NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Werk aan de Engelaar

Werk aan de Engelaar is een aarden vestingwerk van de Grebbelinie gelegen tussen Renswoude en Scherpenzeel. Het werd in 1799 aangelegd toen de Groeperkade werd verlengd tot de Slaperdijk bij Werk aan de Daatselaar. Het verdedigingswerk heeft de vorm van een hoornwerk, een liniewal tussen twee halve bastions. Geschiedenis Aanleg Het verdedigingswerk werd aangelegd in de tijd van de Bataafse Republiek in 1799. De Fransen zagen het nut van de Grebbelinie in en zetten de werkzaamheden voort. Het werk heeft de vorm van een hoornwerk; een aarden hoofdwal dwars op de Groeperkade, met aan weerszijden halve bastions. De vijand die over de kade het werk naderde kon van beide kanten onder vuur worden genomen, ze bleven ze in het schootsveld van de verdedigers liggen en de kade bood geen rugdekking. Dicht bij het werk lag een oude boerderijf waaraan de naam is ontleend. Op oude kaarten komt ook wel de naam voor als "voorwerk" of "voorpost" in plaats van "werk". Het was een belangrijke voorpost. Het had als taken de vijand de toegang over de Groeperkade te beletten en om de damsluis in de Lunterse Beek te beschermen. De damsluis speelde een sleutelrol bij de inundatie van het terrein voor de linie. De oude waterkering was van hout en deze werd in 1865 vervangen door een stenen damsluis die altijd nog bestaat. Wanneer de damsluis werd gesloten dan liep het water uit de Lunterse Beek in de 2e of Groepsekom. Voor de Engelaar werden grachten gegraven die gevuld werden met water als extra verdedigingsmiddel. Het zand uit de grachten werd gebruikt voor de aanleg van de wallen. De grootste lengte is 250 meter in de breedte varieert het werk tussen de 45 en 60 meter. Tegen het einde van de Franse bezetting was de linie in belang afgenomen. Aan onderhoud werd niets meer gedaan en aan het einde van de 19e eeuw waren de grachten geheel dichtgegroeid. Tweede Wereldoorlog Ondanks de slechts staat van onderhoud werd het werk opgenomen in de plannen van de Nederlandse verdediging in 1939-1940. Het werd onderdeel van de Grebbelinie, maar desondanks zijn hier geen kazematten gebouwd. De commandant was kapitein Moquette en zijn soldaten moesten veel werkzaamheden verrichten om het werk in bruikbare en verdedigbare staat te brengen. In de wal werden posten gemaakt van waaruit met een mitrailleur of geweer op de naderende vijand kon worden geschoten. Op 12 mei 1940 viel hier een Duitse verkenningseenheid aan. Op 13 mei volgde een grotere aanval van het 2e bataljon van het 312e Duitse Regiment. De Nederlandse soldaten sloegen van zich af en pas tegen de avond trokken zij zich terug nadat er een tekort aan munitie was ontstaan. De helft van de 64 soldaten die het werk verdedigden trokken zich terug en de helft hiervan kon de Vesting Holland bereiken. Huidige situatie De Engelaar en zijn grachten zijn hersteld en sinds 2005 staat er bij het werk een informatiepaneel. Door de bomen en begroeiing is de vorm van het vestingwerk visueel moeilijk te herkennen. Op bijna vier kilometer ten zuidoosten van het werk ligt het Fort aan de Buursteeg. Externe link YouTube Drone beelden - Voorwerk aan de Engelaar (3m14s)
Werk aan de Daatselaar

Werk aan de Daatselaar, ook wel Fort Daatselaar genoemd, is een aarden vestingwerk van de Grebbelinie. Het werd in 1799 aangelegd op de plaats waar de Groeperkade en de Slaperdijk bij elkaar komen. Geschiedenis Voorgeschiedenis In 1786 lag er bij het huidige werk een lunet en redoute. Het was klein en bood plaats aan twee kanonnen en voor de bemanning zou er een klein wachthuis worden gebouwd. In 1793 vielen de Fransen Nederland aan. De Grebbelinie werd gemobiliseerd en het land ten oosten van de linie geïnundeerd. Toen de rivieren waren dichtgevroren in de strenge winter van 1794-1795 trokken de Fransen de rivieren over. De verdedigers trokken zich terug waardoor de strijd met de Fransen, onder bevel van Étienne Macdonald, werd vermeden. De vestingwerken werden in de Franse periode geslecht, maar zijn nog altijd zichtbaar in het landschap ten noordoosten van de damsluis. Aanleg