NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ridderzaal

El Ridderzaal (Sala de los Caballeros) es el edificio principal del Binnenhof​ en la La Haya, en los Países Bajos. Es utilizado desde 1904 para la ceremonia de la apertura de las sesiones parlamentarias que cada año se celebra el tercer martes de septiembre (Prinsjesdag), cuando el monarca se dirige al Parlamento en la carroza dorada para pronunciar allí el discurso del trono. También se utiliza para las recepciones reales oficiales y las conferencias interparlamentarias. Iniciado por Guillermo de Holanda, el Ridderzaal acabó de construirse bajo el reinado de Florencio V,​ probablemente hacia 1290. Más tarde, se construyeron otros edificios alrededor que se adicionaron al Ridderzaal. Durante de la República Bátava, el edificio fue dedicado a otros fines, entre ellos la venta de libros o la lotería nacional. En el trascurso del siglo XIX, una serie de dependencias del Ridderzaal fueron demolidas; el techo fue igualmente destruido para ser reconstruido en vidrio y acero, antes de ser de nuevo destruido y restaurado, doce años más tarde, con una réplica del tejado del siglo XIII. El Ridderzaal fue restaurado en su totalidad entre 1898 y 1904 para su actual uso. Esta gran sala gótica (38 metros por 18 metros) posee unas bellas vidrieras que representan los escudos de las ciudades neerlandesas y los emblemas nobiliarios de las principales familias de los Países Bajos. La pesada estructura del techo de madera, con sus vigas de 18 metros de longitud, situadas a 26 metros de altura, da al visitante la impresión de encontrarse en el interior de un gran navío invertido.​ Enlaces externos Geschiedenis van Den Haag (Historia de La Haya) [2] / en neerlandés Referencias
Ridderzaal

Il Ridderzaal (in italiano: Sala dei Cavalieri) è l'edificio principale del XIII secolo del Binnenhof a L'Aia, nei Paesi Bassi. Viene utilizzato per l'apertura di stato del Parlamento seguito dal Prinsjesdag, quando il monarca olandese guidato al Parlamento nella Cocchia d'oro svolge il discorso dal trono. Viene anche utilizzato per i ricevimenti reali ufficiali e le conferenze interparlamentari. Storia Nel XIII secolo Fiorenzo IV, conte d'Olanda, acquistò un terreno vicino a un piccolo lago per costruire una casa. Il Ridderzaal, la sala signorile di Florenzo V, nipote di Florenzo IV, fu costruita su questa proprietà nel XIII secolo. Nel corso dei secoli, gli edifici governativi si sono sviluppati attorno a questo lago e hanno incorporato il Ridderzaal. Dall'inizio del XVII secolo, La Ridderzaal divenne un importante luogo di scambio per i librai, poiché la Westminster Hall era a Londra. Nei secoli successivi ha servito una varietà di scopi - come un mercato coperto, una passeggiata, una sala di perforazione, un ufficio pubblico, un reparto ospedaliero, persino gli uffici della lotteria statale. Fu restaurato tra il 1898 e il 1904 per servire ai suoi scopi attuali. Il Ridderzaal fu anche il luogo in cui si svolse il Trattato di pace olandese-indonesiano nel 1949. Costruzione La sua grande sala gotica di 40 x 20 metri presenta magnifiche vetrate che raffigurano gli stemmi delle città olandesi; particolarmente bello è il rosone con le armi delle principali famiglie nobili dei Paesi Bassi. La struttura del tetto in legno pesante con le sue travi lunghe 18 metri (59 piedi) ha l'aspetto di una nave rovesciata. Le teste di legno che simboleggiano gli intercettatori delle potenze superiori dovrebbero scoraggiare i membri dell'assemblea dal mentire. Il trono nella Ridderzaal è stato progettato da Pierre Cuypers. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ridderzaal Collegamenti esterni (NL) Storia del Binnenhof, su xs4all.nl.
Ridderzaal

