NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 330

Brug 330 is een vaste brug in Westpoort, Amsterdam. De brug is gelegen in de Nieuwe Hemweg en overspant het Koelwaterkanaal van de Centrale Hemweg. De brug, die bestaat uit drie delen, is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. Daar was toen de esthetisch architect Piet Kramer werkzaam. Hij ontwierp voor de binnenstad en met name Amsterdam-Zuid talloze bruggen, waarbij hij de Amsterdamse Schoolstijl hanteerde. Hier in het buitengebied (ook nog in 2018) was schoonheid van minder belang. Bovendien moest deze brug voornamelijk vrachtverkeer torsen. Zo kwam hier een betonnen plaatbrug. De tekeningen werden door Kramer al eerder gemaakt, maar op 28 november 1949 werd de bruggen aanbesteed. Veertien dagen eerder was al het leuningenwerk van smeedijzer aanbesteed (3260 kilogram). Kramers opzet was een driedelige brug met elk drie doorvaarten. Een brug met een rijdek van 9 meter werd geflankeerd door twee rijwielbruggen van elk 3,1 meter. Ze kenden een centrale doorvaart van 9,15 meter met aan weerszijden doorvaarten van circa 4,60 meter. De gezamenlijke breedte van de brug bedraagt 23,25 meter. In de rijwielbruggen werden nog weggewerkt de kabels voor PTT en waterleiding (noordelijk) en elektriciteit (zuidelijk). Het geheel van staal en gewapend beton wordt gedragen door een betonnen paalfundering. Kenmerkend voor Kramers bruggen waren onder andere de sierlijke leuningwerken. Dat leuningwerk is aan te treffende op de twee rijwielbruggen. Aan de uiteinden van de leuningen ontwierp Kramer meestal zijn kunstzinnige borstweringen, het kunstzinnige werd hier beperkt door een terugkerend motief in het gewapende beton. De burg voor snelverkeer moet het doen zonder al die versieringen. Zij heeft aan beide zijden een opstaande rand, die aan beide uiteinden een sierlijke kromming heeft. De noordelijke fietsbrug heeft vermoedelijk nooit als zodanig dienst gedaan. Er ligt al tijden een grasveld op. Naast brug 330 ligt een spoorbrug, die even later werd gebouwd.
Brug 390

Brug 390 is een vaste brug in Westpoort, Amsterdam. Het is een spoorbrug die gelegd is over het koelwaterkanaal van de Centrale Hemweg. Ze ligt parallel aan de verkeersbruggen met nummer 330. Net als brug 330 heeft de spoorbrug drie doorvaarten, maar scheepvaart van welke aard dan ook is hier onmogelijk. Er staat een sterke stroming en de bruggen liggen laag boven het water (0,6 m +NAP). De overspanning bedroeg bij oplevering 9,45 meter, de breedte 2,60 meter. De brug van beton en staal is gebouwd op een paalfundering van gewapend beton. Voorbereidende werkzaamheden, zoals het plaatsen van de onderbouw en het heien, vonden al plaats tijdens de aanleg van de verkeersbrug 330 in 1951. Landhoofden en bruggen kwamen in 1958 al snel gevolgd door de aanleg van de rails. Over de brug loopt enkelspoor.
IJsselbrug (Deventer)

De IJsselbrug is een brug over de IJssel bij Deventer waarover de A1 loopt. De brug is op 21 november 1972, tegelijk met de A1 tussen knooppunt Beekbergen en Markelo, opengesteld voor het verkeer. Hiermee nam de brug de taak over van de Wilhelminabrug die enkele honderden meters ten noorden van de IJsselbrug ligt. Sinds de opening is het verkeer gegroeid, naar ongeveer 103.800 voertuigen dagelijks in 2016, waarvan 27.000 vrachtwagens. Over de brug lagen sinds de bouw twee rijstroken en een vluchtstrook. Door het toenemende verkeer is in 2006 tussen knooppunt Beekbergen en Deventer een plusstrook aangelegd. Ondanks dat begon de brug weer een knelpunt te worden en is de rijbaan in 2020 verbreed naar 2x4 rijstroken. Hiervoor is echter de vluchtstrook wel opgeofferd en de plusstrook een volwaardige rijstrook geworden. Verder ligt er bij Deventer ook nog een spoorbrug over de IJssel.
Brug 244

