NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schoterrechthuis

Het Schoterrechthuis is een voormalig raadhuis aan de Vergierdeweg in Haarlem. Het rechthuis is gebouwd op de plek van de voormalige kapel van Schoten. De eerste Schoterkapel werd in 1316 gesticht en in 1393 vervangen door een tweede kapel. Deze kapel werd verwoest tijdens het beleg van Haarlem in 1572. In 1729 werd de ruïne hersteld en omgebouwd tot een rechthuis. Het huidige gebouw is rond 1800 op de fundamenten van de kapel gebouwd. Rechtspraak vond er plaats en aan de rechterzijde was een kleine gevangenis gevestigd. Tot 1859 werden aan de achterzijde overledenen begraven. Daarnaast huisvestte het gebouw tot 1898 ook een lagere school. Tot 1907 diende het als raadhuis van de voormalige gemeente Schoten. In 1906 begon men met de bouw van een nieuw raadhuis aan de Rijksstraatweg ter hoogte van het Soendaplein. Dit nieuwe raadhuis bleef in gebruik tot de annexatie van Schoten door Haarlem in 1927. Daarna werd het Schoterrechthuis gebruikt als school en later als politiepost van de gemeente Haarlem. Na verloop van tijd raakte het Schoterrechthuis in verval en in 1966 werd overwogen het gebouw te slopen. Na protest werd het gerestaureerd en kreeg het een nieuwe functie als bibliotheek en ouderenopvang. Sinds 2006 is er voor het eerst sprake van een regiokantoor van het Rode Kruis in het gebouw.
Zijlstraat 70-74

Zijlstraat 70-74 is een voormalig post- en telegraafkantoor in de Noord-Hollandse stad Haarlem. Het postkantoor uit 1894 is gebouwd in neogotische stijl en is naar ontwerp van Rijksbouwmeester Cornelis Peters. Het is gebouwd in de Zijlstraat vlak tegenover de Nieuwe Groenmarkt in de Binnenstad. Op 3 september 1980 werd het voormalig Post- en Telegraafkantoor aangewezen als rijksmonument. Geschiedenis Voor 1870 was het postkantoor van Haarlem gevestigd op verschillende adressen, zoals op de Oude Groenmarkt en de Bakenessergracht. De roep om een gezamenlijk gebouw voor post en telegrafie nam toe. De gemeente stuurde aan op nieuwbouw, nadien de verbouwing van de arrondissementsbank aan de Nieuwe Groenmarkt te weinig loketten zou opleveren. In 1894 werd het nieuwe gezamenlijke postkantoor naar ontwerp van Peters gebouwd aan de Zijlstraat, maar al in 1906, nog geen twaalf jaar later, bleek dit gebouw te klein te zijn, zeker na de invoering van de lokale telefoondienst. Zodoende werden er uitbreidingsplannen opgesteld en naburige panden opgekocht. Maar de Rijksbouwmeester vond het verstandiger om percelen tussen de Raaks, Gedempte Oude Gracht en de Zijlstraat te verwerven. En zo verrees daar tussen 1919 en 1920 het nieuwe Hoofdpostkantoor, een ontwerp van Joop Crouwel. Het naburige pand Zijlstraat 76 is in 1896 in gebruik genomen als bankgebouw van de Haarlemsche Bankvereeniging Teding van Berkhout & De Clercq. Deze fuseerde in 1916 met de Hollandsche Crediet- en Depositokas Mees & Ritsema tot de Haarlemsche Bankvereeniging. Deze ging op zijn beurt op in de Twentsche Bank en die op zijn beurt in de Algemene Bank Nederland (ABN). Omstreeks 1919 zocht de Haarlemsche Bankvereeniging uitbreiding. Alhoewel zij eerst het pand wilde slopen, betrokken zij in 1922 het voormalige Post- en Telegraafkantoor aan de Zijlstraat 70-74. In de Tweede Wereldoorlog is het pand in gebruik geweest als distributiekantoor. Een kantoor ter verspreiding van voedselbonnen. Op 23 juni 1944 vond er een overval op dit distributiekantoor plaats. Omstreeks 1980 verliet de ABN het gebouw. In de periode 1982-'84 werd het gebouw ingrijpend verbouwd waarbij enkel de gevel en het monumentale trappenhuis bewaard bleven. Na deze verbouwing werden ook de bovenverdiepingen omgebouwd tot negen maisonnettes. Zie ook Lijst van monumentale postkantoren in Nederland
Evangelische Broedergemeente (Haarlem)

