NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Teerplaats

De Teerplaats is een voormalige hallenhuisboerderij in Arnhem, aan de rand van Park Zypendaal. Het gebouw is in de 18e eeuw gebouwd, maar in de 19e eeuw aangepast waarbij het haar grotendeels huidige vorm kreeg. In de 18e eeuw was naast de boerderij een andere kleine boerderij gelegen, die reeds de naam De Teerplaats had, mogelijk verwijzend naar het schuttersgilde die er kwamen potverteren. Aan de rechterzijde van de boerderij is rond 1900 een uitbouw toegevoegd, dat als dienstwoning voor de chauffeur van de familie Brantsen diende. De boerderij heeft een zadeldak, terwijl de aanbouw een wolfsdak heeft. De ramen en deuren, inclusief de mestdeuren en kelderraam, van de oorspronkelijke boerderij hebben rondbogen. Aan de voorzijde zijn er drie kleine ramen op de eerste verdieping, terwijl op de begane grond vier grote raampartijen zijn welke voorzien zijn van persiennes. Het gebouw is sinds 2006 onderdeel van het Rijksmonumentencomplex Historische buitenplaats Zypendaal, wegens de ouderdom, de toegepaste bouwmaterialen, de functie en de markante situering aan de rand van het park. Tegenwoordig wordt de ruimte gebruikt als bed & breakfast.
Sint-Petersgasthuis

Het Sint Petersgasthuis is een voormalig gasthuis in de Nederlandse stad Arnhem. Het gebouw is rond 1354 gebouwd aan de Rijnstraat en diende in de eerste jaren als woonhuis en als munthuis. In 1407 is het gebouw in gebruik genomen als gasthuis. Johan Wolterszoon van Arnhem, die het pand in 1383 in zijn geheel in bezit kreeg en in 1401 overleed, had de functie van gasthuis opgenomen in het testament. Het gebouw kwam ter ere aan Petrus, gelijk aan de beschermheilige van de Pieterskerk in Utrecht waar Van Arnhem vicaris en kanunnik was. De inwijding van het pand gebeurde dan ook door de wijbisschop van Utrecht. Het pand werd uitgebreid met aangrenzende woningen. Het complex bevatte een hospitaalkerk, een gasthuis en een rentmeesterswoning, al werd de functie van gasthuis in de 16e eeuw reeds gestopt. Wel werden andere functies in het pand ondergebracht, waaronder opslag van wijn voor hertog Karel van Gelre. Vanwege het grote verval werd het pand halverwege de 19e eeuw en begin 20e eeuw gerenoveerd. Bij de eerste renovatie werd aan de straatzijde een groot raam geplaatst. Bij de tweede renovatie werd echter de oude vormgeving hersteld. Na de Tweede Wereldoorlog waren diverse winkels in het pand gevestigd. Het pand kent een grote voorzaal, waarin een balkconstructie aanwezig is die rust op korbelen en kraagstenen. Vanaf 2015 is het in gebruik als kantoorruimte en is er het klantcontactcentrum van de DrieGasthuizenGroep gevestigd. DrieGasthuizenGroep is daarbij altijd eigenaar van het pand geweest, DrieGasthuizengroep is een fusiebedrijf dat ontstaan is uit drie gasthuizen die Arnhem kende, Sint Catharinaegasthuis (1246), Sint Petersgasthuis en Sint Anthoniegasthuis (1427). Exterieur Het gebouw is opgetrokken uit baksteen en kent aan de voorzijde ter versiering twee kleine arkeltorentjes. Aan de top van de voorgevel is een beeld geplaatst van Petrus. Voor de voorgevel is een ingang naar de middeleeuwse kelders onder het pand. Aan de achterzijde van het gebouw is een traptoren waarin voorheen een klok bevestigd was, om de gelovigen op te roepen naar de kerk te gaan. Galerij Trivia In 2017 won het Sint-Petersgasthuis de publiekprijs van de Willem Diehlprijs.
Vestagebouw

