NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Рихел

Рихел (нид. De Richel) — маленький необитаемый остров, скорее бар, в Ваттовом море в составе Западно-Фризских островов. Административно принадлежит общине Влиланд провинции Фрисландия в Нидерландах. Географически располагается между островами Влиланд и Терсхеллинг, на 1 км к востоку от самой северной точки острова Влиланд. Его площадь в среднем составляет 116 га. Во время особенно высоких приливов остров полностью покрывается водой. Остров является важным местом гнездования галстучника, морского зуйка и малой крачки, которые встречаются в разных количествах. Кроме того, является основным местом размножения серого тюленя в Ваддензе. Зимой на Рихеле рождается более 300 детёнышей тюленя. Необитаем и практически лишён растительности. Расположен слишком низко, чтобы поддерживать постоянную растительность. Лишь сезонно может зарастать местной разновидностью пырея (Elytrigia juncea). Паром между Харлингеном и Влиландом проходит мимо Рихела, огибая песчаный берег. Во время отлива до острова можно дойти от Влиланда, хотя Рихел закрыт для посещений из-за его важности как природной зоны. Ранее в течение летнего туристического сезона проводились ежедневные морские прогулки из Влиланда для наблюдения за популяцией тюленей на Рихеле. Примечания
Joodse begraafplaats (Grijpskerk)

De Joodse begraafplaats in Grijpskerk is ingericht op een apart gedeelte van de algemene begraafplaats. Vandaag de dag staan er nog 20 grafstenen, maar het is bekend dat er dat ooit 23 zijn geweest. De grafstenen staan in drie rijen opgesteld: mannen, vrouwen en kinderen. Grijpskerk werd pas aan het einde van de 19de eeuw een zelfstandige Joodse gemeente. In 1879 werd aan de Molenstraat een synagoge ingewijd, en in 1881 werd de Joodse begraafplaats in gebruik genomen. De gemeente heeft de begraafplaats nooit aan de Joodse gemeente overgedragen, ook niet aan het NIK, dat na de Tweede Wereldoorlog eigenaar werd van bijna alle Joodse begraafplaatsen in Nederland. De gemeente gaf de Joden 120 grafruimten in gebruik voor onbepaalde tijd en beloofde de begraafplaats altijd te zullen onderhouden. Toen Grijpskerk een zelfstandige Joodse gemeente was, was ze qua leden al over haar hoogtepunt heen. Zo waren er in 1869 52 Joodse inwoners en in 1899 nog maar 35. Na de oorlog werd de Joodse gemeente opgeheven en bij Groningen gevoegd. De synagoge was al niet meer in gebruik en bovendien nagenoeg helemaal leeggeroofd tijdens de oorlog. Twee grote families waren de families Israëls en Gans. Van de beide families zijn 7 leden op deze begraafplaats begraven. De families trouwden onderling en andere graven horen weer toe aan aangetrouwden van de families Israëls en Gans. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
De Vier Winden (Hoogwoud)

