NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Groot Poelgeest

Groot Poelgeest was een kasteel bij Koudekerk aan den Rijn in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het was een rond waterkasteel. Nu rest er slechts een van de torens en een koetshuis uit 1648. De oorsprong van Groot Poelgeest is onzeker. Oudere literatuur schrijft de bouw rond 1250 toe aan Dirk van Poelgeest, maar historisch onderzoek heeft deze opvatting genuanceerd. Uit leenregisters blijkt dat Dirk van Poelgeest in 1326 het reeds bestaande slot te Hoorne verwierf. Hij droeg het vervolgens op aan de graaf van Holland om het als leen terug te ontvangen, waarna het bekend werd als Groot Poelgeest. Pas in 1331 verwierf hij door aankoop het ambacht Koudekerk. Hierdoor lijkt de familie Van Poelgeest niet de oorspronkelijke stichter van het kasteel te zijn geweest. Volgens historicus W.A. Beelaerts van Blokland was het slot oorspronkelijk eigendom van het geslacht Van der Hoorn(e). Hoewel over dit geslacht weinig historische gegevens zijn overgeleverd, wijzen verschillende middeleeuwse veldnamen in de omgeving, zoals Ghijsbrechts were van der Hoirn en de Hornenweer, op een langdurige aanwezigheid van deze familie in het gebied. De naam te Hoorne zou daarom verwijzen naar dit geslacht of naar de ligging van het kasteel op een landtong of hoek (horn) bij de samenvloeiing van de Oude Rijn en de Lagenwaardse Wetering. Beelaerts van Blokland acht het aannemelijk dat het kasteel al vóór de verwerving door Dirk van Poelgeest bestond en mogelijk in de 13e eeuw is gesticht binnen het machtsgebied van de heren van Teylingen en later Brederode, die uitgebreide bezittingen in Koudekerk hadden. Het huis werd gedeeltelijk verwoest in 1420 tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten, mogelijk onder leiding van Albrecht Beiling, maar ook later in de Tachtigjarige Oorlog, toen de heren van Poelgeest zich achter Willem van Oranje schaarden. Door schulden moest Gerrit van Poelgeest het kasteel in 1692 verkopen. Het ging daarna aan verwaarlozing ten onder. Afbeeldingen Externe link Groot Poelgeest op Kastelen in Zuid-Holland Regionaal Historisch Tijdschrift 111e Jaargang nummer 3 Juni 1979
Grad Groot Poelgeest

Groot Poelgeest je je bil grad v Koudekerk aan den Rijn (Mrzla cerkev ob Renu) v nizozemski provinci Južna Holandija. Bil je okrogel vodni grad. Zdaj je od njega ostal samo še eden od stolpov in kočijažnica iz leta 1648 . Zgodovina Grad je bil verjetno zgrajen okoli leta 1250, ko so se na tem območju naselili gospodje Poelgeest. Prva omemba gradu sega v leto 1326, ko so ga gospodje Poelgeest prejeli v fevd od holandskega grofa. Leta 1326 je bil lastnik gradu Dirk Poelgeest, gospod Hoogmadeja. Leta 1344 njegov sin Gerrit van Poelgeest podeduje grad, kjer je še naprej živel z bratom Janezom. Njegov naslednik Dirk van Poelgeest je umrl leta 1409, nato pa je lastnik postal njegov sin Gerrit van Poelgeest. Grad je bil oblegan in uničen leta 1420 med vojnami trnkov in trsk. Obleganje je verjetno vodil Albrecht Beiling. Vse osebe, ki so bile v gradu, so bile obglavljene, grad pa popolnoma uničen. Gerrit Poelgeest ni bil na gradu, spremljal je Jakobo Bavarsko na njenih potovanjih po svojih deželah. Gerrit je grad ponovno pozidal. Grad je bil močno poškodovan v uničujočem požaru leta 1489, nakar je bil obnovljen. Grad je bil poškodovan tudi pozneje v osemdesetletni vojni, ko so se gospodje Poelgeest postavili na stran Viljema Oranskega. Zaradi tega so Španci grad leta 1566 zaplenili. Toda leta 1576, ob pacifikaciji v Gentu, je bil grad vrnjen njegovemu zakonitemu lastniku. Zaradi zasedbe španskih čet (1573-1574) je grad postal tako rekoč nenaseljen. Leta 1605 je bil grad popolnoma obnovljen in nastala je eleganten grad iz 17. stoletja. Zaradi dolgov je morala vdova po Gerrit Poelgeestu grofica Merode leta 1692 grad prodati, da bi poplačala upnike. Grad je kupila Alida van Schellingwou, a po njeni smrti leta 1717 je grad ostal zapuščen in propadal. Na zadnje je grad več desetletij do leta 1867 bil v lasti družine Holtius. Grad je bil delno porušen, z ruševinami pa so utrdili nekatere nasipe. Ostala sta le dva stolpa, od katerih se je eden leta 1840 zrušil. Drugi pa še vedno stoji. Galerija slik Glej tudi Seznam gradov na Nizozemskem Zunanje povezave Groot Poelgeest op Kastelen in Zuid-Holland Sklici
D'Hoogen boom

