NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ichthus College (Veenendaal)

Het Ichthus College is een middelbare school op reformatorische grondslag in de Nederlandse plaats Veenendaal, die in de provincie Utrecht ligt. De school werd in 1956 opgericht als hervormde ULO en had in het eerste jaar 51 leerlingen. In 2017 telde de school 2040 leerlingen en ruim 200 werknemers. Visie, identiteit De eerste letters van het Griekse woord voor vis, I-Ch-Th-U–S, vormen de beginletters van een oude Griekstalige christelijke geloofsbelijdenis, namelijk I-esous Ch-ristos Th-eou Hu-ios S-ooter ("Jezus Christus Gods Zoon Redder"). De school wil midden in de samenleving staan en van daaruit de leerlingen "begeleid confronteren". De grondslagen zijn daarbij de Bijbel, die als onfeilbaar wordt beschouwd, en de gereformeerde belijdenisgeschriften. Van personeel en van ouders wordt instemming met deze grondslag gevraagd. De school gaat uit van de PKN (Hervormde Gemeente Veenendaal), de Christelijke Gereformeerde Kerken (Pniëlkerk), de Gereformeerde Gemeenten (Adventkerk) en de Hersteld Hervormde Kerk (HHG Veenendaal). Hoewel het Ichthus College dezelfde grondslag kent als de scholen die behoren tot de reformatorische of bevindelijk-gereformeerde zuil, wordt de school niet tot deze zuil gerekend. Het Ichthus College hanteert minder strikte leefregels dan de reformatorische scholen. Zo is het bijvoorbeeld aan meisjes toegestaan om op school een broek te dragen. De school profileert zich dan ook als een school op zich, tussen de protestants-christelijke en de bevindelijk-gereformeerde scholen in. Streekschool De leerlingen komen voor iets minder dan de helft uit Veenendaal en verder uit Ede, de Betuwe en de Utrechtse Heuvelrug. De school ligt vlak bij NS station Veenendaal West. In samenwerking met de ouders was er een schoolbus naar de Betuwe opgezet. Door te weinig aanmeldingen van leerlingen in 2016 is deze bus gestopt. Er is een mogelijkheid van school gekomen om korting te krijgen voor elektrische fietsen. Externe links http://www.ichthuscollege.nl/
Hooft (eiland)

Hooft is een kunstmatig eilandje dat eind jaren 60 van de 20e eeuw werd aangelegd voor de kust van Muiden in het IJmeer. Het eiland is vernoemd naar de 17e-eeuwse dichter Pieter Corneliszoon Hooft. Hooft was drost van het nabijgelegen Muiden en de schrijver van het toneelstuk Warenar. Dit verklaart de naam van de twee kunstmatige eilanden Warenar en de Drost die gelegen zijn naast het eiland Hooft. Er is een aanlegsteiger voor boten. Verder buiten de wal ligt het Fort Pampus.
Mauriciusbrug

De Mauriciusbrug is een brug in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De boogbrug, vermoedelijk naar ontwerp van C.J. de Bruyn Kops, is gebouwd in de stijl van het eclecticisme rond 1872. De brug overspant de Oude Delft tussen de Binnenwatersloot en de Peperstraat. De laatste restauratie vond in 2000 plaats. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 525255
Verzorgingsplaats Hooge Aard

Verzorgingsplaats Hooge Aard is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A58 Vlissingen-Eindhoven tussen afritten 13 en 12, ten oosten van Breda, in de gemeente Gilze en Rijen. Bij de verzorgingsplaats zijn geen voorzieningen aanwezig. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Lage Aard.
Roeventerpeel

De Roeventerpeel is een natuurgebied ten oosten van Weert. Het is in beheer bij Staatsbosbeheer en het Limburgs Landschap en heeft een oppervlakte van 21 hectare. De Roeventerpeel is een lang en smal Peelven dat doorstroomd wordt door de Leukerbeek die hier ontstaat als een samenvloeiing van de Roevenlossing, de Schoorlossing en de Einderbeek. Stroomafwaarts sluit de Kootspeel hier op aan. Deze laagte ligt op 29 m boven de zeespiegel, terwijl het omringende land meer dan 31 m hoog ligt. Aan de noordwestzijde ligt een leemrijk plateau. Daar vindt men veenmosvegetatie en berkenbroek. Voorts is er een deel van het gebied waar in het verleden rabatten zijn aangelegd en waar een verdroogd berkenbroekbos aangetroffen wordt. Op enkele zandkoppen is naaldbos te vinden. Het moerasbos heeft een rijke vogelstand. Het gebied is genoemd naar de buurtschap Roeven, die zich anderhalve kilometer noordelijk ervan op het grondgebied van de gemeente Nederweert bevindt. Externe links Rapport Moeselpeel, Kootspeel en Roeventerpeel Roeventerpeel op limburgs-landschap.nl
Leemslagenplas