De Vier Winden is een poldermolen in Langereis, in het buitengebied van Opmeer. De molen is in 1891 gebouwd voor bemaling van de polder De Lage Hoek, ter vervanging van een molen die een jaar eerder door blikseminslag was afgebrand. De Vier Winden was aanvankelijk uitgerust met een stalen vijzel, die in 1972/73 is verlengd, maar momenteel ligt er weer een houten vijzel in de vijzelkom. In 1960 sloeg de molen tijdens een storm op hol, waarbij nog net kon worden voorkomen dat hij afbrandde. De molen is nog steeds maalvaardig en bij grote wateroverlast wordt samen met het gemaal de waterstand van de polder op peil gehouden. De molen is een achtkante grondzeiler, dat wil zeggen dat de bediening van de vang (rem) en het voorleggen van de zeilen op de wieken geschiedt vanaf de grond. Deze molen is zoals bijna alle poldermolens in Noord-Holland een binnenkruier, de kap met het gevlucht wordt met behulp van het kruirad in de kap op de wind gezet. De kap draait op 56 rollen van iepenhout. Een ijzeren pal moet voorkomen dat het wiekenkruis de verkeerde kant op gaat draaien. De houten vijzel heeft een diameter van 1,9 m en de vijzelbalk zelf heeft een diameter van 60 cm, deze vijzel brengt het water 1,9 m omhoog en bij voldoende wind is de capaciteit circa 50 à 60 kubieke meter per minuut. Het wiekenkruis maakt dan 20 omwentelingen per minuut, in molenaarstaal heet het dat de molen draait met 80 enden en de uiteinden van de wieken hebben dan een snelheid van ±99 km/h. De kap van de molen heeft een afwijkende vorm ten opzichte van de andere binnenkruiers van Noord-Holland, op speciaal verzoek van de toenmalige molenaar is de kap bij de herbouw van de molen in 1891 hoger gemaakt zodat de molenaar makkelijker de bovenas kon smeren. Dit smeren geschiedt overigens nog steeds met reuzel (het buikvet van een varken) want er is geen mineraal vet dat dezelfde eigenschappen heeft als het dierlijke vet, ook wordt wel rundvet gebruikt en paardenvet vindt ook zijn toepassingen op de molens. De molen is tot 1943 beroepshalve in werking geweest maar het in 1942 naast de molen gebouwde elektrische vijzelgemaal heeft de maalfunctie overgenomen, nu maalt De Vier Winden op vrijwillige basis. In de molen bevindt zich nog steeds een woning. De molen is alleen met Nationale Molen- en Gemalendag en op Open Monumentendag te bezichtigen.
Ondermolen K

Ondermolen K is een omstreeks 1633 gebouwde poldermolen, die later is voorzien van een vijzel. Het is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een Oudhollands wiekenkruis. De kap is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Hij is voorzien van een vaste stutvang. De molen was onderdeel van de zogenaamde 'Noordkust' van de Schermer, dat samen met de 'Zuidkust' en de kleinere gang bij Schermerhorn de taak had om de binnenboezem van de Schermer in drie trappen uit te malen naar de Schermerboezem. In tegenstelling tot de kleine gang bij Schermerhorn is de Noordkust drietraps gebleven, omdat de vijzels niet genoeg voldeden om terug te gaan naar twee trappen. De molen, die niet te bezoeken is, is samen met de andere schermer molens eigendom van Stichting De Schermer Molens.
Sportpark Schoonenberg

Sportpark Schoonenberg (holandská výslovnost: [ˈspɔrtpɑr(ə)k ˈsxoːnə(m)bɛr(ə)x]), ze sponzorských důvodů BUKO Stadium, je stadion klubu SC Telstar z Eredivisie. Nachází se ve Velsen-Zuid v Nizozemsku. Stadion byl otevřen v roce 1948, s drobnými rekonstrukcemi v roce 1999 a dalšími rekonstrukcemi v letech 2009 a 2025. Stadion má kapacitu 5 338 míst. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu BUKO Stadion na Wikimedia Commons
BUKO Stadion

