NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wildlands (zoo)

Wildlands, also known as Wildlands Adventure Zoo Emmen, is a zoo in Emmen, the Netherlands. It opened in March 2016, replacing the Emmen Zoo. It was built at a cost of 200 million euros. Upon its reorganisation the zoo increased in size and animal exhibit space but reduced its collection from 300 to about 100 species. Wildlands is a zoo with four main areas: Jungola, Serenga, Nortica and Animazia. Jungola is jungle-themed and displays butterflies, tropical birds, large reptiles (such as Chinese alligators and pythons), ring-tailed lemurs, lar gibbons, small-clawed otters and Asian elephants. The most prominent feature of Jungola is the indoor tropical rainforest hall Rimbula, which at 18,000 m2 (190,000 ft2) is the largest zoo jungle hall in the world and the largest greenhouse in Europe. Serenga is the African savanna section and is home to species such as lion, Grant's zebras, Rothschild's giraffes, white rhinoceros and hamadryas baboons, but also Australian red-necked wallabies. Nortica is aimed at cold oceans and is home to polar bear, Californian sea lion, South American fur seal and Humboldt penguin. The final main section, Animazia, is a large indoor playground, but also home to an aquarium with species such as corals, green sea turtles and tropical fish. List of attractions List of animals Wildlands Adventure Zoo Emmen has at least 80 types of animals, as of 2018. References External links Official website
Huigpark

Het Huigpark is een park in de Nederlandse stad Leiden. Het park is gelegen achter het Stadsbouwhuis van de gemeente Leiden en langs de Maresingel. Toen de stadswal zijn functie verloor werd hier op de plek van het voormalig Papegaaie Bolwerk, gelegen aan de Marepoort, een grote begraafplaats aangelegd. Nadat die werd opgeheven werd het bolwerk afgegraven en kwamen hier vanaf 1902 de zogeheten 'Stedelijke Fabrieken van Gas en Elektriciteit'. Ook kwam een deel van de textielfabriek van Clos & Leembruggen op de voormalige begraafplaats te staan. De meeste van die gebouwen staan er nog steeds, maar op een deel van het voormalig opslagterrein van het energiebedrijf is het Huigpark aangelegd. Het park bestaat uit een wandelpad langs de singel, met een bescheiden rij bomen. Ook is er een speelweide. Op de Boomplantdag in 2014 werd het park verfraaid door het aanplanten van een eetbare lijsterbes (Sorbus aucuparia ‘edulis’), een rode variant van de tupoloboom (Nyssa sylvatica ‘wildfire’), een witte storaxboom (Styrax obassia), een rode berk (Betula pendula ‘royal frost’), een tamme kastanje (Castenea sativa), een mammoetboom of reuzensequoia (Sequoiadendron giganteum) en een Chinese linde (Tilia henryana).
Heuvel (Catsop)

De Heuvel is een heuvel in het uiterste noordwesten van het Heuvelland gelegen tussen Beek, Elsloo en Catsop in het zuiden van de Nederlandse provincie Limburg. Deze heuvel heeft een hoogte van ongeveer 105 meter boven NAP en wordt vanuit het noorden gezien vaak beschouwd als de eerste heuvel van het Heuvelland. Ontstaan De Heuvel is ontstaan door de ongeveer twee miljoen jaar geleden hier stromende Westmaas, een prehistorische versie van de Maas. Op deze plek was door kiezel- en zandafzetting een eiland gevormd in deze Westmaas, behorende tot het Laagpakket van St. Pietersberg. In de laatste ijstijd is dit bedekt door lössafzettingen uit het Laagpakket van Schimmert. Geografie De Heuvel bevindt zich ten westen van Beek, ten zuiden van Elsloo en ten oosten van Catsop. De gemeentegrens tussen de gemeenten Beek en Stein loopt over deze heuvel. De Heuvel is een opvallende verschijnsel in het landschap doordat deze aan alle kanten omringd wordt door laagten; in het noorden door het laaggelegen plateau van Graetheide, in het oosten door het beekdal van de Keutelbeek, in het zuiden door het droogdal Siekendaal en in het westen door de Maasvallei. Het Siekendaal scheidt de heuvel van het hogere Centraal Plateau. Boven op de Heuvel bevindt zich een klein bos, dat de "Knup" wordt genoemd. Voor de rest bestaat het landschap op en rond de heuvel uit agrarisch gebied. Op de hellingen zijn nog enkele graften te vinden. In het verleden waren er meerdere graften, maar de meeste zijn door kavelvergroting verdwenen. Sinds de jaren 60 van de 20e eeuw wordt de heuvel aan de oostelijke zijde doorsneden door de rijksweg A2. De verzorgingsplaats Vossedal biedt een weids uitzicht over de Heuvel en de Maasvallei. Door de heuvel loopt de Geullebreuk.
Middenkous

