NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Stadsmolen

De Stadsmolen is een korenmolen aan de Nieuweweg in Hulst. Het is een ronde bakstenen stellingmolen uit 1792, gedekt met eikenhout en met een vlucht van 24,42 meter, en was in bedrijf tot 1930. Aanvankelijk maakte de molen als walmolen deel uit van de vesting, was staatseigendom en werd toen "'s Lands Molen" genoemd. Daarna raakte de molen in verval. In 1954 kocht de gemeente de molen, en deze werd in 1956 weer helemaal gerestaureerd. Tijdens die restauratie kreeg hij de huidige naam. Het is een van de weinige molens met een houten hoepelvang. Afbeeldingen Bronnen In Ulst
Museum Ceuclum

Het Museum Ceuclum is een museum in de Noord-Brabantse plaats Cuijk, dat sinds 1991 gevestigd is in de toren van de rond 1915 gesloopte Sint-Martinuskerk. Deze kerk werd in 1913 vervangen door de nieuwe Sint Martinuskerk. In het het museum is een permanente expositie ingericht over de geschiedenis van Cuijk, waarin de volgende onderdelen aan de orde komen: De voorgeschiedenis vanaf ongeveer 10.000 v.Chr., waarbij archeologische vondsten worden getoond, zoals aardewerk, stenen pijlspitsen en bijlen. Uit de bronstijd zijn voorwerpen uit de grafheuvels tentoongesteld. De Romeinse periode, waarin Ceuclum een belangrijke rol speelde, daar er zich een brug over de Maas bevond die verdedigd werd met een castellum. De archeoloog Julianus Bogaers heeft hier onderzoek verricht en een reconstructie gemaakt. Duikers hebben in 1992-1993 de resten van de brug gevonden en ook overblijfselen van Romeins schoeisel geborgen. De middeleeuwen, met aandacht voor het geslacht Van Cuijk, met name Jan I van Cuijk. De nieuwere tijd, waaronder de Tweede Wereldoorlog. Naast een bezoek aan het museum kan men ook de toren beklimmen via wenteltrappen en houten ladders. Op de trans heeft men een fraai uitzicht over Cuijk en omgeving. Naast het museum is een beeldentuin gelegen, met een vaste en een regelmatig wisselende collectie van moderne sculpturen. Externe link Museum Ceuclum
Landgoed Bredius

Landgoed Bredius is een landgoed in de stad Woerden. Het wordt geheel beheerd door vrijwilligers die zorg dragen voor de hoogstamboomgaarden, de pluk- en moestuin, educatieve tuin, de natuurspeelweide, het stiltegebied en de weides. Het is een openbaar park, waar gewandeld en gefietst kan worden, maar waar ook bijzondere flora en fauna te vinden is. Zo zijn er zeldzame paddenstoelen en leven er bijna 40 soorten wilde bijen, woont er een solitaire ree en vinden vele vogels er een plek. Het park ligt aan de noordzijde van de stad, tussen het centrum, de Oudelandseweg en het Schilderkwartier. Geschiedenis Oorspronkelijk werd het landgoed Batestein genoemd, en werd er landbouw en veeteelt bedreven. Hiertoe is in 1852 een boerderij, Hofstede Batenstein, op het landgoed gebouwd, door de zoon van de voormalige burgemeester van Woerden, Cornelis Jan Bredius, die het in 1826 van zijn vader Jacobus Bredius had geërfd. Tot 1947 bleef het boerenbedrijf in handen van deze familie. In die tijd had de gemeente Woerden plannen voor het gebied en werd het onteigend. Dit gebeurde pas in 1970, waarna het park de inrichting kreeg die het anno 2020 nog steeds heeft. De gemeente Woerden had allereerst plannen om bungalows op het terrein te bouwen, maar hier kwam van binnen en buiten de gemeente protest tegen. In maart 1973 ontving de gemeente 1800 handtekeningen van de 5600 huishoudens die Woerden toen telde. Toen was er sprake van minstens twee bungalows, waarvan er een mogelijk ambtswoning van de burgemeester kon zijn. De boerderij is in 1977 een rijksmonument geworden, maar brandde in 2008 goeddeels af. In de onder supervisie van Stichting Hofstede Batestein gerestaureerde boerderij is vanaf mei 2022 het Parkcafé Bredius gevestigd. De bijbehorende schuur, met de naam Brediusschuur, is als educatief centrum in gebruik voor natuur- en milieueducatie, hier worden per jaar enkele exposities rond een natuurthema gehouden. Bij de ingang van het landgoed, aan de Oudelandseweg, ligt villa Rijnoord, gebouwd in 1863. Cornelis Jan Bredius woonde er tot zijn overlijden. De villa werd tot 1883 bewoond door de familie Bredius.
Goese Meer

