NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museumhof

Het Museumhof (ook bekend als het Voormalig universiteitsgebouw Werktuigbouwkunde) is een appartementencomplex in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het complex is een voormalig universiteitsgebouw van de TU Delft en een rijksmonument. Geschiedenis Het gebouw werd gebouwd voor de faculteit Werktuigbouwkunde en was gereed in 1911, naar ontwerp van rijksbouwmeester J.A.W. Vrijman. Het gebouw bevatte onder meer collegezalen, de kabinetten van hoogleraren en assistenten en de bibliotheek. In 1921 werd de westelijke vleugel uitgebreid met een vierde verdieping en werd een hulpgebouw voor aero- en hydrodynamica opgetrokken. In 1942 werd op de middenvleugel een vierde verdieping toegevoegd. In de tweede helft van de jaren vijftig verhuisde de afdeling naar een nieuw gebouw aan de Mekelweg. In de jaren negentig van de twintigste eeuw is het universiteitsgebouw verbouwd tot appartementencomplex. Hierbij heeft het hoofdvolume wijzigingen ondergaan. Omschrijving Het universiteitsgebouw is opgetrokken vanuit een samengestelde plattegrond, die zich laat lezen als een E, waarvan de rug aan de Nieuwelaan ligt en waarvan de oostelijke poot ook E-vormig is. Aan de westelijk poot bevindt zich op de noordoosthoek een torenvolume. Over de lengte van de gevel aan de westzijde bevindt zich een serre. Waardering Het voormalige universiteitsgebouw van Werktuigbouwkunde aan de Nieuwelaan uit 1905-1911 van architect Vrijman is van algemeen belang vanwege de cultuur- en architectuurhistorische waarde - als historisch-functioneel onderdeel van het complex Werktuigbouwkunde van de Technische Universiteit, als voorbeeld van de Neo-Renaissance, vanwege de plaats die het inneemt in het oeuvre van Vrijman en vanwege de hoofdvorm, het materiaalgebruik en de detaillering en de redelijke mate van gaafheid daarvan. Het heeft stedenbouwkundige waarde vanwege de beeldbepalende ligging aan de Nieuwelaan en de Ezelsveldlaan en de ruimtelijk-functionele en visuele relatie met de omringende bebouwing, zowel van het complex als de overige voormalige gebouwen van de Technische Universiteit. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Delft Lijst van gebouwen van de Technische Universiteit Delft Externe link Officiële website
De drie vergulde Acoleyen