De Middenkous is een oude haven in Rotterdam-Delfshaven. De haven is ontstaan in 1875 na het afdammen van de West Kous en de Oost Kous, de bevaarbare geul tussen Delfshaven en de Ruige Plaat, die Delfshaven van de Nieuwe Maas scheidde. Kous Een "kous" heeft in dit verband dezelfde betekenis als een "kil", een geul dan wel smal kanaal tussen banken, droogten of platen enz., met name in zee vóór de kust, zoals de Kous in het Brouwershavense Gat, tussen Goeree en de Middelplaat voordat de Brouwersdam werd gebouwd. Er zijn, dan wel waren, dus meer "kousen". Geschiedenis De Voorhaven en de Achterhaven in Delfshaven stonden vanaf het begin in rechtstreekse verbinding met de Nieuwe Maas. Voor de monding van deze havens ontwikkelde zich in de loop der eeuwen een grote zandbank, de Ruigeplaat. In de tweede helft van de negentiende eeuw, niet lang vóór de vereniging van Delfshaven met Rotterdam, werd besloten deze Ruigeplaat te ontwikkelen. De Kous, die veel eerder in het spraakgebruik en op de kaart al was gesplitst in een West Kous aan de westzijde van de ingang van de Voorhaven en Achterhaven en een Oost Kous aan de oostzijde van de genoemde haveningangen, werd daartoe afgedamd bij de Westkousdijk en de Oostkousdijk. De Ruigeplaat werd doorgegraven en van sluizen voorzien. Deze sluis met het voorhaventje werd de Schiemond genoemd. In 1968 is de Ruigeplaatsluis gesloten en heeft de Westzeedijk de verbinding tussen de Middenkous en de Nieuwe Maas verbroken. De Middenkous is tegenwoordig een ligplaats voor pleziervaart en vormt de verbinding tussen de Voorhaven en de Achterhaven.
Stichtse Brug

De Stichtse Brug zijn twee parallelle verkeersbruggen tussen de Nederlandse provincies Noord-Holland en Flevoland. De eerste brug werd op 29 november 1983 opengesteld. De bruggen lopen van Blaricum naar de grens tussen Almere en Zeewolde in Flevoland. Over de brug loopt de rijksweg 27 (A27), die zich westwaarts naar Almere buigt, en een parallelweg. Voor het doortrekken van de A27 kwam deze uit bij de huidige afslag bij de Waterlandseweg (voor de richtingen Almere, Lelystad of rijksweg A6) of Gooiseweg (voor de richtingen Zeewolde, Harderwijk, Biddinghuizen, Kampen). Aan de Almeerse kant is, na aanleg van de tweede Stichtse Brug, bij het informatiepaneel een routeverkorting geformaliseerd met een aangelegde trap met fietsgoot. Zie ook Eemmeer Gooimeer
Laarwoud

Laarwoud is a monumental stronghold in the centre of Zuidlaren, the Netherlands. People also describe Laarwoud as a little castle, in the Netherlands locally known as havezate (Dutch). The word havezate is used in the Dutch provinces of Drenthe and Overijssel. The building as seen on the picture dates from the beginning of the 17th century. However the founding of the building probably dates back from the Middle Ages. In the 17th century the stronghold was owned by the Van Selbach family. From 1953 until 2004 the building served as a town hall for the former municipality of Zuidlaren. After a redivision of municipalities in the Netherlands, the stronghold once again became a dwelling house. It is registered as a rijksmonument. References
Laarwoud