Brug 244 is een vaste brug in Westpoort. Het kunstwerk is gelegen in de Nieuwe Hemweg en voert over het Tweede Koelwaterkanaal van de Centrale Hemweg. De brug werd gelijktijdig met brug 361 verderop in de Nieuwe Hemweg ontworpen, vandaar dat ze uiterlijk dezelfde kenmerken hebben. Over de brug liggen een tweebaansweg voor snelverkeer en een tweebaans fietspad. Tussen rijweg en fietspad ligt een berm die ter plaatse van de overspanning overgaat in stoeptegels. Aan de noordzijde van de brug ligt ook een berm, die ook aldaar op de overspanning overgaat in tegelwerk. Het ontwerp van beide bruggen kwam van de Dienst der Publieke Werken met als esthetische architect Dirk Sterenberg. De brug is uitgevoerd in prefab- en gewapend beton en wordt gedragen door een paalfundering van gewapend beton. Direct ten noorden van brug 244 ligt spoorbrug brug 275.
Brug 275

Brug 275 is een vaste spoorbrug in Westpoort, Amsterdam. De brug met eenmaal enkelspoor ligt over de monding van het Tweede Koelwaterkanaal naar de Centrale Hemweg. Ze dateert uit het midden van de jaren zeventig en is ontworpen door Sier van Rhijn, later verantwoordelijk voor gebouwen etc. van de Amsterdamse metro Oostlijn. De brug bestaat uit een betonnen overspanning, gedragen door een betonnen paalfundering. Op de brug is ballastloos spoor toegepast. De leuningen van de brug zijn gelijk aan die van de nabijgelegen brug 244 van Dirk Sterenberg, Van Rhijns collega bij de Dienst der Publieke Werken. De brug is al tijden in beheer van de Nederlandse Spoorwegen, ProRail. Opvallend aan de brug is een soort stalen balkonnetje, van hieruit kan handmatig een sluisje bediend worden dat onder de brug verborgen is. Het brugnummer 275 is voor deze brug herbruikt; ze was eerder in gebruik voor het ontwerp van een voetbrug in de vorm van een draaibrug over de Scharrebiersluis/Rapenburgersluis in de Schippersgracht. Of die brug ooit gebouwd is, is onbekend.
Brug 651

Brug 651 is een vaste brug in Amsterdam-Nieuw West op de grens tussen Slotermeer en Geuzenveld. De voet- en fietsbrug ligt in de zuidoostelijke hoek van het Eendrachtspark en voert over de gracht die behoort bij de A.A.H. Struijckenkade. Het voet/fietspad loopt door richting Burgemeester Van Leeuwenlaan. De brug is uitgevoerd in de standaardkleuren blauw en wit van Amsterdam, de brug is dan ook afkomstig van de tekentafels van de Dienst der Publieke Werken. De esthetisch architect voor deze brug is Cornelis Johannes Henke, van 1954 tot 1961 collega van Dick Slebos en Dirk Sterenberg, hij zou slechts ongeveer 35 bruggen ontwerpen. De witte overspanning heeft vanuit de brugpijler een lichte V-vorm, een vorm die meer is toegepast in deze buurt. De blauwe leuningen hebben een bijna rechthoekig patroon dat met de lichte welving van het dek meeloopt. De leuningen zijn als een trapezium ingeklemd tussen betonnen borstweringen. Alles rust op een paalfundering van gewapend beton. De bouwtekeningen vermelden dat de brug een verbinding moest vormen naar het openluchttheater op het voormalige Scholeneiland, dat theater kwam er niet. De brug dateert van midden jaren vijftig.
Del Court van Krimpen Villa