In 1799 werd iets ten zuiden van de voormalige versterking een nieuw verdedigingswerk aangelegd. Het werd een gesloten aarden verdedigingswerk met aan de westzijde een gebastionneerde en aan de oostzijde een getenailleerde vorm, omgeven door een natte gracht. Aan de voorzijde zijn de schietsleuven voor kanonnen in de borstwering. Op het terreplein zijn in de hoeken de opritten naar de opstelplaatsen voor de kanonnen nog herkenbaar. Het werk is zo'n 320 meter lang en 120 meter diep. Op het terreplein kwam een klein wachthuis en bij de aansluiting met de Slaperdijk, de keelzijde, een stenen kruitmagazijn. Het Werk was bedoeld om de toegang tot de Groeperkade en de Slaperdijk, beide komkeringen in de Grebbelinie, en de damsluis in de Lunterse Beek te verdedigen. De Groeperkade is speciaal aangelegd om twee inundatiekommen te scheiden en de damsluis was essentieel om de gebieden te inunderen. De damsluis is uitgevoerd in metselwerk en aan de noordzijde van de damwand is een steen met de tekst “I.D./PUL en GLDE./STEEN/1766”. De damsluis heeft een doorstroomopening van 4 à 5 meter. Aan het einde van de 19e eeuw was het fort vervallen en de grachten waren dichtgegroeid. Met het naderen van de Tweede Wereldoorlog kreeg de Grebbelinie een prominente rol in de verdediging van Nederland. Het Werk aan de Daatselaar werd vanwege zijn vooruitgeschoven positie geen onderdeel van de Grebbelinie van 1940. Huidige situatie In de jaren tachtig werden enige herstelwerkzaamheden verricht. De sluis met brug werden gerestaureerd. In 2005 zijn er baggerwerkzaamheden gedaan en stroomt er weer water door de grachten. Staatsbosbeheer bracht in 2008 de wallen in oude staat terug en verder werden enkele bomen gekapt om dit cultuur-historisch erfgoed meer herkenbaar te maken. Het waterschap verbond de Lunterse Beek weer met de grachten, de een deel van de Groeperkade werd hersteld en natuurvriendelijke oevers zijn aangelegd inclusief een moerasachtig natuurgebied met poelen en watergangen.
Batterij aan de Schalmdijk

Batterij aan de Schalmdijk is een aarden vestingwerk van de Grebbelinie. Het werd in 1786 aangelegd in de buurt van het Fort aan de Buursteeg en de Linie van Juffrouwwijk. Het had als doel de vijand de toegang tot de Emminkhuizerberg te beletten. Geschiedenis Aanleg De verdediging van de Grebbelinie was gebaseerd op inundatie om de vijand op een afstand te houden. Het terrein ten noordnoordoosten van de Emminkhuizerberg lag echter hoger waardoor de inundatie verre van volledig was en dit veroorzaakte een zwakke plek in de linie. In 1786 werd ten westen van het Fort aan de Buursteeg een aarden redoute aangelegd. De redoute ligt op de plaats waar de Schalmdijk, de Juffrouwdijk en Slaperdijk bij elkaar komen. Met de dreiging van een Franse aanval werd in 1794 hier een houten wachthuis gebouwd. Verder kwam er een houwitser en twee kanonnen als bewapening. Toen de aanval kwam, werd er in de buurt van de redoute niet gevochten. De Fransen zagen het nut van de Grebbelinie in en versterkten deze. De redoute werd vergroot voor een batterij voor 8 à 10 kanonnen. Het kreeg de vorm van een rechthoek, grotendeels omringd door aarden wallen en volledig omringd door een natte gracht. De batterij is zo’n 130 meter lang en 70 meter breed. In de wallen waren opstelplaatsen voor kanonnen, de meeste waren gericht op het oostzuidoosten, maar ook een paar kanonnen konden naar het noordnoordoosten vuren om te verhinderen dat de vijand over de Schalmdijk zou oprukken. Er waren twee toegangen, een in het westen en in het zuidwesten. Na de aanleg van de linie van Juffrouwwijk in 1799 werd het een voorpost van deze linie. Tweede Wereldoorlog Met het naderen van de Tweede Wereldoorlog kreeg de Grebbelinie een prominente rol in de verdediging van Nederland. Diverse versterkingen werden hier aangebracht, er kwamen loopgraven, een opstelplaats voor een antitankkanon, een S3 kazemat en een koepelkazemat. Militairen van de 22e Regiment Infanterie, onder bevel van kapitein Van den Oever, werden hier gelegerd en zij kwamen op 13 mei 1940 onder vuur te liggen. Een soldaat, H. Buurman, die op de