Leemslagenplas ten westen van Almelo is ontstaan door zand- en grindwinning. Het zand dat hier gewonnen is, is gebruikt bij de aanleg van de wijk Windmolenbroek. Sinds 2001 ligt er geen zandzuiger meer in de plas. Het gebied is afgesloten voor publiek, maar de plas wordt gebruikt voor duikactiviteiten van duikvereniging Galathea. In 2004 is de Urker kotter UK269 door de duikvereniging in de plas afgezonken als duikobject. Deze kotter maakt deel uit van een onderwaterparcours dat is uitgezet. Tien jaar later kwam daar het wrak van UK-JE als duikobject bij. Ook de Almelose brandweer heeft een object afgezonken voor oefeningen; een auto. De plas is eigendom van de gemeente Almelo en de directe omgeving is beschermd natuurgebied. Diepte kan oplopen tot 30 meter en door de zandwinning zijn er steile wanden ontstaan.
VV Heerjansdam

VV Heerjansdam is a football club from Heerjansdam, Netherlands. Heerjansdam is playing in the Saturday Eerste Klasse League since 2017. Heerjansdam was the Dutch amateur champions of Saturday football in 1989. In 1986 Heerjansdam became champions in the Saturday Eerste Klasse A. At the time, the Eerste Klasse was the highest league for amateur teams. In 1984, Heerjansdam defeated Eredivisie-side FC Groningen (3–2) in the first round of the 1984–85 KNVB Cup. In the second round, Heerjansdam was eliminated by Ajax (6–0). Associated people Former players Railey Martijn – Bonaire international footballer Prince Polley – Ghanaian footballer Nikki de Roest – Former Dutch international and Women's Eredivisie player. She played on a boys team in Heerjansdam. Managers 1988–89: René Vermunt 1999–2001: Pieter de Jongh 2019–20: Ron Timmers Since 2020: Jonathan Jonk References External links Official site
VV Heerjansdam

VV Heerjansdam is een Nederlandse amateurvoetbalvereniging uit Heerjansdam, in de Zuid-Hollandse gemeente Zwijndrecht. De club werd op 13 juni 1945 opgericht en heeft de kleuren groen en zwart. De thuiswedstrijden worden op "sportpark de Molenwei" gespeeld. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2023/24 in de Vierde divisie, waarbij de wedstrijden standaard op zaterdag worden afgewerkt. Competitieresultaten 1949–heden = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Heerjansdam in de KNVB Beker Dit schema laat de resultaten zien van Heerjansdam tegen profclubs in de KNVB Beker. Bekende (oud-)spelers Gerald Baars Bekende (oud-)trainers Aad Andriessen Soufiane Aouragh Daan den Bleijker Pieter de Jongh Richard Mank
Hinkeloord

Hinkeloord is een landhuis aan de Generaal Foulkesweg 64 in de Nederlandse gemeente Wageningen. In het gebouw is beeldengalerij Het Depot gevestigd. Het landhuis heeft de status van rijksmonument. Geschiedenis In 1855 werd door Dirk Vreede opdracht gegeven tot het bouwen van een landhuis op de Wageningse Berg. Op 12 mei 1855 werd de eerste steen door zijn zoon Cornelis Vreede gelegd. Het huis werd Ngladjoe genoemd, naar de plantage van Vreede op Java, waarvandaan hij net teruggekeerd was. In 1872 werd het landgoed verkocht aan Godert Alexander Gerard Philip graaf van der Duyn, heer van Maasdam en Hinkeloord (of: Hinkelenoord). Deze noemde het huis Hinkeloord. In 1888 werd het landgoed aan Hendrik Tutertien verkocht. Vier jaar later werd het landgoed aan Hendrik Jacob baron van Doorn van Westcapelle verkocht, die het landhuis "Villa Vada" noemde. In 1916 werd begonnen met de verhuur van het landhuis aan de Landbouwhogeschool Wageningen, in 1918 werd het huis door de staat gekocht. Het gebouw werd gebruikt door de bosbouwafdeling van de universiteit. Sinds 1922 wordt de tuin van het landgoed als arboretum gebruikt. Verkoop door Universiteit Wageningen In april 2000 verkocht de Universiteit Wageningen het landgoed Groot Hinkeloord aan een projectontwikkelaar. Naast het landhuis Hinkeloord werden ook het Schip van Blaauw, het Laboratorium voor Landmeetkunde en het Laboratorium voor Microbiologie verkocht. Het landhuis werd doorverkocht in 2002 en gerestaureerd. In 2004 trok beeldengalerij Het Depot in het pand. Het Depot Het Depot is een stichting met als doel de ondersteuning van beeldhouwers. Ze heeft in Hinkeloord een vaste tentoonstelling met circa 300 beelden, solo- en thematentoonstellingen, lezingen en rondleidingen. De galerij concentreert zich op hedendaagse beeldhouwers van torso's. Het depot maakt deel uit van de stichting Utopa. Externe link Website van Het Depot
Nooit Gedacht (Budel)