Het Goese Meer is een meer, dat aan het einde van de 20ste eeuw is aangelegd. Het is aangesloten op het kanaal Goes - Goese Sas en heeft een rechtstreekse verbinding met de Oosterschelde. Rondom het meer liggen 400 woningen in de gelijknamige wijk, allen gebouwd tussen 1993 en 2000, en de Goese golfbaan. Het clubhuis hiervan ligt op een eiland in het meer. Regatta Sinds 1997 wordt op het meer jaarlijks de Goese Meer Regatta georganiseerd. Begin mei start de regatta, die bestaat uit ongeveer 15 wedstrijden. De start is altijd op zondagochtend om 11 uur. Externe links Luchtfoto van het meer
Marktpleinkerk (Hoofddorp)

De Marktpleinkerk is een protestants kerkgebouw op de hoek van Marktplein en de Hoofdweg (Oostzijde) in de plaats Hoofddorp in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De kerk is in 1927-1929 gebouwd als Gereformeerde Kerk naar ontwerp van de architect Jos de Jonge (1887-1965). Het kerkgebouw verving een kerkgebouw aan het Marktplein uit 1879. Dit werd in 1975 afgebroken. Daarvoor kwamen de Hoofddorpse gereformeerden bijeen in een gebouw aan de Concourslaan. Het gebouw is enkele keren verbouwd. In het najaar van 2006 werd het interieur van de kerk vernieuwd. Er kwam een nieuw liturgisch centrum, banken werden vervangen door stoelen, er werden nieuwe gebrandschilderde ramen geplaatst, de verlichting werd vervangen en de kerkruimte werd in heldere kleuren geschilderd. 21e eeuw In 1993 kreeg het gebouw de naam Marktpleinkerk. In 2001 werd de naam op de gevel van de kerk geplaatst. De Marktpleinkerk is een van de kerkgebouwen van de Protestantse Gemeente te Hoofddorp, naast De Ark (1986) in wijk Overbos en De Lichtkring (1994) in wijk Toolenburg. Het vierde kerkgebouw dat de Protestantse Gemeente bezat, was de Hoofdvaartkerk. Deze is op 1 januari 2012 buiten gebruik gesteld en tot horecagelegenheid verbouwd. Orgel Het oorspronkelijke kerkorgel uit 1929 was een tweeklaviers pijporgel van de Utrechtse orgelmaker Firma J. de Koff. In december 2013 is dit door een elektronisch orgel vervangen. Zie ook Lijst van kerken in Haarlemmermeer Externe link Protestantse Gemeente Hoofddorp (PKN) Litratuur Ria Stolk, Kees van der Veer & Adri van der Wal, Geloven in de polder – Het leeft in de meer!, Het Kruispunt: Hoofddorp 2012 – ISBN 978 90 815446 3 4
Triumfatorkerk (Utrecht)

De Triumfatorkerk is een monumentaal kerkgebouw in de Nederlandse stad Utrecht. De kerk staat in de subwijk Kanaleneiland. Ze is gebouwd in 1965 naar ontwerp van Jos en Leo de Jonge. Het gebouw is gewaardeerd als gemeentelijk monument. De kerk werd oorspronkelijk door gereformeerden en hervormden gebruikt. In 2017 is de Triumfatorkerk aangekocht door het Kerkgenootschap der Zevende-dags Adventisten. Op 8 maart 1974 werd een nieuw orgel van Van Vulpen in gebruik genomen waarvan het snijwerk van de hand is van Jeannot Bürgi. Het orgel kwam in de plaats voor het orgel van Ernst Leeflang. Externe links Officiële website Utrecht, Marco Pololaan 185-187 - Triumfatorkerk - reliwiki.nl
Huis Van Meerten