D'Hoogen boom of Den Hoogenboom is een voormalige boerderij in de Nederlandse plaats Oegstgeest, provincie Zuid-Holland, aan de Hofdijck tegenover het pand Wijttenbachweg 1. Het bouwwerk, dat vermoedelijk stamde uit de zestiende eeuw, werd in 1830 afgebroken. Van de boerderij resteert nog een toegangshek dat bestaat uit twee bakstenen hekpalen uit 1806 met daartussen een eenvoudig metalen hek. De beide palen worden gedecoreerd met siervazen met grotesken uit ca. 1660. Op het vroegere voorterrein van de boerderij bevindt zich een gebroken zuil ter nagedachtenis aan de Leidse hoogleraar Daniël Wyttenbach. Het terrein is een van de rijksmonumenten in Oegstgeest. De hofstede is niet zoals vele andere zestiende-eeuwse boerderijen in Oegstgeest verbouwd tot buitenplaats en heeft dus altijd het karakter van een boerenhuis behouden. Het boerderijcomplex bestond naast de eigenlijke boerderij uit een koe- en paardenstal, een wagenhuis, een schuur, een tuin en een hakhoutbosje. Een van de vroegere eigenaren van D'Hoogen boom was Jacobus Boerhaave (1676-1752). Deze in Leiden werkzame predikant was de acht jaar jongere halfbroer van Herman Boerhaave. Hij had het complex in bezit tussen 1723 en 1750. De bekendste eigenaar van de hofstede was evenwel Daniël Wyttenbach. Nadat hij de boerderij in 1806 verworven had, hernoemde hij het tot Villa suburbana en nam het in gebruik als zomerhuis. Nadat zijn Leidse huis echter tijdens de Leidse buskruitramp volledig vernietigd was, vestigde hij zich permanent in Oegstgeest. Na zijn overlijden in 1820 werd Wyttenbach in de tuin begraven. Zijn weduwe, Jeanne Gallien (1773-1830), had in haar testament bepaald dat na haar overlijden een zeven voet hoge zuil opgericht moest worden ter herinnering aan haar man. Ook moest het huis worden afgebroken. De uitvoering hiervan werd in handen gelegd van het weduwenfonds der Leidse hoogleraren, dat ook verantwoordelijk werd voor het onderhoud. De zuil van Bentheimer steen werd in 1830 opgericht en draagt de inscriptie Daniel Wyttenbach Civis Bernas (Daniël Wyttenbach, burger van Bern). De zuil markeert overigens niet de begraafplaats van Wyttenbach. Waar hij precies op het terrein begraven ligt, is onbekend. In het testament was verder de bepaling opgenomen het voorplein van de voormalige hofstede "nimmer mag worden geroerd". Het terrein ligt er, in een volledig veranderde omgeving, inderdaad nog steeds zo bij als in 1830.
De Hoop (Gorinchem)

