NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pelgrimskerk (Zoetermeer)

De Pelgrimskerk is een kerk in het oude dorp van de Nederlandse plaats Zoetermeer. De kerk en de naastgelegen pastorie zijn ontworpen door architect B.W. Plooij uit Amersfoort en werden gebouwd in 1932. De kerk is in zakelijk expressionistische stijl. Kenmerkend zijn de elkaar kruisende zadeldaken en de paraboolvormige spits. Het gebouw biedt plaats aan ongeveer 350 mensen. Lange tijd had de kerk officieel geen naam, maar werd door de Zoetermeerders van vóór de groeisprong ook wel de Boterkerk genoemd. De meer dan zestig vroegere Zoetermeerse boterhandelaren waren gereformeerd en de aanleiding kan zijn dat ze hier 's zondags kerkten of omdat ze de bouw van de kerk hadden gefinancierd. De glas-in-loodramen zijn vervaardigd door het Kunstatelier in Het Bildt. De twee bronzen klokken in de toren zijn uit 1949. De oorspronkelijke zijn in de Tweede Wereldoorlog gestolen door de Duitse bezetter. De Pelgrimskerk is samen met de bijbehorende pastorie op 16 april 1991 op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst vanwege hun architectuurhistorische en stedenbouwkundige waarde. Het gebouw was in gebruik bij een wijkgemeente van de Gereformeerde Kerk, die deel uitmaakt van de Protestantse Kerk in Nederland en verving het eerdere kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente in het Lagereinde In 2019 is een bestuurlijke samenwerking tussen de drie protestantse wijkgemeenten Pelgrimskerk, de Oase (Meerzicht) en de Regenboog (Rokkeveen) gestart. Na deze aanloop en groei naar integratie zijn de drie afzonderlijke wijkkerkenraden en gemeenschappen opgegaan in een nieuwe gemeenschap onder de naam Protestantse Wijkgemeente Zoetermeer Zuid met als centraal kerkgebouw De Regenboog in het stadsdeel Rokkeveen. De Pelgrimskerk was hierdoor niet meer nodig. De laatste kerkdienst was op zondag 30 januari 2022 na bijna 90 jaar als plaats van samenkomst te hebben gefunctioneerd. In juni 2023 werd bekend dat het gebouw was overgenomen door de gereformeerde gemeente Zoetermeer. Het interieur De nog originele eikenhouten kerkbanken zijn geleverd door Kerk- en Schoolmeubelenfabriek 'De Volharding' te Velp. Ze hebben zwartgelakte zittingen, leuningen en biezen. In 1982 heeft de kerk een grote opknapbeurt gekregen, waarbij de interne kleurstelling iets is gewijzigd. Het doopvont draagt drie afbeeldingen: de zondvloed, de doortocht door de Schelfzee en de doop van Jezus Christus. Het orgel Het orgel werd gebouwd door de firma L. Verschueren uit Heythuysen en dateert uit 1969. Er is daarbij gebruikgemaakt van pijpen uit oudere orgels. Het is beschreven op de Orgelsite. Hier is ook de dispositie te vinden. Externe link De site van de kerkgemeente
Onze Lieve Vrouwe Gasthuis

Onze Lieve Vrouwe Gasthuis (English: "Our Dear Lady Hospital") is a major clinical hospital situated near Oosterpark in Amsterdam in the Netherlands. Founded in 1898, it is now part of OLVG, a network of hospitals formed by the merger of the Onze Lieve Vrouwe Gasthuis with the former Sint Lucas Andreas hospital, and is now known as OLVG, West Location. References External links Official website
Veenkoloniaal Museum