Huis van Meerten is een Nederlands museum gevestigd in het voormalig woonhuis van de kunst- en antiekverzamelaar Lambert van Meerten te Delft. Het huis in neorenaissance-stijl staat aan de Oude Delft 199. Van Meerten liet het huis met de naam 'Oud Holland' in 1893 bouwen naar een ontwerp van zijn vrienden Adolf le Comte en Jan Schouten. Veel bouwelementen van het huis kwamen uit de verzameling van Lambert. Van Meerten wilde na zijn dood het huis schenken aan de stad Delft op voorwaarde dat het een museum werd. Maar drie jaar voor zijn dood ging hij failliet. Na zijn faillissement werd de Vereniging Huis Lambert van Meerten opgericht door Adolf le Comte en Jan Schouten. De vereniging had als doel het door Van Meerten beoogde museum alsnog te realiseren. Tijdens de openbare veiling kocht de stichting het huis en een groot deel van de inboedel. In 1907 droeg de stichting het huis met inboedel over aan de stad Delft. Op 16 oktober 1909 opende het museum voor het eerst zijn deuren voor het publiek. Op dat moment was Adolf le Comte directeur. Later werd hij opgevolgd door Ida Peelen. Zij zorgde er onder meer voor dat in 1920 de omvangrijke tegelverzameling van Jan Schouten aan de collectie werd toegevoegd. De collectie bestond uit een historische collectie Delfts aardewerk, Hollandse tegels, Chinees porselein en zogenaamde 'bouwfragmenten'. Museum Lambert van Meerten trok jaarlijks ongeveer 18.500 bezoekers. In 2013 werd het museum gesloten. De collectie ging op in museum Prinsenhof. Het pand werd in 2016 verworven door de Vereniging Hendrick de Keyser, die het in juli 2020 voor het publiek heeft opengesteld als museumhuis. Enkele interieuronderdelen uit de oorspronkelijke inboedel, die in het bezit waren gekomen van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, zijn eind 2020 weer in het huis teruggeplaatst. Galerij Zie ook Lijst van panden van Vereniging Hendrick de Keyser Externe links Website museum "Huis van Meerten" Informatie over rijksmonumentnummer 12034
Binnenschelde

De Binnenschelde is een recreatieplas in Bergen op Zoom waar de mogelijkheid bestaat om te zwemmen, kanoën, windsurfen enzovoorts. Het voortbewegen met gemotoriseerde (tot 6pk en max 6km/h) vaartuigen is hier toegestaan. De plas ontleent zijn naam aan de Oosterschelde, die vroeger tot aan Bergen op Zoom reikte maar nu door de aanleg van eerst de Markiezaatskade en vervolgens de Oesterdam een eind verder westelijk zijn oostkust vindt.
Koning Willem I College

Het Koning Willem I College is een ROC in 's-Hertogenbosch, dat zich richt op MBO. De school is vernoemd naar koning Willem I der Nederlanden. De school heeft in 's-Hertogenbosch twee grotere locaties, te weten de voormalige Koning Willem I Kazerne aan de Vlijmenseweg en aan de Onderwijsboulevard. Verbonden aan het college is School voor de Toekomst, ontmoetingscentrum en trainingscentrum voor medewerkers van het college. Daarnaast fungeert de School voor de Toekomst als een laboratorium voor onderwijsinnovatie. Het Koning Willem I College had een campus aan de Glorieuxlaan in Vught, waar de opleiding gezondheidszorg huisde, maar deze is met ingang van 1 januari 2009 verhuisd naar de Vlijmenseweg. Per 1 augustus 2022 zijn vier locaties van ROC De Leijgraaf samen gegaan met het KW1C onder de naam Koning Willem I College. Die locaties zijn in Oss (2), Veghel, Uden en Cuijk. Vestigingslocaties Het Koning Willem I College is naast de locaties op de Onderwijsboulevard en de Vlijmenseweg ook gevestigd op de volgende locaties: Marathonloop 11, 's-Hertogenbosch (FlikFlak op de Maaspoort) Weidonklaan 99-100, 's-Hertogenbosch Meester Vrienstaat 2, Rosmalen De Kleine Elst 11, Rosmalen Rietveldenweg 22, 's-Hertogenbosch Stadionlaan 53, 's-Hertogenbosch Ringbaan-Oost 8-17, Tilburg Jacob van Maerlantstraat 4, 's-Hertogenbosch Euterpelaan 100, Oss Nelson Mandelaboulevard 4, Oss Udenseweg 2, Uden Muntelaar 10, Veghel Jan van Cuijkstraat 52, Cuijk Externe link Koning Willem I College
St.-Lidwina-Basilika

