NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dorschkamp

De Dorschkamp is een landgoed in de Nederlandse gemeente Wageningen. Het heeft een oppervlakte van ongeveer 70 hectare en bestaat voornamelijk uit bos. Het ligt tussen Oranje Nassau’s Oord (ONO) en de Geertjesweg. Staatsbosbeheer is de eigenaar. Huize De Dorschkamp aan de oostrand van de Wageningse Eng werd in 1906 samen met het boswachtershuis ontworpen door architect Albert Kool uit Ede voor C.F.Pabst. Een deel van de familie Pabst sprak van de Dorstkamp of Dorkamp, omdat al het water wegzakte in de zandige bodem. Een meer optimistisch deel van de familie gebruikte de naam Dorschkamp, naar het dorsen van graan. Op topografische kaarten is een huis te zien niet ver van de Geertjesweg. Vanaf 1914 is meer uitgebreide bebouwing aanwezig meer naar het zuiden, hoger tegen de berg. In 1915 ontwierp Hendrik Copijn de tuin bij het huis, in 1925 bracht Leonard Springer wijzigingen aan. De villa werd in de oorlog zwaar beschadigd. Na de oorlog huisvestte het landgoed de Stichting Bosbouwproefstation TNO. Dit instituut en zijn opvolgers (o.a. IBN-DLO) hebben de naam De Dorschkamp wereldberoemd gemaakt. Tussen 1966 en 1968 werd nieuwbouw gepleegd waarbij de villa werd gesloopt. Net buiten de huidige terreingrens bleef enkel het indrukwekkende koetshuis bewaard. Het bosbouwproefstation is opgegaan in Alterra. Daarna is een periode is Danone Research de gebruiker van de instituutsgebouwen geweest. Op het terrein is in 1974 een ziekenhuis/verpleeghuis (Pieter Pauw en Pauwenhof) gebouwd. Deze is in 2019 gesloopt. Nu (2025) zijn de resterende gebouwen sinds 2016 in gebruik als opvang (procesopvanglocatie) voor asielzoekers. Hiervoor zijn ook tijdelijke gebouwen bijgeplaatst. Hiernaast is er nu een Ecodorp. Op dit terrein is woningbouw gepland. De laatste particuliere eigenaren van het landgoed waren de erven E. Pabst-Brink. Vervolgens maakte De Dorschkamp deel uit van de Boswachterij Oostereng van Staatsbosbeheer, hoewel het eigendom wel bij de familie bleef. Veel bosvakken zijn nog herkenbaar als verwilderde proefvelden. Een van die bosvakken is het Mierenbosch langs de Geertjesweg. Hier stond een kantinegebouwtje. Van 2001 tot 2006 is het Mierenbosch gekraakt geweest. De krakers bouwden er onder andere een strobalenhuis. Uiteindelijk moesten de krakers wijken voor de ontwikkeling van de ecologische hoofdstructuur. Afbeeldingen
Overwaard Molen No.5

Overwaard Molen No.5 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen, die dateert uit 1740, is een van de acht molens die de Overwaard bemalen. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,70 meter waarmee de lage boezem van de Overwaard wordt bemalen. De molen wordt bewoond en is niet te bezichtigen.
Rimbula