Veenkoloniaal Museum (Dutch pronunciation: [ˈveːŋkoːloːniˌjaːl myˈzeːjʏm]; English: "Peat-Colonial Museum") is a regional museum in the village of Veendam in the Netherlands. The museum shows not only the history of the peat district in Groningen. Situated in a monumental building dating from 1911 the Veenkoloniaal Museum exhibits the development of the Groninger Peat district but also the history of hundreds of inland barges and a similar number of skippers families. For the Groningen peatdistrict the 19th century is a golden age. Agriculture, shipping and potato starch and strawboard industries flourish. Hundreds of captains sail from Veendam, Wildervank, Oude Pekela, Nieuwe Pekela to Portugal, Great Britain and the Baltic Sea. Strawboard is exported to England, which explains the name Albion of one of the factories. Amazing when you consider that these enterprising villages are situated more than forty kilometres from the coast. In 2008–2019, the museum had between 20,000 and 29,000 visitors annually. Location The Veenkoloniaal Museum is located at the Museumplein 5 in the village of Veendam in the province of Groningen in the northeast of the Netherlands. History The museum was founded on 15 December 1939. Since 1989, the museum is housed in a former school building in the center of Veendam. Administration Hendrik Andries Hachmer is director of the museum. In the years 2003 to 2019, the museum had between 17,500 and 28,600 visitors per year, with more than 25,000 visitors in 2016. The museum is a member of the regional Museumhuis Groningen (Groningen Museum House) and the national Museumvereniging (Museum Association). References External links Veenkoloniaal Museum, official website
Veenkoloniaal Museum

Het Veenkoloniaal Museum is een cultuurhistorisch museum in Veendam. Geschiedenis In 1939 is het museum ontstaan uit de Vereeniging voor Veenkoloniale Oudheidkunde. De basis van de collectie werd echter al gelegd door Eltjo van Beresteyn die van 1910 tot 1916 burgemeester was van de gemeente Veendam en zijn latere opvolger F.J. de Zee die van 1921 tot en met 1940 burgemeester was. De collectie verhuisde van het gemeentehuis en werd ondergebracht in een oudheidkamer boven het politiebureau, later Openbare Bibliotheek aan de Kerkstraat. In 1989 betrok het museum het gebouw van de vroegere R.H.B.S. te Veendam. Het gebouw werd omgebouwd tot museum. In 1992 volgde de officiële heropening. Het gebouw is ontworpen door de architect en rijksbouwmeester Jan Vrijman en werd in 1911 als school in gebruik genomen. In 1987 verloor het gebouw zijn onderwijsbestemming. Het Veenkoloniaal Museum kreeg vanaf 1989 de beschikking over het monumentale pand. In 2004 werd het gebouw verbonden met het nieuwe cultuurcentrum van Beresteyn, waardoor theater, bibliotheek, muziek-, dans- en theaterschool en museum onder één dak zijn gehuisvest. Collectie Het Veenkoloniaal Museum voert een gericht verzamelbeleid en legt daarbij het accent op de vervening, de landbouwindustrie en de Veenkoloniale zeevaart. In het maritieme gedeelte staat men stil bij de bloeiperiode van de Veenkoloniale Zeevaart, die rond het midden van de 19de eeuw plaatsvond. Honderden schepen kwamen toentertijd uit de Groninger Veenkoloniën, meer dan 60 procent van de Nederlandse vloot was hier geregistreerd. Regelmatig werd koers gezet richting Oostzee en Riga was een belangrijk eindbestemming. Het museum heeft daarom ook een speciale Rigazaal ingericht. Het museum bezit een grote collectie Oostzeelepel(s), Riganap(pen) en Toejas(sen). In de collectie landbouwindustrie ligt het accent op de met de veenkoloniën verbonden industrie als (stro)karton- en aardappelmeelfabrieken. Het Avebeconcern heeft zijn hoofdvestiging in Veendam. Men staat daarbij ook stil bij de nieuwere ontwikkelingen. Strokarton wordt al sinds het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw niet meer geproduceerd, maar nog altijd draaien er kartonfabrieken in Oude Pekela en Nieuwe Pekela, Bad Nieuweschans, Hoogezand en Sappemeer. Fabrieken die tegenwoordig meer produceren dan alle kleine strokartonfabrieken van het begin van de 20ste eeuw bij elkaar. Het museum organiseert jaarlijks diverse tentoonstellingen. Bovendien bezit het het oudste turfschip van de provincie Groningen, de in 1894 te Veendam bij scheepswerf Ten Horn te Veendam gebouwde spitse praam Familietrouw. Voorts beschikt het museum over een kunstcollectie van kunstenaars en schrijvers die in de regio hebben gewerkt, o.a.; Bart Peizel, Geert Hendrik Streurman, Herman Mees, Geert Teis, in bruikleen ondergebracht bij het Streekhistorisch Centrum en Anthony Winkler Prins, ondergebracht bij de Groninger Archieven. Galerij Zie ook Lijst van musea in Groningen Externe link Officiële website
Gerardus Majellakerk (Onderdijk)

