NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Al-Fourqaan mosque

The Al-Fourqaan mosque is a Salafi Islamic mosque in which is part of Al-fourqaan Islamic Center in Eindhoven, Netherlands, established in the 1990s. Notable events The mosque was established by the Moroccan community. From late 2001 or early 2002, the mosque was under observation by AIVD, the Dutch intelligence service, after links were reported with the perpetrators of the September 11 attacks, including Mohammed Atta. According to Lorenzo Vidino and Erick Stakelbeck of The Investigative Project on Terrorism, writing in 2003, the mosque had held seminars on Islamic law organized by the Saudi-based al-Waqf al-Islami Foundation. The mosque, under the leadership of Sudanese imam, Eisha Bersham, became the centre of the foundation's activities. The mosque was attended by two Dutch Moroccan youths killed in Kashmir in an alleged suicide attack on Indian troops. They were Ahmed El Bakiouli and Khalid El Hassnoui or el-Hasnoui, who according to an opinion piece on the de Volkskrant blog were reportedly recruited by Algerian terrorist group Groupe Salafiste pour la Prédication et le Combat and killed in Kashmir fighting a separatist war against India. In 2003, a school connected to it, the Tarieq Ibnu Zyad Islamic primary school, was attacked, and then in 2004 bombed as part of a wave of attacks on Dutch mosques in the wake of the murder of film-maker Theo van Gogh. The mosque received media attention since 2005 for its jihadist imam Eisha Bersham from Bosnia. AIVD classified him as a threat to national security, and minister for integration and immigration Rita Verdonk responded by banning him from the country as an 'unwanted foreigner' one of three imams at the mosque so designated. Initially, an Amsterdam court ruled that the imam could stay, but on 27 April 2007 the Council of State finally ruled Bersham would be banned from the Netherlands for the next ten years. In 2015, seven imams due to speak at a conference the mosque was hosting were banned by Eindhoven mayor Rob van Gijzel after consulting the counter terrorism watchdog NCTV. In 2019, the anti-Islam organisation Pegida demonstrated outside the mosque during Ramadan, leading to violence and the arrest of ten counter-protestors including three under-age teenagers, of whom two were released for lack of evidence and one charged with insulting the police. Pegida vowed to return repeatedly. A year later eleven men were sentenced to several hours of community service, and two were acquitted. References External links Al-Fourqaan mosque website (Dutch)
Al-Fourqaanmoskee

De Al-Fourqaanmoskee is een moskee in de Nederlandse stad Eindhoven, aan de Otterstraat 2. Deze moskee, die genoemd is naar Soera De Onderscheiding (Arabisch: الفرقان al-Furqān) uit de Koran, dient onder meer de Marokkaanse islamitische gemeenschap en maakt deel uit van de Marokkaanse stichting Waqf in dezelfde stad, die in 1993 is opgericht. De moskee trekt relatief grote bezoekersaantallen, die tot tweeduizend kunnen oplopen. Zoals diverse moskeeën elders in Nederland, bijvoorbeeld de Tawheed-moskee in Amsterdam en de As-Soennahmoskee in Den Haag, oriënteren de moskee en zijn imams zich op het salafisme en wahabisme. De Al-Fourqaanmoskee in de media De Al-Fourqaanmoskee is regelmatig in het nieuws geweest in verband met omstreden imams die er predikten. Verder zouden twee Marokkaanse jongens die in 2002 in Kasjmir door Indiase grenstroepen werden doodgeschoten bij deze moskee geronseld zijn voor de jihad, hetgeen door het beheer van de moskee werd ontkend. Het moskeebestuur heeft zich meermaals gedistantieerd van het gebruik van geweld, onder meer door de aanslagen in Parijs van november 2015 scherp te veroordelen.
Tobruk (vestingwerk)

