NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Televisietoren Mierlo

De Televisietoren Mierlo is een toren met zendmast in het Noord-Brabantse Mierlo voor radio- en televisie-uitzendingen, dataopslag en (mobiele) telecommunicatie. De voormalige PTT/KPN-toren is tussen 1955 en 1957 gebouwd aan de rand van de Molenheide en bepaalt sindsdien het uitzicht van Mierlo. Op 1 juli 1955 werd gestart met de bouw van de 86 meter hoge (NAP: +22m) betonconstructie, waarvan ruim 82 meter boven het maaiveld staat. Met de ruim 40 meter lange zendmast werd de constructie ca. 123 meter hoog. De toren wordt sinds augustus 1956 gebruikt voor straalverbindingen. De tijdelijke televisiezender is op 17 juni 1957 in gebruik genomen. In Goes, Roosendaal en Loon op Zand zijn tussen 1955 en 1957 dezelfde type torens gebouwd. De toren is tegenwoordig eigendom van Cellnex. De toren is gebouwd om tv-uitzendingen vanuit Hilversum door te stralen naar de televisietoren in Roermond. Vanwege de kromming van de aarde was deze zogenaamde relaypost nodig. Vanaf de jaren zestig werden ook telefoongesprekken via paraboolantennes boven in de toren naar andere ontvangstpunten van de toenmalige PTT doorgestuurd. Met de komst van glasvezel is deze functie verloren gegaan. De toren wordt ook gebruikt voor het uitzenden van FM-radio. Volgens gegevens van de Nozema en het Agentschap Telecom is sinds 1971 de semafoon-antenne op 117 meter het hoogste punt. FM-radio Anno 2022 worden de volgende zenders doorgegeven: (het getal eraan voorafgaand is de FM-frequentie): 87.6 - Omroep Brabant 88.6 - BNR Nieuwsradio 92.3 - NPO Radio 2 94.9 - 100% NL 97.1 - NPO 3FM 97.7 - Radio 10 99.4 - Radio Veronica 101.6 - Sky Radio 104.6 - NPO Radio 1 Zie ook Geschiedenis van de Nederlandse televisie Lijst van omroepzendmasten in Nederland
Groot Kruisstede

Groot Kruisstede of Groote Kruisstee, vroeger kortweg Kruisstee genoemd, is een boerderij ten zuidwesten van Usquert in de Nederlandse provincie Groningen. De boerderij was vroeger mogelijk een steenhuis en ging in 1474 als voorwerk samen met de rest van de proosdij Usquert over in handen van het Rottumse klooster Juliana. De huidige boerderij heeft een 16e-eeuws voorhuis en is nog deels omgracht. Sage Volgens een sage heeft deze boerenplaats zijn naam op de volgende manier gekregen: Lang geleden, toen er nog geen dijken waren, zag iemand op zondag op het wad twee enorme zwanen zwemmen. Ze hadden een donker ding bij zich, dat ze tussen zich in vooruitduwden. Toen ze aan land kwamen, bleek het een houten kruis te zijn. De zwanen vlogen weg en de mensen overlegden wat ze moesten doen. Ze wilden op het punt een kerk bouwen, maar daar op de rand van de kwelder kon dat niet. Toen hebben ze het kruis laten verslepen door twee witte ossen. Die gingen er al even voorzichtig mee om als de zwanen. De ossen kenden het pad en hielden pas stil voor het klooster Wijtwerd. Zo is het kruis in het klooster gekomen en de plek waar de zwanen aan land kwamen was Kruisstee, waar later de boerderij is gekomen.
Sint-Laurentiuskerk (Ginneken)