Rimbula is een tropische kas in Wildlands Adventure Zoo Emmen. Bezoekers kunnen via wandelpaden, zelfvarende bootjes (Rimbula River) en een touwbrugpad een indruk krijgen van het tropisch regenwoud. Rimbula bevindt zich in het themagebied Jungola. Constructie Met een oppervlakte van circa 18.000 m² is Rimbula de grootste tropische kas ter wereld. In 2021 werd de kas opgenomen in het Guinness Book of Records als het grootste indoor regenwoud in een dierentuin. Op het hoogste punt is de kas 23 meter hoog, waarvan 4 meter onder het maaiveld. De constructie is opgebouwd uit onder meer 1.040 ton staal. Het dak bestaat uit luchtkussens van ETFE. Onder het dak bevindt zich een beregeningsinstallatie, waarmee tropische regenbuien gesimuleerd kunnen worden. Biotoop De kas simuleert de biotoop van een tropisch regenwoudklimaat. De temperatuur varieert tussen de 18 en 28 graden en de luchtvochtigheid ligt tussen 60 en 90 procent. Een groot deel van de tropische beplanting is geïmporteerd uit Costa Rica. In de kas staan meer dan 250 tropische bomen en circa 15.000 andere tropische planten van ongeveer 350 verschillende soorten, waaronder bananenplanten, mango, cacaoboom, koffieplant, rubberboom, ficussen, bromelia's en orchideeën. In 2018 werd Rimbula in het kader van de Diamond ThemePark Awards uitgeroepen tot mooiste dierenverblijf van Nederland en België. Indeling De ingang van Rimbula is een als langhuis vormgegeven tochtportaal. Direct na de ingang bevindt zich de Birdy Bush, een grote volière waar diverse tropische vogels, waaronder lori's te zien zijn. De vogels kunnen hier, tegen betaling, worden gevoerd. Een alternatieve route voert om de volière heen. Achter een tweede langhuis bevindt zich het Makiwoud, waar ringstaartmaki's en bonte vari's tussen de bezoekers kunnen lopen. Verderop bevinden zich twee eilanden voor slingerapen en ook de Jungle Arena (voorheen het Jungletheater), waar meerdere keren per dag een voorstelling over het (over)leven in de jungle wordt opgevoerd. Bij de ingangen naar Rimbula River en Jungle Trail bevinden zich een restaurant met terras, souvenirwinkel en diverse speelgelegenheden. Aan de zuidkant van de kas bevinden zich een binnenverblijf voor olifanten, een ijskiosk en een eiland voor gibbons. De bezoekers verlaten de kas langs een nepwinkel met duurzame producten. In Rimbula leven de volgende 54 diersoorten:
Gouvernement de Limbourg

Le gouvernement de la province Limbourg est situé dans la capitale Maastricht sur la rivière de la Meuse. Dans le bâtiment, les députés des États et les États provinciaux se réunissent. C'est aussi le bureau du Commissaire de la Reine. Le bâtiment a été ouvert en 1986 par la reine Beatrix des Pays-Bas. Dans le gouvernement, le Traité de Maastricht a été signé le 7 février 1992. Portail de la politique Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pays-Bas Portail de Maastricht
Bethelkerk (Ede)

De Bethelkerk in de Gelderse plaats Ede is eigendom van de Hervormde Gemeente van Ede (PKN) en wordt op zon- en christelijke feestdagen gebruikt voor kerkdiensten. Sinds 1961 werden door de Hervormde gemeente in Ede Zuid diensten gehouden in een houten verenigingsgebouw aan de Blokkenweg Dit gebouw had de naam Bethel. Op woensdag 24 februari 1965 werd de huidige Bethelkerk geopend. Het gebouw bevindt zich op de hoek van de Diedenweg en de Jan Th. Tooroplaan. De architecten zijn Geenen en Oskam uit Eindhoven (later GOW Project- & Bouwmanagement). Het bakstenen gebouw bestaat uit een langgerekte kerkzaal met bijgebouwen. Aan de zijkant van de kerkzaal bevindt zich halverwege een driehoekige klokkentoren met uurwerken. De bouwstijl doet denken aan die van het nieuwe bouwen. Kenmerkend zijn de terugkerende patronen in de steenverbanden, de transparante stijl van de klokkentoren en de enorme ruimte van de kerkzaal. Voor in de kerkzaal bevindt zich een kansel uit voornamelijk steen en staal met erboven een groot klankbord. De naam van de kerk verwijst naar de Bijbelse plaats Bethel. Achter in de kerk is een raam van glaskunstenaar Lex van Voorst, een glasapplicatie met gebrandschilderd glas, waarin het verhaal van Jakob in Bethel wordt uitgebeeld. Hierboven is een balkon waarop het orgel is geplaatst. Het gebouw is een gemeentelijk monument. In 2003 is de kerk gerenoveerd. Orgel In de kerk bevinden zich 2 orgels. Een orgel met elektro-pneumatische tractuur van de firma B. Pels & Zoon uit Alkmaar (sinds 1964 Pels & Van Leeuwen). Dit orgel werd gebouwd in 1965. Voor in de kerk bevindt zich een koororgel uit 1959 van de firma Verschueren. Externe link Website van de Bethelkerk Bethelkerk op Reliwiki.nl met meer foto's Website met 360°-foto's van de kerk
Petrakerk (Kapelle)

De Petrakerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten aan de Goesestraatweg in Kapelle in de Nederlandse provincie Zeeland. De kerk is in 1996 gebouwd naar een ontwerp van architect Fierloos te Goes, heeft 1.350 zitplaatsen en is daarmee een van de grotere kerken van Zeeland. De kerk is opgetrokken uit lichte bakstenen en heeft een slanke spits. De kerkzaal heeft een hoogte van 16,75 meter, de spits heeft een totale hoogte van 28,25 meter. Het orgel is gebouwd door A. Nijsse & Zoon te Oud-Sabbinge. De cornet is gemaakt naar voorbeeld van het Bätz/Witte-orgel uit 1866 in de Hervormde kerk van Kapelle. Geschiedenis De Gereformeerde Gemeente van Kapelle-Biezelinge is in 1924 ontstaan als een dochtergemeente van de Gereformeerde Gemeente van Goes. De gemeente is fors gegroeid van circa 400 leden in 1980 tot 1550 leden in 2019. In 1996 is de huidige kerk gebouwd. Deze is in 2011 uitgebreid van 805 naar 1350 zitplaatsen, inclusief galerij. Bij deze verbouwing is een gedenksteen geplaatst, in de vorm van een hoeksteen. Op de steen staat de tekst: Gebouwd op het fundament der apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus is de uiterste Hoeksteen. Deze tekst is ontleend aan een Bijbeltekst, genoemd in het Bijbelboek Efeze. Kerkdiensten De diensten staan in de bevindelijk gereformeerde traditie, waarbij de verkondiging van het Woord centraal staat. De gemeente zingt de psalmen in de berijming uit 1773. Er worden twee diensten per zondag gehouden. Zie ook Lijst van grootste Nederlandse kerkgebouwen naar zitplaatsen Externe links De kerk op www.reliwiki.nl Website Gereformeerde Gemeente Kapelle
Christus Koningkerk (Geleen)

De Christus Koningkerk is een parochiekerk in de Geleense wijk Kluis, gelegen aan Kluis 19. Geschiedenis Na de Tweede Wereldoorlog breidde Geleen zich sterk uit in zuidelijke richting, mede door de opgevoerde kolenproductie in de Staatsmijn Maurits. Naast de drie reeds gevormde parochies in Geleen, werd in 1948 daarom de Kluisparochie opgericht. Aanvankelijk werd de Sint-Janskluis als parochiekerk gebruikt, maar die was te klein. In 1949 werd een noodkerk in de Kummenaedestraat betrokken. De uiteindelijke kerk werd in 1951 aanbesteed en werd in 1953 ingezegend. Architect was Harry Koene. Rond de kerk kwamen nog een jongens- en een meisjesschool, een kleuterschool, een pastorie, een buurtcentrum en een Groene Kruisgebouw. Zowel bij de noodkerk als bij de uiteindelijke kerk bestond de angst voor mijnschade, reden waarom de kerk niet voorzien werd van een hoge toren, maar van een verhoogde vieringtoren. Verschillende vensters werden ontworpen door kunstenaar Eugène Quanjel. Gebouw De kerk is een bakstenen kruisbasiliek met een verhoogde vieringtoren met zuilengaanderijen als galmgaten en gedekt door een tentdak. Het interieur wordt overwelfd door een vlak plafond en toont schoon metselwerk. Het orgel werd door de firma Pels geplaatst in 1953 en bevat een aantal onderdelen afkomstig van een hervormde kerk op Texel.
IJselhaven

De IJselhaven is een vooroorlogse haven in Nieuw-Mathenesse in Rotterdam-West. De IJselhaven is gegraven tussen 1912 en 1915 en ontworpen voor de overslag van stukgoed. Na de ontwikkeling van de Eemhaven en de opkomst van de container is de stukgoedoverslag in de IJselhaven teruggelopen. Het gebied is opnieuw ingericht en sinds 1985 is hier de European Juice Terminal (EJT) gevestigd. EJT beschikt over 16 roestvrijstalen tanks van 1000 ton voor sinaasappelconcentraat, dat uit Brazilië wordt aangevoerd. Op de pier tussen de IJsel- en de Koushaven is ook de Holland International Warehousing (Hiwa) gevestigd. Hiwa heeft diepvriesloodsen die worden gebruikt voor de op- overslag van diepgevroren fruit, vlees, vis en boter. Direct naast dit terrein ligt de woonwijk Schiemond.
De Bird, Grou

