NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hoofdwacht (Maastricht)

De Hoofdwacht is een voormalig militair gebouw aan het Vrijthof in de Nederlandse stad Maastricht. Vroeger was dit het hoofdkwartier van de garnizoenscommandant. Verder waren hier de krijgsraadkamer, de officierswacht en de soldatenwacht gevestigd. Geschiedenis De Hoofdwacht werd gebouwd in 1736 naar plannen van Hendrik Jacob Giehr, ter vervanging van een oudere wacht uit 1642. In 1739 was dit gebouw klaar, maar al snel later werd duidelijk dat het een zeer slechte fundering had, waardoor de gevels scheurden. Daardoor werd in 1773 een verbouwing gedaan tot het huidige gebouw. Het is een neoclassicistisch gebouw gemaakt van Naamse steen, een steen zeer herkenbaar voor de regio (uit Namen). Wat bijzonder is voor een neoclassicistisch gebouw is de inpandige galerij. De Hoofdwacht was het gebouw waar de belangrijkste mensen van de stadswacht en het leger huisden. Zij hadden de verantwoordelijkheid om de sleutels van de stadspoorten en andere vestigingen te bewaken. De stadswacht werd van hieruit uitgezonden naar de stadspoorten en het heeft dan ook een centrale ligging in de stad. Ook was er in de Hoofdwacht een militaire delegatie aanwezig, met munitie en kanonnen, die moest zorgen voor een snelle respons bij naderend onheil. Voor de Hoofdwacht werd dagelijks wacht gehouden door de stadswacht. Op het Vrijthof, direct bij de Hoofdwacht gelegen, werden militaire exercities en inspecties gehouden. Ook werden hier de lijfstraffen bij militairen uitgevoerd, die waren opgelegd door de stadscommandant. Voor deze lijfstraffen stond standaard een strafpaard naast de Hoofdwacht. Maastricht was strategisch gelegen langs noord-zuidroute door de Maasvallei die vaak door legers gebruikt werd. Dit maakte Maastricht een vesting- en garnizoensstad. Dit leidde er ook toe dat de stad verschillende belegeringen meemaakte, waarbij zowel Franse, Spaanse als Noordelijk Nederlandse legers de stad aandeden. De Hoofdwacht was in die tijden het commandocentrum van de legers die in Maastricht huisden. Huidige tijd Vanaf 1967 hield de Regimentscommandant van het Regiment Limburgse Jagers huis in de Hoofdwacht. Echter, op 9 maart 2006 verliet dit regiment, en daarmee de laatste militairen, Maastricht. Voor de Hoofdwacht was geen nieuwe bestemming voorhanden vanuit Defensie. Daarom heeft Defensie het gebouw verkocht aan de Gemeente Maastricht voor € 1.040.000. Burgemeester Gerd Leers kreeg uit handen van staatssecretaris Cees van der Knaap een oude sleutel overgedragen om zo symbolisch afstand te doen van het militaire verleden van Maastricht. De voorwaarde van verkoop vanuit Defensie was dat het gebouw een publieke functie kreeg. De gemeente Maastricht gebruikt de ruimte nu vooral als een tentoonstellingsruimte, en sinds 2016 is de Hoofdwacht ook te gebruiken als trouwlocatie. Zie ook Lijst van garnizoenscommandanten van Maastricht Vestingwerken van Maastricht Lijst van rijksmonumenten in Maastricht/Vrijthof Externe link Defensiekrant 'Hoofdwacht militaire geschiedenis'
Graanmolen van Borgharen

De Graanmolen van Borgharen is een voormalige watermolen op de Kanjel (Nieuwe Kanjelbeek), gelegen aan Bovenstraat 12 te Borgharen in de Nederlandse gemeente Maastricht. Het betrof een onderslagmolen met houten waterrad die fungeerde als korenmolen. Geschiedenis De molen behoorde tot 1951 tot het Kasteel Borgharen en eigendom van de heren van Borgharen. In 1951 werd de molen verkocht aan een molenaar die hem voordien pachtte. Reeds omstreeks 1700 moet er een molen op deze plaats hebben gestaan. Omstreeks 1940 werd de molen buiten bedrijf gesteld en later werd het rad verwijderd. Ook de beek werd omgeleid en deels overkluisd. Wat bleef was een gebouw dat in 1951 en in 1964 werd verbouwd en in 1966 werd geregistreerd als rijksmonument. Het heeft een kern die mogelijk tot de 17e eeuw teruggaat. Dit wit geschilderd huis heeft een plint van Maaskeien en Naamse steen, en is verdere uitgevoerd in mergelsteen.
Sint-Ansfriduskerk