De Evangelische Broedergemeente (Haarlem) is het kerkgebouw en de plaatselijke gemeenschap van de Evangelische Broedergemeente (EBG), oftewel de Moravische broeders oftewel de hernhutters, een protestants kerkgenootschap, in de stad Haarlem in Nederland. Sinds 1876 is de EBG in Haarlem gevestigd in een gebouw op Parklaan 34, in het centrum van Haarlem dicht bij het station. De kerk is ontworpen door de architect D.E.L. van den Arend, een zoon van de Haarlemse stadsarchitect J.E. van den Arend. Het kerkgebouw is sinds 1989 beschermd als rijksmonument. Externe link Evangelische Broedergemeente Noord-Holland
Kenauspoorbrug

De Kenauspoorbrug is een vaste spoorbrug in de Noord-Hollandse stad Haarlem. De brug ligt ten westen van Station Haarlem in de spoorlijn Amsterdam - Rotterdam (Oude Lijn) vlak voor de driesprong in de richtingen van Alkmaar (noord), Zandvoort (west) en Leiden (zuid). De brug overspant de Stadsbuitensingel aan de rand van de Stationsbuurt in Haarlem-Centrum. Tevens overspant de brug de flankerende rijwegen, fietspaden en trottoirs tussen de Kenaubrug en Verspronckbrug. De brug werd omstreeks 1906 gebouwd over de Stadsbuitensingel in verband met de verhoging van de spoorlijnen. Zo kwam er even verderop een nieuw verhoogd station te liggen naar ontwerp van D.A.N. Margadant in Art Nouveau. De gietijzeren kolommen werden vervaardigd door IJzergieterij Deventer. Omschrijving Het spoorwegviaduct rust op twee bruggenhoofden en drie rijen van vijftien gietijzeren kolommen ter breedte van zes dubbele sporen. De middelste rij kolommen staat op een langwerpige stuk muurwerk midden in de singelgracht. Het dek van het viaduct bestaat uit naast elkaar liggende H-balken met beton in de tussenruimten. Deze H-balken rusten op dwars geplaatste H-balken die weer via korte H-stukken op de koppen van de gietijzeren pijlers rusten. De diverse onderdelen zijn met schroefboutverbindingen en klinkverbindingen aan elkaar vast gemaakt. De bruggehoofden zijn gemetseld in rode baksteen op granieten plint. In het muurwerk bevinden zich spaarvelden met boogfries op kleine kraagstenen in graniet. In de randen van de spaarvelden is verblendsteen verwerkt. De overgang van de bruggehoofden naar de vleugelmuren bestaat uit een bossage van afgeronde blokken graniet. De kolommen zijn in één stuk gegoten en bestaan uit een vierkante voetplaat, een achthoekige voet, een conische schacht die ter decoratie op twee plaatsen dubbel is omringd en een kop. De voetplaat rust op een granieten blok in het muurwerk van de basis. Op twee tegenover elkaar gelegen zijden van de voet staat IJZERGIETERIJ DEVENTER. Het viaduct heeft aan beide zijden een opengewerkte ijzeren borstwering die zich over de vleugelmuren voortzet. Waardering Het in hoofdvorm en detaillering merendeels gaaf bewaarde spoorwegviaduct is van algemeen belang uit architectuurhistorisch en stedenbouwkundig oogpunt vanwege de typologische betekenis en als onderdeel van de reeks infrastructurele werken die rond 1905 in verband met de verhoging van de spoorlijn in Haarlem werd gerealiseerd. sinds 23 november 1999 bedraagt deze brug een rijksmonument.
Kruisbrug (Haarlem)

