NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
BVC Bloemendaal

BVC Bloemendaal (Bloemendaal Volksweerbaarheid Combinatie Bloemendaal) is een op 15 november 1902 opgerichte Nederlandse amateurvoetbal- en softbalclub uit Bloemendaal. Historie Cricket Van 1925 tot 1941 heeft BVC Bloemendaal een cricketafdeling gekend. Deze is deels onder invloed van de oorlog, deels door de verhuizing van Cricket Club Haarlem naar Bloemendaal, opgeheven. Honkbal In 1953 richtte BVC Bloemendaal een honkbalafdeling op. 25 jaar later werd deze afdeling opgeheven, de teams werden ondergebracht bij Kinheim. Softbal In 1958 is de softbalafdeling van BVC ontstaan. In 1982 nam het eerste vrouwenteam deel aan de Europa Cup, als plaatsvervanger van landskampioen Terrasvogels dat zelf als titelverdediger aan het toernooi deelnam. BVC veroverde de Europa Cup en plaatste zich daarmee ook voor de editie van 1983. In 1986 werd de enige landstitel behaald en plaatste zich daarmee voor de derde keer voor de EC-I. In 1987 werd de EC-I voor de tweede keer gewonnen en volgde voor de vierde keer plaatsing voor dit toernooi. Tegenwoordig softbalt BVC Bloemendaal op een lager niveau. In 1982 en 1987 won BVC Bloemendaal twee keer de Europa Cup. In 1988 waren ze verliezend finalist. Voetbal In 1898 werd in Bloemendaal een voetbalvereniging, Paul Kruger, opgericht door onder meer Andriaan Cassee. Als voortzetting hiervan werd op 15 november 1902 de "Bloemendaalsche Voetbal Club" opgericht. De eerste twee jaar werden er vriendschappelijke wedstrijden gehouden en wel hoofdzakelijk tegen ZVV uit Zandvoort, OVV uit Overveen en BVV uit Beverwijk. In het seizoen 1904/05 ging BVV naar Zaandam om mede te spelen in de seriewedstrijden, uitgeschreven door de NHVB, en behaalde daar de vierde plaats. In 1905/06 speelde de BVV in de Haarlemsche Voetbalbond in de Tweede klasse, waar de club de derde plaats behaalde. Voor het seizoen 1906/07 maakte BVV de overstap naar de Noordhollandsche Voetbalbond, waar de Bloemendalers vierde werden in de Eerste klasse. In 1907/08 werd BVV ongeslagen kampioen van Noord-Holland en promoveerden de club naar de Derde klasse van de Nederlandse Voetbalbond. Het tweede elftal speelde destijds in de Haarlemsche Voetbalbond. Drie jaar na de oprichting ging BVV samen met Volksweerbaarheid 'Bloemendaals Commando' en in 1918 volgde een fusie met de in 1912 opgerichte Haarlemse voetbalclub Volksweerbaarheid. BVC Bloemendaal kreeg toen haar definitieve naam. In de loop der jaren is BVC Bloemendaal diverse keren naar een andere locatie verhuisd. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2020/21 in de Tweede klasse zondag van het KNVB-district West-II. Het standaard zaterdagelftal werd vlak voor het einde van het seizoen 2015/16 uit de competitie gehaald. Het team was een paar keer niet komen opdagen. Competitieresultaten zaterdag 1974–2017 Competitieresultaten zondag 1909–2019 Bekende (oud-)spelers Charles de Bock Ted Immers
Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Braamt)

De Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Braamt. De kerk werd in 1949 ingewijd door de vicaris-generaal van het aartsbisdom Utrecht, dhr. Huurdeman en kreeg als patroonheilige Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand. De driebeukige kruisbasiliek is ontworpen door de Deventer architect Antonius Vosman. De kerk heeft geen toren. Door de oprichting van de kerk scheidde de gemeenschap zich in 1949 als parochie af van de parochie Zeddam. In 2019 besloot het Bisdom Utrecht vanwege reorganisatie de kerk aan de eredienst te onttrekken. Verbouwing tot appartementencomplex volgde in 2022.
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Nieuw-Wehl)