Ridderzaal (pol. sala rycerska) – budynek znajdujący się na dziedzińcu Binnenhof, kompleksu budynków parlamentu holenderskiego w Hadze. Budynek powstał w XIII wieku jako gotycki zamek i był wielokrotnie przebudowywany. Wewnątrz znajduje sala o wymiarach 9 na 25 metrów, mogąca pomieścić 850 krzeseł, używana do celów reprezentacyjnych. Zarówno sala, jak i budynek mają tę samą nazwę. Historia Budowa została zapoczątkowana według polecenia hrabiego Wilhelma II w 1248 roku i ukończona przez jego syna hrabiego Florisa V w 1280. Początkowo był to zamek obronny otoczonym murami i fosą. Wewnątrz murów znajdowały się też kaplica i budynki gospodarcze. Wjazdu broniły dwie warowne bramy. W ciągu wieków zamek był przebudowywany, a sala była wykorzystywana była jako: sala balowa, targowisko, miejsce sprzedaży książek, areszt przed procesem sądowym, sala ćwiczeń kadetów i miejsce losowań loterii państwowej. W XIX wieku budynek popadł w ruinę. W roku 1904 sala została odnowiona w stylu neogotyckim przez architekta Pierre'a Cuypersa, który także zaprojektował budynki muzeum królewskiego i centralnej stacji kolejowej w Amsterdamie. Do sali wstawiono okazały tron królewski na podwyższeniu wyścielonym dywanami, a pod sufitem zawieszono flagi dwunastu prowincji holenderskich. Od tego czasu, z przerwami spowodowanymi pierwszą i II wojną światową, sala spełnia współczesną funkcję. Ostatniej przebudowy wnętrza dokonano w 2006 roku. Między innymi usunięto flagi prowincji, a w zamian na ścianach umieszczono godła prowincji i terytoriów zamorskich. Odnowiono tron królewski, a w 2013 roku, po intronizacji Wilhelma-Aleksandra, dostawiono drugi dla królowej Maksymy. Ważniejsze wydarzenia W dniach 7–10 maja 1948 roku w sali rycerskiej odbył się Kongres Europejski. W 1949 roku odbyła się międzynarodowa konferencja, w wyniku której Indonezja uzyskała niepodległość. W 2002 roku w przeddzień zaślubin księcia Aleksandra (obecnie króla) z księżniczką Maksymą była wydana uroczysta kolacja. 30 kwietnia 2005 roku odbyło się uroczyste przyjęcie z okazji 25. lecia panowania królowej Beatrycze. 26 sierpnia 2016 roku odbyło się przyjęcie dla sportowców, medalistów i uczestników igrzysk olimpijskich, które odbyły się w Rio de Janeiro. Gospodarzami przyjęcia byli Król Wilhelm-Aleksander i Królowa Maksyma. Główne uroczystości Od 1904 roku, co roku w każdy trzeci czwartek września (Prinsjesdag) w sali odbywa się zgromadzenie obu Izb Parlamentu Holenderskiego (Stanów Generalnych) i panujący monarcha wygłasza mowę tronową. Jest to równocześnie dzień uroczystego rozpoczęcia rocznej sesji parlamentu holenderskiego po wakacyjnej przerwie. Przypisy
Риддерзаал

Риддерзаал (нид. Ridderzaal) или Рыцарский зал — средневековое здание в составе резиденции Бинненхоф в Гааге. Используется для торжественных речей монарха по случаю открытия сессий Генеральных штатов, а также для официальных королевских приёмов и межпарламентских конференций. История В XIII веке Флорис IV купил небольшой участок земли рядом с озером, а его внук Флорис V по проекту архитектора Герарда ван Лейдена построил Риддерзаал (или Рыцарский Зал). Начиная с XVII века Риддерзаал служил для различных целей — здесь находилась больница, место для торговли книгами, офис государственных лотерей и т. п. В конце XVI века Мориц Оранский сделал Ридерзаал резиденцией штатгальтеров Нидерландов. В 1898—1904 годах проведена реконструкция внутреннего и внешнего облика замка, а само помещение начало использоваться для государственных задач. Архитектура Риддерзаал представляет собой здание в готическом стиле с треугольным фасадом и двумя башнями по краям. Над входом находится большое круглое окно («роза»), украшенное гербами правивших в Нидерландах династий. Центральный элемент внутреннего убранства замка, благодаря которому он и получил своё название, это большой Готический зал (40х20 м) с великолепными витражами. Конструкция потолочных балок напоминает корпус перевернутого судна, а деревянные головы символизируют наблюдателей от высшей власти, которые должны удерживать членов парламента от лжи. Примечания Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Риддерзаал
Ріддерзал