De molen Nooit Gedacht is een windmolen aan de Meemortel 24 in de Nederlandse plaats Budel (gemeente Cranendonck). Het is een ronde stenen stellingmolen die als korenmolen is ingericht. Nooit Gedacht is in 1846 als beltmolen gebouwd en heeft tot in de jaren 60 van de twintigste eeuw gedraaid. Na een periode van verval is de molen in 1976 verhoogd en is de molenbelt afgegraven. Sindsdien is Nooit Gedacht een stellingmolen. Het gevlucht is uitgerust met fokwieken met remkleppen. In de molen bevinden zich 1 koppel 17der blauwe en 1 koppel 17der kunststenen, alsmede een elektrisch aangedreven maalstoel. Verder zijn een buil en een mengketel aanwezig. Niet ver van de molen Nooit Gedacht bevindt zich een andere korenmolen, genaamd Zeldenrust. Deze molen is in 1869 gebouwd in opdracht van Jan Rooijmans, die voordien de Nooit Gedacht pachtte, maar door de eigenaar eruit werd gezet ten gunste van diens zoon. De molen is particulier eigendom en maalt regelmatig onder andere boekweit. Hij is op afspraak te bezoeken.
Gummarus en Pancratiuskerk

De Gummarus en Pancratiuskerk is eenbeukig neogotisch kerkgebouw aan de Breedstraat in Enkhuizen. Het pand is zelf geen rijksmonument, echter de in de kerk aanwezige communiebank, de preekstoelbekroning en het secretaire-orgel wel. De huidige kerk is in 1906 gebouwd ter vervanging van een in 1869 gebouwde voorganger, daarvoor werd een schuilkerk bezocht. Trivia Boven het altaar is een schildering aangebracht waarop een pelikaan staat die haar jongen met haar eigen bloed besproeit. Deze schildering staat symbool voor de lijdende Christus. Galerie Zie ook Lijst van kerken in Enkhuizen Lijst van rijksmonumenten in Enkhuizen
De Palmboom (molen)

De Palmboom is een windmolen in de Zuid-Hollandse stad Schiedam die oorspronkelijk is gebouwd in 1781 om grondstoffen voor de jeneverproductie te malen. In 1901 is tijdens een brand aan de overkant van de Vest een vonk overgeslagen en de molen is daarop volledig uitgebrand. De molenstomp is overeind gebleven en herbouwd in 1991-1993. De herbouwde molen kreeg toen de naam De Nieuwe Palmboom. De Nieuwe Palmboom is uitgerust met drie maalkoppels en een mengketel. Verder is er een elektrische stofafzuiginstallatie aanwezig. Er wordt graan en mout gemalen voor plaatselijke bakkers en destilleerderijen. In de molen was tot 2018 molenmuseum De Nieuwe Palmboom gevestigd. Langs het water bevinden zich op korte afstand ook de molens De Noord en De Vrijheid. De functie van museummolen is in februari 2018 overgegaan naar De Walvisch, die daartoe is verbouwd. De molen heeft zijn oude naam De Palmboom bij deze gelegenheid teruggekregen. In de molen bevindt zich nu onder andere een kantoorruimte en een ruimte die aan particulieren kan worden verhuurd. Zie ook Schiedamse molens Externe links website over het museum Molen De Palmboom, deschiedamsemolens.nl
Verzorgingsplaats IJsselstein

Verzorgingsplaats IJsselstein is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen langs de A2 Amsterdam-Maastricht tussen knooppunt Oudenrijn en afrit 9 nabij IJsselstein. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan de gelijknamige stad, die langs de A2 ligt; maar ligt op het grondgebied van de gemeente Nieuwegein. Deze stad dankt haar naam aan de Hollandse IJssel die daar stroomt. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation aanwezig van BP.
Jagtlust (Bilthoven)

