NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Haringvlietbrug

De Haringvlietbrug verbindt de Hoeksche Waard via de Hellegatsdam met Goeree-Overflakkee en via de Volkerakdam en de brug over de Volkeraksluizen met het vasteland van Noord-Brabant. Daarbij wordt een waterweg overbrugd die ten westen van de brug het Haringvliet heet, met ook het Hitsertse Gat of Vuile Gat, en ten oosten van de brug het Hollandsch Diep. Over de brug voert de A29 naar het op de dam aangelegde knooppunt Hellegatsplein. De Haringvlietbrug en de zeewaarts gelegen Haringvlietdam zijn de enige vaste verbindingen over het Haringvliet, en de Moerdijkbrug is het enige alternatief over het Hollands Diep. Daarmee is de Haringvlietbrug een belangrijke verbinding tussen Zuid-Holland, Zeeland en Noord-Brabant. De bouw van de brug is betaald door de "NV Brugverbinding Goeree-Overflakkee en Hoeksche Waard". Dit was een initiatief vanuit Goeree-Overflakkee en was bedoeld om een einde te maken aan het isolement, want voor de bouw van de brug was het eiland alleen bereikbaar met de pont, met name de veerdienst Hellevoetsluis-Middelharnis. De officiële opening van de brug op 20 juli 1964 werd verricht door minister mr. Jan van Aartsen van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat en door Pieter D. Sieling, president-commissaris van de NV Brugverbinding. De brug was de eerste tien jaar een tolbrug. In 1975 is hij overgenomen door Rijkswaterstaat. Gebruiksbeperkingen sinds medio 2021 Eind juni 2021 heeft de minister van Infrastructuur en Waterstaat ingrijpende maatregelen getroffen omdat de brug door intensief gebruik en kennelijk onvoldoende onderhoud gevaarlijk in het gebruik is geworden: totdat groot onderhoud is uitgevoerd - planning vervanging brugklep 2023; planning onderhoud vaste deel van de brug 2025 - per rijrichting is er nu een normale en een versmalde rijstrook beschikbaar en de maximumsnelheid is beperkt tot 50 km/u. Voor de scheepvaart wordt de brug voorlopig nog maar een keer per week geopend. Op 4 augustus 2023 ging de brug weer, zonder beperkingen, open voor het wegverkeer. Galerij Externe links Website Haringvlietbrug.nl Informatie A29 - Rijkswaterstaat
De Tabernakel (Ede)

De Tabernakel is het kerkgebouw van de Christelijke Gereformeerde Kerk in Ede in de Nederlandse provincie Gelderland. De Tabernakel wordt op zondagen en christelijke feestdagen gebruikt voor erediensten. Geschiedenis De Christelijke Gereformeerde gemeente van Ede werd geïnstitueerd op 13 augustus 1923. Het eerste kerkgebouw dat werd gebruikt was een eenvoudig gebouw aan de Bergstraat (tegenwoordig Driehoek) in het centrum van Ede. Dit gebouw werd in de volksmond wel het Keuenkerkje genoemd. Wegens het te veranderen stratenpatroon in het begin van de jaren zeventig in het centrum, moest het kerkgenootschap verhuizen. Op de hoek van de Verlengde Maanderweg en de Kerkweg werd het evangelisatiegebouw De Meerpaal aangekocht. Dit gebouw werd gesloopt en hier verrees in 1975 de huidige Tabernakel. Opmerkelijk is dat het oude gebouw nooit is afgebroken, aangezien het betreffende stukje van de Bergstraat in de herstructurering uiteindelijk ongemoeid is gelaten. Het is later in gebruik genomen als moskee. In 2020 is de voormalige kerk/moskee aan de Driehoek omgebouwd tot woning. Architectuur De architect van het gebouw is ir. G. den Butter uit Schiedam. Een oud medewerker van zijn bedrijf was lid van de Christelijke Gereformeerde Kerk in Ede en vroeg hem de nieuwe kerk te ontwerpen. Den Butter had geen ervaring met het ontwerpen van kerken en had tevens wegens ouderdom in principe zijn werk al neergelegd. Toch nam hij de opdracht aan. De naam van de kerk grijpt terug op de Tabernakel die wordt beschreven in het Bijbelboek Exodus. Dit was de tent van de samenkomst waar de Israëlieten hun eredienst hielden gedurende te woestijnreis en vervolgens tot aan de tempelbouw van Salomo. Wanneer men de kerk betreedt, komt men achtereenvolgens in één rechte lijn over het kerkplein, door het portaal en vervolgens door de kerkzaal tot aan het liturgische centrum van de kerk waar de preekstoel, de avondmaalstafel en de doopvont staan. De Kerk is in principe eenvoudig opgebouwd uit vierkante en rechthoekige vloeroppervlakken. Door de verspringende hoogten en bouwdelen is hier echter in het aanzicht weinig van te merken. Het gebouw is diagonaal gepositioneerd met een schuin oplopend dak, waarop zich een dakruiter met luidklok bevindt. Hetzelfde schuin oplopende dak komt terug bij het voorportaal. Het kerkgenootschap staat bij de overheid ingeschreven onder nummer 64 en is ingedeeld bij de classis Amersfoort. Deze classis maakt weer deel uit van de Particuliere Synode van het Oosten. Het orgel De geschiedenis van De Tabernakel kent twee orgels: een De Koff-orgel (1956-2004) en een Nijsse-orgel (vanaf 2004). Externe links Website van de kerk Informatie over het Nijsse-orgel
Sint-Willibrorduskerk (Veldhoven)

