NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Woensdrecht Air Base

Woensdrecht Air Base (Dutch: Vliegbasis Woensdrecht) (IATA: WOE, ICAO: EHWO) is a military airport between the villages of Woensdrecht and Huijbergen, about 10 kilometres (6.2 mi) south of the city of Bergen op Zoom in the Netherlands. It is located near the A58 motorway and the border with Belgium. The airport was founded in 1934 as a glider and training airfield for the Royal Netherlands Air Force (RNLAF). During German occupation in the Second World War, the airfield was expanded. Messerschmitt Bf 109 and later Focke-Wulf Fw 190 aircraft were deployed here by the Luftwaffe. The airfield was captured by Allied forces in December 1944 and used as an Advanced Landing Ground. After the war, it was used once again by the RNLAF for training purposes. In 1983 it was decided that Woensdrecht would house 48 Ground Launched Cruise Missiles fitted with nuclear warheads for the 486th Tactical Missile Wing of the U.S. Seventeenth Air Force. The missile wing would have had a maximum complement of 1100 personnel. However, just after completion of the required facilities, the Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty put a halt to these plans. The airport currently has one runway, 07/25, which is 2,440 metres (8,010 ft) long. It is now mainly used by the Royal Netherlands Air and Space Force as a training and logistical base and normally does not house any combat units. It currently also has one civilian user, Fokker Services, a company providing maintenance, primarily but not exclusively for Fokker aircraft. Because of the presence of Fokker Services, many Fokker aircraft are usually present at the airfield. The RNLASF mainly operates the Pilatus PC-7 for elementary flying training from this air base. References Further reading Jessica Bode (25 August 2017). "Megamagazijn in Woensdrecht". Defensiekrant (in Dutch). Defensie.nl. External links (in Dutch) Defensie.nl - Woensdrecht (RNAF website for Woensdrecht Air Base) Fokker Services Bergen op Zoom - Woensdrecht (WOE / BZM / EHWO) photos at Airliners.net
Dorpsstraat 17 (Ouderkerk aan den IJssel)

Het monumentale pand aan de Dorpsstraat 17 in de plaats Ouderkerk aan den IJssel, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is gebouwd op de plaats van het vroegere ambachtshuis, annex veerhuis, rechthuis en herberg. Het pand staat op de hoek van de Dorpsstraat en de Kalverstraat recht tegenover de steiger van het veer over de Hollandse IJssel. Aan de overzijde op de hoek van de Dorpsstraat en de Kalverstraat staat de kerk van Ouderkerk aan den IJssel. Geschiedenis Het pand aan de Dorpsstraat 17 staat op het zogenaamde kerkeweer, dat in het bezit is geweest van de kerk van Ouderkerk. De eerste vermelding van het ambachtshuis op deze plek dateert uit 1448. Rond deze plek ontwikkelde zich de oude dorpskern van Ouderkerk. Het strategisch aan het veer gelegen pand werd gebruikt door de ambachtsheren van de heerlijkheid Ouderkerk, die onder meer beschikten over de veerrechten. Het huis werd ook wel het "Heerenhuis" genoemd. In 1632 werd nog bij een verkoop de conditie genoemd dat in dit pand "ten eeuwige dagen de justitiële- en burgerlijke zaken zouden worden behandeld". Na de afschaffing van de heerlijke rechten is er waarschijnlijk een einde gekomen aan deze "eeuwige" verplichting. In de 17e eeuw wordt er ook al gesproken over de herbergiers die het pand exploiteerden. Het huidige pand dateert uit de 18e eeuw. Het pand heeft ook vanaf die tijd een horecafunctie gehad. Ook de achter de herberg gelegen kolfbaan behoorde tot het complex. De herberg was onder meerdere namen bekend, in de 19e eeuw als "De Gouden Koetswagen" en later als "De Harmonie". Sinds 1973 is het gebouw erkend als een rijksmonument. Het pand heeft aan de benedenzijde witgepleisterde gevels. Op de verdieping bevinden zich drie zesruitsschuiframen met boven het middelste venster een gebogen vierruitsvenster. De noordelijke zijgevel telt op de verdieping vijf ruitsschuiframen. Op de benedenverdieping bevinden zich zowel in de voor- als in de zijgevel T-vensters. In de voorgevel flankeren twee van deze vensters de entree tot het pand.
Flevopark