De Hoop is een in 1764 gebouwde wal- en korenmolen in de stad Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Deze stellingmolen staat op de Vestingwerken van Gorinchem aan de Boven-Merwede en is vanaf het water goed te zien. Het duurde meer dan honderd jaar voordat de molen een naam kreeg: in 1879 werd aan de tot dan toe naamloze molen door de toen nieuwe eigenaar A.J. van de Water de naam "De Hoop" gegeven. In 1900 werd een gasmotor in de molen geplaatst om ook bij windstilte te kunnen malen. Door het steeds minder in bedrijf zijn van de molen raakte deze in verval en in 1941 werd een actie gestart om de molens De Hoop en Nooit Volmaakt voor het nageslacht te bewaren. In 1942 werden beide molens weer in bedrijf gesteld. Enkele in 1944 dichtbij afgeworpen vliegtuigbommen hebben De Hoop doen scheuren en sindsdien heeft de molen problemen met vochtdoorslag. In 1951 besloot de gemeenteraad uiteindelijk de molen voor ƒ 10.000 te kopen. Tevens werd besloten een bedrag van ƒ 5.000 beschikbaar te stellen voor het noodzakelijke herstel. Twee jaar tevoren, in 1949, was molenaar Van Beveren afgestapt van het gebruik van wind als krachtbron voor zijn bedrijf. Hij liet een elektrische installatie aanbrengen waarmee hij nog enkele jaren zijn molenaarsbedrijf bleef uitoefenen. Van 1952 tot 1965 was de molen uitgerust met het wieksysteem Van Bussel, dat in laatstgenoemd jaar werd vervangen door het zogenaamde Oud-Hollandse systeem. In 1982, werd het gehele wiekenkruis vernieuwd. Deze molen is in 1995 gerestaureerd en in hetzelfde jaar in bedrijf gesteld. De molen was toen weer regelmatig in bedrijf en werden er weer granen mee gemalen. In 2000 zijn de molenaars er mee gestopt en in 2001 werd Hennie Blom er molenaar. Deze stelt de molen af en toe in bedrijf, al wordt tot op heden niet mee gemalen. De molen is soms op zaterdagochtend of zondagmiddag open. In 2019 werd de molen wederom gerestaureerd in opdracht van de Stichting tot Instandhouding van Molens in de Alblasserwaard en de Vijfheerenlanden (Simav). Zij is sinds 2017 eigenaar van de Gorkumse molens. Met de restauratie is een bedrag van zo’n 350.000 euro gemoeid. Geld dat de stichting voor een deel via de gemeente Gorinchem krijgt, de vorige eigenaar. Met deze restauratie zijn de problemen, ontstaan door de vliegtuigbommen uit 1944 , verholpen. In de molen bevinden zich twee maalstoelen en een mengketel, alle windgedreven.
Nooit Volmaakt (molen)

Nooit Volmaakt is een korenmolen in de vestingstad Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De molen stamt oorspronkelijk uit 1718, en werd gebouwd nadat zijn voorganger (een standerdmolen) in 1717 door storm was verwoest. De molen was destijds gebouwd als grondzeiler maar werd in 1764 vier meter verhoogd en omgebouwd tot stellingmolen. De molen werd vernieuwd in 1889 na een verwoestende brand. De huidige naam is afkomstig uit die periode: de molen werd hersteld met onderdelen van de oliemolen "Nooit Volmaakt". De molen is in de Tweede Wereldoorlog gerestaureerd en voorzien van van Bussel stroomlijnwieken. Na de oorlog kwam de molen als snel buiten bedrijf. In 1956 kocht de Gemeente Gorinchem de molen. In de jaren zestig volgde opnieuw een opknapbeurt. Er werd een stadsmolenaar aangesteld die de beide walmolens regelmatig liet draaien. In 1995 was een grote restauratie nodig welke in 1997 werd afgerond. In augustus dat jaar werd de molen feestelijk geopend door Z.K.H. Prins Claus. Hierna kwam de molen weer in bedrijf tot 2009. Opnieuw moest er een flinke opknapbeurt plaatsvinden. In januari 2017 is de molen, evenals de 3 overige Gorkumse molens overgedragen aan molenstichting Simav. De molen is op dit moment weer op vrijwillige basis in bedrijf en voor bezichtiging toegankelijk op zaterdag en woensdag. Tevens is er de mogelijkheid dan om in de molen brood van eigen gemalen graan en ambachtelijke streekproducten te kopen.
Oostmolen (Mijnsheerenland)

