NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bovenmolen E

Bovenmolen E is een omstreeks 1633 gebouwde poldermolen, die later is voorzien van een vijzel, in het Noord-Hollandse dorp Schermerhorn. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oudhollands wiekenkruis. De kap van de molen is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Bovenmolen E is voorzien van een vaste stutvang. Oorspronkelijk was de molen de bovenmolen van een reeks van zes schepradmolens die in drie trappen de binnenboezem van de Schermer afmaalde op de Schermerboezem. In 1850 werd dit veranderd in een tweehoog malende gang van vijzelmolens, die tot 1926 in bedrijf was. In 1968/1969 en in 1993 is de molen gerestaureerd. Bovenmolen E staat naast Ondermolen D en Ondermolen C aan de Noordervaart in Schermerhorn. De molen is niet te bezoeken. Bovenmolen E is samen met de andere schermer molens eigendom van Stichting De Schermer Molens.
Standerdmolen Sint Annaland

Standerdmolen Sint Annaland is de aanduiding van de naamloze standerdmolen aan de Molendijk in Sint-Annaland in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd waarschijnlijk rond 1684 gebouwd. De molen werd in 1966 ingrijpend gerestaureerd. Hierbij werden de verhoudingen van de molen enigszins gewijzigd. In 2005 en 2006 heeft de molen andermaal een grote restauratie ondergaan. De molen is lang bemalen door de familie Kodde. Een telg uit dit geslacht stelt de molen als vrijwillig molenaar in bedrijf gesteld. De eigenaar is de gemeente Tholen. De molen is heeft twee koppels maalstenen. De roeden van de molen zijn bijna 22 meter lang en zijn voorzien van het oudhollands hekwerk met zeilen. Externe link Standerdmolen Sint-Annaland, Zeeland - molendatabase.nl
Verzorgingsplaats Het Rak

Verzorgingsplaats Het Rak is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van de A58 in de richting Vlissingen-Eindhoven tussen afrit 31 en knooppunt Markiezaat in de gemeente Reimerswaal. Aan de overzijde van de snelweg ligt verzorgingsplaats 't Scheld.
De Krang

De Krang is een natuurgebied direct ten zuidwesten van Swartbroek. Het is in bezit van Natuurmonumenten en heeft een oppervlakte van 301 ha. Het bestaat uit een kerngebied: Roukespeel en Laagbroek. Dit zijn beide peelvennen: laaggelegen kommen te midden van hoger gebied. Deze kommen zijn gescheiden door een dekzandrug waarop Swartbroek en de buurtschap Castert liggen, welke plaatsen door de Pelmersheideweg verbonden zijn. Ook zijn er een aantal verspreid liggende delen, waaronder de Kootspeel, het Secretarisbos, een wat droger bos op een hoger gelegen deel, en het Vogelbosje direct ten oosten van Weert, dat al in 1916 werd aangekocht omdat daar toen op grote schaal kranskarwij voorkwam. Deze zeldzame plant is er echter in de loop van de jaren 40 van de 20e eeuw verdwenen. Tegen Swartbroek aan ligt nog een klein landgoedbos dat wat oudere eiken heeft. Het natuurgebied is gelegen tussen de Leukerbeek in het noorden en de Tungelroyse Beek in het zuiden, al zijn er ook nog enkele gebiedjes aan de overzijde van de beken gelegen. Kleinere stromen zijn: Leegbroek, Noodbeek, Dijkerpeel en Theurkeslossing. Dit zijn aangelegde waterlopen, terwijl de Leukerbeek is gekanaliseerd. Hierdoor werd de natuurlijke kwel weggevangen en daalde het waterpeil. Aanleg van stuwen heeft het waterpeil weer hersteld. Het gebied bestaat uit bos en akkerland. Een groot deel van het gebied is nat en bevat elzenbroekbos met tevens een hakhoutbeheer. Weliswaar heeft men vroeger het gebied trachten te ontwateren, maar tegenwoordig wordt de waterstand weer op peil gebracht. Er is loof- en naaldbos te vinden, maar ook grasland en oude akkers. Er zijn poelen waar de alpenwatersalamander en kamsalamander gedijen. Waterviolier en holpijp geven aan dat er een goede waterkwaliteit is. Groot heksenkruid groeit ook in het gebied. Er zijn ook wandelingen uitgezet en er is een vogelkijkscherm. Externe links De Krang Foto's (gearchiveerd) Rapport De Krang (gearchiveerd)
Bethlehemkerk (Overschie)