Flevopark is a park located in the Indische Buurt, in the eastern portion of the city of Amsterdam, in the province of North Holland, Netherlands. The park contains a playground, tennis courts, the youth centre "Jeugdland", an outdoor swimming pool, large lawns, barbecue areas, a terrace and several trails for running. On the banks of the Nieuwe Diep is a distillery and tasting room. History This park was given concrete form in 1908. The naturalist Jac. P. Thijsse envisioned a park between the Jewish Cemetery and the Nieuwe Diep. The expropriation procedure began in 1914, and from 1921 there was money available to obtain the land suitable for building the park. In 1928, the construction of the park began. The park officially opened in 1931. In 1956 a large part of the adjacent Jewish Cemetery Zeeburg was relocated to the Jewish Cemetery of Diemen because of the construction of a road. The other part was sold to the Amsterdam municipality and added to the park. References
Flevopark

Le Flevopark (parfois francisé en « parc Flevo ») est un parc néerlandais situé à Amsterdam, dans l'arrondissement Oost, en bordure orientale de l'Indische buurt et de l'étendue d'eau Nieuwe Diep à l'ouest, marquant le début du canal d'Amsterdam au Rhin. Il est nommé d'après le lac Flevo. Histoire Projet initial L'idée d'un parc voit le jour en 1908 sur la volonté du naturaliste Jac. P. Thijsse, qui souhaite la création d'un espace vert accessible au public entre le cimetière juif de Zeeburg et le Nieuwe Diep. Le terrain, qui appartient jusqu'en 1896 à la commune de Diemen, est réaménagé à partir de 1928. Trois ans plus tard, le parc est inauguré sous le nom de Zuiderzeepark, en référence à la Zuiderzee. Le changement de nom pour le Flevopark est effectif en 1943. Attractions Le Flevoparkbad, piscine en plein air, ainsi que la distillerie Distilleerderij 't Nieuwe Diep, se trouvent désormais dans le parc, qui constitue le terminus oriental des lignes 3 et 14 du tramway d'Amsterdam. Liens externes (nl) Site officiel (nl) Site des Amis du Flevopark (Vrienden van het Flevopark). Portail d’Amsterdam Portail des espaces verts
Brainpark

Brainpark is een bedrijventerrein in Rotterdam. Het is gelegen aan de oostzijde van de stad tussen de A16 en de Kralingse Zoom en is vooral bedoeld als kantorenpark, vandaar de naam. Het bestaat uit drie delen: Brainpark I ligt aan de westzijde van de A16 en ten zuiden van het metrostation Kralingse Zoom. De meest opvallende vestigingen hier zijn: het Novotelhotel, dat vooral bekendstaat als het atletenhotel tijdens de marathon van Rotterdam, en de vestiging van het Kadaster in een opvallend rond gebouw. Brainpark II ligt ten noorden van het metrostation Kralingse Zoom, eveneens langs de A16. Hier zijn vooral een aantal financiële instellingen gevestigd. Brainpark III was oorspronkelijk een onderdeel van het Rivium en ligt daarom ook ten oosten van de A16. Toen de verkoop en verhuur van de kantoorpanden daar ernstig stagneerde, rond 2000, heeft Rotterdam een deel van dit terrein overgenomen en toegevoegd aan het Brainpark. Het grenst aan de nieuwe wijk Fascinatio in Capelle aan den IJssel.
Stadshart (Zoetermeer)