Jagtlust is een landgoed aan de Soestdijkseweg Zuid 173 in Bilthoven. De buitenplaats is het huidige gemeentehuis van De Bilt. Kloosterboerderij Van oorsprong hoorde het terrein van Jagtlust tot het grondgebied van het Klooster Oostbroek. De kloosterboerderij werd in 1573 Uithof te Nijveen genoemd. In 1642 werd de uithof door de Staten van Utrecht verkocht aan Johan van der Nijpoort, oud-burgemeester van Utrecht. Bij de boerderij hoorden toen 76 ha landerijen. Naast de boerderij liet hij een woning bouwen, op de plek van het huidige Jagtlust. Het oudste deel van het buiten dateert uit 1650. In 1726 geven de nieuwe eigenaren Johan Ciprianus van Ewijck en Elisabeth Versijll het huis de naam Zijlwijk. In 1762 werd Cornelis van der Hoop eigenaar van het al bestaande buiten, sindsdien werd het Jagtlust genoemd. Uitbreiding In 1828 werd het goed flink uitgebreid door zilversmid Willem Diemont, telg uit het geslacht Diemont: aan de zuidzijde werd een grote zaal aan het huis toegevoegd en aan de noordzijde een kegelbaan. Door aankoop werd de buitenplaats uitgebreid tot ongeveer 200 ha. De volgende eigenaar Hendrik van den Bosch liet aan de westzijde van Jagtlust nog een zaal aanbouwen. Bij de plannen voor de aanleg van de spoorlijn van Utrecht naar Amersfoort zou het spoor ook over een gedeelte van de grond van Jagtlust lopen. Van den Bosch stond hiervoor kosteloos de grond af voor het station, voorwaarde hierbij was wel dat de trein tweemaal per dag in beide richtingen een stop zou maken in de gemeente. In 1882 werden delen van het landgoed verkocht. Verkleining De huidige vorm kreeg Jagtlust in 1892 toen Jan Boissevain eigenaar werd. Hij laat de twee aangebouwde zalen en de kegelbaan afbreken, waarmee het huis weer het aanzien krijgt van voor 1829. In 1928 werd het landgoed aangekocht door de gemeente De Bilt. Na een grootscheepse verbouwing werd het hoofdhuis in 1932 als gemeentehuis in gebruik genomen. De conciërgewoning aan de rechter zijde en een uitbouw aan de achterzijde, de trouwzaal, werden aan het geheel toegevoegd. Het landhuis staat in een landschappelijk aangelegd park en kijkt via een gazon uit op de weg en de daar tegenover liggende overtuin. Oorlogsmonument Het oorlogsmonument aan de oprijlaandateert uit 1958. Het bestaat uit een zuil van Franse kalksteen, bekroond met een heldhaftige leeuwenfiguur. De beeldhouwer is Jaap Kaas (1898-1972). Bewoners 1573 Cornelis Jansz 1641/2 Johan van der Nijpoort - familie Van der Nijpoort 1713 - 1726 Arien Reijersz 1726 - 1762 Johan Ciprianus van Ewijck, getrouwd met Elisabeth Versijll 1762 - 1779 Cornelis van der Hoop 1779 - 1797 Glaudine Haasbroek, getrouwd met David Hoesch 1797 - 1827 Johan Wolters van de Poll 1827 - 1843 Willem Diemont 1843 - 1882 Jhr. Hendrik van den Bosch 1882 - 1892 Izaak Theodoor Bennink 1892 - 1906 Jan Boissevain 1906 - 1928 Willem Hendrik Verloop 1928 Gemeente De Bilt
Koningin Máximabrug

De Koningin Máximabrug zijn twee bascule bruggen over de Oude Rijn (Vaarwegklasse CEMT IV) in de Zuid-Hollandse plaats Alphen aan den Rijn op de grens met Koudekerk a/d Rijn en wordt bediend vanuit Brugbedieningscentrum Steekterpoort. Bouwer was Mobilis, onderdeel Techniek Bouw en Industrie (TBI), samen met Aannemingsmaatschappij Van Gelder en Hollandia, in opdracht van de gemeente Alphen aan den Rijn. De brug dient ter ontsluiting van industrieterrein de Hoge Waard, hierdoor hebben de kernen van Alphen aan den Rijn en Koudekerk aan den Rijn minder overlast van (vracht)verkeer. Vooralsnog gaat de weg over de brug over de Van de Landlustweg met een lus terug naar de Gnephoek en dan terug naar de Hoge Waard. In de toekomst zou de Máximabrug kunnen aansluiten op de Ring Alphen aan den Rijn en de N207, daar is echter bezwaar tegen vanwege de aantasting van het Nationaal Landschap Groene Hart. Op woensdag 21 december 2016 is de brug opengesteld voor verkeer. De officiële opening volgde in 2017 op 6 april. Externe links Vaarweginformatie.nl, Koningin Máximabrug.
Dierense Sluis