De Bird is a Hollow Post mill in Grou, Friesland, Netherlands which was built in the 18th century. The mill is also known as De Burd and Koopmans Molen. Although not in full working order, it can turn in the wind. It is listed as a Rijksmonument, number 22915. History Although a mill has stood on this site since 1640, De Bird was built in the 18th century. It was built to drain the De Burd polder, which was part of the Groot Jetsma farm. De Bird was built for A J de Jong. A later owner was Simon Koopmans, giving the mill its alternate name of Koopmans Molen. In 1878, the mill was sold at auction for ƒ500. Restorations of the mill were undertaken in 1950, 1960 and 1964. In November 1972, the mill was damaged in a storm. It was during the subsequent repair work that the roundhouse roof was tiled with pantiles. A further restoration was undertaken in 2004, during which the roundhouse roof was boarded, as it had been previously. The mill is not complete, as the Archimedes' screw is missing, although it can turn by wind. The mill was officially reopened on 18 November 2005. Previously in the ownership of the Gemeente Boarnsterhim, De Bird is now owned by Stichting Poldermolens De Lege Midden (English: Lege Midden Polder Mills Society). Description De Bird is what the Dutch describe as an spinnenkop. It is a hollow post mill on a single storey square roundhouse. The mill is winded by tailpole and winch. The roundhouse and mill body are covered in vertical boards, while the roof of the mill is boarded horizontally. The sails are Common sails. They have a span of 12.20 metres (40 ft 0 in). The sails are carried on a wooden windshaft. The windshaft also carries the brake wheel which has 43 cogs. This drives the wallower (21 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 34 cogs formerly drove an Archimedes' screw, which is now missing. The axle of the Archimedes' screw was 925 millimetres (3 ft 0 in) diameter and the screw was inclined at 21½°. References
De Bird (windmolen)

De Bird (Fries: De Burd), ook wel de Koopmansmolen genoemd, is een poldermolen op het eiland De Burd ten oosten van het Friese dorp Grouw, dat ligt in de Nederlandse gemeente Leeuwarden. Beschrijving De Bird werd gebouwd in de achttiende eeuw, maar het exacte bouwjaar is onbekend. De molen komt echter al voor op een kaart uit 1718. De Bird werd geplaatst voor de bemaling van polder De Burd, de voormalige Koopmanspolder. Tot wanneer deze spinnenkopmolen als zodanig dienstdeed is eveneens niet bekend, maar in 2004 was hij zo vervallen dat hij gedeeltelijk werd afgebroken. De gemeente Boarnsterhim, die de molen in eigendom heeft, besloot daarop tot restauratie, waarbij de niet alleen de molen werd teruggeplaatst, maar ook de waterloop werd gerestaureerd. In november 2005 was de restauratie voltooid. Sindsdien doet De Bird dienst als hulpgemaal. Op 10 mei 2008 werd de molen officieel geopend. Zie ook Molens in Friesland
De Bird (Grou)

De Bird – wiatrak w miejscowości Grou, w gminie De Friese Meren, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn powstał w XVIII w., a w obecnie zajmowaną lokalizację został przeniesiony w 2007 r. Ma on jedno piętro. Jego skrzydła mają rozpiętość 12,20 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Pepergasthuiskerk

De Pepergasthuiskerk is een klein kerkgebouw dat oorspronkelijk verbonden was aan het Pepergasthuis in de stad Groningen. De kerk heeft een orgel uit 1862 gebouwd door Petrus van Oeckelen. Tegenwoordig is het gebouw in gebruik bij de Oecumenische Vieringen Groningen, een geloofsgemeenschap die elke zondag een viering organiseert in het eeuwenoude gebouw.
Brug 606

Brug 606 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Jan Evertsenstraat en overspant de Burgemeester Cramergracht. Het ontwerp voor dit bouwwerk is afkomstig van Dick Slebos van de Publieke Werken van de Gemeente Amsterdam. Slebos maakte meerdere ontwerpen voor bruggen in deze buurt in en bij de Sloterplas. De brug heeft bakstenen landhoofden en een betonnen overspanning. Beide zijn uitgevoerd in de nieuwe-bouwenstijl. De brug dateert van ongeveer 1959. De verkeersbrug, zonder openbaar vervoer, verbindt de Jan Evertsenstraat met de rotonde aan de noordoost-oever van de Sloterplas. Van hieruit lopen straten naar het noorden (Burgemeester van de Pollstraat), westen (Noordzijde) en zuiden (Oostoever). In die Oostoever ligt op nog geen 100 meter een andere brug van Slebos, de Conny van Rietschotenbrug (brug 607), waarmee het een landhoofd deelt. Het landhoofd vormt hier de kade van de Burgemeester Cramergracht.
De Zoete Inval (Haarlemmerliede)

