NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mariakerk (Oirschot)

De Mariakerk was vroeger de hoofdkerk van Oirschot, en deze stond aan het toenmalige centrale plein, het Vrijthof geheten. Zij is ook bekend als het Boterkerkje en als de Nederlands hervormde kerk. Het kerkje is een rijksmonument. Geschiedenis Deze kerk is gebouwd aan het begin van de 12e eeuw, op de plaats waar eerder al een voorganger had gestaan. De ouderdom van deze eerdere kerk gaat mogelijk terug tot de 5e eeuw na Christus, maar daaromtrent zijn geen geschreven documenten voorhanden. De fundamenten van het kerkje zijn uit de 8e eeuw na Christus. Het was een kapittelkerk waaraan elf kanunniken verbonden waren. Toen de kerk te klein werd, bouwde men in 1268 op een naburige plaats een nieuwe kerk, die na een brand werd vervangen door de huidige Sint-Petrusbasiliek. Toen in 1623 een dorpsbrand uitbrak, die vele huizen die in de buurt van deze kerk stonden in de as legde, werd het huidige Marktplein gevormd en daar gold een bouwverbod. Daarmee verloor het Vrijthof zijn functie en in 1625 begon men dit vol te bouwen. Toen de katholieke kerken in 1648 genaast werden, betrokken de Hervormden de Petruskerk en kwam de Mariakerk leeg te staan. Van 1664 tot 1799 was ze in gebruik als boterwaag, vandaar de naam Boterkerkje. Vanaf 1799, toen de Sint-Petruskerk aan de katholieken werd teruggegeven, was het Boterkerkje een Nederlands-hervormde kerk. Sinds 1980 was het Samen op Wegkerk, en in 2004 is het een protestantse kerk geworden. Gebouw Het gebouw is een romaanse tufstenen zaalkerkje. Behalve de kerkjes van Waalre en Postel zijn er daar geen romaanse monumenten meer te vinden. De tufsteen is afkomstig uit de Eifel. Hendrik Verhees beschreef dit gebouw in 1794 als: [...] een oud Heijdens off Romeijns gebouw, geheel van tras off duyffsteen. Het coor is van een latere bouworde. Dit gotische koor is in 1880 verdwenen, op een verlaagde travee na. Deze is door een triomfboog van het schip afgescheiden. Van de voorgevel is de top verdwenen, maar aan deze zijde zijn nog vier met rondboogfriezen afgesloten spaarvelden te zien. Er is een daktorentje uit de 18e eeuw. Interieur Het interieur is witgepleisterd en voorzien van de oudste open bekapping van Noord-Brabant, uit de 13e eeuw. Het kabinetorgel is uit 1751 en vervaardigd door Ludovicus de Bakker uit Middelburg. Ook de preekstoel is 18e-eeuws. De lezenaar en de doopbekkenhouder stammen uit 1756 en zijn gegoten door Claude Demeny. Externe link Geschiedenis Protestantse gemeente Reliwiki
Brinkmannpassage