De Oostmolen is een wipmolen gelegen aan de N217 tussen Mijnsheerenland en Maasdam. De molen was bedoeld voor het bemalen van de polder Moerkerken, tegenwoordig op vrijwillige basis. Tot 1929 werd deze polder ook bemalen door de niet meer bestaande Westmolen. De Oostmolen was tot 1948 in bedrijf en heeft kort na de watersnoodramp van 1953 voor het laatst dienstgedaan. De molen is in 1969/'70 en in 2012/'13 gerestaureerd. Eigenaar is de Stichting tot Behoud van Molens in Binnenmaas. In de Oostmolen bevindt zich een kleine woning, ingericht in de stijl zoals in de tijd dat de molen in bedrijf was, inclusief bedsteden en een toilet met afvoer op de achterwaterloop. Foto's
D'Oranjeboom

De korenmolen d'Oranjeboom staat in Nieuwe-Tonge op Goeree-Overflakkee, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De molen is in 1768 gebouwd op de plaats waar eerder een standerdmolen stond. Sinds 1988 is d'Oranjeboom eigendom van de Molenstichting Goeree-Overflakkee, die de molen heeft laten restaureren. Op het moment is de molen weer draaivaardig. D'Oranjeboom is te bezichtigen op zaterdagen van 10.00 tot 16.00 uur. Opvallend aan de molen is de bont geschilderde gedenksteen boven de deur aan de westkant.
St. Anthonymolen

De St. Anthonymolen of Poldersche Molen is een in 1749 ter vervanging van een eerdere wipmolen gebouwde poldermolen aan de Polderdijk 25 in Maasdam in de Nederlandse gemeente Hoeksche Waard. Het is een ronde stenen molen die zwart is geteerd. Tot 1957 bemaalde deze molen de polder; vanaf 1935 samen met een elektrisch hulpgemaal bij de molen. Een aantal onderdelen van de kap, waaronder de voeghouten, zijn van geklonken ijzer en werden in 1842 voor de molen vervaardigd door de fa. Pot. Het gevlucht van de molen is Oud-Hollands; het water wordt opgevoerd met behulp van een scheprad. De St. Anthonymolen heeft nog steeds een functie als reservegemaal. Van 2006 tot 2008 is de molen ingrijpend gerestaureerd, waarbij ook een deel van het metselwerk is vervangen. De molen is sinds 1992 eigendom van de Stichting tot behoud van Molens in de gemeente Binnenmaas en is op zaterdag te bezichtigen.
Paleiskerk