De Bethlehemkerk is een voormalige gereformeerde kerk aan de Delftweg in Rotterdam-Overschie, die tegenwoordig dient als Koninkrijkszaal voor de Jehova's getuigen. De Bethlehemkerk werd in 1896 in gebruik genomen door de Gereformeerde Kerk van Overschie. Architect Tjeerd Kuipers ontwierp een eenvoudige zaalkerk, met boven op de voorgevel een kleine spitse toren. De kerk werd in 1964 gesloten, maar het gebouw zelf is wel blijven bestaan. Het oorspronkelijke torentje is vervangen door een klein nieuw exemplaar met een zadeldak.
Molen van Otten

De Molen van Otten is gelegen aan een molentak van de Geul in het Limburgse dorp Wijlre, gemeente Gulpen. Het is een van de weinige watermolens in Nederland met een dubbel waterrad. Historie De geschiedenis van de molen gaat terug tot 1275, toen gebouwd als een banmolen van de heerlijkheid Wijlre. De eerste schriftelijke vermelding is echter van een clerus uit 1420. Een rekening voor het herstel van de molen door de toenmalige Heer van Wijlre, Gerard Scheiffart van Merode, maakt melding van het jaar 1485. Van oudsher was deze watermolen een koren- en oliemolen. Het huidige molengebouw en het bijbehorende woonhuis dateren uit 1776 zoals de muurankers aangeven. In dat jaar werden de bestaande gebouwen geheel verbouwd en werd er tevens een boerderij en een brouwerij of panhuis bijgebouwd. Eigenaren van het complex waren in die tijd de heren van de vrije rijksheerlijkheid Wijlre. Het woonhuis met molen, boerderij en brouwerij werden door hen verpacht. Bij de afschaffing van het ancien régime eind achttiende eeuw, kwamen kasteel Wijlre, de molen, de boerderij en de brouwerij in handen van Guillaume Eugene de Massen. In 1871 werd de brouwerij afzonderlijk verkocht aan de brouwer Frederik Edmond Brand; dit was het begin van de Brand’s brouwerij die uitgroeide tot een van de bekendste bierbrouwerijen in Limburg. Verval en wederopbouw In de jaren dertig van de twintigste eeuw raakt de molenaarswoning zwaar beschadigd door een extreem hoge waterstand van de Geul, veroorzaakt door een regenrijke winter. De molen raakte hierna in verval en het herstel zou pas in 1961 plaatsvinden. Kasteel, molen en boerderij bleven tot 1949 het eigendom van de nazaten van de familie Massen. De molen en boerderij werden verkocht aan de familie Otten, sindsdien wordt de molen Molen van Otten genoemd. Otten begon te experimenteren met het opwekken van elektriciteit door middel van waterkracht en hij slaagde er zelfs in om de boerderij met de door de molen opgewekte stroom van elektriciteit te voorzien. In 1981 werd na een omvangrijke restauratie gestart met een proef om de molen als kleinschalige elektriciteitscentrale in te schakelen. De molen levert gemiddeld 18 kW, waarvan een deel wordt gebruikt voor het complex en een deel kon aan het elektriciteitsnet worden geleverd. Dit project was een proefproject voor kleinschalige energieopwekking dat door de PLEM werd gesubsidieerd. Momenteel zijn de stallen en schuren omgebouwd tot vakantieappartementen. De Molen van Otten is een rijksmonument. Zie ook Molen Watermolen Lijst van watermolens
Poldermolen M

Poldermolen M is een in 1635 gebouwde poldermolen in de Nederlandse gemeente Alkmaar. De molen is later voorzien van een vijzel. Het is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een Oudhollands wiekenkruis. De kap is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Hij is voorzien van een vaste stutvang. De molen bemaalde de voormalige afdeling M van de Schermer. Deze afdelingen bestaan niet meer. Toen de Schermer overging op elektrische bemaling zijn de diverse afdelingen bij elkaar gevoegd. De molen is feitelijk maalvaardig, alleen doordat de voorwaterloop ontbreekt kan het water de binnenboezem van de Schermer niet meer bereiken. De molen, die niet te bezoeken is, is samen met de andere Schermer-molens eigendom van Stichting De Schermer Molens.
HSV DUNO