De Brinkmannpassage was een winkelpassage in het centrum van Haarlem die in 1982 geopend werd en waarvan de laatste gebruiker in februari 2012 vertrok. Geschiedenis Opkomst In de jaren dertig was bijna het hele huizenblok tussen Grote Markt, Barteljorisstraat, Schoutensteeg en Smedestraat in handen gekomen van de familie Brinkmann van het gelijknamige café-restaurant aan de Grote Markt. Het gebouwencomplex omvatte een reeks van uitgaansgelegenheden, die begin jaren zeventig in het slop raakten, waarna ze werden overgenomen door een projectontwikkelaar. Deze liet bijna alle panden slopen, met uitzondering van die langs de Grote Markt. Op het achterliggende terrein werd van 1978 t/m 1980 een overdekte winkelpassage gebouwd, met 42 winkelruimtes verdeeld over drie niveaus. Ondergronds kwam de Brinkmann-bioscoop en boven de winkels werden kantoren voor de gemeente en woningen gerealiseerd. Het winkelgedeelte werd onder de naam Brinkmannpassage in maart 1982 voor het publiek opengesteld. De begane grond van het 17e-eeuwse pand aan de Grote Markt nr. 11, waar in 1831 Willem Bilderdijk gestorven was, werd geheel weggebroken om als een van de ingangen van de winkelpassage te dienen. De andere ingang bevond zich aan de Barteljorisstraat nr. 25. Neergang In 1998 was de Lips Capital Group (LCG) eigenaar van het winkelgedeelte geworden, maar leeggekomen winkelruimtes werden sindsdien niet meer opnieuw verhuurd. De Brinkmannpassage verpauperde en in 2007 zaten er nog maar 7 winkels. In februari 2012 werd als laatste ook de bioscoop gesloten en werden de ingangen aan de Barteljorisstraat en aan de Grote Markt dichtgetimmerd. Het complex staat sindsdien leeg; eigenaar LCG voorzag alleen de panden langs de Barteljorisstraat nog van nieuwe bestemmingen. Herontwikkeling Na het faillissement van LCG werd de winkelpassage in 2014 voor 28,9 miljoen euro overgenomen door de FGH Bank die het eind 2016 doorverkocht aan vermogensbeheerder Syntrus Achmea. Na een grondige renovatie van het vroegere winkelgedeelte opende daar eind maart 2018 een van de grootste vestigingen van kledingketen The Sting. De kantoren op de bovenverdiepingen werden in 2016 door de gemeente Haarlem aan twee ondernemers uit Bloemendaal verkocht, die er mogelijk een hotel en appartementen in zullen vestigen. Externe link Video over leegstand in de Brinkmanpassage
Nieuwe Toren (Kampen)

El Nieuwe Toren (traducible al español como Torre Nueva) es un campanario que se encuentra en la ciudad holandesa de Kampen. Este campanario se construyó entre 1649 y 1654, en parte según un diseño del arquitecto holandés Philips Vingboons.​ El diseño de la linterna fue realizado por Vingboons, presuntamente destinado originalmente al ayuntamiento, ahora el Palacio Real de Ámsterdam.​ El trabajo de construcción pasó por muchos contratiempos, incluso el trabajo se detuvo durante el período 1655-1660.​ Declarado monumento nacional holandés (Rijksmonument) en 1972.​ En la edificación, de 65 metros de alto, hay un grupo de 48 campanas, construidas por François Hermony en el siglo XVII. Debido a los daños causados por una plaga de escarabajos, la estructura que alberga las campanas fue restaurada entre 2008 y 2011. Las campanas suenan pocas veces a la semana.​​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Nieuwe Toren.
Torre Martini

La Torre Martini és la torre més alta de la ciutat de Groningen, amb una alçada de 96,8 metres. Forma part de l'església de Sant Martí. Els stadjers (ciutadans de Groningen) li van donar el sobrenom d'Olle Grieze, que vol dir 'Antiga Grisa' en groninguès. Des de 1798 és propietat del municipi de Groningen. La Torre Martini té un campanar amb dotze campanes, el més gros dels Països Baixos després del de la Catedral d'Utrecht. El carilló va ser fos els anys 1662 i 1663 per Pieter i François Hemony.
Martinitoren

Der Martiniturm ist der Kirchturm der Martinikerk in Groningen. Er ist 97 Meter hoch und besitzt verschiedene Aussichtsplattformen, von denen man über die Stadt sehen kann. Der Aufstieg erfolgt über eine steile Wendeltreppe, die bis ganz nach oben führt. Bis dorthin sind es mehrere hundert Treppenstufen. Geschichte 1468 war der alte Kirchturm der Martinikerk eingestürzt. Dabei wurde das Kirchenschiff beschädigt. Beim Wiederaufbau wurde das Kirchenschiff nach Westen erweitert. Infolgedessen wurde der neue Turm an neuer Stelle aus Bentheimer Sandstein errichtet; er entstand zwischen 1469 und 1482. 1937 wurde der Turm von Grund auf restauriert. Dabei wurden zwei an seine Westseite angebaute Häuser, darunter das Standesamt, abgerissen. Im August 1939 wurde angesichts des erwarteten Krieges im Turm ein Luftbeobachtungsposten eingerichtet, um mögliche Luftangriffe auf die Stadt frühzeitig erkennen zu können. Carillon und Glocken Das Carillon wurde 1662/1663 von den berühmten Glockengießerbrüdern Pieter und François Hemony gegossen. Es bestand ursprünglich aus 32 Glocken mit einem Tonumfang von drei Oktaven. Anlässlich einer Restaurierung wurde es 1984 ergänzt. Seither besteht es aus 49 Glocken mit einem Tonumfang von vier Oktaven, darunter 30 Glocken der Brüder Hemony. Nur einmal blieb das Carillon des Martiniturms für längere Zeit stumm: Als im August 1939 der Luftbeobachtungsposten im Turm eingerichtet wurde, war es im Weg und wurde abgebaut; nach der Besetzung der Niederlande durch Deutschland im Mai 1940 erklang es wieder. Im Turm hängen zwölf Läute-Glocken aus den Jahren 1577/78 (Gießer Hendrik van Trier), 1962 (Gießer Koek, Midwolda) und 1996 (Gießer Eijsbouts, Asten) in den Schlagtönen fis° (≈7.850 kg) – gis° – ais° – h° – cis′ – dis′ – eis′ – fis′ – gis′ – ais′ – h′ – cis″. Die Glocken werden bis heute von Hand geläutet. Literatur Frans Westra: Martinitoren. Geschiedenis van een toren. Uitgeverij Passage, Groningen 2009, ISBN 978-90-5452-209-6. Weblinks Martinitoren In: toerisme.groningen.nl (deutsch, mehrsprachig) Einzelnachweise Helpman
Martinitoren

