NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park Somerlust

Park Somerlust is een park in Amsterdam-Oost Geschiedenis en ligging Het park ontstond begin 21e eeuw toen het bedrijventerrein Overamstel herontwikkeld werd tot stadswijk Amstelkwartier. Veel bebouwing werd daarbij afgebroken en er vond in de periode 2011 tot 2015 een herinrichting plaats. Aan de noordelijke rand van de wijk werd op de zuidelijke oever van de Amstel een stadspark aangelegd. Met een oever van gestapelde natuurstenen blokken ('zwemtrappen') is het een van de weinige recreatielocaties in de stad waar natuurwater eenvoudig toegankelijk is om te zwemmen. Het park is in de zomer daarom erg populair bij badgasten. Het park ligt tussen de Spaklerweg en de Zuidergasfabriekbrug. Door het park loopt de Korte Ouderkerkerdijk als centraal parkpad. Tot 2019 was het park iets groter, want het omvatte toen ook een deel van het grondgebied dat bij het Bella Vistapark werd gevoegd toen dat opgericht werd. Zowel Park Somerlust als het Bella Vistapark ontlenen hun naam aan voormalige buitenplaatsen langs de Amstel. Gebouwen Aan de Korte Ouderkerkerdijk staan enkele gebouwen. Een daarvan is een gezichtsbepalend gebouw aan de Amstel uit 1966 ontworpen door architecten Ab Gmelig Meyling en Piet Zanstra voor roeivereniging RIC. Opvallend is het schuin oplopend gedeelte aan de rivier en de afscherming van een terras. Het gebouw valt qua architectonisch belang in de “orde 2” voor de monumentstatus geldt “orde 1”. Het hoofdkantoor van nutsbedrijf Waternet ligt aan het park en heeft een glooiend groen dak dat aansluit op het park en technische installaties verhult. Een voormalig woonhuis aan de Korte Ouderkerkerdijk 16 is verbouwd en uitgebreid tot restaurant L'Osteria. De voormalige ingenieurswoning van de Zuidergasfabriek is gerenoveerd tot restaurant tHUIS aan de AMSTEL. Voor Amsterdammers verdween met de sanering een van de bekendste bedrijven: "J.R. aan de Amstel"; een tegelbedrijf, dat gevestigd was op nummer 40 in een blokje winkel/woonhuizen (1956) ten westen van het roeigebouw ontworpen door P.Christiaanse. Het bedrijf adverteerde op plaatselijke omroep en in andere media.
Sint-Nicolaaskerk (Dwingeloo)

De Sint-Nicolaaskerk gelegen aan de Brink in Dwingeloo dateert uit de 15e eeuw. Beschrijving Het kerkgebouw en het koor bestaat uit traveeën, elk met een spitsboogvenster en geflankeerd door een relatief slanke steunbeer. De kerk is opgetrokken uit baksteen in verschillende kleuren. De kerktoren is mogelijk de oudste gotische toren in Drenthe en zou misschien gemaakt kunnen zijn door Johan die Werckmeyster te Ruinen, aan wie ook de torens van de Stefanuskerk (Beilen), de Jacobuskerk (Rolde) en de Mariakerk (Ruinen) worden toegeschreven zonder dat daarover zekerheid bestaat. De huidige torenspits in de vorm van een ui ('siepel') werd, na het instorten van de vorige spits, in 1631 geplaatst op initiatief van Rutger van den Boetzelaer, bewoner van de havezate Batinge en drost van Drenthe. De kapel bij de kerk behoorde vroeger aan de bewoners van deze in 1832 afgebroken havezate en is in particuliere handen. Bij de dorpsbrand van 1923 is een groot deel van het kerkmeubilair in vlammen opgegaan. De portretten van Rutger van den Boetzelaer en zijn derde vrouw Batina van Lohn werden gered en bevinden zich nog steeds in de kerk. In het koor bevindt zich een zerk voor de in 1600 als kind overleden Elisabeth van Echten. Na de brand werd de kerk grondig gerestaureerd onder leiding van de architect Jans Boelens, waarbij het inwendige pleisterwerk werd verwijderd en een nieuw houten tongewelf met bloemmotieven in art decostijl werd aangebracht. Het orgel van de Leidse orgelbouwer Jan van Gelder dateert uit 1886 en is afkomstig uit de doopsgezinde Paleiskerk in Den Haag. De orgelkas is door architect Klaas Stoffels bijpassend ontworpen voor deze door hem gebouwde kerk. Toen die in 1965 werd gemoderniseerd werd het orgel door J. Sloof naar Dwingeloo overgeplaatst ter vervanging van het in 1923 verbrande Van Oeckelenorgel uit 1888. Het instrument heeft 17 registers, twee manualen en een aangehangen pedaal. Na een ruim tien jaar durende, gefaseerde restauratie door Mense Ruiter is het in 2010 weer in gebruik genomen. De juffer van Batinghe Aan de bouw van de Sint-Nicolaaskerk in Dwingeloo is de sage verbonden van de juffer van Batinghe. Deze juffer reed tijdens de bouw van de kerk elke dag voorbij, omdat ze een oogje had laten vallen op de bouwmeester van de kerk. Deze bouwmeester was niet ongevoelig voor haar schoonheid en raakte dermate van de wijs, dat hij zijn werk niet meer naar behoren kon verrichten. Door ingrijpen van de drost van Drenthe en haar vader, de heer van Batinghe, werd de juffer op reis gestuurd, maar niet dan nadat zij haar droombeeld over deze kerk aan haar geliefde had verteld. De bouwmeester wist daarop haar droombeeld te verwezenlijken. Dit zou de reden zijn van de voor Drenthe afwijkende bouwstijl. Na voltooiing van de kerk zouden beiden alsnog getrouwd zijn.
MegaStores