Het Vestagebouw is een gebouw in een gemengde bouwstijl aan de Jansbuitensingel in de Nederlandse stad Arnhem. Het werd gebouwd in 1930 in opdracht van de N.V. Verzekeringsmaatschappij Vesta. Architect was Willem Diehl (1876-1959). In de gemengde bouwstijl zijn er invloeden van het traditionalisme, de art deco en de Amsterdamse School. Kunstenaars die meewerkten zijn beeldhouwer Gijs Jacobs van den Hof, W.C. Brouwer (maakte de belettering) en Jaap Gidding (vervaardigde de glas-in-loodramen in het trappenhuis). Op 18 mei 1932 werd het gebouw officieel geopend. Van oorsprong was het gebouw een kantoor van de verzekeringsmaatschappij Vesta. In de Tweede Wereldoorlog vestigde een Luftwaffe Kommando zich in het kantoor. Jarenlang zetelde in het gebouw Aalbers Europe Consultancy van Karel Aalbers. Vanaf 1989 was het een kantoor van Westermeijer Groep, maar nadat deze in stappen failliet was gegaan (2011-2012), werd er lange tijd geen nieuwe bestemming voor gevonden. Het gebouw is een rijksmonument.
Waag (Doesburg)

De Waag, of Het Hoge Huis Gelria, in de Gelderse stad Doesburg is in de kern een laatgotisch gebouw aan de Koepoortstraat 2, het gebouw staat op de hoek van de Koepoortstraat en Gasthuisstraat. Het is in gebruik als café-restaurant. Het gebouw werd op 23 mei 1966 als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Geschiedenis De waag is in 1478 in gebruik genomen. Hier moesten de inkomende goederen gewogen worden voor de stadsbelastingen. Tevens had de pachter het monopolie over de verkoop van vreemde bieren in de stad, vandaar dat het gebouw ook werd gebruikt als stadsbierhuis/kroeg. Tussen 1947 en 1949 werd een restauratie uitgevoerd, aan de hand van oude aanwijzingen. De architect die de bouw afrondde was N. De Wolf. Volgens het Guinness Book of Records zou dit de oudste in gebruik zijnde horecagelegenheid van Nederland zijn. Er zijn echter bronnen die vermelden dat de taveerne 't Goude Hooft in Den Haag in 1423 al bestond. Exterieur De voorgevel bestaat uit een trapgevel in de stijl van de Nederrijnse gotiek. In de voor- en zijgevel zijn korfboognissen, met daarin de vensters en deur, geplaatst. De pinakels zijn overhoeks geplaatst. Net als de gevel zijn de pinakels opgetrokken uit baksteen. De gevel is tijdens de restauratie van 1947-49 gereconstrueerd. Interieur De begane grond steunt op twee bakstenen pijlers die samen in de kelder een graatgewelf vormen. Zie ook Lijst van gotische gebouwen in Gelderland Lijst van rijksmonumenten in Doesburg
Edithbrug

De Edithbrug is een spoorbrug over de Maas tussen Ravenstein en Niftrik in de spoorlijn tussen 's-Hertogenbosch en Nijmegen. Hij is vernoemd naar Anne Edith Brogden, dochter van de Engelse ingenieur (Alexander Brogden) die de brug gebouwd heeft. Het ontwerp is mede van de hand van ir. Johan van Hasselt. De oorspronkelijke brug uit 1872 was een vakwerkligger. De huidige enkelsporige brug uit 1946 bestaat uit vier boogbruggen achter elkaar. De brug is gebouwd op pijlers die breed genoeg zijn om een tweede brug parallel aan de bestaande te dragen. Hoewel de rest van de spoorlijn dubbelsporig is uitgevoerd, is de brug enkelsporig gebleven. Tweede Wereldoorlog Deze brug is op 10 mei 1940 om 5:15 u. opgeblazen, waarbij de twee meest westelijke overspanningen werden vernield. Op 11 september 1940 was deze weer hersteld. De Duitsers hebben bij hun terugtocht op 17 september 1944 de middelste pijler opgeblazen, waarbij beide middelste overspanningen in de rivier stortten. Wederom was de brug ernstig, maar niet onherstelbaar, beschadigd. De Britten hebben toen versneld, met behulp van twee tijdelijke houten hulppijlers, de brug hersteld. Op 4 februari 1945 konden treinen de brug weer berijden. In 1948 werd de brug definitief hersteld. Van 1868 tot 1945 lag over de Linge bij Geldermalsen eenzelfde exemplaar van deze spoorbrug. Deze spoorbrug is echter in de Tweede Wereldoorlog opgeblazen. De brug werd vervangen door een kortere variant die voortkwam uit brugdelen uit de Miljoenenlijn.
Smederij Westerhof