Ріддерзал (нід. Ridderzaal, дослівно «лицарська зала») — замок у місті Гаазі (Нідерланди). Використовується для урочистих промов монарха з нагоди відкриття сесій нідерландського парламенту Генеральних штатів, а також для офіційних королівських прийомів і міжпарламентських конференцій. Є складовою комплексу резиденції Бінненгоф. Архітектура Ріддерзал являє собою будинок у готичному стилі з трикутним фасадом і двома вежами по краях. Над входом розташоване велике кругле вікно (розета), прикрашене гербами династій, що врядували в Нідерландах. Центральний елемент внутрішнього оздоблення замку, завдяки якому він і дістав свою назву, — це велика Готична зала (40 х 20 м) з чудовими вітражами. Конструкція стельових крокв нагадує корпус перевернутого судна, а дерев'яні голови символізують спостерігачів від вищої влади, які повинні утримувати членів парламенту від практикування брехні. Дизайн трона в Ріддерзалі розробив відомий нідерландський архітектор Пітер Кейперс. Історія У XIII столітті голландський граф Флоріс IV придбав невелику ділянку землі поруч з озером, а його онук Флоріс V за проектом архітектора Герарда ван Лейдена побудував Ріддерзал (або «Лицарський Зал»). Наприкінці XVI століття Моріц Оранський зробив Ріддерзал резиденцією штатгальтерів Нідерландів. На початку XVII століття зала відігравала важливу роль у торгівлі книгами, що вважалась тоді справою державної ваги (наприклад, у Лондоні книжками торгували в Вестмінстер-холлі (Westminster Hall). У подальшому тут містилися лікарня, офіс державних лотерей і т. ін. У 1898—1904 роках були здійснені заходи з відновлення внутрішнього і зовнішнього вигляду замку, і саме відтоді приміщення почало використовуватись виключно для державних потреб. У теперішній час Ріддерзал використовується для урочистих заходів, в тому числі для щорічної церемонії відкриття сесії парламенту — Генеральних штатів у День королеви, під час якого обидві палати парламенту на спільному засіданні заслуховують програмний виступ монарха. Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Ріддерзал Ріддерзал на historie.denhaag.org (нід.) (англ.) (нім.)
Bernoulliplein

Het Bernoulliplein is een plein in de Professorenbuurt van Groningen. Het plein kwam voor op de wijzigingen die door J.A. Mulock Houwer werd voorgesteld op het Plan van Uitleg 1906. Het Bernoulliplein en directe omgeving werd bestemd om er Heerenhuizen neer te zetten. Het ontwerp werd gedaan door de Groninger architect J.A. Boer, waarbij niet alleen het Bernoulliplein, maar ook een deel van de Korreweg, de Eyssoniusstraat en de J.C. Kapteynlaan werd bebouwd. De woningen aan het plein werden gebouwd rond een ruim plein. Daarbij werd een doorkijk gemaakt naar de Nijverheidsschool uit 1923, ontworpen door L.C. van der Vlugt en J.G. Wiebenga. Het grondplan van het woningcomplex was zo ontworpen dat de Nijverheidschool deels aan het zicht werd onttrokken aangezien veel stadjers zich stoorden aan het voor die tijd erg moderne gebouw. Het gehele complex is in 1995 aangewezen als rijksmonument. De naam Bernoulli komt van een Zwitserse familie van wiskundigen, waarvan een aantal hoogleraar in Groningen was. Monumenten
Olle Widde