De drie vergulde Acoleyen is een winkelwoonhuis op de Markt in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het rijksmonument komt uit in 1903. Het gebouw is in iets gewijzigde vorm gebouwd naar ontwerp van architect C.J.L. Kersbergen uit 1899, in neorenaissancestijl. In het pand was een mantelmagazijn gevestigd. De pui dateert uit 1912, toen het pand bij het links belendende pand werd getrokken. Het pand maakt onderdeel uit van de aaneengesloten gevelwand van de Markt en behoort samen met het belendende pand Markt 21 tot een complex winkelwoonhuizen aan de Markt. Architectuur Het onderkelderd pand heeft een rechthoekige plattegrond van twee bouwlagen met kaplaag. Het zadeldak is deels uitgevoerd met een plat gedeelte en gedekt met rode Hollandse pannen. Het is opgetrokken in schoonmetselwerk met in de identieke trapgevels aan voor- en achterzijde rijke smeedijzeren ankers. De voorgevel ter breedte van twee vensterassen bestaat uit de houten winkelpui met op de eerste bouwlaag twee rechtgesloten vensters met ontlastingsbogen en boogvelden, hardstenen lekdorpels en schuiframen met bovenlichten voorzien van gekleurd glas-in-lood. In de topgevel bevindt zich een kleiner rechtgesloten venster onder hardstenen latei met schuifraam met driedelig bovenlicht en aan weerszijden smalle vensters. De trapgevel wordt afgesloten met een overhoeks geplaatste toppilaster. De houten winkelpui is uitgevoerd met aan weerszijden een pilaster en is afgesloten met een kroonlijst. Boven de pilasters wordt de lijst afgesloten met een console met gesneden maskerkop. Rechts is er een paneeldeur. Tussen de pilasters, boven de paneeldeur en de winkelentree, zit een reeks panelen met gesneden pilasters ertussen, waarboven een reeks van staande rondboogvensters met eveneens gesneden pilasters ertussen, gevuld met gekleurde glas-in-loodramen waar in het fries de tekst staat: 'De drie vergulde Acoleyen'. De tweeassige achtergevel aan het water van de Wijnhaven bevat op kelderniveau rechtgesloten vensters met stolpramen met achtruitsbovenlicht, op de tweede bouwlaag vensters met ontlastingsbogen, stolpramen met drieruitsbovenlicht. Op de derde bouwlaag zijn schuiframen. Er is een topgevel als voorgevel. Waardering Het winkelwoonhuis aan de Markt 21 in 1903 gebouwd naar ontwerp van architect C.J.L. Kersbergen uit 1899 is van algemeen belang vanwege de cultuur- en architectuurhistorische waarde: als uitdrukking van een functie. als voorbeeld van de neorenaissance, vanwege de plaats die het inneemt in het oeuvre van de architect Kersbergen en vanwege de karakteristieke hoofdvorm, materiaalgebruik, detaillering en de hoge mate van gaafheid daarvan. Het pand heeft stedenbouwkundige waarde vanwege de beeldbepalende ligging als onderdeel van de westelijke gevelwand aan het centrale marktplein in het beschermde stadsgezicht van Delft en vanwege de ruimtelijk-functionele en visuele relatie met Markt 21. Zie ook Markt (Delft) Lijst van rijksmonumenten in Delft/Markt Externe links De drie vergulde Acoleyen
Hopbrug

De Hopburg is een voetbrug van ijzer en steen in het centrum van de Nederlandse stad Delft, provincie Zuid-Holland. De brug is een rijksmonument en is vermoedelijk gebouwd in 1865. Naamgeving De voetbrug van ijzer en steen is genoemd naar de Hopstraat, die ertegenover ligt. Aan die zijde heeft de brug een trap. Delft had in vroeger eeuwen veel brouwerijen, waarvoor veel hop nodig was. In de Hopstraat was een groot aantal opslagplaatsen voor de hop. De brug is in 1865 vernieuwd met neo-classicistische accenten, vermoedelijk door de gemeentearchitect C.J. de Bruyn Kops (zie ook de Visbrug, de Kleine Oostpoortbrug en de Rapenbloembrug) en in 1929 gerestaureerd. In 2005–2006 is de brug geheel verwijderd en na een grondige restauratie teruggeplaatst. Literatuur P.C. Visser, Delfts bruggen, Delft: Waltman, z.j., p. 21. Delft over bruggen, Delft: Deltech uitgevers, 1997, p. 80. Zie ook Lijst van bruggen in het centrum van Delft Lijst van rijksmonumenten in Delft
Jongenshuis (Delft)