De Kruisbrug is een vaste brug in de Nederlandse stad Haarlem. De brug overspant de Nieuwe Gracht en verbindt de Kruisstraat met de Kruisweg. De brug is net zoals de straat en weg vernoemd naar de Kruispoort die tot 1573 iets ten zuiden van de brug stond. In 1593 werd deze poort iets ten westen van de huidige brug herbouwd, en lag de poort in het verlengde van de Lange Margarethstraat totdat deze in 1683 opnieuw werd afgebroken. Rechts van de brug bevindt zich in de Stationsbuurt het voormalig Bisschoppelijk Paleis van het Bisdom Haarlem-Amsterdam en het restaurant Volkslust dat over een drijvend terras beschikt direct naast de brug.
Nassaubrug (Haarlem)

De Nassaubrug is een vaste brug in de Nederlandse stad Haarlem. De brug overspant de Nieuwe Gracht en verbindt het Nassauplein en de Nassaulaan met Zijhuizen. De brug is vernoemd naar Huis Oranje-Nassau. De brug betreft sinds 23 november 1999 een rijksmonument. Over de brug rijden de R-netlijn 300 en de stadslijnen 2, 3 en 73.
De Houtvaart

De Houtvaart is een monumentaal openluchtzwembad in Haarlem, gelegen in de wijk Houtvaartkwartier. Het is in 1927 gebouwd in beton in kubistische stijl. Het zwembad werd voorzien van water door een waterbassin boven de ingang. Dit water werd over de platte daken van de verkleedruimten geleid om op te warmen. Het zwembad was compleet symmetrisch gebouwd, met een vrouwendeel en een mannendeel. Beide delen konden met elkaar verbonden worden door het verwijderen van houten waterschotten. Hierdoor was het bad geschikt voor trainingen van zwemploegen. Het zwembad is nog steeds in gebruik en in vrijwel originele staat. Het is sinds 1999 een rijksmonument en wordt beheerd door SRO en vrijwilligers. Externe links Officiële website Vrienden van de Houtvaart
Janswegspoorbrug

De Janswegspoorbrug is een vaste spoorbrug in de Noord-Hollandse stad Haarlem. De brug ligt ten oosten van Station Haarlem in de spoorlijn Amsterdam - Rotterdam (Oude Lijn). De brug overspant de Jansweg een belangrijke straat in de Stationsbuurt in Haarlem-Centrum. De brug werd omstreeks 1906 gebouwd over de Jansweg in verband met de verhoging van de spoorlijnen. Zo kwam er een nieuw station naar ontwerp van D.A.N. Margadant in Art Nouveau. De brug fungeert samen met de Kruiswegspoorbrug als onderdeel van dit vernieuwde station. De gietijzeren kolommen werden vervaardigd door IJzergieterij Deventer. Waardering Het spoorwegviaduct uit omstreeks 1906 is van algemeen belang vanwege de cultuur-, bouw- en architectuurhistorische waarde als grotendeels gaaf bewaard gebleven vroeg 20ste-eeuws infra-structureel werk en als historisch functioneel onderdeel van het station van Haarlem van de architect D.A.N. Margadant. Het viaduct heeft situationele waarde vanwege de markante ligging over de Jansweg. sinds 23 november 1999 bedraagt deze brug een rijksmonument.
Lampsins