Het Stadshart is het winkelcentrum in het centrum van Zoetermeer. Het is in fasen tot stand gekomen doordat het oorspronkelijke dorp Zoetermeer in hoog tempo werd omgebouwd tot stad door nieuwe woonwijken te bouwen. Geschiedenis In 1981 werd begonnen met de bouw van het huidige Stadshart. Het oude winkelcentrum, de Dorpsstraat, kreeg er daarmee een geduchte concurrent bij. Naast winkels, kantoren en woningen kwamen ook het nieuwe stadhuis de bibliotheek naar het centrum. Zoals over alle planologie in Zoetermeer is er nagedacht over de optimale opzet. Het Stadshart bestaat uit twee lagen: boven een laag voor de consumenten en daaronder een laag voor de logistiek. De praktijk is dat de aan- en afvoer naar de magazijnen met vrachtwagens onderlangs kan gebeuren, terwijl de verkoop bovenlangs ongestoord door kan gaan. Waar de ruimte dat toeliet zijn onderdeks grote parkeerplaatsen voor de bewoners en het winkelend publiek gerealiseerd. Het openbaar vervoer kreeg een eigen plaats met twee haltes van de RandstadRail, Centrum-West (met daarbij een busstation) en Stadhuis aan de oostzijde van het Stadshart. Om parkeerproblemen voor te zijn zijn ook grote bovengrondse en ondergrondse parkeergarages gebouwd. Aanvankelijk konden die geheel gratis worden gebruikt. Onder druk van de buurgemeenten met concurrerende winkelcentra zijn de garages door de gemeente echter verkocht en moet er sindsdien voor het parkeren worden betaald. De winkeliersvereniging doet dat echter voor de parkeergarages grotendeels zelf, waardoor de eerste twee uur parkeren er gratis zijn. Er is geleerd van fouten van andere gemeenten, met een centrum zonder bewoners, en dus zijn boven de winkels woningen gebouwd en tussendoor woontorens gezet. De woningen moeten ervoor zorgen dat ook na sluitingstijd het Stadshart levendig blijft. Ook is er een aantal restaurants, bioscopen, theater en andere uitgaansgelegenheden opgenomen, zoals dat in een centrum van een stad mag worden verwacht. Fasering bouw Het Stadshart is in fases gebouwd: Westwaarts Promenade Passage Noordwaarts, Zuidwaarts en Oostwaarts Warande Spazio: Shopping Space en Living Cadenza De voorlopig laatste uitbreiding, Cadenza, kwam op de plaats waar er een gebouw is gesloopt, de PWA-hal oftewel de Prins Willem Alexander ijshal. Die hal is vervangen door het Silverdome, aan de oostkant van de stad in het gebied Kwadrant. Naast het Stadshart is aan de overzijde van de tunnelbak het Woonhart gebouwd. Dat is een vergelijkbaar winkelcentrum, maar dan voor winkels op het gebied van woninginrichting en er zijn kleine restaurantjes te vinden. Er wordt gewerkt aan plannen om de twee winkelgebieden overdekt te koppelen. Foto's Externe link website Stadshart
Noorderbrug (Rotterdam)