MegaStores est un centre commercial de La Haye, le plus grand centre commercial couvert des Pays-Bas. Ameublement Plus du tiers (23/66) des magasins proposent de l'ameublement. Si on ajoute au compte les cuisines, literie, accessoires et revêtement de sol et mur, cela représente deux tiers (42/66) des magasins. Accès Suffisamment près du centre ville pour être facilement accessible par les transports en commun, il est légèrement excentré et également facilement accessible en voiture. Transports en commun Tram lignes : 1, 10, 16 et 17 Arrêt Leeghwaterplein Bus ligne 26 Arrêts MegaStores et MegaStore hoodfdingang automobile 1 750 places de parking ouvert de 7h30 à une heure après la fermeture du lundi au samedi. Environ 2 000 places sur la voie publique. Notes et références Portail des Pays-Bas
Haaglanden MegaStores

MegaStores is een winkelcentrum in Den Haag, gelegen in de wijk Laak. Dit winkelcentrum is in de eerste plaats een woonboulevard, maar er bevinden zich ook diverse winkels uit andere branches. Megastores is gehuisvest in een langgerekt gebouw dat parallel aan de Waldorpstraat en de spoorlijn Den Haag-Rotterdam is gebouwd. In de MegaStores zitten circa vijftig winkels, waarvan 40.000 m² in de meubel- en woningbranche. Boven op het gebouw zijn er op de tweede en derde etage parkeerdekken voor 1750 auto's. De balustrade van het parkeerdek op de derde etage staat onder spanning als vogelafweersysteem en is dus niet geschikt om tegen te leunen. Er zijn liften, trappen en een loopband voor het vervoer van boodschappen naar de auto op het parkeerdak. MegaStores Den Haag kan, evenals Alexandrium III in Rotterdam en Villa ArenA in Amsterdam, gerekend worden tot de vierde generatie woonboulevard: planmatig gerealiseerde concentraties onder één dak, zogenaamde woonmalls. MegaStores Den Haag is echter niet een pure woonmall. Voor ondernemers hebben dergelijke woonmalls een hoger omzetniveau, maar ook hogere huurkosten dan andere woonboulevards. Leegstand Voor consumenten suggereerde het gemengde concept van MegaStores Den Haag een compleet winkelaanbod, terwijl dat er niet is. Dit heeft geleid tot een relatief lage consumentenwaardering. Het winkelcentrum functioneert daardoor matig en trekt in verhouding met zijn grootte onvoldoende klanten. ING Vastgoed, dat eveneens in de buurt is gevestigd, kocht in 2008 het hele complex op met de intentie het te renoveren en opnieuw te positioneren. Door het complex opnieuw in te delen wilde de eigenaar het winkelcentrum nieuw leven inblazen. Op 22 april 2015 verkocht ING MegaStores aan een joint venture van CQS, een in Londen gevestigde multi-strategy vermogensbeheerder, en Meijer Realty Partners (MRP), een investeerder in commercieel vastgoed. Toekomst Een projectontwikkelaar wil samen met Amvest ongeveer 2000 woningen realiseren op de locatie van MegaStores, in meerdere woontorens die tot 70 meter hoog zouden moeten worden. Op de begane grond blijft ruimte voor ondernemers. Naar zich eind 2022 liet aanzien zou de sloop tegen 2025 beginnen. Voorgeschiedenis De Megastores is gebouwd op de plaats waar in de oude Laakhaven diverse bedrijfsgebouwen stonden. Ook staat het op de plaats waar een deel van de 1e Van der Kunstraat, de gehele (oude) 2e van der Kunstraat, een flink deel van de Leeghwaterstraat, en de 1e en 2e Waldorpdwarsstraat waren. Tot 1974 lag in diverse straten daar treinrails.
Antoniuskapel (Sinderen)