De Del Court van Krimpen Villa en De Witte Hoogt waren de eerste villa's met de allure en omvang van buitenplaatsen in Rijksdorp in de gemeente Wassenaar. De villa in de Meijboomlaan werd in de twintiger jaren van de vorige eeuw gebouwd in opdracht van mr. Gerard (Gerry) del Court van Krimpen en jkvr. Marie Adele van Loon onder architectuur van Samuel de Clercq. De Haagse architect Samuel de Clercq, een Delftenaar, werd zeer beïnvloed door H.P. Berlage en de Amsterdamse School, en ontwikkelde de Nieuwe Haagsche School. Een kenmerkend gebouw van De Clercq was het Wassenaarse WAVO-park voor de heer en mevrouw van Ommeren. Karakteristiek voor deze villa voor Del Court waren de hoge schoorstenen, waarvan sommigen puur decoratief, zoals gezien bij Engelse landhuizen. In een apart gebouw kwam de dubbele garage met een verdieping voor de beheerder. Het gebouw staat nu bekend als het Uilennest. In 1928 werd een villa aan de overzijde gebouwd waar in 1951 een opleiding voor kraamverzorgsters werd gevestigd, het huidige Ooievaarsnest. Zowel de Del Court van Krimpen Villa als De Witte Hoogt werden in de Tweede Wereldoorlog geconfisqueerd door de Duitsers. Er werden bunkercomplexen in Rijksdorp gebouwd om een dreigende geallieerde aanval te kunnen weerstaan. Na de oorlog en de dood van Del Court verhuurde zijn weduwe het huis aan een katholieke organisatie voor jongens uit Suriname en Nederlands-Indië. In 1952 werd het huis een pension voor gerepatrieerde Indiëgangers. In 1955 werd het huis verkocht aan de politieacademie. In 1971 kwamen de eerste Fellows van het Netherlands Institute for Advanced Study in the Humanities and Social Sciences (NIAS) dat de gebouwen kocht. In 2016 verhuisde het NIAS naar Amsterdam. De Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen verkocht de gebouwen in 2017 aan een projectontwikkelaar die de Del Court van Krimpen Villa wil afbreken en vervangen door flatgebouwen, waartegen vanuit de buurt heftige tegenstand is ontstaan. Ook het Cuypergenootschap en de Erfgoedvereniging Heemschut zetten zich in voor het behoud van de villa. Wetenswaardigheden Prinses Juliana was zeer bevriend met hun dochter Martine del Court van Krimpen (1916-2010) en vertoefde regelmatig in het familiehuis. Del Court ging tijdens de Tweede Wereldoorlog mee met prinses Juliana naar Canada. Bron Jos Hooghuis: From Rijksdorp Estate to NIAS residence. A bit of NIAS history Wassenaar, NIAS, 2016. ISBN 9789071093791.
Amstel Tower

De Amstel Tower is een wolkenkrabber in Amsterdam-Oost. Het gebouw bestaat uit een 103 meter hoge woontoren met 192 huurappartementen en een lager blok van zes verdiepingen waar Meininger Hotels gevestigd is. Het complex is een onderdeel van stedenbouwkundige vernieuwing en verdichting aan de voorzijde (oostzijde) van het naastgelegen Amstelstation die rond 2016 van start ging. Gelijktijdig met de bouw van de toren is een openbare parkeergarage met 171 parkeerplaatsen met daarboven een busplatform gebouwd. Tussen het busplatform en het daaraangelegen Julianaplein bevinden zich enkele nieuwgebouwde horeca-units. De toren is ontworpen door Powerhouse Company architecten in opdracht van ontwikkelaar Provast. Inmiddels is het hotel verkocht aan Bouwinvest en de woningen aan Vesteda. De toren is met de bewoners- en parkeergarage-ingang gelegen aan de Overzichtsweg en heeft de hotelingang aan het Julianaplein. Van een afstand gezien past de toren in de skyline van het hoogbouwcluster op de Omval aan de andere kant van het spoor. In de bewonersentree van het gebouw bevindt zich een op Peter Alma’s muurschilderingen in het Amstelstation gebaseerd kunstwerk van 9,5 meter lang en 3,5 meter hoog genaamd 'The Golden Age', ontworpen door Canadees kunstenaar Ian Kirkpatrick. Galerij Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Amsterdam
Brug 632

Brug 632 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Deze kleine brug overspant een afwateringstocht die ten noorden parallel loopt aan de Jan Evertsenstraat. Ten oosten van de brug is dat water te zien, dat even verderop in een betonnen bak stroomt. Ten westen van de brug ligt de Burgemeester Cramergracht. De brug ligt in de omgeving waar Dick Slebos van de Dienst der Publieke Werken de ontwerpen maakten. Hij ontwierp de grote bruggen 606 en 607, maar is ook ontwerper van het "Schip van Slebos". Daar kon hij zijn inspiratie kwijt. Voor de brug 632 gold dat minder. Het door een houten paalfundering gedragen betonnen bouwwerk heeft een lengte van iets meer dan drie meter en een breedte van 2 meter. De brug is dan ook alleen bedoeld voor voetgangers langs de Burgemeester Cramergracht. De bouw van deze brug en brug 633 begon in februari 1961. De brug werd uitgevoerd in de toenmalige gehanteerde stijl; schoonbeton, blauwe leuning en de oevers werden afgewerkt met grove basaltblokken. Onder de aanbesteding bevond zich ook de aanleg van een trap naar brug 606.
Stadshaard