Laarwoud is een havezate in de Drentse plaats Zuidlaren in Nederland. Geschiedenis Laarwoud dateert uit 1642, maar wordt voor het eerst met de naam Laarwoud in 1691 vermeld. Het huis was in die tijd van leden van de familie Van Selbach. Tot 1679 was Hendrik van Selbach de eigenaar, daarna zijn neef Gerhard van Selbach, landschrijver van Drenthe. Na het overlijden van diens zoon Coenraad werden er diverse processen gevoerd door de mogelijke erfgenamen. De landschrijver Wolter Hendrik Ellents heeft in die periode - minstens van 1715 tot 1724 - in Laarwoud als huurder gewoond. Uiteindelijk kwam het huis in 1750 in het bezit van de drost van Drenthe, Alexander Carel van Heiden. Hij was degene die toestemming kreeg om het recht van havezate te verleggen van Vledderinge naar Laarwoud. Feitelijk mocht dit niet vanwege een in 1698 ingesteld verbod. Van Heiden verfraaide het gebouw, dat zijn residentie werd. Hij ontving daar gasten waaronder stadhouder Willem V. Het huis bleef tot ver in de 19e eeuw in het bezit van leden van de familie Van Heiden. De zeeheld Lodewijk van Heiden (1773-1850) heeft daar, als zoon van een van de eigenaren, gewoond. In 1882 kwam het huis door vererving in het bezit van Paul Antoine Guillaume de Milly, burgemeester van Zuidlaren en schoonzoon van Louis van Heiden Reinestein (1809-1882). Zijn zoon Louis de Milly van Heiden Reinestein (hij had officieel toestemming gekregen om zijn naam "de Milly" te wijzigen in "de Milly van Heiden Reinestein") verkocht het huis in 1915 aan de gemeente Zuidlaren. Laarwoud werd daarna bestemd tot ambtswoning van de burgemeester. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Laarwoud gebruikt voor de huisvesting van Duitse officieren. Vervolgens is het gebouw gebruikt door het Bureau Afvoer Burgerbevolking en als noodverpleeghuis voordat het gerestaureerd werd. In 1958 kreeg het een nieuwe bestemming als gemeentehuis van de toenmalige gemeente Zuidlaren. Na een fusie in 1998 ging de gemeente Zuidlaren op in de nieuwe gemeente Tynaarlo. Het gemeentehuis in Zuidlaren verloor zijn functie. In 2002 werd bekend dat de Delftzijlse reder Rob Wagenborg de voormalige havezate Laarwoud had gekocht. In 2004 was het pand gereed voor particuliere bewoning. Sinds 2004 is Laarwoud ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Tot het monumentale complex behoren het gebouw, de parkaanleg, het inrijhek, het koetshuis en een vierkante zandstenen sokkel.
De Hoop, Wachtum

De Hoop (English: The Hope) is a smock mill in Wachtum, Drenthe, which has been restored to working order. The mill was built in 1894 and is listed as a Rijksmonument, number 11637. History De Hoop was originally built at Veendam, Groningen, where it was used as a drainage mill known as Hoop op Beter. It was moved by millwright Rietsma of Haulerwijk, Friesland. In 1937, streamlined leading edges were fitted to the sails although the mill stopped working c1940. The mill was restored in 1968-69 by millwright Huberts of Coevorden and returned to work with Herman Snijders as miller. Snijders died in 1997 and the Stichting Molen De Hoop (English: De Hoop Mill Society) was set up to preserve the mill. A further restoration was undertaken in 2000 by millwright Molema of Heiligerlee, Groningen. A new cap was fitted as well as longer sails and the mill was rethatched. The restored mill was officially opened on 26 August 2000 (the Drentse Molendag) by Mrs Kools, the Deputy Minister for Culture in Drenthe. Description De Hoop is what the Dutch describe as an "achtkante stellingmolen". It is a three-storey smock mill with a stage on a two-storey brick base. The stage is at first-floor level, 3.20 metres (10 ft 6 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The mill is winded by a tailpole and winch. The four Common sails have a span of 21.20 metres (69 ft 7 in) and are carried in a cast-iron windshaft. The windshaft also carries the brake wheel which has 71 cogs. This drives the wallower (38 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel, which has 97 cogs, drives the 1.30 metres (4 ft 3 in) diameter French Burr stones via a lantern pinion stone nut with 28 staves. The mill formerly drove three pairs of millstones. Millers G J Nijland (1894- ) Herman Snijders (1969–97) Reference for above:- Public access De Hoop is open to the public daily but only working on Saturdays. References External links Website of Stichting Molen 'de Hoop'
De Hoop (Wachtum)