De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Nieuw-Wehl. De kerk is in de jaren 1924-1925 als neoromaanse pseudobasiliek gebouwd naar het ontwerp van Th. Geerts. De aanzet voor de kerk begon in 1921 toen een actiecomité werd opgezet voor het bouwen van een eigen kerk in Nieuw-Wehl. Tot de komst van een eigen kerk waren de inwoners gewezen op de Sint-Maartenskerk in Wehl. Financiële hulp vanuit het aartsbisdom krijgt de actiegroep niet: zij zien geen heil in de plannen. Hulp wordt ingeroepen van een vermogende kapelaan hetgeen leidt tot de bouw van de kerk en de voltooiing in 1925. De bakstenen kerk heeft aan de voorzijde twee kerktorens, beide voorzien van een tentdak. Het hoofdgebouw heeft de vorm van het Latijns kruis, waarbij het middenschip en dwarsschip even hoog zijn. Het priesterkoor is afgerond met een apsis. Aan de straatzijde zijn het middenschip en de torens bekroond met een stenen kruis. De kerk is een gemeentelijk monument, net zoals de naastgelegen pastorie. De aanwijzing gebeurde in 1988 door de toenmalige gemeente Wehl. Galerij
Nicolaaskerk (IJsselstein)

Die Nicolaaskerk oder Hervormde Kerk (Reformierte Kirche) ist das Kirchengebäude einer reformierten Gemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in der Stadt IJsselstein. Die Kirche ist seit dem Jahr 1970 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte IJsselstein gehörte pfarrlich ursprünglich zu Eiteren. 1310 wurde die Nikolauskirche geweiht und zur Pfarrkirche erhoben. 1398 wurde hier ein Kollegiatstift mit acht Kanonikern eingerichtet. Von 1532 bis 1535 errichtete Alessandro Pasqualini den Kirchturm in Formen der Renaissance, eine Einzigartigkeit in den nördlichen Niederlanden. 1568 brannte die Turmspitze nach einem Blitzeinschlag ab. 1577 übernahmen die Protestanten die Kirche, die die überkommene Ausstattung entfernten. 1911 wurden Kirche und Turm durch Brand schwer beschädigt. Der Turm erhielt in den Jahren 1921 bis 1923 nach einem Entwurf des Amsterdamer Architekten Michel de Klerk einen modernen Abschluss. Architektur Die Nikolauskirche wurde zunächst als backsteingotische Hallenkirche und nachfolgend um ein Querhaus mit anschließendem spätgotischen Umgangschor erweitert. Die Organisation des Raumes geschieht durch Arkaden über Rundpfeilern, auf denen im Mittelschiff ein mit dem Dachstuhl verzimmertes hölzernes Tonnengewölbe ruht, während die Seitenschiffe mit Viertelkreistonnen, im Chorumgang mit Stichkappen über den übergiebelten Fenstern, gedeckt sind. Der in Renaissanceformen ausgeführte Kirchturm wird in seinem Unterbau durch die Supraposition der drei klassischen Säulenordnungen bestimmt, darüber erhebt sich ein dreiteilig gestufter Oktogonaufsatz mit Kronenabschluss. Ausstattung Entsprechend ihrer Funktion als Herrschaftskirche der Baronie IJsselstein befinden sich im Chor die Grabmonumente des Stifters der Kirche, Gijsbrecht van IJsselstein († 1342/43) und Bertha van Heukelom († 1322) und ihres Sohnes Arnold († 1363) mit Bertha van Heukelom († um 1347) sowie der Aleid van Culemborg († 1471), der Gattin des Frederik van Egmond van IJsselstein. Orgel Die heutige Orgel wurde 1971 von der Orgelbaufirma Gebr. Van Vulpen in Utrecht nach dem Vorbild ihrer 1966 im Bremer Dom geschaffenen Bach-Orgel erbaut und ihre ursprüngliche Disposition nachfolgend in mehreren Ausbauschritten, namentlich durch das Brustwerk (2002), erweitert. Das Schleifladen-Instrument hat 33 Register auf drei Manualwerken und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Koppeln: II/I, III/I, I/P, II/P, III/P Einzelnachweise Weblinks
Hervormde Kerk (IJsselstein)