De Gerardus Majellakerk is een rooms-katholieke kerk aan de Nes 134 in Onderdijk. De kerk werd in 1929 gebouwd ter vervanging van de voor de oprichting van de parochie in 1919 gebouwde hulpkerk. Architect H.P.J. de Vries ontwierp een driebeukige kruiskerk in traditionalistische stijl, met een hoge zadeldaktoren aan de rechterzijde van de voorgevel. De torenklok uit 1929 — vervaardigd door de firma Mabilon & Co — is in de Tweede Wereldoorlog verdwenen. De kerk werd op 17 september 1929 door bisschop Aengenent ingewijd. Boven de ingang hangt een mozaïek dat de heilige Gerardus Majella uitbeeldt, gemaakt door Alex Asperslagh.
Tribunal Especial para Kosovo

El Tribunal Especial para Kosovo (oficialmente y en inglés: Kosovo Specialist Chambers and Specialist Prosecutor’s Office) es un tribunal con sede en La Haya (Países Bajos), destinado a juzgar diversos delitos cometidos en el marco de la guerra de Kosovo. Alberga cuatro salas de especialistas y la oficina de fiscales, que pueden realizar sus actividades en el mismo tribunal o en el territorio de Kosovo. El tribunal fue establecido para los juicios de los presuntos crímenes cometidos por miembros del Ejército de Liberación de Kosovo (ELK), una organización paramilitar de etnia albanesa que buscó la separación de Kosovo de Yugoslavia durante la década de 1990 y la eventual creación de una Gran Albania.​​​​​ Los presuntos crímenes se refieren al período 1998-2000, al final de la guerra de Kosovo y directamente después contra "minorías étnicas y opositores políticos".​ El tribunal fue puesto en marcha a finales de 2017.​ Su presidente es, desde diciembre de 2016, la abogada búlgara Ekaterina Trendafilova.​ Creación En 2001, el político suizo Dick Marty fue autor de un informe del Consejo de Europa en el que señaló que el ELK había cometido crímenes de guerra. En parte basado en ese informe, el fiscal del Grupo de Investigación Especial (SITF) de la misión EULEX de la Unión Europea por el Estado de Derecho en Kosovo concluyó que existían pruebas suficientes para el enjuiciamiento de "crímenes de guerra, crímenes de lesa humanidad y ciertos crímenes contra la ley kosovar". El tribunal se encuentra fuera de Kosovo a petición del fiscal para proporcionar una protección adecuada a los testigos.​ Casos El primer ministro de Kosovo Ramush Haradinaj fue citado como sospechoso de crímenes de guerra en febrero de 2020, y se vio obligado a dimitir de su cargo.​ El 24 de junio del mismo año, el fiscal del tribunal acusó formalmente al presidente de Kosovo Hashim Thaçi y a Kadri Veseli, líder del Partido Democrático de Kosovo, de crímenes de guerra y crímenes contra la humanidad, cometidos durante la guerra de Kosovo entre 1998 y 1999.​ Referencias Enlaces externos Página web del tribunal.
Câmaras Especializadas do Kosovo

As Câmaras Especializadas do Kosovo, ou também Tribunal Especial para o Kosovo (oficialmente e em inglês: Kosovo Specialist Chambers and Specialist Prosecutor’s Office), é um tribunal sediado em Haia (Países Baixos) destinado a julgar vários crimes cometidos no âmbito da Guerra do Kosovo. Abriga um Gabinete do Procurador Especializado e quatro Câmaras Especializadas, sendo elas compostas por Secções de Juízes e uma Secretaria, que podem exercer suas atividades no mesmo tribunal ou no território de Kosovo. O tribunal foi criado para delegar os julgamentos dos crimes cometidos por membros do Exército de Libertação do Kosovo, uma organização paramilitar de etnia albanesa que buscou a separação do Kosovo da República Federal da Iugoslávia durante a década de 1990 e a eventual criação de uma Grande Albânia. Os crimes alegados referem-se ao período 1998-2000, durante e no final da Guerra do Kosovo e dirigidos posteriormente contra "minorias étnicas e adversários políticos". O tribunal foi formalmente estabelecido em 2016. É separado de outras instituições kosovares e independente. Em dezembro de 2016, Ekaterina Trendafilova foi eleita a primeira presidente. Entre as pessoas acusadas de crimes de guerra e crimes contra a humanidade estão o ex-presidente do Kosovo, Hashim Thaçi, e o político kosovar Kadri Veseli. Em 15 de setembro de 2021, foi aberto o primeiro julgamento do tribunal, o caso contra Salih Mustafa. Criação Em 2010, o político suíço Dick Marty foi o autor de um relatório do Conselho da Europa no qual observou que crimes de guerra haviam sido cometidos pelo Exército de Libertação do Kosovo. Em parte com base nesse relatório, o procurador da Força-Tarefa Especial de Investigação da Missão da União Europeia para o Estado de Direito no Kosovo (EULEX Kosovo) concluiu que existiam provas suficientes para a acusação de "crimes de guerra, crimes contra a humanidade, bem como certos crimes contra a lei do Kosovo". O tribunal está localizado fora do Kosovo, a pedido do procurador, a fim de proporcionar proteção adequada às testemunhas. Casos O primeiro-ministro do Kosovo, Ramush Haradinaj, foi citado como suspeito de crimes de guerra em fevereiro de 2020 e foi forçado a renunciar ao cargo. Em 24 de junho do mesmo ano, o promotor do tribunal acusou formalmente o presidente de Kosovo, Hashim Thaçi, e Kadri Veseli, líder do Partido Democrático do Kosovo, por crimes de guerra e crimes contra a humanidade, cometidos durante a guerra de Kosovo entre 1998 e 1999. Referências
Verzorgingsplaats Akermaat