De Sint-Ansfriduskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Amersfoortse wijk Bergkwartier. De kerk is gewijd aan de heilige Ansfridus. Sinds 2010 maakt de kerk deel uit van de Parochie Onze Lieve Vrouw van Amersfoort, waarin alle rooms-katholieke kerken van Amersfoort en omstreken gefuseerd zijn. De kerk is een gemeentelijk monument. Geschiedenis Begin twintigste eeuw werd de wijk Leusderkwartier gebouwd. Vanuit de Elleboogkerk werd door pastoor F.A. Paping het initiatief genomen voor een nieuwe kerk in deze wijk. In 1913 werd Wolter te Riele aangesteld als architect. Van 1914 tot 1916 wordt er aan de kerk gebouwd. Op 27 februari 1916 werd de parochie officieel opgericht. De kerk en parochie werden vernoemd naar de heilige Ansfridus die zo'n duizend jaar geleden bij het latere Leusden het klooster Hohorst stichtte. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Amersfoort
Hervormde kerk (Drimmelen)

De Hervormde kerk is een protestants kerkgebouw in de Noord-Brabantse plaats Drimmelen, gelegen aan de Herengracht 28. Geschiedenis De protestanten kerkten vanouds in de kerk van Oud-Drimmelen. Deze werd in 1793 verkocht en daarna gesloopt. Een nieuw kerkgebouw werd in 1792 gesticht door de vrouwe van Drimmelen, Maria van Doorn. Deze kerk bevond zich in Nieuw-Drimmelen, de huidige kern van het plaatsje. De kerk werd in 1965 gerestaureerd. Gebouw Het betreft een bakstenen zaalkerk met een verlengd achtkante plattegrond zoals bij protestantse kerkjes uit die tijd gebruikelijk was. Op het dak bevindt zich een klokkentorentje. Boven de ingang bevindt zich een gevelsteen. Interieur De kerkruimte wordt overkluisd door een houten tongewelf. Hierin zijn twee rozetten met zeemeerminnen verwerkt. Uit de 18e eeuw stammen enkele koperen lezenaars en het doopbekken.
Sint-Annakapel (Blitterswijck)

De Sint-Annakapel is een betreedbare kapel in het Nederlandse dorp Blitterswijck (Beeteweg 1). De kapel werd gesticht in 1510, en ze werd in 1638 herbouwd na een brand. In 1833 werd de kapel herbouwd, en dat is het huidige gebouw. Het is een rechthoekig bakstenen gebouw met driezijdig gesloten koor. Op het met leien gedekte dak bevindt zich een dakruiter met daarin een klok uit 1470. De preekstoel, de communiebank en het altaarretabel zijn uit de 2e helft van de 17e eeuw, en het altaar zelf is vroeg-19e-eeuws. Er zijn twee beelden van Sint-Anna-te-Drieën, één uit de 15e eeuw en één uit het eerste kwart van de 16e eeuw. Een Maria op de Maansikkel is van omstreeks 1700. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Venray Lijst van rijksmonumenten in Blitterswijck
Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk (Blitterswijck)

De Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk is de parochiekerk van Blitterswijck, gelegen aan Plein 1. Geschiedenis Van de jaren vóór 1406 zijn geen gegevens bekend, maar het jaartal 1406 was in de oude toren te vinden. In het schip werd het jaartal 1452 aangetroffen. In de 18e eeuw werd het gebouw uitgebreid met een sacristie. De kerk werd in 1876-1878 gerestaureerd door Carl Weber. Op 21 november 1944 bliezen de zich terugtrekkende Duitsers de toren op. Meer schade nog werd veroorzaakt door de hierop volgende gevechten, terwijl ook de kelder getroffen werd. Daarin lagen de bezittingen van de kerk, die daardoor verloren gingen. In 1948 werd het schip gerestaureerd en in 1950-1951 werd het schip nog naar het oosten toe uitgebreid. Ook een transept werd toen gebouwd. In een nis aan de buitenkant van de kerk werd een Heilig Hartbeeld van Wim van Hoorn geplaatst. In 1953 werd ook de toren herbouwd. Het betreft een tweebeukige laatgotische kerk, die geklasseerd is als Rijksmonument. Het orgel is een Verschueren-orgel uit 1952. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Blitterswijck
Protestantse kerk (Blitterswijck)