De Hoop is een korenmolen in het Drentse Wachtum, in de gemeente Coevorden. De molen is in 1894 op deze plaats neergezet, in opdracht van G.J. Nijland en gebouwd door molenmaker Ritsma uit Haulerwijk, daarvoor was het een poldermolen, die in 1813 voor het bemalen van de polder “Hoop op Beter” bij Veendam was gebouwd. De oudste delen zijn vermoedelijk van rond 1740 De molen kwam in 1913 in het bezit van mulder (molenaar) Mans Snijders en was tot 1950 bij hem en zijn zoon als korenmolen in gebruik. In 1937 is er een restauratie uitgevoerd waarbij de van Busselneuzen zijn geplaatst, daarna heeft er in de jaren 1966 -1968 weer een volledige restauratie plaatsgevonden door molenmaker Huberts uit Coevorden.. Tot 1972 was de molen nog regelmatig in gebruik door molenaar Snijders. Toen deze in 1997 overleed was de staat van de molen niet goed meer. Restauratie was erg duur en daarom is de molen in 1998 in stichting Molen de Hoop ondergebracht. De firma Molema uit Heiligerlee heeft de molen gerestaureerd, waarbij de hele kap is vernieuwd, nieuwe roeden werden gestoken (hierbij is de vlucht vergroot naar 21,20 m), een nieuwe stelling werd gemaakt en opnieuw met riet is gedekt. Op 26 augustus 2000, Drentse molendag, is de molen weer in gebruik genomen door de gedeputeerde van Cultuur van de provincie Drenthe, Mevr. M. Brink - Massier en de wethouder van de Gemeente Coevorden de heer E. Thiele. Het onderhouden van een molen kost veel tijd en ook veel geld. Daar de benodigde gelden hiervoor niet meer bij elkaar waren te krijgen heeft de stichting besloten de molen te verkopen aan de gemeente Coevorden. Tijdens de jaarlijkse Snert- en Roggebrood wandeltocht op 7 november 2010 is de molen overgedragen aan wethouder Geert Roeles van de gemeente Coevorden. Na de overdracht van de molen is de stichting ongevormd tot “Stichting activiteiten rondom Molen De Hoop” De stichting stelt zich ten doel: Vergroten naamsbekendheid van Molen De Hoop te Wachtum Organiseren van activiteiten om naamsbekendheid te vergroten Ontvangen van groepen die molen willen bezichtigen Inzet van de molen en haar directe omgeving voor uiteenlopende activiteiten die er in bijdragen dat de naamsbekendheid wordt vergroot Constructie De molen is een achtkantige stelling molen die koren kan malen voor verwerking tot veevoer. Er ligt één koppel 16-der kunststenen in. De molen heeft een achtkantige stenen onderbouw waarop een houten bovenachtkant staat. De romp is met riet gedekt. Tot de bovenkant van de kap is de molen 18 meter hoog, het topje van de wiek komt 26 meter boven het maaiveld uit. De kap heeft een voeghouten kruiwerk. Het deel van de molen dat op de wind gezet kan worden, de kap met de wieken, weegt zo´n 14000 kg. De totale lengte van het uiteinde van de ene wiek naar de tegenoverliggende wiek, het gevlucht, bedraagt 21,20 meter. De bovenas is van gietijzer en in 1863 door de firma Wed. A. Sterkman uit ´s Gravenhage gemaakt, het nummer is 219. Zie ook Lijst van windmolens in Drenthe
Neksluisbrug

