NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lieftinghsbroek

Lieftinghsbroek este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 20 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Lieftinghsbroek este situat la coordonatele 53.0031°N 7.119°E﻿ ()53.0031; 7.119. Înființare Situl Lieftinghsbroek a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja . Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în iunie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 3 habitate naturale: Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli. La baza desemnării sitului se află un număr nedeclarat de specii protejate: Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Stenen Baak

Stenen Baak is a now-deactivated lighthouse northeast of Oostvoorne, near to the town of Brielle, in the Dutch province of South Holland. In several nautical sources of the 19th Century it is also referred to as Stone Beacon or Stone Baak. It protected the entrance to the Brielle harbour, a safe haven protecting ships from the tides and waters of the North Sea. The harbour is formed by the island of Voorne-Putten and the Brielse Meer and the rivers Oude Maas, Spui and Haringvliet. Brielle received city rights in 1306, developed the harbour during this time up until the fiefdom was added to Holland in 1371. The lighthouse itself was added in 1650. A fixed light during its time of operation, the lighthouse was visible in good weather up to a distance of four miles. It was deactivated in 1850. See also List of lighthouses in the Netherlands Notes
Phare de Stenen Baak

Le phare Stenen Baak est un phare inactif situé sur la rive de la Meuse de Brielle, près du village d'Oostvoorne (commune de Westvoorne), province de Hollande-Méridionale aux Pays-Bas. Il est classé monument national en 1966 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire La construction d'une tour en pierre fut décidée après l'incendie des précédentes balises en bois. L'édifice a été conçu et construit en 1630 par Maerten Cornelis Paeyse, charpentier de la ville de Brielle. Jusqu'en 1781, le phare servit de guide pour la navigation dans l'embouchure de la Meuse et marquait l'entrée du port de Brielle.. Dans la lanterne en bois avec des vitraux au sommet de la tour, un grand feu à charbon brûlait la nuit et était activé par un soufflet. Avec une balise plus petite, le Stenen Baak formait une ligne de phares : si un navire se trouvait juste devant le canal, les deux feux se superposaient. En raison de la variabilité des canaux et des bancs de sable , la petite balise était mobile. La tour carrée est en brique et en pierre naturelle, avec trois sections à peine en retrait. Une lanterne en bois surmontait celle-ci, mais elle a été retirée entre 1800 et 1807. Le phare fut désactivé en 1850. Des restaurations ont été effectuées en 1939 et 1965. Depuis 1999, des plans de réutilisation ont été élaborés et, depuis juillet 2004, la tour a été ouverte au public. Il est possible de monter les escaliers et une exposition permanente explique l’histoire de la structure et de l’environnement. La gestion du monument a été transférée à l'Organisation des monuments nationaux en 2016. Identifiant : ARLHS : NET-071 . Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Stenen Baak » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Sancto Antonio

De Sancto Antonio (beter bekend als Sint-Antoniusmolen) is een korenmolen in Halsteren uit 1817. Deze ligt aan de N259 bij het gehucht Nieuwe Molen. Het is een beltmolen die in 1817 werd gebouwd. In 1937 werd door M. van Riet het gevlucht voorzien van draaibare voorzomen. De kleppen werden bediend met een zwichtring. In 1945 werd dit vervangen door Busselneuzen. In 1958 werd dit op de binnenroede vervangen door fokwieken systeem-Fauël met regelborden (remkleppen) (die later werden vastgezet). Eind jaren tachtig van de twintigste eeuw werd alles vervangen door Oud-Hollands, maar 2004 kreeg de nieuwe binnenroede weer Busselneuzen nu met regelkleppen. In 2004 is de binnenroede gebroken, toen is er 2 jaar met één roede gedraaid. In 2006 is een nieuwe roede gestoken, in plaats van de karaktaristieke fokwieken zijn er toen Van Bussel-stroomlijnneuzen aangebracht. In 2012 is de molen uitgebreid gerestaureerd Tot het overlijden van de molenaar in 2011 was de molen nog beroepsmatig in bedrijf. Inmiddels in er een nieuwe molenaar aangesteld en deze laat de molen meestal op zondagmiddag draaien. Begin 2021 werden, ondanks protesten van Erfgoedvereniging Heemschut en Stichting West-Brabantse Molens, de bijgebouwen door de eigenaar gesloopt. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 19991
Liander