Das BUKO Stadion ist ein Fußballstadion in der niederländischen Gemeinde Velsen im Ortsteil Velsen-Zuid, Provinz Nordholland. Geschichte Das 1948 erbaute Stadion bietet heute 3625 Plätze und wird von den Mannschaften SC Telstar (Männer) und VVK/Telstar (Frauen) sowie bis 2011 der Frauenmannschaft des AZ Alkmaar genutzt. Bei einer Renovierung 1999 wurden nur kleinere Arbeiten durchgeführt. Die Spielstätte soll schrittweise in den nächsten Jahren renoviert werden. Im Jahr 2009 wurde eine von Zwarts & Jansma Architects entworfene Haupttribüne mit 1463 Sitzplätzen fertiggestellt. Die Plätze des doppelstöckigen Baus werden von einer Zeltmembran überdacht, die über eine Holzträger-Konstruktion gespannt ist. Im Untergeschoss befinden sich u. a. Büroräume, die Umkleidekabinen und medizinische Behandlungsräume. Im Obergeschoss liegen zwei getrennte Lounge-Bereiche mit großen Fensterflächen, die eine gute Sicht auf das Spielfeld bieten. Gegenüber der Haupttribüne liegt die überdachte Osttribüne mit Sitzplätzen längs des Spielfeldes. Der Nordrang hinter dem Tor mit seinen Stehplätzen wird nicht mehr genutzt, da er heutigen Anforderungen an Komfort und Sicherheit nicht mehr entspricht. 2010 wurde das Stadion an der Südseite mit einer neuen Stehplatztribüne ergänzt. Für die Eredivisie 2025/26 wurde das Kunstrasenspielfeld, nach Vorgabe der Liga, gegen einen Naturrasen ausgetauscht. Name Bis 2009 hieß die Spielstätte Sportpark Schoonenberg. Von 2009 bis 2014 trug das Stadion den Namen des indischen Stahlkonzerns Tata Steel. Es folgte bis 2016 der werbefreie Name Telstar Stadion. Am 5. Februar 2016 unterzeichneten der SC Telstar und das niederländische Kreditinstitut Rabobank IJmond einen neuen Sponsoringvertrag über fünf Jahre. Nach vier Jahren nahm die Rabobank Abstand von einer Verlängerung des Vertrags. So hieß die Spielstätte vom 1. Mai bis 30. Dezember 2020 Telstar Stadion. Am 30. Dezember 2020 wurde das Dienstleistungsunternehmen BUKO neuer Hauptsponsor und Namensgeber des Stadions. Ab dem 1. Januar 2021 bis zum Ende der Saison 2022/23 lief der Vertrag. Zur Saison 2023/24 wurde das Online-Casino 711 (sprich: Seven-Eleven) neuer Hauptsponsor und Namensgeber des Stadions. Der Vertrag lief bis zum Ende der Saison 2024/25. Seit dem 1. Juli 2025 sind Glücksspielunternehmen als Sponsor nicht mehr zulässig. Ende Juni 2025 gab der Verein bekannt, dass das Dienstleistungsunternehmen BUKO wieder Namenssponsor wird. Telstar und BUKO einigten sich auf einen Vertrag bis zum Sommer 2027. Weblinks stadiumdb.com: BUKO Stadion (Sportpark Schoonenberg) (englisch) europlan-online.de: BUKO Stadion – Velsen stadionwelt.de: Bildergalerie groundhopping.de: Besucherbericht von 2001 BUKO Stadion als 3D-Modell im 3D Warehouse von SketchUp Einzelnachweise
Sportpark Schoonenberg

Sportpark Schoonenberg (Dutch pronunciation: [ˈspɔrtpɑr(ə)k ˈsxoːnə(m)bɛr(ə)x]), branded as BUKO Stadion for sponsorship reasons, is the home of Eredivisie club Telstar and Eredivisie Vrouwen club Telstar. It is located in Velsen-Zuid, Netherlands. It was opened in 1948, with minor renovations in 1999 and additional renovations in 2009 and 2025. The stadium, with a capacity of 6,000, consists of an all-seater east stand (converted from a standing-only in 1999), a 400-seater south stand (added in 2025), an all-seater north stand (2,000 capacity, added in 2025) and an all-seater west stand. The west stand was built in 2009 and has several built-in features, including new changing rooms, offices, and improved sponsor seating. Beginning in January 2021, BUKO was the main sponsor of the football team, and the stadium was named BUKO Stadion. In June 2023, online casino 711 became the new sponsor of Telstar, and the stadium was renamed 711 Stadion. The BUKO Stadion name returned in June 2025, as new national regulations banned gambling sponsorships. That month, Telstar also began renovations to the stadium, including replacing artificial turf with natural grass, to meet Eredivisie requirements. References
Sportpark Schoonenberg

El Sportpark Schoonenberg por razones de patrocinio BUKO Stadion es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Velsen, provincia de Holanda Septentrional, en los Países Bajos. El estadio inaugurado en 1948, es utilizado por el club de fútbol SC Telstar Velsen para sus partidos en casa.​ El estadio se inauguró el 27 de marzo de 1948 con el nombre de Sportpark Schoonenberg, con un partido entre los clubes aficionados VSV (Velseroorder Sport Vereniging) y Stormvogels Telstar. Durante la remodelación de 2009 se inauguró una nueva tribuna principal, diseñada por Zwarts & Jansma Architects, la cual esta cubierta por una tela de membrana sintética que se extiende sobre una construcción de vigas de madera, que asegura el acceso de mucha luz solar al interior.​ Desde 2009 el Sportpark Schoonenberg ha adoptado diversos nombres por razones de patrocinio, de 2009 a 2014, el estadio llevó el nombre de la empresa siderúrgica india Tata Steel, le siguió el nombre sin publicidad Telstar Stadion hasta 2016. El 5 de febrero de 2016, SC Telstar y el banco Rabobank IJmond firmaron un nuevo acuerdo de patrocinio por cinco años. El 30 de diciembre de 2020 se presentó a la empresa BUKO como nuevo patrocinador principal del estadio. El contrato entró en vigor el 1 de enero de 2021 y se extenderá hasta la temporada 2022-23.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de los Países Bajos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Sportpark Schoonenberg.
Stadio Rabobank IJmond

