NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Villa Alpha

Villa Alpha is een neoclassicistisch pand uit 1880 gelegen aan de Plenkertstraat 43 in Valkenburg. Het is een rijksmonument. Het gebouw is van architectuur-historische betekenis vanwege het bijzondere belang voor de bovenregionale geschiedenis van de architectuur, het fraaie ontwerp en de toepassing van mergel als bouwmateriaal. Achter de villa liggen de Bergkelders Villa Alpha, schuin achter de villa ligt de ingang van de Alphagroeve en verderop in de straat liggen de Romeinse Katakomben in de Heidegroeve. Verderop in de straat staan de Irenekerk en de Villa Rozenheuvel. Familie Diepen In 1880 werd Villa Alpha gebouwd in opdracht van Joseph Kreiten (1852-1929). In 1891 kocht de Tilburgse fabrikant Armand Diepen de villa. Hij verwierf als eerste katholieke econoom extra landelijke bekendheid als publicist over economische en sociale vraagstukken. Hij geloofde in de groeiende mogelijkheden om welvaart te doen toenemen en over meer mensen te spreiden. Hij koos voor een verblijf in Valkenburg vanwege zijn slechte gezondheid. Naast de natuur speelde ook het nabijgelegen eeuwenoude kuuroord Aken hierbij een rol. Daarnaast kocht Armand Diepen een uitgebreid stuk heuvel en bos achter zijn pand en liet hij er in de winter van 1892-'93 een rotspark aanleggen. Het aangrenzende Polferbos kocht hij een jaar later en ook hier legde hij een wandelpark aan. In 1895 stierf hij. Armand Diepen legde in enkele jaren een belangrijk fundament voor het toerisme in Valkenburg. Dat bleek eveneens in 1900 met het benoemen van, de inmiddels verdwenen, Armand Diepenweg. Zijn zonen Karel en Jan Diepen gaven vervolgens het toerisme verdere impulsen met de totstandkoming van de Katakomben in 1910 (inclusief Cuypershuisje in het Polferbos) en het Openluchttheater in 1916. Bij beide attracties speelde architect Pierre Cuypers een belangrijke rol. Diverse doeleinden In de daaropvolgende decennia leende Villa Alpha zich voor meerdere doeleinden. De nazaten van Armand Diepen gebruikten de villa onder meer nog als zomerverblijf. Andere voorbeelden betreffen het gebruik van de villa door de Valkenburgse kunstkring Henri Jonas, opgericht in 1950, en de Mater Amabilisschool, en in de jaren zeventig woonde er de familie van Arthur Thuijs, die in de tuin ernaast een miniatuurstadje bouwde. In 2008 kochten de Gebroeders Van de Mortel het pand aan en hebben het volledig gerenoveerd. Momenteel is Villa Alpha onder de naam Villa Valkenburg in gebruik als extra verblijf van Parkhotel Valkenburg.
Irenekerk (Valkenburg aan de Geul)