De Stadshaard is een energiecentrale uit 2010 in Enschede, in de Nederlandse provincie Overijssel. De Stadshaard is een gasgestookte warmte-krachtcentrale: door verbranding van aardgas worden warmte, voor stadsverwarming, en elektriciteit opgewekt. Het terrein waarop de Stadshaard is gebouwd maakte in de twintigste eeuw deel uit van de bierbrouwerij van Grolsch. In het jaar 2000 werd de wijk Roombeek zwaar getroffen door de Vuurwerkramp in Enschede van 13 mei 2000. Daarna heeft Grolsch dit gebied verlaten en een nieuwe brouwerij gebouwd; de meeste oude gebouwen van Grolsch zijn gesloopt. Op de locatie aan de zuidoosthoek van de kruising tussen de Deurningerstraat en de Beekstraat heeft vervolgens het energiebedrijf Essent deze energiecentrale laten bouwen in 2010. Het gebouw is ontworpen door Branimir Medić en Pero Puljiz van de Architekten Cie. De buitenkant (gevel) van het gebouw (inclusief de rooktoren), is bedekt met keramische tegels van 1 bij 1 meter, in de stijl van Delfts blauw, ontworpen door Hugo Kaagman.
G-Force (attractie)

G-Force is een enterprise in familiepretpark Walibi Holland in Biddinghuizen. Geschiedenis Oorspronkelijk stond G-Force in het Franse park Walibi Schtroumpf. Hij werd daar geopend in 1989 onder de naam Reaktor. Uiteindelijk verdween de attractie uit het park om plaats te maken voor de in 1998 gebouwde vrije val attractie Vengeance de Gargamel (Space Shoot sinds 2014). De onderdelen werden getransporteerd naar Walibi waar vervolgens de attractie weer opgebouwd werd. De opening van G-Force vond plaats in 1998, gelijktijdig met de opening van Space Shot In 2011 heeft de G-Force nieuwe gondels gekregen, afkomstig van de in 2010 gesloopte Inferno uit Walibi Belgium. In 2020 onderging de attractie een renovatie als onderdeel van een grotere opknapbeurt van het themagebied Speedzone. De stalen constructie ging van een blauwe naar een grijze kleur en de gondels kregen ook een nieuw uiterlijk. Galerij
Château de Hoensbroek

Le château de Hoensbroek (en néerlandais, Kasteel Hoensbroek et en limbourgeois, Gebrookhoes) est un château situé à Hoensbroek, dans la province de Limbourg. La plus ancienne partie du château, en particulier la haute tour ronde, date d'environ 1360. Il fut un fief important au Moyen Âge pour le Duché de Brabant. La famille de Hoensbroek compte dans son histoire familiale des personnalités importantes telles que François-Henri de Hoensbroeck et César-Constantin-François de Hoensbroeck. Annexes Liste des châteaux néerlandais par région Portail des châteaux Portail des Pays-Bas
Castello di Hoensbroek