De voormalige smederij Westerhof aan de Zuster A. Westerhofstraat 3 is een monumentaal pand in Leens in de Nederlandse provincie Groningen. Geschiedenis In het pand aan de Zuster Westerhofstraat 3 was de grofsmederij van de gebroeders Westerhof gevestigd. Het is tevens het geboortehuis van Ailke Westerhof (1876-1946). Zij werd er op 27 april 1876 geboren als dochter van de grofsmid Ebel Westerhof en van de grofsmidske Itje de Vries. Vanwege haar verdienste voor het Rode Kruis, zij verleende onder meer hulp tijdens de Balkanoorlogen en tijdens de Eerste Wereldoorlog in Hongarije en Servië, werd ze in 1924 benoemd tot ridder in de Orde van Oranje-Nassau en kreeg ze in 1935 de Florence Nightingale medaille uitgereikt door de toenmalige prinses Juliana. Leens eerde haar door de straat waar ze werd geboren en waar ze overleed naar haar te noemen de Zuster A. Westerhofstraat. De smederij dreigde in in de tweede helft van de 20e eeuw te worden gesloopt. In 1975 werd echter besloten tot restauratie van het pand. In het rechterdeel van de woning is de originele vuurhaard van de smederij bewaard gebleven. Het pand is erkend als een rijksmonument.
Kloosterkerk (Rottum)

De Kloosterkerk is een eenvoudige zaalkerk uit de negentiende eeuw in het kleine dorp Rottum in de Nederlandse provincie Groningen. De kerk verving een oudere kerk die deel uitmaakte van het Klooster Juliana. Beschrijving De kerk ligt op het hoogste punt van de wierde (5 meter boven NAP) en werd in 2000, samen met haar onmiddellijke omgeving, aangewezen als jong rijksmonument. De recht gesloten zaalkerk, met spitsboogvensters en dakruiter met ingesnoerde spits, is gebouwd in 1889 op de fundamenten van de voormalige kloosterkerk naar ontwerp van de Middelstumer architect Jacob Tilbusscher. De kerk werd gerestaureerd tussen 2006 en 2007 onder leiding van de restauratiearchitect Willem van der Veen uit Groningen. In de kerk worden regelmatig exposities gehouden. In de zaalkerk bevinden zich drie restanten van de vroegere Kloosterkerk, zoals het torenuurwerk met spillengang dat door Hendrik Hoogenberg werd gerestaureerd. Ook het kerkorgel heeft nog enige jaren dienstgedaan in de oude Kloosterkerk. Het is in 1862 gemaakt door Nicolaas Anthonie Gerhardus Lohman (1834-1871) uit de vierde generatie van de firma Lohman. Mogelijk gebruikte hij het pijpwerk van een ouder orgel dat uit 1835 zou kunnen stammen. De orgelbouwer Jan Doornbos (bijgenaamd 'Jan Avontuur') paste het instrument in 1889 aan zijn nieuwe omgeving aan. Ten slotte is er nog de 17e-eeuwse preekstoel met het vijfkantige klankbord en doophek. De drie kerkvoogden die de zaalkerk in 1889 bouwden, maakten geen gebruik van de alom beschikbare kloostermoppen, maar betrokken de nieuwe bakstenen van de plaatselijke steenfabriek Ceres. Opvallend aan de voorzijde van de kerk is het fraaie siermetselwerk met rode, gele en donkere stenen. Karakteristiek voor het interieur van deze kerk zijn: het gepleisterde tongewelf, de decoratieve gietijzeren ventilatieroosters, de houten kerkbanken, de houten orgeltribune ondersteund door twee gietijzeren pilaren en de acht spitsboogvensters met hun gietijzeren tracering. In de dakruiter bevindt zich een luidklok, die is gegoten door Jacobus van Bergen te Heiligerlee. De klok weegt 177 kilo. De onderdiameter is 67 centimeter.
Kerk van Dorkwerd