Verzorgingsplaats Akermaat is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de westzijde van A9 De Kooy-Diemen tussen afritten 9 en 8 nabij Heemskerk. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Esso. Ooit was hier een aansluiting van de A8 gepland. Bezuinigingen in 1974 (onder andere vanwege de oliecrisis) maakten dat verdere aanleg van de A8 tot aan dit punt er nooit meer kwam. Het grondbeslag van de verzorgingsplaats verraadt de oorspronkelijke bedoeling.
Verzorgingsplaats Groote Veldblokken

Verzorgingsplaats Groote Veldblokken is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van de A37 in de richting Hoogeveen-Meppen tussen afritten 2 en 3 in de gemeente Coevorden. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Zwinderscheveld.
Vogeleiland (Flevoland)

Vogeleiland est une petite île inhabitée dans le Zwarte Meer près de la ville Overijssel de Genemuiden et à côté du canal de navigation Zwolse Diep. Depuis 1997, elle est gérée comme sanctuaire d'oiseaux par le natuurmonumenten. Elle n'est accessible qu'en excursion guidée. Vogeleiland est un banc de sable endigué, créé en 1942 par la récupération de sable et de matériaux de dragage. À cette époque, des érables et des tilleuls ont été plantés, tandis qu'une partie de l'île est devenue une prairie. Les berges sont constituées de roselières marécageuses. Au moins soixante espèces d'oiseaux nichent ou résident sur l'île, dont le gorgebleue à miroir, le rossignol, la rousserolle turdoïde, le faucon et le pygargue à queue blanche. Comme d'autres réserves naturelles des nouveaux polders, la région est riche en champignons. Dans un haut-fond sous le vent de l'île, l'ide mélanote se reproduit en masse, une espèce de poisson répertoriée comme « sensible » sur la liste rouge néerlandaise. Initialement, le Vogeleiland faisait partie de l'ancienne commune de Genemuiden, mais après la création de la province de Flevoland en 1986, l'île est devenue une partie de la commune de Noordoostpolder. Notes et références Liens externes (nl) Site officiel Portail des Pays-Bas Portail des îles
Vogeleiland (Nederland)

Het Vogeleiland is een klein onbewoond eiland in het Zwarte Meer vlak bij het Overijsselse plaatsje Genemuiden en naast de vaargeul Zwolse Diep. Sinds 1997 wordt het door de Vereniging Natuurmonumenten beheerd als vogelreservaat. Het is alleen per begeleide excursie toegankelijk. Het Vogeleiland is een omdijkte zandplaat die in 1942 is ontstaan door het opspuiten van zand en bagger. Er zijn toentertijd esdoorns en lindes geplant, terwijl een deel open grasland bleef. De oevers bestaan uit moerassige rietlanden. Op het eiland broeden of verblijven ten minste zestig soorten vogels, waaronder blauwborst, nachtegaal, grote karekiet, havik en zeearend. Het gebied is net als andere natuurgebieden in de nieuwe polders rijk aan paddenstoelen. In een ondiepte in de luwte van het eiland paait massaal de winde, een vissoort die als 'gevoelig' voorkomt op de Nederlandse rode lijst. Aanvankelijk was het Vogeleiland onderdeel van de toenmalige gemeente Genemuiden, maar na de oprichting van de provincie Flevoland in 1986 ging het eiland tot de gemeente Noordoostpolder behoren.
Van Bergen IJzendoornpark