Die profanierte Irenekerk ist eine ehemalige reformierte Kirche in Valkenburg aan de Geul in der niederländischen Provinz Limburg. Das Kirchengebäude ist mit Ausnahme des Innenraumes seit dem Jahr 1997 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die reformierten Gläubigen in Valkenburg gehörten zunächst zur Kirchengemeinde in Gulpen. Ende des 19. Jahrhunderts erlebte Valkenburg einen Aufschwung des Tourismus. Protestanten aus anderen Landesteilen kamen, um ihre Zeit in der südlimburger Hügellandschaft zu verbringen. Angesichts dieser Gäste beschloss die Reformierte Gemeinde in Gulpen, in Valkenburg eine eigene Kirche zu errichten. Diese neue Reformierte Kirche an der Plenkertstraat in Valkenburg wurde als eine einschiffige Saalkirche mit angebautem Raum für den Kirchenvorstand („Consistoriekamer“) und einem Fassadenturm mit schmalem Spitzhelm errichtet. Der Entwurf des neugotischen Gotteshauses mit neoklassizistischen und Neorenaissance-Elementen wird dem Architekten Pierre Cuypers zugeschrieben. Am 11. Oktober 1891 wurde die Kirche von Pfarrer B.J. Ovink feierlich geweiht, der Psalm 84 als Lesungstext wählte. Gottesdienste fanden in der Folge zunächst nur unregelmäßig statt, bevor sich im Ort eine eigene Gemeinde etablieren konnte. Mit der Erlaubnis von Prinzessin Juliana und Prinz Bernhard erhielt die Kirche am 27. August 1939 den Namen ihrer neugeborenen Tochter Prinzessin Irene von Oranien-Nassau als Irenekerk. Bei der Befreiung der Region durch alliierte Truppen im Herbst 1944 wurde die Kirche schwer beschädigt. Aufgrund des Gemeindewachstums und der steigenden Touristenzahlen in den Nachkriegsjahren wurde der Gottesdienstraum für die Gemeinde zu klein. Der Kirchenrat begann, nach neuen Möglichkeiten zu suchen und konnte schließlich die ungenutzte Kloosterkerk in Valkenburg erwerben. Die alte Kirche wurde 1970 für 13.000 Gulden verkauft und profaniert und danach für kommerzielle Zwecke genutzt. Am 18. September 2018 brannte das Gotteshaus aus und wurde danach zu einem Restaurant hergerichtet. Orgel In der Kirche befand sich zunächst seit 1891 eine Orgel, die von der Witwe Boer aus Den Haag gekauft worden war. Dieses Instrument wurde später durch ein Harmonium ersetzt. Das Harmonium wurde erneut 1954 durch eine neue Orgel von Orgelbau Koch ersetzt. Die Orgel wurde 1967 beim Umzug der Kirchengemeinde aus der alten Kirche in die Kloosterkerk in Valkenburg überführt. Literatur Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Limburg. 2003, S. 378. Weblinks Einzelnachweise
Zwillbrocker Venn

Het Zwillbrocker Venn is een natuurgebied in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen, nabij de Nederlandse grens ten oosten van Eibergen en Groenlo. Het ligt in het Münsterland, nabij de buurtschap Zwillbrock in de gemeente Vreden, ten noorden van Meddo en grenst aan de Nederlandse gemeenten Berkelland en Winterswijk. Het natuurgebied beslaat ongeveer 157 ha in oppervlakte. Het is een Natura 2000-gebied. Het Zwillbrocker Venn is ontstaan nadat hier turf is gestoken. Het gebied werd al vele duizenden jaren geleden bewoond. Bodemvondsten wijzen op bewoning langs de rand van het veen door jager-verzamelaarsgroepen uit het Laat-paleolithicum, de oude steentijd (ca. 10.000 v.Chr.). Het natuurgebied omvat zowel bos als moerasgebied. In het natuurgebied broeden meer dan honderd verschillende vogelsoorten. Het Zwillbrocker Venn herbergt de grootste kokmeeuwenkolonie van Duitsland, met circa 16.000 getelde dieren. Het is tevens de wereldwijd meest noordelijk gelegen broedplaats voor een kolonie van ongeveer veertig flamingo's. Waar de kokmeeuwen het gehele jaar in het gebied aanwezig blijven, trekken de flamingo's in de winter naar de wateren in het zuidwesten van Nederland. Vanwege deze unieke broedvogels staat het gebied onder vogelbescherming.
Kleine Keet