Liander is a Dutch utility company which operates in the distribution of electricity and natural gas in part of the Netherlands. Liander NV is the largest utility company in the Netherlands, managing the energy network in the provinces of Gelderland and North Holland entirely, and in large parts of Flevoland, Friesland and South Holland. Liander NV was formerly known as Continuon, and is now a division of the umbrella-company Alliander. Alliander includes also Liandon (formerly Nuon Tecno), focused on building and maintenance of large energy infrastructures, and Lyandin (formerly Dynamicom) that operates in lighting of public spaces. Liander was split from the Nuon group in July 2008 and since 12 November 2008 it has operated under the new name Liander. Nuon continues to operate as a production and supply company, under the name Nuon Energy.
Liander

Liander is een Nederlands nutsbedrijf dat het elektriciteitsnet en het hoge en lagedruk aardgasnet in een deel van Nederland beheert. Liander is, op basis van het aantal klantaansluitingen, de grootste regionale netbeheerder in Nederland. Het bedrijf beheert het regionale energienetwerk in de provincies Gelderland en Noord-Holland en in grote delen van Flevoland, Friesland en Zuid-Holland. Geschiedenis Liander stond bekend onder de naam Continuon netbeheer. Thans is het een bedrijfsonderdeel van het netwerkbedrijf Alliander. Onder Alliander vallen ook Qirion, dat zich richt op aanleg en onderhoud van complexe energie-infrastructuren (voorheen Nuon Tecno), en Kenter, dat zich richt op energiemeting en energiemanagement. In navolging van de bepalingen van de Wet onafhankelijk netbeheer is Liander in juli 2008 afgesplitst van de (toenmalige) Nuon-groep en ging vanaf 12 november 2008 als onafhankelijke regionale netbeheerder door onder de nieuwe naam Liander. Nuon ging verder als productie- en leveringsbedrijf, inmiddels onder de naam Vattenfall. Activiteiten Liander verzorgt de distributie van elektriciteit en aardgas in een derde van Nederland. Het is met name actief in de provincies Gelderland, Flevoland, Friesland, Noord-Holland en delen van Zuid-Holland. Alliander had in 2020 bijna 6000 werknemers en 5,8 miljoen klantenaansluitingen. Het beheert ongeveer 92.000 kilometer elektriciteitskabel en 42.000 km gasleiding. De Nederlandse netbeheerders, Liander, Enexis en Stedin, hebben met het energietransport, de aansluitdienst en de meetdienst een exclusieve, wettelijke taak. Zij kunnen niet zelf de prijzen vaststellen van deze diensten. De toezichthouder Autoriteit Consument en Markt (ACM) stelt het toegestane tarief vast. Zie ook Nederlandse elektriciteitsmarkt Alliander Referenties Externe links Liander Alliander[dode link]
Oosterbos

Het Oosterbos is een bos van circa 250 hectare ten oosten van de Drentse plaats Emmen. Het Oosterbos is aangeplant in de zeventiger jaren van de 20e eeuw door Staatsbosbeheer in het kader van de herinrichting van de Veenkoloniën. Het bos is grotendeels aangeplant op niet afgegraven hoogveen. Door het verhogen van het grondwaterpeil wordt getracht de aangroei van hoogveen te stimuleren. Het bos maakt deel uit van de boswachterij Emmen waartoe ook de Emmerdennen, het Noordbargerbos en het Valtherbos behoren. Ten oosten van het Oosterbos ligt het uitgestrekte landgoed Scholtenszathe. Dit gebied was in de 19e eeuw gekocht door Willem Albert Scholten, die het heeft ontgonnen en geschikt gemaakt voor de aardappelteelt. Het niet ontgonnen hoogveen van het Oosterbos ligt dan ook meters hoger dan het afgegraven aangrenzende gebied van de Scholtenszathe.
Spijkerkapel