Die Basilika St. Lidwina und Unserer Lieben Frau vom Rosenkranz (niederländisch Basiliek van de H. Liduina en Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans) ist eine römisch-katholische Kirche in Schiedam, Niederlande. Die Kirche ist vor Ort unter den Namen Singelkerk und St. Liduinabasiliek bekannt. Die zum Bistum Rotterdam gehörende Kirche trägt den Titel einer Basilika minor und Rijksmonument geschützt. Geschichte Die Kirche wurde 1881 als Filialkirche der Pfarre Johannes der Täufer in Gebrauch genommen. In 1896 wurde die Gemeinde durch Abpfarrung selbstständig. Nach dem Abriss der alten Liduinakerk am Nieuwe Haven im Jahr 1968 wurde die Reliquie der heiligen Lidwina von Schiedam in die Kirche an der Singel übertragen. 1980 wurde das Bauwerk zum Nationaldenkmal erklärt. Am 18. Juni 1990 erhob Papst Johannes Paul II. die Kirche zur Basilica minor. Von 1994 bis 1999 fand eine umfangreiche Restaurierung statt. Architektur Die Basilika wurde in den Jahren 1878 bis 1881 als neugotische Kirche erbaut nach einem Entwurf von Evert Margry, einem Schüler von Pierre Cuypers. Auf dem Grundriss einer Kreuzkirche wurde das Gebäude aus Backstein in Form einer Basilika mit zwei niedrigen Seitenschiffen und Obergaden errichtet. Der Turm mit seinem großen Rosettenfenster und Zeltdach steht auf der Westseite, der Chor wird mit einer fünfseitigen Apsis abgeschlossen. Die Decken sind mit Kreuzrippengewölben versehen. Auf der Vierung des Satteldachs steht ein Dachreiter. Der Innenraum besitzt umfangreiche, häufig florale Dekorationen in Malerei und Skulptur, ausgeführt vom Atelier Margry & Snickers, so zum Beispiel Blattkapitelle an den Säulen. Weiterhin werden die Geheimnisse des Rosenkranzes dargestellt, außerdem auch das Leben der Lidwina und des Antonius. Ein Altar zeigt Szenen aus dem Alten und Neuem Testament, welche auch in den Bleiverglasungen zu finden sind. Weblinks Pfarrseite der Kirche (niederländisch) Einzelnachweise
Basiliek van de H. Liduina en Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans

