NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Walramplein

Het Walramplein is een plein in het stadje Valkenburg, gemeente Valkenburg aan de Geul, in de Nederlandse provincie Limburg. Het plein ligt in de noordoosthoek van de oude binnenstad van Valkenburg. De naam van het plein verwijst naar Walram de Rosse, heer van Valkenburg. Tot 1887 lag hier de huisweide van het landgoed Palanka, in de middeleeuwen Batte genaamd. Op aandringen van burgemeester Loisel kocht de gemeente de Batterwei aan en vestigde daar de nieuwe markt, die voorheen op de T-kruising Grotestraat-Berkelstraat-Muntstraat lag. Het plein bleef tot 1971 in gebruik als maandelijkse veemarkt. Het Walramplein is een ruim plein dat grotendeels in gebruik is als parkeerterrein. Het plein doet eenmaal per week dienst als marktplein voor een algemene warenmarkt. Aan de noordoostzijde van het plein, aan de overzijde van de Geul, staat de parochiekerk van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand, de zogenaamde "nieuwe kerk". De bebouwing is verder zeer gevarieerd en bestaat onder andere uit hotels en winkels. Aan de noordoostzijde van het plein stroomt de zuidelijke tak van de Geul die even daarvoor bij de Walramstuw in twee takken gesplitst is. Aan de noordwestzijde van het plein begint de Walravenstraat. In 2018-2019 is het plein gerenoveerd, waarbij een brede strook langs de Geul autovrij is gemaakt. De riolering, bestrating en verlichting zijn vernieuwd en een rij betonnen zitbanken bakent het autovrije deel af. Aan de noordkant van het plein is de middeleeuwse stadsmuur van Valkenburg zichtbaar gemaakt in het straatbeeld. Zie ook VV Walram Berkelplein Grendelplein Theodoor Dorrenplein
Berkelplein

Het Berkelplein is een plein in het stadje Valkenburg, gemeente Valkenburg aan de Geul, in de Nederlandse provincie Limburg. Het plein ligt ten zuidoosten net buiten de oude binnenstad in de wijk Neerhem. Het plein ligt op ongeveer 150 meter ten oosten van de Berkelpoort, die genoemd is naar een zekere Heinric van Birckelaer, eigenaar van het leengoed Nederheim (tegenwoordig Neerhem) en wonende op kasteel Den Halder. Ongeveer op de plek van het Berkelplein lag tot de 17e eeuw de oostelijke stadsgracht, die ter plekke de naam Berkelwijer droeg. Het Middelnederlandse 'wijer' betekent vijver of poel (zie ook Wijer (watermolen)). Het Berkelplein werd omstreeks 1955 aangelegd als onderdeel van een uitbreidingsplan. De bebouwing aan het plein is divers en typisch naoorlogs en bestaat uit galerijflats, eengezinswoningen, enkele winkels en horecagelegenheden, een bank- en een bibliotheekgebouw. Het Berkelplein is een ruim plein dat grotendeels is ingericht als parkeerterrein. In 2013 verrees een tijdelijk winkelcentrum op het plein, waarin een vijftal winkels uit het centrum zijn ondergebracht, die vanwege de sloop en herbouw van het Valkenburgse winkelhart niet op hun oude plek konden blijven. Langs het plein loopt de provinciale weg 595 van Valkenburg naar Wittem, ter plekke Neerhem geheten. Iets verderop heet de straat Berkelstraat. Zie ook Grendelplein Theodoor Dorrenplein Walramplein
Grendelplein