De Olle Widde is een korenmolen in het westelijke deel van het dorp Ten Post, dat ook wel Kröddeburen wordt genoemd, in de provincie Groningen. De molen moet voor 1828 zijn gebouwd en is wellicht nog ouder. Het is hiermee de oudste nog bestaande ronde stenen molen van de provincie Groningen. Tot 1927 was de molen ook als pelmolen ingericht. Nadat de molen ernstig in verval was geraakt werd de molen door de nieuwe particuliere eigenaar in 1995 geheel gerestaureerd. De molen, die zijn naam dankt aan de witte kleur van het molenlichaam, wordt regelmatig door een vrijwillig molenaar in bedrijf gesteld. Het wiekenkruis van de molen, dat een vlucht van 18,50 meter heeft, was vroeger met zelfzwichting uitgerust, maar heeft sinds de laatste restauratie weer het oudhollandse hekwerk met zeilen.
Heeze Castle

Heeze Castle (Dutch: Kasteel Heeze) is situated in the Netherlands, south of Eindhoven. It used to be the centre of the seigneury of Heeze, Leende and Zesgehuchten, part of the Duchy of Brabant. In the Middle Ages, it was owned by the de Horne family. In the seventeenth Century Pieter Post designed a new castle, of which the first part was built in 1665. After Pieter Post died, the work was completed by his son Maurits Post. Due to the rising costs of importing all building materials from other regions of the country, the build of the Post design was halted early and never finished. For this reason, the part of the castle that is used by the current owners was actually meant to be the servants' quarters. The biggest part of the castle was to be built behind the first courtyard. In 1760 the castle was bought by Jan Maximiliaan van Tuyll van Serooskerken. The Van Tuyll van Serooskerken family has lived in the castle ever since. Eymerick Castle At the east of the building of Heeze Castle within the waters is a part of an older castle situated Eymerick Castle. This castle was already in 1659 in a bad shape. Because the building-plans of Heeze Castle were never completed this part of the old castle is still there. See also List of castles in the Netherlands References Kransber, D. & H. Mils, Kastelengids van Nederland, middeleeuwen, Bussem 1979 (ISBN 90 228 3856 0) Kalkwiek, K.A., A.I.J.M. Schellart, H.P.H. Jansen & P.W. Geudeke, Atlas van de Nederlandse kastelen, Alphen aan den Rijn 1980 (ISBN 90 218 2477 9) Helsdingen, H.W. van, Gids voor de Nederlandse kastelen en buitenplaatsen, Amsterdam 1966 Tromp, H.M.J., Kijk op kastelen Amsterdam 1979 (ISBN 90 10 02446 6) External links Media related to Kasteel Heeze at Wikimedia Commons Site of Heeze Castle
Château de Heeze

Le château de Heeze, situé dans le Brabant-Septentrional sur la commune de Heeze-Leende, est un des derniers châteaux habités aux Pays-Bas. Il fut construit en 1665 par le célèbre architecte néerlandais Pieter Post. Le commanditaire de la construction de Heeze était Albert Snoeckaert van Schauburg, Baron de Dorestadt qui avait acheté la seigneurie de Heeze-Leende en 1659. Auparavant, celle-ci appartenait à la famille de Hornes jusqu’en 1615 et aux Renesse ensuite. Les Snoeckaert gardèrent le bien jusqu’en 1732, puis elle passa aux d'Holbach et à partir de 1760 aux van Tuyll van Serooskerken, qui l’habitent encore aujourd’hui. Par sa position unique, le château, entouré de douves au milieu des bois et des champs, fait partie des dix monuments les plus importants du Royaume des Pays-Bas. Il a conservé son aménagement intérieur du XVIIe siècle. On pénètre dans une première cour intérieure en passant par une grande porte frappée aux armes des familles Van Tuyll van Serooskerken et Van Westreenen. Il y règne une atmosphère sereine et calme qui donne l’impression de se retrouver trois siècles en arrière. Lorsqu’on passe le deuxième portail, une nouvelle cour s’ouvre sur les restes du château médiéval appelé « slot Eymerick ». L’architecte Pieter Post avait développé des plans grandioses pour construire un château carré avec des tours d’angle et une cour intérieure entourée de colonnades là où se trouve aujourd'hui encore l’ancien bâtiment transformé en salle de fêtes. Rien de tout cela ne fut réalisé. Seuls, bien en avant, les communs sans étages furent érigés. En 1665, on ajouta un étage supérieur. Ce qui avait été conçu à l’origine comme garages, écuries et annexes, devint ainsi la demeure seigneuriale. À l’intérieur, les pièces sont aménagées avec goût et ont une allure prestigieuse. Elles sont décorées de tapisseries, de tableaux et de meubles de toute beauté. On peut y admirer des Gobelins dessinés par Charles Le Brun et des tapisseries d'Audenarde d'après des dessins de Rubens, ainsi qu'une salle de bains avant-gardiste pour l'époque. Lien externe Site du Château de Heeze Portail des Pays-Bas Portail des châteaux
Zuiderkerkhof (Amsterdam)