De Zoete Inval is een hotel en vroegere speeltuin met café nabij de Noord-Hollandse dorpen Haarlemmerliede en Halfweg die tot en met 2018 behoorden tot de gemeente Haarlemmerliede en Spaarnwoude, maar sindsdien tot de gemeente Haarlemmermeer. Het is gelegen aan de Haarlemmerstraatweg ter hoogte van het Rotteweggetje ten oosten van het Rottepolderplein, ten westen van de Buiten Liede en ten noorden van de Ringvaart. Geschiedenis Speeltuin en café Veel bekender dan het hotel was de naam "De Zoete Inval" vanwege het op 19 mei 1930 geopende limonadetentje met speeltuin, dat oostelijker lag dan thans, ongeveer op de plaats van het huidige Rottepolderplein. De speeltuin bood vertier aan kinderen afkomstig uit de omgeving, maar vooral uit het nabijgelegen Haarlem en Amsterdam-West en met een halte van de tramlijn Amsterdam - Zandvoort in de nabijheid goed bereikbaar was. Daarnaast was het ook een geliefd uitje voor kinderen uit het gehele land begeleid door ouders, begeleiders of leerkrachten op bijvoorbeeld een schoolreisje. In 1960 moest de speeltuin verdwijnen, omdat op die plek het Rottepolderplein zou worden aangelegd. De speeltuin werd verplaatst naar de huidige plaats meer naar het westen tegenover de spoorwegovergang naar Haarlemmerliede en er verscheen in 1961 ook een café met professionele horecafaciliteiten van eigenaar F.v.d. Aar. De faciliteiten in de speeltuin werden in de loop der jaren steeds verder uitgebreid en bestonden onder meer uit meerdere glijbanen, waaronder een hoge, schommels, wippen, een zelf te bedienen kleine draaimolen, een draaischijf, een hobbelpaard, een houten loopbrug door water, een grote schommelboot en een speelton. Ook was er een kabelbaan tussen een tweetal torens gespannen over zand en water waar de kinderen handmatig hangend naar de overkant konden glijden. De toegang tot de speeltuin was gratis, maar een consumptie was verplicht zowel voor ouders en begeleiders als voor de kinderen. In het horecagedeelte en nabij het terras, waar de ouders of begeleiders toezicht op de spelende kinderen konden houden, bevonden zich ook andere faciliteiten waaronder grijpautomaten. Voorts was er een parcours voor trapauto's dat in tegenstelling tot de andere attracties niet gratis was, maar waarvoor moest worden betaald. Hotel Na de aanleg van het Rottepolderplein veranderde de Haarlemmerstraatweg voor het doorgaande verkeer in een autosnelweg en verscheen er een ventweg voor het langzame verkeer. Hierbij verdween ook de halte van de bus die op 1 september 1957 de tram vervangen had en voortaan over de snelweg reed waarbij de speeltuin niet meer per openbaar vervoer bereikbaar was. Eind jaren tachtig werd besloten op het terrein een hotel met faciliteiten te bouwen en was er geen plaats meer voor de speeltuin en het café, zodat deze moesten verdwijnen. Het viersterrenhotel bezit 57 kamers, meerdere restaurants, een terras, vergader- en feestzalen, een twaalftal bowlingbanen en heeft ruime parkeergelegenheid.
Wierickerschans