Sint-Laurentiuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Ginnekenweg 333 in het voorheen zelfstandige dorp Ginneken, dat tegenwoordig een wijk is in het zuiden van Breda. De kerk hoort bij de Parochie van de Heilige Familie. Het is een kruiskerk in neogotische stijl en werd ontworpen door de architecten Joseph Cuypers en Jan Stuyt. De kerk werd gebouwd in 1902 en is sinds 1978 een Rijksmonument. De lengte is 50,6 meter, de breedte 30,3 meter. De vieringtoren is 60,6 meter hoog en heeft een achtkantige spits. De façade is bovenaan versierd met beelden van Sint-Laurentius, Romanus en Hippolytus. Boven de ingang is een tegeltableau te zien. Rechts naast de kerk ligt het voormalige kloosterhuis Sint-Franciscus met bijbehorende school. Links, op Ginnekenweg 331 bevindt zich een pastorie, ontmoetingscentrum en secretariaat, ontworpen door Jan de Lint. Interieur Links van de ingang bevindt zich de doopkapel met wand- en plafondschilderingen uit 1955 gemaakt door de kunstschilder R. Peskovsky. In het midden staat het doopvont. In de kerk bevinden zich diverse ramen van gebrandschilderd glas. Het orgel is uit 1939 van de firma F.A. Verschueren te Heythuysen en komt uit de Heilig Hartkerk. Er zijn vier voormalige kapellen, de Heilig Hartkapel, Mariakapel, St. Laurentiuskapel en Heilig Familiekapel waar tegenwoordig diverse beelden staan. Het koor is zevenzijdig met er boven vijf glas-in-loodramen met voorstellingen van de Annunciatie en Eva en de slang, Geboorte van Christus en Aärons staf, Laatste Avondmaal en Melchisedech, Kruisiging en de Koperen Slang en Verrijzenis en Jonas uit de walvis. Galerij Externe links R.K. Parochie van de Heilige Familie: Breda - Bavel - Ulvenhout Zie ook Gelijkvormig kerkontwerp van dezelfde architect: Sint-Urbanuskerk te Nes aan de Amstel.
Verzorgingsplaats De Kraaienberg

Verzorgingsplaats De Kraaienberg is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A28 Utrecht-Groningen tussen afritten 15 en 16 nabij 't Harde. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats De Haere. De naam Kraaienberg komt van een bos- en heidegebied in de directe omgeving. Ook de parkeerplaats was tot begin 2006 zeer bosrijk. Hierdoor werd het een zeer populaire ontmoetingsplaats voor homo's. De overlast die dit veroorzaakte (gebruikte condooms, etc.) deed Rijkswaterstaat echter besluiten de parkeerplaats helemaal kaal te snoeien en te kappen, in de hoop dat het hierdoor een minder aantrekkelijke plaats zou worden voor deze ontmoetingen en op deze manier de overlast zou worden beperkt.
Keilehaven

De Keilehaven is vooroorlogse industriehaven in Nieuw-Mathenesse in Rotterdam-West. De Keilehaven, ontworpen "in den trant van de Persoons- en Nassauhaven", is gegraven tussen 1912 en 1914 en was 750 meter lang en met 50 meter relatief smal. Rond de Keilehaven waren diverse opslagplaatsen en fabrieken gevestigd, waaronder de Gemeentelijke Gasfabriek van Rotterdam. De opslagplaatsen stonden met name aan de zuidkant van de Keilehaven. De zeezijdige aan- en afvoer van koopmansgoederen vond aan de andere kant van de Keilestraat via de Lekhaven plaats. De Keilehaven was daarvoor te ondiep, -3 m NAP. Aan de zuidzijde staat nog het industrieel monument Katoenveem uit 1919 van J.J. Kanters. Een ander groot pand, van Thomsen's Havenbedrijf, dat Keilepand heette, is in oktober 1951 bijna geheel afgebrand. Het werd aangepast aan de eisen van de tijd weer in oude glorie hersteld. Het zou nu in aanmerking komen om tot gemeentelijk monument te worden verheven. Het oostelijk deel van de Keilehaven is in 1994-1995 gedempt. De Keilehaven wordt tegenwoordig nog gebruikt om koelwater van de elektriciteitscentrale aan de Galileistraat te lozen. Ook is er een overslagstation van AVR (eerder: Roteb) gevestigd: het huisvuil van de rechter Maasoever wordt hier overgeslagen op schepen en naar de vuilverbranding aan de Maashaven verscheept. De Keilehaven is vernoemd naar de voormalige Keilepolder, waarin ze ligt.
Maaslandcollege

Het Maaslandcollege is een middelbare school in de Nederlandse plaats Oss. De school biedt onderwijs op vmbo-t-, havo- vwo-niveau en tweetalig onderwijs en valt onder het bestuur van de vereniging Ons Middelbaar Onderwijs (OMO). Geschiedenis In 1947 stichtten de Zusters van Liefde uit Tilburg aan de Vianenstraat de middelbare meisjesschool (mms) Regina Mundi. In 1952 droegen de Zusters het bestuur van de school over aan vereniging Ons Middelbaar Onderwijs. De huidige naam Maaslandcollege werd geïntroduceerd bij het begin van het schooljaar 1967-1968. Op hetzelfde moment veranderde de school, als eerste in de regio, in een scholengemeenschap voor havo en vwo. In 1990 fuseerde het Maaslandcollege met mavo De Pelgrim. In 1996 werd een tweetalig vwo ingevoerd, in het schooljaar 2005-2006 werd het tweetalig havo toegevoegd en met ingang van het schooljaar 2017-2018 ook tweetalig mavo. Leerlingen die de tweetalige onderbouw met succes afronden, kunnen in de bovenbouw het International Baccalaureate-programma (kortweg IB) volgen. Organisatie De directie van het Maaslandcollege bestaat uit de rector en een conrector. De school telt zes afdelingsleiders. Externe link Officiële website
Burcht van Berlage