De Dierense Sluis is een schutsluis tussen de IJssel bij kilometerraai 911,6 en het Apeldoorns Kanaal. De sluis ligt in Dieren in de Nederlandse gemeente Rheden. De sluis, met puntdeuren en een hefbrug over het benedenhoofd, stond anno 2009 niet voor de scheepvaart open. In 2013 werd de openstelling van de sluis op de lange baan geschoven. De vaarweg heeft derhalve geen CEMT-klasse. Geschiedenis In 1858 startten de werkzaamheden om het kanaal vanaf Apeldoorn door te trekken naar Dieren en het nieuwe pand geschikt te maken voor schepen met een laadvermogen tot 200 ton. Vanuit waterstaatkundig opzicht was de drietrapssluis, die in Dieren de aansluiting op de IJssel vormde, in Nederland uniek. Het kanaal werd officieel geopend op 1 december 1868. Vanaf 1878 tot begin jaren dertig van de 20e eeuw werd de vaarweg opgewaardeerd van schepen van 40 à 50 ton tot de gewenste maat van maximaal 200 ton. In de Tweede Wereldoorlog is aan het sluiscomplex herhaaldelijk schade toegebracht. Op 10 mei 1940 is de brug door het Nederlandse leger opgeblazen. Gedurende de oorlog is die weer bruikbaar gemaakt, maar in april 1945 weer door de terugtrekkende Duitse troepen opgeblazen. Ook de bedieningswerken van de sluis werden herhaaldelijk vernield. Maar begin 1946 kon het gehele kanaal weer voor de scheepvaart worden opengesteld. In 1954 werd in principe besloten op het pand Dieren naar Apeldoorn geschikt te maken voor kempenaars, schepen tot pakweg 600 ton. In Dieren werd daarvoor een nieuwe sluis gebouwd, die al in 1957 in gebruik kon worden genomen. De oude drietrapssluis werd gesloopt. Door de opkomst van de spoorwegen en gemotoriseerd wegverkeer nam het belang van het kanaal af. Per 1 januari 1962 werd het noordelijk pand vanaf de Berghuizer Papierfabriek in Wapenveld tot Apeldoorn voor de scheepvaart gesloten. Latere studies toonden aan dat er met een opwaardering van het zuidelijk pand van het kanaal geen voldoende rendement kon worden behaald en per 1 juni 1972 is ook het laatste stuk kanaal, van Dieren tot de Koudhoornse Sluis, buiten gebruik gesteld. In 1997 droeg Rijkswaterstaat het kanaal met toebehoren over aan het waterschap Veluwe. Een commissie stelde in 2001 een toekomstvisie op voor het verwaarloosde kanaal, waarin restauratie en het opnieuw bevaarbaar maken van het kanaal werd aanbevolen. Gegevens De sluis heeft een schutlengte van 75 m, door een tussenhoofd te verdelen in een sluis van respectievelijk 30 m en 40 m, en de wijdte is 7,5 m. De minste drempeldiepte is NAP -1,00 m, aan de kanaalzijde KP -3,21 m. Er ligt naast de benedendeuren een hefbrug. Hoogte in geheven stand NAP +16,5. De sluis is niet via de marifoon aan te roepen.
Groot Goor

Het Groot Goor is een Nederlands bos- en natuurgebied ten oosten van Mierlo-Hout. Het kerngebied van 30 ha is eigendom van de gemeente Helmond. Het gebied wordt in het westen begrensd door de kom van Mierlo-Hout, in het noorden door een park en de bebouwing van Helmond, in het oosten door bedrijven en de Zuid-Willemsvaart, en in het zuiden door het Eindhovens Kanaal. De Goorloop stroomt door het gebied heen. In vroeger dagen was een deel van het gebied in gebruik als vuilstort. Het gebied wordt gevormd door enkele rietlanden, weilanden, een uitgestrekte appelboomgaard en een oud en gevarieerd vochtig bosgebied tussen het Eindhovens Kanaal en de bebouwde kom van de stad Helmond. Naar het noorden ligt een beukenbos. Broedvogels zijn de kleine bonte specht, nachtegaal, wielewaal en steenuil. Voor de bewoners van Mierlo-Hout en Helmond vormt het gebied een gewaardeerde wandelgelegenheid. Een potentiële bedreiging wordt gevormd door de bebouwing, die het gebied aan drie zijden omsluit.
Stadhouderlijk Hof