Zuiderkerkhof is een binnenplein in Amsterdam-Centrum, Zuiderkerkbuurt. Geschiedenis en ligging Het plein is eeuwenoud. Hij ligt vanaf 1603-1614 als open ruimte in de stad. Toen was het een kerkhof behorende bij de Zuiderkerk. In de jaren 1970 doet zich er de aanleg van de Amsterdamse metro gelden. Een groot deel van de belendede panden wordt gesloopt om het bouwen van tunnel caissons mogelijk te maken. Een aantal bij de werkzaamheden opgegraven schedels en skeletten getuigde van de vroegere functie van de plek. Als na het afzinken van de tunneldelen de wederopbouw plaatsvindt ontstaat er een binnenplein, een soort hofje. De naam is dus tweeledig, het was ooit een kerkhof, en later een hofje aan de voet van de Zuiderkerk. Het plein kreeg per raadsbesluit van 23 maart 1983 haar naam na enige discussie, de gemeente koos aanvankelijk voor 'Zuiderkerkplein'. Het Zuiderkerkhof is voetgangersgebied. Zoals gewoon bij een hofje zijn er weinig toegangen, met de klok mee zijn dat de Nieuwe Hoogstraat, Sint Antoniebreestraat, Moddermolenstraat en Zandstraat. Er is ook een in- en uitgang van metrostation Nieuwmarkt. Gebouwen Verreweg het grootste gebouw aan het plein is de kerk. Daar tegenover staat het Pentagoncomplex van Theo Bosch en Aldo van Eyck en het Watervalgebouw naar ontwerp van Hans Hagenbeek. Aan de zijde van de Nieuwe Hoogstraat staat oude stadsbouw; aan de Zandstraat historisch uitziende bebouwing uit 1932/33. De huisnummering loopt van 1 tot en met 72, maar meer dan de helft van de tussenliggende nummers ontbreekt. De ingang aan de Sint Antoniebreestraat wordt opgesierd door de 17e-eeuwse toegangspoort van de begraafplaats. Ze zou afkomstig zijn uit het atelier van stadsarchitect Hendrick de Keyser, architect van de kerk. Op de poort zijn schedels en botten op een lijkkleed te zien. Kunst Behalve architectonische werken is er weinig kunst in de openbare ruimte geplaatst. Vanaf het plein is echter wel het in een gevel verwerkte Watergordijn te zien, ontworpen door architect Hans Hagenbeek. Aan de zijde van de Zandstraat is de gevelsteen 'De stal int Nuland' te zien.
Maria Magdalenakerk (Goes)

Die Grote of Maria Magdalenakerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden im Zentrum der niederländischen Stadt Goes. Die Kirche ist seit 1972 als niederländisches Rijksmonument eingestuft. Geschichte Über einen möglichen Vorgängerbau der Maria Magdalenakerk ist nichts bekannt. 1410 begann man mit dem Bau, der Kirche, die unter anderem durch einen Ablass finanziert wurde. 1423 wurde sie geweiht. Sie wurde im spätgotischen Stil errichtet und war ursprünglich als dreischiffige Hallenkirche geplant. Nach der Vollendung des Chors wurden die Pläne jedoch geändert. 1506 wurde mit dem Beginn eines Querhauses und eines Langhauses in Form einer Basilika begonnen. 1618 entstanden in der Kirche Schäden infolge eines Brandes, die bis 1621 beseitigt wurden. Im 17. Jahrhundert wurde auf der Vierung ein Dachreiter mit Carillon aufgesetzt. Während der Chor und das Querhaus noch im kirchlichen Gebrauch sind, wird das Langhaus heute als Ausstellungsraum genutzt. Das Gotteshaus gehört zur unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Orgel Die Orgel wurde 1970 von dem Orgelbauer Marcussen (Dänemark) erbaut. Das Instrument hat 43 Register auf drei Manualen und Pedal. Literatur Willem Sybrand Unger: Nieuwe gegevens betreffende de Maria Magdalenakerk te Goes. In: Oudheidkundig Jaarboek van de Nederlandschen Oudheidkundigen Bond, Jg. 1944 (kriegsbedingt erst 1946 erschienen), S. 1–3. Weblinks Glockenspiel der Kirche (Memento vom 27. April 2008 im Internet Archive) (niederländisch) Internetseite der Protestantischen Kirchengemeinde (niederländisch) Einzelnachweise
Mariakerk (Oirschot)