Het Van Bergen IJzendoornpark is een stadspark, gelegen tussen het Stationsplein, de Crabethstraat, de Van Beverninghlaan en de Nieuwe Gouwe O.Z. in de Nederlandse stad Gouda. Het park is genoemd naar de schenker, de Goudse burgemeester Albertus Adrianus van Bergen IJzendoorn. Deze had bij zijn overlijden in 1895 ƒ 40.000 nagelaten aan de gemeente Gouda. Het bedrag was bestemd om daarvan een wandelpark aan te leggen net buiten de toenmalige stadsbebouwing. Hij had tevens bepaald, dat het park van meerdere zijden bereikbaar zou moeten zijn. Van Dolder de Wit en Sprokholt noemen in Goudse plantaardigheden de tuinarchitect Hendrik Copijn als ontwerper van het park. Hij maakte in 1897 een plan voor het park in de Engelse landschapsstijl. Kenmerkend voor die stijl zijn de slingerpaden, vijvers en knuppelbruggetjes. Van Elswijk noemt in Groen van toen de firma Groenewegen en Zoon als de ontwerpers. Hun plan viel bij de Goudse gemeentebestuurders in goede aarde en zij kregen de opdracht om het oostelijk gedeelte van het park in 1901 aan te leggen. Bij de ingang van het park aan de stationszijde werden twee pilaren geplaatst met daarop de leeuwen, afkomstig van de in 1843 afgebroken Kleiwegspoort. De gemeenteraad van Gouda besloot in 1910 het park naar het westen uit te breiden met wat genoemd werd het Nieuwe Park. Deze uitbreiding van het Van Bergen IJzendoornpark, tussen de Winterdijk en de Nieuwe Gouwe O.Z., werd in 1911, aangelegd. Dit deel van het park kreeg een veel strakker karakter met een vijver in het midden en wandelweg eromheen. In de onbebouwde stukken tussen de vier hoekpunten, waar stadsvilla's werden gebouwd, werden wandelwegen door bosschages aangelegd. Later zijn ook die delen van het park bebouwd.
Verzorgingsplaats Swentibold

Verzorgingsplaats Swentibold is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A2 Maastricht-Amsterdam tussen afritten 48 en 47 ter hoogte van Sittard. De naam Swentibold is ontleend aan koning Swentibold, een Frankische koning uit de vroege Middeleeuwen, net als bij vele andere zaken (bedrijven, scholen, verenigingen, etc.) in de regio Born-Sittard-Susteren. Zo loopt er parallel aan de A2 tot aan deze verzorgingsplaats de Swentiboldweg. Deze koning stierf een gewelddadige dood ergens aan de Maas in de omgeving van Susteren, en is aldaar in de abdijkerk, de huidige Basiliek van de Heilige Amelberga in Susteren, begraven. Koning Swentibold was de tweede en laatste koning van Lotharingen en heeft dat rijk van 895 tot aan zijn dood op 13 augustus 900 geregeerd. Oplaadpunt De verzorgingsplaats beschikt ook over een overdekt oplaadpunt voor elektrische auto's, geëxploiteerd door Fastned. De oplaadtijden zijn relatief kort. De overkapping voorziet in de stroomvoorziening door middel van zonnepanelen. Dit was in 2014 het eerste snellaadstation voor elektrische auto's in Limburg.
Station Sint Annaparochie

Station Sint Annaparochie is een voormalig spoorwegstation in Sint Annaparochie aan de spoorlijn Stiens-Harlingen. Het station werd geopend op 2 december 1902 en gesloten op 1 december 1940. Het stationsgebouw werd gebouwd in 1901. Het gebouw lag aan de Steven Huygenstraat, en is tegenwoordig als woonhuis ingericht. Dit station is gebouwd naar het stationsontwerp met de naam Standaardtype NFLS, die voornamelijk werd gebruikt voor verschillende spoorwegstations in Friesland. Het station viel binnen het type NFLS halte 1e klasse. Externe link Station St. Anna Parochie op Stationsweb
Thalia (Rotterdam)