De Protestantse kerk is een kerkgebouw te Blitterswijck, gelegen aan Maasweg 27. Het gebouw werd gesticht in 1828 als Hervormde kerk, door Arnoldina Margaretha Mackay, kasteelvrouwe van Kasteel Blitterswijck. Het is een eenvoudig rechthoekig bakstenen zaalkerkje waarvan vooral de ingangspartij, met ionische pilasters, opvalt. Een dakruiter bevat een klokje uit 1799, gegoten door Alexis Petit. De inventaris (doophek, preekstoel, banken, kroonluchter) is uit de tijd van de bouw. Tegenwoordig is het gebouw in gebruik bij de PKN, maar alleen in de zomer worden er diensten gehouden. Op het naastgelegen protestantse kerkhofje is een grafzerk van A.U.M. baronesse de Cocq van Haeften, die in 1877 gestorven is. Het kerkje is geklasseerd als rijksmonument.
Centenkapel

De Centenkapel is een kapel in Ulestraten in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Meerssen. De kapel staat aan de splitsing waar de Genzonweg op de Gronestraat uitkomt net buiten ten zuiden van het dorp. Op ongeveer 675 naar het noorden staat de Sint-Catharinakerk en op ongeveer 550 meter naar het westen staat de Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel in Genzon. Geschiedenis Sinds ongeveer 1600 stond er hier mogelijk reeds een kapel. In 1857 werd de kapel gebouwd door Jan Lambert Pluijmaekers ter nagedachtenis van zijn broer Hendrik Pluijmaekers die op 29 augustus 1856 overleed. In de Tweede Wereldoorlog bezochten lokale bewoners vaak biddend de kapel, hopende dat ze zo gespaard zouden blijven van oorlogsgeweld. Voor de kapel mocht dat niet baten, want die raakte in de oorlog zwaar beschadigd. Na de oorlog werd de kapel weer helemaal opgeknapt. Op 10 mei 1965 werd de kapel ingeschreven in het rijksmonumentenregister. In 1986 werd de kapel zwaar beschadigd nadat vandalen een molotovcocktail naar binnen gegooid hadden. Enkele jaren later werd in 2000 de kapel nog eens in brand gestoken. Bouwwerk De kleine veldkapel staat aan een splitsing tussen twee oude lindebomen die de kapel omklemmen. De niskapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond met een hoge plint van natuursteen, een witgekalkte opbouw en gedekt door een zadeldak. De kapel heeft een rondboogvormige opening die afgesloten is met een ijzeren hek en erachter plexiglas. Het bovenste gedeelte van het hekwerk is een rondbogige timpaan en is versierd met een boot op golven, waarin Jezus en twee apostelen staan die hun netten hebben uitgegooid. Boven de rondboogvormige nis is er een sluitsteen ingemetseld waarin de initialen PH en eronder het jaartal 1857 zijn aangebracht. De initialen staan voor "Pluijmaekers Hendrik". In de nis bevindt zich een klein altaartje waarop een kruisbeeld met een moderne corpus is geplaatst, met aan weerszijden twee verschillende Mariabeelden. Op het altaar is de tekst Red ons Heer aangebracht. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Meerssen Lijst van rijksmonumenten in Ulestraten
Sint-Petrus'-Bandenkerk (Macharen)

De Sint-Petrus'-Bandenkerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Macharen. De kerk is gewijd aan de feestdag Sint-Petrus' Banden. Oorspronkelijk valt de kerk in Macharen onder de abdij van Sint-Truiden. Het patronaatsrecht ging in de 13e eeuw over naar de graaf van Megen, die het toegewezen krijgt van de bisschop van Luik. Doordat het graafschap vrij blijft, komen veel katholieken uit de omgeving na de reformatie in dit gebied hun geloof belijden. In de jaren 1862-1867 wordt de kerk van Macharen vernieuwd. Enkel de toren blijft staan, al wordt deze verhoogd met een klokkengedeelte en een ingesnoerde naaldspits. Het schip is ontworpen door Hendrik Jacobus van Tulder in neogotische stijl als basiliek, zonder zijbeuken. De apsis is driezijdig. De onderste delen van de toren zijn uit de 15e eeuw. De toren kent drie geledingen, waarbij de onderste twee geledingen spaarvelden kent. In de kerk staat een orgel gemaakt door Franciscus Cornelius Smits die daarvoor delen gebruikte van de bestaande orgel van Matthijs van Deventer. De toren is in 1973 aangewezen als rijksmonument. Drie jaar later werd de kerk apart als monument aangewezen. Galerij
Gevangentoren (Megen)