De Spijkerkapel is de populaire benaming van de kapel van de heilige Maria Magdalena te Esdonk bij Gemert in Noord-Brabant, ter plaatse beter bekend als "Het Essinks kapelleke". In de kapel wordt een Corpus Christi vereerd, een levensgroot eikenhouten beeld uit de 17e eeuw dat Christus in het graf voorstelt. Geschiedenis Een legende vertelt dat, nog vóór het uitbreken van de Tachtigjarige Oorlog, een Spaanse majoor te Esdonk eene sonde begaen hadde. Voor straf werd hij alsoe cranc, dat hy wende, dat hy soude sterven. Door te bidden tot Maria Magdalena en oprecht berouw te tonen genas hij, waarop hij in de campe, op het open veld dus, een lemen kapel liet bouwen. Wanneer deze precies gebouwd werd is niet bekend, maar in 1562 wordt het capelleken van Marien Maghdalena al genoemd. Omdat Gemert een vrije heerlijkheid was, kon de Republiek de kapel in 1648 niet naasten. In 1695 werd ze gekocht door de rentmeester van de Duitse Orde, Everardus Cillis van Sepperen, die het bedehuis liet vervangen door de huidige stenen kapel. Uit dit jaar stamt ook het klokje dat in een dakruiter is aangebracht. In 1942 werden enkele bijgebouwtjes aangebracht en de zuidelijke toegangsdeur werd dichtgemetseld. Verdere restauraties vonden plaats in 1960 en 1983. In 1981 werd de Stichting Esdonks Kapelleke opgericht die zich in zou zetten voor de bescherming van de kapel. In de middeleeuwen stond er in het nabije Gemert een eikenboom waarin spijkers geslagen werden, een zogenaamde spijkerboom. Gebouw De Spijkerkapel is een vijfhoekig gesloten gebouwtje, met tuitgevel en een zadeldak met een dakruiter. Devotie Hoewel de kapel aan Maria Magdalena is gewijd en er ook een beeld en enkele afbeeldingen van haar te vinden zijn, alsmede een steen uit Magdalena, is de devotie tegenwoordig vooral gericht op een liggend Christusbeeld, dat uit de 16e eeuw dateert en in 1853 vanuit de kerk van Gemert naar de kapel is overgebracht. Een schilderij van Maria Magdalena werd in 1982 gestolen, en ook het oude beeld is verdwenen. Naar een oude traditie offert men roestige spijkers bij het beeld. Deze bedevaart vindt gedurende het hele jaar plaats maar heeft haar hoogtepunt op Goede Vrijdag. De weg heen en terug moet men zwijgend afleggen. Zo zoekt men genezing voor zweren en andere huidaandoeningen. Volgens een legende werd de vierde kruisspijker, die het hart van Christus moest doorboren, door Zigeuners gestolen, waarmee Jezus' lijden zou zijn verzacht. De Roma kwamen tot omstreeks 1980 met hun woonwagens ter bedevaart naar de kapel, maar door regulering en de overgang van velen naar de Pinksterbeweging, is dit gebruik verdwenen. Externe link Spijkerkapel Esdonk (Anton Pieck club, gearchiveerd) Reliwiki Tij Kools archief
Korenmolen (Oostvoorne)

De korenmolen van Oostvoorne is een in 1821 gebouwde korenmolen in het Zuid-Hollandse Oostvoorne. Het is een ronde stenen grondzeiler op een natuurlijke verhoging. De naamloze molen met twee koppels stenen heeft op de wind gemalen tot 1950. Daarna werd uitsluitend elektrisch gemalen. In 1964 werd de molen nog gerestaureerd, maar in 2003 moest een ingrijpende restauratie worden uitgevoerd om de molen weer maalvaardig te maken. In 2004 draaide de molen weer voor het eerst sinds de jaren vijftig. De restauratie werd in 2013 afgerond. Tot deze tijd draaide de molen slechts 3 keer per jaar, namelijk op Nationale Monumentendag in september, Nationale Molendag in mei en de VPR-molendag (Voorne Putten en Rozenburg) in juli. Sinds 2014 draait de molen weer regelmatig op de eerste zaterdag van de maand. De molen is te zien op de Molendijk van Oostvoorne. Naast de molen staat een maalderij met maalstoel uit 1902. Externe link Officiële website
Farmaceutisch laboratorium