Das Geschlecht der Lampsins war eine reiche Reeders- und Großhandelsfamilie aus der niederländischen Stadt Vlissingen. Mitglieder der Familie saßen in der Stadtregierungen Vlissingens und Middelburg. Im 17. Jahrhundert wurde die Familie in den Adelsstand versetzt und erhielt durch Cornelis Lampsins die Insel Tobago als französisches Lehen und Baronat zugesprochen. Chronik Der Ursprung der Lampsins liegt in der belgischen Stadt Oostende, von wo aus die Familie am Ende des 16. Jahrhunderts nach Veere, Vlissingen und Middelburg übersiedelte. Dort waren sie erfolgreich als Schiffsreeder und Großhändler aktiv; weiters in der Verwaltung der Niederländischen Westindien-Kompanie und der Niederländischen Ostindien-Kompanie sowie in den diversen Stadtregierungen. Als bedeutendes Familienmitglied gilt Cornelis Lampsins, mit welchem die Familie Lampsins im Jahre 1662 vom französischen König Ludwig XIV. in den Stand eines Barons versetzt wurde. Des Weiteren wurde dem Erstgeborenen das Lehen sowie der Titel eines Baron von Tobago verliehen. Im Jahre 1815 wurde die Familie Lampsins mit dem Titel Baron in den neuen niederländischen Adel eingeführt. Der letzte männliche Lampsins ist im Jahre 1848 verstorben. Der Geschlechtername wurde über eine weibliche Linie weitergeführt; Jonkheer Jan Jacob van den Velden wurde es durch einen königlichen Entschluss erlaubt den Familiennamen seiner Mutter Johanna Margaretha Baronin Lampsins vor dem Seinen zu stellen und somit den Namen Lampsins van den Velden zu kreieren, welche im Jahre 1953 ausgestorben ist. Familienmitglieder Jan Lampsins (ca. 1570 in Oostende – 1619 in Vlissingen), Kaufmann und der erste Arbeitgeber des späteren Admirals Michiel de Ruyter Adriaen Lampsins (ca. 1598 in Vlissingen – 1666 in Middelburg), Reeder und Kaufmann, Baron von Tobago Cornelis Lampsins (1600 in Vlissingen – 1664 ebenda), französischer Baron, Baron von Tobago, Reeder, Bürgermeister von Vlissingen, Leiter der Niederländischen Westindien-Kompanie Apollonius Lampsins (1674 in Vlissingen – 1728 in Middelburg), Kaufmann, Bürgermeister von Middelburg, Leiter der Middelburger Kammer der Niederländischen Ostindien-Kompanie Apollonius Jan Cornelis Lampsins (1754 in Amsterdam – 1834 in Den Haag), Baron, vrijheer von Swieten, Politiker, Kammerherr, Direktor der Sozietät von Suriname Literatur Jeroen-Martijn Hangoor: De mast gebroken, de zeilen gestreken: korte geschiedenis van het geslacht Lampsins van de 16e tot in de 20e eeuw (In: Den Spiegel (herausgegeben von der Vereniging Vrienden van het muZEEum en het Gemeentearchief Vlissingen), Jahrgang 20, Nr. 4 (Oktober 2002)) Weblinks Opmerkingen over de geslachten behandeld in Nederland’s Adelsboek (1949), S. 97 (PDF; 8,8 MB) Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek, Teil 2
Lampsins

The Lampsins were an aristocratic family in the Netherlands, who attained notability in the trading and colonial worlds in the 17th century. The most notable members of the family were brothers Adrian and Cornelius Lampsins, who were granted letters of patent by Louis XIV and became the Barons of colonial Tobago in 1662. The Lampsins family owned a trading house in Vlissingen, and Cornelius owned a fleet of over three hundred trading ships, in both the East and West Indies. The Lampsins merchant house was the first employer of the famed admiral Michiel de Ruyter. Famous scions Adrian Lampsins (1598–1673), Baron of Tobago Cornelius Lampsins (1600–1664), Baron of Tobago, Governor of the Dutch West India Company Apollonius Lampsins (1674–1728), Governor of the Dutch East India Company, mayor of Middelburg Jan Cornelis Lampsins (1754–1834), Governor of the Dutch West India Company References External links Dutch Wikipedia
Botermarkt (Haarlem)