HSV DUNO is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Den Haag. De club is opgericht op 24 november 1923 als Duinoord, maar omdat er al een andere club met deze naam bestond, werden er 4 letters van de naam afgehaald en veranderde de naam in HSV DUNO. HSV staat voor Haagse Sportvereniging. DUNO werd later ook wel uitgelegd als "Door Uithoudingsvermogen Naar Overwinning". Het eerste elftal van de club degradeerde in 2014 uit de zaterdag Tweede klasse in het KNVB-district West II en speelt in het seizoen 2020/21 in de Derde klasse KNVB. Voormalig DUNO-speler Bob Stam kwam (als VUC-lid) in 1939-1940 vier keer voor het Nederlands elftal uit. Competitieresultaten 1963–heden Externe link Officiële website
Stadskanaal (canal)

Le Stadskanaal est un canal néerlandais de la province de Groningue. Le nom du canal veut dire Canal de la Ville ; la Ville étant le surnom de la ville de Groningue, par comparaison aux Ommelanden. La partie méridionale du canal s'appelle également Musselkanaal pendant la traversée du village de Musselkanaal et Ter Apelkanaal pendant la traversée du village de Ter Apelkanaal. En 1765, le conseil de la ville de Groningue décida de faire construire un canal entre Bareveld et Ter Apel, afin de promouvoir le défrichement des hautes tourbières du marais de Bourtange. On choisit alors un itinéraire le long de la frontière entre les provinces de Groningue et de Drenthe. Le canal fut achevé en 1856. Il a une longueur de 32 km. Grâce à la commercialisation de la tourbe comme combustible, le canal fut un des plus fréquentés des Pays-Bas au XIXe siècle. Aux écluses, le temps d'attente pouvait atteindre plusieurs heures. Autour des écluses s'établirent des bistrots et des petits magasins ; le long du canal se développèrent les localités de Stadskanaal et Musselkanaal. Du côté de Drenthe, on a construit un certain nombre de canaux perpendiculaires (appelé mond), le long desquels naquirent d'autres villages, construits tout en longueur. À la fin de l'ère de la tourbe, le Stadskanaal servait surtout au transport des produits agricoles, dont essentiellement des pommes de terre pour la production des fécules de pommes de terre, et de la paille pour la fabrication de carton de paille. Il y avait également un certain nombre de chantiers navals le long du canal. À partir des années 1930, le Stadskanaal perdait son importance pour le transport fluvial. Dans les années 1970, il y a même eu des projets pour combler le canal, mais les habitants de Stadskanaal ont réussi à empêcher ces projets. De nos jours, le canal n'est plus fréquenté que par la plaisance. Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Stadskanaal (canal) » (voir la liste des auteurs). Portail des transports Portail des lacs et cours d'eau Portail des Pays-Bas Portail du bâtiment et des travaux publics
Stadskanaal (kanaal)

