NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fort Zuidwijkermeer

Het Fort Zuidwijkermeer ligt aan de noordoever van het Noordzeekanaal. Het ligt een paar kilometer ten oosten van het Fort bij Velsen en is onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Ligging en functie Bij de aanleg van het Noordzeekanaal werden grote delen van het IJ, ten noorden en ten zuiden van het kanaal, ingepolderd. Het meest westelijke deel, Wijkermeer, had vruchtbare kleigrond en was geschikt voor landbouw en veeteelt. Binnen de stelling moest voedsel worden verbouwd en besloten werd alleen het westelijk deel van de polder te inunderen. Hiervoor werd een lange dijk, de Liniewal Aagtendijk–Zuidwijkermeer, aangelegd die van noord naar zuid loopt. Het fort ligt nu bijna tegen het Noordzeekanaal aan. Het kanaal is sinds de aanleg een aantal malen verbreed waardoor een nevenbatterij ten zuiden van het fort is verdwenen. Het is gebouwd op zware klei waardoor er niet geheid hoefde te worden. Het fort model A kwam gereed in 1903 en had tot doel de verdediging van het acces gevormd door het Noordzeekanaal met de daarlangs lopende dijken. Bijzonderheden Bijzonder aan dit fort is dat zich onder beide keelkazematten kelders bevinden. Deze kelders zijn bekleed met geglazuurde tegels en werden gebruikt voor het opslag van vlees. Over het Noordzeekanaal werd het vlees aangevoerd en vanuit dit fort naar andere forten gebracht. De drinkwaterreservoirs liggen, net als bij Fort bij Vijfhuizen, buiten het fort onder een aarden dekking. De kanonnen in de kazematten aan de keelzijde bestreken het voorterrein van de nabijgelegen forten Fort aan de St. Aagtendijk en Fort benoorden Spaarndam. Tussen dit fort en het noordelijker gelegen Fort aan de St. Aagtendijk loopt de liniewal. De wal diende als inundatiekering en hierachter liep een weg waarover troepen en materieel ongezien verplaatst konden worden. Voor het fort ligt de houten kringenwetboerderij De Eersteling, die in geval van oorlogsdreiging direct uit het schootsveld kon worden verwijderd. Herbestemming Na de Tweede Wereldoorlog en tot de tachtiger jaren werd het fort gebruikt als magazijn voor springstoffen voor het Nederlandse leger. Het fort is thans natuurgebied en wordt beheerd door Landschap Noord-Holland. In het fort lag een deel van de collectie van het EYE Film Instituut Nederland. Deze films moeten koel en in relatief vochtige ruimten worden opgeslagen. De stalen deuren zijn verwijderd en de ramen zijn dichtgemetseld. Vanwege de gevoeligheid van het filmmateriaal was het fort niet toegankelijk voor publiek. Na het vertrek van de films is in 2017 gestart met restauratiewerkzaamheden. Het fort wordt geschikt gemaakt voor de opslag van kaas. De hoge luchtvochtigheid en een constante lage temperatuur maken het geschikt om kazen te rijpen en op te slaan. In 2019 begonnen de aanpassingen en vanaf 2021 is het fort als zodanig in gebruik. Externe links Stelling van Amsterdam – een stadsmuur van water Fort Zuidwijkermeer Landschap Noord-Holland Fort Zuidwijkermeer Kaasfort Amsterdam Galerij
De Kerf

De Kerf is een inham in de Schoorlse Duinen bij Schoorl aan Zee, tussen Schoorl en Bergen aan Zee in de gemeente Bergen, waar zeewater bij hoogtij de duinen in kan stromen. Algemeen De Kerf werd na een periode van overleg in 1997 in de eerste duinenrij gegraven. Hierdoor ontstond een gat waar, naast het zeewater, ook het kalkrijke strandzand de kalkarme duinen in kan stuiven. Hierdoor werd het water in de "Parnassiavallei" brak en kwam er ruimte voor allerlei organismen die door het strakke voorgaande beheer steeds zeldzamer waren geworden. Ruim tien jaar na het graven van het gat is door duinvorming de breedte van het gat tot zeker de helft gereduceerd en de drempel is ook meters hoger geworden. Overstromen en inwaaien van zeewater komt weinig meer voor. Ecologische betekenis Soorten die bekend zijn van de kwelders als de gelobde melde, strandbiet en het zilt torkruid komen hier nu voor. Veel rode lijst soorten krijgen hier een plaats. Natuurontwikkeling De Kerf is een voorloper gebleken van natuurontwikkeling langs de kust. Door het succes dat dit project heeft, zijn er nu diverse andere projecten waar de lessen die geleerd zijn in praktijk gebracht worden. Planten Er zijn verschillende soorten planten en ook beschermde soorten, waardoor je niet overal mag lopen.
Stationspostgebouw (Den Haag)