De Sint-Willibrorduskerk is een kerkgebouw in Zeelst in de gemeente Veldhoven in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk staat aan de Blaarthemseweg en ten noordoosten van de kerk ligt zo'n 20 meter verder het kerkhof. De kerk is gewijd aan Sint-Willibrordus. De kerk is geen rijksmonument, maar bepaalde delen van het interieur wel, te weten: een kerkklok die in 1551 gegoten is door Peter van den Ghein, twee schilderijen van omstreeks 1810, vaatwerk van 1750 en 1800 en een bolkroon met 12 lichten van omstreeks 1820. Geschiedenis Reeds in 1646 bestond er in Zeelst al een parochie, zo blijkt uit stukken van het St-Severijnfonds. In 1873 werd de parochiekerk gebouwd naar een ontwerp van Carl Weber. In 1906 werd de toren ontworpen door architect Jan Stuyt. In 1951-1952 werd deze kerk verder uitgebouwd, omdat deze te klein was geworden voor het groeiend aantal parochianen. Daarbij werden de zijbeuken aangebouwd. In 2008-2009 werd de kerk gerestaureerd en op 14 juni weer in gebruik genomen. Opbouw Het georiënteerde bakstenen gebouw bestaat uit een westtoren, een driebeukig schip in basilicale opstand met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met één smal travee. De toren heeft drie geledingen, overhoekse steunberen met tussen de geledingen versnijdingen en een achtzijdige torenspits met vier spitse hoektorentjes. In de westgevel van de toren bevindt zich een spitsboogvenster in de onderste twee geledingen met twee driebladbogen en in de top een vijfpas. Over alle geledingen bevinden zich drie naast elkaar gelegen spaarvelden. In de derde geleding bevinden zich vier smalle spitsboogvensters, waarvan twee in het middelste spaarveld. De zijbeuken worden gedekt door een schilddak.
Fort Ronduit

Fort Ronduit is een polygonaal fort in Naarden gebouwd in de periode 1873-1875 op de restanten van een eerder verdedigingswerk. Het fort diende ter bestrijking van de buitendijkse gronden ten noorden van de vesting van Naarden en als reduit waar het zijn naam aan te danken heeft. Het fort ligt ten noorden van de vesting van Naarden en ten zuiden van de toenmalige Zuiderzee. In de 17e eeuw lag op deze plaats al een schans ter bescherming van de haven van Naarden en in 1873-1875 werd het bestaande fort gebouwd. Tussen het fort en de vesting ligt een verbindingswal zodat troepen zich ongezien door de vijand konden verplaatsen. Het fort is voorzien van een wachthuis bij de ingang en een centraal gelegen bomvrije kazerne. In de bakstenen kazerne waren lokalen voor de manschappen, het verblijf voor de commandant en de officieren en de keuken. In het midden waren magazijnen voor de opslag van munitie. Helemaal links en rechts van het gebouw zijn twee ruimten voor de stalling van het geschut. Het gebouw is aan de frontzijde afgedekt met zand. In de frontmuur van de kazerne en de zandafdekking zijn twee gangen met deuren zodat de manschappen snel de kanonnen in de frontwal konden bereiken. Het fortterrein wordt omgeven door een 25-35 meter brede natte gracht en verbonden met het land door een kraanbrug. Om de gebouwen ligt een hoge aarden wal met plaatsen voor het geschut. In 1926 werd het fort, tegelijk met de vesting Naarden als vestingwerk opgeheven. Het werd nog gebruikt als opslagplaats voor munitie. In 1986 zijn de gebouwen gerestaureerd. Het fort maakt deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Externe links Website van het Projectbureau Nieuwe Hollandse Waterlinie Gids voor de vestingwerken van Naarden Fort Ronduit
Huis Loowaard