De Antoniuskapel is een zaalkerkje in Sinderen in de Nederlandse gemeente Oude IJsselstreek. De kapel uit 1150 maakte deel uit van het rond 1876 verdwenen kasteel Sinderen. Deze bidkapel van de heren van Sinderen werd opgedragen aan de heilige Antonius Abt, beschermheilige tegen de varkensziekten. Er werden in de loop van de geschiedenis afwisselend katholieke en protestantse kerkdiensten gehouden. Geschiedenis Antoniuskapel De kapel werd in 1150 door de heren van Kasteel Sinderen gesticht en opgetrokken in hout. Een kilometer verderop ontstond in de 13e eeuw het dorp Sinderen. De kapel werd gebruikt door de kasteelheren en het omringende landvolk. Het gebouw werd in 1660 door de bliksem getroffen, maar met behulp van collectegeld uit de buurtgemeenten in 1662 in steen herbouwd. Dit wordt aangegeven op de gevelsteen boven de ingang, met de tekst SVM RAEDIFICATVM 1662. In de loop der eeuwen was het gebouw niet alleen als kerk in gebruik, maar tot 1853 ook als school voor de dorpskinderen, er werd daarvoor in 1840 nog een stuk aangebouwd aan de oostkant. Soms droogde men er tabak. In 1958 en in 1986 werd het interieur ingrijpend gerenoveerd. Op 30 juni 2012 vierde men het 350-jarig bestaan. Adellijke begraafplaats De begraafplaats was vroeger veel groter en strekte zich ver aan de oostkant uit, nu ligt daar een weiland. Er werden gewone burgers begraven, zowel katholieken als protestanten. Vanaf 1741 kunnen we hierover lezen in de dodenboeken. In 1861 werd er voor het laatst begraven, vanaf 1876 was het verboden. Tegenwoordig bevindt zich op de begraafplaats uitsluitend nog de grafkelder van de laatste adellijke bewoners op het kasteel: de familie Ruebel. Zichtbaar is de grafsteen van de jong overleden Bertha Ruebel. In 1915 werd de NH-gemeente te Varsseveld eigenaar van de begraafplaats. Men restaureerde de verwilderde begraafplaats in 2002/2003. Aan de weg werd een informatiebord geplaatst. In 2019 is door de steenhouwer uit Ulft, Henk Welling, een nieuwe steen gemaakt voor het graf van Bertha Ruebel. Deze is geplaatst op 3 December 2019 door de Werkgroep Huis Sinderen en de steenhouwer. Functie Vanaf 2007 maakt de kapel deel uit van de PKN en de Protestantse Gemeente Varsseveld. Regelmatig vinden er zowel kerk- als trouwdiensten plaats. Overluiden is een oud gebruik: nog steeds wordt de kapelklok geluid, wanneer er een sterfgeval is op Sinderen. Ver klinkt het heldere geluid over de landerijen, met de boodschap dat iemand uit de dorpsgemeenschap is heengegaan. Gebouw Het witgepleisterde gebouw is een zaalkerkje met spitsboogvensters. Het heeft een houten klokkenstoel op het dak met een klok uit het begin van de 17e eeuw, de doorsnede van de klok bedraagt 36 cm. In het interieur bevinden zich zichtbare grafstenen, daaronder liggen de grafkelders. Het balkon en het huidige kerkorgel dateren uit 1950. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Sinderen Externe link Sinderen.com
Hazerswoude-Rijndijk Vandtårn