Het Jongenshuis is een van de laatste patriciërswoningen in Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het pand is in 1892 aan de Oude Delft 137 gebouwd, in opdracht van advocaat W.F. van der Mandele. De eerste steen werd gelegd door zijn 12-jarige neefje Karel Paul van der Mandele, die later onder andere directeur van de Rotterdamsche Bank werd en nauw betrokken was bij de wederopbouw van Rotterdam. Het ontwerp is, net als dat van de Zuiderkerk in Delft, van architect G. v.d. Kaaden in neorenaissance stijl. Het gebouw bevindt zich tegenover het oude Meisjeshuis. Voorgeschiedenis Vroeger stonden er op deze plek twee huizen: een klein pand met nummer 137 en een groot pand met nummer 139. Het grote huis droeg de naam 'De Vergulde Meebael'. Een oude gevelsteen en een korte beschrijving over het huis met uitleg over de naam in de doorgang naar de parkeergarage aan de Phoenixstraat herinnert nog aan dit huis. De man die het pand zijn naam gaf, Paulus van Beresteyn, was erg gehecht aan het huis. In zijn testament schreef hij dat hoopte dat het voor altijd in de familie zou blijven. Na drie generaties van Beresteyn is het pand verkocht door Agneta Deutz, weduwe van Zacharias van Beresteyn, omdat het onderhoud te kostbaar werd. Twintigste eeuw Van der Mandele heeft zijn patriciërswoning niet lang in bezit gehad. De bank van Van der Mandele, Van der Mandele en Zoonen, kwam in de problemen toen de distilleerderij van Lambert van Meerten, waaraan ze ruime kredieten hadden verstrekt, failliet ging. Op 15 september 1901 klapte de bank in elkaar en werd het pand verkocht om schuldeisers schadeloos te stellen. Van 1926 tot 1968 kreeg het pand de functie van weeshuis. Toen het aantal wezen na de Tweede Wereldoorlog sterk verminderde, werd het pand omgetoverd in een 'Tehuis van werkende jongens', een onderkomen voor jongens met opvoedingsproblemen thuis. De Fundatie van Renswoude had er een fraaie regentenkamer (zie foto). Uiteindelijk is het pand aan de Oude Delft in 1968 verworven door de gemeente Delft voor huisvesting van de afdeling Interne Zaken van de gemeente-secretarie. In 1984 is naar ontwerp van architect Jo Coenen een aanbouw aan de achterzijde gerealiseerd. Tevens zijn de twee rechter vensterassen doorgebroken om een doorgang naar de Phoenixstraat te forceren. 21e eeuw Sinds november 2014 is het pand in particulier eigendom en dient het als kantoorruimte voor een ingenieursbureau gespecialiseerd in mechanica. Daarnaast is het tegenwoordig een rijksmonument.
Rapenbloembrug

De Rapenbloembrug is een trapjesbrug met een stenen dek op ijzeren liggers, in het centrum van de Nederlandse stad Delft, provincie Zuid-Holland. De brug is een rijksmonument. en is gebouwd in 1891. Naamgeving Tegenover de brug, Verwersdijk 45, is een gevelsteen ingemetseld met daarop twee bloeiende rapen. Het lijkt aannemelijk dat de brug daarnaar genoemd is. De rederijkerskamer 'De Rapenbloem' had, voor zover bekend, geen enkele relatie met deze locatie. Hooguit kan hier een enthousiast lid van de rederijkerskamer gewoond hebben. De brug is waarschijnlijk een ontwerp uit 1891 van stadsarchitect C.J. de Bruyn Kops, evenals de Hopbrug, de Visbrug en de Kleine Oostpoortbrug. Literatuur P.C. Visser, Delfts bruggen, Delft: Waltman, z.j., p. 30. Delft over bruggen, Delft: Deltech uitgevers, 1997, p. 76. Zie ook Lijst van bruggen in het centrum van Delft Lijst van rijksmonumenten in Delft
Zijlpoortsbrug

