NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Begraafplaats Duinhof (IJmuiden)

Op begraafplaats Duinhof aan de Slingerduinlaan in IJmuiden, aangelegd in de jaren 1959-1961, omvat een rooms-katholieke begraafplaats en een algemene begraafplaats, waar zich ook de oorlogsbegraafplaats bevindt. De begraafplaats ligt in de duinen net buiten de bebouwde kom van IJmuiden en Driehuis, tussen het Nationaal Park Zuid-Kennemerland en de begraafplaats Westerveld. De aula uit 1961 is, evenals de begraafplaats zelf, een ontwerp van Willem Dudok en, na opname in het Beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965, in 2014 geplaatst op de Rijksmonumentenlijst. Sinds september 2015 is er ook een "buitenaula" in een duinkom. Oorlogsbegraafplaats Op de oorlogsbegraafplaats bevinden zich dertien graven: J Boszhard, 1900-1945 Pieter Dekker, 1921-1944 Jasper van Gelder, 1902-1940 Ab Homburg, 1917-1945, 322 Dutch Squadron RAF, kreeg tweemaal de Bronzen Leeuw Nikorinus Cornelis van Kampen, 1923-1940 Wouter Korteweg, 1915-1940 Albert Kraaijeveld, 1921-1944 Johannes Krijger, 1904-1940 W Mattijssen, 1904-1942, 320 Dutch Squadron RAF, KM-MLD, kreeg het Vliegerkruis Jan Rijnsburger, 1922-1940 Bernardus Marinus Josephus Johannes Frans Smulders, 1913-1940, matroos Adriaan Stadt, 1910-1940 Gerrit Laurentius Wolf, 1919-1940 Van Kampen, Korteweg, Rijnsburger, Stadt, Wolf en Van Gelder vielen reeds tijdens de meidagen van 1940. Homburg werd eerst onder de naam Harvey in Delden begraven en werd later naar Duinhof overgebracht. Monument Op 15 februari 1963 werd tegenover de oorlogsgraven het monument 'De Vallende Man' onthuld, gemaakt door de Rotterdamse beeldhouwer Cor van Kralingen (1908-1977). Het is een bronzen beeld van een naakte man die achterover valt, als ware hij door een kogel getroffen. Het monument herdenkt alle slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Eenzelfde beeld staat op het militaire erehof op de Rotterdamse begraafplaats Crooswijk, op de Nederlandse erevelden in Mill Hill, Oslo, Orry-la-Ville, Salzburg en op de Duitse erevelden te Frankfurt, Hamburg en Hannover. Trivia Op de algemene begraafplaats is het graf van Hans Kok, een Amsterdamse kraker die in een politiecel is omgekomen.
Begraaf- en gedenkplaats Oldenzaalsestraat

De begraaf- en gedenkplaats Oldenzaalsestraat is een begraafplaats in Hengelo, opgericht en in gebruik genomen in 1910. De laatste uitbreiding van deze algemene begraafplaats vond plaats in 1984. De begraafplaats beslaat een oppervlakte van tien hectare en bevat ruim 8700 graven. Er zijn ook verschillende asbestemmingen, zoals een urnenkelder, urnennis en strooiveld. Elk jaar wordt een lichtjestocht gehouden ter nagedachtenis van overledenen die begraven zijn in het begraaf- en gedenkpark. Ontwerp Er zijn twee delen te onderscheiden. Een zuidelijk deel, waar zich de hoofdingang bevindt, en een noordelijk deel. Deze delen worden gescheiden door een ontwateringssloot. Het centrum van het zuidelijke deel is het oudste gedeelte van de begraafplaats. Het is symmetrisch van opzet, met voornamelijk ronde vormen en een parkachtige uitstraling door de zware boombeplanting. Leonard Springer (1855-1940) heeft de parkachtige uitstraling van het oudste gedeelte van de begraafplaats ontworpen. Dit oude gedeelte is een gemeentelijk monument. Het noordelijke deel is strakker en moderner van vormgeving en bestaat uit compartimenten die door ontsluitingen en beplantingen van elkaar gescheiden zijn. Opmerkelijke graven Bekende personen die veel voor Hengelo hebben betekend, kregen aan de Oldenzaalsestraat hun laatste rustplaats. Gerrit Bennink Jules Haeck, verzetstrijder Floris Hazemeyer Familie De Monchy Nicolaas Walle Maas Karel Muller Kees Verheul Ook de grafkelder van de familie Stork is te vinden op de begraafplaats. Tevens zijn er enkele oorlogsgraven uit de Tweede Wereldoorlog, onder meer van de verzetsstrijder Jules Haeck en van vijf gesneuvelde Engelse militairen. Foto's
Blekerspark