Il castello di Hoesbroek (in olandese: Kasteel Hoensbroek; in limburghese: Kesjtieël Gebrook o Gebrookhoes) è uno storico edificio della cittadina olandese di Hoensbroek (comune di Heerlen), in Limburgo, costruito in più fasi tra il XIII-XIV, XVII, XVIII e XIX secolo. È considerato la più grande fortezza situata tra il Reno e la Mosa ed è l'unico castello dei Paesi Bassi con due atrii. Descrizione Il castello si trova al nr. 118 della Klinkerstraat. Il complesso è costruito secondo lo stile rinascimentale mosano ed è circondato dall'acqua. Gli interni sono arredati con stanze in stile francese. Storia Le origini del castello risalgono a delle case fortificate che venivano fatte costruire dai nobili olandesi tra il 1000 e il 1250. Una parte del castello attuale risale al 1360, quando fu fatta costruire una casa fortificata da Herman II, cavaliere di Hoen. Di quell'edificio (una fortezza quadrangolare che misurava 17,50 × 11,50 m.) rimane ora soltanto una torre circolare. Come il centro omonimo fu fino alla fine del Settecento parte della contea di Loon, a sua volta parte del principato vescovile di Liegi. La famiglia ebbe vari notevoli incarichi e nel Settecento due importanti vescovi, César-Constantin-François de Hoensbroeck, principe-vescovo di Liegi, e Philippe Damien de Hoensbroek, vescovo di Roermond. Tra il 1643 e il 1656, fu intrapresa una grossa opera di ricostruzione dell'edificio.) A partire da quel periodo, il castello fu provvisto di quattro grosse torri e di due atrii. Il castello fu in seguito ulteriormente modernizzato nel 1720 ca. Nel settembre del 1796, con la morte di Lotharius Franciscus Wilhelmus Henricus Hyacintus Victor (che era nato nel castello di Hoensbroek il 23 dicembre 1722), l'edificio cessò di essere di proprietà dei conti di Hoensbroek. Nel 1927 il castello fu acquistato dall'Associazione Ave Rex Christi. L'associazione fece intraprendere un'opera di restauro che durò dieci anni, dal 1930 al 1940. Nel secondo dopoguerra, il castello fu affittato dalle miniere di Stato, che lo trasformarono in luogo di incontri e di attività culturali. A partire da quegli anni, in una torre del castello iniziò a soggiornare il famoso poeta Bertus Aafjes con la moglie.Aafjes descrisse il suo arrivò al castello di Hoensbroek in questi termini: Un altro celebre inquilino di quel periodo fu il pastore Jan Lucas Röselaers (1857–1949), che soggiornò nel castello tra il 1939 e il castello.. Tra il 1986 e il 1989, furono intraprese ulteriori opere di restauro. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Hoensbroek Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kasteelhoensbroek.nl. Kasteel Hoensbroek (canale), su YouTube.
Kasteel Hoensbroek

Kasteel Hoensbroek ou Gebrookhoes (Kasteel Gebrook) é um castelo situado em Hoensbroek na província de Limburgo. Com sessenta e sete salões, quartos e acomodações, é um maiores castelos dos Países Baixos. História O castelo foi construído em 1250 como uma habitação fortificada. Em 1388 a duquesa Joana de Brabante cedeu a senhoria Gebrook, Gebroek, Ingenbrouck, cujo território foi separado de Heerlen, à Herman Hoen como recompensa pela sua ajuda nos conflitos contra Jülich e Gueldres. Herman, primeiro Senhor de Hoensbroek e membro da família Hoen van Hoensbroeck deu seu nome ao castelo (Herhoensbroeck) e também ao antigo município Hoensbroek. A família Van Hoensbroeck deixou o castelo no final do século XVIII e desde então o castelo entrou em declínio. Em 1927, o conde Frans Lothar vendeu o castelo à fundação 'Ave Rex Christe'. Entre 1930 e 1940 o castelo foi restaurado, sendo novamente reutaurado de 1986 a 1989. Ligações externas «Página oficial» (em neerlandês)
Amerongen Castle

Amerongen Castle (Dutch: Kasteel Amerongen [kɑˌsteːl ˈaːmɛrɔŋə(n)]) is a castle in Amerongen, Utrechtse Heuvelrug, Netherlands. It was built between 1674 and 1680, on the site of a medieval castle that had been burned down by the French in 1673. The gardens still contain historic elements such as a conservatory dating from the 1890s. In 1918, the former German Kaiser Wilhelm II signed his abdication here and stayed till 1920, when he moved to Huis Doorn. History The current house was built for the owners Godard Adriaan van Reede and his wife Margaretha Turnor. The building is a typical example of Dutch Baroque architecture, though the architect remains unknown. The painted ceiling in the main hall is by Willem van Nimwegen. In the early 20th century by P.J.H. Cuypers added ornaments in several other rooms. The gardens contain historical elements and the walls predate 1673. Near the entrance bridge dating from 1678 is a wooden clock tower from 1728 that contains the original clock of the same date. In the northeast corner of the gardens is an orangerie dating from the 1880s; the north wall was raised during the period when Wilhelm II was residing there 1918–1920. He abdicated in Amerongen then moved to Huis Doorn. Video installation From 2002 to 2011 the castle was restored as a partnership between the Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed and various funds in the cultural heritage sector. To celebrate the completion of the restoration activities, a video installation by Saskia Boddeke and Peter Greenaway was presented to visitors at the castle from July 1, 2011, to June 21, 2012. Through sophisticated video projections visitors are taken back in time to 21 June 1680. In 37 minutes the story is told on 21 different screens throughout the castle. The castle functions today as a museum and is open from 11 to 5 PM from Thursday to Sunday. Aerial view References External links Stichting Kasteel Amerongen website
Амеронген (замок)