De Botermarkt is een straat en plein in het centrum van de Noord-Hollandse stad Haarlem. Het plein heeft een vrij langgerekte en rechthoekige vorm en aan de oostzijde grenst het plein aan de Gierstraat en de Gedempte Oude Gracht. Aan de westzijde grenst het plein aan de Tuchthuisstraat, Korte Bogaardstraat, Barrevoetestraat en de Gasthuisstraat. Geschiedenis Op de plek van de Botermarkt lag reeds voor 1300 het Gasthuiskerkhof of St. Gangolfskerkhof. Dit kerkhof van het Oude Gasthuis en de St. Gangolfkapel lagen toen nog buiten de stadsgrenzen van Haarlem in de heerlijkheid Heemstede. Omstreeks het midden van de 14e eeuw kwam het plein door uitbreiding van de stad binnen haar grenzen te liggen. De kapel, het kerkhof en het gasthuis zijn tijdens de stadsbrand van 1576 vrijwel geheel verwoest. Het binnenplein van een nieuwbouwcomplex aan de zuidwesthoek van het plein werd in 1982 vernoemd naar het voormalig gasthuis, namelijk het Gangolfpleintje. In een keur van 1583 is te lezen dat ...de Osse- en Koemarckt gelegt zal worden op St. Gangolfskerckhof".... In 1681 werd het plein bestemd voor een markt van kopboter, kaas, eieren, galanterieën, porselein, kalven, enz. Vanaf 1949 werd er op het plein naast de reguliere markt wekelijks een automarkt gehouden. In 1966 kwam er een eind aan deze automarkt en werd het ingericht voor betaald kort parkeren bedoeld voor het winkelend publiek. Vanwege de weekmarkten op maan- en zaterdagen was de parkeerplaats die dagen niet beschikbaar. De laatste herinrichting van het plein dateert uit 1977. De noordzijde van de markt is sindsdien in verloop van tijd grotendeels ingenomen door het terras van de daar gevestigde eetgelegenheden. Trivia Op de noordwesthoek bevindt zich een bewaakte fietsenstalling van de gemeente Op woensdagen is er rommelmarkt, op vrijdagen biologische markt en op zaterdagen warenmarkt.
Oude Groenmarkt

De Oude Groenmarkt is een plein in de Binnenstad van Haarlem. Het plein ligt achter de Grote of St.-Bavokerk, ziende vanaf de Grote Markt. Aan het plein grenzen de straten Damstraat, Lange Veerstraat, Warmoesstraat, Spekstraat en de Lepelstraat. Tevens grenst het Klokhuisplein aan de Oude Groenmarkt. Op de Oude Groenmarkt ligt het kunstwerk A tot Z ter nagedachtenis aan de in 2002 overleden Lennaert Nijgh. Op de hoek met de Spek- en Lepelstraat staat de achterkant van de Vleeshal. Over de Oude Groenmarkt stroomde ooit de Haarlemse Beek die via de Damstraat uitmondde op het Spaarne, deze beek is later overwelft. Tegels in het straatmeubilair wijzen de voormalige loop van de beek aan. In november 2006 is langs de kerk een borstbeeld van Samuel Ampzing geplaatst. Aan de Oude Groenmarkt liggen 9 rijksmonumenten. Galerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Haarlem-Centrum
Herengracht 380-382