De Hervormde Kerk of Oude Sint-Nicolaaskerk in IJsselstein is een gotische kerk, die in 1310 gesticht werd. De toren van de kerk werd rond 1535 gebouwd in renaissancestijl, wat voor de noordelijke Nederlanden uniek was in die tijd. Het bouwwerk staat in de 'Top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg' uit 1990. Geschiedenis De Sint-Nicolaaskerk werd gesticht door Gijsbrecht van Amstel en in 1310 ingewijd door de bisschop van Utrecht, Gwijde van Avesnes. Hiermee verloor de kerk van Eiteren zijn rechten als kerspelkerk. In 1398 werd de St. Nicolaaskerk verheven tot kapittelkerk, met acht kanunniken. De toren van de kerk werd in 1532-1535 gebouwd in opdracht van de heer van IJsselstein, Floris van Egmond. Deze was bij een bezoek aan het keizerlijke hof in Aken onder de indruk geraakt van de nieuwe mode in de architectuur, waarbij werd teruggegrepen op de klassieke vormen en verhoudingen. Zo liet hij de nieuw te bouwen kerktoren ontwerpen door de Italiaanse architect Alessandro Pasqualini. Daar in die tijd opmerkelijk waren de Dorische, Ionische, Korinthische pilasters die de toren sieren. Pasqualini volgde exact Cesariano's voorschriften en zette hiermee het oudste voorbeeld van renaissance-bouwkunst in de noordelijke Nederlanden neer. In 1568 brandde de torenspits af nadat de bliksem er was ingeslagen. Na enkele mislukte pogingen tot restauratie werd pas in 1632-1635 de spits herbouwd. Er was al wel een uurwerk geplaatst. Inmiddels was de kerk overgegaan naar de protestanten, in 1577, waarbij altaren en beelden niet werden gespaard. In 1911 raakten kerk en toren zeer zwaar beschadigd door brand. Van het interieur bleef weinig over; noch het orgel (1749), noch de kansel (1622) werden gespaard. De torenspits werd in 1921-1923 vervangen door een spits in Amsterdamse-Schoolstijl, naar een ontwerp van Michel de Klerk. Na de bouw in de 19e eeuw van de katholieke Sint-Nicolaasbasiliek werd de Sint-Nicolaaskerk ook wel Oude Sint-Nicolaaskerk genoemd. Graven In de kerk bevinden zich de graftombe van de heren van IJsselstein en het praalgraf van Aleida van Culemborg, echtgenote van Frederik van Egmond. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in IJsselstein Externe links Collectiebank Stichting Historische Kring IJsselstein Site over het kerkorgel
De Fontein (Nieuw-Vennep)

De Fontein is het kerkgebouw van de Christelijke Gereformeerde Kerk (CGK) in Nieuw-Vennep in de Nederlandse gemeente Haarlemmermeer. De Fontein wordt op zondagen en christelijke feestdagen gebruikt voor kerkdiensten. Geschiedenis In 1904 werd er een kerkgebouw gebouwd dat de voorganger was van De Fontein. Dit kerkgebouw bood plaats aan zo'n 100 gemeenteleden. In 1966 werd er een nieuw kerkgebouw gebouwd ter vervanging van het vorige kerkgebouw dat te klein geworden was. Gemeente De Christelijke Gereformeerde Kerk te Nieuw-Vennep is opgericht op 24 november 1895. Het is daarmee de op een na oudste gemeente van de Christelijke Gereformeerde Kerken in de classis Haarlem. De gemeente bestaat (per 1 januari 2015) uit 308 leden. Externe links Website van de Christelijke Gereformeerde Kerk te Nieuw-Vennep
De Candelaer

De Candelaer is een kleine aardewerkfabriek, sinds 1975 gevestigd in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. In de aardewerkfabriek wordt op traditionele wijze handbeschilderd Delfts Blauw en polychroom aardewerk gemaakt. Het pand heeft een lijstgevel en een pui onder geprofileerde puibalk. Het is erkend als rijksmonument. Het gebouw aan de Kerkstraat wordt met name door toeristen bezocht. De Candelaer trekt jaarlijks ongeveer 25.000 bezoekers. Externe link Website
Kerk van Grootegast

De hervormde kerk van Grootegast is een eenvoudige zaalkerk die gebouwd werd in de zeventiende eeuw. De kerk werd in 1829 volledig verbouwd en kreeg toen zijn huidige exterieur. De zijmuren en achtermuur hebben grote rondboogvensters, de voorzijde wordt gekenmerkt door drie ronde vensters. Het geheel witgepleisterde gebouw heeft aan de voorzijde een dakruiter met een klok uit 1983. De oudere klok uit 1611 is gescheurd en daardoor niet meer bruikbaar. In 1756 werd de predikant van Grootegast en Doezum, ds. Johannes Smook, door een bende overvallen. Hij werd vastgebonden en van muntgeld en zilver beroofd. Zijn huishoudster werd door de overvallers om het leven gebracht.
Majoor Bosshardtbrug

