NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Spoorbrug over de Dieze

De Spoorbrug over de Dieze is een oeververbinding in 's-Hertogenbosch over de Dieze. Het treinverkeer op de trajecten Utrecht - Boxtel en Tilburg - Nijmegen rijdt over deze bruggen. Vlak naast de spoorbruggen ligt The Royal Welshbrug, vrijwel identiek qua uiterlijk. In 2011 is begonnen met de aanleg van een ongelijkvloerse spoorkruising. De oude stalen tweesporige brug werd in juni 2013 gesloopt en is vervangen door een fly-over (voor treinverkeer vanuit Nijmegen) en twee andere bruggen (dubbelsporige brug van en naar Utrecht, enkelsporige brug naar Nijmegen). Het project Sporen in Den Bosch was genomineerd voor de 18e Betonprijs van 2013 in de categorie "uitvoering". Historie Sinds 1965 lag er een combinatie van een balk- en een liggerbrug. De doorvaartwijdte van de brug bedroeg 14 meter. De hoofdconstructie van de brug was van staal gemaakt. De brug was geschikt voor twee sporen, terwijl de huidige brug viersporig is. Zie ook The Royal Welshbrug
H.H. Engelbewaarderskerk (Lisse)

De H.H. Engelbewaarderskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Heereweg 457 in de Nederlandse plaats Lisse. De kerk werd in 1930-1931 gebouwd voor de bewoners van buurtschap De Engel. Architect Jan Stuyt ontwierp een centraalbouwkerk in neobyzantijnse stijl. De koepelschildering werd in 1931 gemaakt door Jan Dunselman. De kruiswegstaties werden in 1954 vervaardigd door de Roermondse kunstenaar J. Thiessen. De Engelbewaarderskerk is in gebruik bij de parochie Heilige Willibrordus. Het kerkgebouw en de pastorie zijn rijksmonumenten. Koepel In de nok van de markante koepel van deze kerk staan drie ringen ineen; een uitbeelding van de Heilige Drieëenheid: Vader, Zoon en Heilige Geest met rondom 12 vererende engelen en daaronder de apostelfiguren. Tussen de apostelen staan palmbomen; symbool voor de hemelse stad ren eeuwig geluk. De koepel wordt afgesloten door het: heilig, heilig, heilig … , de tekst die in elke liturgie wordt gezongen of gebeden. Kruiswegstaties De 14 kruiswegstaties, een geschenk van de parochianen aan de kerk bij het 25-jarig bestaan, zijn ontworpen door kunstenaar Joep Thissen en in 1957 geplaatst. Afbeeldingen Externe links Website parochie Heilige Willibrordus Reliwiki - Lisse, Engelbewaarders
Verhildersum