uitkijk stond, kwam hierbij om het leven. Een patrouille van vijf man slaagde er in een Duits mitrailleurnest uit te schakelen. Toen het bevel tot terugtrekken werd gegeven trok de meerderheid terug naar de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Alleen de bemanning van de kazematten bleef achter, zij volgden later en wisten ook ongezien de batterij te verlaten. Tijdens de oorlog is het staal van de koepelkazemat verwijderd en er resteert alleen nog het betonnen deel. Huidige situatie Op het terrein zijn de wallen nog enigszins te herkennen. Verder staat er een S3 kazemat, met het hoofdschietgat gericht op de Schalmdijk, en zijn de betonnen resten van een koepelkazemat te vinden. In het talud van de Schalmdijk liggen nog resten van een tankversperring. Op zo’n 300 meter ten zuidzuidwesten van de batterij ligt de Linie van Juffrouwwijk en op zo’n 600 meter naar het oostzuidoosten ligt het Fort aan de Buursteeg. Externe links YouTube Drone beelden Batterij aan de Schalmdijk (2m59s)
Belvedère (Arnhem)

De Belvedère in park Sonsbeek is een uitzichttoren in Park Sonsbeek in Arnhem. De belvedère werd in de 19e eeuw gebouwd in opdracht van baron H.J.C.J. van Heeckeren van Enghuizen. Baron van Heeckeren was in 1821 eigenaar van Park Sonsbeek geworden. Tussen 1824 en 1826 liet de baron als eigenaar van Sonsbeek de belvedère bouwen. Deze uitkijktoren was 24 meter hoog en bood uitzicht over de stad en de wijde omgeving. De toren staat boven op de 70 meter hoge Ruyterenberg, nabij De Ronde Weide in het park. De top van de 30 meter hoge toren is net zo hoog als de Arnhemse Sint-Eusebiuskerk, ongeveer 100 meter boven NAP. In 1954 werd de toren met 5,60 meter verhoogd om boven de kruinen van de steeds hoger geworden bomen uit te komen. De belvedère heeft een wenteltrap van 140 treden. De toren is alleen op zondagmiddag opengesteld voor publiek. Bij helder weer zijn Tiel, Nijmegen en het Duitse Emmerik te zien. Externe link 360-gradenfoto op Google Street View
Fort bij Herwijnen

Fort bij de Nieuwe Steeg, ook wel Fort bij Herwijnen bij Herwijnen in de Nederlandse provincie Gelderland is onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het werd gebouwd in 1878 aan de oostkant van Fort Asperen, ten zuiden van rivier de Linge. Het fort moest een stuk niet te inunderen land beschermen dat tegen de binnenzijde van de Lingedijk lag. Een andere taak was het ondersteunen van het Fort Asperen en de nabijgelegen wapenplaats. Gebouwen Het trapeziumvormige fortterrein is 9 hectare groot, met 7 bomvrije gebouwen en heeft op elke punt een bastion. Doordat het fort mogelijk van meerdere kanten belegerd kon worden werden twee bomvrije gebouwen gebouwd met de voorgevel naar elkaar toe geplaatst. Tussen deze gebouwen is een ruimte opengelaten van ongeveer vier meter. Door de geringe afstand maakten vijandelijke granaten weinig kans om de kazerne op deze zwakke plek te raken. De gebouwen zijn aan de oostzijde met elkaar verbonden. Vanuit de kazerne is het mogelijk om ondergronds in de aangrenzende gebouwen te komen. In het ene gebouw lag in de kelders munitie opgeslagen. Dit kon door een lift naar boven worden gebracht. Het andere gebouw was bedoeld voor het geschut. Dit gebouw A2 kon via een lange gebogen poterne worden bereikt. Op het terrein staan ook artillerieloods, wachtgebouwtje, een kazemat en groepsschuilplaatsen. De oorspronkelijke hoge wallen zijn later geëgaliseerd. Dat de remises diep lijken te liggen komt doordat het fortterrein zo hoog ligt. Om het fortterrein ligt een natte gracht, met aan de zuidkant een ijzeren brug met houten planken. GeoFort Het fort was tot 1963 in gebruik bij het ministerie van Defensie. In 2011 vond een grote renovatie plaats. Eigenaar Staatsbosbeheer en de exploitant GeoFort bieden sinds 2012 gezamenlijke activiteiten aan op het raakvlak van natuur, cartografie en navigatie. Fort bij de Nieuwe Steeg heet sindsdien GeoFort. Kinderen kunnen spelen in het 'intelligente' doolhof en de Vleermuisspeurtuin. Hier dient met behulp van echo de weg in het doolhof worden gevonden. Met GPS-opdrachten kan de omgeving worden verkend.