Kleine Keet is een hoeve in de gemeente Den Helder, in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Geschiedenis De locatie waar de hoeve staat bestond uit lage duintjes en stroomde bij hoge vloed en storm over. In 1610 werd de Van Oldebarneveltsdijk (de huidige Zanddijk) aangelegd, met een keet voor inspecterende bestuurders, hier zou later het gehucht Groote Keeten ontstaan. Noordelijker, waar nu de hoeve staat, kwam een kleinere keet te staan. Ten oosten van de dijk bestond het gebied nog uit land dat tijdens stormen onder water liep. In de 18e eeuw werden er schapen en later ook koeien gehouden. Ook hielden de bewoners zich bezig met het vangen van konijnen, eenden en zwanen. Tijdens de Brits-Russische expeditie naar Noord-Holland wordt de plaats genoemd omdat het strand tussen Groote Keeten en Kleine Keet de landingsplaats was van de Engelsen. Rond 1820 werd het Koegras ingepolderd en kwam er een einde aan de overstromingen in het gebied. In 1829 werd een nieuwe hoeve gebouwd. In de jaren 1970 werd van veehouderij overgegaan op bollenteelt. Bij de hoeve ligt strandslag Falga. Tot eind 2014/begin 2015 lag er een toegangsweg direct naast de hoeve naar het strand. Sindsdien ligt het dichtstbijzijnde pad naar de strandslag zo'n vijfhonderd meter zuidelijker. Fort du Falga In de Franse tijd was het plan om aan de kust ter hoogte van Kleine Keet een fort te bouwen. Het fort werd echter door de Fransen zelf nooit helemaal afgebouwd en werd eind 1813 gedeeltelijk opgeblazen. Wat nog overbleef werd niet onderhouden en is verdwenen. In het interbellum werd, in de duinen bij Kleine Keet, batterij Falga gebouwd. Deze werd in de Tweede Wereldoorlog gebruikt door de Duitsers en na de oorlog gesloopt.
Oldemeule

De Oldemeule is een korenwatermolen in de buurtschap Oele in de Nederlandse gemeente Hengelo. Ook was Oldemeule de naam van de vroegere havezate waartoe de huidige molen Oldemeule behoorde. Watermolen Tegenwoordig bestaat alleen de korenmolen van de Oldemeule nog. Deze ligt op de rechteroever van de Oelerbeek. Tot circa 1900 lag tegenover de korenmolen een oliemolen. Het huidige molengebouw is gebouwd in 1690 door Joost Christoffer van Bevervoorde en zijn vrouw Judith Margareta van Coeverden. Een gevelsteen links van de ingang herinnert aan deze bouwactiviteiten. Het gebouw is opgetrokken in vakwerk met deels bakstenen wanden en deels een planken bekleding. Oorspronkelijk had de molen ook een bovenslagrad, tegenwoordig rest alleen het onderslagrad. De molen werd gerestaureerd in de jaren 1971-1976. Havezate De havezate Oldemeule was een van de zes havezaten van het richterambt Delden. Het was de tweede in rang, na Twickel. Oldemeule, destijds nog een gewone boerderij, genoemd naar de bijbehorende watermolen, wordt al genoemd op een 13e- of vroeg-14e-eeuwse lijst van leengoederen van Rodolf van Bevervoorde en zijn zonen. Zij hielden Oldemole in Odele in leen van de graaf van Bentheim, net als onder andere de ook in Oele gelegen erven Vokkink (Fockkinch), en Nijhuis (Nova domus). Na het overlijden van de laatste mannelijke Van Bevervoorde in 1700 ging het goed door huwelijk over in handen van de familie Von Munchhausen. In 1798 zagen zij zich genoodzaakt de havezate te veilen. Lijst van eigenaren Oldemeule (voor 1308) ridder Rodolf van Bevervoorde en zonen (1334) ridder Evert van Bevervoorde (1368) Geert van Bevervoorde Johanszoon, neef van voorgaande - 1410 Johan II van Bevervoorde (-1410), zoon van voorgaande 1410 - 1474 Berend I van Bevervoorde (-1474), zoon van voorgaande 1474 - circa 1510 Johan III van Bevervoorde, zoon van voorgaande circa 1510 - 1529 Berend II van Bevervoorde (-1529), broer van voorgaande 1531 - 1560 Berend III van Bevervoorde (-1560), zoon van voorgaande 1560 - circa 1566 Klaas van Bevervoorde, broer van voorgaande circa 1566 - 1578 onverdeeld bezit kinderen van Klaas van Bevervoorde 1578 - 1610 Joost van Bevervoorde (-1610), broer van voorgaande 1610 - 1678 Nicolaas Christoffer van Bevervoorde (-1678), zoon van voorgaande, tot 1620 samen met zus Anna Judith 1678 - 1700 Joost Christoffer van Bevervoorde (-1700), zoon van Nicolaas Christoffer 1700 - 1727 Otto Georg van Munchhausen (1659-1727), zwager van de voorgaande Literatuur A.J. Gevers, A.J. Mensema, De havezaten in Twente en hun bewoners, Rijksarchief in Overijssel en Waanders Uitgevers, Zwolle, 1995, ISBN 90-400-9766-6 H. Hagens, Molens, mulders, meesters, Smit, Hengelo, 1979, ISBN 90-6289-510-7 A.J.H. Meijer, C.J.H. Meijer, J.J.H. Meijer, De Olde meule van Eule, Oele, 1991
Hanepraaisluis