Thalia was een bioscoop opgezet door Abraham Tuschinski in Rotterdam. Geschiedenis Tuschinski was in 1904 op doorreis naar Amerika toen hij in Rotterdam bleef hangen. Hij opende zijn eerste Thalia-bioscoop op 20 augustus 1911 in een voormalige zeemanskerk aan de Coolvest. De eerste film die hier vertoond werd, was 1200 meter lang en ging over de kruistochten. In deze tijd van stomme films stond Thalia bekend door het toevoegen van geluidseffecten vanachter het scherm. Naar aanleiding van deze inrichting spreekt men ook nog wel van de Tuschinskistijl. Toen Tuschinski in 1912 de kerk moest verlaten vanwege de sloop van de Zandstraatbuurt, nam hij van bakkerij Brandts een pand aan de Hoogstraat over. Tot de verbouwing klaar was huurde hij tijdelijk het café-chantant Pschorr om filmvoorstellingen te geven. Thalia heropende hier op 4 augustus 1913. De pauze werd gevuld met variété en vanaf 1926 ook bespeling van het orgel dat toen werd geplaatst door de firma Standaart. Op 14 mei 1940 ging het pand verloren bij het bombardement op Rotterdam. Gebouw Na de Tweede Wereldoorlog werd op de hoek van de Kruiskade en de Lijnbaan een nieuwe bioscoop gebouwd naar ontwerp van J.P.L. Hendriks. De gevel werd voorzien van een plastiek van Carel Kneulman. Het kunstwerk verbeeldt Thalia, de muze van het blijspel. De Thalia-bioscoop werd op 7 juli 1955 geopend. In 1996 werd de bioscoop gesloten. In het gebouw is sinds 2002 een studentenkroeg en een club gevestigd. Sinds 2010 is het een rijksmonument. Zie ook Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958
Oudegeinse molen

De Oudegeinse Molen is een wipmolen in Nieuwegein in de Nederlandse provincie Utrecht. De molen is oorspronkelijk in 1640 in het voormalige Jutphaas gebouwd en heeft daar tot 1982 de polder Oudegein bemalen, de laatste jaren op vrijwillige basis. De onderhoudstoestand van de molen werd zo slecht, evenals de molenbiotoop dat in dat jaar de molen is stilgezet. In 1988 werden de roeden verwijderd en in 1993 het bovenhuis. Tien jaar later is de ondertoren van de molen naar het Park Oudegein verplaatst en daar is de molen geheel gerestaureerd en in 2006 weer op vrijwillige basis in gebruik genomen. Het scheprad is nog niet compleet, maar na completering hiervan kan de molen een circuit in het park bemalen. De molen is thans eigendom van de Stichting De Utrechtse Molens die op haar beurt een onderdeel is van Het Utrechts Landschap. Het wiekenkruis is voorzien van oudhollands hekwerk met zeilen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Nieuwegein Externe links Officiële website Poldermolen Oudegein - natuurkwartier.nl
Delta Flume

Delta Flume is a 300 meter long man-made flume with a wave generator that is capable of producing waves as tall as five meters, the world's largest artificial waves. It is located at the Deltares Research Institute outside the city of Delft, Netherlands. It is used to simulate forces generated by natural waves in order to test materials used in the construction of dykes. Especially for testing the effect of vegetation the full scale testing is essential. See also O. H. Hinsdale Wave Research Laboratory References External links Official website
BSV Boeimeer

BSV Boeimeer (Bredase Sport Vereniging Boeimeer) is een amateurvoetbalvereniging uit Breda, Noord-Brabant, Nederland. Algemeen De vereniging werd opgericht op 15 mei 1921. Het tenue bestaat uit een blauw shirt en een witte broek. Accommodatie Vroeger had de club hun thuisbasis op een sportcomplex in de wijk Boeimeer, aan de zuidkant van de stad. Huidige basis is het Sportpark Heksenwiel in de gelijknamige buurt, die deel uitmaakt van de wijk Haagse Beemden, in het noordwesten. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2020/21 in de Vierde klasse zaterdag van het KNVB-district Zuid-I. Competitieresultaten zaterdag 2015–2016 Competitieresultaten zondag 1928–2019 Bekende (oud-)spelers Adri Bogers Jean-Paul van Gastel Nemanja Gudelj Mats Seuntjens Ralf Seuntjens