Marine Kustbatterij Heerenduin

De Marine Kustbatterij Heerenduin te IJmuiden in Nederland is een kustbatterij die in de Tweede Wereldoorlog door de Duitse bezetter is gebouwd als onderdeel van de Atlantikwall. Het bunkercomplex ligt ten zuiden van de zuidpier van IJmuiden en was met haar vier stukken 17cm-geschut onderdeel van de Festung IJmuiden. De batterij heette in het Duitse jargon: M.A.A. 4./201, de vierde batterij van de marine artillerie afdeling 201. De batterij bestaat uit vier geschutsbunkers type M272, drie munitiebunkers van het type Fl246 en het type 134. Centraal in de batterij ligt de commandobunker type M178. Museum De batterij is nog altijd aanwezig en vrij te bezoeken. Het Bunker Museum IJmuiden is gevestigd in enkele personeelsonderkomens van de batterij. Op de camping achter de batterij liggen nog vele andere personeelsbunkers. De bunkers op de camping zijn niet (vrij) te bezoeken. In het verlengde van batterij Heerenduin is batterij Olmen gelegen.
Berentheater (Diergaarde Blijdorp)

Het berentheater is onderdeel van Diergaarde Blijdorp, en kwam naar het ontwerp van architect Sybold van Ravesteyn tot stand in 1939-1941. Het gebouw is gesitueerd aan het zuideinde van de centrale as. Het werd gebouwd in functionalistische stijl, gecombineerd met neobarokke elementen. Het was van oudsher bedoeld om beren in onder te brengen en bestaat uit dierenverblijven met een terras ervoor. Aan weerszijden van de dierenverblijven bevinden zich dienstgebouwen. Het berentheater is een rijksmonument Omschrijving Het Berentheater beslaat een rechthoekige, doch iets halfrond gebogen plattegrond. In het midden bevindt zich het terras dat het bouwvolume aan de noordzijde onderbreekt. De contouren ervan zijn thans niet meer goed herkenbaar. Van oudsher was het verdiept gelegen betonnen terras aan de voorzijde omgeven door een betonnen borstwering. De zijkanten zijn nog te herkennen aan gestucte zijmuren die vanuit de achterwand naar voren steken. De zijmuren zijn golvend van vorm en worden vooraan beëindigd door een verdikking waarop van oorsprong een bolvormige bekroning aanwezig was. De gestucte achterwand van het theater is vrij gesloten en voorzien een wafelpatroon. In het midden is de ingang naar de verblijven opgenomen terwijl in de hoeken met de zijwanden hoge kolommen zijn opgetrokken in beton. De gebouwen achter en aan weerszijden van het terras zijn opgetrokken uit gele verblendsteen. Ze worden bekroond door een zadeldak dat deels met rode en deels met gesmoorde dakpannen is bekleed. Aan de kant van de tuin zijn de gevels blind. De verspringende, langgerekte gevel aan de zijde van het dienstterrein kent ter plaatse van het berenterras de oorspronkelijke opstand met een aantal originele rondlichten. De overige gevels zijn gewijzigd. Ter hoogte van de begane grond tonen ze schoon metselwerk en daarboven rabatdelen. De kopgevel aan de oostzijde kent een rechthoekig venster, terwijl de westelijke kopgevel blind is. Aan de westelijke kopgevel bevindt zich een in gele verblendsteen opgetrokken muur eindigend met een gemetselde hekpijler met daarop een natuurstenen kegel. Waardering Het Berentheater is van algemeen belang: het object heeft architectuur-historische waarde vanwege het materiaalgebruik, de toegepaste verhoudingen, de vormgeving en de verzorgde detaillering. als karakteristiek voorbeeld van multidisciplinaire kunsttoepassingen. het object heeft stedenbouwkundige en ensemblewaarde vanwege de functionele situering op de centrale as en vanwege de samenhang met andere complexonderdelen. het object heeft visueel-ruimtelijke waarde als beëindiging van de centrale as. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Diergaarde Blijdorp Diergaarde Blijdorp Sybold van Ravesteyn Externe links Berentheater
Giraffenhuis en theeschenkerij