De Hanepraaisluis werd, met een machtiging van keizer Karel V, in 1535 gebouwd in de Goejanverwelledijk in Gouda. Deze sluis was nodig om het overtollige water van de Gouwe via de Fluwelensingel, een van de singels rondom de stad, te lozen op de Hollandsche IJssel. De sluis had in het begin de naam: Mallesluis. Deze sluis lag enige honderden meters ten oosten van de Havensluis. Hier was (waarschijnlijk) ook een overscheepplaats, want via de sluis konden maar kleine schepen geschut worden. De schepen met vrijstelling van de grafelijke tol konden via deze sluis de stad invaren en binnendoor de stad passeren. De sluis gaf ook toegang tot de grachten van het Kasteel van Gouda dat hier tot 1577 stond. De sluis werd in 1855 afgebroken en vervangen door een nieuwe om de voorboezem van het stoomgemaal, dat daar in 1856 was gebouwd in verband met de droogmaking van de Haarlemmermeer, af te sluiten van de IJssel. Het stoomgemaal bezat zes indrukwekkende schepraderen, die met een toerental van vier-en-een-halve omwenteling per minuut, een capaciteit van gemiddeld 682 m³ per minuut en maximaal 812 m³ per minuut had. Het gemaal werd in 1936 buiten gebruik gesteld, bij het in gebruik nemen van het dieselgemaal bij de Julianasluis. Op de fundamenten van het gemaal werd een voetbrug gebouwd, die nu het Houtmanplantsoen verbindt met de Fluwelensingel. In 1940 werd ter vervanging van de verbinding met de keersluis een duikersluis aangelegd om het water van de stadssingels te kunnen verversen. Dialect Hanepraai is een verbastering van het woord 'aanroepen' of 'aanpraten'. Schippers die op de IJssel lagen te wachten om de haven binnen te varen, werden op deze plaats aangeroepen om naar binnen te varen. Eind achttiende eeuw werd hier een stoomgemaal gemaakt, voor het uitlaten van water naar de IJssel en omgekeerd. Op dit moment bestaat alleen nog de fundering. Sinds 1947 is het een elektrisch gemaal. Waterhuishouding Gouda had een eigen waterschap vanwege de bijzondere ligging van de stad. Het Gouds waterschap had vaak ruzie met andere waterschappen, omdat men in Gouda nogal eigenwijs was en geen rekening hield met de belangen van de andere waterschappen.
Villa Van 't Hoff