Het Stationspostgebouw in Den Haag nabij station Hollands Spoor bestaat uit twee vleugels, het voormalige postsorteercentrum en expeditieknooppunt en het voormalige stationspostkantoor met kantoorgedeelte. Het gebouw is ontworpen door de architect Gustav Cornelis Bremer en is gebouwd tussen 1940 en 1949. Het heeft de status van rijksmonument en valt onder het functionalisme. De gevel wordt verrijkt door de beelden van Hildo Krop. Het gebouw telde 8 étages in het kantoorgedeelte aan de Rijswijkseweg. De vier étages aan de Waldorpstraat, waar de postverwerking plaatsvond, vormden in feite één "machtige machine". Na ingebruikname tot midden jaren vijftig moet deze vleugel een van de modernste en meest gemechaniseerde postsorteercentra in de wereld zijn geweest. Nadat het geruime tijd leeg heeft gestaan wordt het Stationspostgebouw herontwikkeld door "LIFE MAKES SENS" (LMS) naar het ontwerp van KCAP. Sinds 2021 huurt PostNL - de erfopvolger van de oorspronkelijke eigenaar PTT Post - een deel van het kantoorgebouw als hoofdkantoor. Chronologie 1939 Voor de oorlog wordt besloten om een nieuw hoofdpostkantoor bij een van de stations Staatsspoor of Hollands Spoor te bouwen. Na verwerving van een stuk grond bij dat laatste station kan een ontwerp gemaakt worden. Eind 1939 wordt de bouw aanbesteed. 1940 Op 1 februari begint de bouw, maar die wordt in juli 1942 tot hervatting - al in mei 1945 - stilgelegd. 1949 Op 2 december wordt het gebouw opgeleverd. 1950 Vanaf 5 oktober wordt het gebouw geleidelijk in gebruik genomen. 1953 Op 21 november is het gehele gebouw officieel volledig in gebruik. 1982 De gevel aan de Rijswijksweg moet hersteld worden na vallende brokstukken. 1987 Uitbreiding van het expeditieknoopunt met een nieuwe vleugel in bijpassende vorm. 1997 Nadat PTT Post besloten heeft om het postvervoer per trein te beëindigen, wordt KPN Vastgoed belast met de verkoop van het gebouw. Gezocht wordt naar een herbestemming. 2019 PostNL besluit om het hoofdkantoor aan de Prinses Beatrixlaan en het hoofdkantoor van de pakketpost uit Hoofddorp samen te voegen en in 2021 naar het Stationspostgebouw te verhuizen. Een andere huurder is de Belgische werkplekverhuurder Fosbury & Sons. Daarmee is de herbestemming van het complete complex als kantoorgebouw een feit en kan de verbouwing op 20 december beginnen. Externe verwijzingen Architectuur.org Stationspostgebouw: "In 1987-1990 is naar ontwerp van Rob Ligtvoet van Kraaijvanger Urbis een uitbreiding gerealiseerd." Archiwijzer Stationspostgebouw Rijswijkseweg 13-21, Waldorpstraat 1-15 Den Haag] Verlaten Spoor - Reportage Jan de Wandelaar: De herontwikkeling van het Stationspostgebouw Waldorpstraat in het HS Kwartier deel 1 en deel 2 De lucht in, maar op straat gebeurt het - 2021-01-17 Herman Rosenberg. Artikel over het hele project waarvan de herbestemming van het Stationspostgebouw als eerste gerealiseerd is.
American Protestant Church (Den Haag)