De Huis Loowaard is een havezate met boerderij, gelegen ten zuiden van Loo, gemeente Duiven in de Nederlandse provincie Gelderland. Het werd in 1463 gebouwd in opdracht van Johannes van Loo, landdrost van het ambt Liemers. Geschiedenis Ongeveer een kilometer ten zuiden van Loo hebben archeologen bij baggerwerkzaamheden veel Romeins materiaal gevonden. Daardoor bestaat het vermoeden dat hier in de Romeinse tijd een castellum heeft gestaan. Er zijn aanwijzingen dat de Franken het terrein in gebruik namen na het vertrek van de Romeinen. De Rijn heeft ten slotte het complex vernietigd. Het huis is waarschijnlijk in de 15de eeuw gebouwd door Johan van de Loe (1405-1476), drost van het Scholtambt van Liemers. Welke functie het heeft gehad is niet bekend, mogelijk was het een controlepost voor de scheepvaart op de rivier de Rijn. Johan was de overgrootvader van Herman van de Loe. In 1558 erft Herman van zijn vader Wessel het huis. In 1565 lieten Herman en zijn vrouw Digna van Isendoorn het ingrijpend verbouwen. Hieraan herinnert de steen in de toren met daarop een afbeelding van de wapens van de families de Loë en Isendoorn. Na Hermans dood in 1569 werd het goed een pachtboerderij. Op een tekening van Jan de Beijer uit 1742 is een tegen het huis aangebouwde boerderij te zien. Tot 1918 veranderde Huis Loowaard alleen door vererving van eigenaar. In 2002 kocht de familie Van Aalst het. De havezate is sinds 1988 een rijksmonument maar werd ernstig verwaarloosd. Kort voordat een nieuwe eigenaar in 2005 met een restauratie wilde beginnen werd het pand deels in de as gelegd door brandstichting. De brandweer wist het middeleeuwse deel te redden, maar het boerderijgedeelte raakte zwaar beschadigd. Na restauratie kon het huis in 2008 als woning in gebruik worden genomen. Vloedschuur Op het erf van de havezate bevindt zich een grote vloedschuur met bakhuis daterende uit 1878. Hij staat geregistreerd als gemeentelijk monument. Afbeeldingen
Haagse Golfvereniging Leeuwenbergh

Haagse Golfvereniging Leeuwenbergh is een Nederlandse golfclub in Den Haag, in de provincie Zuid-Holland. De baan ligt aan de Oostzijde van de stad, tussen de Vliet en de A4. De Haagse Golfvereniging Leeuwenbergh heeft een par 71 baan met A-status en 18 holes. De eerste negen holes zijn vanaf de gele tees 484 meter langer dan de tweede negen. Hole 10 t/m 18 zijn uitermate geschikt om slagen terug te winnen. Leeuwenbergh is GEO-gecertificeerd, wat betekent dat de golfbaan duurzaam en natuurgericht functioneert. Geschiedenis De 9 holesbaan van de Haagse Golfvereniging Leeuwenbergh werd in 1988 door golfbaanarchitect Gerard Jol aangelegd. In 1989 werd Leeuwenbergh geassocieerd lid van de NGF. De club had toen 605 leden en een wachtlijst van 139 mensen. Sinds 16 juni 1996 zijn er 18 holes. Zij werden geopend door Jan Kruyt van de NGF. Daarnaast zijn er veel waterpartijen aangelegd. Na de aanleg van de waterpartijen is de vrijgekomen grond gebruikt om de baan een geaccidenteerd karakter te geven. Sinds 2014 zijn diverse holes aangepast en/of opnieuw aangelegd. Golf Academy Leeuwenbergh heeft een Golf Academy waar drie professionals lesgeven. Lesvormen variëren van golfstarts, waar beginners de basisbeginselen van het golfspel leren, tot aan masterclasses en privé-, duo- of groepslessen. Externe link Officiële website
Boshoverheide