Een Tobruk (soms ook geschreven als Tobroek) is een soort bunker. De naam is afgeleid van de plaats Tobroek in Libië, waar deze bouwwerken in 1941 voor het eerst werden gebouwd door het Italiaanse leger. Later werd het model, een gewapende betonnen gevechtsruimte met een 8-hoekig of rond gat aan de bovenzijde, overgenomen door de Duitsers en zo vanaf 1942 in Europa geïntroduceerd. De geallieerden gaven het betonnen bouwwerk de naam tobruk, maar bij de Duitsers stond deze bekend als Bauform. Het standaardmodel was de Vf58 en deze kwam in verschillende versies met een machinegeweer, mortier of met een kleine tankkoepel erop gemonteerd. De bunker was zo'n 3,7 meter lang, 2,4 meter breed en 2,75 meter diep. De bunker werd meestal door twee personen bemand, en deed meestal dienst als observatiepost of mitrailleurnest met een mortierstandaard. Voor het mortier was het gat aan de bovenzijde groter en er was ook een extra ruimte voor de opslag van de projectielen. Het bouwwerk kwam voor als losstaande constructie, maar ook als onderdeel van een grotere bunker. Galerij
Тобрук (бункер)

Тобрук (нем. Tobruk, Tobruk-Stand, Ringstand) — малый наземный или подземный бетонный ДОТ (типа «Regelbau 58a-D»), предназначенный для ведения кругового огня. Тобруки строились германскими вооружёнными силами во время Второй мировой войны, преимущественно на Атлантическом валу и Линии Зигфрида. Название «тобрук» происходит от ливийского города Тобрук, где с января 1941 года по ноябрь 1942 года происходили ожесточённые бои между странами антигитлеровской коалиции и странами «оси» (в составе соединения «Немецкий Африканский корпус»). Конструкция Тобрук состоит из боевого отделения в верхней части и пространства для оборудования, боеприпасов и персонала в нижней части. Вход в бункер обычно располагается в траншее, соединяющей его с другими бункерами. Толщина стен и перекрытий составляет 40 см. На постройку бункера требовалось 11 кубических метров бетона. В верхней части располагается поворотный круг диаметром 80 см для установки орудия, что позволяет вести огонь практически в любом направлении. Экипаж Боевой расчёт состоит из одного или двух военнослужащих в зависимости от типа вооружения. Вооружение Тобрук обычно вооружался пулемётом MG-34 или MG-42. Реже устанавливались гранатомёт, бронеколпак или танковая башня. «Тобруки» в Санкт-Петербурге В Санкт-Петербурге сохранилось, по крайней мере, три тобрука на берегу реки Ивановки, которые входили во вторую оборонительную полосу немцев, в 800—1500 м от первой. . Также имеется несколько «Тобруков» на Волхонском шоссе. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Тобрук (бункер)
Van Brakelhofje

Het Van Brakelhofje is een hofje aan de Veerpoortstraat in Doesburg in de Nederlandse provincie Gelderland. Achter in dit hofje stond het woonhuis van jonkheer Willem de Vaynes van Brakell (1763 – 1843). Hij behoedde de stad op 23 november 1813 voor plundering door de Fransen. Zie ook Gasthuishof (Doesburg)
Sint-Martinuskerk (Heeze)