Villa Van 't Hoff is sinds 2024 de naam van de villa in Huis ter Heide, nu Bosch en Duin, aan de Amersfoortseweg 11A in de gemeente Zeist in Nederland. Het pand is een rijksmonument en staat in de 'Top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg' uit 1990. In 2024 is de villa, tot dan Villa Henny, door de nieuwe eigenaar hernoemd als een hommage aan de architect. Het is in 1915-1916 gebouwd naar een ontwerp uit 1914 van Robert van 't Hoff, in opdracht van de zakenman Anton Bernhard Henny (1872-1958), lid van de familie Henny. De villa wordt gekenmerkt door de plastisch gegroepeerde massa's en dominerende horizontale lijnen. Dit is een aan Frank Lloyd Wright verwante stijl. Het pand is een van de eerste woonhuizen waarin betonskeletbouw gebruikt wordt. De villa is gebouwd op een vrijwel symmetrische plattegrond. Opvallend zijn de witgepleisterde wanden, balkons en overstekende daken. De villa is nog vrijwel in de originele staat. Van het terras is een serre gemaakt en in de jaren vijftig heeft Gerrit Rietveld een aantal kleine aanpassingen gemaakt. Van 't Hoff waardeerde deze aanpassingen niet. Literatuur Piet Vollaard en Paul Groenendijk - Villa Henny : Huis ter Heide: R. van 't Hoff, Rotterdam, Uitgeverij 010 (1983)
Verzorgingsplaats Staeldiep

Verzorgingsplaats Staeldiep is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen in oostelijke richting langs de A15 bij Europoort en Rozenburg in de gemeente Rotterdam. De verzorgingsplaats ligt net voor de aansluiting met de N57 en de Burgemeester Thomassentunnel. Staeldiep was de naam van het binnenwater op deze locatie in de 18e eeuw. Het water dat in de nabijheid stroomt is het Hartelkanaal.
Berkelpoort

La Berkelpoort (ou Porte du Berkel) est une porte navigable et une partie de l'ancienne enceinte de la ville de Zutphen. Elle est située sur le bord est du centre-ville, et passe par-dessus la petite rivière Berkel. La porte a été construite au XIVe siècle pour permettre le passage sur la rivière tout en assurant la défense de la ville par la continuité de l'enceinte. Elle relie les deux parties de la ville : la Nieuwstad et la ville historique d'origine. La Berkel traversait deux portes d'eau pour passer à travers la ville, longer l'ancienne ville puis rejoindre l'IJssel. Il y avait deux enceintes autour de la ville, qui formaient la défense de celle-ci. La première porte, située au niveau de la Berkelpoortstraat, a été démolie en 1774. En 1888, la Berkelpoort a été restauré par l'architecte P.J.H. Cuypers. Cuypers a préservé la porte de l'état de ruine en recouvrant le haut des murs d'une couche de ciment. En 1951, une nouvelle restauration impliquant une reconstruction partielle a suivi. Galerie Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Berkelpoort » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) Fiche du monument historique n°41482 dans la base des monuments historiques des Pays-Bas Portail des Pays-Bas Portail de l’histoire militaire Portail du Moyen Âge tardif
Berkelpoort (Zutphen)

De Berkelpoort is een waterpoort en onderdeel van de Zutphense stadsmuur en gelegen aan de oostelijke rand van het stadscentrum, over de kleine rivier de Berkel. De poort werd in de 14e eeuw gebouwd om de twee nederzettingen aan beide zijden van de Berkel met elkaar te verbinden. Oorspronkelijk waren er twee waterpoorten die samen met de stadsmuur een vesting rond de stad vormden. De andere waterpoort, die zich bevond zich ter hoogte van de Berkelpoortstraat, is in 1774 gesloopt. In 1888 werd de Berkelpoort gerestaureerd door architect P.J.H. Cuypers. Cuypers preserveerde de ruïneuze toestand van de poort door de bovenkant van de muren met een laag cement te bedekken. In 1951 volgde een nieuwe, meer reconstruerende restauratie.
Berkeljska vrata

Berkeljska vrata so vodna vrata in del mestnega obzidja Zutphen in se nahajajo na vzhodnem robu mestnega središča nad majhno reko Berkel. Vrata so bila zgrajena v 14. stoletju, da bi povezala naselji na obeh straneh Berkela. Prvotno sta obstajali dvoje vodnih vrat, ki so skupaj z mestnim obzidjem tvorila trdnjavo okrog mesta. Druga vodna vrata Berkelpoortstraat so bila leta 1774 porušena. Leta 1888 je Berkeljska vrata obnovila arhitekturna pisarna PJH Cuypers. Cuypers je ohranil porušeno stanje vrat in vrh prekril s plastjo betona. Leta 1951 je sledila nova, bolj rekonstruktivna obnova.
Hervormde kerk (Besoijen)