De Neksluisbrug ('Naaktesluisbrug') ligt over de Vliet in de Nederlandse stad Leiden, op het punt waar de Vliet aan de zijde van de Vreewijk de Witte Singel raakt. Voor de Neksluisbrug zijn sluisdeuren bevestigd, zoals bij een 'keersluis'. Deze brug en de Stadsmolensluis (in de Zoeterwoudsesingel nabij de Van Disselbrug) en de Haagbrug (over de Trekvliet) zijn de enige keersluisbruggen in de singels van Leiden. De deuren, en ook de keerdeuren onder alle andere bruggen en doorgangen in de Hoge Rijndijk van Katwijk tot Bodegraven (in totaal bevinden zich op dit traject zo'n 50 bruggen met sluisdeuren), zijn bedoeld om de doorstroming van het water naar het zuidelijk deel van Rijnland tegen te gaan als het water in de Oude Rijn te hoog komt te staan. Historie Vroeger lag hier de Neksluis of Naakte Sluis. Deze sluis was al in de middeleeuwen een onderdeel van de waterhuishouding van Rijnland. Er was een kolk voor wachtende schepen en een sluiswachterswoning. De eerste vermelding van de sluis is aangetroffen in een grensbeschrijving uit het jaar 1386: ... de vairt dair die naecte sluis in leyt ende ghehieten is die Leydsche vairt... . Dit was ter gelegenheid van de stadsuitleg vanaf het Rapenburg tot een nieuwe dijk tussen Rijn en Naakte Sluis. Dat is de tegenwoordige Witte Singel. De Vliet werd steeds belangrijker als scheepvaartverbinding richting Delft en Rotterdam. Om de doorvaart bij elke waterstand mogelijk te maken gaf het waterschap Rijnland in 1452 toestemming om van de sluis als enkele waterkering een complete schutsluis te maken. Gelijktijdig werd ter plaatse een brug gemaakt: de eerste brug in een reeks die resulteerde in de huidige Neksluisbrug. In 1556 werd het sluiscomplex volledig vernieuwd. Al in 1590 volgde nog een complete vernieuwing, maar nu geheel in steen uitgevoerd. Ook werd een sluiswachterswoning toegevoegd. De veerdiensten naar Delft en Den Haag vertrokken vanaf de Vliet bij de Naakte Sluis. Toen echter in 1636 de trekvaart naar die plaatsen van start ging werd daarvoor vanaf de Rijn een kanaal naar de Wouterenbrug gegraven; de huidige Rijn en Schiekade. Naamgeving Naakte Sluis Er zijn verschillende verklaringen voor de herkomst van de naam Naakte Sluis: De meest waarschijnlijke is dat de naam is gegeven doordat de sluis oorspronkelijk naakt, dat wil zeggen onbeschermd buiten de stad in het buitengebied gelegen was. Een andere benaming voor de sluis was immers Exsluys, dat buitensluis zou hebben betekend. De naam Neksluis zou hiervan een verbastering zijn. Een andere verklaring verwijst naar een zin uit een vonnis uit 1455 over het plaatsen van hekken op het Marendijkje. Een der partijen stelde, dat hetgeen hij had afgesloten, geen openbare weg was, want het sluisje in 'den dijk' (de tegenwoordige Stokdammerbrug) kon slechts door voetgangers worden gepasseerd. 'Ende gemerct, dat die sluse, die on den Marendijc legt, een open ende een naecte sluse is, also gemaect omdatter ghien beesten over gaen noch liden en sullen...' Oftewel: het sluisje is van boven niet afgedekt, dus 'naakt'. Afbeeldingen
Groote Gat (Oostburg)