De Kerk van Sint-Martinus en Johannes de Evangelist, vaak ook kortweg Sint-Martinuskerk genoemd, is de centrale rooms-katholieke kerk van het dorp Heeze in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk werd gebouwd in 1933 en verving een waterstaatskerk uit 1833. De architect was Hendrik Willem Valk. Het is een bakstenen vijfbeukige basiliek met een korte maar forse toren die vergelijkbaar is met de toren van de, iets oudere en eveneens door Valk ontworpen Sint-Michaelskerk in Sint-Michielsgestel. Merkwaardig is het feit dat deze kerk niet georiënteerd is, want het altaar ligt op het noorden. De kerk bevat weliswaar streekeigen traditionalistische elementen, zoals spaarnissen en boogfriezen in de toren, maar ook andere kenmerken zijn te vinden, zoals de overhoeks geplaatste torenspits, die meer in het Rijnland te vinden is. Daarnaast werd geëxperimenteerd met voor die tijd moderne ontwikkelingen. Zo is het altaar onder de vieringtoren geplaatst en is het middenschip breed, waardoor het gebouw, zoals veel van Valks kerken, aansluit bij het concept van de christocentrische kerk, waarin het altaar centraal staat en voor de gelovigen goed zichtbaar is. In de kerk vindt men glas-in-loodramen uit 1873 die de twaalf apostelen voorstellen. De kruiswegstaties zijn uit 1894. Dit alles is, evenals de biechtstoelen, afkomstig uit de oude waterstaatskerk. Ook bevindt zich in de kerk een kapel die gewijd is aan Sint-Job. Het uit de oude kapel te Ven afkomstige 16e-eeuws Jobsbeeld werd in 1976 uit de kerk gestolen, en in 1977 vervangen door een nieuw beeld. De muurschilderingen in deze kapel zijn van de hand van de Bossche beeldhouwer Van der Heijden (1953). Verdere beelden zijn: Sint-Anna-te-Drieën (15e-16e eeuw), een Piëta uit de 16e eeuw, een beeld van Johannes de Doper uit omstreeks 1800, en tal van beelden uit de 19e eeuw. Externe link Sint-Martinuskerk op Reliwiki
Sint-Martinuskerk (Geulle)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Geulle, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Meerssen. De kerk ligt aan het Kerkplein in Geulle, tussen het Julianakanaal en de Maas in in de Maasvallei. Om de kerk bevindt zich het kerkhof en beide worden omgeven voor een lage bakstenen kerkhofmuur uit 1890. Het gebouw bestaat uit een westtoren, een dwarsgelegen driebeukig schip en een gotisch koor. Aan de zuidzijde heeft de kerk een dubbeltorenfront. Zowel de kerk als de kerkhofmuur zijn rijksmonument. De kerk is gewijd aan Sint Martinus. Geschiedenis Voor of omstreeks het jaar 1000 is de parochie van Sint Martinus gesticht. Het is onbekend wanneer de eerste en de tweede kerk zijn gebouwd. De eerste kerk zou van hout geweest zijn en de tweede kerk van mergel. In de 14e eeuw is de westtoren gebouwd. In 1626 is het gotische koor gebouwd. In de periode 1664-1806/1820 (afhankelijk van de bron) werd de kerk gebruikt als simultaankerk door de rooms-katholieke parochie H. Martinus en de toenmalige hervormde (gereformeerde) gemeente Geul. Tevens was zij ook het toevluchtsoord voor protestanten die aan de overkant van de Maas in het land van Rekem woonden. In 1919-1920 werd een deel afgebroken en herbouwd. De toenmalige kerk die werd afgebroken zou de derde kerk zijn geweest. Van deze kerk zijn na een dwarsvergroting alleen het priesterkoor, thans in gebruik als dagkapel, en de toren overgebleven. Het nieuwe middenschip werd nieuw opgetrokken dwars door de bestaande kerk heen en is naar het ontwerp van de Maastrichtse architect Hubert van Groenendael. Hierdoor heeft de kerk zijn typische kruisvorm.
Jüdischer Friedhof (Dalen)

Der Jüdische Friedhof in Dalen, einem Ortsteil der niederländischen Stadt Coevorden in der Provinz Drenthe, wurde im 18. Jahrhundert angelegt. Der Jüdische Friedhof befindet sich am westlichen Rand des Ortes umgeben von Feldern. Heute ist nur noch ein Grabstein auf dem Friedhof erhalten. Im Jahr 1997 wurde ein Denkmal zur Erinnerung an die Opfer der Schoa errichtet. Weblinks Joodse Begraafplaats Dalen In: online-begraafplaatsen.nl (niederländisch)
Joodse begraafplaats (Dalen)