Stadhouderlijk Hof in the city of Leeuwarden is a former residence of the Dutch royal family and was owned by them until 1971. History The palace was originally built in 1564 by Boudewijn van Loo, the rentmaster-general of the Spanish king and leader of the Court of Friesland. In 1587 it was purchased as the residence of William Louis, Count of Nassau-Dillenburg and his wife Countess Anna of Nassau. The couple was childless and the residence passed in 1620 to Ernst Casimir, and on his death in 1632 to his eldest son Henry Casimir I of Nassau-Dietz, and then in 1640 on his death to his younger brother William Frederick, Prince of Nassau-Dietz, whose claim to fame was becoming the guardian of the future William III of England for seven years. Today he is remembered in Leeuwarden for creating the Prinsentuin garden that still exists today. In 1672 his son Henry Casimir II, Prince of Nassau-Dietz and in 1696, his grandson John William Friso, Prince of Orange inherited the building. This string of royal names resulted in several paintings of the royal family by leading artists of the day. Many of these paintings once hung in the portrait gallery and are now spread throughout other royal collections in the Netherlands. Since 1996 the building has become a hotel, that has preserved the 18th-century decorations as much as possible, such as the former portrait gallery redesigned in 1710 by Daniel Marot that held 17th- and 18th-century paintings by Adriaen Hanneman, Gerard van Honthorst, Lancelot Volders, Jan van Rijmsdijck and others. References External links Media related to Stadhouderlijk Hof, Leeuwarden at Wikimedia Commons Hotel website with historical timeline
Stadhouderlijk Hof

Lo Stadhouderlijk Hof a Leeuwarden, nei Paesi Bassi, è un'ex residenza della famiglia reale olandese che la detenne fino al 1971. Storia Il palazzo venne costruito nel 1564 da Boudewijn van Loo, l'intendente generale del re di Spagna e capo del Hof van Friesland. Nel 1587 venne acquistato come residenza da Guglielmo Luigi di Nassau-Dillenburg e da sua moglie contessa Anna di Nassau. La coppia non aveva figli e la residenza passò, nel 1620, ad Ernesto Casimiro e alla sua morte, nel 1632, al suo figlio maggiore Enrico Casimiro I, e poi nel 1640 alla sua morte al suo più giovane fratello Guglielmo Federico di Nassau-Dietz, che stava diventando il tutore del giovane Guglielmo III d'Inghilterra e lo fu poi per sette anni. Oggi è ricordato a Leeuwarden per la creazione del giardino Prinsentuin che esiste ancora. Nel 1672 suo figlio Enrico Casimiro II di Nassau-Dietz e dal 1696 suo nipote Giovanni Guglielmo Friso d'Orange ereditarono il palazzo. Questa collezione di personaggi reali si trova in diversi dipinti della famiglia reale realizzati da importanti artisti dell'epoca. Molti di questi dipinti erano un tempo esposti nella galleria di ritratti ed ora sono sparsi in tutte le altre collezioni reali dei Paesi Bassi. Dal 1996 l'edificio è divenuto un hotel, ma ha mantenuto le decorazioni, per quanto possibile, le decorazioni del XVIII secolo, come l'ex galleria dei ritratti ridisegnata nel 1710 da Daniel Marot che conteneva i dipinti del XVII e XVIII secolo di Adriaen Hanneman, Gerard van Honthorst, Louis Volders, Jan van Rijmsdijck e altri pittori. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadhouderlijk Hof Collegamenti esterni Sito dell'hotel con la storia del palazzo, su hotelstadhouderlijkhof.nl.
Transformatorhuisje (Doorwerth)

Het transformatorhuisje aan de Van der Molenallee in Doorwerth is gebouwd tussen 1920 en 1930 in opdracht van de PGEM. Het transformatorhuisje is vermoedelijk van het type G4L, een ontwerp van Gerrit Versteeg. Het huisje bevindt zich in de Cardanusbossen die rondom Doorwerth gelegen zijn en is gebouwd in zakelijk expressionistische bouwtrant. Het gebouw heeft de status van rijksmonument.