De Zijlpoortsbrug is een ophaalbrug over de Herensingel in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. Geschiedenis De Herensingel werd in 1644 gegraven. Aan lage wal werd de Leidse Zijlpoort gebouwd en in 1645 werd voor 600 gulden een houten brug gerealiseerd met een ophaalgedeelte. In 1667 werd de Zijlpoort vervangen, maar voor zover bekend bleef de brug buiten beschouwing. Toen het oorlogsgevaar in 1675 was afgewend werd een stenen brug, met elf gemetselde bogen en twee ophaalgedeeltes gebouwd. Het onderste gedeelte van de huidige brug stamt nog uit deze tijd. Wanneer de ophaalgedeeltes zijn verdwenen is niet precies duidelijk. In 1885 kreeg de brug een grote onderhoudsbeurt. In 1913 en 1937 een volgde een verbouwing. Het resultaat van de verbouwing in 1913 was een houten brug met stenen bogen. Wegens een gebroken balans moest de brug al in 1918 worden vernieuwd. Ook in 1923 moest de bovenbouw worden versterkt. In 1930 werd de brug vervangen door een ijzeren exemplaar en de brug verbreed. Sinds 1968 staat de brug ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. De bovenbouw van de brug werd in 1992 ontworpen door Maarten Struys. De bevolking was tegen dit ontwerp, omdat de felle kleuren niet zouden passen in de historische omgeving. De gemeente hield voet bij stuk. Vanwege de kleuren rood, blauw en geel kreeg de brug bij de Leidse bevolking de bijnaam Snoepjesbrug. De architect won de Staalprijs 1994 voor zijn creatie. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z
François Houttijnshof

François Houttijnshof is een hofje in de Nederlandse stad Leiden. Het hofje ligt aan de Hooigracht 81 en bevat 9 huizen (François Houttijnshof 1 t/m 9). In 1736 werd besloten het hofje te stichten, de voltooiing was een jaar later. Het heeft een sobere ingangspartij en een steen met opschrift 1737.
Jan Pesijnhof

Jan Pesijnhof (ook wel Jean Pesijnhof ) is een hofje in de Nederlandse stad Leiden. Het hofje ligt aan de Kloksteeg 21 en wordt beheerd door de stichting Jean Pesijnhof. Het hofje bestaat uit 12 proveniershuisjes (Jan Pesijnshof 1 t/m 12) en werd gesticht door Marie de Lannoy (weduwe van Jean Pesijn). Zij kwam uit Lille en regelde in haar testament dat de bejaarde leden van de Waalse Hervormde Kerk hier mochten wonen. In de 17e eeuw woonde hier een groep 'Pilgrim Fathers'. Deze geloofsvluchtelingen uit Engeland staken na hun 11-jarig verblijf in Leiden in 1620 met de Mayflower naar de Verenigde Staten over. De plaquette in de muur van de Pieterskerk herinnert hier nog aan. Het hofje heeft de status rijksmonument. Het hofje wordt afgesloten door een poortgebouw uit 1683 met een centrale schoorsteen en een hardstenen ingangspoort, waarboven de regentenkamer is. Tegen de achtermuur bevindt zich een zonnewijzer uit 1924.
Bethlehemkerk (Leiden)

De Bethlehemskerk is een kerkgebouw op de hoek van de Lammermarkt en de Marktsteeg in de Nederlandse stad Leiden. Het gebouw is ontworpen door de Nederlandse bouwkundige Arent van 's-Gravesande. Geschiedenis De kerk werd in 1644 in gebruik genomen als een Hoogduitse calvinistische kerk. In 1756 kreeg de kerk een bestemming als school voor arme kinderen, nadat deze gedurende 20 jaar niet in gebruik was geweest. Hierna werd de kerk een opslagplaats voor turf en koren. De kerkenraad van de Hervormde kerk richtte er in 1804 de armenkerk op. In 1893 werd de kerk omgedoopt van armenkerk naar Bethlehemkerk. Enkele jaren later was het gebouw zo slecht onderhouden dat de armen werden ondergebracht in de Marekerk. De kerk onderging in 1898 een verbouwing. In 1899 werd het gebouw door de gemeente gekocht voor 4000 gulden van de kerkcommissie voor de diaconie onder voorbehoud dat deze een kerkelijke bestemming zou houden. In datzelfde jaar werd de voorgevel vernieuwd. Deze voorgevel met neogotische elementen was naar ontwerp van W. Fontein. Het opschrift in de gevel met de tekst "1644 Bethlehemskerk 1899" verwijst hiernaar. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk gebruikt als opslagplaats. Later was er een gemeentedepot gevestigd. Na de sluiting in 1919 kreeg de kerk in 1986 opnieuw een religieuze functie, namelijk als Wereldzendingskerk. De kerk staat sinds 1968 als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. In 1979 kreeg de Stichting Johan Maasbach de kerk in het bezit. Zij kochten de kerk dat jaar voor het symbolische bedrag van één gulden. Zes jaar later werd het gebouw gerestaureerd. Foto's
Klein Sionshof