De Joodse begraafplaats van Dalen ligt aan de Drift in het Nederlandse dorp Dalen. De begraafplaats is voornamelijk gebruikt vóór 1768, toen de synagoge met begraafplaats in Coevorden gebouwd werd. De begraafplaats lag destijds even buiten Dalen en werd gebruikt door de Joden van Dalen. Volgens de joodse leer en traditie was het van belang dat een begraafplaats in de loop der eeuwen onaangeroerd zou blijven, opdat eens de overledenen opgewekt zouden kunnen worden om terug te keren naar Israël (gebaseerd op Ezechiël 13). De Joodse gemeenschap van Dalen heeft er nauwlettend voor gezorgd dat deze regel in acht werd genomen, ook nadat zijzelf gebruik ging maken van de joodse begraafplaats in Coevorden. Het aantal Joden in Dalen was slechts gering in aantal. In 1942 werden van de zestien Joodse inwoners van Dalen er dertien weggevoerd en vermoord. Hun namen zijn te lezen op een gedenksteen bij deze begraafplaats. Vanaf 1997 werd gewerkt aan de restauratie van de oude begraafplaats. Dat jaar werd een gedenksteen geplaatst (zie foto). Met het plaatsen van een hek was in juli 2001 de restauratie voltooid. Op de begraafplaats staat slechts één grafsteen, die van Samuel Visser. Hij overleed in 2001 en werd dus pas na de restauratie van de begraafplaats begraven. Hoeveel mensen in totaal hier zijn begraven en wat er met de andere grafstenen is gebeurd, is niet bekend. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Timertsmeer

Het Timertsmeer (Fries en officieel: Timertsmar) is een meertje in de Friese gemeente Leeuwarden, gelegen ten noorden van Grouw tussen Idaard en het Prinses Margrietkanaal. Beschrijving Het meertje is onder ander begroeid met waterlelies en krabbenscheer. Het gebiedje was voorheen in gebruik als landbouwgrond en stortplaats. Het is tegenwoordig een natuurgebied en vogelreservaat dat wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Aan de zuidkant bevindt zich een vogelkijkhut. Aan de noordkant bevinden zich de poldermolen Tjasker Grouw en een mini-camping. Aan de westkant staat het meer door middel van de Bouwesloot (Bouwesleat) in verbinding met het Pomprak. Aan de oostkant is via het Meer-Tijnje (Meartynje) een waterverbinding met het Prinses Margrietkanaal. De naam Timertsmar geldt sinds 15 maart 2007 als de officiële naam.
Bahnhof Zwolle

Der Bahnhof Zwolle ist der größte Bahnhof der niederländischen Stadt Zwolle sowie der Provinz Overijssel. Der Bahnhof wurde 2025 täglich von 42.321 Personen genutzt und zählt damit zu den frequenzstärksten in den Niederlanden. Er ist zentraler Knotenpunkt im städtischen ÖPNV. Am Bahnhof verkehren nationale Regional- und Fernverkehrszüge. Alle Züge aus den nördlichen Provinzen Drenthe, Groningen und Fryslân, die in den südlichen und westlichen Teil der Niederlande verkehren, fahren über Zwolle. Geschichte Der erste Bahnhof wurde am 6. Juni 1864 mit der Bahnstrecke Utrecht–Kampen eröffnet. 1866 wurde ein neuer Bahnhof an der Bahnstrecke Arnhem–Leeuwarden eröffnet. Zukunft Als wichtigster Eisenbahnknoten im Nordosten der Niederlande soll Zwolle in der Zukunft eine moderne Bahnhofsumgebung erhalten, die als Zentrum zwischen dem Hanzeland im Westen und dem historischen Stadtkern im Osten fungieren soll. Während der Bahnhof täglich von rund 52.000 Reisenden frequentiert wird, soll die Zahl bis 2021 auf 60.000 Personen ansteigen. Am Busbahnhof soll ein neuer Perron angelegt werden, um den Umstieg vom Zug in den Stadt- oder Regionalbus zu erleichtern. Durch die neue Busbrücke profitiert der Bahnhof Zwolle von einer besseren Erreichbarkeit und schnelleren Verbindungen gen Norden und Westen. An der Hanzelaan und der Oosterlaan sollen neue Fahrradständer errichtet werden, während im Jahr 2020 eine unterirdische Fahrradstation unterhalb des Bahnhofsplatzes gebaut werden soll. Zudem soll der Bahnhofsplatz erneuert werden und via zwei neue Eingänge an den Gleisbereich angebunden werden. An der Südseite des Bahnhofes soll ein zusätzlicher Platz entstehen. Das Projekt wird in Kooperation der Gemeinde Zwolle, der Nederlandse Spoorwegen, von ProRail und der Provinz Overijssel durchgeführt. Streckenverbindungen Im Jahresfahrplan 2022 bedienen folgende Linien den Bahnhof Zwolle: Einzelnachweise Weblinks Spoorzone Zwolle. In: zwolle.nl (niederländisch) Zwolle. In: treinstationinfo.nl (niederländisch) Station Zwolle. In: stationsweb.nl (niederländisch)
Zwolle vasútállomás