Het giraffenhuis en de theeschenkerij is een dierenverblijf van Diergaarde Blijdorp en werd in 1939 gebouwd naar het ontwerp van Sybold van Ravesteyn in neobarokke/functionalistische stijl en is aangewezen als rijksmonument De gebouwen hebben als gevolg van veranderd functiegebruik hun oorspronkelijke indeling en afwerking grotendeels verloren. De vensters bezitten thans aluminiumprofielen in plaats van stalen roedenverdeling. Van oorsprong bevond zich tussen beide objecten een betegeld terras met een betonnen borstwering. Omschrijving Het Giraffenhuis en de theeschenkerij zijn gespiegeld aan elkaar tot stand gekomen en zijn vergelijkbaar qua opzet en afwerking. Ze kennen een rechthoekige, licht convex gebogen plattegrond. De paviljoens kennen telkens een hoofdvolume onder een zadeldak met een serreachtige aanbouw onder een plat dak aan de voorzijde en smalle aanbouw aan de achterzijde. Een colonnade van acht kolommen met een symmetrisch gebogen verloop verbindt de paviljoens met elkaar. In het midden boven de colonnade staat een geabstraheerde betonsculptuur met giraffen, ontworpen door de beeldhouwer L. Bolle. Het terras vóór de colonnade en tussen de paviljoens is later vernieuwd. De constructie van de paviljoens bestaat uit een betonnen skelet. Dit is bij de voor- en zijgevels dichtgezet met glazen puien op een gemetselde borstwering. De achtergevels zijn geheel opgetrokken uit gele verblendsteen. De hoofdvolumes worden bekroond door licht ingezwenkte zadeldaken die bekleed zijn met rode dakpannen. De lagere aanbouwen bezitten een plat dak. Het westelijke paviljoen, van oorsprong het giraffenhuis, bezit in het hoofdvolume de giraffenstal. In het serreachtige volume, waarvan de zijgevels zijn dichtgezet met metselwerk, was de publieksruimte gevestigd. In de uitbouw aan de achterzijde bevond zich een verwarmingsinstallatie. In het oostelijke paviljoen is de theeschenkerij ondergebracht, waarvan de keuken zich bevindt in de smalle uitbouw aan de achterzijde. Het paviljoen is gedeeltelijk onderkelderd. Intern waren beide gebouwen voorzien van dezelfde kolommen en verlichting. Waardering Het Giraffenhuis en de theeschenkerij zijn van algemeen belang: het object heeft architectuurhistorische waarde vanwege het materiaalgebruik, de toegepaste verhoudingen, de vormgeving en de verzorgde detaillering. als karakteristiek voorbeeld van multidisciplinaire kunsttoepassingen. het object heeft stedenbouwkundige en ensemblewaarde vanwege de functionele situering op de centrale as en vanwege de samenhang met andere complexonderdelen. het object heeft visueel-ruimtelijke waarde als dominant beeldbepalend onderdeel van het complex. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Diergaarde Blijdorp Diergaarde Blijdorp Sybold van Ravesteyn Externe links Giraffenhuis en de theeschenkerij
Voormalige speelgebouw

Het voormalige speelgebouw is een rijksmonument in Diergaarde Blijdorp en werd in 1939 gebouwd naar het ontwerp van Sybold van Ravesteyn. Het gebouw is gesitueerd tegen de oostelijke grens van het Diergaarde terrein, ten noorden van de oude hoofdingang. Oorspronkelijk fungeerde het hier als kinderspeelgebouwtje bij een speeltuin naast de hoofdingang. Het terrein van de speeltuin is ingericht als dierenverblijf. Het speelgebouw is wat gevelinvulling betreft op onderdelen gewijzigd. Architectuur Het gebouw is gebouwd op een rechthoekige, iets gebogen grondslag. Het volume is eenlaags en wordt bekroond door een met rode pannen gedekt zadeldak. De constructie bestaat uit een betonnen skelet. De wanden zijn ingevuld met gele verblendsteen tussen de uitstekende betonnen kolommen. De gevels bezitten verschillende soorten openingen met houten kozijnen. De lange gevels zijn daarbij voorzien van een strook bovenlichten onder de dakrand. De (gewijzigde) ingangspartij in de kopse noordgevel is aan weerszijden voorzien van kenmerkende naar binnen toe gebogen wanden en wordt verder gemarkeerd door een uitstekende betonnen latei. Waardering Het Voormalige speelgebouw met dienstwoning is van algemeen belang: het object heeft architectuurhistorische waarde vanwege het materiaalgebruik, de toegepaste verhoudingen, de vormgeving en de verzorgde detaillering. het object heeft stedenbouwkundige en ensemblewaarde vanwege de historisch-functionele situering aan de oostzijde van het diergaardeterrein en de samenhang met andere complexe onderdelen. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Diergaarde Blijdorp Diergaarde Blijdorp Sybold van Ravesteyn Externe link Voormalige speelgebouw