Lo Rabobank IJmond (in olandese Rabobank IJmond Stadion), già noto come BUKO Stadion, TATA Steel Stadion e, in precedenza, come Schoonenberg Stadion, è uno stadio di calcio situato a Velsen, nei Paesi Bassi. Ospita le partite del Telstar. Descrizione Lo stadio è situato nella zona meridionale della città. È stato ufficialmente aperto il 27 marzo 1948, con un match tra club amatoriali locali, il CMS e il Wexford. La capienza totale dello stadio è di 3 250 posti, con 400 posti riservati agli ospiti. Nella stagione 2009-2010 lo stadio fu denominato TATA Steel Stadion, in seguito alla sponsorizzazione da parte di Tata Group. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su BUKO Stadion
Schoonenberg Stadion

Schoonenberg Stadion – wielofunkcyjny stadion w mieście Velsen-Zuid w Holandii. Najczęściej używany jest jako stadion piłkarski, a swoje mecze rozgrywa na nim drużyna Stormvogels Telstar. Stadion może pomieścić 3250 widzów. 250 miejsc przeznaczonych jest dla kibiców drużyny przyjezdnej. Został wybudowany w 1936 roku, a w 1999 roku przeszedł renowację, w wyniku której postawiono nową wschodnią trybunę, a cały stadion zadaszono.
Schoonenberg Stadion

Schoonenberg Stadion é um estádio de futebol, localizado na cidade de Velsen-Zuid, nos Países Baixos. Inaugurado em 1948, é a casa onde o clube holandês SC Telstar manda seus jogos oficiais por competições nacionais. Tem capacidade para aproximadamente 3 600 espectadores. História O estádio foi inaugurado em 27 de março de 1948 com o nome de Sportpark Schoonenberg, com uma partida entre os clubes amadores VSV e Stormvogels. Aproximadamente sessenta e um anos depois, a partir da temporada 2009-2010 até a temporada 2013-2014, o estádio levou o nome Estádio Tata Steel. A partir da temporada 2014-15, seu nome foi alterado para Telstar Stadium. Em 5 de fevereiro de 2016, foi anunciado que Rabobank IJmond será o nome homônimo do estádio até 2020. Após quatro anos, o contrato de patrocínio não foi renovado, de modo que o estádio passou a se chamar novamente Telstar Stadium de 1º de maio até 31 de dezembro de 2020. Em 30 de dezembro de 2020, a empresa BUKO foi apresentada como a nova patrocinadora principal do estádio, que leva seu nome. O contrato entrou em vigor em 1º de janeiro de 2021 e será válido até a temporada 2022/2023. Referências
БУКО (стадіон)

«БУКО» (нід. BUKO Stadion) — футбольний стадіон у Велзені, Нідерланди. Домашня арена футбольного клубу «Телстар». Місткість стадіону становить 5 200 глядачів. Історія Стадіон «БУКО» відкрито 27 березня 1948. Стадіон вміщує 5 200 глядачів під час футбольних матчів. Головний спонсор клубу з січня 2021 року БУКО, сам стадіон отримав саме спонсорську назву. У червні 2025 року футбольний клуб «Телстар» розпочав реконструкцію стадіону, включаючи заміну штучного покриття на натуральну траву. Примітки Посилання Офіційний сайт БУКО (нім.)
Dúvelsrak