De Gevangenpoort is een poorttoren van de Nederlandse plaats Megen gebouwd in de 14e eeuw. De toren maakte deel uit van de ommuring van Megen, waarvan de toren het enige overblijfsel van is, en diende als onderdeel van een toegangspoort en gevangenis. Aan de overzijde van de straat stond ook een toren die tezamen de oostelijke toegang van Megen markeerde. De toegangsweg uit Dieden en Deursen leidde langs de toren. Megen kende naast deze toegangspoort nog drie andere toegangspoorten. De toren is vierkant opgezet en bevat een zadeldak, met aan twee zijkanten een trapgevel. Er zijn schietgaten aanwezig en sporen van een mezekouw.
Sint-Servatiuskerk (Megen)

De Sint-Servatiuskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Megen. De kerk is gewijd aan de heilige Servaas van Maastricht. Na besluit van paus Innocentius III valt Megen onder de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht. Zij benoemden om de beurt met de graaf van Megen de pastoor voor Megen. Door het besluit van de paus is Servaas van Maastricht ook de beschermheilige van de kerk in Megen, die in 1581 wordt verwoest door gevechtshandelingen in de Tachtigjarige oorlog. Van dan tot 1872 wordt de Sint-Antoniuskapel als kerk gebruikt, maar in 1872 wordt de huidige kerk gebouwd en in gebruik genomen. Drie jaar later volgt de inwijding. De kerk van 1872 is ontworpen door H.C. Dobbe. Hij ontwierp een driebeukige, neogotische basiliek. De kerk bevat geen dwarsschip. De toren heeft in de voorgevel een roosvenster, een uurwerk van klokkengieterij Eijsbouts en wordt geflankeerd door een traptoren. De spits is een ingesnoerde naaldspits. De lagere zijbeuken van het schip worden ondersteund door steunberen. In de zijgevels zijn spitsboogvensters verwerkt met gebrandschilderd glas. In de kerk zijn diverse neogotische elementen aanwezig, waaronder diverse beelden, altaren en orgelkast. Een gesneden corpus van een kruisbeeld is in barokstijl aanwezig en daarnaast een 15e-eeuwse doopvont. Het orgel is afkomstig van de firma Gradussen. De kerk is in 1976 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Nieuwe Poort (Middelburg)

De Nieuwe Poort is een stadspoort en rijksmonument in de Zeeuwse stad Middelburg, gelegen aan de Korendijk. De poort biedt toegang tot de Nieuwepoortstraat. Geschiedenis Nadat de oude Bellinkbrug instortte werd in 1855 een nieuwe brug gebouwd. De gemeente vatte het plan om deze brug te gaan verleggen zodat deze in het verlengde van de Nieuwstraat zou komen te liggen. Ter voorbereiding werd daarom tegenover de Nieuwstraat een poort gebouwd welke rond 1860 gereed kwam. Vanwege een gebrek aan middelen werd de brug niet meer verlegd zodat de poort niet, zoals gepland, tegenover een brug kwam te liggen. De poort werd ontworpen in neoclassicistische stijl, gekenmerkt door een lijstvormige afsluiting en een omlijste rondbogige doorgang. De poort werd gebouwd tussen twee reeds bestaande huizen en sloot aan deze aan met een afgeronde overgang. Na de aanleg van het Kanaal door Walcheren in de periode 1870-1873 en de bouw van het station dat bereikbaar was via de Stationsstraat, heeft de poort niet echt als een stadspoort gefunctioneerd. In 1949 ontstonden er plannen om de poort gedeeltelijk of volledig te slopen, ten behoeve van een betere verkeersdoorstroming. Nadat bleek dat de sloopkosten niet lager zouden zijn dan 2350 gulden, zoals aanvankelijk was verwacht, werd door de gemeente besloten de poort te laten staan. In 2012 werd in Middelburg een kunstroute georganiseerd, getiteld Façade 2012, met bijdragen van 14 kunstenaars. In de Nieuwe Poort werd een kunstwerk opgehangen van Georges Rousse. Het betrof een witte kubus met wanden van diagonaal geplaatste latjes. Een deel was oranje geschilderd zodat er, afhankelijk van het perspectief, een ronde vorm in te zien was.
Spijkerbrug