De Paleiskerk of doopsgezinde kerk in Den Haag is een neoromaanse kerk uit 1886 aan de Paleisstraat, vlak bij Paleis Noordeinde. Geschiedenis De Paleisstraat behoort bij het terrein achter Paleis Kneuterdijk, dat aan het begin van de regering van koning Willem III aan de gemeente Den Haag verkocht werd. In dit centraal gelegen gebied werden representatieve woningen en andere gebouwen neergezet. Hierbij behoorde ook de Paleiskerk. De eenbeukige zaalkerk is voor de doopsgezinde gemeenschap ontworpen door de Haagse architect Klaas Stoffels. Zij kwam gereed in 1886. In de puntgevel zit een monumentaal roosvenster. In de zijmuren zijn grote rondboogvensters aangebracht. In 1964 ondergingen de begane grond (met uitzondering van de noordgevel) en het interieur van de Paleiskerk een grootscheepse modernisering door de architect Sjoerd Schamhart, in een afwijkende 20e-eeuwse bouwstijl. Daarbij werd het kerkorgel uit 1886 van de Leidse orgelbouwer Jan van Gelder, waarvan de kas door architect Stoffels was ontworpen om goed bij de Paleiskerk te passen, verkocht aan de Nederlands-hervormde Sint-Nicolaaskerk in Dwingeloo. Ook de grote, driedelige preekstoel, die net als het kerkgebouw een puntdak had, verdween. Stoelen uit het kerkmeubilair werden overgebracht naar de Doopsgezinde kerk van Zeerijp, waar ze sinds 2006 niet meer aanwezig zijn. Voor de buitenkant en de indeling werd de modernisering van 1964 bij de restauratie in 2002 door architect Laurens Vis ongedaan gemaakt. Hij bracht de Paleiskerk zoveel mogelijk terug in de staat van 1886, waarbij de architectonische ruimtewerking en de detaillering van het kerkinterieur zijn hersteld. Er werd toen een klein, modern, in 1967 door Flentrop gebouwd pijporgel opgesteld, dat in 2005 is verbouwd en uitgebreid. Gebruik Sinds de restauratie wordt de kerk beheerd door een stichting die de kerk, naast de reguliere kerkdiensten, verhuurt voor huwelijken, concerten, etc. Traditioneel houdt het Louis Couperus Genootschap er in april zijn jaarvergadering. Zie ook Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland Externe links Paleiskerk (SCB) Doopsgezinde Gemeente Den Haag
D'Heesterboom

d'Heesterboom, ook De Heesterboom, is een zaagmolen in de Nederlandse stad Leiden. Hij behoort tot de Top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg. De molen staat bij de houthandel Noordman aan de Haagweg op een perceel aan de Oude Rijn/Galgewater. De molen heeft drie zaagramen. Het middelste raam bestaat uit een zaag- en schulpraam. Geschiedenis De molen dateert uit 1804 en is gebouwd ten behoeve van de houtzagerij. De molen heeft tot 1924 op windkracht gezaagd. Tot 1956 werd de zagerij elektrisch aangedreven. Daarna is verval ingetreden totdat een restauratie in 1962 d'Heesterboom weer maalvaardig maakte. Van 2002 tot 2005 heeft de molen stilgestaan na een breuk in de krukas, om nauwelijks twee jaar later te moeten worden stilgezet nadat bouwwerkzaamheden in de omgeving de molen deden verzakken. Sinds mei 2008 staat de Heesterboom weer recht. De molen is draaivaardig, maar nieuwbouw in de omgeving heeft de molenbiotoop behoorlijk doen achteruitgaan. Sinds 1993 is de molen eigendom van Stichting Houtzaagmolen De Heesterboom, daarvoor van de familie Noordman. In de voormalige houtdroogloods naast de molen is tegenwoordig een restaurant gevestigd. Constructie Het gevlucht is Oud-Hollands met fokwieken. De binnenroede met nummer 10 is gemaakt in 1984 door de firma Straathof en 21,50 m lang. De buitenroede met nummer 566 is gemaakt door de firma Derckx in 1988 en is 21,30 m lang. De 5,10 m lange, gietijzeren bovenas is in 1892 gestoken en omkleed met een oude houten bovenas. De gesmede, 5,47 m lange, 1350 kg zware krukas heeft drie krukken en is in het najaar van 2004 gemaakt door de Engelse smederij Somers Forge Ltd. in Halesowen. De slag is 46,6 cm. De kap wordt gekruid met een kruirad. Het kruiwerk bestaat uit 37 houten rollen in een houten rollenwagen. De molen wordt gevangen, geremd, met een scharnierende Vlaamse vang, die op de stelling bediend wordt met een wipstok en op de zaagvloer met een speciale hefboomconstructie, met op de kapzolder om de koningsspil een vangtafelring. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 2,2. Het bovenwiel heeft 73 kammen en de bovenschijfloop heeft 46 staven. De koningsspil draait hierdoor 1,59 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 10,8 cm. De onderbonkelaar heeft 57 kammen en de krukasschijfloop 41 staven. De krukas draait hierdoor 1,39 keer sneller dan de koningsspil en 2,2 keer sneller dan de bovenas. De steek is 11 cm. Externe link Eigen website
De Herder (Leiden)