Zwolle vasútállomás vasútállomás Hollandiában, Zwolle városában. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Arnhem–Leeuwarden-vasútvonal Utrecht–Kampen-vasútvonal Zwolle–Stadskanaal-vasútvonal Zwolle–Almelo-vasútvonal Lelystad–Zwolle-vasútvonal Zwolle–Kampen-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Kampen Zuid vasútállomás (Lelystad Centrum vasútállomás, Lelystad–Zwolle-vasútvonal) Wezep vasútállomás (Utrecht Centraal, Utrecht–Kampen-vasútvonal) Meppel vasútállomás (Leeuwarden vasútállomás, Arnhem–Leeuwarden-vasútvonal) Dalfsen vasútállomás (Emmen vasútállomás, Zwolle–Stadskanaal-vasútvonal) Heino vasútállomás (Almelo vasútállomás, Zwolle–Almelo-vasútvonal) Wijhe vasútállomás (Arnhem vasútállomás, Arnhem–Leeuwarden-vasútvonal) Zwolle Stadshagen railway station (2019. június 2. – , Kampen vasútállomás, Utrecht–Kampen-vasútvonal, Zwolle–Kampen-vasútvonal) Forgalom Kapcsolódó szócikkek Holland vasútállomások listája Jegyzetek További információk Az NS hivatalos weboldala (angolul) Dutch Public Transport journey planner Archiválva 2022. október 20-i dátummal a Wayback Machine-ben (angolul)
Monumento nazionale (Amsterdam)

Il Monumento nazionale (in olandese Nationaal Monument o Nationaal Monument op de Dam) è un monumento di Amsterdam costruito nel 1956 e situato nella piazza Dam. È stato progettato dall'architetto olandese J.J.P. Oud, con sculture di John Rädecker e i suoi figli Han e Jan Willem Rädecker. I rilievi sono stati realizzati da Paul Grégoire. Di fronte al monumento ogni 4 maggio si tiene la cerimonia del Ricordo dei morti per commemorare le vittime della seconda guerra mondiale e dei successivi conflitti armati. Note ùnvqenvQ0384 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Monumento nazionale
Национальный монумент (Амстердам)

Национальный монумент (нидерл. Nationaal Monument или Nationaal Monument op de Dam) — мемориал на площади Дам в Амстердаме в память о жертвах Второй мировой войны. Каждый год 4 мая у этого памятника проводится национальная церемония поминовения жертв Второй мировой войны и последующих вооружённых конфликтов. Описание Автором памятника является голландский архитектор Якобус Оуд, скульптуры выполнены Джоном Рэдекером с сыновьями, автор барельефов — скульптор Павел Грегуар. Центральным элементом памятника является бетонная коническая колонна высотой 22 м, полностью покрытая белым травертином. На передней стороне колонны находится барельеф De Vrede (Мир), состоящий из четырёх прикованных мужских фигур, символизирующий страдания во время войны. По обе стороны от этих центральных фигур находятся две мужские скульптуры, представляющие голландское сопротивление, слева — символ интеллигенции и справа — символ рабочего класса. Воющие собаки у их ног символизируют страдания и преданность. Скульптура женщины с ребенком и голубями вокруг неё над центральным барельефом представляют победу, мир и новую жизнь. Взмывающие в небо голуби с обратной стороны столба символизируют освобождение. Монумент стоит на концентрических кольцах, образующих ступеньки памятника. Перед памятником на круглых пьедесталах находятся два льва, символизирующих Нидерланды. Полукруглая стена с обратной стороны памятника содержит 11 урн с почвой из мест казней и военных кладбищ в каждой из голландских провинций во время Второй мировой войны. На столбе помещена надпись на латыни: Hic ubi cor patriae monumentum cordibus intus quod gestant cives spectet ad astra dei. (в вольном переводе: «Здесь, в сердце отечества, пусть этот монумент, который граждане несут в своих сердцах, смотрит на звезды Бога») Примечания Ссылки Галерея иллюстраций
Національний монумент (Амстердам)