Klein Sionshof (ook wel Weduwenhofje of Hof van Emerentia Banninghs) is een hofje aan de Schoolsteeg 1-5 in de Nederlandse stad Leiden, provincie Zuid-Holland. Het hofje heeft een zandstenen poort, die is bekroond door fronton met opschrift over de stichting. Geschiedenis In 1641 kreeg Emerentia Banninghs, vrouw van de toenmalige burgemeester Jan van Brouckhoven, toestemming van de regenten van Sion en stichtte dit hofje. Zij deed dit uit medelijden voor de weduwen, die conform voorschrift het Sionshof moesten verlaten zodra hun echtgenoot was overleden. Het hofje bestond oorspronkelijk uit vier huisjes die bewoond werden door weduwen. Ter onderscheid kreeg toen ook het Sionshof de naam Groot Sionshof. Haar man stichtte eerder in 1631 het naastgelegen Brouchovenhof. Het hofje is meerdere keren vergroot, namelijk in 1505 en 1568. Het Klein Sionshof bood uitkomst voor deze weduwen. Midden in de 20e eeuw zijn de gebouwen van het hofje onbewoonbaar verklaard. In 1992 werd het hofje gerestaureerd. De vier huisjes zijn hierbij samengevoegd tot twee nieuwe huizen. Opschrift Boven het hofje bevindt zicht de volgende opschrift: Wat Mildheyd Was en Is, Aen Dit Ons Syon Blijkt, Twelk Jonck-Heer Huyg v. Zwieten Sijn Wijf Grond Leyde. Vrouw Luytgert van Bos Huysen; D'Inkomst Wert Verrijckt. Bij Ghysbert Korstensz. en Jan Lourenz. Backers Beyde Tot Mans en Vrouwen Troost, Doch Tot Der Weeuwen wee: Dat in Vrouw Emerentia Benninghs Weck MedDoogen. Dits Volgt 's-Haer Man. Den Sticht Heer vande Naeste Stee. Tot Christi Leden Steun, Wiens Hooft hun wil Verhoogen. Foto's Zie ook Lijst van hofjes in Leiden Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z
Nieuwsteegbrug

Nieuwsteegbrug is een vaste plaatbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Nieuwsteeg met de Doezastraat en vormt de grens tussen het Rapenburg en het Steenschuur. De brug heeft een gietijzeren fronton en stenen bruggehoofden. Geschiedenis De brug is gebouwd rond 1389 bij de stadsuitbreiding. Hiermee is het een van de oudste bruggen van Leiden. Korte tijd hierna, in elke geval voor 1456 is de brug vervangen door een stenen versie. Op de borstwering stond een stalletje met heiligenbeelden, dat na de reformatie is verdwenen. In 1648 werd de brug met twee bogen en ijzeren leuningen afgebroken en opnieuw gebouwd met een boog voor 1100 gulden. In 1808 was de brug in slechte staat waardoor ingrijpend herstel noodzakelijk was. Deze brug werd in 1864 vervangen door een ijzeren brug en in 1897 voorzien van troggewelfjes. In 1977 kreeg de brug status rijksmonument en werd het ingeschreven in het monumentenregister. In 1990 werd de brug opnieuw vernieuwd. Deze vernieuwing kostte ongeveer 1 miljoen gulden en duurde acht maanden. Bij de opening was het de bedoeling dat er vuurwerk zou ontploffen, maar na het drukken op een knop gebeurde er niets. De brug ligt in een gebied waar in 1807 het kruitschip ontplofte. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat A-I
Laecken-Halle