De Burcht van Berlage is het oudste vakbondsgebouw van Nederland. Het is ontworpen door Hendrik Petrus Berlage in opdracht van de Algemene Nederlandse Diamantbewerkersbond (ANDB) in 1899-1900. Het werd gebouwd in de tuin van de Plantage Schouwburg aan de toenmalige Plantage Franschenlaan (later Henri Polaklaan) 9 in Amsterdam, vlak bij Artis. Vanaf 1991 was een aantal jaren het Vakbondsmuseum in de Burcht gevestigd. Vóór de restauratie van 2008 is het merendeel van de collectie van het museum overgedragen aan het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis. Sinds 2011 is een onderzoeks- en documentatiecentrum van de Nederlandse vakbeweging in het gebouw gevestigd. De ANDB ontwikkelde zich onder het voorzitterschap van Henri Polak tot de eerste 'moderne' vakbond van Nederland. Met het gebouw wilde Polak een monument voor de arbeidersbeweging tot stand brengen. In 1899 kreeg Berlage de opdracht het pand te ontwerpen. Hiervoor werkte hij samen met Richard Roland Holst die de muurschilderingen voor zijn rekening nam. Zo beeldde Roland Holst in de bestuurskamer in een drieluik de gewenste evenwichtige dagindeling voor de arbeiders uit: de Krachtige Uren van de Arbeid, de Zachte Uren van de Ontspanning en de Diepe Uren van de Slaap. Ook werkten andere kunstenaars mee in een kunststroming die gemeenschapskunst wordt genoemd. Zo hangen in het monumentale trappenhuis lampen uit 1919 van Jan Eisenloeffel. Bijzonder detail is dat Berlage zijn beursgebouw en de Burcht praktisch tegelijkertijd bouwde. Ook Roland Holst en de beeldhouwer Lambertus Zijl hebben in en aan beide gebouwen werk gemaakt. Externe links Website van de Burcht, Wetenschappelijk bureau voor de vakbeweging Amsterdam.nl: Burcht van Berlage
De Windotter

De Windotter is de naam van de ronde stenen wal- en stellingmolen die in 1732 in IJsselstein, provincie Utrecht, is gebouwd. De molen staat op de zuidwestzijde van de stadswal van IJsselstein. De molen was van oorsprong een dwangmolen, een molen waar de boeren uit de omgeving verplicht waren hun graan te laten malen. Tevens werd er met het maal- of scheploon belasting geheven. In 1881 werd in een bijgebouw een stoommachine geplaatst, om ook bij windstil weer toch te kunnen malen. De hoogte van de stelling (balie, galerij of gaanderij) van de Windotter bedraagt 6,7 meter. De molen heeft een gevlucht van 26 meter. De Windotter is een van de grootste korenmolens van Nederland. De laatste molenaar, B. van Woerden, verkocht de molen in 1918. Gedeeltelijke sloop van kap, gaande werk en wiekenkruis (het gevlucht) volgde. Tot 1978 werd de molen gebruikt als woning en opslag van brandstoffen. Gemeente IJsselstein kocht in 1984 het restant en liet vervolgens de molen restaureren (1987). Sindsdien is de Windotter, eigendom van de Stichting 's-Herenkorenmolen te IJsselstein, volledig in bedrijf. De molen draait zeker vijf dagen per week, waardoor er volop gelegenheid is voor bezichtiging door bijv. individuele toeristen en groepen, zoals schoolklassen. De producten van de Windotter worden afgenomen door bakkers, restaurants, groothandels en thuisbakkers. Naast de molenwinkel is er de theekoepel. Deze is tot een aantal van 10 personen voor allerlei gelegenheden te reserveren. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in IJsselstein
Heilig Hart van Jezuskerk (Zwijndrecht)