De Boshoverheide is een natuurgebied in de gemeente Weert tussen Weert en Budel. De heide is ruim 200 ha groot en sluit aan bij de Loozerheide en de Weerter- en Budelerbergen. Tussen dit gebied en de Weerterbergen loopt het tracé van de IJzeren Rijn. Op de heide ligt een uitgebreid, redelijk bewaard gebleven urnenveld uit de late bronstijd, dat te bezichtigen is voor wandelaars. Waarschijnlijk was het een kleine groep mensen die het urnenveld enkele eeuwen (1100 - 700 v.Chr.) lang gebruikt hebben. Zij pleegden waarschijnlijk op ladang-achtige wijze landbouw. Op het eind van de negentiende eeuw waren er wellicht nog tweehonderd heuveltjes aanwezig, maar urnenprikkers hebben veel urnen geroofd. Na 2000 is een groot deel van het urnenveld archeologisch onderzocht. De grafheuveltjes zijn daarna weer gerestaureerd. Een deel van de vondsten is te zien in Museum De Tiendschuur in Weert. De Boshoverheide maakt deel uit van het Natura 2000-gebied Weerter- en Budelerbergen & Ringselven. Externe link Diverse foto's
De Lastdrager

De Lastdrager is een korenmolen in Hoogwoud in de Nederlandse gemeente Opmeer. Rond 1608 is de eerste korenmolen in Hoogwoud gebouwd, maar dat is waarschijnlijk niet de huidige molen. De huidige molen is waarschijnlijk rond 1650 gebouwd. Nadat in 1935 de binnenroed brak, is de molen stilgezet. Het gaande werk is verwijderd, en de romp kreeg een nieuwe bestemming voor opslag. Het maalbedrijf werd voortgezet in een schuur naast de molen met een koppel stenen uit de molen, en een dieselmotor. De buitenroed en de staart van de molen zijn later ook nog verdwenen. Met behulp van tweedehands roeden is de molen in 1957 weer uitwendig hersteld. De molen werd in 1968 door de molenaar gekocht, die hem weer doorverkocht aan Stichting de Westfriese Molen. In 1972 heeft de molen nog een grote restauratie gehad en sinds 1977 draait hij weer regelmatig, en is dan te bezoeken. Dankzij de bijdrage van 95.000 euro uit de BankGiro Loterij Molenprijs 2018 wordt er weer een maalinrichting in de molen geplaatst. Externe links Molen de Lastdrager
Witte Paal

De Witte Paal is het knooppunt, of liever de grenspaal op die plek, van de Nederlandse wegen N34 en N36, tussen Ommen en Hardenberg in de plaats Rheezerveen. Tot 2010 was dit een T-splitsing, het was het eindpunt van de N36. In 2010 is de N36 doorgetrokken naar de N48. Daarna is het westelijke deel van de N34 door Ommen afgewaardeerd naar de R105. Geschiedenis en naam De naam van het knooppunt is te danken aan de historische grenspaal die de Hessenweg markeerde die daar vroeger liep. Bij een aanpassing van de kruising in het verleden was de paal naar achteren gezet, voorbij het fietspad ten noorden van de N34, waardoor hij vanaf de rijbaan niet meer opviel. In mei 2010 kwam bij een nieuwe reconstructie van de weg op die plek een rotonde en de paal werd in het midden daarvan geplaatst. De paal is bij veel automobilisten in Twente bekend. De N36 wordt nogal eens de Weg naar de Witte Paal genoemd. Omgeving De kruising ligt in Boswachterij Hardenberg van Staatsbosbeheer aan de rand van de buurtschap Rheezerveen. Ten noorden van de kruising is in de jaren tachtig de vuilstortplaats Bovenveld aangelegd. Wegen
Stoom Stichting Nederland