De Laecken-Halle is een voormalige lakenhal uit 1640 aan de Oude Singel in de Nederlandse plaats Leiden. Sinds 1868 is in het gebouw het stedelijk Museum De Lakenhal gehuisvest. In de 17e eeuw was meer dan de helft van de Leidse bevolking werkzaam in de lakenindustrie. Op 8 mei 1639 besloot het stadsbestuur om de beroemde architect Arent van 's-Gravesande de opdracht te geven een representatieve lakenhal te ontwerpen voor de lakenindustrie in Hollands classicistische stijl. Het gebouw werd op 8 augustus 1641 officieel geopend. Abraham van den Tempel maakte voor de hal drie schilderijen met allegorien. In de lakenhal kwamen de gouverneurs en staalmeesters van het lakengilde bijeen. De lakenhandelaren leverden hun stoffen af op het voorplein, waar de staalmeesters het keurden. In de grote gildezaal, ook wel Grote Pers genoemd, kregen de balen een loden zegel als waarmerk. In 1820 verloor het gebouw als gevolg van het verval van de textielnijverheid haar functie als lakenhal en kwam het gebouw in gebruik als Halle van Manufacturen. Het diende tijdens de cholera-epidemie van 1832 tijdelijk als cholerahospitaal. op 28 december 1868 besloot de stad Leiden de Laecken-Halle te verbouwen tot een oudheidkundig en kunstmuseum. Stadsarchitect Jan Willem Schaap kreeg de opdracht de tweede verdieping van de oude Lakenhal geschikt te maken als tentoonstellingsruimte. Hij ontwierp een nieuw trappenhuis waar de zestiende-eeuwse gravenramen uit de Leidse schuttersdoelen een plek kregen. Om het daglicht in de zaal toe te laten zette hij ramen in de zeventiende-eeuwse kap en in het plafond. Vanaf 1 mei 1874 werd het gehele gebouw in gebruik genomen als museumgebouw. In 1890 werd het gebouw aan de achterzijde uitgebreid met de Harteveltvleugel. In 1918 kon door een schenking het gebouw groot uitgebreid worden met de Papevleugel. Op 5 april 1922 werd deze geopend. In 2019 werd het Van Steijn Gebouw aan het gebouwencomplex toegevoegd en de Laecken-Halle gerestaureerd. Afbeeldingen Zie ook Museum Het Leids Wevershuis
Pieter Loridanshof

Pieter Loridanshof is een hofje in de Nederlandse stad Leiden, aan de Oude Varkenmarkt 1. Het hofje werd gesticht in 1655 door Pieter Loridan en bestaat uit een ingangspaviljoen met regentenkamer en 12 woningen. In 1950 is het klaphuis gerestaureerd. Sinds 1968 heeft het de status rijksmonument. Zie ook Lijst van hofjes in Leiden
Coninckshof

De Coninckshof is een van de hofjes van de Nederlandse stad Leiden. Het hofje is gelegen aan de Oude Vest 15. Het hofje werd gesticht in 1773 en gewijd in 1777 door Cecilia Coninck. Het staat gedeeltelijk op de grond van het voormalige Sint Ursulaklooster. Oorspronkelijk telde het hofje zes huizen, maar het werd later uitgebreid tot zeven huizen. In 1861 kwamen hier nog vier huizen bij. Het hofje is een rijksmonument en staat sinds 1968 ingeschreven in het monumentenregister. Het hofje heeft een poortgebouw, hardstenen pomp en regentenkamer.
Papengracht 8