Het Stadskanaal is een kanaal in de provincie Groningen en vormt een onderdeel van de vaarweg Veendam-Stadskanaal-Ter Apel. De toegestane afmetingen gaan tot schepen van 5,80 meter breed. Het kanaal is 2,00 m diep. De vaarweg is CEMT-klasse 0 en begint op kilometerraai 7,3 van het A.G. Wildervanckkanaal met een verbinding naar het Oosterdiep. Vanaf kilometer 6,7 volgt het Stadskanaal. In het Stadskanaal is een drietal sluizen opgenomen: bij km 11,4 het 1e Verlaat of Springersverlaat bij km 13,68 het 2e Verlaat of Olthofsverlaat bij km 17,37 het 3e Verlaat of Buinerverlaat Vanaf kilometer 19,9 volgt het Musselkanaal en op 27,8 kilometer volgt het Ter Apelkanaal. Geschiedenis In 1765 werd door de stad Groningen besloten (vandaar ook de naam, "kanaal van de Stad (Groningen)") een kanaal te laten graven van Bareveld tot Ter Apel, dit om de ontginning van het hoogveen van het Bourtangermoeras te bevorderen. Men koos voor een traject langs de rand van de provincie Groningen, parallel aan de Semslinie, de 150 jaar eerder vastgestelde grens tussen Groningen en Drenthe. Het kanaal kreeg uiteindelijk een lengte van 38 kilometer en werd in 1856 voltooid. Door de turfvaart was het in de negentiende eeuw een van de drukst bevaren vaarroutes in Nederland. Bij de sluizen konden de wachttijden oplopen tot enkele uren. Op deze plaatsen werden dan cafés en winkeltjes gevestigd. Door de aanleg van het kanaal ontstonden de plaatsen Stadskanaal en Musselkanaal. Aan Drentse zijde werd een aantal zijkanalen gegraven, waarlangs ook diverse dorpjes ontstonden, de Drentse Monden. Nadat al het veen was afgegraven, werden op het Stadskanaal veel landbouwproducten vervoerd, zoals aardappelen voor de aardappelmeelindustrie en stro voor de strokartonfabrieken. Tevens werden er scheepswerven gevestigd waar met name binnenvaartschepen werden gebouwd, maar waar ook kleine zeeschepen van de helling liepen. Door de concurrentie van de vrachtwagens en de schaalvergroting in de binnenvaart verloor het Stadskanaal vanaf de jaren dertig zijn betekenis als waterweg. In de jaren zeventig waren er plannen om het kanaal te dempen, maar een actie onder de plaatselijke bevolking heeft dit voorkomen. Tegenwoordig is er alleen nog recreatievaart op het Stadskanaal aan te treffen. Diverse dichters hebben het Stadskanaal beschreven, waaronder de dominee, schrijver Anthony Winkler Prins uit Veendam en de dichter Michel van der Plas. Hieronder een tweetal voorbeelden: fragment van een gedicht van Michel van der Plas uit: Het 2e schuinschrift (1974): Londen heeft zijn Hyde Park en zijn Tower,Rome heeft zijn mooie Vaticaan.Wenen heeft zijn opera en Prater,Amsterdam gaat trots op zijn Jordaan,Al die wereldsteden zijn vereeuwigdin zo ondertussen elke taal,dus waarom nu nietdeze keer een liedop ons eigen Stadskanaal. fragment van een gedicht van Christiaan Terpstra uit: De nieuwe stem (1952-1953): Zoals de Styx door Hades stroomtligt hier provinciaal,in afval en in alg verdroomdde vaart van Stadskanaal.
Sint-Servatiuskerk (Vaesrade)

De Sint-Servatiuskerk is een kerkgebouw in Vaesrade in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De kerk ligt op een kerkheuvel. De kerk is een rijksmonument en is gewijd aan Servatius. Geschiedenis In 1596 wordt door Martinus Snijders, "scholtis der heerlijkheden Geleen en Amstenrade" in Vaesrade een kapel gesticht en gebouwd. Vóór 1674 wordt deze kapel verwoest en vervolgens door de bewoners gedeeltelijk hersteld. In 1714 wordt de eerste Kluizenaar van Vaesrade, Wilhelm Thielen, benoemd die zich naast de kapel mag vestigen in een door hem zelf te bouwen kluis onder voorwaarde dat hij de kapel zal herstellen en de jeugd van Vaesrade zal onderwijzen Vaesrade wordt in 1855 verheven tot rectoraat onder de parochie Nuth. Er wordt een hulp- of rectoraats-kerk gebouwd die in 1857 gereed komt. De kluis wordt afgebroken en op die plaats wordt de (nog steeds bestaande) pastorie gebouwd. De kapel doet vanaf 1857 dan dienst als sacristie bij de rectoraatskerk. In 1929 wordt ook de rectoraatskerk te klein bevonden en vervangen door de huidige kerk. In dat jaar wordt ook de kapel annex sacristie gesloopt. In 1929 werd de huidige kerk gebouwd. Ze werd opgetrokken naar het ontwerp van architect Nic Ramakers uit Sittard in een stijl die beïnvloed is door het expressionisme en de neogotiek. In 1933 zijn er muurschilderingen aangebracht op de balustrade van het oxaal. Opbouw Het kerkgebouw is bijna noord-zuid gepositioneerd met het koor richting het zuiden en heeft een kruisvormige plattegrond. Het heeft een toren die naast het voorportaal geplaatst is. Het dak van de kerk is gedekt met een zadeldak met leien in maasdekking. De zijbeuken zijn gedekt door dwars ingestoken zadeldaken. Het gebouw is opgetrokken uit een soort hardgebakken baanringovensteen en heeft in het transept en de zijbeuken keperboogvensters. Externe link "Kluizenaars te Vaesrade" door Hub Ritzen
De Vliert (wijk)