Het Blekerspark is een park in de Nederlandse stad Leiden. Het park is gelegen tussen de Herensingel en delen van de goeddeels verdwenen binnenvestgracht, op de plek van de voormalige Gemeentewerf. Het is aan de stadskant bereikbaar via het pad De Bleek en sinds 6 maart 1990 vanaf de Zijlpoort aan de andere zijde door een voetpad over het voormalige bolwerk waar in 1828 de rooms-katholieke begraafplaats Zijlpoort werd aangelegd. Het park is beplant met veertig eiken in blokverband. Op het onbeplante lagere gedeelte van het park, voorheen water, staat tegenwoordig een klim/klauterspeeltoestel, vormgegeven als Leids bastion.
Burgemeester Reinaldapark

Het Burgemeester Reinaldapark is een stadspark en buurt van Haarlem, gelegen aan de oostkant van de stad in de wijk Parkwijk, in het stadsdeel Haarlem-Oost. De naam van het park verwijst naar oud Haarlems burgemeester Marius Antoon Reinalda. In het park is een monument geplaatst ter nagedachtenis aan degenen die gesneuveld zijn in de Tweede Wereldoorlog. Geschiedenis Vroeger was op de plaats van het huidige park een vuilnisbelt, maar deze moest plaatsmaken voor de stadsuitbreiding van onder andere Parkwijk en de Zuiderpolder. In 2008 werd de Selimye-moskee in gebruik genomen. Nieuwe aanleg In 2010 werd besloten dat het park gesaneerd diende te worden, omdat er op verscheidene plaatsen afval naar boven kwam. Daarom werd er een nieuwe saneerlaag aangebracht. Om deze aan te kunnen brengen werden alle bomen verwijderd en werd er bestudeerd op een nieuwe inrichting van het park. Het nieuwe park kent een heuvelig verloop, waarbij het aan de kant van de Schipholweg (N205), de zuidkant, het park het hoogst is. Richting de Leonard Springerlaan, de noordkant, geleidelijk afloopt. In het zuidelijk gedeelte staan meer bomen, maar zijn tevens de voetbalvelden, tennisbanen en het horecapaviljoen gelegen. Verkeer en paden In het park zijn verschillende paden aangelegd die voor verschillende voertuigen bestemd zijn. Er zijn geen doorgaande wegen voor auto's. Het Reinaldapad is deels ingericht als parkeerplaats. Fietspaden In het park zijn vier fietspaden te vinden. Deze dienen als verbindingswegen in noord-zuidelijke en oost-westelijke richting. De eerste oost-westelijke verbinding loopt langs de Leonard Springerlaan en loopt enkel langs het park. Aan de zuidoever loopt het Teunisbloempad pad dat als fiets en wandelpad gebruikt mag worden en loopt vanaf het verlengde van de Zomervaart tot aan de Fuikvaartweg. Het Fuiklaantje is een fietspad tot aan de Leonard Springerlaan, en vervult een noord-zuid verbinding. Het laatste fietspad is het Reinaldapad dat een oost-westverbinding vormt. Wandelpad Dwars door het park loopt het kronkelende wandelpad de Zwanenbloembocht. Dit pad loopt langs alle delen van het park. Het pad begint in de noordwesthoek van het park en als stijger bij de Fuikplas. Recreatie Speelplein Voor de kinderen is aan het einde van het slingerpad een speelplaats aangelegd met een klein speeltuintje met een glijbaan. Ligweide In de open zone aan het slingerpad bevindt zich de ligweide. Het is een groot grasveld met een vier meter brede waterloop eromheen. Hierdoor wordt een halve cirkel gevormd die licht bolt en in het noorden grenst aan de Reinaldapad. Hortensiaheuvel Ten westen van het parkplein is als noordelijke uitloper van de hoge rug een zitplaats gerealiseerd. Deze bestaat uit een verhoogde uitstulping van de heuvel waarop hortensia's werden geplant. Tussen de hortensia's door zijn kronkelige paadjes aangelegd. Boven op de hortensiaheuvel is een zitplaats gemaakt bestaande uit een pergola met bankjes. Galerij
Lambertuskerk (Buren)

