NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Haags Montessori Lyceum

Het Haags Montessori Lyceum (HML) is een middelbare school in Den Haag. De school is gevestigd met een mavo/havo-locatie aan de Neuhuyskade en havo/vwo-locatie op de Nassau Bredastraat in Benoordenhout. Geschiedenis Op de plek van het gebouw stond van 1863 tot 1943 de Haagse Dierentuin. In 1950 opende het HML zijn deuren in het huidige gebouw aan de Nassau Bredastraat 5 als reactie op de groeiende behoefte aan vernieuwend voortgezet onderwijs in Den Haag, geïnspireerd door de pedagogiek van Maria Montessori. Het was een van de eerste scholen in Nederland die het montessoriconcept doortrok naar het voortgezet onderwijs. In de beginjaren begon de school kleinschalig, met een duidelijke nadruk op persoonlijke ontwikkeling en zelfstandigheid. In de loop van de decennia groeide het HML uit tot een gerenommeerde instelling. In 2019 breidde de school uit met een tweede locatie in een bestaand kantoorpand uit 1967 aan de Neuhuyskade, deze werd speciaal ingericht voor mavo/havo-leerlingen. Er zijn geruchten dat het huidige gebouw op de Nassau Bredastraat naar de grond gaat, om plaats te maken voor een gloednieuw gebouw op hetzelfde terrein. Uniek onderwijs Het Haags Montessori Lyceum onderscheidt zich als een van de weinige voortgezet onderwijsinstellingen in Nederland die het montessoriconcept volledig integreert binnen mavo-, havo- en vwo-onderwijs. Centraal in de onderwijsvisie staat het bevorderen van zelfstandigheid, zelfvertrouwen en intrinsieke motivatie. Leerlingen krijgen binnen vaste kaders ruimte om hun eigen leerproces vorm te geven, waarbij persoonlijke begeleiding en reflectie een essentiële rol spelen. Het HML werkt met heterogene onderbouwklassen waarin leerlingen van verschillende niveaus samenwerken, wat bijdraagt aan een inclusieve leeromgeving en doorstroommogelijkheden vergroot. In de bovenbouw wordt het onderwijs verder verdiept en gepersonaliseerd, met keuzevrijheid in vakkenpakketten en ruimte voor profielgerichte projecten. Kenmerkend is ook de nadruk op maatschappelijke betrokkenheid, culturele vorming en creatieve expressie, waardoor leerlingen breed worden voorbereid op hun rol in de samenleving. Bekende HML'ers Dit zijn bekende Nederlanders die als leerling op het HML op school hebben gezeten: 1. Victor Mids 2. Frank Dane 3. Bridget Maasland 4. Robert Jensen 5. Sjimmy Bruijninckx 6. Isolde Hallensleben 7. Bart Ettekoven 8. Eva Duijvestein 9. Sterre Herstel 10. Camiel Meiresonne (Son Mieux) 11. Milo Driessen (Goldband) 12. Priscilla Knetemann 13. Manou Jue Cardoso 14. Jet van der Steen 15. Sophie in 't Veld 16. Marleen Scholten 17. Judith Belinfante 18. Tomas Lieske 19. Kenneth Gonçalves 20. Marietje Schaake 21. Matijs Jansen 22. Medina Schuurman 23. Kay Mastenbroek 24. Simone van Saarloos 25. Karen de Bok 26. Willem van der Ham Ook een leraar van het HML is in het nieuws gekomen, dit betreft een geschiedenisleraar die veroordeeld is voor ontucht plegen met een aan zijn opleiding toevertrouwde minderjarige, meermalen gepleegd. Daarnaast is er ook nog een single van Monique Smit en Tim Douwsma opgenomen op het HML, namelijk: Eén zomeravond met jou
Amsterdamse Poort, Haarlem

The Amsterdamse Poort is an old city gate of Haarlem, Netherlands. It is located at the end of the old route from Amsterdam to Haarlem and the only gate left from the original twelve city gates. History It was created in 1355 and is the only remaining city gate from the defenses of Haarlem. Until the 17th century it was the city gate used for traffic by land eastwards towards Spaarnwoude over the Laeghe weg (now Oude weg). In 1631 the Haarlemmertrekvaart was dug, which shortened the waterway from Haarlem to Amsterdam considerably. This gate, for those travelling by land, was called the Spaarnwouderpoort. With the new canal and its towpath, the trip was so short, it became much more popular, since it was now possible to travel back and forth to Amsterdam on the same day. Thus the name of the gate changed to Amsterdamse Poort. In 1865 the city government wanted to demolish the gate. A speedy procedure to put down the gate was requested, as the gate was in pretty bad shape and was blocking the construction of a new bridge on the location just in front of the gate. However, there was not enough money at the moment to construct a new bridge, so the city council agreed to provide funds for a short-term renovation of the gate to make sure it would stay up for two or three more years. In 1867 the Papentoren, a tower, was demolished, and the munition that had been stored there needed a storage space. A room in the Amsterdamse Poort was suited for that and the munition was stored. In 1869 the bridge in front of the gate was finally reconstructed. In 1874 most of the (explosive) munition was taken outside the city. In 1889 a small renovation was planned, with a budget of 1,490 guilders. The city architect, J. Leijh, started the project, which later required an extra 775 guilders. In the 1960s the gate was declared a national monument. In 1985 a complete renovation of the gate took place. References
Porta di Amsterdam