De Heilig Hart van Jezuskerk is een kerkgebouw aan de Burgemeester de Bruïnelaan 76 in de Nederlandse plaats Zwijndrecht (Zuid-Holland). De kerk werd van 1927 tot 1928 gebouwd. Architect H.P.J. de Vries ontwierp voor de Rooms-Katholieke Kerk een zaalkerk met pastorie in traditionalistische stijl. Het schip van de kerk heeft zeven traveeën met rondboogvensters. Iets terugwijkend staat aan de rechterzijde van de kerk, tegen de zuidgevel, een klokkentoren met tentdak. Toren en kerk vormen een ensemble met enkele bijgebouwen, die het geheel verbinden met de pastorie. Het kerkgebouw en de geloofsgemeenschap maken sinds 2012 deel uit van de parochie Heilige Theresia van Ávila. Bron Zwijndrecht.net - Heilig Hart van Jezus Reliwiki - Zwijndrecht, Heilig Hart van Jezus
De Hoop (Zoetermeer)

De Hoop is een ronde stenen stellingmolen uit 1897 in het Zuid-Hollandse Zoetermeer. De Hoop werd gebouwd ter vervanging van een eerdere "wind- en stoomkorenmolen, tevens pelmolen" van Bastiaan Hoogenboezem op dezelfde plek, die in de vroege ochtend van 16 januari 1897 uitbrandde. Vermoedelijk was dit een achtkantige houten molen. In 1936 is het gaande werk uit de molen gesloopt en sindsdien was De Hoop uitsluitend in gebruik als graansilo. Na een ingrijpende restauratie die duurde van 1983 t/m 1986 was de molen weer maalvaardig. Sindsdien wordt wekelijks in de molen op ambachtelijke wijze graan gemalen. In mei 2025 werden nieuwe wieken geplaatst. Dit werd gefinancierd met een combinatie van subsidie, donaties en de verkoop van molencertificaten. Zo'n certificaat gaf recht op een stukje van de orde wieken. Op zaterdag is de molenwinkel geopend en worden er allerlei bakbenodigdheden verkocht. De meeste hiervan zijn in de molen geproduceerd. Eigenschappen De romp van De Hoop is geheel gepleisterd en wit geschilderd. De kap is gedekt met losanges. De wieken hebben een vlucht van 24 - 24,20 meter. Eigenaar van de molen is de Stichting Molen De Hoop. Er zijn verschillende vrijwillige molenaars. De molen is te vinden aan de Eerste Stationsstraat 37a. Referenties Externe links Website
Boterwaag (Nijmegen)

De Boterwaag is een 17e-eeuws waaggebouw in Nijmegen, gelegen aan de Grote Markt. Geschiedenis Het is gebouwd rond 1612-1613, naar een ontwerp van Cornelis Janssen van Delft. Het verving een eerder, eenvoudiger gebouw op dezelfde plek. De renaissancevormen tonen verwantschap met de stijl van Hendrick de Keyser. Het gebouw werd in 1886 gerestaureerd door Jan Jacob Weve, waarbij een galerij die in 1756 aan de voorgevel was toegevoegd weer werd verwijderd en vervangen door de huidige tweezijdige bordestrap. Het gebouw is over het algemeen altijd multifunctioneel geweest. De stadswaag was gehuisvest aan de rechterzijde (westzijde) van het gebouw. Op de begane grond was een vleeshal, met poorten waardoor wagens en karren in konden rijden en binnenin drie kruisribgewelven op pilaren. Tijdelijk waren er in het gebouw ook enkele woningen ingericht. Tot 1885 zetelde de militaire hoofdwacht van Nijmegen op de bovenverdieping. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Nijmegen
Joodse begraafplaats (IJsselmuiden)