De kerk van Dorkwerd, gelegen op een wierde in Dorkwerd direct buiten de stad Groningen, dateert in zijn huidige vorm uit 1648. Bij de bouw is waarschijnlijk gebruikgemaakt van de bakstenen van een eerdere kerk op dezelfde plaats die uit de dertiende eeuw stamde. Deze oudere kerk werd verwoest tijdens de Tachtigjarige oorlog. Bij de kerk staat een kerktoren uit de negentiende eeuw. Voor de bouw van de toren vroeg de kerkgemeente subsidie aan bij de burgerlijke gemeenten Hoogkerk en Aduard. Dorkwerd lag destijds bijna op de grens van beide gemeenten. Beide gemeenten waren slechts gedeeltelijk bereid de aanvraag te honoreren. Voordien had de kerk een dakruiter, en stond er later een klokkenstoel bij de kerk die in 1829 over het ijs vanuit Wierum werd gehaald. De kerk in Wierum werd in dat jaar afgebroken. Beide wierden vormden al sinds de zeventiende eeuw een kerkgemeente.Het kerkgebouw wordt gebruikt door, en is eigendom van, de hervormde gemeente. Het kerkorgel is in 1908 geplaatst door de orgelbouwers Van Oeckelen uit Glimmen. Het instrument kwam vermoedelijk uit een kerk in Drenthe en moet door hun vader Petrus van Oeckelen omstreeks 1850 gebouwd zijn. In 2015 werd het orgel grondig gerestaureerd. Op 21 september 2007 is een ingrijpende - negen maanden durende - restauratie van de kerk afgerond. De kerk was helemaal verzakt en is op palen gezet om verzakking in de toekomst te voorkomen. Het interieur en het orgel zijn opgeknapt en er is vloerverwarming aangelegd. Uit archeologisch onderzoek dat voor de restauratie werd uitgevoerd, bleek dat de wierde weliswaar al in de middeleeuwen bewoond was, maar dat het niet zeker is of er toen ook al een kerk heeft gestaan. Wel zijn er sporen van een middeleeuws kerkhof gevonden. De kerk is in 1971 aangewezen als rijksmonument. Terenover de kerk staat de pastorie uit 1829. Deze werd gebouwd na afbraak van de pastorie in Wierum. Zie ook Lijst van Groninger kerken Externe link Hervormd Dorkwerd
De Witte Molen (Glimmen)

De Witte Molen is een poldermolen bij het dorp Glimmen in de provincie Groningen. De molen, die de naamgever is van het nabijgelegen Verzorgingsplaats Witte Molen aan de A28 werd in 1892 gebouwd. De molen is voorzien van een vijzel en bemaalt daarmee tegenwoordig op vrijwillige basis de polder Glimmen. De molen slaat uit op het Noord-Willemskanaal en kan nog steeds als reservebemaling worden ingezet, hetgeen een enkele keer ook wel gebeurt. De roeden van het wiekenkruis zijn 18,30 meter lang en zijn voorzien van het Oudhollandse systeem met zelfzwichting. De molen is eigendom van het waterschap Hunze en Aa's. Geschiedenis De molen werd in 1892 gebouwd door de molenmaker P. Medendorp uit Zuidlaren. De molen had als taak de polder Glimmen van 453 hectare droog te kunnen pompen. In 1925 werd een motor uit de Appingedammer Bronsmotorenfabriek in de molen geplaatst om de vijzel aan te drijven. In 2003 is de molen compleet gerestaureerd. Afbeeldingen
Bartholomeuskerk (Stedum)