De Noorderbrug in de Nederlandse stad Rotterdam is een brug over de Rotte ter hoogte van het Noordplein. De brug vormt de verbinding tussen het Oude Noorden en Crooswijk. Hij is 40 meter lang en 20 meter breed. Aan de Linkerrottekade langs de rivier staat op de hoek van de Crooswijksesingel sinds 1874 de Rotterdamse vestiging van de oorspronkelijk Amsterdamse Heinekenbrouwerij. Ruimtegebrek en de slechte bereikbaarheid midden in de snel groeiende stad noopten in 1968 Heineken zijn brouwerij te verplaatsen naar Zoeterwoude. Geschiedenis Sinds 1860 lag er een lichte, vaste brug van hout bij het Noordplein. In 1895 werd deze vervangen door een ijzeren ophaalbrug. Die brug maakte een tramverbinding mogelijk, maar de brug heeft daar slechts vijftien jaar gestaan. De snelle groei van het verkeer maakte al gauw een verbreding en een tweede brug wenselijk. De Zaagmolenbrug werd in 1912 een paar honderd meter stroomopwaarts, ter hoogte van de Crooswijksestraat, opgebouwd uit delen van de tweede Noorderbrug (maar in 1956 vervangen). De derde en huidige monumentale brug werd gebouwd in 1910-1911 op de fundering van zijn voorganger. Het is een vaste brug die bestaat uit beton en bakstenen metselwerk, afgewerkt met natuursteen en een hekwerk van smeedijzer. Er zijn vijf overspanningen, waarvan vier getoogd. Het was destijds de bedoeling dat binnenvaartschepen ongehinderd konden doorvaren, zonder toepassing van beweegbare onderdelen in de brug. Veel van deze schepen brachten handel naar het plein. Tot een herinrichting in de jaren '90 was het Noordplein een marktplein. Na 90 jaar was de brug toe aan renovatie. Diverse onderdelen zijn hierbij vernieuwd, met behoud van de statige historische uitstraling. De binnenvaartschepen zijn nu verdwenen en ook de Rotte stroomt niet meer zoals hij deed. Het water is nu het domein van eenden en andere watervogels.
Overcinge

Overcinge is een monumentaal herenhuis in de Drentse plaats Havelte. Overcinge was oorspronkelijk een leengoed van het Gelderse huis Putten bij Elburg en werd al in het begin van de 14e eeuw genoemd. In de 15e eeuw was de familie De Vos van Steenwijk leenheer van het goed. Het huidige huis Overcinge is echter van een veel latere datum. In de 17e eeuw was het leen in handen van de familie Struuck. De landschrijver van Drenthe, Johan Struuck, heeft de bestaande bebouwing laten afbreken en twee nieuwe gebouwen neergezet. Volgens Van der Veen was echter zijn vader, de Drentse gedeputeerde Gerhardt Struuck, de bouwheer van Overcinge. Kymmell In 1720 kocht de Drentse gedeputeerde Wolter Kymmell Overcinge en hij liet vervolgens weer de door Struuck gebouwde huizen afbreken. Kymmel gaf vervolgens de opdracht tot de bouw van het nieuwe huis Overcinge, dat in 1732 werd getekend (zie afbeelding) door Cornelis Pronk. In de jaren erna hebben diverse generaties Kymmell Overcinge bewoond, waaronder zijn zoon, de Drentse landschrijver Jan Kymmell en in de 19e eeuw de arts Joachim Lunsingh Kymmell. Linthorst Homan Na het overlijden van Joachim Lunsingh Kymmell in 1876 kwam Overcinge in het bezit van zijn dochter Ida Elisabeth en schoonzoon Johannes Linthorst Homan, advocaat, gedeputeerde en commissaris van de Koningin in Drenthe. Ook hun zoon Jan Tijmens, die net als zijn vader commissaris van de Koningin in Drenthe was, bewoonde Overcinge. Diens zoon verhuurde Overcinge aan de stichting Volkshogeschool, die het in 1953 in eigendom overnam. Het huis werd in 1965 als rijksmonument ingeschreven in het rijksmonumentenregister. In de jaren tachtig van de 20e eeuw werd het gebouw verkocht. Het gebouw werd ingrijpend gerestaureerd en doet onder andere dienst als vergader- en congrescentrum en als trouwlocatie. Externe link www.overcinge.nl
Harmelerwaard

Harmelerwaard is a hamlet in the Dutch province of Utrecht. It is a part of the municipality of Woerden, and lies about 9 km west of Utrecht. The hamlet was first mentioned between 1280 and 1287 as Hermaelrewart, and means "land near water belonging to Harmelen". It is not a statistical entity, and the postal authorities have placed it under Harmelen. It has no place name signs. In 1840, Harmelerwaard was home to 40 people. Nowadays, it consists of about 80 houses. Gallery References
Harmelerwaard