Die American Protestant Church ist ein evangelisches Kirchengebäude in Den Haag in der Provinz Zuid-Holland in den Niederlanden. Die Kirche entstand ursprünglich als protestantischer Pavillon für die Weltausstellung Expo 58 in Brüssel im Jahr 1958 und ist seit dem Jahr 2015 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Das ursprünglich als protestantischer Pavillon für die Weltausstellung 1958 in Brüssel errichtete Kirchengebäude wurde nach Plänen des Schweizer Architekten Paul Calame-Rosset errichtet. Die Idee, einen Ausstellungsraum mit religiöser Atmosphäre für die Weltausstellung zu schaffen, stammte vom niederländischen Pfarrer Pieter Fagel. Der Pavillon sollte es ermöglichen, den protestantischen Glauben in all seinen Facetten zu präsentieren. Unter anderem fanden dort Gottesdienste für die Besucher der Weltausstellung statt, die auch von außen verfolgt werden konnten. Zu diesem Zweck wurden breite Durchgänge geschaffen, und die Wände des Kirchensaals bestanden größtenteils aus Plexiglas. Nach der Weltausstellung wurde das Fertigbauwerk in Brüssel eingelagert. Der Amerikanische Frauenclub in Den Haag sammelte weltweit Spenden in Höhe von 218.000 US-Dollar, um das Gebäude für die Stadt Den Haag zu erwerben. Mit Unterstützung der Stadtverwaltung wurde ein Grundstück im Stadtteil Benoordenhout gekauft. Das demontierte Gebäude wurde per Ponton nach Den Haag transportiert. Der Wiederaufbau des Gebäudes in Den Haag erfolgte unter der Leitung des niederländischen Architekten Immerzeel. Der Architekt Calame-Rosset wurde um Unterstützung bei der Identifizierung der einzelnen Bauteile und der Anfertigung zusätzlicher Zeichnungen gebeten. Am 8. April 1962 wurde die Kirche offiziell geweiht und von der American Protestant Church in Den Haag übernommen, die schon länger den Bedarf nach einem eigenen Kirchengebäude hatte. Der Architekt M.M. Immerzeel fügte einen Anbau hinzu, in dem die Gemeinde ihre sozialen Aktivitäten konzentrieren wollte. Ein freistehender Metallpylon neben der Kirche mit drei Kreuzen macht den Komplex aus der Ferne sichtbar. Die drei Kreuze verweisen auf die Kreuze von Golgatha sowie auf die Kreuzigung und Auferstehung Christi. Orgel Die Orgel wurde im Jahr 1957 durch die Firma Fonteijn & Gaal für die Amerikanische Protestantische Kirche in Den Haag gefertigt. 1994 wurde die Orgel von Pels & Van Leeuwen überholt. Dabei wurde auch die Disposition geändert. Die Spitsfluit 2' (Manual I) und die Octaaf 2' (Manual II) wurden vertauscht. Außerdem wurde im Manual II die Quinte 1 1/3' ergänzt und auf 2 2/3' verschoben, und das Salicional wurde durch ein Bourdon ersetzt. Weblinks Einzelnachweise
American Protestant Church (The Hague)

The American Protestant Church is a Protestant church building from 1958 in The Hague, Netherlands. It was originally built as a pavilion of Expo 58 in Brussels and later moved to The Hague. It was designated as a reconstruction-period Rijksmonument on April 24, 2015. History This building was originally constructed as the Protestant pavilion of the 1958 World's fair in Brussels, and was designed by the Swiss-Belgian architect Paul Calame-Rosset. There, the pavilion served to show the Protestant faith to the public, and it was used to hold church services for visitors of the World's fair. The American Protestant community in The Hague needed its own church building in the late 1950s. The American Women's Club of The Hague successfully fundraised to acquire the pavilion. It was dismantled, stored in Brussels, and then rebuilt in the Benoordenhout neighbourhood on the edge of The Hague, near the dunes. The Dutch architect M.M. Immerzeel led this project and added an extension for the social activities of the community. On April 8, 1962, the building was officially dedicated and put into use by the American Protestant Church. It is the only church building in the Netherlands that previously served as a pavilion for a world exhibition. Description The building uses mainly industrial materials, and consists of a prefabricated structure with an aluminum facade. The large windows are made from coloured plexiglass. Next to the complex there is a hexagonal metal pylon with three crosses, which refer to those of the place Golgotha, to Jesus Christ's death on the cross and resurrection. At the South facade, another 3 meters high cross is mounted, which hung above the church altar during the 1958 World's Fair. References
Stationspostgebouw (Rotterdam)