Het Grendelplein is een plein in het stadje Valkenburg, gemeente Valkenburg aan de Geul, in de Nederlandse provincie Limburg. Het plein ligt ten oosten van de oude binnenstad net buiten de oude stadsmuur. Het Grendelplein ligt tussen twee heuvels ingeklemd, met aan de westzijde de Cauberg en aan de oostzijde de Heunsberg waarop de kasteelruïne van Kasteel Valkenburg gelegen is. Aan de zuidzijde van het plein beginnen de holle wegen Cauberg en Daalhemerweg. Aan de noordzijde ligt de buurtschap Plenkert in de Plenkertstraat. Het Grendelplein en de aansluitende Cauberg en Wilhelminalaan zijn onderdeel van de provinciale weg 590 van Valkenburg naar Maastricht. Aan de oostkant ligt de Grendelpoort die toegang verschaft tot de oude binnenstad met de Kerkstraat en Muntstraat. Het Grendelplein dankt haar naam aan de Grendelpoort en daarachter gelegen Grendelput. De 'grendel' of 'greindel' was de sluitboom, waarmee de poort werd gesloten. Het café Grendelpoort naast de poort is het voormalige poortwachtershuis. Vanouds werd de ruimte buiten de Grendelpoort ook aangeduid als Boete de Poort (Buiten de Poort). In 1889 werd op het plein een monument geplaatst ter herinnering aan het feit dat Valkenburg (en de rest van Nederlands Limburg, met uitzondering van Maastricht) vijftig jaar eerder opnieuw onderdeel werd van het Koninkrijk der Nederlanden, na negen jaar lang bij België te hebben gehoord. Het mergelstenen monument in de vorm van een toren werd in kenmerkende neogotische stijl ontworpen door Pierre Cuypers, die enige tijd in Valkenburg woonde. In 1954 werd dit monument verwoest bij een fataal ongeluk met een Belgische autobus (zie Geschiedenis Cauberg). Het monument werd niet herbouwd. In 1961 werd een nieuw monument geplaatst, bestaande uit drie bronzen valken op een betonnen pilaar, ontworpen door Piet Killaars. De bebouwing aan het Grendelplein, eigenlijk niet meer dan een druk kruispunt, is gevarieerd, maar bestaat voor een groot deel uit laat-19e-eeuwse en vroeg-20e-eeuwse mergelstenen hotels, die in de loop van de 20e eeuw sterk zijn uitgebreid of gemoderniseerd. Opvallend zijn de vele terrassen, die ondanks het drukke verkeer altijd goed bezet zijn. In 2013 werd een modern, glazen entreepaviljoen van de kasteelruïne aan het Grendelplein in gebruik genomen. Op het plein wordt jaarlijks op 30 april een mei-den geplaatst door de Valkenburgse jonkheid (ongehuwde mannen). Zie ook Berkelplein Theodoor Dorrenplein Walramplein
Kazerne Muiden

De Kazerne in Muiden werd gebouwd na het aannemen van de Vestingwet in 1874. De hele Vesting Muiden werd aangepast naar moderne militaire inzichten ten aanzien van de vestingbouw. Onderdeel van dit plan was de bouw van een bomvrije kazerne, ook wel bekend als Fort D. Beschrijving De kazerne ligt achter het Muizenfort en werd in 1876 gebouwd. Voor het gebouw lag toen een exercitieterrein. In de kazerne waren de kamers voor de officieren, de keuken, een verbandplaats, een kantine en een opslagplaats voor levensmiddelen. De bomvrije kazerne is ongeveer 70 meter breed en 10 meter diep. Alleen de voorzijde van het gebouw is zichtbaar daar de rest met aarde is bedekt. Vooral de oostkant heeft een zware gronddekking want daar zou het meeste vijandige vuur vandaan komen. De kazerne bestaat uit elf overwelfde ruimten die aan de voorkant goed zijn te onderscheiden. Veel van de ruimten tellen twee verdiepingen. De openingen van de lokalen aan de straatzijde kunnen worden afgesloten met zware houten luiken. Gebruik De Vesting Muiden maakte lange tijd deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie, maar werd in 1892 om organisatorische redenen opgenomen in de Stelling van Amsterdam. De vesting zelf werd hiervoor niet gewijzigd. Het gebouw is lange tijd gebruikt door het Nederlandse leger. Hier lagen de manschappen van het Korps Pantserfortartillerie. Deze laatste was verantwoordelijk voor het onderhoud en verdediging van het Fort Pampus voor de kust van Muiden en ook onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwamen hier infanteristen en soldaten van de afdeling veldartillerie. Na de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw in gebruik genomen door de Genie. De Vesting Muiden werd opgeheven bij Koninklijk Besluit van 25 oktober 1951 waardoor veel belemmeringen werden opgeheven en Muiden kon gaan uitbreiden. Na het vertrek van de Genie in de zeventiger jaren werd het gebouw gerestaureerd en ingericht als gemeenschapruimte. In de Kazerne zijn de bibliotheek en een crèche gevestigd. Ook de gemeenteraad van de in 2016 opgeheven gemeente Muiden hield hier haar vergaderingen. Het gebouw is een rijksmonument.
Hoofdstraat 1 (Leens)