Hazerswoude-Rijndijk Vandtårn er et tidligere vandtårn tegnet af arkitekt A.D. Heederik. Tårnet er fra 1915 og er opført i byen Hazerswoude-Rijndijk i Rijnwoude, Sydholland, Holland. Tårnet er ikke længere i drift, men er i stedet indrettet med kontorer. Vandtårnet ejes af af supermarkedkæden Hoogvliet. I 1985 blev tårnet overflødigt, hvad angik dets oprindelige formål: at levere vandtryk. Dermed blev tårnet med en tank med kapacitet til 200 m3 vand taget ud af drift, og en nedrivning kom på tale. Forslaget vakte dog en del protester, som endte med, at tårnet i 1994 blev et provinsielt monument. I 1999 påbegyndtes en kompleks ombygning af tårnet til kontorbygning. Den 21. november 2003 blev det ombyggede tårn genåbnet. Det er sandsynligvis den dyreste ombygning af et vandtårn i Nedelandene – i hvert fald taget kvadratmeterantallet i betragtning, eftersom der kun er fire arbejdsstationer. Eksterne henvisninger Information om byggeprocessen Arkiveret 10. marts 2007 hos Wayback Machine (nederlandsk/hollandsk) Information om historien (nederlandsk/hollandsk)
Watertoren (Hazerswoude-Rijndijk)

De watertoren van Hazerswoude-Rijndijk ontworpen door architect A.D. Heederik dateert uit 1915 en heeft tegenwoordig een kantoorbestemming. De toren is in eigendom van Hoogvliet Beheer. Het regelen van de waterdruk als oorspronkelijke functie werd in 1985 overbodig. Daarna werd de toren, met een potentieel waterreservoir van 200.000 liter, niet meer gebruikt, en zou worden gesloopt. Na protesten is besloten om de toren een andere functie te geven. In 1999 startte een complexe verbouwing van de toren naar kantoorruimte. Op 21 november 2003 werd de verbouwde watertoren geopend. Het is waarschijnlijk de duurste verbouwde watertoren van Nederland en uitgedrukt per vierkante meter het duurste bedrijfsgebouw van Nederland, omdat er slechts vier werkplekken zijn. Externe links Informatie over het bouwproces Informatie en historie
Wegsloot

De Wegsloot (Fries en officieel: Weisleat) is een poel in de Friese gemeente Súdwest-Fryslân. De poel is aan de westkant verbonden met de Idzegaasterpoel en aan de oostkant via grachten in Heeg met het Heegermeer. Aan de noordkant is de Wegsloot door middel van een kanaal verbonden met de Rintjepoel. Hoewel de naam anders doet vermoeden, is de Wegsloot in zekere zin geen "sloot" maar poel, zoals de omliggende Rintjepoel en Palsepoel. Dit geldt ook voor de noordelijker liggende Diepe Sloot.
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Rijpwetering)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is een rooms-katholieke kerk aan de Pastoor van der Plaatstraat 15 in Rijpwetering, gemeente Kaag en Braassem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De parochie Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte werd op 6 oktober 1858 gesticht. Kort daarop werd begonnen met de bouw van de kerk, die op 20 september 1860 door de Haarlemse bisschop F.J. van Vree werd ingewijd. Architect Theo Molkenboer ontwierp een driebeukige pseudobasilieke kerk in neogotische stijl. Aan de voorzijde staat de ingebouwde toren met naaldspits. Het plafond is voorzien van gestukadoorde houten kruisribgewelven. Het interieur is omstreeks 1960 wit gepleisterd. De kerk is tot op heden in gebruik bij de parochie Onze-Lieve-Vrouw-Geboorte, die tegenwoordig onder de parochiefederatie H.H. Clara en Franciscus behoort. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Bron Parochie OLV-geboorte Rijpwetering Reliwiki - Rijpwetering, O.L. Vrouw Geboorte Monumentregister Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
Sint-Antonius Abtkapel (Oirschot)