De hervormde kerk van Besoijen is een kerkgebouw dat dateert uit 1610. Geschiedenis De hervormde gemeente van Besoijen bestaat sinds 1609. Dit was ten tijde van de Tachtigjarige Oorlog, terwijl op dat moment het Twaalfjarig Bestand van kracht was. De eerste diensten werden echter gehouden in de voormalige katholieke kerk van Waalwijk. Men besloot grond te kopen ten behoeve van een eigen kerkgebouw „omme te timmeren ende te bouwen een kercke, daer een seecker bequame plaetse toe te becomen". De eerste dienst in de hervormde kerk van Besoijen werd gehouden op 8 mei 1611. De predikant was Cornelis Hanecop. Deze was tevens predikant te Sprang. In 1616 kreeg men een eigen predikant. Oorlogshandelingen vanwege Staatse en Spaanse troepen brachten regelmatig vernielingen met zich mee. In 1648 kwam hieraan een einde. In 1717 werd de toenmalige stenen preekstoel vervangen door een houten exemplaar en in 1774 vond een restauratie plaats. Nu begon een politieke strijd tussen de prinsgezinde schout en de dominee, die Patriot was. In 1787 werd de dominee om deze reden ontslagen. In 1795, toen de Patriotten het pleit – mede dankzij de Franse troepen – hadden gewonnen, werd hij weer beroepen. Er waren omstreeks deze tijd 80 gemeenteleden. In 1802 kwam er een nieuwe klok die ook tegenwoordig nog bestaat. In 1840 ging de pastorie door brand verloren, waarna een nieuwe werd gebouwd. In 1857 werd het Vollebregt-orgel in gebruik genomen. Gebouw Het gebouw uit 1610 is een rechthoekige zaalkerk met een torentje op het dak. Hierin hangt een klokje uit 1803, gegoten door H. Petit. De ruimte is voorzien van een houten tongewelf. Het gebouw is geklasseerd als rijksmonument. Merkwaardig is de achthoekige onderkelderde uitbouw, met een tentdak, voorzien van pilasters op de hoeken. Oorspronkelijk was dit een grafkapel en later de consistoriekamer. Met de bouw van gemeentecentrum De Rank (1973) is de functie als consistoriekamer komen te vervallen. De houten preekstoel is uit 1717, terwijl er een 16e-eeuws houten doophek en bank aanwezig is. Het Vollebregt-orgel is uit 1857. Externe links Hervormde Gemeente Besoyen ReliWiki
Verlengde Hereweg 21 (Groningen)