Verhildersum is a borg directly to the east of the town of Leens in the Dutch province of Groningen. It is now a museum. Etymology The name Verhildersum comes from Verhildert, where Ver means 'woman' or 'noble woman' and Hilder(t) is a proper name. When this woman lived is unknown. The ending -um in Verhildersum stands for 'house'. History The borg dates, as a heerd (a word for farm in Gronings), from the 14th century. It became a borg in the 17th century. In 1398 a certain Aylko Ferhildema is mentioned, the same person as Aylko Onsta from Sauwerd. The surname Ferhildema could indicate that he (had) lived in Verhildersum. It is unknown whether, after Aylko Onsta, other members of the Onsta family lived in Verhildersum, but it is considered highly probable that the Onsta's kept possession of the borg for some time. One clue to this is that the borg was destroyed in both 1400 and 1514 by the city-Groningers (inhabitants of the city Groningen), just like the Onstaborg. However, in between these two battles no mention of the borg is made in official records. In a document mention is made of the reconstruction of the borg after 1514 for the sum of 1200 gold pieces, excluding some exterior buildings. After the death of the inhabitant Aepke Onsta in 1564, Ecke Claessen is mentioned as the inhabitant of the borg in 1576. Complaints by him are made with regard to troubles caused by billeted soldiers with their two wives and a child, who reside at the borg due to the Eighty Years' War. During the war Eylco Onsta flees to East Frisia, but despite this keeps calling himself hoofdeling of Wetsinge, Sauwerd and Verhildersum. However, in reality, in 1587, twenty years after the death of Aepke Onsta, it is arranged in the property settlement that not he alone, but he and his sister Hidde Onsta together become owner of the borg Verhildersum. Verhildersum was then a heerd (farm) of 150 yokes (about 75 hectares) on which stood 'the old borg'. Estate Around the borg lies the Verhildersum Estate of 32 hectares. In the borg gardens are a carriage house, a farmhouse, and a garden shed. Farmhouse The schathuis was built originally built in 1833 on the estate of Saaksumborg, a borg which is now demolished. The schathuis used to be a farmhouse and derives its name from the old Frysian word skat, which means cattle. In 1972, the schathuis was moved to the Verhildersum Estate. From 1994 to 2012, the fine dining restaurant Schathoes Verhildersum of chef Dick Soek was housed in the building. The restaurant had one Michelin star from 2004 to 2012. Since 2012, the grand cafe 't Schathuys is housed in the building. Garden The late-nineteenth-century garden shed is the former 'tramhouse' of the Emmaplein in Haren, Groningen. The borg garden is laid out according to the golden ratio with characteristics from the Renaissance and the Baroque. The garden is also home to a herb garden, more than ninety types of roses and fifty types of Clematis. The garden is surrounded by moates. References Translated from article on Dutch Wikipedia External links Verhildersum Manor and Estate, official website
Julianapark (Venlo)

Het Julianapark in Venlo is gelegen ten oosten van de stadskern. Tot in de 19e eeuw heeft op deze locatie de Elizeese Velden gelegen, net buiten de Keulsepoort. Dit betrof een buitengoed, waar regelmatig bals en concerten werden gegeven. Voorgeschiedenis Het Julianapark was een rangeerterrein aan de voormalige Hamburgersingel (hernoemd in Deken van Oppensingel) met een spoorverbinding naar Hamburg via Straelen. Ook stond hier het station Venlo Oostsingel. Na de Tweede Wereldoorlog werd op het terrein het Julianapark aangelegd. Ondergronds liggen resten van de tussen 1867-1870 afgebroken vestingwerken, en vermoedelijk ook resten van de Enveloppe Van der Duyn. Verder zijn hier enkele kleine stukken stadsmuur te vinden die tijdens het bouwrijp maken van de Maasboulevard beneden maaiveld zijn aangetroffen. Ook zijn er enkele voormalige taluds in het terrein herkenbaar. In de loop der jaren is de structuur van het park meerdere malen veranderd. In de jaren tachtig is de noordzijde van het park drastisch aangepast, met een meer open structuur, zodat de bewoners van het bejaardenhuis, dat eraan grenst, vrij zicht hadden op het park. In 2010 heeft de gemeenteraad van Venlo een studie gelast naar de mogelijkheden om onder het park een parkeergarage te bouwen. Musea In 1969-1970 is in het park het Museum van Bommel van Dam gebouwd, nadat het echtpaar, aan wie het museum zijn naam dankt, vanuit Amsterdam naar Limburg verhuisde met een immense privécollectie moderne kunst. In 2000, tijdens de bouw van het Limburgs Museum (gevestigd aan de zuidkop van het park), werd het park opnieuw ingericht met een overzichtelijker karakter. Bij deze laatste herinrichting heeft de architect zich laten inspireren door het New Yorkse Central Park. Vredesvlam Sinds 2005 staat aan de achterzijde van het Limburgs Museum, op een stervormig pleintje binnen een cirkel, een zuil met daarin de wereldvredesvlam. Directe aanleiding voor de oprichting van dit "monument" was de dood van René Steegmans. Speelplek Aan noordzijde van het park, aan de zijde van de Goltziusstraat, is een speelplek gesitueerd. Deze speelplek is vrij toegankelijk en gerealiseerd door een burgerinitiatief, met een financiële bijdrage van de gemeente. Foodhal Nadat de gemeenteraad heeft ingestemd met een verhuizing van het museum Van Bommel Van Dam naar het oude postkantoor, werd een nieuwe invulling gezocht voor het pand in het park. Uiteindelijk werd gekozen voor het concept van een foodhal: een verzamelplek van allerlei menu's van over de hele wereld, gecombineerd met een brouwerijgedeelte. Festivals Het park is ook de locatie van verschillende festivals, dankzij het open karakter van het park. In het verleden vond hier het Free Funk Festival plaats. Daarnaast vindt hier elk jaar in juni Stereo Sunday plaats. In het één-na-laatste weekend van de zuidelijke zomervakantie wordt hier tevens het Zomerparkfeest georganiseerd. Fotogalerij
Museum De Valk