De Bartholomeuskerk is een romanogotisch kerkgebouw in het Groningse dorp Stedum. De forse kruiskerk stamt uit de dertiende eeuw en was oorspronkelijk aan de apostel Bartolomeüs gewijd. Beschrijving Deze kerk wordt wel gezien als het hoogtepunt van de romanogotische bouwkunst in Groningen. Ook het onderste gedeelte van de zadeldaktoren is in de 13e eeuw gebouwd. Toren en kerk zijn rond 1300 met elkaar verbonden. Tevens is er rond die tijd een luidklok vervaardigd door een ons onbekend gebleven klokkengieter. Die klok hangt nog steeds in de toren en is de oudst overgebleven luidklok van de provincie Groningen. In het interieur vallen de gewelfschilderingen uit de 15e eeuw op. Het houtwerk van de orgelgalerij is een ontwerp van de Groninger stadsbouwmeester Allert Meijer (1680). Het houtsnijwerk is van Jan de Rijk. Het duo Meijer/de Rijk heeft voor veel Groninger kerken het kerkmeubilair ontworpen en gemaakt. De maker van het oorspronkelijke orgel is niet bekend. Wel bekend is dat de orgelbouwer Albertus Antoni Hinsz het orgel in 1735 heeft vernieuwd. Uiteindelijk hebben Dirck en Gerhard Diederich Lohman het orgel in 1791 opnieuw geheel vernieuwd. In het koor staat het marmeren praalgraf van Adriaan Clant van Stedum, borgheer van de borg Nittersum en medeondertekenaar van het vredesverdrag van Münster in 1648. Het praalgraf is ontworpen door de beeldhouwer Rombout Verhulst. In 1877-1878 werd de kerk gerestaureerd volgens plannen van de katholieke architect P.J.H. Cuypers. Deze herstelde het oorspronkelijke middeleeuwse uiterlijk van de kerk, tot ongenoegen van de protestantse gemeente. In een latere restauratie in 1937-1939 zijn storende toevoegingen uit de eerdere restauratie weer verwijderd. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Groninger kerken
Meervogel

De poldermolen Meervogel, gebouwd in 1801, voor het bemalen van de Noorder Hoeksmeersterpolder (ten zuidoosten van Garrelsweer), is enige malen gerestaureerd en wordt nu beheerd door vrijwillige molenaars. De molen kan in noodsituaties ingezet worden voor extra bemaling. Het is een achtkante grondzeiler, gedekt met riet, met een vlucht van 20 meter. Het wiekenkruis is voorzien van het Van Busselsysteem met zelfzwichting. De molen staat in het vrij jong natuurgebied Hoeksmeer, dat van oorsprong een landbouwfunctie had. Bij de laatste ruilverkaveling is het door de provincie aangewezen als onderdeel van de Ecologische Hoofdstructuur. In 2002 heeft Natuurmonumenten ca. 60 hectare laaggelegen grasland verworven, met het doel de reeds bestaande functie, namelijk die van broedgebied voor weidevogels, te versterken. De molen was jarenlang eigendom van de Molenstichting Fivelingo, de huidige eigenaar is Stichting De Groninger Poldermolens. De Kloostermolen te Garrelsweer, eveneens een poldermolen, staat iets dichter bij het dorp Garrelsweer.
Zeldenrust (Westerwijtwerd)