Het stationspostgebouw in Rotterdam is een voormalig postgebouw aan het Delftseplein 31. In 2019 is het gebouw aangewezen als Rijksmonument. Geschiedenis Het stationspostgebouw is gebouwd in de jaren 1955 tot 1959 in opdracht van de PTT naar ontwerp van architectenbureau Kraaijvanger. Dit gebouw uit de wederopbouw was speciaal gebouwd als postverwerkingsgebouw, kreeg 15 verdiepingen, was uitgevoerd in zwaar beton, met aan de buitenzijde lichte geglazuurde bakstenen. De metalen ramen werden door De Vries Robbé uit Gorinchem geleverd. Het was in Rotterdam een van de eerste hoge gebouwen die na de oorlog waren verrezen. De ruime afmetingen (104 bij 36 meter) en de 15 verdiepingen van het gebouw waren nodig om de zeer grote postsorteermachine te plaatsen. Het gehele gebouw was ingericht om het post sorteren goed te laten verlopen. Aan de spoorzijde van het gebouw was een laadperron waar de posttreinen konden laden en lossen. Ook was er een betonnen oprit zodat auto's het laadperron konden oprijden. Aan de voorzijde van het gebouw is over de gehele lengte een luifel waaronder zich laaddeuren bevonden waardoor bestelauto's naar de laadperrons konden rijden. Kunst Behalve dat het gebouw praktisch moest zijn voor het post sorteren werd door de PTT ook ingezet op kunst. Door meer dan vijftien verschillende kunstenaars zijn kunstwerken geleverd die allemaal iets met de post te maken hadden. Het meest opvallende kunstwerk aan de westgevel is een groot glas-in-beton kunstwerk van Louis van Roode (1914-1964). Het bestaat uit een kleurige patroon met een reeks uitstulpende glas-in-beton-vensters. Verder zijn er in de trappenhuizen veel kunstwerken aangebracht. Sluiting In 1992 sloot het postsorteercentrum en daarna stond het gebouw jaren leeg. Tussen 2007 en 2009 is het gebouw door een projectinvesteerder gerenoveerd. Door enkele tussenvloeren aan te brengen is de totale te gebruiken oppervlakte vergroot. Veel originele elementen uit het oorspronkelijke bouw zijn bewaard gebleven, met name alle kunstwerken. Ook de oprit naar de laadperrons is bewaard gebleven, deze doet nu dienst als oprit voor de parkeergarage. De naam van het stationpostgebouw is gewijzigd naar 'Central Post' en het heeft nu een functie als kantoorverzamelgebouw.
Zuidpleinflat

De Zuidpleinflat is een woontoren aan het Zuidplein in Rotterdam, in het stadsdeel Charlois, opgeleverd in 1949. Het ontwerp is hoofdzakelijk geleverd door Willem van Tijen en Ernest Groosman. Ten tijde van de oplevering was het het hoogste woongebouw van Europa. Geschiedenis Tussen 1937 en 1938 stelde W.G. Witteveen het uitbreidingsplan op voor Rotterdam-Zuid, gebaseerd op de eerdere plannen van hemzelf en Granpré Molière vanaf 1927. In dit plan zouden er rondom het Zuidplein vijf woontorens worden gebouwd, waaronder de Zuidpleinflat. Na de Tweede Wereldoorlog werd dit aantal torens verminderd naar één, vanwege de hoge bouwkosten en materiaalschaarste. De ontwerpopdracht werd in 1940 gegeven aan architect Willem van Tijen, maar werd gestaakt wegens de oorlog en de daaruit volgende bouwstop opgelegd door de bezetter. Het eindontwerp werd geleverd door Van Tijen en Ernest Groosman rond 1946. Bij eerdere ontwerpen werkten ook Gerrit Rietveld, Jaap Bakema en Huig Maaskant mee. Het constructieve deel en de afwerking van de flat werden geleverd door de Hollandsche Beton Maatschappij. Val van glazenwasser Op 6 oktober 1965 viel glazenwasser Koos Bosch bij de flat 35 meter naar beneden door het doorbreken van de houten vloer van de werkkooi. Een boom brak zijn val en Bosch - hoewel zwaargewond - overleefde de val. In 2015, 50 jaar na dato, plantte Bosch opnieuw een boom op de locatie. Architectuur In tegenstelling tot eerdere galerijflats van Van Tijen, zoals de Plaslaanflat en de Bergpolderflat, heeft deze flat een betonskelet in plaats van een staalskelet. Ook de beoogde doelgroepen van het gebouw zijn anders dan de voorgaande flats. Waar zijn eerdere flatontwerpen waren gericht op algemene volkshuisvesting, was de Zuidpleinflat voornamelijk ontworpen voor alleenstaanden en kinderloze stellen. Volgens Van Tijen zelf valt de flat te rekenen onder de shake-handsarchitectuur, waarin enerzijds wordt vastgehouden aan de ideologie van het functionalisme, maar ook traditionalistische elementen worden gebruikt. Galerij
De Braak (Amstelveen)