The Martinitoren (Dutch pronunciation: [mɑrˈtinitoːrə(n)]; Martini or St. Martin's Tower) is the tallest church steeple in the city of Groningen, Netherlands, and the bell tower of the Martinikerk. The tower is located at the north-eastern corner of the Grote Markt (Main Market Square). It contains a brick spiral staircase consisting of 260 steps, and the carillon within the tower contains 62 bells. The tower is one of the main tourist attractions of Groningen and offers a view over the city and surrounding area. The front of the tower shows three pictures above the entrance: the blind poet Bernlef, Saint Martinus, and Rudolf Agricola. All three men are linked to the history of Groningen. The tower is tilting about 0.6 m. According to reports, the tower has a foundation of only three metres deep. The citizens of Groningen call their tower d'Olle Grieze, meaning the old grey one in the local dialect. History Twice before a tower has stood on the site of the current Martinitoren. The first was built in the 13th century; this was approximately 30 metres high and built in the Romanesque style. This tower was destroyed by lightning. In the 15th century a second tower was built, approximately 45 metres high, but it also was devastated by lightning in a storm. The third and current tower was largely built between 1469 and 1482 from blocks of Bentheimer sandstone. The steeple was not finished until the mid-16th century. This tower was initially an estimated 102 metres high. Its architecture was influenced by the Dom Tower of Utrecht. The lighting of celebratory fires on the third gallery, after the departure of Spanish and Walloon troops in 1577, caused the tower to partially collapse. However, the remaining portion kept a height of 69 meters. In the 17th century the tower was repaired up to the current 97 metre height. Later the tower was damaged several times by natural violence and several wars. There is a bullet hole in one of the bells, a result of heavy fighting when the Canadian Forces liberated Groningen at the end of World War II. See also List of tallest structures built before the 20th century References External links Media related to Martinitoren at Wikimedia Commons
Tour Saint-Martin (Groningue)

La Tour Martini (Martinitoren en néerlandais) est une tour située sur la Grand-Place (Grote Markt) de Groningue. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument The Skyscraper Center Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Moyen Âge tardif Portail des Pays-Bas
Martinitoren