La Porta di Amsterdam, o in olandese Amsterdamse Poort è una porta medievale della città di Haarlem, nei Paesi Bassi. È l'unica porta rimasta delle dodici originali, e unica testimonianza delle difese medievali cittadine. Storia e descrizione Venne eretta nel 1335 durante il primo ampliamento della città che inglobò una vasta area sul fiume Spaarne. Si presentava come un massiccio torrione quadrato con due torricelle ottagonali ai lati. Fino al XVII secolo la Porta, detta Spaarnwouderpoort era utilizzata per il traffico via terra verso oriente, in direzione Spaarnwoude, sulla strada ora chiamata Oude weg, Vecchia strada. Nel 1631-32 venne scavato il primo canale navigabile d'Olanda, l'Haarlemmertrekvaart, che accorciò notevolmente la via acquatica fra Haarlem e Amsterdam, che prima passava attraverso l'IJ. Grazie a questo canale, ora era possibile andare e tornare ad Amsterdam in giornata. Il canale divenne così popolare da divenire il principale collegamento con la capitale. La porta venne ampliata con un avancorpo a torrette rotonde a copertura conica e ribattezzata col nome di Amsterdamse Poort. Secondo la tradizione vi venne custodito l'archivio cittadino durante l'assedio spagnolo della Guerra degli ottant'anni, e la porta fu l'unica difesa cittadina a resistere all'attacco senza subire danni significativi. Nel 1865 il consiglio cittadino volle demolire la porta per permettere la costruzione di un nuovo e più grande ponte, ma la mancanza di fondi fece arenare il progetto. Nel 1867 venne demolita la Papentoren, una torre-polveriera, e le munizioni lì contenute trovarono spazio nella porta di Amsterdam. Finalmente nel 1869 venne costruito il ponte di fronte alla porta, e nel 1874 le munizioni vennero trasferite fuori città. Solo nel 1889 venne definitivamente abolito il progetto di distruzione della porta, e venne previsto un restauro da parte dell'architetto J. Leijh. Nel 1960 la porta fu dichiarato monumento nazionale e nel 1985 si provvide a una sua completa ristrutturazione. Bibliografia (NL) Gerdina Hendrika Kurtz: "Beknopte geschiedenis van Haarlem", 1946. "Olanda", Guida TCI, 1996. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta di Amsterdam
Amsterdamse Poort (Haarlem)

De Amsterdamse Poort, vroeger Spaarnwouderpoort geheten, is een Haarlemse stadspoort uit het midden van de 14e eeuw. De poort staat aan het einde van de Spaarnwouderstraat en de oude route van Amsterdam naar Haarlem. Na oprichting werd hij de Spaarnwouderpoort genoemd omdat de weg naar Amsterdam in die tijd via Spaarnwoude liep, in verband met de passage van de Liede. De poort ligt aan de oostrand van de historische Oude Stad. De brug die over de Stadsbuitensingel ligt heet de Amsterdamse Poortbrug. Ten noorden van de poort heette de singel plaatselijk de Oostersingel, deze is volledig gedempt. Ten zuiden van de poort heet de singel, de Herensingel, deze is gedeeltelijk gedempt. De Amsterdamse Poort is de enige poort die nog over is van oorspronkelijk veertien stadspoorten. Het is ook de allereerste poort die werd vermeld. Hij is gebouwd bij de eerste uitbreiding van de stad, toen de Burgwal, een terrein ten oosten van het Spaarne, binnen de wallen werd getrokken. Volgens de overlevering zou Kenau Simonsdochter Hasselaer op de walmuren bij de Amsterdamse Poort hebben gestaan om de Spaanse aanval tijdens de Tachtigjarige Oorlog af te slaan. Het is de enige poort die het beleg zonder noemenswaardige schade heeft doorstaan. De Amsterdamse Poort is een rijksmonument.
Joodse begraafplaats (Tacozijl)