Het voormalig Farmaceutisch laboratorium in de Vreewijk in de Nederlandse stad Leiden is ontworpen door Rijksbouwmeester Jacobus van Lokhorst. De bouw, voor de Rijksuniversiteit Leiden vond plaats in 1895-1898, de bouwstijl is een menging van neogotiek en neorenaissance. Het gebouw bevatte oorspronkelijk diverse laboratoria (waaronder het Galenisch Laboratorium) en werkruimten, een prepareerkamer, magazijnen voor de pharmacognostische- en de chemicaliënverzameling, een modelapotheek en een collegezaal. Vanaf 1898 werd het Pharmaceutisch Laboratorium ook ingeschakeld bij de keuring van levensmiddelen voor gevangenissen en vanaf 1902 bij de gemeentelijke keuringsdienst van Leiden. Door diverse verbouwingen, aanpassingen aan de eisen van de tijd en functiewijziging is van het oorspronkelijke interieur weinig bewaard gebleven. Het gebouw was tot 1968 in gebruik als laboratorium en vervolgens tot september 2004 als juridisch studiecentrum Hugo de Groot door de Juridische Faculteit (Faculteit der Rechtsgeleerdheid) van de Rijksuniversiteit Leiden. Hierna is het gebouw verkocht aan SLS Wonen (nu onderdeel van DUWO) en herontwikkeld tot appartementencomplex met 20 appartementen voor gastdocenten en 51 appartementen voor kortverblijvende buitenlandse studenten.
Begraafplaats Oud Kralingen

Begraafplaats Oud Kralingen is een begraafplaats in de Nederlandse plaats Rotterdam. De aan de Laan van Oud Kralingen in de wijk Prinsenland gelegen begraafplaats stamt uit de 16e eeuw en is eigendom van de Hervormde gemeente Kralingen. Niettemin is het een algemene begraafplaats, er is ruimte voor overledenen van alle gezindten en overtuigingen. De begraafplaats wordt omringd door het Prinsenpark. Begraafplaats Oud Kralingen was van oudsher het kerkhof bij de kapel van het dorp Kralingen. Dit dorp lag in een gebied van veenplassen die zijn ontstaan door de winning van turf. Het dorp is vanwege afkalving en overstromingen verplaatst, maar de begraafplaats is nooit afgegraven en ligt daarom als een duidelijke verhoging binnen de omringende Prins Alexanderpolder. De parochiekerk van Kralingen, die stamde uit 1550, is in 1842 buiten gebruik genomen toen de nieuwe Hoflaankerk gereed was. Het gebouwtje is in 1844 gesloopt. Op de kansel van die oude kerk heeft gestaan de bekende Theodorus van der Groe. In de 1,20 meter hoge restanten van de muren zijn later grafkelders aangebracht. Het kerkbestuur schreef in 1868 een prijsvraag uit voor een nieuwe aanleg, het winnende ontwerp met populieren, iepen en treurwilgen in Engelse landschapsstijl van landschapsarchitect W.C. Coupijn is de basis van de huidige hof. Een nieuwe aula, ontworpen door W. Kristel, werd in maart 2004 in gebruik genomen nadat de oude rouwkapel wegens bouwvalligheid moest worden afgebroken. Graven Op Oud Kralingen zijn onder meer begraven leden van de redersfamilies Smit, Peterson, Veder en Van Hoboken. Een Neoromaans mausoleum uit 1911 van de familie Kruyff is opgenomen op de monumentenlijst. Oud Kralingen is ook de laatste rustplaats van: Jasper Baaijens (1923-2007), predikant Gereformeerde Gemeente Jonkheer Willem Jacob Backer (1829-1898), ontwierp en realiseerde de droogmaling van Alexanderpolder P. Beekhuis (1935-1993), predikant Christelijk Gereformeerde Gemeente Roelof Deemter (1890-1947), rector Marnix Gymnasium Rotterdam Lo Dörr (1925-1974), voetballer van Excelsior Klaas de Grooth (1852-1930), architect en ondernemer Hendrik Kakes (1900-1983), predikant Gereformeerde Kerk Hendrik Lambert Pzn. (1803-1867), burgemeester van Kralingen van 1851 tot 1867 Johannes van Reeven (1928-1985), predikant Gereformeerde Kerk Conny van Rietschoten (1926 – 2013), zeezeiler Jan Vrolijk (1905-1995), predikant Gereformeerde Kerk Arie Vergunst (1926-1981), predikant en preses van de Gereformeerde Gemeenten Gerard van Walsum (1900-1980), burgemeester van Rotterdam van 1952 tot 1965
Basilika St. Georg (Almelo)