Die Lambertuskerk ist eine evangelische Kirche in der niederländischen Stadt Buren (Provinz Gelderland). Geschichte 1367 wurde an der Stelle der heutigen Lambertuskerk eine Kapelle gestiftet. 1395 erhob der Utrechter Bischof Friedrich von Blakenheim die Kapelle zur Pfarrkirche. In der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts wurden Seitenschiffe mit Nebenchören angefügt, in der Mitte des 15. Jahrhunderts ein neuer Hauptchor errichtet. Der Kirchturm erhielt seinen achtkantigen Aufsatz um 1540. 1733 wurde der nördliche Seitenchor niedergelegt. In der Lambertuskerk wurde 1551 die erste Ehe Wilhelms von Oranien geschlossen. Von 1973 bis 1980 erfolgte eine Restaurierung des Gotteshauses, der Kirchturm folgte 1990. Witte-Orgel von 1852. Orgel Die Orgel der Lambertuskerk wurde 1852 von dem Orgelbauer Christian Gottlieb Friedrich Witte erbaut. Das Instrument hat Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Weblinks Anmerkungen
Église Saint-Lambert de Buren

L'église Saint-Lambert (en néerlandais : Sint-Lambertuskerk) est une église protestante se situant dans la ville de Buren, dans la province de Gueldre, aux Pays-Bas. Histoire Une chapelle est construite en 1367 à l'emplacement actuel de l'église. Elle devient une église paroissiale en 1395 et est nommée église Saint-Lambert à ce moment-là, par l'évêque d'Utrecht. Des ailes et un chœur principal sont rajoutés au XVe siècle et la tour octogonale est construite en 1540. En 1733, un chœur secondaire au nord de l'église est également construit. L'orgue de l'église y a été installé en 1852. Des restaurations ont été effectuées de 1973 à 1980. L'église Saint-Lambert doit sa renommée au fait que le 8 juillet 1551, le Prince d'Orange Guillaume Ier d'Orange-Nassau y épouse Anne d'Egmont, Comtesse d'Egmont et Dame de Buren. Marie d'Orange-Nassau, le troisième enfant du Prince d'Orange Guillaume le Taciturne et d'Anne d'Egmont, est inhumée en 1616 dans la crypte sous le chœur de l'église. Elle est la fondatrice de l'orphelinat de Buren. Galerie Liens externes L'église Saint-Lambert de Buren (nl) Site web de la ville de Buren (nl) Portail des Pays-Bas
Sint-Lambertuskerk (Buren)