De winkel van Sinkel (Diergaarde Blijdorp)

De winkel van Sinkel is onderdeel van diergaarde Blijdorp en kwam naar het ontwerp van architect Sybold van Ravesteyn tot stand in 1939-1941. Het object was van oorsprong een verkooppunt van briefkaarten, snoep en souvenirs. Het winkeltje is gesitueerd aan de oostzijde van het diergaarde terrein, tussen de voormalige ingang en het roofdierengebouw op de centrale as. Het gebouw is vormgegeven in functionalistische stijl en voorzien van figuratieve decoraties. Het gebouw was als dierenverblijf in gebruik, waardoor de oorspronkelijke gedaante en afwerking aan het zicht is onttrokken. Architectuur De Winkel van Sinkel is gebouwd op cirkelvormige grondslag, kent een betonnen basis en wordt afgedekt door een plat dak. Niet meer zichtbaar, maar wel nog aanwezig, zijn vensters boven een betonnen borstwering en tussen halfronde, betonnen kolommen aan de noordzijde van het gebouw. Boven de vensters is een luifel opgenomen die de contouren van het gebouw volgt. De zuidelijke helft van het gebouw kent doorlopende kolommen waartussen betonnen gevelvlakken met ruitmotief en verschillende soorten gevelopeningen. De dakrand is verlevendigd met metalen aap-sculpturen en profil van de kunstenaar Pieter den Besten. Waardering De Winkel van Sinkel is van algemeen belang: het object heeft architectuurhistorische waarde vanwege het materiaalgebruik, de toegepaste verhoudingen, de vormgeving en de verzorgde detaillering; als karakteristiek voorbeeld van multidisciplinaire kunsttoepassingen. het object heeft stedenbouwkundige en ensemblewaarde vanwege de functionele situering op de oostelijke helft van het diergaarde terrein, de samenhang met andere complexe onderdelen en als tegenhanger van een cirkelvormig volume op de westelijke helft van het diergaarde terrein. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Diergaarde Blijdorp Diergaarde Blijdorp Sybold van Ravesteyn Externe link De winkel van Sinkel
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Philippine)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw te Philippine, gelegen aan Philipsplein 10. Geschiedenis Philippine kende een kerkgebouw aan de Gentsebreedstraat 1, gebouwd in 1862 naar ontwerp van P. Soffers. Deze werd in 1924 vervangen door een nieuw gebouw aan het Philipsplein, dat ontworpen werd door Hubert van Groenendael. De kerk aan de Gentsebreedstraat werd sindsdien gebruikt als patronaatsgebouw, waartoe de toren in 1929 werd verlaagd, en uiteindelijk kwam er een supermarkt in. De kerk aan het Philipsplein werd in 1944 door oorlogsgeweld verwoest. Huidige kerk Een nieuwe kerk verrees in 1954 naar ontwerp van Alphons Siebers en Wilhelm van Dael in de trant van de Bossche School. Het betreft een bakstenen koepelkerk met elementen erin die refereren aan de basilicastijl. Het gebouw heeft een aangebouwde, vierkante klokkentoren. Het ruime interieur wordt gekenmerkt door schoon metselwerk. In 1955 werd in de apsis een schildering aangebracht door Egbert Dekkers, die de tenhemelopneming van Maria verbeeldt. Ook de twee voorgaande kerken komen daar in beeld. Niel Steenbergen verzorgde veel beeldhouw- en houtsnijwerk en meubilair, zoals de preekstoel. De kerk werd in 2007 opgenomen op de Lijst-Plasterk van wederopbouwarchitectuur en in 2009 geklasseerd als rijksmonument. Op 24 november 2024 is in deze kerk de laatste kerkdienst gehouden.