Die Mariakerk (deutsch Marienkirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Oirschot (Provinz Noord-Brabant). Das Kirchengebäude ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die romanische Mariakerk aus dem 12. Jahrhundert ist der älteste Sakralbau in Oirschot und geht in ihrem Kern auf das 9. Jahrhundert zurück. Sie war nicht nur Pfarrkirche, sondern ursprüngliche auch Stiftskirche für einen Konvent von Kanonikern. Bei dieser Kirche handelt es sich möglicherweise ursprünglich um die Eigenkirche des Vaters des heiligen Odulphus, des sogenannten Apostels der Friesen, der hier aufgewachsen ist. Die Kanoniker entschlossen sich im 13. Jahrhundert zur Errichtung einer größeren Stiftskirche in unmittelbarer Nähe, der ab 1268 erbauten Petruskerk. Die Mariakerk, die in gotischer Zeit an Stelle des alten romanischen Chors im Osten einen größeren gotischen Chorraum erhalten hatte, wurde zur Kapelle und schließlich ab 1659 nicht mehr sakral genutzt. In dem Gebäude wurde fortan Butter gelagert. Hierher rührt auch die heutige volkstümliche Bezeichnung Boterkerkje (deutsch: Butterkirche). 1633 wurde unter bewaffneter Eskorte in der Petruskerk erstmals im römisch-katholisch geprägten Oirschot reformierter Gottesdienst abgehalten. 1799 wurde den Reformierten schließlich die Mariakerk als eigenes Gotteshaus überlassen. Im Jahr 1880 wurde der gotischen Chor wegen Baufälligkeit abgerissen und die Ostwand vermauert. Die Reformierte Gemeinde in Oirschot schloss sich 2007 der 2004 geschaffenen Protestantischen Kirche in den Niederlanden an. Die Fundamente der romanischen und gotischen Chorräume sind hinter der Kirche sichtbar gemacht worden. Orgel Im Jahr 1804 wurde eine von Ludovicus de Backer 1751 erbaute Kabinettorgel in der Kirche aufgestellt, die vermutlich ursprünglich für die katholische Schuilkerk in Oirschot geschaffen worden war. 1904 überarbeitete P.J. Vermeulen aus Weert die Orgel. Er verlegte das Manual von der Vorderseite nach hinten, entfernte das Register des Kornetts und justierte die Tonhöhe. Anstelle des Kornetts sollte eine Gambe 8' eingebaut werden, was jedoch nie realisiert wurde. 1969 wurde die Orgel durch die Firma Van Vulpen restauriert. Das Instrument wurde nicht in seinen Originalzustand zurückversetzt. Das Kornett wurde jedoch rekonstruiert und trägt nun den Namen Sexquialtera. 2024 wurde das Instrument von der Orgelbaufirma Elbertse & Van Vulpen erneut restauriert und gereinigt. Sie wurde am 1. September 2024 im Rahmen eines Tages der offenen Tür wieder in Gebrauch genommen. Die Disposition lautet: Prestant 8' (discant), Holpijp 8', Prestant 4', Fluit 4', Gedektquint 2 2/3', Octaaf 2', Quint 1 1/3', Flageolet 1', Sexquialter III sterk (discant) 1969. Literatur Monumenten in Nederland. Noord-Brabant, Zwolle 1997, S. 261f. Weblinks Grabungsbefund, Grundriss der Apsiden Einzelnachweise