De Majoor Bosshardtbrug (brug nr. 211) is een brug over de Oudezijds Achterburgwal op de Wallen in Amsterdam. De brug verbindt de Molensteeg met de Oudekennissteeg. Er ligt hier al eeuwenlang een brug. Al op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 is hier een brug te zien, maar vermoedelijk lag er al eerder een brug. Die kreeg allerlei varianten, zoals van hout en een brug met een ijzeren overspanning. In het begin van de 21e eeuw ligt er een brug die een overspanning heeft van beton; het is vooralsnog onbekend wanneer de brug dan voor het laatst vernieuwd is. De brug is op 7 juni 2013 vernoemd naar Alida Bosshardt, een officier van het Leger des Heils die actief was voor de prostituées en de junks die op dit deel van de Wallen zeer aanwezig waren. Er waren een jaar eerder pogingen gedaan om de Oudezijds Armsteeg en/of Armbrug naar haar te vernoemen; die pogingen strandden. De brug in Amsterdam is niet de eerste naar de majoor vernoemde brug. Al een jaar eerder, op 11 juli 2012, werd een (tot dan nog naamloze) brug in het Broersepark in Amstelveen naar haar vernoemd. De brug heeft vroeger bekendgestaan als de Molensteegbrug, naar de nabijgelegen straat, en deze naam was weer te danken aan de aanwezigheid van een molen die ooit aan de Zeedijk heeft gestaan, maar al voor 1357 gesloopt is. Er was nog een andere brug met die naam en wel over de Nieuwezijds Achterburgwal, deze brug is in 1867 bij de demping en ombouw van de gracht tot Spuistraat) verdwenen.
Mets Tennisbanen

De Mets Tennisbanen is een Nederlands tennisbanencomplex in Den Haag. Het tennispark, dat middenin Scheveningen ligt, werd geopend in 1926 en was tientallen keren het strijdtoneel van de Nationale Tenniskampioenschappen en Nederlandse Davis Cup-wedstrijden. Sinds 1993 wordt de ATP Challenger Scheveningen op het complex georganiseerd. Mets staat voor Maatschappij tot Exploitatie Tennisbanen Scheveningen. De Stichting Mets Tennisbanen is belast met het beheer van de accommodatie. De tennisvereniging HLTC De Metselaars maakt sinds 1939 gebruik van de Mets Tennisbanen. Geschiedenis Tennis was in de 19e eeuw al erg populair in Den Haag. In 1900 verhuisde de in 1888 opgerichte vereniging Leimonias naar de locatie waar later de Mets Tennisbanen kwamen. Zij lieten vier gravelbanen aanleggen, toen een grijsachtig mengsel van klei en grindzand. De Metsbanen werden in 1926 geopend en zijn vanaf 1928 de locatie voor diverse internationale wedstrijden. In de jaren '30 kwam prinses Juliana regelmatig naar de Metsbanen om zelf te spelen of te kijken naar de internationale wedstrijden. Accommodatie Mets beschikt over 13 gravelbanen en een mini-baan. Indien nodig kan het een Centre Court maken van drie banen met rondom VIP-loges en tribunes met een capaciteit voor meer dan 3000 toeschouwers. Op de Mets werden tot en met 1986 40 maal de Nationale Tenniskampioenschappen (NTK) georganiseerd. Ook vonden er tientallen keren Davis Cup-ontmoetingen plaats en wordt er sinds 1993 jaarlijks de ATP Challenger Scheveningen (tegenwoordig Sport 1 Open genoemd) georganiseerd.
Ransdorper Die

Het Ransdorper Die is een Kreek, Die genoemd, in Waterland in Noord-Holland. Het water ligt ten noorden van het tot de gemeente Amsterdam behorende dorpje Ransdorp, ten zuidwesten van Holysloot en ten zuiden van Broek in Waterland. Het is door middel van het Nauw ook verbonden met het Holysloter Die ten noorden van Holysloot en verder met het Uitdammer Die in het oosten. Het is een restant van het vroegere Waterlandse Die, een veenriviertje in Waterland. Oorspronkelijk was het een zeearm van de Zuiderzee. Tegenwoordig is het Uitdammer Die niet meer rechtstreeks verbonden met het huidige Markermeer maar loopt dood op de Uitdammerdijk. De ligging is enigszins geïsoleerd. In het noorden loopt de Poppendammergouw naar Broek in Waterland.
Heilige-Kruisverheffingskerk (Cadier en Keer)