A Martinitoren (do neerlandês: torre de Martinho) é a maior torre de igreja da cidade de Groninga, nos Países Baixos . Está localizada no corredor noroeste da Grote Markt (Praça Principal) e é parte da Martinikerk (igreja de Martinho). Tanto a igreja quanto a torre receberam seus nomes em homenagem a Martinho de Tours (316 - 397), santo patrono do arcebispado de Utrecht, ao qual pertence Groninga. Martinitoren é considerada uma das maiores atrações turísticas da cidade e oferece uma boa vista de Groninga e seus arredores. A parte da frente da torre mostra três retratos por sobre a entrada: o cego Bernlef, o santo Martinho de Tours e o humanista Rudolf Agricola: três homens que estão ligados à história da cidade. Relatórios indicam que a base sobre a qual a torre foi construída tem apenas três metros de profundidade. História Em duas ocasiões uma torre ocupou o lugar onde atualmente encontra-se a Martinitoren. A primeira foi construída no século XIII; tinha aproximadamente 30 metros de altura, feitos em arquitetura românica e foi destruída por um raio. No século XV outra torre foi construída, com aproximadamente 45 metros de altura, que também foi devastada durante uma trovoada. A terceira e atual torre foi construída entre 1469 e 1482 com blocos de arenito. Tinha inicialmente 127 metros de altura, uma das maiores torres da Europa à época. Teve influências arquitetônicas da Domtoren de Utrecht. A luz dos fogos de celebração lançados após a saída das tropas da Espanha e Valônia, em 1577, fizeram com que a torre caísse parcialmente. Ainda assim, a parte remanescente manteve uma altura de 69 metros. No século XVII a torre foi reparada até atingir os atuais 97 metros. Posteriormente, a torre foi danificada por diversas vezes pela ação natural e várias guerras. Um buraco de bala ainda pode ser encontrado nos sinos, resultado do embate ocorrido quando forças armadas canadenses liberaram Groninga no fim da Segunda Guerra Mundial. Ligações externas Site oficial da igreja (em neerlandês) Informações turísticas (em neerlandês) Referências
Башня Святого Мартина

Башня Святого Мартина (нид. Martinitoren) — достопримечательность, расположенная в городе Гронинген, Нидерланды. Среди местных городских строений обладает самым высоким церковным шпилем. Башня служит колокольней церкви Святого Мартина. Расположена в северо-восточном углу Главной рыночной площади (нид. Grote Markt). Интерьер башни включает в себя кирпичную винтовую лестницу, состоящую из 260 ступеней, а её карильон содержит 62 колокола. Башня Святого Мартина является одной из главных туристических достопримечательностей Гронингена, с её вершины открывается вид на город и окрестности. На фасаде башни над входом изображены три скульптурных портрета: слепого поэта Бернлефа, святого Мартина Турского и Рудольфа Агриколы. Все трое — исторические личности, связанные с историей Гронингена. Башня наклонена примерно на 0,6 м. Согласно некоторым данным, её фундамент имеет глубину всего три метра. Жители Гронингена называют свою башню d’Olle Grieze, что с местного диалекта переводится как «старая серая». История На месте современной башни ранее существовали ещё две башни. Первая была построена в XIII веке в романском стиле и имела высоту около 30 метров. Она была разрушена в результате удара молнии. В XV веке на этом месте была воздвигнута вторая башня, имела высоту около 45 метров, но и она также была разрушена молнией во время урагана. Современная же башня была построена в период между 1469 и 1482 годами из блоков песчаника, добытых в Бентхайме. Однако её колокольня была закончена только в середине XVI века. Первоначально высота этой башни оценивалась в 102 метра. В её архитектуре прослеживается влияние Кафедральной башни Утрехта. Зажжение праздничных огней на третьей галерее после ухода из города испанских и валлонских войск в 1577 году привело к частичному обрушению башни. Однако оставшаяся часть сохранила высоту в 69 метров. В XVII веке башня была отремонтирована и достигла нынешней высоты в 97 метров. Впоследствии башня несколько раз подвергалась повреждениям в результате стихийных бедствий и нескольких войн. В одном из колоколов есть отверстие от снаряда, служащее свидетельством тяжёлых боёв, в ходе которых канадские войска освободили Гронинген в конце Второй мировой войны. Галерея Примечания
Garderenseweg 180

De boerderij aan de Garderensweg 180 is een monumentale pand in de Gelderse plaats Speuld in de gemeente Ermelo. Beschrijving De boerderij is waarschijnlijk in de 18e eeuw gebouwd. Op het erf bevinden zich gave roedenbergen (hooibergen) en wagenschuren. De boerderij heeft een met riet gedekt wolfsdak. De voorzijde is wit gepleisterd en heeft vensters met een kleine roedenverdeling. De vensters en de deur in deze gevel zijn voorzien van geel geverfde kozijnen en groene luiken. In de achtergevel bevindt zich in het midden een grote staldeur, geflankeerd door twee kleinere deuren met tussen de deuren twee halfronde vensters. De achtergevel en zijgevels zijn ongepleisterd. De boerderij is erkend als een rijksmonument. Externe link Ronald Stenvert e.a., Garderenseweg 180 in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 172
Sint-Annakapel (Breda)