De Joodse begraafplaats te IJsselmuiden in Overijssel dateert uit 1829 toen de begraafplaats voor de Joodse inwoners van Kampen werd verplaatst van Kampen naar IJsselmuiden, aan de andere zijde van de IJssel. Geschiedenis Al in de 14e eeuw woonden er Joden in de stad Kampen. Het was daarmee de oudste Joodse gemeenschap in de provincie. Na de komst van Portugese Joden in de 17e eeuw vestigden zich in de 18e eeuw ook Hoogduitse Joden in Kampen. In 1764 werd in Kampen de eerste begraafplaats voor Joden in gebruik genomen. Deze begraafplaats nabij de Venepoort heeft meer dan vijftig jaar dienstgedaan. In 1829 werd besloten om een nieuwe begraafplaats in te richten aan de overzijde van de IJssel, in IJsselmuiden. De oude begraafplaats in Kampen werd gesloten. In 1843 werd een aantal graven overgebracht naar een terrein, dat aan de overkant van de oude begraafplaats was gelegen. Uiteindelijk werden ook deze graven in 1947 overgebracht naar de nieuwe begraafplaats in IJsselmuiden. In het totaal bevat de Joodse begraafplaats van IJsselmuiden 250 grafstenen. In 1985 werd de begraafplaats door een steenhouwer uit Kampen gerestaureerd. De gemeente Kampen heeft zich verplicht om gedurende 100 jaar de Joodse begraafplaats te onderhouden. Het toegangshek naar de begraafplaats vermeldt de volgende tekst: "Merk dit wel op, O wereldling, O gij uit stof gevormde, bekeer u en wordt hemeling tot Hem die u eens vormde. Bekeer u daar het is nog tijd, eer gij weer stof geworden zijt". Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Sint-Cunerakerk (Nibbixwoud)

De Sint-Cunerakerk is een rooms-katholieke kerk in de Noord-Hollandse plaats Nibbixwoud, ontworpen door de architect A.C. Bleijs in 1874 en geconsacreerd in 1878. Op 12 augustus 2002 werd de neogotische kerk grotendeels door brand verwoest. De monumentale houten kap werd hersteld naar de oorspronkelijke tekeningen. Ook de in 1877 gebouwde pastorie naast de kerk is van de hand van Bleijs.
SV Langeberg

SV Langeberg is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Brunssum in Limburg, opgericht in 1949. Het eerste elftal speelt in de Derde klasse zondag (2024/25). De club speelt op Sportpark In de Struiken in Brunssum. Historie Directe aanleiding tot het ontstaan van de RK Sportvereniging Langeberg was de fusie van de voetbalclub Rumpen met Limburgia. De resulterende fusieclub zat zo ruim in de spelers dat een vrij groot aantal van hen nog nauwelijks werd opgesteld in een elftal, wat leidde tot onvrede. Bij kapper Theelen (op de Langeberglaan) werd hierover door klanten geregeld gemopperd, maar bij mopperen bleef het niet, al snel groeide het idee van een eigen club. Deze kreeg in de eerste fase vorm onder de naam “Voetbalclub Akerstraat”. De eerste vergaderingen werden gehouden in café Cornelissen, op de plaats waar nu restaurant Mostar te vinden is. Vanuit “Voetbalclub Akerstraat” kwamen er suggesties om in K.N.V.B.-verband te gaan voetballen en op 2 oktober 1949 kreeg de club een bondsnummer. Vanaf dat moment ging de club verder onder de naam RK Sportvereniging Langeberg. Tijdens het seizoen 1950/1951 werd voor het eerst deelgenomen aan de competitie en wel in de 2e klasse afdeling Limburg. Pas in seizoen 1963/1964 (de vereniging bestond reeds 15 jaar) vond de eerste degradatie plaats. De club bleef een trouwe klant in de derde en vierde klasse. Overzicht hoofdtrainers Overzicht bestuur Competitieresultaten 1957–2018 Externe link Officiële website
Balijbrug

De Balij- of Westergobrug is een stalen fiets- en voetgangersbrug over A12 in Zoetermeer. Hij is genoemd naar het nabijgelegen natuurgebied De Balij. In de architectuur van de brug is het krachtenverloop van de constructie te zien. De hoofdconstructie is aan de ene kant onder het dek en aan de andere kant boven het dek en volgt hiermee precies het momentenverloop van de brug (ligger op drie steunpunten). De brug is in 2005 in een geheel op zijn plaats geschoven.
Loetbos