De Spijkerbrug is een klapbrug en rijksmonument in Middelburg in de provincie Zeeland. De brug over het binnenkanaal verbindt de Kinderdijk met de Rouaansekaai. Geschiedenis De ijzeren dubbele basculebrug werd in 1853 gebouwd naar ontwerp van de stadsbouwmeester van Middelburg, G.H. Grauss. De brug heeft ijzeren balustrades en rijkversierde raderen van het hefmechanisme. Op de vier brugpijlers staan lantaarns. De brug kreeg in 1976 de status van rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Middelburg (plaats) Externe link Spijkerbrug
Stadsschuur Middelburg

Die Stadsschuur (deutsch: Stadtscheune) ist ein denkmalgeschütztes Bauwerk in Middelburg in der niederländischen Provinz Zeeland. Die Einstufung als Rijksmonument erfolgte 1966. Geschichte Das Bauwerk wurde 1585 im Stil der niederländischen Renaissance erbaut und erst nach dem Abriss der alten Stadtscheune 1642 als städtisches Lager hergerichtet. Die hauptsächlich in Backstein ausgeführte Fassade des langgestreckten Gebäudes wird durch Natursteinlagen gegliedert. An den Seiten befinden sich Stufengiebel, während sich an der Längsseite nach Osten drei kleinere Giebel mit Fensteröffnungen befinden. Nach einer Teilrenovierung um 1800, bei der Veränderungen vorgenommen wurden, folgte um 1900 eine Restaurierung, bei der die Treppengiebel erneuert und die Südfassade mit einer hölzernen Sonnenuhr, die aus dem Jahr 1682 stammt, ausgestattet wurde. Im Jahr 2001 wurde das Gebäude grundlegend restauriert. Unmittelbar westlich grenzt das Gebäude an die ehemalige Doopsgezinde Kerk. Literatur Monumenten in Nederland. Zeeland, Zwolle 2003, S. 170. Weblinks Einzelnachweise
Stadsschuur Middelburg

De Stadsschuur is een gebouw en rijksmonument aan de Stadsschuur 2 in Middelburg in de provincie Zeeland. Geschiedenis De stadsschuur werd hoogstwaarschijnlijk gebouwd in 1585 in Hollandse renaissancestijl. De stadsschuur diende "tot bewaaring van Stads Bouwstoffen en Gereedschappen". De stadsschuur werd door de Gemeentewerken tot einde 1998 gebruikt als opslag- en werkplaats. Daarna werd het pand grondig gerestaureerd en in 2003 vestigde zich hier een architectenbureau dat het pand tien jaar huurde. Daarna werd het gebruikt als atelier voor een kunstenares. Op het gebouw bevinden zich een zonnewijzer uit de 17e eeuw en een hardsteen uit de 18e eeuw waar de vloedhoogten in Middelburg zijn aangegeven. Aan het gebouw, achter de gracht bevindt zich de voormalige getijdenmolen uit 1551 en een spuisluis. Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Middelburg (plaats) Externe link Stadsschuur
Protestantse Kerk (Sint Laurens)