Het park De Braak in de Noord-Hollandse plaats Amstelveen is vanaf de jaren dertig van de 20ste eeuw aangelegd en is eigenlijk een langgerekte heemtuin. Het ligt in de noordwesthoek van Amstelveen, langs de Amsterdamseweg, die de noordelijke en westelijke begrenzing vormt. In de nabijheid van De Braak ligt het Jac. P. Thijssepark uit de jaren veertig. Veel inheemse planten hebben een plek in de beide parken gekregen. Het onderhoud is zeer intensief en voor een groot gedeelte handmatig, wat een evenwichtige beplanting oplevert. Deze parken zijn geïnspireerd op de ideeën onderwijzer, veldbioloog en natuurbeschermer Jac. P. Thijsse. Sinds de voltooiing in 1928 van het 'Wandelpark' (later omgedoopt in Broersepark) was er ook een eigen Amstelveense plantsoenendienst actief. In het noordwesten van de gemeente werden vervolgens meer parken aangelegd. In de nabijheid van de Amsterdamseweg wilde men villa’s en luxe woningen bouwen met ruime tuinen in een groene omgeving. Dit om bewoners te trekken die de drukke stad Amsterdam wilden ontvluchten. Het basisplan voor de gemeente Nieuwer-Amstel werd in 1935 goedgekeurd. Zo ontstonden aan weerszijden van de Amsterdamseweg het park De Braak en het Jac. P. Thijssepark. Het eerste park werd aangelegd langs een waterplas die een overgebleven deel was van het vroegere Karnemelksegat, dat was ontstaan na een doorbraak van de Nieuwe Meer in de zestiende eeuw. Chris P. Broerse kreeg opdracht om langs dit water een park aan te leggen. Omdat de ondergrond nat, arm en zuur was, was dit geen gemakkelijke opgave. In deze periode ontstond het besef gebruik te maken van eigen inheemse planten. Hiertoe werd Broerse ook geïnspireerd door Jac. P. Thijsse. Er werden planten aangeplant die die pasten bij nat, arm en zuur veen. De aanleg van het park De Braak startte aan het einde van de jaren dertig en werd ook benut als werkverschaffingsproject voor de vele werklozen. De plas werd uitgebaggerd en er langs werden paden over de drassige veengrond aangelegd. Het eerste ontwerp van het park dateerde van 1939 en betrof het deel direct rond de plas. In 1941 werd besloten het park naar het oosten (tot de spoorlijn) uit te breiden met De Doorbraak, bijna 4 hectare groot. Er werden verbindingen gemaakt met de ringvaart van de Middelpolder en met de Buitendijkse Polder, zodat de waterstand beter beheerst kon worden. In 1957 ontwierp Broerse aan de zuidzijde van De Braak en visueel aansluitend, een 8 hectare groot heempark rond het hoofdkantoor van de Van Leer Vatenfabriek. Er zijn twee entreepaden aan de noordzijde, twee aan de westzijde, en één aan de oostzijde. Aan de Amsterdamseweg staat een banpaal (monumentnummer 8140). Het park De Braak stond aan de basis van de Amstelveense heemparktraditie. In 2011 werden De Braak en het Thijssepark rijksmonument.
Teekenschool (Amsterdam)