De rentenierswoning aan de Hoofdstraat 1 is een monumentaal pand gelegen in Leens, provincie Groningen, Nederland. Het gebouw werd rond 1930 opgetrokken naar een ontwerp van de lokale architect W. Reitsema Tzn. uit 1928. De opdrachtgever was Jacob Hekma, een landbouwer die eigenaar was van de boerderij Castor in Zuurdijk en met pensioen ging. Boven de ingang is een gevelsteen te vinden met een afbeelding van de tweeling Castor en Pollux, als herinnering aan de herkomst van de opdrachtgever en zijn boerderij Castor, die lange tijd eigendom was van de familie Hekma. In 1956 werd het pand omgebouwd tot een notariskantoor. Jacob Hekma was reeds in 1936 overleden en zijn weduwe Martje Wijk overleed in 1957. De dakkapel aan de westzijde is uit deze periode. Het pand bevindt zich op de hoek van de Hoofdstraat en de destijds genaamde Stationsstraat, tegenwoordig bekend als R. Ritsemastraat. Aan de overkant van deze straat, op de hoek van de Valge, staat een andere monumentale rentenierswoning, ontworpen door de architecten vader en zoon K. en G. Hoekzema. De woning is erkend als een rijksmonument vanwege onder andere de goed bewaarde staat van het exterieur. Het is een goed voorbeeld van het gevarieerde werk van architect Reitsema.
Oude Kerk (Scheveningen)

Die Oude Kerk (deutsch Alte Kirche) ist das Kirchengebäude einer reformierten Kirchengemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Scheveningen in der Provinz Südholland in den Niederlanden. Die Kirche ist seit dem Jahr 1967 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Bis zur Einführung der Reformation war die spätgotische Oude Kerk zu Ehren des heiligen Antonius Abbas geweiht. Die direkt an der Nordseeküste am Deich gelegene Kirche wurde nach einer Überflutung 1470 in Form einer Pseudobasilika großteils neu errichtet. Der fünfseitig geschlossene Chor, der höher als das Langhaus ist, bestand zu diesem Zeitpunkt schon. Das Langhaus selber folgte um 1500, ihm wurde gegen 1525 der Westturm vorgesetzt. Das achtkantige Obergeschoss des Turmes findet eine Entsprechung in der nahegelegenen Abteikirche Loosduinen. Im Lauf des 16. Jahrhunderts wurde dem Langhaus noch ein südliches Querhaus angefügt, das im 19. Jahrhundert jedoch einem Küsterhaus weichen musste. Dieses wurde 1957–59 durch ein neues Gemeindehaus im neobarocken Stil des 18. Jahrhunderts ersetzt. Zur gleichen Zeit rekonstruierte man auf Fundamenten des 16. Jahrhunderts eine Sakristei an der Nordseite des Chors. Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zuid-Holland, Zeist 1985, S. 349f. Weblinks Website zur Kirche (niederländisch) Einzelnachweise
De Krommert