De Sint-Lambertuskerk is de protestantse kerk te Buren gelegen aan de Markt in het midden van het stadje. De kerk werd in 1367 gesticht als een kapel en in 1395 als parochiekerk genoemd naar de heilige Lambertus. De Utrechtse bisschop Frederik van Blankenheim gaf in dat jaar toestemming aan de gelovigen te Buren een zelfstandige parochie te vormen in de Lambertuskerk. In de 15de eeuw werd de kerk uitgebreid met zijbeuken en een nieuw hoofdkoor en kreeg hij zijn huidige gedaante. De kerk heeft een toren met een bovenbouw in renaissancestijl, die werd gebouwd door Alessandro Pasqualini en Pieter Post. De kerk is in de periode 1973 tot 1980 gerestaureerd. De kerktoren werd in 1990 gerestaureerd. Het Bätzorgel dateert uit 1852. Voor de kerk staat het standbeeld van Willem van Oranje en Anna van Buren. Sinds 2014 is de kerk eigendom van de Stichting Oude Gelderse Kerken. Trivia Willem van Oranje trouwde op 8 juli 1551 zijn eerste vrouw Anna van Buren in deze kerk, toen nog in de rooms-katholieke ritus. Het derde kind van Willem van Oranje Maria van Buren is in 1616 (gereformeerd) begraven in de tombe onder het koor. Zij is de stichter van het weeshuis te Buren. Externe link Protestantse Gemeente Lingestreek St. Oude Gelderse Kerken: Sint-Lambertuskerk
Landhaus Welgelegen

Landhaus Welgelegen, das heutige Provinzhaus von Nordholland, liegt an dem Haarlemmerhout in Haarlem. Es wurde zum Rijksmonument erklärt. Gebäude 1769 erwarb der Amsterdamer Henry Hope, Bankier und Teilhaber der Firma Hope & Co., die Hofstelle Welgelegen unweit Haarlem. Die Gebäude ließ er abreißen, um von 1786 bis 1789 eine ungewöhnlich große Villa erstellen zu lassen. Landhaus Welgelegen ist das einzige Gebäude in den Niederlanden im reinen neoklassizistischen Stil. Der Name des Architekten ist nur aus einer einzigen Quelle bekannt: Rund 40 Jahre nach der Erstellung des Landguts erschien ein Buch des Genter Architekten P.J. Gotghebuer. Ihm zufolge wurden die Entwurfsskizzen für das Anwesen von Triquetti, dem damaligen sardischen Konsul in Amsterdam gefertigt, während der Architekt Jean-Baptiste Dubois (1762–1851) Ausführung und Bauaufsicht übernahm. Der niederländische Architekt und Professor Engelbert Hendrik Ter Kuile indessen schrieb das Gebäude 1975 dem Architekten Leendert Viervant zu. Möglicherweise wurde der Architekt von dem Hôtel de Salm in Paris inspiriert, das im Auftrag von Friedrich III. (Salm-Kyrburg) errichtet wurde. Henry Hope nutzte die Räumlichkeiten hauptsächlich, um seine ausgedehnte Kunstsammlung auszustellen. Die Einrichtung erinnert noch an diese ursprüngliche Funktion. Auch befinden sich in den Räumlichkeiten noch einige Werke aus der Sammlung. 1794 flüchtete die Familie Hope vor den Truppen Napoléons nach England. 1810 wurde das Anwesen per Dekret Napoléons unter das Eigentum der Französischen Krone gestellt. Nach der französischen Besetzung kam es 1814 in den Besitz der Niederlande, die die Nießbrauch Prinzessin Wilhelmina überließen. Nach deren Tod beschloss König Willem I. 1828, in den Räumlichkeiten ein Museum für Gegenwartskunst einzurichten. 1885 wurde das „Museum van levende nederlandsche meesters“ geschlossen, daneben wurde das Landgut für diverse andere Museen genutzt: 1853 bis 1864 ein Geologisches Museum, von 1871 bis 1923 ein Kolonial-Museum, von 1877 bis 1926 das Museum für Kunstgewerbe und von 1913 bis 1918 ein fotografisches Museum. Ab 1881 war eine Kunstgewerbe-Schule im früheren Kutschenhaus untergebracht. 1942 wurde das Haus für die Öffentlichkeit geschlossen und die Provinzregierung zog von der Jansstraat in Haarlem in das Landhaus. Weblinks Paviljoen Welgelegen Provinz Nordholland (niederländisch) Paviljoen Welgelegen Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (niederländisch)
De Hemelse Berg