De Valk is a tower mill and museum in Leiden, Netherlands. The current tower mill is the third mill built at this location. In 1611 the post mill "De Valck" was built, and in 1667 it was replaced by a wooden post mill. In 1743 a higher tower mill was built. De Valk originally was equipped with six mill stones. There were two dwellings in the mill, originally for the two owners, later for the miller and his assistant. In June 1966 the mill became a municipal museum. In 2000, the De Valk mill became operationally functional again and has been used for milling. Gallery External links Stedelijk Molenmuseum De Valk
Museum De Valk

A Museum De Valk egy torony-szélmalom és múzeum a hollandiai Leidenben. Neve (Valk) hollandul sólymot jelent. A jelenlegi szélmalom a harmadik azon a helyen: az első 1611-ben épült fából, a neve De Valck volt. 1647-ben ezt lecserélték egy modernebbre, majd 1743-ban felépült a jelenlegi malom. A toronyban két lakás volt kiépítve: egyik a tulajdonosnak, a másik pedig a molnárnak. A malom építői Adrianus van Deventer és fia, Pieter voltak. 1966. június 2-án nyitották meg benne a múzeumot. 2000 óta a szélmalom újra alkalmas az őrlésre. Galéria Források A Museum De Valk weboldala https://www.erfgoedleiden.nl/collecties/beeldmateriaal/zoeken-in-beeldmateriaal/?mode=gallery&view=horizontal&q Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Museum De Valk című holland Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként.
De Valk (Leiden)

De Valk is een stellingmolen en museum aan de Lammermarkt in de Nederlandse stad Leiden. De huidige stenen stellingmolen is de derde molen die op deze plek heeft gestaan. In 1611 werd op het Valkenburger bolwerk de standerdmolen "De Valck" gebouwd. In 1667 werd hier een houten stellingmolen neergezet. In 1743 werd een hogere stenen stellingmolen gebouwd. De Valk was oorspronkelijk uitgerust met zes koppels stenen. In de molen bevonden zich twee woningen, aanvankelijk voor beide eigenaren, naderhand voor de molenaar en zijn knecht. Stichter in 1743 was Adrianus van Deventer en zijn zoon Pieter plaatste de eerste steen. In 1869 werden beide woningen weer verbouwd tot een woning; de huidige inrichting stamt grotendeels uit die periode. Sinds 2 juni 1966 is de molen in gebruik als gemeentelijk molenmuseum. Sinds 2000 is De Valk weer maalvaardig. Met ingang van 1 juni 2013 is het Molenmuseum De Valk onderdeel van Erfgoed Leiden en Omstreken. In de nabijheid van de molen werd in 1957 het Bevrijdingsmonument van Pieter Starreveld geplaatst. Galerij Externe links Stedelijk molenmuseum De Valk Collectie van het museum
International School Eindhoven

De ISE (International School Eindhoven) is een basis- en middelbare school voor internationaal onderwijs in Eindhoven. Gebouw De school is gesitueerd in de voormalige De Constant Rebecquekazerne, een Boostkazerne gebouwd in 1938. Het rijksmonument is in 2013 door architectenbureau Diederendirix verbouwd tot school. Bij de verbouwing is de appelplaats open gehouden. Om toch de verschillende gebouwen van het kazernecomplex samen te kunnen voegen, is een gedeelte van de nieuwbouw onder de grond uitgevoerd, om zo de gebouwen onder de grond te kunnen verbinden. Na de verbouwing heeft het monument een BREEAM 'good' certificering gekregen. Dit is een uitzonderlijke score voor een monument.
Aron Wolff Berlijnbrug