Die Basilika St. Georg ist eine römisch-katholische Kirche in Almelo in den Niederlanden. Die zum Erzbistum Utrecht gehörende Pfarrkirche ist dem heiligen Georg gewidmet und trägt den Titel einer Basilica minor und ist als Rijksmonument geschützt. Baugeschichte Anstelle einer Vorgängerkirche von 1787 wurde der Neubau 1901 im neugotischen Baustil begonnen, das Gebäude 1902 geweiht und mit dem Kirchturm 1903 fertiggestellt. Nach einem Entwurf des Architekten Wolter te Riele (1867–1937), für den dies sein erstes eigenständiges Werk war, wurde die dreischiffige Kreuzbasilika in rotem Backstein ausgeführt. Als Maße hat die Kirche eine Gesamtlänge von 54,85 Metern, die lichten Weiten betragen im Mittelschiff 8,75 Meter, im Hauptschiff 18,25 Meter und im Querschiff 28,85 Meter. Die Gewölbehöhe erreicht 16,5 Meter, der Turm ragt 73 Meter hoch. Im Inneren der Kirche wurden in den 1950er Jahren die ursprünglichen Wandmalereien entfernt und die Wände und Säulen mit weißem Gips versehen. Ausstattung Der ursprüngliche Hauptaltar, der linksseitige Marienaltar und das Triumphkreuz stammen aus der Werkstatt von Friedrich Wilhelm Mengelberg, der rechtsseitige Josefsaltar von J&H Brom. Die gemalten Kreuzwegstationen wurden von F. H. Bachg geschaffen, zwei Gemälde mit Antonius von Padua und St. Georg von Gustaf van Kalken hängen turmseitig. Die Buntglasfenster im Chor wurden im Atelier F. Nicholas en Zonen hergestellt. Das große Buntglasfenster über dem Eingang stammt von Jos ten Horn aus dem Jahr 1928. Die mechanische Turmuhr von 1926 befindet sich im oktogonalen Geschoss unter dem Turmhelm und besitzt vier Zifferblätter. Das Carillon war 1927 das erste in Twente. Die Kirche besitzt eine Hauptorgel aus dem Jahr 1959 mit 32 Registern, eine Orgel im Querschiff von 1979 mit 11 Registern sowie eine Truhenorgel mit 6 Registern. Status Die Kirche wurde am 29. Juli 1997 unter der Nummer 507692 in das Register der niederländischen Rijksmonumente eingetragen und damit als Denkmal geschützt. Am 3. November 2009 wurde bekannt gegeben, dass die St.-Georgs-Kirche von Papst Benedikt XVI. zur Basilica minor erhöht wird. Erzbischof Willem Jacobus Eijk verkündete am 13. Dezember 2009 im Rahmen einer Eucharistiefeier in der Kirche die dazugehörigen Proklamation. Die Kirche bildet zusammen mit der Josefskirche die Pfarrgemeinde St. Joris und wird gemeinsam mit der Marcellinusgemeinde von einer Pastoralgemeinschaft betreut. Weblinks St. Georg auf der Gemeindehomepage St. Joris Einzelnachweise
Basilique Saint-Georges d'Almelo