Herengracht 380-382 is een kantoorgebouw aan de Herengracht in Amsterdam-Centrum. De geschiedenis van dit adres gaat terug tot begin 17e eeuw. In 1775 stonden er drie gebouwen, een gebouw uit 1730 met een halsgevel en twee gebouwen met trapgevels. Die laatsten waren aangepast door Jacob Otten Husly, ontwerper van Felix Meritis. Jacob Nienhuys, toen net een vijftiental jaar terug vanuit Nederlands-Indië, kocht in 1887 nummer 382. Hij liet het renoveren, maar tijdens de droogwerkzaamheden werd op zondag 15 januari 1888 bij een controle door de brandweer brand geconstateerd. Bluswerkzaamheden, waaraan vier stoomspuiten en de blusboot Jan van der Heyden deelnamen, waren moeilijk vanwege harde wind en ijskou. Het gebouw was dan ook de volgende ochtend, toen nog steeds geblust werd in ijs gehuld. Het pand raakte dermate beschadigd dat het verder werd afgebroken. Nienhuys had inmiddels ook pand 380 aangekocht en liet dat mede afbreken. Hij liet door Abraham Salm, zijn naam wordt in de gevel vermeld, een nieuw pand ontwerpen. Ook daarbij keek Nienhuys niet op een paar centen. Het ontwerp liet een gebouw zien, dat leek op een buitenhuis dat je eerder zou vermoeden aan de Loire. Salm had in Parijs gestudeerd. Inspiratie haalde hij uit de buitenverblijven Kasteel van Blois en Kasteel van Chenonceau, alsmede het huis 660 5th Avenue van William Kissam Vanderbilt in New York, dat in dezelfde stijl werd opgetrokken. Deze Frans I-stijl zou maar zelden gebruikt worden in Amsterdam. Aan de buitenzijde zijn uitbundige versieringen te zien zoals portretmedaillons en grotesken, deels uitgevoerd door Johannes Franse. Verder zijn er beeldhouwwerken van Mercurius en Minerva uit het Atelier Van den Bossche en Crevels te zien aan de zandstenen voorgevel. Ook lelies zijn aan het gebouw terug te vinden. In tegenstelling tot de toegepaste bouwstijl aan de buitengevels is het intern in allerlei stijlen ingericht, zoals een Moorse badkamer, een biljartkamer in Lodewijk XVI-stijl en een woonkamer in Hollandse renaissancestijl. Opmerkelijk was voorts dat Nienhuys het gebouw liet voorzien van elektrisch licht, een van de eerste gebouwen in de hele stad met een inwendige centrale. Nienhuys ging er met zijn gezin en personeel in 1891 wonen. In 1909 verkocht Nienhuys het pand aan de Deli Maatschappij. Daarna wisselde het pand regelmatig van eigenaar van Deutsche Bank tot het Ministerie van Financiën. Deze gebruikers lieten allemaal hun sporen na, zo verdween de bijbehorende tuin. In 1993 onderging het pand de grootste renovatie in opdracht van de Rijksgebouwendienst. Oorspronkelijke bouwelementen, die letterlijk en figuurlijk weggemoffeld waren, werden weer naar voren gehaald. Tevens werd op het terrein van de voormalige tuinen nieuwbouw gepleegd. Op 22 september 1997 betrok het NIOD het gebouw. In 1999 kwamen bij verdere werkzaamheden nog oude bloemschilderingen naar voren. Het pand werd in 1970 ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. Afbeeldingen
Goslerhuisje

Het Goslerhuisje of Huisje van Gosler is een rijksmonument in Amsterdam-Centrum. Het is sinds 1973 een rijksmonument. Het vrijstaande gebouw is de enig overgebleven bebouwing van de Amsterdamse straat Joden Houttuinen die eind jaren zestig op dit pand na werd gesloopt om er vervolgens het Maupoleum te kunnen neerzetten. Het heeft vermoedelijk altijd gescheiden gestaan van de rest van de straat. Het gebouw heeft in de 21e eeuw het huisnummer Jodenbreestraat 1. Het is het enige monument aan deze kant van de Jodenbreestraat, want de overige gebouwen zijn nieuwbouw. Daarbij moet opgemerkt worden dat het Maupoleum uit 1971 midden jaren negentig ook al weer plaats moest maken voor nieuwbouw, men vond het een van de lelijkste gebouwen van de stad. Het werd vervangen is door een nieuw gebouw met onder meer de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Het enigszins scheef staande pand staat aan de oostkant van de Sint Antoniessluishoogwaterkering, waarvan het het sluis/brugwachtershuisje is geweest. Het monumentenregister schreef er in 2017 over; een laag pakhuisachtig gebouwtje met een puntdak waaronder afdekbanden. Het wees het toe aan de 18e eeuw. De Basisadministratie Adressen en Gebouwen houdt het echter op 1695, hetgeen ondersteund wordt door een beschildering op het pand, doch die is pas in de 21e eeuw aangebracht. Het gebouw werd vernoemde naar A. Gosler en Zonen, ijzer- en metaalhandel en aannemer van sloopwerkzaamheden, die hier gevestigd was. Abraham (Bram) Gosler, geboren in 1874 en in 1942 omgebracht in Auschwitz runde het bedrijf met twee van zijn zonen. Nadat het grootste deel van het gezin was omgebracht stond het gebouwtje jarenlang leeg en was dichtgetimmerd. In 1979 werd het gerenoveerd. Anno 2013 is het Goslerhuisje een café met terras, De Sluyswacht geheten. Het is eigendom van Immobrew.
Singel 250