De Aron Wolff Berlijnbrug (brug 431) is vaste brug in de Prinses Irenebuurt te Amsterdam-Zuid. Alhoewel het brugnummer verwijst naar de jaren dertig, komt de brug uit 1964. Zij ligt in het verlengde van de Cornelis Dopperkade richting het Beatrixpark. Eerste versie Bij de totstandbrenging van het Beatrixpark rond 1938 ontwierp de Dienst der Publieke Werken een keersluis, een schotbalkloodsje en een toegangspad, te bouwen na enig baggerwerk. Op 16 december 1938 ging het project in aanbesteding. In januari 1939 ging de aannemer aan de slag; eind april 1939 was hij klaar. De stelling werd gedurende de Tweede Wereldoorlog dermate beschadigd, dat er een grootscheepse reparatie moest plaatsvinden, dat gecombineerd met allerlei herstelwerkzaamheden aan Amsterdamse bruggen. De omschrijving werd duikersluis. Tweede versie In 1962 werd er opdracht gegeven aan Dick Slebos van de Dienst der Publieke Werken een nieuwe brug te ontwerpen. De duikersluis zou daarbij tevens gesloopt worden, maar de overspanning kon door middel van een brugpijler in het midden aan de randen opgehangen worden aan de bestaande fundering in de landhoofden. De brug kreeg een zakelijk karakter, de enige versieringen bestaan uit de granieten balustraden (de brug heeft geen leuningen) die als zitjes kunnen worden gebruikt. Slebos was voornamelijk actief in Amsterdam Nieuw-West; het is een van de weinige bruggen die hij voor Amsterdam-Zuid ontwierp. Het werk begon in oktober 1963; in juli 1964 was hij klaar. De brug overspant in een betonnen/bakstenen uitvoering een niet bevaarbare waterweg aan de rand dat park. Bij de bouw werd een arbeider getroffen door een losgeschoten kabel. Sinds de oplevering ging de brug naamloos als brug 431 is het leven. Op verzoek van een particulier aan de gemeente Amsterdam kreeg het op 5 juli 2016 haar naam. Die naam verwijst naar componist Aron Wolff Berlijn, beter bekend als Anton Berlijn. Aan de benoeming is bijzonder dat de naamloze brug haar naam kreeg in een tijd, dat diezelfde gemeente een aantal bruggen hun officieuze benamingen ontnam in verband met de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG).
Stadspolders

Stadspolders is een wijk van Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, gelegen in het oosten van de stad. Ze ligt in de nabijheid van de wijken De Staart en Dubbeldam. Het oudste gedeelte van de wijk Stadspolders (stadspolder) ligt aan de zuidzijde van de spoorlijn naar Sliedrecht en Gorinchem. Tot de wijk behoren ook de buurten Vissershoek, dat aan de noordzijde van de spoorlijn en aan de oostzijde van De Loswalweg ligt, en Oudelandshoek, het nieuwste gedeelte, dat aan de westzijde van De Loswalweg ligt. De wijk is in de jaren tachtig en negentig gebouwd. De straten in het oude deel van Stadspolder en in Vissershoek worden "erven" genoemd. Deze zijn voor het overgrote deel naar schrijvers vernoemd, maar ook naar een aantal prominente Nederlandse architecten, onder wie Sybold van Ravesteyn en Huig Maaskant. De straten in Oudelandshoek zijn nagenoeg allemaal vernoemd naar tropische rivieren en houtsoorten. Door het oude deel van de wijk loopt een algemene weg genaamd "De Stadspolderring". Via deze weg is elk erf gemakkelijk te bereiken. Oudelandshoek wordt ontsloten door de Chico Mendesring. De wijk telt twee winkelcentra: de Bieshof en een kleiner winkelcentrum dat vaak "Het Pleintje" genoemd wordt. Belangrijke voorzieningen zijn verder het station Dordrecht Stadspolders, de gezondheidscentra aan het Dudokplein en de Amazone, het zorgcentrum voor ouderen 'Het Polderwiel' en een speeltuin met dezelfde naam als de wijk: Stadspolders. De wijk telt daarnaast twee kerken: De Bron (Protestantse Kerk Nederland) en de Kandelaarkerk (Nederlandse Gereformeerde Kerken). Eind 1999 is pal naast winkelcentrum Bieshof een woontoren opgeleverd, die met zijn 22 verdiepingen verreweg het hoogste gebouw in de Stadspolders is, en zelfs het hoogste gebouw van Dordrecht. Deze woontoren is een ontwerp van prof.ir. Jón Kristinsson en heeft de naam gekregen van een van de hoogste bomen ter wereld, de Sequoia. Eeuwenlang was de toren van de Grote Kerk met zijn 65 meter het hoogste gebouw van Dordrecht, maar de Sequoia heeft haar zes meter voorbijgestreefd en reikt 71 meter in de wolken boven het Eiland van Dordrecht. Stadspolders is gelegen nabij de Hollandse Biesbosch, een natuurgebied waar veel Dordtenaren recreëren, bijvoorbeeld op de fiets. Ook bevindt zich in de buurt (Kop van 't Land) het veer naar Werkendam in de provincie Noord-Brabant. Externe links Wijkplatform Stadspolders Dordrecht | Nieuws, informatie & Agenda De Sequoia Eigen wijkkrant van de Stadspolders 'Wijkkrant de Polderkrant' Wijkteam Dordrecht Oost - het wijkteam van de Politie Zuid-Holland-Zuid
Windlust (Hoek)