De Harmelerwaard is een polder in de woonplaats Harmelen, behorend tot de gemeente Woerden. In het zuiden van deze polder ligt de buurtschap Harmelerwaard. Deze ligt aan de noordelijke oever van de Leidse Rijn, ten oosten van de dorpskern van Harmelen. De weg aldaar heet eveneens Harmelerwaard. De polder Harmelerwaard ligt tussen twee takken van de rivier de Rijn. De zuidelijke tak is de huidige Leidse Rijn tussen de Heldam en Harmelen. In de oudheid werd deze tak door de Romeinen gekozen als rijksgrens. De noordelijke tak is de Bijleveld tussen Vleuten en Harmelen. Deze tak is de oorspronkelijke hoofdstroom van de rivier de Rijn. In de middeleeuwen ging deze verzanden en daarom nam vanaf 1381 een nieuwe vaarweg, de huidige Leidse Rijn, de functie van scheepvaartverbinding tussen Utrecht en Harmelen over. In Harmelen komen de beide takken samen en verandert de naam in Oude Rijn. De oostgrens van de Harmelerwaard is de wetering de Heicop. Deze is tevens de grens tussen de gemeenten Woerden en Utrecht. De weg Harmelerwaard verandert bij de gemeentegrens van naam in Zandweg. Deze ligt in de woonplaats De Meern. Aan de noordelijke oever van de Leidse Rijn in De Meern en de Harmelerwaard lag vroeger een zandpad dat dienst deed als jaagpad ten behoeve van de trekvaart. Het gebied van de Harmelerwaard viel in de middeleeuwen, samen met Vleuten en het gedeelte van De Meern ten noorden van de Leidse Rijn, onder de proosdij van Oudmunster te Utrecht. In 1633 beleende de proosdij de ambachtsheer van Harmelen met de Harmelerwaard, waardoor er een personele unie tussen de twee gerechten tot stand kwam. Tijdens de Bataafse Republiek maakte de Harmelerwaard vanaf 1798 deel uit van een uitgestrekte gemeente Harmelen. Omdat de gemeentelijke herindelingen uitliepen op een chaos, werd de oude toestand hersteld in 1801. Nadat Nederland in 1810 een deel van Frankrijk was geworden, vond er per 1-1-1812 opnieuw een herindeling plaats. De Harmelerwaard werd deel van de gemeente Harmelen en verloor voorgoed zijn politieke zelfstandigheid.
Гармелервард

Гармелервард (нід. Harmelerwaard) — селище в нідерландській провінції Утрехт. Входить до муніципалітету Вурден. Наразі у ньому нараховується близько 80 будинків. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Вурден (нід.)
Pont de Rembrandt

Le pont de Rembrandt (en néerlandais : Rembrandtbrug) est un pont basculant en bois à deux bascules (dit « hollandais ») situé au centre-ville de Leyde. Histoire Le pont sur la Galgewater (nl) a été construit en 1983 comme une réplique d'un pont du XVIIe siècle situé au même endroit qui avait été démoli en 1817. Emplacement Le pont porte le nom du peintre Rembrandt, qui est né et a grandi à trentaine de mètres de là, dans la rue Weddesteeg qui débouche sur le côté sud de l'ouvrage. De la maison natale de Rembrandt, il ne reste plus rien, une plaque commémorative sur un immeuble moderne d'habitations marque l'emplacement de la demeure. Au nord se trouve le moulin De put (nl), une réplique du moulin qui se trouvait à cet endroit à l'époque de Rembrandt. Le père du peintre, Harmen Gerritszoon van Rijn, possédait un moulin semblable à Weddesteeg. Galerie Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de la page de Wikipédia en néerlandais intitulée « Rembrandtbrug » (voir la liste des auteurs). Portail des ponts Portail des Pays-Bas
Rembrandtbrug