De Singel 250 is een gebouw in Amsterdam-Centrum op de hoek van Singel en Raadhuisstraat. Het gebouw is sinds september 2001 een rijksmonument in Amsterdam. Voor de aanleg van die Raadhuisstraat werd de Warmoesgracht rond 1895 gedempt. Exterieur In opdracht van de Nederlandsch-Indische Handelsbank (NIHB) werd hier tussen 1910 en 1912 een bank gebouwd. De NIHB was een dochtermaatschappij van de 'Algemeene Maatschappij voor Handel en Nijverheid'. Voor de bouw van dit relatief grote gebouw werd een aantal panden aan de Singel gesloopt. Mede dankzij fotograaf Jacob Olie, die hier in 1897 fotografeerde is de toenmalige situatie nog vastgelegd, er stond op de plaats van het huidige gebouw minstens tot 1909 de Kostelooze Amsterdamsche Polikliniek. De Singel kent ook in 2017 nog geen even huisnummers van 242 tot 260, behalve 250. De architecten J.P.F. van Rossem en W.J. Vuyk ontwierpen voor de nieuwbouw een neoclassicistisch pand van drie verdiepingen. Het onderste deel van de gevel heeft een blokkenpatroon. De beide bovenverdiepingen zijn voorzien van pilasters. In 1925 werd het bankgebouw vergroot naar ontwerp van architect A.D.N. van Gendt. Het gedeelte links naast de ingang werd toen bijgebouwd. De vierkante plattegrond werd daardoor rechthoekig. Het gebouw heeft een entree aan de Singel, met een dubbele toegangsdeur. Interieur Binnen zijn hoge ruimtes, marmeren pilaren en grote trappen. In de kleine vergaderzaal bevindt zich een Lodewijk-XIV schoorsteen verwerkt uit 'd'Appelboom'. Dit voormalige gebouw aan de Singel moest wijken voor de bouw van het bankgebouw. De glas in loodramen hebben voorstellingen van mythologische figuren. Op de leren wandbekleding staan landkaarten van Nederland en de archipel van het voormalige Nederlands-Indië. Tevens zijn er wapenschilden van Nederland en voormalig Nederlands-Indië en symbolen van Mercurius, de god van de handel, reizigers en winst. Nadat er meerdere banken in het pand zaten werd het in 1962 aangekocht door de gemeente Amsterdam die er de Gemeentegiro Amsterdam in onderbracht. In 1990 werd het pand verbouwd tot hoofdpostkantoor. Gebruikers 1912-1913 - West-Borneo-Handelsmaatschappij (failliet) 1912-19?? - Nederlandsch-Indische Landbouw-Maatschappij 1912-19?? - Nederlandsch-Indische Spiritus-Maatschappij 1912-19?? - Javasche Cultuur-Maatschappij 1923-1925? - M. Onnes van Nijenrode 1942-19?? - Departement van Sociale Zaken 1963-1979 - Gemeentegiro Amsterdam 1979- 1984 - Diverse gemeentelijke diensten, zoals Onderzoek en Statistiek en Projectbureau Binnen Gemeentelijke Decentralisatie 1990-2015- (hoofd)postkantoor 2012-2016 - Gemeentelijke Ombudsman 2016-heden - Diverse gebruikers waaronder Kop of Munt Amsterdam B.V., Trainmore en Regus Zie ook Lijst van rijksmonumenten aan het Singel (Amsterdam, Zuid)