Національний монумент (нід. Nationaal Monument) — пам'ятник-меморіал у столиці Нідерландів на вшанування пам'яті про події і жертв Другої світової війни, на честь опору загарбникам, звільнення та миру нідерландської нації. Загальні дані Нідерландський Національний монумент розташований на центральній площі міста Амстердама — Дам. Автори пам'ятника — відомі нідерландські архітектор Якобус Ауд, що розробив загальний проект Монументу, і скульптор Ян Віллем Редекер (Jan Willem Rädecker), що виконав скульптури, які оздоблюють основний монумент-обеліск. Опис Національний монумент Нідерландів являє собою величний обеліск заввишки 22 метри, що має бетонну основу й обличкований плитами травертину. Скульптури Я. В. Редекера, які прикрашають обеліск, символізують, крім іншого, Війну (чотири чоловічі фігури), Мир (жінка й дитина) та Опір (два чоловіки з собаками, що виють). Вбудовані в обеліск урни містять часточки землі з усіх 11 провінцій країни, а 12-та урна містить землю з цвинтаря шанованих осіб в Індонезії (колишня нідерландська колонія). З історії монумента Меморіал державного значення на вшанування жертв Другої світової війни і як пам'ятник звільнення та миру нідерландської нації був спроектований і споруджений у 1-й половині 1950-х років. Урочисте відкриття пам'ятника відбулося за участю королеви Юліани 4 травня 1956 року — у Національний день пам'яті. Відтоді нідерландський монарх та її (наразі) консорт покладають вінки сюди щороку цього дня, квіти до Монумента покладають інші офіційні особи й прості голландці. О восьмій вечора в цей же день на всій території Нідерландів двохвилинним мовчанням вшановуються жертви Другої світової. У 1965 і 1998 роках здійснювались реставраційні роботи Національного монумента в Амстердамі. 15 жовтня 2007 року було оголошено, що статус Монумента змінено на пам'ятку державного значення. Національний монумент, розташований у самому центрі Амстердама, традиційно є місцем зустрічі амстердамців і гостей міста. Галерея Примітки Джерела та посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Національний монумент (Амстердам) Офіційний сайт церкви (нід.) Нідерландський Національний монумент на сайті PlanetWare (англ.)
Hoge Brug (Overschie)

De Hoge Brug is een stalen ophaalbrug over de Delfshavense Schie, in de deelgemeente Overschie in de Nederlandse gemeente Rotterdam. Geschiedenis Op de plaats van de Hoge Brug ligt al sinds 1390 een brug. De eerste brug was een houten brug, die in 1579 werd vervangen door een nieuwe houten brug. De huidige Hoge Brug stamt uit 1662 en maakte deel uit van de verbindingsweg van Delft via Overschie naar Schiedam. De brug bestaat uit vier gemetselde bogen en een stalen ophaalbrug. Deze ophaalbrug stamt uit 1925 en verving de dubbele ophaalbrug die er tot die tijd lag. Anno 2019 De Hoge Brug vormt een belemmering voor het scheepvaartverkeer. Direct ten noorden van de Hoge Brug komt de Delfshavense Schie uit in de Delftse Schie en moet het scheepvaartverkeer een haakse bocht maken. De doorvaartopening is daarom erg krap. De provincie Zuid-Holland heeft daarom een nieuwe vaargeul aangelegd, waarmee de twee haakse bochten in de Delftse Schie verdwijnen. De nieuwe vaargeul loopt vanaf de Hoge Brug via de dijk langs het bedrijventerrein Rotterdam Noord-West naar de Doenbrug. Toch zullen er geen grotere schepen gaan varen omdat de Hoge Brug een breedte heeft van 7,94 meter en een maximale diepgang van 2,50 meter. Fotogalerij