Het Loetbos is een vanaf de jaren 1980 aangelegd recreatie- en natuurbos in de gemeente Krimpenerwaard in Zuid-Holland. Het ligt over een lengte van zeven kilometer tussen de provinciale weg 210 van Krimpen aan den IJssel naar Schoonhoven en het veenriviertje de Loet. Het ongeveer 185 hectare grote bos is eigendom van Groenalliantie Midden-Holland en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Natuurbeheer Het gebied is door de jaren heen gebruikt als proeftuin voor natuurbeheer. De oude verkaveling werd in stand gehouden. De beplanting bestaat uit inheemse boomsoorten die zich thuis voelen in het laagveengebied. Er staan onder andere verschillende wilgensoorten, elzen en populieren. Er zijn moerasjes en poeltjes aangelegd, er wordt bosbegrazing toegepast en weilandjes zijn van hun vermeste toplaag ontdaan. Helofytenfilters zorgen op natuurlijke wijze voor verbetering van de waterkwaliteit. Een deel van het Loetbos is aangewezen als rustgebied. Terwijl de flora van vochtige gebieden in de omliggende landbouwgebieden door het intensieve gebruik grotendeels is verdwenen, gedijen hier rietorchis, zonnedauw, zuring en koekoeksbloem, moerasspirea, hop, gele lis en valeriaan. Ook vogelsoorten als zwartkop, tuinfluiter, grote bonte specht en allerlei watervogels voelen zich er thuis. De blauwe reiger heeft hier twee broedkolonies. Sinds 2019 heeft de bever hier een burcht. Recreatie De centrale entree ligt bij de rotonde Lekkerkerk. Daar zijn parkeerplaatsen en een Toeristisch Overstappunt (TOP), het startpunt voor wandel- en fietstochten. Verder liggen in die omgeving een restaurant en de Hendrikshoeve. Bij de Hendrikshoeve zijn kano’s te huur voor een tocht over het riviertje de Loet of op het kanonetwerk van de Krimpenerwaard. Dit is tevens het begin- en eindpunt van een aantrekkelijke kanoroute van 15 kilometer zonder overstapplaatsen. Verder in het entreegebied is een overdekte picknickplaats met de naam Hoedje van Loetje en zijn er toiletvoorzieningen. De overdekte picknickplaats heeft een dakbedekking van sedum. In het speelbos achter de Hendrikshoeve staat sinds 2019 een gigantische mol waar kinderen op kunnen spelen. Het kunstwerk meet 2,70 meter hoog en 3 meter breed en weegt 800 kilogram. De Mol is geplaatst als onderdeel van het programma 'Kwaliteitsimpuls Groenalliantie Midden-Holland'. Sinds oktober 2024 staat er een uitkijktoren dicht bij het meest noordelijke punt aan de grens tussen het Loetbos en de naastgelegen weilanden. Deze toren biedt een panoramisch uitzicht over de omgeving. Het is een stalen toren met een houten ‘kraaiennest’. Fotogalerij Zie ook De Loet
St. Walfriduskerk

St. Walfridus kerk is a church in Bedum, Netherlands, dedicated to Saint Walfridus. The church was founded in 1050. Background When Bedum became a place of pilgrimage because of the graves of martyrs Walfridus and Radfridus two churches were built, originally in wood; later, as stone and brick churches with improvements to the St Walfridus church into the 16th century because of its regional significance as a pilgrimage church. Of the chapel of Radfridus nothing remains above the ground, and the St. Walfridus church did not survive in good state either due to a downturn in pilgrimages after the 16th century. Building detail In ca. 1050 work started on a three-aisled cruciform basilica in Romanesque style, which was completed in the 12th century. Of this church only the tower remains. Traces of arches indicate that this tower originally was part of a reduced westwork, with spaces flanking the tower on both sides. These were demolished soon after. The tower leans forward, more than any other tower in the country. It is argued that the tower leans more than the Leaning Tower of Pisa, due to restoration at the latter site. Of the original nave only a few pillars and a small piece of wall have survived. In ca. 1484 the church was enlarged into a two-aisled hall-church. The southern side-aisle was replaced by a new one in Gothic style which was of the same height and width as the nave. The southern transept-arm was renewed in the same style and completely integrated in the side-aisle. On the northern side either a lower side-aisle or a series of chapels was added. An incomplete transept-arm is still recognizable. In the first decades of the 16th century a new Gothic choir with an ambulatory was built, fit for the church's use by a chapter, which was demolished by the Protestants in ca. 1600. In about the same period the walls of the northern transept-arm were lowered and partly rebuilt. Later the complete northern wall was renewed. The sagging of the tower has been a problem for a long time. In the 17th century buttresses were added, which already needed replacing in ca. 1800 and were again demolished in the 1850s. During a restoration in 1953-1958 a more permanent solution was found by adding an underground counter-weight. The same restoration resulted in the lozenge roof of the tower, which replaced a flat roof that had covered the tower ever since a fire destroyed the spire in 1911. Notes References St Walfridus, Meertens Institute, KNAW (Royal Netherlands Institute of Arts and Sciences), (article link translation from Dutch) accessed 30 August 2008 History of the church (Dutch)