Die Stoom Stichting Nederland (SSN) ist ein Eisenbahnmuseum in Rotterdam in den Niederlanden, gegründet im Jahr 1976. Zum SSN-Bahnbetriebswerk gehört ein Lokschuppen, in dem auch größere Reparaturen ausgeführt werden können. Eine Drehscheibe, Bahnsteige und Lokomotivbehandlungsanlagen gehören zur Anlage. In dem Museum, dem Lokomotivschuppen, ist eine große Sammlung von Dampflokomotiven aus Deutschland und den Niederlanden zu sehen. Mehrfach im Jahr verkehren Sonderzüge mit Fahrzeugen des Museums in den ganzen Niederlanden, sind aber zum Teil auch in Deutschland zu sehen. Weblinks Offizielle Website (niederländisch) Alle Daten über niederländische Museumsfahrzeuge In: nmld.nl (deutsch, niederländisch, englisch)
Stoom Stichting Nederland

The Stoom Stichting Nederland (SSN) is a railway museum in Rotterdam, Netherlands, founded in 1976. Facilities The SSN owns a motive power depot which includes a locomotive shed, in which major repairs can be carried out. A turntable, platforms and locomotive facilities also form part of the site. In the museum's engine shed, a large collection of steam locomotives from Germany and the Netherlands may be viewed. Several times a year special train services run throughout the Netherlands and may sometimes be seen in Germany too. German steam locomotives Dutch steam locomotives External links Official website of the SSN All data about Dutch museum locomotives
Stoom Stichting Nederland

Le "Stoom Stichting Nederland - SSN" (en français : Fondation Vapeur Pays-Bas) a pour objectif de maintenir et de restaurer des locomotives à vapeur historiques en état de fonctionnement afin de les préserver pour la postérité. En pratique, la fondation se concentre exclusivement sur les locomotives à vapeur et les voitures à voyageurs. En 2023, la collection comprend six locomotives à vapeur, quatre locomotives diesel, trois voitures d'origine belge (K1 de 1er cl.), sept voitures ouest-allemandes, ainsi qu'une voiture-restaurant Mitropa est-allemande. Deux des locomotives à vapeur sont opérationnelles, bien qu'en pratique une ou plusieurs soit en cours d'entretien (ou de restauration complète) en raison du régime de maintenance. La plupart des locomotives opérationnelles sont équipées du système de sécurité néerlandais ATB-E, qui est obligatoire pour le matériel roulant historique des musées. La locomotive à vapeur BR 01.1075 est également équipée du système de sécurité allemand PZB90 depuis 2010 et peut donc être officiellement admise sur le réseau ferroviaire allemand. Cela fait du "SSN" la seule organisation muséale néerlandaise à être autorisée à conduire de manière indépendante et avec son propre matériel en Allemagne. Le dépôt musée à Rotterdam La collection est conservée au Museumstoomdepot à Bosdreef à Rotterdam, un hangar à locomotives à l'ancienne avec une cour et une plaque tournante associées. Le chantier du "SSN" est relié à la ligne ferroviaire Utrecht-Rotterdam via la gare de fret désaffectée de Rotterdam Noord. Le hangar à locomotives sert non seulement d'abri, mais aussi d'atelier d'entretien pour la collection de l'asbl. L'atelier est ouvert aux visiteurs certains jours ou lors de certaines journées spéciales. Circulations Le "SSN" n'exploite pas sa propre ligne de chemin de fer de musée, mais fait circuler des trains tirés par des locomotives à vapeur sur le réseau ferroviaire national. Plusieurs fois par an, des excursions d'un ou plusieurs jours sont organisées pour les donateurs et les personnes intéressées. Les voyages de plusieurs jours mènent souvent à l'étranger. Le "SSN" fait également circuler régulièrement des trains à vapeur pour des grands événements tels que les journées portuaires de Rotterdam ou "Dordt in Stoom". Les collections Les listes suivantesne sont pas exhaustives et devront être complétées ou actualisées au fil du temps (dernière actualisation en novembre 2024) : Locomotives à vapeur Locotracteurs diesel Voitures à voyageurs Fourgons, wagons de marchandises et équipements de service Matériels ayant quittés l'association Locomotives à vapeur et locotracteurs diesel Grues à vapeur Bateaux à vapeur Voitures à voyageurs Fourgons à bagages, Wagons et équipements de service Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Histoire des chemins de fer néerlandais Transport ferroviaire aux Pays-Bas Liste des lignes de chemin de fer des Pays-Bas Liste de gares aux Pays-Bas Liens externes Site officiel Fondation Steam Pays-Bas Portail du chemin de fer Portail du tourisme Portail de Rotterdam
Stoom Stichting Nederland