De Hemelse Berg, vroeger De Hemelsche Berg, is een landgoed gelegen in Oosterbeek. Het landgoed heette eerder Heggeholt en werd voor het eerst vermeld in het jaar 1728. In 1848 werd het landgoed gekocht door schrijver en dichter Johannes Kneppelhout. Hij liet het park herontwikkelen en er een nieuw landhuis bouwen. Op het landhuis ontving Kneppelhout veel kunstenaars die hij financieel steunde. Het werd daardoor een broedplaats voor aanstormend talent. Zo werden Gerard Bilders, David Artz, Jan de Graan, Cornelis Johannes Eggink, Otto Scholderer, Petrus Augustus de Génestet als zijn beschermelingen op het landgoed welkom geheten. In de oorlog heeft het landhuis veel schade geleden en is het afgebroken. Op het landgoed werd toen een kraamkliniek gevestigd, die uiteindelijk ook is afgebroken. Van de oorspronkelijke gebouwen bestaan alleen nog de orangerie, een oude tuinmanswoning en het koetshuis.
Hulkesteinse Bos

Het Hulkesteinse Bos is een natuurgebied van circa 1000 hectare in de Nederlandse gemeente Zeewolde. Het gebied ligt ten noorden van het Nijkerkernauw. Aan de noordzijde loopt de Slingerweg. Het Hulkesteinse Bos is een jong bosgebied, ontstaan na de inpoldering van Flevoland. De bodem bestaat uit klei, zand en veen. In het bos liggen twee recreatiebedrijven, de Eemhof en het naturistenpark Flevo-Natuur. Na de inpoldering werd de loop van het vroegere riviertje de Laak zichtbaar. De oorspronkelijke loop van deze rivier werd weer hersteld en zorgt nu als Laakse Slenk voor de toevoer van water naar het Hulkesteinse Bos. Tijdens de graafwerkzaamheden zijn op deze plek de restanten van een kogge uit de middeleeuwen en de restanten van prehistorische bewoning gevonden. Het Hulkesteinse Bos wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Door het gebied te vernatten wordt een moerasachtig bos ontwikkeld. Daar het bos tussen het naturistenterrein van Flevo-Natuur en het naaktstrand van het Laakse Strand gelegen is, kunnen er geregeld naaktlopers waargenomen worden.
Culture House Eemhuis

Culture House Eemhuis is a culture house in Amersfoort, Netherlands was designed by Michiel Riedijk in 2013. The building houses cultural organizations including: a library, institutes of education, a school for arts, and spaces for art exhibition. History In 2013 Michiel Riedijk of Neutelings Riedijk Architects was the architect for the Eemhuis. The builders were Euramax, Harry van Interieurbouw, IFS-SGT, and Q-railing: the building was completed in 2014. In order to build the Eemhuis the municipality had to buy out a 30 lease from a tenant who had rights to the property. The construction also had a 5 million dollar cost overrun. The front of the building has three cantilevered sections which hang over a plaza entrance. The structure houses a library, a school of the arts, and large exhibition spaces. On the first floor of the building there is a 5500 m library: considered one of the most beautiful of the 154 libraries in the Netherlands. Each of the cantilevered sections is used for different departments: music, arts and theatre. Community archives are found in the center of the building. See also Lindenberg Nijmegen Culture House Hollandsche Schouwburg Royal Theater Carré Flint (theatre) References Further reading Lucassen, Miro (2015). Twice a false start: Five Years of Messing Around with the KAdE Art Hall. Vol. 1. Pacifica, California: Regional Digging. ISBN 9789082126648. External links Opening of the Eemhuis
Berkheide

Berkheide is a dunal area on the Dutch North Sea coast between Scheveningen and Katwijk. It covers 1700 hectares and lies largely in the municipality of Wassenaar, South Holland. Together with Meijendel it forms the Natura 2000 area Meijendel & Berkheide. It is part of the Hollands Duin management unit (for owner Staatsbosbeheer). Berkheide is also the name of former village that was located in the area for several hundred years. References
Monument to the Lost Children