De Antonius Abtkapel is een kapel in Straten in de gemeente Oirschot in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kapel staat op een driehoek van wegen: de straat de De Bollen komt uit op de straat Straten. Even verderop op zo'n 100 meter ligt de straat Sint Antoniusweg. De kapel is gewijd aan Sint-Anthonius-Abt en is een rijksmonument. Geschiedenis Vanaf circa 1400 is er in Straten volgens de plaatselijke overlevering een verering van Sint-Antonius-Abt geweest. De plaatselijke verering heeft door de tijd met verschillende kapellen op dezelfde plek steeds weer gestalte gekregen. In een acte uit 1481 wordt gewag gemaakt van de bouw van een kapel, maar in 1528 had men het al over de oude capelle, die toen tot woonhuis diende. Ook in gerechtelijke stukken van 1506 wordt reeds gesproken over de kapel. In 1643 werd een stenen kapel gebouwd, die na 1648 afgebroken is op bevel van de Staten-Generaal. De bevolking bouwde niettemin uit plaggen regelmatig weer een kapel op. Pas in 1853 werd er een nieuwe stenen kapel gebouwd die er tegenwoordig nog steeds staat. Legende Sint-Antonius met het vèrreke wordt aangeroepen tegen de pest. Volgens een legende zouden tijdens een pest-epidemie zoveel mensen zijn overleden dat men ze niet meer durfde te begraven uit angst voor besmetting. Toen men tot de heilige gebeden had, verscheen er op zekere dag een wit paard, dat zich eigener beweging voor een wagen inspande en aldus de lijken naar het kerkhof bracht. Ieder huis van waaruit iemand door het paard werd vervoerd was onmiddellijk vrij van deze ziekte, de reeds besmette mensen genazen. Nadat de laatste dode was afgevoerd verdween het paard. Dit mirakel werd toegeschreven aan Sint-Antonius, waarop men een kapel bouwde op de plaats waar het paard verschenen was. Opbouw Het in rode bakstenen opgetrokken eenvoudige zaalgebouwtje heeft een klokvormige voorgevel die enigszins aan barok doet denken. Hierbovenop is een dakruitertje met spits. Het gebouw heeft een zadeldak bedekt met pannen en is aan de achterkant driezijdig gesloten. Van binnen bevindt zich een altaar en er zijn drie beelden, waaronder een staakmadonna en een houten Antoniusbeeld uit de 18e eeuw. In 1995 werd een geglazuurd keramisch reliëf aan de buitengevel aangebracht dat Sint-Antonius voorstelt en gemaakt is door Eduard Coppens. Binnenin is er een reliëf dat Sint-Joris en de draak voorstelt. Dit is ooit door een kluizenaar en voormalig lid van de Pauselijke Zoeaven aan het Oirschotse Sint-Jorisgilde geschonken.
Emmauscollege

Het Emmauscollege is een katholieke scholengemeenschap voor havo, atheneum en gymnasium. De school is gevestigd in de Rotterdamse deelgemeente Prins Alexander en telt circa 1700 leerlingen. De naam van de school en het devies 'Samen op weg' verwijst naar het evangelieverhaal van de Emmaüsgangers in het Nieuwe Testament. Geschiedenis In de Rotterdamse binnenstad bestonden aan het eind van de jaren zestig een drietal katholieke scholen voor havo of vwo: het Sint Franciscuscollege aan de Beukelsdijk voor jongens en het lyceum Maria Virgo aan de Breitnerstraat en de havo (voorheen MMS) Stella Matutina aan de Walenburgerweg, beide voor meisjes. Nadat het Franciscuscollege meisjes had toegelaten besloten ook de meisjesscholen om vanaf 1969 jongens toe te laten. In september 1970 werd besloten tot een fusie van het lyceum Maria Virgo en de havo Stella Matutina. De verwachting was dat het aantal leerlingen in de binnenstad terug zou lopen, maar dat er tevens een toekomst zou zijn voor een nieuwe katholieke school in de jonge wijk Alexanderpolder. De twee scholen zouden samen op weg gaan onder de naam Emmauscollege en in 1971 werd een nieuwe school in een noodgebouw aan de Michelangelostraat in de Alexanderpolder geopend door Cor Kleisterlee, lid van de Tweede Kamerfractie van de KVP. In deze vestiging werd gewerkt volgens het Roncalli-systeem, dat uitging van de eigen verantwoordelijkheid van de leerling. In de binnenstad fuseerden in 1975 het Franciscuscollege en het Emmauscollege tot het Citycollege Emmaus-Franciscus. De eerste klas van het Citycollege werd gevestigd aan de Walenburgerweg, terwijl de klassen twee tot en met zes gevestigd werden aan de Breitnerstraat. Ieder jaar werd het Citycollege een leerjaar groter en het Emmaus- en het Franciscuscollege een leerjaar kleiner. In het jaar 1980 verlieten de laatste leerlingen het Emmauscollege aan de Breitnerstraat. Op 1 augustus 1976 werd de vestiging in de Alexanderpolder een zelfstandige school onder de naam Emmauscollege-Alexanderpolder en telde toen 467 leerlingen. In juni 1978 werden de eerste vwo-diploma's uitgereikt in het gebouw aan de Michelangelostraat. In het begin van de jaren tachtig werden de noodgebouwen vervangen door een permanent gebouw. Op 12 oktober 1983 werd de nieuwbouw aan de Alexandriëstraat officieel geopend. Bekende (oud-)leerlingen Mario Bilate, voetballer Davina Michelle, zangeres Nelleke Noordervliet, schrijfster Claire Polders, schrijfster Ramon Stoppelenburg, schrijver Elayis Tavşan, voetballer Sander 't Sas, onderzoeksjournalist Bekende (oud-)docenten Erik Jan Kooiman, oud-schaatser Jaap ten Kortenaar, oud wielrenner Externe links Website van het Emmauscollege Scholen op de kaart
Troelstralaan (métro de Rotterdam)