Windlust is een korenmolen in Hoek in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een ronde, uit baksteen opgetrokken stellingmolen uit 1857. Hij is gebouwd ter vervanging van een standerdmolen, waarvan bruikbare onderdelen werden verwerkt in de nieuwe molen. De molen bleef tot 1958 in bedrijf en raakte daarna in verval. In 1979/1980 is hij gerestaureerd, maar daarna raakte hij in verval en na 2004 is er met de molen nauwelijks meer gedraaid. In 2008 is er een nieuwe molenaar gekomen en sindsdien maalt Windlust regelmatig. Sommige delen zijn aan vervanging toe en voor 2009 is een restauratie gepland. Windlust is eigendom van de gemeente Terneuzen en is in principe zaterdags te bezoeken.
Petruskerk (Wanswerd)

De Petruskerk is een kerkgebouw in Wanswerd in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De eenbeukige kerk met een zadeldaktoren uit de 16e eeuw was oorspronkelijk gewijd aan Petrus. In de 18e eeuw kreeg de kerk een nieuwe kap met tongewelf. De kerk is een rijksmonument. Het orgel uit 1877 is gemaakt door Willem Hardorff. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Wanswerd Kerken in Friesland
J.C.J. van Speijk Lighthouse

The J.C.J. van Speijk Lighthouse is a lighthouse on the North Sea coast near Egmond aan Zee, in the municipality of Bergen, North Holland, in the Netherlands. The foundation of the lighthouse, shaped like a tomb, is the official Dutch memorial to Jan van Speyk, a hero to the Dutch people. The treacherous sea near Egmond necessitated the construction of two lighthouses, which were built in 1833. The northside of the light is red to warn for dangerous shallows near the coast north of Egmond. As soon as a ship leaves the danger zone it sees the white light. The south tower, on the Torensduin, was deactivated in 1891 and demolished in 1915. The north tower is still there, and is declared a Rijksmonument. Van Speijkmonument The lighthouse was selected in 1834 as the national J.C.J van Speijkmonument, to honor the memory of the Dutch naval hero. The original idea was to build a new tower as a monument, but there were insufficient funds, so the existing tower was reconstructed. The monument was designed by Jan David Zocher and built by J. Bos from dimension stone. After the construction of the North Sea Canal and the two lighthouses at its mouth, in IJmuiden, the van Speijk lighthouse was equipped with red windows, to avoid confusion. In 1891 it was equipped with a rotating light; in the same year, the south tower was extinguished. In 1984, the 150th anniversary of the lighthouse and monument was celebrated; a commemorative booklet was published by the Museum van Egmond. Timeline 1823: Decision to build a lighthouse is made 1833: Construction starts 1834: Construction finished, lighthouse keepers appointed, fire is lit 1838: Royal decree to renovate lighthouse 1841: Renovation as monument finished 1879: Light extinguished temporarily (15 February to 15 March) 1891: Rotating light installed 1915: Day screens removed 1922: Electric light installed, balcony redone in concrete, lighthouse renewed 1936: Characteristic changed to Iso 10s 1967: Lighthouse declared Rijksmonument Webcams The lighthouse has five webcams to keep an eye on the coast. The webcams can be accessed through visitegmond.nl. Gallery See also List of lighthouses in the Netherlands References External links Vuurtoren Jan van Speijk Informatie op www.vuurtorens.net
Phare J.C.J. van Speijk