The Monument to the Lost Children (also known as the Children's Monument) is a memorial in Vught, Netherlands. The monument is located on the grounds of the National Monument Camp Vught and was erected to commemorate the children's transports on June 6 and 7, 1943, from Camp Vught via Camp Westerbork to Sobibór. More than a thousand Jewish children and their parents were transported under the pretense of relocation to a special children's camp. Upon arrival at the extermination camp Sobibór in occupied Poland, they were immediately gassed. Description The monument was created by Teus van den Berg-Been and unveiled on September 5, 1999, by the Stichting Vriendenkring Nationaal Monument Vught. It consists of a base made of natural stone with bronze memorial plaques. The plaques are connected at the top with Stars of David. The names of all 1,269 children, along with their ages, are inscribed on the plaques. The lowest plaque bears a passage from the Bible: THE CHILD IS NOT...AND I, WHERE SHALL I GO!Gusen concentration camp GENESIS 37:30 In front of the plaques lies cast bronze toys. The inscription on the plaque at the base of the monument reads: MORE THAN 1800 JEWISH CHILDREN WERE TRANSPORTED FROM HERE TO EXTERMINATION CAMPS. ONLY A FEW SURVIVED THE NAMES OF 1269 OF THESE CHILDREN ARE INSCRIBED HERE THEY WERE DEPORTED WITH THE CHILDREN'S TRANSPORT ON JUNE 6 AND 7, 1943 AND KILLED IN THEIR MEMORY, WE COMMEMORATE ALL THE CHILDREN WHO WERE DEPORTED FROM KAMP VUGHT NEVER TO RETURN MAY THEIR SOULS BE BOUND IN THE BUNDLE OF THE ETERNAL LIFE Commemoration An annual commemoration ceremony is held at the children's memorial on or around June 6. Gallery See also National Monument Camp Vught References External links Description of the monument at the National Committee for 4 and 5 May.
Monument der verloren kinderen

Het Kindermonument is een gedenkteken in Vught. Het monument staat op het terrein van het Nationaal Monument Kamp Vught en is geplaatst om de kindertransporten op 6 en 7 juni 1943 vanuit Kamp Vught, via Kamp Westerbork, naar Sobibór te herdenken. Meer dan duizend Joodse kinderen en hun ouders werden op transport gesteld onder het mom van overplaatsing naar een speciaal kinderkamp. Eenmaal aangekomen in het vernietigingskamp Sobibór in bezet Polen werden ze vrijwel meteen vergast. Beschrijving Het monument is gemaakt door Teus van den Berg-Been en werd op 5 september 1999 onthuld door Stichting Vriendenkring Nationaal Monument Vught. Het bestaat uit een natuurstenen onderstuk met daarop bronzen gedenkplaten. De gedenkplaten worden aan de bovenkant verbonden met davidsterren. Op de gedenkstenen zijn alle 1269 namen van de kinderen aangebracht met hun leeftijd. Op de onderste gedenksteen staat een passage uit de Bijbel: HET KIND IS ER NIET...EN IK, WAAR MOET IK HEEN! GEN. 37 : 30 Voor de gedenkplaten ligt in het brons gegoten speelgoed. De tekst op de plaquette aan de voet van het gedenkteken luidt: MEER DAN 1800 JOODSE KINDEREN WERDEN VAN HIER OP TRANSPORT GESTELD, NAAR VERNIETIGINGSKAMPEN. SLECHTS ENKELEN OVERLEEFDEN VAN 1269 VAN DEZE KINDEREN STAAN HIER DE NAMEN ZIJ WERDEN WEGGEVOERD MET HET KINDERTRANSPORT OP 6 EN 7 JUNI 1943 EN OMGEBRACHT IN HEN GEDENKEN WE ALLE KINDEREN DIE VAN KAMP VUGHT WERDEN WEGGEVOERD OM NOOIT MEER TERUG TE KEREN MOGEN HUN ZIELEN GEBUNDELD WORDEN IN DE BUNDEL VAN HET EEUWIGE LEVEN Herdenking Elk jaar vindt op of rond 6 juni een herdenkingsbijeenkomst plaats bij het kindergedenkteken. Foto's Externe link Beschrijving van het monument bij het Nationaal Comité 4 en 5 mei.
Grafelijke Korenmolen