Wierickerschans, est un fort faisant partie de la Ligne d'eau néerlandaise, situé dans l'ancienne commune de Bodegraven (depuis le 1er janvier 2011 commune de Bodegraven-Reeuwijk, Pays-Bas. Le fort est construit en 1673 et converti en poudrière en 1747-1748. Placé au bord du "Vieux Rhin", au milieu des Polders entre Leyde et Utrecht, l'ancienne poudrière est entourée d'eau de tous côtés. Les Pays-Bas sont un pays neutre et désirent le rester. Les combattants qui se retrouvent dans leurs provinces sont réputés combattants et donc désarmés et mis aux arrêts ou internés dans des camps. Wierickerschans se composait de deux groupes de bâtiments, l'un réservé aux officiers internés, l'autre à l'usage de la petite garnison hollandaise composée d'une centaine d'hommes. Wierickerschans a servi de camp d'internement pendant la Première Guerre mondiale. Le lieutenant d'aviation français André d'Humières a décrit son incarcération en ce lieu. Il y était prisonnier avec le lieutenant Armand Coutisson, pionnier de l'aviation dans la Creuse et futur colonel. Le lieutenant Pitel, officier britannique, y était également. L'existence menée par les prisonniers en 1914 y était assez monotone, mais fort supportable. La nourriture était bonne. Dans la journée, les internés avaient l'autorisation de se promener sur les remparts. Des promenades avec escorte étaient organisées à l'extérieur. Des permissions de la journée étaient parfois accordées pour aller à La Haye ou à Rotterdam. Les lettres et paquets n'étaient pas ouverts. Le major Van Boecop, commandant du fort, s'appliquait à adoucir le sort de ses internés en y installant une bibliothèque, puis un tennis. Néanmoins, le bâtiment des internés faisait partie d'une enceinte entourée d'une haute rangée de fils de fer barbelés, gardée par de nombreuses sentinelles, éclairée la nuit comme en plein jour. Pour rappel, on est dans le pays de Philips. Au sud une grille fermée la nuit donnait accès à la région des casernes. Cela n'était pas suffisant pour éviter les évasions. Après des tentatives d'évasion, les lieutenants d'Humières et Coutisson se retrouvèrent enfermés dans le camp d'internement de l'île d'Urk (Flevoland) en plein Zuiderzee bien plus dur car réservé à l'internement des officiers alliés réputés dangereux. Son climat avait la réputation d'être exécrable. Site reconnu comme rijksmonument sous le numéro 9769. Références Portail de la Première Guerre mondiale Portail des Pays-Bas Portail de l’histoire Portail du patrimoine mondial
Joodse begraafplaats (Bourtange)

De Joodse begraafplaats van Bourtange in de Nederlandse provincie Groningen ligt langs de Oude Jodenkerkhoflaan, even buiten het dorp. Op deze begraafplaats staan nog 9 grafstenen. Geschiedenis Het jaar van ingebruikname is niet bekend, maar wel is bekend dat deze begraafplaats er al was in 1816. De oudste grafsteen is uit het jaar 1862. Voor de oudere graven is het mogelijk dat er houten markeringen werden gebruikt, die natuurlijk snel vergingen. Een andere mogelijkheid is dat de grafstenen zijn weggezakt. De grond is erg drassig en bij een begrafenis moesten de kisten onder het water geduwd worden tot ze niet meer dreven door de opgeworpen grond. Naar het schijnt vonden op deze begraafplaats akelige taferelen plaats, doordat het water ervoor zorgde dat de begraven lichamen niet goed konden ontbinden. Mede om de mindere geschiktheid van deze plaats om doden te begraven, werd in 1892 een stuk grond aangekocht in het gehucht Hebrecht bij Vlagtwedde voor de inrichting van een Joodse begraafplaats aldaar. Ook de Joden van Vlagtwedde gebruikten deze begraafplaats, hoewel ze dus eigendom was van de joodse gemeente van Bourtange. Bourtange werd in 1821 een bijkerk onder ringsynagoge Pekela. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn bijna alle Joodse inwoners gedeporteerd. In 1948 werd de joodse gemeente van Bourtange bij Stadskanaal gevoegd. De synagoge aan de Batterijstraat werd verkocht en is sinds 1989 in gebruik als Joods Synagogaal Museum. Varia De benaming Oude Jodenkerkhoflaan is eigenlijk niet juist. Een kerkhof is eigenlijk de tuin van een (rooms-katholieke) kerk. Joden zullen dus niet vlug over een kerk of een kerkhof spreken. De benaming Jodenkerkhof werd altijd door niet-Joden gebruikt. In 1832 heeft het perceel de kadastrale aanduiding Vlagtwedde C 98, met plaatselijke benaming: Tuinen en Kampen Bourtange. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Joodse begraafplaatsen (Vlagtwedde)