La basilique Saint-Georges (en néerlandais : Sint-Georgiusbasiliek) est une église catholique d'Almelo aux Pays-Bas. Dédiée à saint Georges, elle dépend de l'archidiocèse d'Utrecht. Elle a été élevée en 2009 au rang de basilique mineure et fait partie des monuments protégés (Rijksmonument). Histoire et architecture Une première église est bâtie en 1787. Elle est reconstruite en 1901 en style néogothique et consacrée en 1902. La tour est terminée en 1903. L'édifice de briques rouges est construit d'après les plans de l'architecte Wolter te Riele (1867–1937), dont c'est la première œuvre entièrement personnelle. Il s'inscrit dans un plan basilical en croix latine à trois nefs. l'église mesure 54,85 mètres de longueur ; les nefs de côté mesurent 8,75 mètres de largeur et la nef principale 18,25 mètres. Quant au transept, il mesure 28,85 mètres de largeur. Les voûtes s'élèvent à 16,5 mètres et la tour à 73 mètres. À l'intérieur, les peintures murales néo-gothiques ont disparu pour être recouvertes de plâtre blanc dans les années 1960. Le maître-autel, l'autel de gauche dédié à Notre Dame et la proviennent de l'atelier de Friedrich Wilhelm Mengelberg ; l'autel de droite dédiée à saint Joseph provient de l'atelier J&H Brom. Les stations peintes du chemin de croix sont l'œuvre de F. H. Bachg. On remarque deux tableaux de Gustaf van Kalken, l'un représente saint Georges et l'autre saint Antoine de Padoue. Les vitraux du chœur sont issus de l'atelier de F. Nicholas de Zonen. Le grand vitrail au-dessus de l'entrée est l'œuvre de Jos ten Horn et date de 1928. L'horloge mécanique du clocher date de 1926 ; elle se trouve sous la flèche octogonale avec quatre cadrans. Le carillon, datant de 1927, est le premier de Twente. L'église possède des grandes orgues de tribune datant de 1959 avec 32 registres. L'orgue du transept, quant à lui, date de 1979 avec 11 registres. Enfin le petit orgue de chœur possède 6 registres. L'église est inscrite aux monuments historiques le 29 juillet 1997 sous le numéro 507692. Le pape Benoît XVI élève l'église au rang de basilique mineure, le 3 novembre 2009. Le cardinal Eijk, archevêque d'Utrecht, en fait la proclamation le 13 décembre suivant au cours d'une messe solennelle. La basilique appartient avec l'église Saint-Joseph d'Almelo à la paroisse regroupée Saint-Joris. Notes et références Liens externes (nl) Site officiel de la paroisse Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Sint-Georgiusbasiliek (Almelo)

De rooms-katholieke Sint-Georgiusbasiliek in de Nederlandse stad Almelo is een neogotische kruiskerk die tussen 1900 en 1902 gebouwd werd naar ontwerp van Wolter te Riele. Sinds 1997 een rijksmonument. In 2009 kreeg de kerk de eretitel van basilica minor. In de volksmond staat de kerk als "de Sjors" bekend. De toren is 73 meter hoog. Interieur Het hoofdaltaar en het Maria-altaar komen uit het atelier van Friedrich Wilhelm Mengelberg. De tabernakel op het hoofdaltaar werd gemaakt door de Edelsmidse Brom, het ontwerp was van Jacques de Wit, de deuren werden uitgevoerd in email cloisonné door Joanna Brom. Het glas-in-loordraam boven de ingang (1928) werd gemaakt door Jos ten Horn, die in het koor bij het atelier F. Nicolas en Zonen. Gustaaf van Kalken maakte gepolychromeerde beelden, de linnen staties (1906) zijn van F.H. Bachg. Edelsmidse Brom maakte in 1934 onder meer kandelaars voor de kerk.