De Grafelijke Korenmolen is een torenmolen in Zeddam in de Nederlandse provincie Gelderland. Deze molen is de oudste nog bestaande windmolen in Nederland. Naar alle waarschijnlijkheid is de molen vóór 1441 gebouwd. Uit jaarringenonderzoek is gebleken dat het rechtervoeghout in de kap afkomstig is van een boom die voor 1440 gekapt is. In 1546 werd in de omgeving van de molen de nog steeds bestaande rosmolen gebouwd zodat ook bij windstilte kon worden gemalen. Tot in de 20e eeuw behoorde de molen toe aan de heren en graven van Kasteel Huis Bergh. In 1839 werd de inrichting van de molen gemoderniseerd. Nadat de molen in de 20e eeuw in particuliere handen kwam dreigde sloop. In 1929 werd de molen echter ondergebracht in een stichting. De molen werd in 1963, 1974, 1991 en 2005 gerestaureerd. Op 25 januari 2017 zijn de roeden verwijderd. Vier weken later zijn de roeden met nieuw hekwerk weer gestoken. De molen heeft twee koppel maalstenen. Het middeleeuwse bouwwerk heeft zeer dikke muren en nog zeer oude vloerplanken, waarmee het een van de bijzonderste molens in Nederland is. In 1888 is de uit 1875 stammende houten bovenas gebroken. De bovenas is hersteld door het langste overgebleven gedeelte in de lengte door te zagen en de voorzijde te verlengen met een gietijzeren bovenas uit 1861 van de firma Enthoven. Aan de achterzijde werd een gietijzeren muts aangebracht. De wieken hebben een oudhollandse tuigage. De molen is een binnenkruier. De kap wordt gedraaid met behulp van twee kruiwerken en draait op een Engels rollenkruiwerk. Het hele boventafelement is voor het kruiwerk voorzien van kruikammen. De vang, waarmee de wieken stilgezet kunnen worden, is een Vlaamse vang met 4 vangstukken. De molen is eveneens een belangrijke toeristische attractie voor Zeddam. Externe links De molen op de Nederlandse Molendatabase De Grafelijke Korenmolen op Berghapedia
Colonel Harry Kinnardbrug

De Colonel Harry Kinnardbrug of Heeswijkse brug is een plaatbrug over de Zuid-Willemsvaart ter hoogte van Heeswijk en de N279. Hij verbindt de plaatsen Heeswijk en Schijndel. De lengte van de brug bedraagt 110 meter en de breedte is 13,5 meter. De doorvaartwijdte bedraagt 42 meter. De bouw van de brug van gewapend beton werd in 1993 voltooid. In 2013 is de brug 1,3 meter verhoogd naar doorvaarthoogte van zeven meter zodat er grotere containerschepen (schepen met drie lagen containers) het containerterminal in Veghel kunnen bereiken. De brug is met lange slag vijzels 1,3 meter opgevijzeld vervolgens zijn er in de openingen die zijn ontstaan betonblokken geplaatst. Hierna is de weg weer geëgaliseerd. De voorganger van de brug was een ophaalbrug die in augustus 1995 plaats moest maken voor de huidige brug. De laatste brugwachter besloot de brug te kopen om deze vervolgens op zijn oprit bij zijn woonhuis te plaatsen. De brugonderdelen werden tijdelijk in een weiland naast zijn huis opgeslagen. Omdat een vergunning uitbleef, besloot hij de brug in 1998 te verkopen aan een oldtimer-verzamelaar in Tienray die de brug aan de rand van een bos plaatste. Naam De brug is vernoemd naar de Amerikaanse kolonel Harry Kinnard, die in 1944 een bijzondere rol speelde bij Operatie Market Garden, en die in 1946 benoemd werd tot ridder in de Militaire Willems-Orde.