De Sint-Annakapel is de kapel van de voormalige buurtschap en huidige Bredase wijk Heusdenhout. Ze bevindt zich aan de Heusdenhoutseweg 34. De kapel is gewijd aan Sint Anna. Deze kapel moet omstreeks 1518 zijn gesticht voor de bewoners in de directe omgeving, waarvoor de kerkgang naar Breda te bezwaarlijk was. Ze werd zwaar beschadigd tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Het rieten dak werd in 1581 vervangen door een leien dak nadat het beschadigd was tijdens de Furie van Houtepen. In 1595 werd de kapel wederom hersteld. Nadat de kapel in 1648 door de hervormden genaast werd, was ze aanvankelijk een protestantse kerk en deed daarnaast nog dienst als schoolgebouw. Er waren nauwelijks protestanten en toen het schooltje werd opgeheven is het gebouwtje nog als schuur en als stal in gebruik geweest. In 1921 kwam de kapel in bezit van de parochie van Onze Lieve Vrouw van Goede Raad. Van 1934 tot 1936 werd het echter gerestaureerd naar plannen van Hendrik Willem Valk en weer als kapel in gebruik genomen. Bij de restauratie werden de dakpannen weer vervangen door een rieten dak. De klokkentoren uit 1602 wordt gevormd door de tot boven de voorgeveltop uitstekende steunberen. Van de rijke inventaris die vóór 1648 aanwezig was is vrijwel niets meer over.
Centrale Galileïstraat

De warmte-krachtcentrale aan de Galileïstraat in Nieuw-Mathenesse (Rotterdam) is in het bezit van Uniper (voorheen E.ON). De centrale werd in 1988 gebouwd als een STEG-centrale, om nood-elektriciteit te leveren aan het landelijk 150 KV-net en warmte aan het distributiebedrijf van Eneco in Rotterdam aan de gemeenten Rotterdam en Capelle aan den IJssel. In 2014 is de centrale omgebouwd waarmee het niet meer in staat is om elektriciteit te produceren. Het levert nu nog enkel warmte afkomstig van afvalverbrandingscentrale Rozenburg (AVR) via de transportleiding 'Leiding over Noord' naar Rotterdam en Capelle aan den IJssel. Zie ook Lijst van elektriciteitscentrales in Nederland
Breda Wilhelminasingel Vandtårn

Breda Wilhelminasingel Vandtårn er et tidligere vandtårn på Wilhelminasingel ved Wilhelminapark i Breda Centrum, Breda, Nord-Brabant, Holland. Tårnet er tegnet af arkitekt Jan Schotel og blev opført i årene 1893-1894. Vandtårnet har en højde af 42 meter og har kapacitet på 500 m3. Tårnet blev i 1976 ombygget til kontorer. Se også Breda Speelhuislaan Vandtårn
Watertoren (Breda Wilhelminasingel)

De watertoren aan de Wilhelminasingel bij het Wilhelminapark in Breda Centrum in Breda is ontworpen door architect Jan Schotel in neorenaissance stijl en werd gebouwd in 1893-1894. De watertoren heeft een hoogte van 42,00 meter en heeft één waterreservoir van 500 m3. In 1974 werd de toren buiten gebruik gesteld en kreeg in hetzelfde jaar de status rijksmonument. De toren was niet meer nodig omdat de drukfunctie bijna overal was overgenomen door pompen. De gemeente verkocht de toren voor bijna 51.000 gulden (E 23.000) aan Verzekeringsmaatschappij Midglas BV. De toren is in 1976 verbouwd tot kantoorruimte. In 2003 is de toren opnieuw verkocht, ditmaal aan de Rotterdamse vastgoed- en beleggingsmaatschappij De Groene Groep, die er zijn Bredase kantoor heeft gevestigd. De watertoren is sinds 2018 onder beheer van Urban Interest BV en wordt verhuurd aan verschillende bedrijven. Zie ook Watertoren (Breda Speelhuislaan) Externe link Informatie op de website van het Brabants Historisch Informatie Centrum
Johannes Evangelistkerk (Hoensbroek)