Stoom Stichting Nederland (SSN) stelt zich ten doel historische, door stoom aangedreven, werktuigen en transportmiddelen in bedrijfsvaardige staat te houden en te herstellen om ze zodoende voor het nageslacht te bewaren. De stichting concentreert zich in de praktijk uitsluitend op stoomlocomotieven en bijpassende spoorwegrijtuigen. Anno 2017 omvat de collectie zes stoomlocomotieven, drie diesellocomotieven, drie Belgische en zeven West-Duitse rijtuigen alsmede een Oost-Duits Mitropa-restauratierijtuig. Van de stoomlocomotieven kunnen er vier als bedrijfsvaardig worden bestempeld, zij het dat er als gevolg van het onderhoudsregime in de praktijk altijd een in onderhoud is. De meeste operationele locomotieven zijn uitgerust met het ook voor museummaterieel verplichte ATB-E-systeem. Locomotief 01 1075 is sinds 2010 ook voorzien van het Duitse PZB90 en kan hierdoor formele toelating op het Duitse spoorwegnet krijgen. De SSN is hiermee de enige Nederlandse museumorganisatie die zelfstandig en met eigen materieel in Duitsland mag rijden. Museumstoomdepot in Rotterdam De collectie bevindt zich in het Museumstoomdepot aan de Bosdreef te Rotterdam, een in oude stijl opgetrokken locomotievenloods met bijbehorend emplacement en draaischijf. Het SSN-emplacement heeft via het niet meer gebruikte Goederenstation Rotterdam Noord een verbinding met de spoorlijn Utrecht - Rotterdam. De locomotievenloods fungeert niet alleen als onderdak, maar ook als onderhoudswerkplaats voor de SSN-collectie. De werkplaats is voor bezoekers toegankelijk. Ritten De SSN exploiteert geen eigen museumspoorlijn, maar rijdt met door stoomlocomotieven getrokken treinen over het landelijke spoorwegnet. Een aantal malen per jaar worden er een- of meerdaagse ritten georganiseerd voor donateurs en belangstellenden. De meerdaagse ritten voeren vaak naar het buitenland. Tevens rijdt de SSN regelmatig stoomtreinen voor bezoekers van grote evenementen als de Rotterdamse havendagen of Dordt in Stoom. Collectie Voormalig SSN materieel Zie ook Lijst van toeristische spoorwegen en museumlijnen in Nederland Stoomlocomotief Compound-stoommachine Stoomketel Lijst van authentieke stoomschepen Stoomboot Externe links Stoom Stichting Nederland
Waga miejska w Goudzie

Waga miejska w Goudzie niderl. De Waag in Gouda – sporych rozmiarów budynek, powstały w 1668 roku, reprezentujący styl zwany klasycyzmem holenderskim. Znajduje się ona w mieście Gouda, w Holandii. Głównym twórcą wagi miejskiej z Goudy był architekt Pieter Post. Gmach położony jest na tamtejszym rynku, w jego północnej pierzei. Szczególnie ciekawa jest płaskorzeźba w tympanonie przedstawiająca ważenie sera. Od początku kwietnia do końca sierpnia w każdy czwartek rano na rynku przed wagą odbywa się tradycyjny targ serów. W wadze miejskiej w Goudzie funkcjonuje również muzeum sera czynne od kwietnia do października oprócz poniedziałków. Wstęp do muzeum jest płatny. Bibliografia Holandia – przewodnik ilustrowany. Warszawa: Langenscheidt Polska Sp. z o.o. (Berlitz), 2008, s. 205. ISBN 978-83-7476-501-5. Przypisy