Het pand Verlengde Hereweg 21 in de Nederlandse stad Groningen is een vrijstaand woonhuis in overgangsstijl met art-nouveau-elementen, dat is aangewezen als rijksmonument. Beschrijving Het pand, dat aan het noordwestelijke deel van de Verlengde Hereweg staat, werd in 1907 gebouwd in opdracht van de levensverzekeringsmaatschappij Het Noorden naar een ontwerp van de Groninger architect G. Nijhuis (1860-1940). Het is gebouwd op een rechthoekig grondplan en omvat twee bouwlagen en een zolderverdieping, die worden gedekt door een afgeknot en met rode kruispannen belegd zadeldak. De voorgevel is drie traveeën breed en opgemetseld uit oranje verblendsteen boven een hardstenen plint. In de enigszins risalerende rechtertravee bevindt zich de ingang, die bereikbaar is via een lage hardstenen trap met aan weerszijden gemetselde muurtjes. De bewerkte houten voordeur is voorzien van geslepen glas. Ter weerszijden van de deur zijn boven een hardstenen middendorpel zijlichten geplaatst. Een geprofileerd hardstenen kalf scheidt de deur van een driedelig bovenlicht met glas in lood, waarboven een bewerkte hardstenen latei is aangebracht. Zulke lateien zijn ook geplaatst boven de twee rechtgesloten vensters in de onderste bouwlaag, die zijn voorzien van bovenlichten met een fijnmazige roedenverdeling en geelgekleurd glas. Op de eerste verdieping bevindt zich boven de voordeur een uit natuursteen vervaardigd balkon, dat rust op twee bewerkte consoles van hetzelfde materiaal en is voorzien van een houten balkonhek. De dubbele balkondeuren zijn geplaatst in een segmentboogvormig gesloten gevelopening, evenals de twee vensters in de linkertravee. De bovenlichten in deze bouwlaag hebben eveneens een verfijnde roedenverdeling. Boven de vensters is een doorlopend fries aangebracht, dat bestaat uit een tegeltableau met in geel, groen en rood uitgevoerde bloemmotieven in Art Nouveau-stijl. Een rechthoekig tegeltableau boven het balkon vermeldt de tekst "ANNO 1907". Het linkerdeel van de voorgevel is aan de bovenzijde rechtgesloten, het rechter door een in vakwerk uitgevoerde topgevel, waarin een driedelig erkertje met kleine ramen is geplaatst. In het voordakschild links bevindt zich een uit vier delen bestaande houten dakkapel, die wordt bekroond door een gebogen fronton. Over de gehele lengte van de voorgevel loopt een regenpijp met ankers in bladmotieven. De voortuin wordt van de straat gescheiden door een smeedijzeren hekwerk. De zijgevels zijn grijs gepleisterd. Aan de achterzijde van het pand is op de eerste verdieping een balkon met een gemetselde balustrade geplaatst. In 1927 is het pand intern verbouwd tot twee aparte woningen, waarbij de hal met glazen tochtdeur bewaard is gebleven. De woning is in 1994 aangewezen als rijksmonument "vanwege zijn cultuurhistorische en architectuurhistorische waarde, zijn gaafheid en vanwege de stilistische kwaliteit van de tegeldecoraties in Art Nouveau-stijl in de voorgevel".
Imstenraderbos

Het Imstenraderbos is een hellingbos dat zich bevindt tussen de buurtschappen Benzenrade en Imstenrade in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Heerlen. In het Imstenraderbos zijn drie wandelroutes uitgezet. Geschiedenis Oorspronkelijk besloeg dit bos 29 hectare en was eigendom van de gemeente Heerlen. Tot ongeveer 1800 behoorde het bos bij een landgoed. De grensstenen die het bezit markeren herinneren hier nog aan. In 1908 bouwde een rijke reder aan de rand van het plateau een kasteelachtige villa, in de volksmond Kasteel Imstenrade genoemd, die omgeven wordt door een tuin uit 1928. Het pand was later in handen van de missiezusters die er een kapel en een klooster bijbouwden. Het gebied wordt omringd door oud landbouwgebied. In 2010 werd het gebied, nu in totaal 65 hectare bedragend, overgedragen aan de Vereniging Natuurmonumenten. Op 16 hectare braakliggende grond werd nieuw bos aangeplant. Geografie Dwars door het bos, van zuidoost naar noordwest, loopt de Benzenraderbreuk die ook bovengronds is waar te nemen. In het noordwesten van het gebied, bij de Benzenraderhof, ontspringt de Geleenbeek. Het bos bevindt zich op de steile helling van de grub waarin deze beek tevoorschijn komt. In de hellingen waren vroeger kleinschalige groeven voor kalk, zand en grind in bedrijf. Ten westen van het bos ligt in een graft de Benzenradergroeve. In het bos bevindt zich het hoogste punt van de gemeente Heerlen: 197 meter boven NAP. Flora en Fauna Het betreft een eeuwenoud loofbos met eik en beuk. Tot de flora behoort Slanke sleutelbloem, Bosereprijs en Eenbes, welke groeien op kalkrijke lössbodem. Bouwwerken Aan de rand van het bos staat de Kruiskapel. In het noordelijke deel van het bos staat de Mariakapel nabij De Euren. Galerij Externe link Natuurmonumenten: Imstenraderbos