De Herder is een zaagmolen in de Nederlandse stad Leiden. De molen dateert uit 1884 en is gebouwd ten behoeve van de houtzagerij aldaar. Hij verving een eerdere paltrokmolen, die door blikseminslag was getroffen. De molen was niet nieuw: eerder heeft hij als "De Kat" in Amsterdam als houtzaagmolen gestaan. De Herder heeft tot 1926 op windkracht gezaagd; daarna is verval ingetreden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is vanaf 1941 weer op windkracht gezaagd, maar met gebruikmaking van de inmiddels ingebouwde snelzaagmachine die met behulp van drijfriemen door de wind werd aangedreven, in plaats van met de elektromotor die in 1926 was geplaatst. De oorspronkelijke verticale zaagramen zijn verwijderd. In 1965 is de molen gerestaureerd, maar er werd weinig met de molen gedraaid. In 2000 is de molen opnieuw gerestaureerd en is naast De Herder een woning gebouwd in een stijl die op zaagschuren lijkt. Sinds 2011 wordt er weer regelmatig met de molen gedraaid en gezaagd. De Herder is particulier eigendom en enkel op Leidse Molendag te bezoeken (elk oneven jaar).
Dieselgemaal Langerak

Het dieselgemaal Langerak is een in 1939 gebouwd gemaal dat te vinden is op de plaats waar tot die tijd de Oostermolen stond in Langerak in de Nederlandse gemeente Molenlanden. Dit was een redelijk grote wipmolen, vergelijkbaar met de nog bestaande Westermolen. Het gemaal is waarschijnlijk op de fundering van de Oostermolen gebouwd. Het scheprad van de molen is hergebruikt en wordt aangedreven door een eencilinder-dieselmotor van het merk Crossley. De Stichting Dieselgemaal Langerak onderhoudt de motor en gedurende de zomermaanden draait hij regelmatig op zaterdagen. De stichting heeft dankzij onder andere het Prins Bernhardfonds het gemaal kunnen restaureren. De locatie is bijzonder: op enkele tientallen meters van elkaar bevinden zich een windmolen, een elektrisch gemaal en een dieselgemaal die alle drie de polder kunnen bemalen. Daarnaast is in 2006 ook nog een kleine weidemolen gebouwd.
De Drie Koornbloemen

De Drie Koornbloemen uit 1770 is de oudste nog bestaande molen in Schiedam en is eigendom van 18 branders. Het is de enige molen met een aan de molen verbonden molenaarshuis (vermoedelijk uit 1832). In het begin van de 19e eeuw werd de molen gebruikt voor het zagen van mahoniehout en enkele jaren later als een pelmolen voor rijst. Toen in 1857 de maalbelasting werd opgeheven, besloot eigenaar Kouwenhoven om opnieuw voor de bakkers te gaan malen. Latere generaties Kouwenhoven begonnen met het malen van erwten, maïs en bonen voor de verwerking tot veevoeder. In 1938 kocht J. R. Sjoer de molen en knapte deze op om voor zijn steen- en tegelbedrijf (met een kogelmolen, een trommel met daarin stalen ballen die de stenen verpulveren) stenen tot gruis te vermalen. In de jaren ’50 was er opnieuw een veevoeder- en graanbedrijf in de molen gevestigd. In 1976 kocht de gemeente Schiedam de molen en later werden molen en molenaarshuis geheel gerestaureerd. Om de molen voor de toekomst te bewaren wordt in 2007 de houten inrichting gerepareerd en herbouwd. Stichting De Schiedamse Molens is van plan om het vroegere pelwerk weer in de molen aan te brengen. Zie ook Schiedamse molens
Thérèse Schwartzepark