De Zeldenrust is een koren- en pelmolen in het Groningse dorp Westerwijtwerd in de gemeente Eemsdelta. Geschiedenis De Zeldenrust werd in 1845 gebouwd en was van 1856 (met een korte onderbreking) tot 2000 in bezit van de familie Hazekamp. Nadat de molen vanaf 1980 in verval was geraakt, verkocht de laatste molenaar uit de familie Hazekamp de molen aan een particuliere stichting die de molen heeft laten restaureren. In 1989 kwam het boek Van Haver tot Gort uit, waarin cartograaf Roel Helmers met 150 tekeningen de molen in kaart bracht. In 1996 werd op basis van dit boek een replica van de Zeldenrust gebouwd in het Zuid-Afrikaanse dorp Evendale. Nadat de exploitatie van de molen al langer in handen was van de Stichting Het Groninger Landschap, is de molen sinds 2007 in eigendom bij deze stichting. De buitenroede is voorzien van zelfzwichting met het Van Busselsysteem en de binnenroede heeft oudhollands hekwerk met zeilen. Thans draait en maalt de molen op vrijwillige basis. Bij de aardbeving bij Huizinge in augustus 2012 raakte het fundament van de molen zwaar beschadigd. In september 2020 werd gestart met het versterken van de molen. De molen krijgt een aardbevingsbestendig fundament van rubber blokken voor het opvangen van aardschokken.
Edens (molen)

De korenmolen Edens is de oudste molen in Winschoten en tevens de oudste molen van de provincie Groningen. De molen werd in 1763 naar alle waarschijnlijkheid als pelmolen gebouwd en later ook als korenmolen ingericht. Thans is alleen het maalwerk nog aanwezig. De molen werd in 1870 verhoogd. In 1985 is de molen ingrijpend gerestaureerd en sindsdien op vrijwillige basis in bedrijf. Vanwege de rond de molen ingestelde molenbeschermingszone die de vrije windvang van de molen moet beschermen, heeft de toenmalige eigenaar van de molen, de gemeente Winschoten, de molen in 2006 drie meter verhoogd. Dit gebeurde omdat een appartementencomplex in de nabijheid van de molen een gedeelte van de wind uit de wieken nam. Naast de oudste nog bestaande molen van de provincie Groningen is deze molen nu ook de hoogste. Samen met de andere twee molens Berg en Dijkstra is de molen een belangrijk herkenningspunt in de 'Molenstad' Winschoten. De huidige eigenaar is de gemeente Oldambt waarin Winschoten in 2010 is opgegaan. Zie ook Molens in Winschoten
Walfriduskerk (Hellum)

De hervormde Walfriduskerk in Hellum, gemeente Midden-Groningen, is een van de oudste kerken in de Nederlandse provincie Groningen. Exterieur Het oorspronkelijk romaanse kerkgebouw dateert uit het einde van de elfde eeuw. De tufsteen van de oorspronkelijke kerk is bij een latere verbouwing hergebruikt, afwisselend met baksteen, wat de kerk een kenmerkend speklagen-exterieur geeft. De kerk is gebouwd op een fundament van zwerfkeien, die op een aantal plaatsen boven de grond uitsteken. De kerk is tussen 1963 en '66 ingrijpend gerestaureerd waarbij de pleisterlaag uit 1872 is verwijderd en de oorspronkelijke romaanse vensters zijn gereconstrueerd. Plas en Plas geven aan dat de wijze van restaureren aanleiding was voor veel kritiek. Voornaamste kritiekpunt was dat de uitvoering te rigoureus was. In de noordmuur is na de restauratie een aangetroffen sarcofaag niet opnieuw dichtgemetseld. Deze bevindt zich direct naast de toegang. Toren Vanaf de 15e eeuw had de kerk waarschijnlijk twee torens, een aangebouwde en een losstaande. Waarschijnlijk in 1646 werd de aangebouwde toren verlaagd en onder het kerkdak getrokken. In 1871 werd de losstaande toren afgebroken, waarop in 1872 de huidige aangebouwde toren werd gebouwd. Interieur In de kerk staat het oudste wapenbord van Frans Rengers uit 1568, het oudste van de provincie Groningen. De preekstoel dateert uit 1759 en draagt het wapen van de familie Rengers en de familie Ripperda. Er stond een kerkorgel uit 1661, waarvan het pijpwerk verwerkt werd in het nieuwe eenklaviers instrument dat de orgelbouwer Nicolaus Anthony Lohman in 1819 vervaardigd heeft. Gebruik De Walfriduskerk is nog steeds in gebruik voor de eredienst. Hellum maakt deel uit van PKN-gemeente De Woldkerken die nauw samenwerkt met de gemeente Slochteren. Zie ook Lijst van Groninger kerken
Fram (molen)