De Rembrandtbrug is een dubbele houten ophaalbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. Geschiedenis De brug over het Galgewater is gebouwd in 1983 als replica van een 17e-eeuwse brug, de Lange Houten Brug, die op dezelfde plek lag. Deze werd in 1817 gesloopt. Hierna heeft hier tot 1983 geen brug gelegen. Locatie De brug is vernoemd naar de schilder Rembrandt van Rijn die in de Weddesteeg, in het verlengde van de brug aan de zuidzijde, werd geboren en opgroeide. Aan de noordzijde ligt standerdmolen De Put, een replica van de molen die hier in Rembrandts tijd stond. Rembrandts familie had een soortgelijke molen bij de Weddesteeg. Foto's
Sint-Antonius Abtkerk (Terheijden)

De Sint-Antonius Abt is een gotische kruiskerk in het centrum van het Noord-Brabantse Terheijden. Tegenover de Sint-Antonius Abtkerk staat het Witte Kerkje. Geschiedenis De inwoners van Terheijden gingen vanouds in Breda ter kerke. In 1400 werd door het kapittel van Breda toestemming verleend om een rectoraatskapel in Terheijden te bouwen, die een dochterkerk van Breda was. Deze kapel werd ingewijd in 1401 en was toegewijd aan de Heilige Maria. Dit kerkje werd in de loop van de 15e en 16e eeuw uitgebreid en vergroot, en zo ontstond het huidige kerkgebouw. In 1633 werd de kerk tot parochiekerk verheven. Ze werd toegewijd aan Antonius Abt. In 1648 werd de kerk genaast door de hervormden, die de kerk hebben gebruikt tot 1801. Toen moest de kerk worden teruggegeven aan de katholieken. Ter compensatie kregen de hervormden in 1809 een eigen kerkgebouw, een zogenaamde Napoleonskerk. De Antonius Abtkerk werd nog gerestaureerd door Pierre Cuypers in 1877, waarbij de toren werd verhoogd. In 1922 werd de kerk beschadigd door brand, en vervolgens hersteld door Joseph Cuypers. Ook in 1949 vond herstel plaats, na oorlogsschade. In 1958 ten slotte, werd het interieur gewijzigd en werden de zij-altaren ter ere van Maria en Antonius Abt verwijderd. Gebouw De kerk is een gotische kruisbasiliek met ingebouwde toren, waarvan het schip van 1542-1546 is gebouwd en de toren 15e-eeuws is. De kerk heeft een houten tongewelf en ronde pilaren met koolbladkapitelen. Het gebouw is geklasseerd als rijksmonument. In het koor bevinden zich een aantal glas-in-loodramen, en ook in de zuidzijde van het transept bevindt zich een dergelijk raam uit 1922, vervaardigd door Charles Eyck, dat Antonius Abt toont, alsmede enkele episoden uit zijn leven. De kerk bezit een botreliek van Antonius Abt, alsmede een 16e-eeuws beeld, mogelijk afkomstig uit de kapel van de nabijgelegen buurtschap Schimmer, die in 1594 afbrandde. Een tweede Antoniusbeeld stamt uit de 17e eeuw. Dit is afkomstig uit de voormalige schuurkerk, werd vervolgens geplaatst in de kapucijnenkerk te Langeweg en, toen deze kerk in de Tweede Wereldoorlog verwoest werd, kwam het beeld weer naar Terheijden. Tegen het noordertransept werd tijdens de restauratie van de kerk in de periode 1876-1879 een portaal gebouwd. Vanaf 1992 werd het portaal een Mariadagkapel. Voorts is er een koperen lichtkroon met vrouwenbeeldje en drakenkop uit de 15e eeuw, en een 17e-eeuws beeld van Johannes Nepomuk. Antoniusverering De oorsprong van de Antoniusverering is niet precies bekend, maar in 1551 werd reeds een kloveniersgilde opgericht dat aan de heilige was gewijd. Wellicht ook dat de komst van het beeld in 1594 stimulerend op deze devotie werkte. Tijdens het Antoniusfeest werd het beeld in het priesterkoor geplaatst (Toontje staat weer op zijn troontje) en het waren vooral, maar niet alleen, boeren die bescherming tegen veeziekten afsmeekten. Na 1965 kwamen er weinig mensen van buiten het dorp meer naar de vieringen, maar binnen de parochie wordt Antonius nog steeds vereerd. Galerij Externe links St. Antonius Abt op Reliwiki Meertens Instituut Antoniusdevotie
Groot Tuighuis