De Johannes Evangelistkerk of Grote Sint-Jan is een kerkgebouw in Hoensbroek in de gemeente Heerlen in de Nederlandse provincie Limburg. Het kerkgebouw ligt tegenover de Kleine Sint-Jan aan de overzijde van de Juliana Bernhardlaan aan de Sint-Jansstraat. Naast de kerk bevindt zich het kerkhof met op de hoek hiervan de Calvariekapel. De kerk is gewijd aan Johannes de Evangelist. Geschiedenis Aan het einde van de 19e eeuw was de oude Sint-Janskerk te klein geworden. Het kerkbestuur gaf daarom aan architect Caspar Franssen de opdracht om een nieuwe kerk te ontwerpen. Volgens het plan zou de oude kerk afgebroken worden, maar de toren behouden. Men wilde in 1902 met de afbraak beginnen maar de provincie voorkwam dit. Er moest toen een andere locatie gevonden worden. In 1904 begonnen de werkzaamheden van de nieuwe kerk met de egalisatie van het terrein. In maart 1905 werd de fundering gestort en op 1 april 1905 werd de eerste steen gelegd. De geplande toren is nooit gebouwd. In 1906 werd het nieuwe kerkgebouw in gebruik genomen. In 1991 werd de kerk gerestaureerd. Opbouw Het neogotische kerkgebouw is een driebeukig schip met vier traveeën in basilicale opstand en een vijfzijdig gesloten koor met een travee. Het middenschip heeft een zadeldak en de zijbeuken lessenaarsdaken. De steunberen lopen aan de bovenzijde schuin af. Het kerkgebouw is in rode baksteen opgetrokken en de raamkozijnen zijn voorzien van terracotta profielsteen die een andere rode kleur hebben. Als dakbekleding zijn leien gebruikt en op het dak staat een dakruiter. Boven de ingang van de kerk aan de zuidwestzijde is er in de gevel een beeld geplaatst van Johannes de Evangelist.
Engelbrecht van Nassaukazerne

De Engelbrecht van Nassaukazerne is een kazerne in Roosendaal (Noord-Brabant). Ze is vernoemd naar Engelbrecht II van Nassau (1451-1504). Opening In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog besloot de regering het defensie-apparaat te versterken. In de gemeente Roosendaal en Nispen werd een zogenaamde Boostkazerne gebouwd en in 1938 geopend. Tot de Duitse aanval op Nederland in 1940 werd de kazerne gebruikt door 6de Depotbataljon. Tijdens de oorlog Na Dolle Dinsdag werd de kazerne door de geallieerden gebombardeerd. De brand werd door de Duitsers geblust en de schade viel mee. Twee maanden later staken zich terugtrekkende Duitsers de kazerne in brand: nu was er veel schade. Na de oorlog Na de oorlog werd de kazerne hersteld, voor zover de middelen dat toelieten. Afbraak en herbouw In 1999 werd alles afgebroken. Het laatste gebouw dat werd afgebroken was De Tranenpoort. Hierin zat rechts naast de ingang de granieten sluitsteen, die op 30 maart 1939 onthuld werd door Claudius Prinsen, de toenmalige burgemeester van Roosendaal en Nispen. Achter de sluitsteen bleek een aluminium koker te zijn geplaatst. Het document erin bevatte historische gegevens over de naamgeving en de eerste bewoners van de kazerne. Nadat de oude kazerne was afgebroken werd er een nieuwe kazerne gebouwd, die in mei 2002 in gebruik werd genomen. De kazerne wordt (sinds 1947) gebruikt door het Korps Commandotroepen. Monument Op het terrein is een oorlogsmonument (1988) dat bestaat uit vier plaquettes met namen, met daarboven de spreuk van het korps "Nunc aut Nuncqam". Museum In de kazerne bevindt zich het Commandomuseum, met de Historische Collectie Korps Commandotroepen. Het museum bestaat sinds 1987 en is sinds 2004 in de nieuwe kazerne gevestigd: het kan op afspraak worden bezocht (HC KCT). Verhuizing Anno 2024-25 werd een principebesluit genomen de kazerne binnen de gemeente te verhuizen naar een groter terrein (70 ha) in Nispen. Dit zou gebeuren op een termijn van tien tot vijftien jaar. Tot de verhuizing wordt het huidige terrein (11 ha) onderhouden en bij de tijd gebracht. Externe link Foto's van de oude kazerne Referenties