Troelstralaan est une station de la ligne C du métro de Rotterdam. Elle est située sur la Vlaardingerdijk, dans le territoire de la commune de Schiedam, dans la région urbaine de Rotterdam aux Pays-Bas. Mise en service en 2002, elle est desservie, depuis 2009, par les rames de la ligne C du métro. Situation sur le réseau Établie en surface, la station Troelstralaan, de la ligne C du métro de Rotterdam, est établie entre la station Parkweg, en direction du terminus nord-est De Terp, et la station Vijfsluizen, en direction du terminus sud-ouest De Akkers. Elle comporte un quai central encadré par les deux voies de la ligne. Histoire La station Troelstralaan est mise en service le 4 novembre 2002, lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Marconiplein à Tussenwater. Elle doit son nom à l'avenue proche qui a été ainsi dénommée en référence à Pieter Jelles Troelstra (nl). En décembre 2009, lors de la réorganisation des lignes, elle devient une station de la ligne C du métro. Services aux voyageurs Accès et accueil La station dispose de deux accès situés à chaque extrémité du hall. Elle est équipée, notamment, d'automates pour l'achat ou la recharge de titres de transport et d'un ascenseur pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite. Desserte Troelstralaan, est desservie par les rames de la ligne C, en provenance ou à destination des terminus De Terp et De Akkers. Intermodalité La station n'est pas desservie par des bus. À proximité Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Rotterdam Ligne C du métro de Rotterdam Liste des stations du métro de Rotterdam Tramway de Rotterdam RET (entreprise) Liens externes (nl) « Troelstralaan », sur ret.nl. (en) « Rotterdam (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de Rotterdam
Troelstralaan (metrostation)

Troelstralaan is een metrostation in Schiedam, gelegen aan metrolijn C. Het station werd geopend op 4 november 2002, als onderdeel van een grote uitbreiding van het Rotterdamse metronet, de Beneluxlijn. Het metrostation is genoemd naar de P.J. Troelstralaan. De ligging van station Troelstralaan maakte een aangepast ontwerp noodzakelijk. Aan de oostzijde van het station komt de metro bovengronds, het uiteinde van het perron ligt nog net in de tunnel. Het station bevindt zich verder, voorzien van een overkapping, enkele meters onder het straatniveau. Direct ten westen van het station gaan de sporen het talud van de Vlaardingerdijk in, die voor de metrolijn een soort "bovengrondse tunnel" vormt. Het eilandperron van het metrostation is te bereiken door toegangen aan beide uiteinden en via de stationshal aan de Troelstralaan. Tussen april 2017 en de opening van de Hoekse Lijn (30 september 2019) werd station Troelstralaan tijdelijk in de spits ook bediend door metrolijn A (behalve tijdens schoolvakanties). Dit had te maken met de ombouw van de Hoekse Lijn en het feit dat er vanaf station Vijfsluizen pendelbussen richting Vlaardingen reden.