Die Protestantse Kerk (auch Dorpskerk, deutsch: Dorfkirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Sint Laurens, einem Ortsteil von Middelburg auf Walcheren (Provinz Zeeland). Die Kirche ist niederländisches Rijksmonument. Geschichte Die heutige evangelische Kirche geht zurück auf einen mittelalterlichen Vorgängerbau, der dem Patrozinium des heiligen Laurentius von Rom unterstellt war. Die Kirche war Pfarrkirche einer Ortschaft, die sich am Kastell Popkensburg entwickelt hatte. Die Pfarrei dort war zwischen 1205 und 1218 vom Nordmünster in Middelburg abgepfarrt worden. Im Zuge des Achtzigjährigen Krieges wurde die Pfarrkirche während der Belagerung von Middelburg zwischen 1572 und 1574 zerstört und danach nicht wieder aufgebaut. Nach der Einführung der Reformation mussten die Gläubigen von Sint Laurens zum Gottesdienst nach Gapinge oder Serooskerke gehen. So wurde zunächst ab 1610 ein Wohnhaus als Predigtstätte genutzt und 1644 eine neue Kirche an der Stelle der mittelalterlichen Pfarrkirche errichtet. Die neue Kirche, ein innen flachgedeckter schlichter Saalbau in nachgotischen Formen mit Dachreiter, wurde teilweise über den Grundmauern der alten Kirche errichtet. Deutlich erkennbar ist bis heute die Baunaht zu den mittelalterlichen Fundamenten aus Backsteinen, die typisch für den mittelalterlichen Kirchenbau auf Walcheren Einschlüsse von Algenanteilen zeigen, die bei der Herstellung der Steine auf der Nordseeinsel Teil des Ausgangsmaterials waren. Die Sakristei auf der Westseite wurde 1928 errichtet. Orgel Im Jahr 1906 wurde durch den Orgelbauer A.S.J. Dekker aus Goes eine einmanualige Orgel mit pneumatischen Kegelladen für die Kirche errichtet. Es war wahrscheinlich die erste Orgel, die Dekker selbst gebaut hat. Das Instrument wurde 1952 zeitgleich mit einer Kirchenrestaurierung durch den Orgelbauer Sanders restauriert und dabei die Orgelempore abgesenkt. Es verfügt über neun Register auf einem Manual und einer Transmission im Pedal. Die Disposition lautet wie folgt: Koppeln: I/P Literatur Carel van Gestel: Van kerk naar kerk. Band 3. Verlag Aprilis, Zaltbommel 2009, S. 50–55. Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Zeeland. 2003, S. 224. Weblinks Einzelnachweise
Hervormde kerk (Sint Laurens)

De Hervormde kerk (ook: Dorpskerk) is de protestantse kerk van Sint Laurens in de Nederlandse provincie Zeeland, gelegen aan Van Cittersstraat 69. Geschiedenis Oorspronkelijk kerkten de inwoners van Sint Laurens te Brigdamme, waar zich een kapel bevond, die echter in 1562 afbrandde. De eerst bekende vermelding van een kerk te Sint-Laurens dateert van 1323. Deze werd in 1566 na de Beeldenstorm gesloopt. De huidige kerk is gebouwd in 1644 en is een bakstenen hervormd zaalkerkje op rechthoekige plattegrond. Het portaal is voorzien van een korfboog. Vermoedelijk in de 18e eeuw werd de dakruiter toegevoegd en ook de zandstenen miniatuurburchten op de hekposten zijn van die tijd. De huidige consistorie is van 1928. In 1952 werd de kerk gerestaureerd. Interieur In de kerk bevindt zich een grafsteen uit 1753 van Jacob Verheye van Citters, heer van Popkensburg. Verder zijn er drie 17e-eeuwse rouwborden, een preekstoel met 17e-eeuwse onderdelen, een 18e-eeuws gezangenbord en een koperen doopbekken van 1842. Ook hangt er een schilderij van Popkensburg uit 1702 met de tekst: 't Ridderlijk Huijs Popkens Burgh Met Synne Leen en alodiale Landen Ao 1702 uyt den velde gemeten", rechtsonder staat "opgetekend door Joannis de Neeff geadmitteerd landmeter. Het orgel is van 1906 en werd vervaardigd door A.S.J. Dekker.
Sint-Willibrorduskerk (Mill)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Land van Cuijk behorende plaats Mill, gelegen aan de Kerkstraat 2. Geschiedenis In 1326 werd een aan Sint-Willibrordus gewijde kapel voor het eerst vermeld. Deze was onderhorig aan de parochie van Boxmeer. In 1326 werd Mill een zelfstandige parochie. Het patronaatsrecht kwam toen in handen van de Norbertijnerabdij Marienweerd te Beesd. Omstreeks 1600 was deze abdij vrijwel opgeheven en kwam het patronaatsrecht aan de Abdij van Postel. In 1648 werd de kerk door de protestanten genaast. Er werden diensten gehouden maar het aantal protestanten was gering en de kerk raakte in verval. De katholieken kerkten in Kasteel Aldendriel totdat ze in 1744 weer een schuurkerk in gebruik konden nemen. In 1800 kregen de katholieken hun kerk weer terug maar die was in slechte staat. Men bleef de schuurkerk gebruiken en in 1820-1823 werd een nieuwe kerk gebouwd. Ook deze kerk raakte in vervallen staat en in 1877-1878 werd uiteindelijk een neogotisch kerkgebouw opgericht naar ontwerp van Cees van Dijk. In 1939 werden lage dwarsarmen toegevoegd. Gebouw Het betreft een basilicaal bakstenen kerkgebouw met voorgebouwde toren, in neogotische stijl. Het gebouw is een rijksmonument (29932).