oosten toe vindt men de Zoom en landbouwgebied. Recreatie Aan de Mastendreef en de Klaverveldenweg zijn parkeerplaatsen, van waaruit wandelingen starten. Het gebied is vrij toegankelijk. Externe link Zoomland op brabantslandschap.nl
Verzorgingsplaats Jool-Hul

Verzorgingsplaats Jool-Hul was een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van A1 Amsterdam-Oldenzaal tussen afritten 17 en 18 in de gemeente Barneveld. De naam had deze verzorgingsplaats te danken aan een vroeger nabijgelegen kamp van de Calvinistische Studenten Beweging (CSB) met dezelfde naam, later een kunstenaarsboerderij. De verklaring van die naam kent meerdere lezingen. De eerste, waarin 'jool' staat voor 'feest' en 'hul' voor 'heuvel' of 'verhoging'. De tweede verklaring verwijst naar de functie van de boerderij in kwestie, als kampeerboerderij voor gereformeerde jongeren. En Jool staat dan voor de Zuid-Afrikaanse jongerenbeweging Jool (Jou Onbaatsugtige Opoffering vir Liefdadigheid). Tegenwoordig is op deze plek alleen nog een waterput te vinden. De verzorgingsplaats is per 4 september 2016 definitief gesloten in verband met de aanleg van de faunapassage Kootwijkerzand over de A1 en onder de nabijgelegen spoorlijn Amersfoort - Apeldoorn. De administratieve onttrekking aan het openbaar verkeer volgde in maart 2018. Varia Het duo Waardenberg en de Jong heeft een theaterprogramma (1990) genoemd naar deze verzorgingsplaats. Overigens is ook verzorgingsplaats De Lucht (langs de A2 bij Bruchem) al eens naamgever geweest van een theatershow.
2College Cobbenhagenmavo

Het 2College Cobbenhagenmavo is een school voor vmbo in het noorden van Tilburg van het 2College en valt onder het bestuur van de vereniging Ons Middelbaar Onderwijs (OMO). De school telde op 1 juli 2012 260 leerlingen verdeeld over 4 leerjaren. Geschiedenis De school is in de loop der jaren diverse malen van naam veranderd. In de jaren 70 is de school gestart aan de Gershwinstraat 8 als de Aloysiusmavo. Tot 1992 bleef de Aloysiusmavo een zelfstandige school, waarna de school fuseerde met het naastgelegen Cobbenhagen College. Door deze fusie verloor de Aloysiusmavo zowel haar naam als haar zelfstandigheid. In het gebouw, dat onderdeel uitmaakte van het Cobbenhagen College, werden de eerste twee leerjaren van zowel mavo, havo als vwo gevestigd en het gebouw aan de Gershwinstraat werd omgedoopt tot juniorcollege. Vanaf leerjaar drie werd de studie vervolgd in het seniorgebouw, gelegen aan de naastgelegen Brittendreef. Halverwege de eeuwwisseling begonnen de aanmeldingen enigszins terug te lopen, waarna in 2009 besloten werd om het Cobbenhagen College op te splitsen. In het seniorgebouw zou het Cobbenhagenlyceum zich vestigen en het juniorgebouw huisvestte de vier leerjaren van het vmbo. De school ging een samenwerking aan met 'buurman' Midden-Brabant College en de school ging verder als De Samenwerkingsmavo. Na een jaar bleek deze samenwerking niet het gewenste resultaat op te leveren en ging de school in 2010 verder als zelfstandige mavo. Gekozen werd voor de herkenbare naam 'Cobbenhagenmavo'. Bekende oud-leerlingen Marc-Marie Huijbregts, (cabaretier) Karin Bruers, (cabaretière) Trivia In 2010 werd de school door dagblad Trouw uitgeroepen als de best presterende mavo van Midden-Brabant, afgaande op examenresultaten en aantallen zittenblijvers.
Wonderbrug

De Wonderbrug is een brug over de Waterpoortsgracht, nabij de Kolk, in de Nederlandse stad Sneek. De brug verbindt de T-kruising van de Kolk en Waterpoortsgracht met de Westersingel. Voorheen stond op de locatie van de huidige brug een ophaalbrug, die in 1801 is gebouwd. In 1970 is de oude ophaalbrug vervangen door een loopbrug, die nog altijd op deze plaats in gebruik is. In 2002 is de loopbrug gerenoveerd en werd het houtdek vervangen en staalwerk geconserveerd.
De Jonge Hendrik

De Jonge Hendrik is een koren- en pelmolen in het Groningse Den Andel. De molen werd in 1875 gebouwd nadat de vorige molen was afgebrand. Met de molen is tot in de jaren 80 nog gerst tot gort gepeld door de laatste beroepsmolenaar van deze molen, Tiddo Muda. Na zijn overlijden is de molen is tot 1998 op vrijwillige basis in bedrijf geweest en is dat sinds kort na afronding van de restauratie weer. Bij deze restauratie kreeg de molen onder andere een nieuwe stelling (omloop) en een nieuw wiekenkruis met de stroomlijnsystemen Van Bussel en Dekker en daarnaast nieuwe zelfzwichtingskleppen. De molen is thans eigendom van de Molenstichting Winsum. De Jonge Hendrik is voorzien van één koppel maalstenen, twee pelstenen en een pletterij. De molen werd op 22 september 2007 na een periode van negen jaar stilstand weer officieel in gebruik gesteld.
Nooit Gedacht (Colijnsplaat)