Papengracht 8 is een rijksmonument aan de Papengracht in Leiden. Het pand met trapgevel werd gebouwd in de laatste helft van de 17e eeuw. Geschiedenis Achter het trapgeveltje kon men eind 17e eeuw terecht voor allerhande kruidenierswaren. Exploitant Harman Egbertsz van Schieren verdiende hiermee de kost. In 1669 kocht hij dit nieuwbouwpand, gebouwd op de plek waar vanaf 1480 het Sionhofje had gestaan. Dit hofje was dermate in verval geraakt dat de regenten het rond 1668 verplaatsten naar de huidige Sionsteeg. De landmeter Johannes Dou moest het in percelen verdelen. De burgemeesters van Leiden lieten de 7 percelen veilig. En zo kwam Papengracht 8 in handen van Van Schieren. De winkel werd na diens dood 56 jaar lang voortgezet door de ex-koetsier Verdonk. Daarna nam diens dochter de winkel over tot in 1783. In de 19e eeuw hadden meerdere eigenaren studenten op kamers. Toen Stichting Leidse Studentenhuisvesting het huis in 1961 kocht, werd dit de officiële bestemming voor het hele huis. Het studentenhuis wordt ook wel Pap8 of Château Huit du Pape genoemd.
Brouchovenhof

Brouchovenhof is een hofje dat zich bevindt aan de Papengracht 16 in de Nederlandse stad Leiden. Het werd gesticht in 1631/1640, door Jacob Van Brouchoven. De huisjes werden later verhoogd. Het hofje bestaat uit 16 woningen (Brouckhovenshof 1 t/m 16) en heeft status rijksmonument. Het hofje heeft een natuurstenen poort met daarboven een regentenkamer. Zie ook Lijst van hofjes in Leiden
Rapenburg 120 (Leiden)

Rapenburg 120 is een woonhuis aan het Rapenburg in Leiden. Het pand wordt ook wel Huize Domula Gallarum of 't Kippenhok genoemd, en is in het eigendom van studentenvereniging Minerva. Al sinds het eind van de jaren dertig wordt het gebouw gebruikt als studentenhuis. Geschiedenis Het pand is gebouwd in de 18e eeuw. Het is voorzien van een lijstgevel met houten deuromlijsting. Verder is de stoep vervaardigd van hardstenen met stoeppalen. In 1968 werd het gebouw verklaard tot gemeentelijk monument. Van 1987 tot 1993 studeerde Willem-Alexander geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Leiden, en woonde hij op Rapenburg 116. Destijds was hij goed bevriend met de bewoonsters van het pand. In 2013 woedde er een kleine brand, naar aanleiding van een rokende droger. Bekende bewoonsters Mirjam de Blécourt (1983-1990), arbeidsrechtadvocaat en politicus Natacha Harlequin (1993-2002), strafpleiter
Doelenbrug

De Doelenbrug is een gemetselde vaste boogbrug bestaande uit drie bogen in de van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de beide de Doelensteeg met de Houtstraat. Naast de doelenbrug ligt het Rijksmuseum van Oudheden, dat in 1818 werd opgericht. Geschiedenis De Doelenbrug begint als "quaeckelbruggetgen" aan het einde van de 14e eeuw. Met quaeckel wordt een hoge steile voetgangersbrug bedoeld. Via deze brug liepen de Leidse schutters, die zorgden voor de verdediging van de stad, naar het doelenterrein om te trainen. Vermoedelijk is de brug in 1578 vervangen van een hout naar steen. In 1610 is de brug vernieuwd en in 1637 werden houten leuningen aangebracht. In 1668 werden ijzeren leuningen aangebracht. Sinds 1968 is het object ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. De doelenbrug is verschillende keren gerestaureerd waaronder in 1981 waarbij de hele brug is vervangen. In 1991 werd enige tijd de brug overspannen met een touwsculptuur als kunstproject. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z
Doelenpoortsbrug

De Doelenpoortsbrug is een vaste brug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Doelengracht en de Oude Varkensmarkt. De eerste brug op deze locatie stamt reeds uit de 14e eeuw. Vroeger waren de Doelenpoortsbrug en de Doelengrachtsbrug aan elkaar. Op een tekening uit 1788 is dit te zien. In 1854 werden deze bruggen gescheiden. De brug staat sinds 1968 ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. De Doelenpoort waar de brug op uitmondt is eveneens rijksmonument en stamt uit 1645. In 1984 werd de huidige brug gebouwd. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z