Het Groote Gat (ook: Grote Gat) is een kreek in West-Zeeuws-Vlaanderen ten zuidoosten van Oostburg. Vanaf 1604 maakte het Groote Gat deel uit van de Linie van Oostburg en tegenwoordig is het een natuurgebied, terwijl ook de resten van de forten hier nog te vinden zijn. Ooit maakte het Groote Gat deel uit van een uitgebreider krekensysteem dat rechtstreeks in verbinding stond met het Zwin. Het vormde een verlengstuk van de Brugsche Vaart, waarvan de langgerekte Brugsche-Vaartpolder (ingedijkt in 1684) ten westen van Oostburg nog getuigt. Dit is tegenwoordig een golfterrein. Reeds in 1652 werd het Groote Gat aanmerkelijk verkleind door de aanleg van de Nieuweveldpolder en, ten oosten daarvan, de Sint Philipspolder. Natuurgebied Het Groote Gat is tegenwoordig eigendom van Het Zeeuwse Landschap en omvat 83 ha kreek, vochtige en zilte graslanden, rietkragen en struweel. Aan de oostzijde is het gebied met 6,3 ha uitgebreid om het leefgebied van kruipend moerasscherm te vergroten. Het Groote Gat is een van de rijkste vindplaatsen in Nederland van deze soort. Het Groote Gat is ook bekend om de zogenaamde groeiende stenen. Het betreft kalkafzettingen die door mosdiertjes worden veroorzaakt en in brak water voorkomen. Tot de broedvogels behoren: blauwborst, waterral, bruine kiekendief en grauwe gans. Er is een vogelkijkhut aanwezig. Het Groote Gat is aangewezen als Habitatrichtlijngebied (een Natura 2000-gebied). Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland
Lebuïnuskerk, Deventer

The Great Church or St. Lebuinus Church (Dutch: Grote of Lebuïnuskerk) is the main church building of the Dutch city of Deventer, Netherlands. Overview It is a Gothic hall church, built between 1450 and 1525. Originally consecrated to the English missionary Lebuinus, it was one of the most distinguished churches of the Roman Catholic Archdiocese of Utrecht. This church was the Cathedral of the Diocese of Deventer, after the Papal bull Super universas between 1559 and 1591. In 1580 it was taken over by the Calvinists, who completely eliminated the interior decoration and renamed it the Great Church (Dutch: Grote Kerk). Today, the temple belongs to the Protestant Church in the Netherlands, while the tower belongs to the Municipality. References External links Official website https://lebuinuskerk.nl/ https://lebuinuskerk.nl/
Église Saint-Lébuin

L’église Saint-Lébuin ou Grande Église Saint-Lébuin (en néerlandais : Grote of Lebuinuskerk) est une église protestante de Deventer, dans la province néerlandaise d'Overijssel. Elle est un monument national depuis 1968. Histoire Cette église-halle gothique est construite entre 1450 et 1525. Consacrée à l'origine au missionnaire anglais Lébuin, elle fait partie de l'archidiocèse d'Utrecht. Elle a servi de cathédrale pendant la courte existence du diocèse catholique romain de Deventer (1559-1591). Sur ce, elle revient au culte protestant, avec des modifications substantielles de la décoration intérieure, et prend le nom de Grote Kerkhof. Le temple appartient à l'Église protestante aux Pays-Bas, tandis que la tour est propriété municipale. L'église est un monument national, inscrit le 2 juillet 1968. Son orgue, créé par Franz Caspar Schnitger (de) en 1722, est remplacé en 1839 par un instrument de Johann Heinrich Holtgräve. Une campagne de restauration a eu lieu de la fin du XXe siècle au début du XXIe siècle. Vie de Lébuin Lébuin est un missionnaire anglais, mort vers 775. Il se met au service de Grégoire, abbé de Saint-Martin d'Utrecht. Grégoire l'envoie évangéliser les régions de l'IJssel, zone frontière située entre les territoires frisons et saxons d'une part, et l'empire franc d'autre part. Lébuin construit la première église de Deventer, qui est aussitôt détruite par les païens. Il meurt vraisemblablement le 12 novembre 775, jour où il est fêté, au plus tard en 787 et est enterré à Deventer. L'église est reconstruite par Ludger, missionnaire originaire d'Utrecht qui deviendra le premier évêque de Münster. L'identité de Lébuin est vraisemblablement confondue avec celle d'un autre saint, Liévin dont la fête est également célébrée le 12 novembre. Galerie Personnalités liées à l'église Francine Descartes y est baptisée le 28 juillet 1635 Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Lebuïnuskerk, Deventer » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Lébuin Diocèse de Deventer Église protestante aux Pays-Bas Architecture aux Pays-Bas Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument The Skyscraper Center Ressource relative à la musique : MusicBrainz (nl) Site officiel Page sur l'orgue Portail des Pays-Bas Portail du protestantisme Portail de l’architecture chrétienne