Замок Амеронген (нид. Kasteel Amerongen) — здание конца XVII века, построенное на месте средневекового замка в деревне Амеронген (провинция Утрехт). В комплекс входят и отреставрированные остатки ранних защитных сооружений. Строительство замка и укреплений началось братьями Борре в июле 1286 года по разрешению Флориса V. Месторасположение было вблизи торговых путей. Замок стоял у берега Рейна, где было развито судоходство. В 1427 году герцог Гельдернский захватил и разрушил его, но после замок был восстановлен. В 1672 году («год бедствий») в Голландскую войну замок был ограблен и сожжён французами. Однако уже к концу XVII века был восстановлен в стиле голландского классицизма. В XIX веке замок в основном пустовал, но в 1879 году его приобрёл Godard graaf van Aldenburg. К реконструкции он пригласил известного нидерландского архитектора Питера Кёйперса. Вильгельм II, бежавший из Германии в 1918 году, сперва поселился в замке Амеронген. Но в 1920 году он переехал во дворец Дорн, где прожил до своей смерти в 1941 году. С 1977 года состояние замка поддерживает фонд. Современный интерьер напоминает состояние 1940 года, когда в нём умер граф ван Альденбург. Замок Амеронген включён в Топ-100 мест культурного наследия Нидерландов. В 2011 году Питер Гринуэй и Саския Боддеке сняли фильм, где был показан день из жизни замка — 21 июня 1680 года. Примечания
Амеронген (замок)

Замок Амеронген (нід. Kasteel Amerongen) — будівля кінця XVII століття, зведена на місці середньовічного замку в селі Амеронген (провінція Утрехт). У комплекс входять і відреставровані залишки ранніх захисних споруд. Будівництво замку й укріплень поблизу торгових шляхів почали брати Борре в липні 1286 року з дозволу Флоріса V. Замок стояв біля берега Рейну, де було розвинене судноплавство. 1427 році герцог Гельдернський захопив і зруйнував його, але потім замок відновили. 1672 року («рік лих») під час Голландської війни замок пограбували і спалили французи. Однак уже до кінця XVII століття його відновлено в стилі голландського класицизму. У XIX столітті замок переважно був порожнім, але 1879 року його придбав Годард граф ван Альденбург (Godard graaf van Aldenburg). До реконструкції він запросив відомого нідерландського архітектора Пітера Кейперса. Вільгельм II, який утік з Німеччини 1918 року, спершу оселився в замку Амеронген. Але 1920 року він переїхав до палацу Дорн, де прожив до своєї смерті 1941 році. Від 1977 року стан замку підтримує фонд. Сучасний інтер'єр нагадує стан 1940 року, коли в ньому помер граф ван Альденбург. Замок Амеронген включено до Топ-100 місць культурної спадщини Нідерландів. 2011 року Пітер Гріневей і Саскія Боддеке зняли фільм, де показано день з життя замку — 21 червня 1680 року. Примітки
Woonhuis de Waal (Utrecht)

Woonhuis de Waal is een gebouw in de Nederlandse stad Utrecht. Naast het bouwen/ontwerpen van een woonwijk in Rijnsweerd kreeg architect Ton Alberts rond 1978 van projectontwikkelaar De Waal opdracht diens woonhuis te ontwerpen. Het huis, dat volgens de principes van organische architectuur tot stand kwam, is gebouwd aan de hand van een wisselwerking tussen opdrachtgever, ontwerpers en uitvoerders. Het bestaat uit een casco van gewapend beton, de buitengevels en het interieur werden met baksteen bekleed. Wegens lekkageproblemen liet de dochter van De Waal in 2001 titanium platen aanbrengen aan delen van de buitenzijde van de woning. De uitstraling van het bouwwerk is hierdoor aanzienlijk veranderd. Net als veel andere opvallende panden kreeg het woonhuis een bijnaam, te weten 'Apenrots'. Een andere bijnaam, 'Zandkasteel', is na het aanbrengen van de titanium platen minder in zwang. Literatuur Achter Utrechtse gevels. Aflevering 18, Waanders Uitgeverij, Zwolle, 2006.