De Krommert (ook wel De Krommerdt) is een buurt in het Amsterdamse stadsdeel West, vernoemd naar de watergang De Krommert. Watergang De Krommert was een brede sloot die liep van de Kostverlorenvaart bij de Noordermolen, naar de Molensloot, later omgedoopt tot Admiralengracht. Ze liep evenwijdig aan het eerste deel van de Admiraal de Ruijterweg en het eerste deel van de Jan Evertsenstraat. Tot in de jaren twintig lagen er in de omgeving vele warmoezenierstuinen (slatuinen). Toen de tramlijn Amsterdam - Haarlem - Zandvoort in 1904 door de ESM werd aangelegd kwam er een brug over De Krommert; deze kreeg brugnummer 249. Bij de Kostverlorenvaart was van de 17e eeuw tot 1916 een overtoom waar de bootjes overheen gehaald werden. In de jaren dertig is het grootste deel gedempt. Hier loopt nu in het oosten de Willem de Zwijgerlaan. Tussen de huizen van de Admiraal de Ruijterweg en de Maarten Harpertszoon Trompstraat ligt een open ruimte die is overgebleven na de laatste demping van De Krommert in 1959 en 1964. Hier werd na demping een speelplaats aangelegd, afgesloten met hekken, die alleen overdag open zijn. In de huizenrij aan de westzijde van de Reinier Claeszenstraat en aan beide zijden van de Admiraal de Ruijterweg zijn nog steeds open plekken op de plaatsen waar ze De Krommert kruisten. Aan de Admiraal de Ruijterweg draagt huisnummer 95 de naam De Krommerdt. De Haarlemse tram reed hier van 6 oktober 1904 tot en met 31 augustus 1957, waarna de rails werden verwijderd en de straat in 1959 werd geasfalteerd. Bij de aanleg van nieuwe rails in 1981-1982 vond men in de bodem restanten van brug 249. Buurt De Krommert werd een officieuze naam voor de buurt rondom de kruising Admiraal de Ruijterweg en Jan Evertsenstraat. Daarbij staan twee delen van de Admiraal de Ruijterweg in een bijna rechte hoek op elkaar. De weg maakt een flauwe bocht om de tram de boog te kunnen laten nemen in de richting Sloterdijk. In 1981-1982 werd er nieuw tramspoor aangelegd voor de tramlijnen 12 en 14. Ook kwam er een boog van de Krommert naar de Jan Evertsenstraat voor de nooit gerealiseerde vertramming van lijn 15. Tram 13 passeert de kruising sinds 1927 en gaat van de Admiraal de Ruijterweg rechtdoor naar de Jan Evertsenstraat. Op 22 juli 2018 verdwenen de tramlijnen 12 en 14 en kwam tramlijn 19 er voor in de plaats. Over de kruising reden ook jarenlang de bussen van lijn F, later 15. Van 14 november 1966 tot 18 mei 1982 was er vanuit de Jan Evertsenstraat in verband met de beschikbare ruimte en onoverzichtelijke situatie een linksafverbod naar de Admiraal de Ruijterweg waarbij buslijn 15 richting Sloterdijk over de oostelijke kade van de Admiralengracht reed. Dit verbod verviel na de aanleg van de nieuwe tramrails. In 2006 verdween bus 15 maar kwam bus 18 daar voor in de plaats. De buurtnaam De Krommert (of De Krommerdt) wordt niet aangegeven met een straatnaambord maar is lokaal wel bekend en wordt gebruikt in namen van bedrijven in die buurt, zoals Apotheek De Krommerdt en het eerder genoemde huis. In de buurt ligt sinds 1925 de Krommertstraat, vernoemd naar de daar in 1931 gedempte sloot. Aan de kruising staat het complex rondom Jan Evertsenstraat 1.
Dans- en Medisch Instituut

Dans- en Medisch Instituut is de oorspronkelijke naam van een door de architect Jan Wils in 1921 ontworpen gebouw op het adres Laan van Meerdervoort 50 b en c in Den Haag. Ontwerp In het ontwerp van dit werkgebouw zijn de kenmerken van De Stijl en Frank Lloyd Wright te bespeuren. De gevel is verticaal in drieën gedeeld, maar door de zeer verschillende diepliggende vensterindeling en de horizontale betonnen banden heeft zij een uitgesproken modernistisch, asymmetrisch uiterlijk gekregen. Overigens is door verbouwingen in de loop van de tijd veel van het oorspronkelijke karakter van het gebouw verloren gegaan. Gebruikers Het Dans- en Medisch instituut werd gebouwd in opdracht van Rita Gaillard-Jorissen en William Jorissen. De bouw werd in juli 1921 aanbesteed aan de firma Swaneveld en Bos in Den Haag. Op de eerste en tweede verdieping was aanvankelijk een medisch instituut gevestigd en op de begane grond een dansschool. Tegenwoordig is er nog steeds een dansinstituut in het gebouw gevestigd, dat het oudste is van Den Haag; de rest is als kantoor verhuurd aan het Landelijk Bureau van D66 en aan de ambassade van Noord-Macedonië.
Sint-Jan de Doperkerk (Wateringen)