De Heilige-Kruisverheffingskerk is een kerkgebouw met bijbehorende losstaande toren in Cadier en Keer, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. De kerk markeert het centrale plein en staat centraal in het oude dorp. Ze bevindt zich aan de Kerkstraat. De losstaande toren is opgetrokken in breuksteen met een bovenbouw van mergel. In de toren is er een Mariadevotiekapel ingericht. Bij de toren bevinden zich nog enkele oude grafzerken en grafkruisen. Het kerkgebouw zelf is een bakstenen zaalkerk met een transeptarm. Deze arm was oorspronkelijk bestemd als kinderkapel, maar wordt nu gebruikt als dagkapel. De toren is een rijksmonument, de kerk zelf niet. De kerk is gewijd aan aan de H. Kruisverheffing. Geschiedenis Mogelijk stond er hier ter plaatse in de 8e eeuw een kerkje, maar waarschijnlijker is de 9e eeuw. De kapel van Cadier stond in de eerste schriftelijke vermelding te boek als een hulpkerk van Heugem. Uit de 12e eeuw stamt de toren. Deze is opgetrokken in breuksteen. Het kerkgebouw had pilaren die uit de 13e eeuw stamden en als gotisch gekenmerkt werden. In 1575 werd de kerk vergroot en kreeg het een nieuw en hoger dak. tevens werden de zijbeuken doorgetrokken tot naast de toren. Aan de binnenzijde kreeg het gebouw een tongewelf en rechte plafonds. In 1836 werd de kerk uitgebreid met een transept en een nieuw koor. Na de Tweede Wereldoorlog werd duidelijk dat de kerk te klein geworden was voor de parochie. In 1951 werd het gebouw onderzocht, waarbij aan het licht kwam dat de kerk erg bouwvallig was. Een deel van het gewelf stond op instorten en het dak was lek. In 1952 werd op last van deskundigen het stucwerk in het transept verwijderd en bleek de schade door boktorren zo groot dat het gebouw per direct buiten gebruik werd gesteld. De missen werden toen op het dorpsplein gehouden waarbij de kiosk als koor gebruikt werd, of werden bij slecht weer in de harmoniezaal gehouden. De pastoor kreeg voor elkaar dat het kerkgebouw van de rijksmonumentenlijst werd afgehaald. Dit maakte het mogelijk de kerk te slopen en nieuwbouw te plegen. De toren bleef wel op de lijst van rijksmonumenten staan en bleef behouden. In eerste instantie werd er door architect Huysmans een kerk ontworpen waarbij het schip gedeeltelijk behouden bleef, maar de kosten voor herstel en voor de vervallen fundamenten maakten dat niet mogelijk. Het ontwerp voor het gebouw werd aangepast. De eerste steen werd op 27 oktober 1957 gelegd door deken Hoogers van Gronsveld. Op 13 juli 1958 werd de kerk in gebruik genomen door missiebisschop mgr. H. Paulissen. In de tussentijd werd er een loods van een bedrijf gebruikt voor de kerkdiensten. Ook de pastorie werd gesloopt omdat die het zicht ontnam op de kerk. Ze werd vervangen door een gebouw naar het ontwerp van Huysmans. De architect verzorgde ook de restauratie van de toren. De parochie vormt sinds december 2025 een parochiefederatie samen met Banholt, Bemelen, Margraten, Mheer, Noorbeek, Reijmerstok, Scheulder en Sint Geertruid onder de naam Carlo Acutis.
Kerktoren van Gulpen