De Basiliek van de H. Liduina en Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans is een neogotische rooms-katholieke kerk in Schiedam, gebouwd in de periode 1878-1881. De kerk is lokaal bekend onder de namen Singelkerk en St. Liduinabasiliek. Het is een ontwerp van Evert Margry, een leerling van P.J.H. Cuypers. De kerk is gewijd aan de Heilige Liduina van Schiedam Geschiedenis De kerk werd in 1881 als bijkerk van de Sint Jan de Doperkerk aan de Lange Haven in gebruik genomen. Bij het 50-jarig bestaan in 1931 werd bij de kerk een Heilig Hartbeeld geplaatst. Na de sloop van de oude Liduinakerk aan de Nieuwe Haven in 1968 werd de verering van Sint Liduina overgebracht naar de huidige kerk. Op 18 juni 1990 is de kerk door paus Johannes Paulus II verheven tot Basilica minor. Interieur Het interieur van de kerk is rijk versierd met schilder- en beeldhouwwerk. Vooral de natuurstenen kruiswegstaties zijn van bijzondere kwaliteit. Deze zijn vervaardigd tussen 1895 en 1901 door atelier P. Peeters in Antwerpen. Ze werden geschonken door het welgestelde echtpaar Van der Burg-Straathof, dat ook de grond voor de bouw van de kerk had geschonken. Het normale aantal staties is 14, maar hier zijn er om bouwkundige en esthetische redenen twee aan toegevoegd, zodat er in totaal 16 staties zijn. In de zijbeuken hangen acht geschilderde panelen waarop het leven van de heilige Liduina is afgebeeld. Deze werden begin 19e eeuw geschilderd door Jan Dunselman. Ze hingen oorspronkelijk in de eind jaren '60 gesloopte Frankelandsekerk. Na afbraak van deze kerk werden de panelen overgebracht naar de huidige basiliek. De bouwkundige staat van het kerkgebouw maakte een grondige restauratie van 1994 tot 1999 noodzakelijk. In het gebouw bevindt zich het enig overgebleven elektromechanische orgel in Nederland. Dit orgel is in de periode 2000-2001 geheel gerestaureerd. Liduina van Schiedam In de basiliek bevinden zich de relieken van Liduina van Schiedam, geplaatst in een 19-eeuwse neo-gotische reliekschrijn van verguld koper. In de kerk is ook de tweede grafsteen opgericht, die het graf van de heilige Liduina dekte ten tijde dat zij in de Sint-Janskerk in het centrum van Schiedam begraven lag. Tijdens de reformatie werd de steen door bezorgde katholieken omgedraaid, zodat deze onherkenbaar was en ongeschonden zou blijven. Zodoende is de steen goed bewaard gebleven. Deze is nu verticaal bevestigd tegen een muur in de basiliek. De eerste grafsteen is terug te vinden in de Grote- of Sint Janskerk in Schiedam. Afbeeldingen Externe link Basiliek van de Heilige Liduina en Onze Lieve Vrouw Rozenkrans website
Patronaat

Patronaat is one of the 10 largest alternative pop music halls in the Netherlands and was established in 1984. It is located at the Zijlsingel in Haarlem, near the city center. In 2003 the old building was replaced with a brand new concert hall, which was being used for the first time in 2005. Between September 2003 until May 2005 a temporary location at the Oostvest functioned as Haarlem's concert hall. The new building was designed by architect Paul Diederen of the architecture firm Diederen Dirriox Architecten of Eindhoven. The building's capacity was significantly increased with a large hall for 1000 visitors, a second one for some 350 guests and a music bar for 100 people, which has live music three days in the week, free of admission. A total of 500 events is organised every year, for some 140.000 people. With a strong program and a character of its own Patronaat provides progressive pop music and meets the wishes of its catchment. Over the years artists like Willy DeVille, Solomon Burke, Tori Amos, Dick Dale, Herman Brood, Living Colour, Bo Diddley, dEUS, Zita Swoon, Gabriel Rios, Rickie Lee Jones, The Gutter Twins, Steve Lukather, José Feliciano, Babyshambles, Calexico, Michael Franti & Spearhead, but also heavy acts like Limp Bizkit, Anthrax, The Bloodhound Gang, Marillion, The Misfits, Danko Jones, Soulfly, Therapy?, New Model Army, Y&T, Neurosis, Cradle of Filth, Obituary, D.R.I., Helmet, Dimmu Borgir and Deicide, as well as large names in the electronic music world like Paul Kalkbrenner, Dave Clarke, Knife Party, Steve Aoki, Modeselektor, Jeff Mills, James Holden, DJ Hell, Orbital, Leftfield, Battles, Pendulum, Chase & Status, Nero, Camo & Krooked, Andy C, Sub Focus, Aphrodite, Ed Rush, Benga, Skream, Caspa and Rusko have found their way to the Haarlem venue. External links Official website of Patronaat (Dutch)
Patronaat (Haarlem)