De Sint-Jan de Doperkerk is een rooms-katholieke kerk aan de Herenstraat in Wateringen. De Hervormde Kerk in het centrum van Wateringen was oorspronkelijk ook aan Johannes de Doper gewijd, maar werd bij de reformatie in gebruik genomen door de protestanten. In de eeuwen die volgden maakten de katholieken gebruik van schuilkerken. De huidige kerk werd in 1900-1901 gebouwd op de plaats van een schuurkerk uit 1807. De eerste steen werd gelegd op 17 juli 1900 en op 1 juni 1901 werd de kerk geconsacreerd. Architect Albert Margry ontwierp een grote driebeukige pseudobasilieke kruiskerk in neogotische stijl. De halfingebouwde toren aan de voorzijde heeft drie geledingen met een naaldspits en pinakels en is ongeveer 60 meter hoog. Binnen wordt het schip en het transept overdekt door een gepolychromeerd houten tongewelf. De zijbeuken worden overdekt door stenen kruisribgewelven. Margry ontwierp ook de naastgelegen pastorie. Het neogotische hoofdaltaar werd gebouwd in het atelier van Pierre Cuypers. De kosten van fl. 5000,- werden door bouwpastoor P.M.H. Finkenflügel betaald. Hij ontwierp zelf ook de gebrandschilderde ramen, die door de Utrechtse firma van W. van de Wurf werden gemaakt. Het orgel werd in 1901 gebouwd door P. J. Adema. Hierbij werden de pijpen van het uit 1796 stammende orgel van Abraham Meere herbruikt. In de kerk staat verder nog een eikenhouten passiekruis uit 1900, waarin de Arma Christi, de passiewerktuigen van Christus zijn opgenomen. Op 3 juli 1941 ontplofte een afgedwaalde Duitse vliegtuigbom in de buurt van de kerk, waarbij een aantal gebrandschilderde ramen werden verwoest. De restauratie werd pas in 1984 voltooid. Vanwege de liturgische vernieuwingen van het Tweede Vaticaans Concilie werden in de jaren 1960 de beide zijaltaren en de preekstoel uit de kerk verwijderd. Het hoofdaltaar werd daarbij verkleind. De kerk is sinds 2019 in gebruik bij de toen gevormde Sint Elisabethparochie. Deze omvat de katholieken uit Wateringen en Wateringse Veld. Het kerkgebouw, de pastorie, het Heilig Hartbeeld en het hekwerk voor de kerk staan op de rijksmonumentenlijst. Externe links Website RK Westland, Sint-Jan de Doperkerk, Wateringen Reliwiki - Wateringen, Sint-Jan de Doperkerk Bron Diverse auteurs, Kerken in Delflanden, Rijswijk 2004. pp.61-65.
Achterste Molen

De Achterste Molen uit Loenen (ook bekend als Veluwse papiermolen en Marten Orges) is een door water aangedreven papiermolen uit 1654, in 1933 herbouwd in het Nederlands Openluchtmuseum te Arnhem. De molen in Loenen werd zowel in 1881 als 1905 door brand getroffen. Nadat Schut en Berends NV in 1910 een nieuwe papierfabriek bouwden raakten molen en waterrad in verval en werden afgebroken. De molen werd door de Vereeniging van Nederlandsche Papierfabrikanten geschonken aan het museum. Het waterrad heeft een diameter van 1,90 m en een breedte van 0,65 m. De molen is regelmatig in bedrijf, er worden dan demonstraties gegeven van ambachtelijk papier maken. Papiermakerij Overbrengingen De overbrengingsverhouding naar de maalbak is 1 : 12,4. Aswiel: 48 kammen, steek 8,2 cm Kamrad bovenaa koningsspil: 17 kammen, steek 8,2 cm Kamrad onderaan koningsspil: 75 kammen, steek 7 cm Kamrad op as maalrol: 17 kammen, steek 7 cm De Middelste Molen Een andere papiermolen in Loenen, De Middelste molen, is als gerestaureerde kleinschalige papierfabriek nog op zijn originele plek als historische bezienswaardigheid in bedrijf.
Ridderzaal