Het Thérèse Schwartzepark is een park in de Nederlandse gemeente Diemen. Bij de inrichting van de wijk Holland Park in het begin van de 21e eeuw werd een park ingepland. Het park werd op 30 april 2022 officieel geopend, maar had nog geen naam. De gemeente Diemen vroeg in 2022 aan buurtbewoners om een naam voor het park voor te stellen. Uit 700 inzendingen werd gekozen voor Thérèse Schwartzepark, een vernoeming naar kunstenares Thérèse Schwartze. Degenen die het voorgesteld hadden kregen uit de handen van burgemeester en juryvoorzitter Erik Boog een geldbedrag overhandigd. De keus voor de tenaamstelling was op zich beperkt, want in de omliggende wijk zijn straten en pleinen naar andere kunstenaars vernoemd; men werd zich er pas laat van bewust dat de meeste daarvan naar mannen zijn vernoemd. Het was dus passelijk dat hier gekozen werd voor een vrouwelijke kunstenaar. Deze vernoeming sloot ook aan op haar internationale uitstraling en het internationale karakter van Holland Park en haar bewoners. De wijk werd aangelegd naar een plattegrond ontworpen door Sjoerd Soeters. Karres en Brands Landschapsarchitecten is verantwoordelijk voor de inrichting van het park en voor het ontwerp van de voetbruggen, waaronder de Maurits Escherbrug in het park. Net als in de omliggende wijk bevinden zich geen rechte straten en paden in het park.
Beverwijcksplein

Het Beverwijcksplein is een plein en straat in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Achtergrond De Schuttersweide, zoals het Beverwijcksplein eerst heette, werd vernieuwd doordat de nabijgelegen Stationsstraat en Johan de Wittstraat in de jaren 1875-1880 een belangrijke verandering ondergingen. Bij de plannen omtrent het plein stond de bouw van het Gemeenteziekenhuis centraal en kon het Sacramentsgasthuis worden afgebroken. Met de bouw van het Stedelijk Gymnasium werd de vernieuwing van het Beverwijcksplein in 1880 afgerond. De cholera-epidemieën van de 19e eeuw vormden de aanleiding van de bouw van het nieuwe ziekenhuis. In 1876 werd een waterleiding gelegd. Hierop werd het ziekenhuis aangesloten. De bewoners rond het plein konden hun woning eveneens op de leiding laten aansluiten. Hiervoor betaalden zij ƒ 5,- per jaar. Na 35 jaar verhuisde het ziekenhuis naar de Bankastraat in de Vogelbuurt. Hierna deed het pand dienst als gemeentegebouw en was later de GG&GD (gemeentelijke geneeskundige en gezondheidsdienst) er gehuisvest, voordat deze in 1941 naar de Johan de Wittstraat verhuisde. In de jaren 30 van de 20e eeuw werd het Vereenigd Wees- en Nieuw Armhuis omgedoopt tot Stichting voor Kinderverzorging. Bij deze verandering vestigde de sociale instantie zich aan het Beverwijcksplein. In de Tweede Wereldoorlog was er een arbeidsbureau gevestigd aan het plein. Hier moesten mannen zich bij de Deutschen Fachberater melden voor verplichte deelname aan de arbeidsinzet. Door de lage opkomst organiseerden de nazi's twee razzia's waarbij duizenden Dordtenaren werden opgepakt. Op de gemeentelijke Secretarie-afdeling aan het Beverwijcksplein moesten eveneens alle Joodse inwoners van Dordrecht zich aanmelden. Na de bevrijding hield burgemeester Jacob Bleeker een toespraak op het Beverwijcksplein. De fontein die in 1894 op het plein werd geïnstalleerd, staat er nog altijd. Het bouwwerk is een opvallend herkenningspunt.