De Teekenschool is een voormalig schoolgebouw in de tuin van het Rijksmuseum in Amsterdam. Het schoolgebouw werd in 1892 geopend. Het werd gebouwd door Pierre Cuypers om toekomstige tekenleraren van de Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers praktijkervaring te laten opdoen met het geven van tekenles. Boven de ingang van de Oefenschool staat het credo van Victor de Stuers: "Teekenen is spreken en schrijven tegelijk". In 1924 werd de school gereorganiseerd tot Rijksinstituut tot Opleiding van Teekenleeraren, het gebouw werd uitgebreid en de hele opleiding verhuisde van de zolder van het Rijksmuseum naar het schoolgebouw. Het gebouw verloor zijn onderwijsfunctie in 1966 toen het kunstonderwijs vertrok naar de Rietveldacademie. Na de verbouwing van het Rijksmuseum heeft het weer een educatieve bestemming gekregen en worden er voor kinderen en volwassenen workshops gehouden. Verder is er het kantoor van het Koninklijk Oudheidkundig Genootschap gevestigd. Ook in Roermond werd een onderwijsinstelling opgericht door Pierre en Jos Cuypers, de latere R.K. Scholengemeenschap Dr. Cuypers. Kapel van Warmenhuizen Aan de zuidzijde aan de Hobbemakade heeft het gebouw een kooruitbouw. Binnenin de kooruitbouw waren plafondschilderingen aangebracht afkomstig uit de Oude Ursulakerk in Warmenhuizen. Tijdens de overplaatsing in 1890 leidde dit tot een landelijke discussie over de monumentenstrategie van overplaatsing en de juiste restauratiewijze. De schilderingen zijn in 1964 weer teruggeplaatst in deze kerk. Stelling van Amsterdam Op last van het Ministerie van Oorlog werden in de kelders waterbassins gebouwd als noodwateropslag bij een belegering van de Stelling van Amsterdam. Hiervoor werden in de tuin ook vijvers aangelegd. Deze zijn verdwenen.
Woonhuis Van den Doel

Woonhuis Van den Doel is een villa in het Noord-Hollandse dorp Ilpendam. De villa is in de jaren 50 van de 20e eeuw ontworpen door Gerrit Rietveld en werd gerealiseerd in 1957-1958. Hoewel gebouwd nadat De Stijl werd opgeheven, is de woning nog wel in die trant ontworpen. De opdrachtgever was chirurg Van den Doel. In 2013 gaf toenmalig minister Bussemaker aan dat de villa aangewezen zou kunnen worden als rijksmonument. Het besluit tot aanwijzing volgde in 2014 en de inschrijving in het Monumentenregister volgde op 20 maart 2015. Tot deze datum was het pand nog aangewezen als provinciaal monument. Ontwerp Het pand staat op een stuk polderland onderaan de Monnickendammerrijweg. De woning is ontworpen rondom de hal. De woonkamer is iets hoger dan de overige ruimtes, waardoor deze met een zwarte rand boven de overige kamers uitsteekt. Alle bouwvolumes zijn in de voor Rietveld kenmerkende, contrasterende kleuren uitgevoerd. Elk volume is opgetrokken in buitenmuren van geglazuurde baksteen, met een eigen kleur. De gebruikte kleuren in het exterieur zijn grijs-wit, antraciet en blauw. De kozijnen zijn verdiept aangebracht. De garagedeur is oranje-rood van kleur. Rondom de woning liggen een aantal terrassen, die meegenomen zijn in de bescherming als rijksmonument. De kleurstelling in het interieur is uitgevoerd in mozaïeken en lilatinten. De woonkamer is op het zuiden gericht en door de grote glaswand komt er veel licht binnen. De woonkamer is 3,80 meter hoog.
Amaliapark (Utrecht)

Het Amaliapark is gelegen in de Utrechtse wijk Leidsche Rijn. Het Amaliapark is een ontwerp van HNS Architecten. Bij het ontwerpen van het park was een complicerende factor dat de bodem zeer veel archeologische waardes bevatte. In eerste instantie heette het park daarom ook Groot Archeologiepark. In de bodem liggen de restanten verborgen van een nederzetting uit de Romeinse tijd. Om deze nederzetting zo goed mogelijk te conserveren mag de bodem niet verstoord worden. Daarom is in het ontwerp gekozen voor oppervlakkig wortelende bomen en is er op sommige plekken gekozen voor ophoging van de aarde. Dit zorgt ervoor dat het park een enigszins glooiend uiterlijk heeft. Het park heeft sinds 2010 de status van rijksmonument. Het park wordt gedomineerd door de aanwezigheid van een atletiekbaan. In 2019 presenteerde de gemeente Utrecht plannen om het park te renoveren. In het nieuwe ontwerp zou de atletiekbaan verdwijnen. Na protesten en een handtekeningenactie werd uiteindelijk besloten om de baan toch te behouden.