Le phare J.C.J. van Speijk (en néerlandais : Vuurtoren J.C.J. van Speijk) est un phare actif situé près d'Egmond aan Zee dans la commune de Bergen, province de Hollande-Septentrionale aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1967 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire Le nom du phare a été choisi en 1834 comme Mémorial J.C.J. van Speijk, afin d'honorer la mémoire du héros de la marine néerlandaise, Jan Carel Josephus van Speijk. L'idée de départ était de construire une nouvelle tour en tant que monument, mais les fonds disponibles étaient insuffisants. deux tours ont été construites et la seconde a été érigée sur une fondation, en forme de tombe, servant de mémorial. Le monument a été conçu par Jan David Zocher et construit par J. Bos en pierre de taille. Après la construction du canal de la Mer du Nord et des deux phares à son embouchure, à IJmuiden, les phares J.C.J. van Speijk furent équipés de fenêtres rouges pour éviter toute confusion. avec les phares de l'embouchure. En 1891, le phare-mémorial fut équipé d'un feu rotatif et la même année, la tour sud est éteinte. En 1922, le phare fut rénové et électrifié. Il est devenu automatique en 1990 et sans personnel résident. En 1984, le 150e anniversaire du phare et du monument a été célébré. une brochure commémorative a été publiée par le Museum van Egmond. Description Ce phare est une tour circulaire en maçonnerie, avec une galerie et une lanterne de 28 m. La tour est peinte en blanc et la lanterne est grise. Son feu isophase émet, à une hauteur focale de 53 m, un éclat blanc, rouge selon secteurs de 5 secondes par période de 10 secondes. Sa portée est de 18 milles nautiques (environ 33 km) pour le feu blanc et 14 milles nautiques (environ 26 km) pour le feu de secteur rouge. Il est doté d'un Système d'identification automatique. Identifiant : ARLHS : NET-007 ; NL-1476 -Amirauté : B0842 - NGA : 114-9864. Caractéristique du feu maritime Fréquence : 10 secondes (WR) Lumière : 5 secondes Obscurité : 5 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vuurtoren J.C.J. van Speijk » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Egmond aan Zee - Site Lightphotos.net (en) Egmond aan Zee Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
J.C.J. van Speijk fyr

J.C.J. van Speijk fyr är en fyr och ett minnesmärke över den nederländska sjöhjälten Jan van Speijk i badorten Egmond aan Zee i provinsen Noord-Holland. Den byggdes som den norra av två fyrar vid inloppet till Egmond år 1833 och tändes första gången den 30 september 1834. Fyrarna var försedda med oljelampor och fresnellinser. År 1841 byggdes fyrens bottenvåning om till ett minnesmärke för van Speijk som dödades 1831 när hans kanonbåt sprängdes i luften. Arkitekt var Jan David Zocher och bronsstatyn av ett lejon skapades av skulptör Louis Royer. Fyrarna förlorade sin betydelse efter öppningen av Nordsjökanalen och den södra revs 1912. Den nuvarande fyren elektrifierades 1922 och försågs år 1967 med en utsiktsplattform som bemannades av kustbevakningen. Samma år utsågs den till Rijksmonument. Kustbevakningen lämnade fyren 1987 och tre år senare automatiserades den. Fyren kan besökas på sommaren. Bilder Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör J.C.J. van Speijk fyr.