Patronaat is een van de tien grote poppodia in het clubcircuit van Nederland. Het is gevestigd aan de Zijlsingel, vlak bij het Raakskwartier in Haarlem. Het pand is ontworpen door architect Paul Diederen van het bureau DiederenDirrix Architecten uit Eindhoven. Het poppodium heeft een grote zaal voor 950 bezoekers, een kleinere zaal voor 350 bezoekers, de kleinste zaal voor 120 bezoekers en een muziekcafé. Geschiedenis Patronaat is begonnen in 1984 als eigentijds muziektheater in de gymzaal van de oude katholieke jongensschool aan de Zijlsingel, een voormalig patronaatsgebouw van de Groenmarktkerk aan de Nieuwe Groenmarkt. Dit gebouw uit 1913 is ontworpen door de gerenommeerde architect P.J. Bekkers. In de periode 1981-1984 werd het pand getransformeerd, waarbij de gymzaal de concertzaal werd van het nieuwe poppodium. Het ontwerp was van de hand van de Haarlemse architect Max van Aerschot. Dit pand kon ongeveer 500 bezoekers ontvangen. In 2003 werd gestart met de bouw van een nieuw onderkomen aan de Zijlsingel, dat in 2005 in gebruik is genomen. In de tussenliggende jaren, van september 2003 tot en met mei 2005, ging de programmering gewoon door op een tijdelijke locatie aan de Oostvest. Prijzenkast beste Programmeur 2004 IJzeren Podiumdier - Jeroen Blijleve beste Directeur 2005 IJzeren Podiumdier - Peter Koppen Nachttempel Award 2007 - Patronaat beste Podium 2009 IJzeren Podiumdier - Patronaat beste Programmeur 2012 IJzeren Podiumdier - Ide Koffeman beste Podium 2014 IJzeren Podiumdier - Patronaat beste Prestatie op het gebied van Duurzaamheid 2024 IJzeren Podiumdier - Patronaat Externe link Officiële website
Petruskerk (Garijp)

De Petruskerk is een kerkgebouw in Garijp in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Petrus. In 1838 werd de zaalkerk met driezijdig gesloten koor gebouwd. In de geveltoren hangt een door Andries Obertin gegoten klok (1628). In de kerk staan twee herenbanken en er is een zerk van generaal Martinus van Acronius (1780). De preekstoel uit 1782 heeft een wapen van Hobbe Baerdt van Sminia. Het orgel uit 1886 is gebouwd door Bakker & Timmenga. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Garijp Kerken in Friesland
De Drie Haringen (Arnhem)

De Drie Haringen is de naam van een van oorsprong middeleeuws pakhuis aan de Rijnstraat in de Nederlandse stad Arnhem. Het pand is waarschijnlijk gebouwd door een lid van het Schonevaardersgilde. Gilden met die naam voerden een wapen dat drie haringen toonde. De huidige gevel stamt uit het begin van de twintigste eeuw, maar bevat een zevental oudere natuurstenen gebeeldhouwde maskers in de trant van Hendrick de Keyser en een gevelsteen met drie haringen. Deze cultuurhistorisch waardevolle gevelelementen staan geregistreerd als rijksmonument. Geschiedenis St. Petersgasthuis Het pand kent een lange geschiedenis. Het is een van de oudste panden van Arnhem. De oudste delen stammen uit 1403 en zijn gebouwd met stenen die overbleven van een kerk die bij de grote stadsbrand van 1364 werd verwoest. Uit dezelfde materialen werd in 1407 het St. Petersgasthuis gebouwd. Dit was een opvangtehuis voor daklozen, wezen en ongehuwde moeders met kinderen. De Drie Haringen deed dienst als bijgebouw van het St. Petersgasthuis. Onder het huidige pand schijnen nog kalkputten en een oude waterput te liggen en onder het pleintje voor het pand lag ooit een oud klinkerweggetje. 1900-1962 Rond 1900 verzakten de gevels nadat men begon te heien voor de bouw van een naastgelegen fabriek. De gevels werden bijna geheel vervangen, waarbij men de oorspronkelijke gevelkoppen, gevelstenen en grote luiken terugplaatste. Tot 1932 herbergde De Drie Haringen een leerlooierij. Vervolgens vestigde zich in het pakhuis de glas- en verfhandel waarvan de naam nu nog op de voorgevel leesbaar is. Hierna deed de locatie gedurende een periode van circa 30 jaar dienst als fietsenstalling. Café en studentensociëteit In de jaren 1970 was in het pand een café gevestigd genaamd 'De Zaag'. In 1987 bouwde de eigenaar enkele appartementen in het pand om die te verhuren, maar al snel daarna ging De Drie Haringen fungeren als sociëteit van studentenvereniging 'Quercus' van hogeschool Larenstein. Na een brand in 1999 raakte het gebouw tijdelijk in onbruik, maar in de introductieweek van 1999 volgde een officiële heropening als sociëteit. In 2025, na 38 jaar, nam de vereniging afscheid van het pand.