Dúvelsrak is een brug over Rijksweg 7 bij Sneek in de provincie Friesland. Dúvelsrak is de tweede brug van de twee houten bruggen in Sneek en werd in 2010 in gebruik genomen. De brug bestaat uit een stalen wegdek, dat is gemaakt in Bergum, en een geheel houten overspanning, die 15 meter hoog is. De eerste brug, Krúsrak, werd in 2008 in gebruik genomen maar in 2026 verwijderd vanwege gebreken. Externe link Wagenborg Nedlift - brug A7 Sneek, inhijsen van Dúvelsrak, via YouTube
Bevrijdingsmuseum Zeeland

Het Bevrijdingsmuseum Zeeland is een historisch museum gevestigd in Nieuwdorp, een plaats in de Nederlandse provincie Zeeland. Het museum heeft als voornaamste doel om de turbulente periode van de provincie tijdens de Tweede Wereldoorlog te belichten. Centraal in dit verhaal staat de indrukwekkende slag om de Schelde, een hevige confrontatie die plaatsvond in het najaar van 1944 tussen geallieerde en Duitse troepen. Deze slag draaide om de controle over de Westerschelde, een cruciale scheepvaartroute naar de eerder bevrijde haven van Antwerpen. De Slag om de Schelde is een vaak vergeten hoofdstuk in de geschiedenis, maar het had een doorslaggevende betekenis voor de latere bevrijding van West-Europa. De expositie in het museum is opgezet als een reis door de geschiedenis, beginnend bij de opkomst van het fascisme en nazisme, en voortgaand naar het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Het behandelt de invasie van Duitse troepen, de Jodenvervolging, het verzet, en uiteindelijk de bevrijding. Binnen de museumzalen zijn persoonlijke verhalen te lezen en stille getuigen van de oorlog in Zeeland te ontdekken. Echter, de impact van oorlogsgeweld wordt niet enkel beperkt tot soldaten; ook burgers ondervonden de ellende, pijn, angst, en verdriet, wat nog altijd voelbaar is bij het aanschouwen van foto's en het lezen of beluisteren van getuigenissen. Naast de verhalen van soldaten en burgers, belicht het museum ook de ervaringen van zeelieden van de koopvaardij tijdens de oorlogsjaren. Bovendien biedt het inzicht in de ervaringen van Nederlandse troepen die na de Tweede Wereldoorlog werden uitgezonden naar Nederlands-Indië. De gecombineerde verhalen vormen het hart van het Bevrijdingsmuseum Zeeland, een plek die uitnodigt tot reflectie en leren uit het verleden voor een vreedzame toekomst. De lessen die kunnen worden getrokken uit de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog blijven relevant in de huidige tijd. Geschiedenis Het museum is ontstaan uit de particuliere collectie van Kees Traas (1958). In 2001 is de collectie ondergebracht in een stichting. In 2006 kreeg de collectie een plek in een Zeeuwse boerderij. Op 30 oktober 2009 werd een uitbreiding geopend door prinses Margriet. Een tweede uitbreiding volgde in 2019. Uit de collectie Standbeeld Op 26 oktober 2024 werd bij het museum een standbeeld onthuld van de herdershond Rifleman Khan, die tijdens de Slag om de Schelde zijn baas uit het water redde. Leden van zijn Schotse legercorps waren voor de onthulling Het Kanaal overgestoken. Externe links Website van het Bevrijdingsmuseum Collectiewebsite
Huis Sonsbeek

Huis Sonsbeek, van oorsprong uit 1744, is een landhuis in het Arnhemse Park Sonsbeek gelegen op een heuvel met uitzicht op de stad Arnhem. Het middendeel werd gebouwd voor de jong verweesde Adriana van Bayen (1723-1755?) naar ontwerp van de Arnhemse architect Anthony Viervant en vermoedelijk op het eind van de achttiende eeuw door diens zoon Roelof Roelofs Viervant met de zijvleugels vergroot. Het gebouw, dat in het verleden diverse bestemmingen heeft gehad (o.a. vanaf 1900 als hotel-pension), wordt lokaal veelal "De Witte Villa" of "Stadsvilla Sonsbeek" genoemd vanwege de witte façade, die vroeger overigens ook andere kleuren had. Sinds 1986 had het landhuis een meer museale functie en waren er regelmatig exposities. Van 1994 tot 2004 was Sonsbeek Art&Design erin gevestigd. Nadien een brasserie, restaurant en wijnlokaal. Anno 2017 zijn er een grand café en verschillende zalen gevestigd. In 1987 werd een smalle gracht om de Villa aan drie zijden aangelegd, die ruim tien jaar later weer werd gedempt voor de bouw van een zitterras. De Gemeente Arnhem heeft Huis Sonsbeek aangewezen als officiële trouwlocatie. Literatuur Beek, drs. Paul M., Huis Sonsbeek - een monument in een monumentaal park, Zwolle, Waanders, 1989 ISBN 90-6630-184-8. Iddekinge, P.R.A. van, Sonsbeek: stadspark van Arnhem, Zwolle, Waanders, 1998 ISBN 90-400-9260-5. Externe link Stadsvilla Sonsbeek
Mölle van Bats