De Fram is een houtzaagmolen in het dorp Woltersum aan het Eemskanaal in de Nederlandse gemeente Groningen. De molen is in 1867 gebouwd als houtzaag-, koren- en pelmolen. Hij werd later vernoemd naar het schip Fram ("Voorwaarts") van de Noorse ontdekkingsreiziger Fridtjof Nansen. Al voor de Tweede Wereldoorlog werd overgestapt op het gebruik van stoomkracht voor de aandrijving. De molen werd in 1961 en in de jaren zeventig gerestaureerd en zaagt sindsdien wekelijks op vrijwillige basis. De molen bezit nog steeds een koppel maalstenen en een restant van het pelwerk. Het gevlucht heeft fokwieken. De molen is naast de veel kleinere Bovenrijge in het nabijgelegen Ten Boer de enige nog werkende zaagmolen in de provincie Groningen. Hij is eigendom van de Molenstichting Fivelingo. Tot aan zijn dood op 28 januari 2012 was Tom Krabbendam molenaar van deze molen. Tom Krabbendam was in de jaren zestig gitarist bij de Amsterdamse beatgroep The Outsiders. Externe link De site van de molen
Germania (molen)

De Germania is een korenmolen in het dorpje Thesinge in de provincie Groningen. De molen werd in 1825 als grondzeiler gebouwd en werd in 1852 verhoogd tot stellingmolen. De molen was vroeger als koren- en pelmolen ingericht, thans resteert één koppel maalstenen. Na de Tweede Wereldoorlog verloor de molen zijn wiekenkruis waarna er verder met een elektromotor werd gemalen. In 1973 volgde een volledige restauratie waarna de molen weer op vrijwillige basis in bedrijf kwam.Bij deze restauratie werd de molen vernoemd naar het klooster Germania dat vroeger in Thesinge stond. Achterstallig onderhoud zorgde er echter voor dat de molen sinds 2004 stil stond. De vorige eigenaar, de Molenstichting Fivelingo, liet een nieuwe stelling aan laten brengen en na toekenning van een forse subsidie aan de molen is deze in 2010-'11 geheel gerestaureerd. De molen is thans weer op vrijwillige basis in bedrijf en is sinds 2012 eigendom van Het Groninger Landschap.
Standerdmolen Ter Haar

De standerdmolen in Ter Haar bij Ter Apel is de enige originele standerdmolen in de provincie Groningen. De molen werd naar alle waarschijnlijkheid rond 1619 in Bourtange gebouwd en werd aldaar in 1831 afgebroken om in 1832 in Ter Haar weer te worden opgebouwd voor Frederik Maarsingh. In de loop der jaren is de molen regelmatig gerestaureerd. De laatste grote restauratie vond in 1986 plaats. Hierbij werden veel onderdelen vernieuwd, maar werd de molen wel weer als koren- en pelmolen maalvaardig gemaakt. Het pelkoppel ligt direct achter het stormbint en wordt aangedreven door de achterste tandkrans van het bovenwiel. De overbrengingsverhouding is 1 : 6,38. Om goed te kunnen pellen moest het gevlucht dus wel snel draaien. De voorste tandkrans van het bovenwiel drijft het maalkoppel aan. Hier is de overbrengingsverhouding 1 : 5,64. De molen, die eigendom is van de gemeente Westerwolde, wordt zo nu en dan op vrijwillige basis in bedrijf gesteld door de zoon van de laatste beroepsmolenaar. In Bourtange is in 1980 op de oorspronkelijke plaats de Vestingmolen gebouwd, een replica van deze molen. Fotogalerij