De Vliert is een buurt in 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant en behoort tot de wijk Muntel/Vliert. De buurt heeft een oppervlakte van 73 ha en er wonen 3426 mensen. De buurt dankt haar naam aan de vele stroompjes die bij of rondom 's-Hertogenbosch vroeger de Maas in stroomden. De Vliert wordt vaak in één adem genoemd met twee andere buurten, De Muntel en Orthenpoort. Het ligt dan ook in de wijk Muntel/Vliert. De Vliert is na 1920 gebouwd, nadat De Muntel in 1917 gereed kwam. Zie ook Wijken in 's-Hertogenbosch Lijst van gemeentelijke monumenten in De Vliert
De Oude Molen (Wijchen)

De Oude Molen is een windmolen in Wijchen, provincie Gelderland. De molen staat binnen de bebouwing dicht bij het station van Wijchen. Het is een grote ronde stenen beltmolen uit 1799, gedekt met dakleer, met een vlucht van 24,00 m, die imposant staat op een natuurlijke heuvel van historische waarde. De molenberg is een vrij hoge donk, ca. 10.000 jaar geleden ontstaan uit rivierzand. Men heeft er grafheuvels uit de ijzertijd (ca. 250-50 v.Chr.) gevonden en graven uit de Romeinse tijd. De molen is in 1799 gebouwd door de toenmalige kasteelheer van Wijchen, Jan Carel d'Osy en in 1863 verkocht aan molenaar De Kleyn, wiens familie de molen in bezit heeft gehad tot 1970. Op de kapversiering staat de tekst "anno 1799 de oude molen". In 1910 heeft een windhoos het gevlucht met as en bovenwiel weggeblazen. Daarbij zijn 2 mensen overleden, en de molenaar zelf gewond geraakt. Hij is korte tijd later gestorven. De wieken met zeilen zijn toen vervangen door een ander wiekensysteem, dat het uitgehouden heeft tot het eind van de jaren 30. Daarna heeft de molen weer wieken met zeilen gekregen. In 1970 is de molen opgekocht door de gemeente Wijchen, die de molen in 1974 heeft gerestaureerd. De molen is met korte onderbrekingen altijd in gebruik geweest als korenmolen en wordt ook nu nog professioneel gebruikt. De molen is te bezichtigen en men kan er meel kopen. Externe link www.wijchensemolen.nl
De Hoven Passage

De Hoven Passage, ook wel bekend als winkelcentrum In de Hoven, is een overdekt winkelcentrum in de stad Delft. Het winkelcentrum ligt tussen de Poptahof en de Voorhof in Delft Zuid, langs de Martinus Nijhofflaan. Het winkelcentrum telt ongeveer 90 winkels. De bouw van het winkelcentrum begon in 1967 door aannemingsbedrijf Van der Vorm. De officiële opening vond plaats op 30 oktober 1968. De eerste winkels er kwamen vanuit het centrum van Delft achter de toen nieuwe Poptahof, op de hoek van de Papsouwselaan en de Martinus Nijhofflaan, in het gebied waar een paar jaar later, in 1975, de kantoortoren Torenhove tegen het winkelcentrum aan werd gebouwd. Er kwam toen onder andere een winkel van De Gruyter, maar die is er sinds lange tijd niet meer. Op 19 maart 1987 werd De Hoven heropend na een verbouwing waarbij het hele winkelcentrum werd overkapt. Het winkelcentrum werd in de loop van de tijd uitgebreid en er werd in 2002 een grote verbouwing voltooid, waarbij het dak werd vernieuwd. Sinds de aanleg van de Willem van Oranjetunnel in 2015 is het winkelcentrum beter bereikbaar vanaf het centrum van Delft. De winkels van de Hoven Passage en het gebouw aan de overkant van de Martinus Nijhofflaan, dat niet tot De Hoven Passage werd of wordt gerekend, hadden afgezien van een parkeerdek geen verdieping. Het hele gebied veranderde in 2017 en 2018 ingrijpend, toen er aan beide kanten van de Martinus Nijhofflaan flats werden gebouwd. De Hoven Passage bleef daarbij gespaard. Torenhove werd een woontoren en in 2020 van naam veranderd in Delft Hoog. In 2018 bestond het winkelcentrum 50 jaar en werd gevierd met pop-up museum waar een tijdlijn met foto's te zien was. Tramlijn 1 rijdt door de Martinus Nijhofflaan met daar en aan de Papsouwselaan een halte.
Maasbrug bij Ravenstein