De Mölle van Bats is een korenmolen aan de IJsseldijk in Veessen in de Nederlandse provincie Gelderland. De nieuwe naam van de molen is vernoemd naar de laatste beroepsmolenaar op de molen: Bats (Lubbertus) Langevoord. In 1777 werd toestemming verleend voor het bouwen van een molen in Veessen. In 1779 werd de molen gebouwd. In 1888 verrees naast de molen een stoommaalderij, "De Stoom". Later kwam hierin een gasmotor te staan en in 2005 een dieselmotor. Na 1945 kwam deze maalderij stil te staan. Op 6 mei 1996 werd de toenmalige molenaar Jan Langevoord op 91-jarige leeftijd vermoord. In 2005 was de maalderij met een uit 1939 stammende, 35 pk, Zweedse dieselmotor van A.B. Nilssén & Westbergs Maskinaffär in Karlstad weer maalvaardig. "De Stoom" kreeg toen de naam "de Stoom van Jan". De molen zelf onderging restauraties in 1962, 1971 en 1991/1992. De roeden van de molen zijn 20,50 meter lang en in 1973 gelast door de firma Brunia in Exmorra. De wieken hebben een oudhollands hekwerk met zeilen. De inrichting bestaat uit twee koppels maalstenen. Een met 17der (150 cm doorsnede) blauwe stenen en een met 17der kunststenen. Het kruiwerk is een neutenkruiwerk en wordt bediend met een kruiwiel. Tussen de staalkabel zitten twee katrollen, nodig bij molens die zwaar kruien, waardoor het kruien lichter gaat. Het luiwerk is een kammenluiwerk. De gietijzeren bovenas is 4,35 m lang. De molen wordt gevangen (stilgezet) met een Vlaamse blokvang, die bediend wordt met een Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,97. Het bovenwiel heeft 43 kammen en de bonkelaar heeft 24 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,79 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 12 cm. Het spoorwiel heeft 70 kammen en het steenrondsel 21 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,33 keer sneller dan de koningsspil en 5,97 keer sneller dan de bovenas. De steek is 8,3 cm. Twee vrijwillig molenaars stellen de molen wekelijks in bedrijf. Externe link Ronald Stenvert e.a., Mölle van Bats in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 309 Blogspot over de molen Molen op YouTube
Jac. P. Thijssepark

Het Dr. Jac. P. Thijssepark is een park in de Noord-Hollandse plaats Amstelveen. Het is in de 20ste eeuw aangelegd en is eigenlijk een langgerekte heemtuin. Het park ligt in de noordwesthoek van Amstelveen, aan de rand van het Amsterdamse Bos. De hoofdingang bevindt zich aan de Prins Bernhardlaan. In de nabijheid van het Thijssepark ligt het oudste heempark van Amstelveen: De Braak, uit 1939. Veel inheemse planten hebben een plek in de beide parken gekregen. Het onderhoud is zeer intensief en voor een groot gedeelte handmatig, wat een evenwichtige beplanting oplevert. Het park is vernoemd naar de onderwijzer, veldbioloog en natuurbeschermer Jac. P. Thijsse. De aanleg van het Thijssepark startte in 1940 onder leiding van C.P. Broerse, maar werd vanwege de oorlogssituatie in 1942 stilgelegd. In 1949-'50 werden het noordelijk en westelijk deel, tussen de Hoornsloot en de Amstelveense Prinsessenbuurt, voltooid. In 1972 kwam er een zuidelijke tak bij. In 2011 werden De Braak en het Thijssepark rijksmonument. Galerij Externe link Officiële website van het park