Nooit Gedacht is een korenmolen in Colijnsplaat. Het is een ronde, uit baksteen opgetrokken stellingmolen uit 1864, die werd gebouwd ter vervanging van een eerdere achtkante molen. De molen heeft een vlucht van 22,25 meter. De hoogte van de stelling is 4,75 meter. De molen heeft tot in de jaren 70 van de vorige eeuw gedraaid, waarna een lange periode van stilstand en verval volgde. Nooit Gedacht (ook wel bekend als De Nieuwe Molen omdat Colijnsplaat twee molens heeft) is in 2006 draaivaardig gerestaureerd. Het binnenwerk moet nog een restauratie ondergaan voordat er weer gemalen kan worden.
Joodse begraafplaats (Dalfsen)

De Joodse begraafplaats van Dalfsen is gelegen op de Gerner Es aan de noordkant van Dalfsen in Overijssel. Al in 1760 woonden er Joden in het dorp. In 1866 werd de synagoge in Dalfsen ingewijd. Nadat de joodse gemeente wegens de geringe omvang in 1937 werd ontbonden en bij Zwolle gevoegd, verkocht men het synagogegebouw aan de Julianastraat dat daarna diverse bestemmingen heeft gekend. In 1982 werd het gebouw door een stichting gerestaureerd en vervolgens in gebruik gekomen voor culturele doeleinden. De begraafplaats was in gebruik van 1855-1927, maar ook in 1972 is er nog iemand ter aarde besteld. Sinds 1958 wordt ze onderhouden door de burgerlijke gemeente Dalfsen. De afgesloten dodenakker is omgeven door een vierkant gietijzeren hek, ze ligt ingeklemd tussen sportvelden en een boerderij, nauwelijks zichtbaar vanwege de dichte begroeiing rondom. Het Stenen Archief heeft de stenen geïnventariseerd. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Sint-Stevenskerk (Werkhoven)

De Sint-Stevenskerk staat aan de Brink in het dorp Werkhoven in de Nederlandse gemeente Bunnik. De eerste kerk die hier rond het jaar 900 werd gebouwd was van hout en reeds gewijd aan Sint-Stefanus. De huidige kerk is van romaanse oorsprong, het gebouw werd begin twaalfde eeuw opgetrokken uit tufsteen en is versierd met lisenen en rond- en keperboogfriezen. In ongeveer 1480 kreeg ze een gotisch uiterlijk en in 1830 volgde een verbouwing in neo-gotische stijl. Sinds een restauratie in 1995 is de tufsteen van de noordmuur weer zichtbaar. Er is in deze kerk een eenklaviersorgel uit 1862, het is gebouwd door Johannes Vollebregt. De toren is ook uit tufsteen opgetrokken en dateert van eind twaalfde eeuw. In de klokkenstoel hangt een klok uit 1480 van S. Butendic, hij heeft een diameter van 133,5 cm. Het mechanisch smeedijzeren torenuurwerk dateert uit 1699 en is vervaardigd door Hermen Claaszn van Meerkerk (Meerkerk, ca. 1661) uit Schoonrewoerd. Het bij de kerk staande lijkbaarhuisje werd in 1860 gebouwd. De Sint-Stevenskerk leek veel op het kerkgebouw te Odijk, dat werd vervangen door de huidige Sint-Heribertkerk, beter bekend als het witte kerkje. Beide kerken behoorden toe aan de bisschop van Utrecht. De kerk wordt gebruikt door de Hervormde Gemeente Werkhoven (PKN).
De Onderneming (Hippolytushoef)

De Onderneming is een rietgedekte grondzeiler in het Nederlandse dorp Hippolytushoef. De molen is eigendom van Vereniging De Wieringer Molens. De molen is in 1851 gebouwd als koren- en pelmolen en heeft tot ongeveer 1950 dienstgedaan. In 1952 heeft de stichting Oud-Wieringen De Onderneming aangekocht om deze te behouden. In 1964 is de molen uitwendig gerestaureerd. Pas in 2000 volgde een ingrijpende restauratie die de Onderneming weer maalvaardig maakte. Het pelwerk is in de jaren 20 verwijderd. Op de voormalige pelzolder draait sinds de restauratie van 2000 een windgedreven koekenbreker. Van de drie koppels maalstenen is één koppel verwijderd. Op de begane grond bevindt zich een maalstoel met twee koppels stenen: een koppel blauwe stenen en een koppel kunststenen. De molen heeft een neutenkruiwerk. De Onderneming is op dinsdag en woensdag 9.00 - 16.00 uur en op afspraak geopend voor bezichtiging.
Station Vrouwbuurtstermolen

Vrouwbuurtstermolen was een stopplaats aan de voormalige spoorlijn Stiens - Harlingen. De stopplaats van Vrouwbuurtstermolen was geopend van 15 mei 1902 tot 1 december 1940. Dit station is gebouwd naar het stationsontwerp met de naam Standaardtype NFLS, die voornamelijk werd gebruikt voor verschillende spoorwegstations in Friesland. Het station Vrouwbuurtstermolen viel binnen het type NFLS halte 3e klasse. Externe link Station Vrouwbuurtstermolen op Stationsweb