De Maasbrug bij Ravenstein is een kokerbrug over de Maas bij Ravenstein en Niftrik. Boven de brug ligt de A50 en aan weerszijden van de snelweg een fietspad. De in 1975 gebouwde brug is 435 meter lang. De breedte van de brug bedraagt 17,35 meter. De hoofdoverspanning van de brug bedraagt 139,40 meter. De doorvaartwijdte van de brug bedraagt 134 meter. De hoofdconstructie is van beton gemaakt. De brug telt in totaal vijf overspanningen. De lengte van deze overspanningen zijn van noord naar zuid respectievelijk 64,60 meter, 71,40 meter, 85 meter, 139,40 meter en 74,80 meter.
De Eendragt (Kaatsheuvel)

De Eendragt is een windmolen in Kaatsheuvel in Noord-Brabant. De molen staat op een partycomplex aan de Zuidhollandsedijk. Het is een ronde stenen stellingmolen uit 1870. De molen heeft tot 1952 op windkracht gemalen. Daarna is nog een tijdlang op motorkracht in de molen gemalen. In 1967 is de molen verkocht en als winkel in gebruik genomen. Later werden er feesten in georganiseerd. In 1987 is een wiekenkruis op de molen geplaatst, nadat deze in de jaren 70 van zijn wieken ontdaan was. Door de slechte staat van onderhoud staat De Eendragt alweer enige jaren stil.
Windmotor Uitwellingerga 1

De Windmotor Uitwellingerga 1 is een poldermolen ten oosten van het Friese tweelingdorp Oppenhuizen/Uitwellingerga, dat in de Nederlandse gemeente Súdwest-Fryslân ligt. Beschrijving Deze molen is een maalvaardige Amerikaanse windmotor van het type Herkules Energie, die werd vervaardigd bij de Vereinigte Windturbine Werke AG in Dresden. Hij heeft een windrad van 21 bladen en een diameter van 6 meter en is in Nederland de enige overgebleven windmotor in deze uitvoering. De molen bemaalt sinds 1929 aan de Doltesloot de Geeuwpolder, een zomerpolder ten oosten van Oppenhuizen, tegenwoordig een natuurgebied dat eigendom is van Staatsbosbeheer. Deze wordt ook bemalen door de iets noordelijker gelegen Windmotor Uitwellingerga 2 en door de Geeuwpoldermolen, een spinnenkopmolen die aan de westzijde van de Geeuwpolder staat. De windmotor is een rijksmonument en eigendom van het Wetterskip Fryslân. Hij is niet geopend voor publiek. Zie ook Windmotor Uitwellingerga 2 Windmotoren in Friesland
Petruskerk (Lioessens)

De Petruskerk is een kerkgebouw in Lioessens in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument. In 2025 werd het kerkgebouw overgedragen aan de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Beschrijving De noordgevel met lisenen is een restant uit de 13e eeuw. Rond 1480 is de kerk aan de zuidzijde in gotisch vormen (spitsboogvensters) verbreed. Het koor werd vijfzijdig. In 1827 kreeg de kerk een tongewelf, nieuw kerkmeubilair en steunberen aan de noordzijde. In 1909 is de koorsluiting driezijdig herbouwd. In 1924 werd de westgevel, die aan de binnenzijde nog uit tufsteen bestaat, beklampt. Beide restauraties worden door bouwkundigen soms als 'verknoeing' van de kerk gezien. Onder andere de machinaal vervaardigde stenen die voor de westzijde werden gebruikt worden daarbij genoemd als iets dat afbreuk doet aan de rest van de kerk. De houten geveltoren verving een zadeldaktoren. In de toren hangt een luidklok (1498) van klokkengieter Johan met afbeeldingen van de heiligen Petrus (boek en sleutel) en Catharine (staf en wiel). Er bevinden zich twee oorlogsmonumenten aan de muur van de kerk. Een plaquette voor Theunis Kuipers en Willem Kuipers (onthuld in 2019) en een plaquette voor Liepke Scheepstra (onthuld in 2022). Zie ook Kerken in Friesland Gereformeerde kerk van Lioessens Lijst van rijksmonumenten in Lioessens