El Ridderzaal («Sala dels Cavallers») és l'edifici principal del Binnenhof a La Haia, als Països Baixos. És utilitzat des de 1904 per a la cerimònia de l'obertura de les sessions parlamentàries que cada any se celebra el tercer dimarts de setembre (Prinsjesdag), quan el monarca es dirigeix al Parlament en la carrossa daurada per pronunciar allà el discurs del tron. També s'utilitza per a les recepcions reials oficials i les conferències interparlamentàries. Hi va tenir lloc la Conferència de la Haia de 1907. Història Iniciat per Guillem d'Holanda, el Ridderzaal va acabar de construir-se sota el regnat de Florenci V, probablement cap a 1290. Més tard, es van construir d'altres edificis al voltant que es van addicionar al Ridderzaal. Durant la República Batava, l'edifici va ser dedicat a altres fins, entre ells la venda de llibres o la loteria nacional. Al transcurs del segle xix, una sèrie de dependències del Ridderzaal van ser demolides; el sostre va ser igualment destruït per ser reconstruït en vidre i acer, abans de ser novament destruït i restaurat, dotze anys més tard, amb una rèplica de la teulada del segle xiii. El Ridderzaal va ser restaurat en la seva totalitat entre el 1898 i el 1904 per al seu actual ús. Sala gòtica Té una gran sala d'arquitectura gòtica de 38 metres per 18 metres, que posseeix unes belles vidrieres que representen els escuts de les ciutats neerlandeses i els emblemes nobiliaris de les principals famílies dels Països Baixos. La pesada estructura del sostre de fusta, amb les seves bigues de 18 metres de longitud, situades a 26 metres d'alçada, dona al visitant la impressió de trobar-se a l'interior d'un gran vaixell invertit.3 Referències Enllaços externs Geschiedenis van Den Haag (Historia de La Haya) [1] / (neerlandès)
Ridderzaal

The Ridderzaal (Dutch pronunciation: [ˈrɪdərzaːl]; English: Hall of Knights) is the main building of the 13th-century inner square of the former castle of the counts of Holland called Binnenhof (English: Inner Court) at the address Binnenhof 11 in The Hague, Netherlands. It is used for the annual state opening of Parliament on Prinsjesdag, when the Dutch monarch drives to Parliament in the Golden Coach and delivers the speech from the throne. It is also used for official royal receptions, and inter-parliamentary conferences. Due to the restoration of the Golden Coach and some controversy surrounding images on the left panel, portraying Hulde der Koloniën (Tribute from the colonies), the Glass Coach is used on Prinsjesdag since 2015. History In the 13th century Floris IV, Count of Holland bought a piece of land next to a small lake to build a house on. The Ridderzaal, the manorial hall of Floris V, grandson of Floris IV, was built on this estate in the 13th century. Over the centuries, the government buildings developed around this lake and incorporated the Ridderzaal. From the early 17th century, the Ridderzaal became an important trading place for booksellers, as Westminster Hall was in London. In later centuries it served a variety of purposes - as a market hall, a promenade, a drill hall, a public record office, a hospital ward, even the offices of the state lottery. The hall was restored between 1898 and 1904 to serve its present purposes. The Congress of Europe, considered by many as the first federal development of post-war European history, was held in The Hague in May 1948 with 750 European delegates as well as observers from Canada and the United States of America. The Hall of Knights was the main venue used for the congress. The delegates used the opportunity to discuss ideas about the development of European integration, which would eventually cultivate into the creation of the modern-day European Union. The Ridderzaal was also the venue for the Dutch–Indonesian Round Table Conference in 1949. The government of the Netherlands discussed and negotiated with the newly created governments of the former colonial possessions in the Dutch Indies. Building This 40 by 20 metres (131 ft × 66 ft) large Gothic hall has magnificent stained glass windows depicting the coats of arms of various prominent Dutch towns and cities; particularly fine is the rose window with the arms of the principal noble families of the Netherlands. The heavy timber roof structure with its 18-metre-long beams (59 ft) has the appearance of an upturned ship. Wooden heads symbolizing eavesdroppers from the higher powers are supposed to deter members of the assembly from lying. The throne in the Ridderzaal was designed by Pierre Cuypers. References External links Media related to Ridderzaal at Wikimedia Commons