De oude kerktoren van Gulpen is de romaanse kerktoren van de verdwenen Sint-Petruskerk in het dorp Gulpen in de tegenwoordige gemeente Gulpen-Wittem in de Nederlandse provincie Limburg. De kerktoren staat aan de Prof. Cobbenhagenstraat en is gelegen op een heuvel in het dorp. Tegen de kerktoren is de pastorie gebouwd en naast de toren ligt het kerkhof. De toren is een rijksmonument. De Sint-Petruskerk ligt ongeveer 250 meter ten zuidwesten van de oude kerktoren en de Toeristenkerk en het verdwenen Leopoldskerkje ligt/lag op ongeveer 200 meter zuidwestelijk. Geschiedenis In de 11e-13e eeuw werd de dorpskerk gebouwd. Van deze middeleeuwse kerk is de kerktoren nog het enige bestaande deel. Gezien haar bouw (muren van 1,5 tot 2 m dikte) en haar ligging heeft zij waarschijnlijk oorspronkelijk tevens als verdedigingstoren gediend, waar ook de plaatselijke bevolking bij dreigend gevaar haar toevlucht kon zoeken. In 1732 werd tegen twee zijden van de toren de pastorie gebouwd. In de periode 1663-1830 werd de kerk onder het simultaneum gebruikt door de katholieken en de protestanten. Na 1830 mochten de protestanten geen gebruik meer maken van de kerk en maakten in de eerste jaren daarna gebruik van de pastorie. Vanaf 1837 kregen ze een eigen kerkgebouw met het Leopoldskerkje. In 1924 werd er een nieuwe neoromaanse Sint-Petruskerk gebouwd en werd de oude Sint-Petruskerk afgebroken, waarbij de kerktoren bleef staan. In 2009 werd de toren gerestaureerd. Vanaf 2010 doet deze toren dienst als officiële trouwlocatie van de gemeente Gulpen-Wittem. Externe links Officiële website Oude Kerktoren Beschrijving op Kerkgebouwen in Limburg Informatie over rijksmonumentnummer 18826
Nieuwe Amstelbrug

Die Nieuwe Amstelbrug (auch Ceintuurbaanbrug) ist eine bewegliche Brücke über den Fluss Amstel in Amsterdam. Sie verbindet die Stadtviertel De Pijp und Oost-Watergraafsmeer. Auf der Brücke verläuft die aus westlicher Richtung kommende Straße Ceintuurbaan, die sich östlich der Brücke in Blasiusstraat und Ruyschstraat teilt. Geschichte Aufgrund des zunehmenden Straßenverkehrs in Amsterdam war im 19. und 20. Jahrhundert der Bau neuer Brücken nötig. An breiteren Gewässern wie der Amstel wurden bis dahin vor allem Fährschiffe eingesetzt. Das Städtische Planungsbüro Publieke Werken plante die Nieuwe Amstelbrug in Zusammenarbeit mit dem namhaften Architekten Hendrik Petrus Berlage bereits 1882. Das ursprüngliche Konzept sah in der Mitte der Klappbrücke eine kleine Insel vor. Hier sollte später unter anderem ein Kaffeehaus errichtet werden. Die Bauarbeiten begannen 1899. Am 4. Juli 1903 wurde die Brücke für den Verkehr freigegeben. Seit 1904 fährt die Linie 3 der Straßenbahn Amsterdam über die Brücke. Die ebenfalls von Architekt Berlage entworfenen Laternen wurden 1906 errichtet. Der Brückenaltbau wurde ab 1984 komplett abgetragen. Der Neubau, der dem Vorgänger äußerlich gleicht, entstand unter Verwendung historischer Bauteile und wurde am 12. April 1986 eröffnet. Einzelnachweise Weblinks
Nieuwe Amstelbrug

Le Nieuwe Amstelbrug (« Nouveau Pont sur l'Amstel » en néerlandais) ou Ceintuurbaanbrug est un pont situé au sud d'Amsterdam aux Pays-Bas. Il enjambe le fleuve Amstel et relie le quartier du Pijp, dans le prolongement de Ceintuurbaan, à la Weesperzijde (Watergraafsmeer). Inauguré en 1903, il a été conçu par l'architecte néerlandais Hendrik Petrus Berlage à qui l'on doit également le Berlagebrug situé plus au sud. L'une des particularités du pont est de ne pas déboucher directement sur une rue du côté est, ce qui contraint les usagers à suivre un virage vers la gauche une fois le pont traversé. Portail des ponts Portail des routes Portail d’Amsterdam
Post office in De Steeg

The post office in De Steeg is a monumental building located on Hoofdstraat 21 in De Steeg, Rheden, the Netherlands. It was built in 1905, by order of count Bentinck (the owner of Middachten Castle), based on a design by G. J. Uiterwijk. Due to the noticeable style, which resembles timber framing, the building and a nearby barn were made a rijksmonument on June 15, 2001. The building was allegedly built on the occasion of a visit by the German emperor Wilhelm II in 1909 to Middachten. Afterwards the building was offered for use to the local postal service. The building would stay in use as post office till June 1, 1992. After the closing of the post office the building became private property and served as living and office space. After it functioned as a combination of living space and a delicatessen store, part of it is now a restaurant. References External links Official website