Het Groot Tuighuis of de Oude Sint Jacobskerk is van oorsprong een katholieke kerk gelegen aan de Bethaniëstraat in de Noord-Brabantse hoofdstad 's-Hertogenbosch. In de loop der tijd is het gebouw voor verschillende doeleinden gebruikt. Het doet tegenwoordig dienst als kantoor en depot van de gemeentelijke afdeling Erfgoed 's-Hertogenbosch. Sint Jacobskerk (1430-1629) Omstreeks 1430 werd een aan Jacobus de Meerdere gewijde kapel en een gasthuis gebouwd voor pelgrims naar Santiago de Compostella. Vanaf 1569 kreeg het de functie van parochiekerk. In 1584 was de broederschapskapel uitgebreid tot het kerkgebouw van de huidige omvang. Het gebouw bestaat uit een driebeukig basilikaal schip met een eenbeukig koor. In de zijgevel is te zien, dat er gerekend werd op de bouw van een dwarsschip. Men is niet begonnen aan het dwarsschip, vermoedelijk vanwege geldgebrek. Protestantse kerk (1629-1650) Na het Beleg van 's-Hertogenbosch (1629) werd de kerk door de Staatsen geconfisqueerd. Het gebouw heeft daarna tot 1650 dienst gedaan als protestantse kerk. Sint-Jacobskazerne (1650-1918) Van 1650 tot 1668 werd het kerkgebouw gebruikt als wagenhuis en begraafplaats. Ook werd het als paardenstal voor de cavalerie gebruikt. Vanaf 1669 tot 1752 werd er een militair arsenaal en tuighuis gevestigd. Het gebouw kreeg in deze periode ook meerdere verdiepingen. Tot 1918 heeft het vervolgens dienst gedaan als infanteriekazerne. Naast het gebouw is er nog een gedenksteen bewaard gebleven van een kazerne uit 1744. Noordbrabants Museum (1925-1986) In 1920 werd de voormalige kerk de zetel voor het Provinciaal Genootschap van Kunsten en Wetenschappen in Noord-Brabant. Aan architect Oscar Leeuw werd de opdracht gegund om het gebouw tot museum te verbouwen. De 18e-eeuwse voorgevel diende hiervoor aangepast te worden. Het museum zou later beter bekend worden als Het Noordbrabants Museum. Het genootschap herbergde er ook een omvangrijke bibliotheek. In 1925 vond de opening van het museum plaats. Het museum bleef in het pand gevestigd tot 1986, toen het verhuisde naar het Militair Gouvernement aan de Verwersstraat. Gemeentelijk depot BAM (1988-2015) Vanaf 1988 deed het gebouw dienst als depot voor de gemeentelijke afdeling Bouwhistorie, Archeologie en Monumenten (BAM). Het voormalige priesterkoor biedt ruimte aan Podium de Azijnfabriek. Via een zijingang is de concertzaal bereikbaar. Erfgoed 's-Hertogenbosch (2015-heden) Sinds 2015 is het Groot Tuighuis de thuisbasis van de gemeentelijke afdeling Erfgoed 's-Hertogenbosch. Een kennis- en adviescentrum voor cultuurhistorie in gemeente 's-Hertogenbosch op het gebied van archief, monumenten, archeologie en bouwhistorie. Het gebouw doet dienst als kantoor, erfgoedwerkplaats en archeologisch en bouwhistorisch depot. Op de benedenverdieping worden vondsten uit 's-Hertogenbosch tentoongesteld voor publiek. Het voormalige priesterkoor was tot 2020 een concertzaal, Podium de Azijnfabriek.