De Joodse begraafplaats 'Tacozijl' (Fries: Joadetssjerkhôf 'Teakesyl') in Friesland is gelegen bij Tacozijl. Ze heeft een oud en een nieuw gedeelte. Het oudste gedeelte werd omstreeks 1802 ten behoeve van de Joodse gemeenschap in Lemmer aangekocht en lag vlak achter de zeedijk. Omdat de begraafplaats van 0,2 hectare door zijn lage ligging regelmatig overstroomde en daardoor onbruikbaar werd, is door de burgemeester in 1876 een aansluitend hoger gelegen perceel grond geschonken. Daar werd een nieuwe begraafplaats ingericht. Er staan in 2010 op de begraafplaats nog 29 grafstenen. Op het oude gedeelte 21 en op het nieuwe gedeelte 8. De oudste steen dateert van 1817. In 1938 vond de laatste begrafenis plaats. Op de begraafplaats bevindt zich ook een herinneringsmonument aan het feit dat drie Lemster Joden die in de Tweede Wereldoorlog door de Duitse bezetters werden gedeporteerd, in het vernietigingskamp Auschwitz hun einde hebben gevonden. In 1989 werd door een groep Lemsters de stichting Joodse Begraafplaats Tacozijl opgericht. Doel was de zwaar verwaarloosde begraafplaats te renoveren. Deze stichting zorgt nog steeds voor het onderhoud. Het beheer is namens de eigenaar het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap in handen van It Fryske Gea. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Joodse begraafplaats
Ekenstein

Ekenstein is een borg in de Groningse gemeente Eemsdelta. Het is een van de twee borgen die bij Tjamsweer aan de weg langs het Damsterdiep (thans de Alberdaweg) werden gebouwd. De andere is de naast Ekenstein gelegen borg Rusthoven uit 1686. Beide borgen worden ook wel aangeduid als landhuis. Geschiedenis De borg Ekenstein werd in 1648 gebouwd in opdracht van de arts en latere burgemeester van Groningen Johan Eeck (sr.) en zijn vrouw Johanna Bernards uit Farmsum. In 1723 werd de borg met 32 grazen land gerechtelijk verkocht en kwam zij in het bezit van de doopsgezinde families Doornbos en Modderman. In 1754 werd de borg gekocht door Onno Joost Alberda, tevens eigenaar van de borg Scheltkema-Nijenstein. Hij was gehuwd met Anna Maria Hora van de Ennemaborg in Midwolda. Alberda noemde zich voortaan jonkheer van Ekenstein. In 1772 werd de borg uitgebouwd en voorzien van een slotgracht. Willem Alberda van Ekenstein (1792-1869) liet in 1827 Ekenstein verbouwen. Hij liet ook in 1827 het park in Engelse landschapsstijl — naar de romantische mode van die tijd met ronde vormen en slingerpaadjes — aanleggen door de tuin- en landschapsarchitect Lucas Pieters Roodbaard. De boerderij van het landgoed was gevestigd in het Schathoes. Een enigszins neogotisch uiterlijk heeft Ekenstein sinds 1870, toen Willem Carel Alberda de borg liet verbouwen, met gebruikmaking van delen van afgebroken borgen. In de bibliotheek kwamen ramen van gebrandschilderd glas uit verschillende Groninger kerken. Het grotendeels polychrome interieur met rijk versierde schouwen en deuren, lambrisering en het plafond wordt gezien als uniek voor de noordelijke provincies van Nederland In de eerste helft van de twintigste eeuw raakte de borg in verval, maar in 1946 werd Ekenstein aangekocht door de gemeente Appingedam. Het park werd opgeknapt en er kwamen een reigerreservaat en recreatieve voorzieningen, zoals een hertenkamp en een kinderboerderij. In 1957 werden de borg en het bijbehorende Schathoes, waarin een restaurant gevestigd werd, in gebruik genomen. Ekenstein is zowel een hotel, als een restaurant en een conferentieoord. Een moderne uitbouw in een heel andere, confronterende stijl is aan de oorspronkelijke borg toegevoegd. Afbeeldingen
Sint-Willibrorduskerk (Bakel)

De Sint-Willibrorduskerk in Bakel, Gemert-Bakel in Noord-Brabant. De voorloper van deze kerk werd voor 721 gesticht door Willibrord en werd gewijd aan Petrus, Paulus en Lambertus. Willibrord stichtte ook onder meer een kerk in Deurne. Kerken in Bakel In totaal hebben er drie kerken in Bakel gestaan, de eerste was een houten kerk die werd vervangen door een stenen romaanse kerk. De huidige kerk stamt uit het begin van de 16e eeuw, maar is meerdere malen ingrijpend vernieuwd en verbouwd onder meer ten gevolge van een brand in 1708. Zowel het schip en de toren werden in 1721 herbouwd. In 1911 werd het koor vervangen en kreeg het een neogotisch uiterlijk. De voorgevel van de kerk bevat twee beelden van Willibrordus, de huidige patroonheilige. De figuur links van de deur houdt een boek en een staf vast, de figuur rechts van de deur houdt een miniatuur kerkje vast. Het oorspronkelijke Willibrordusbeeld dat boven de entree was geplaatst staat op het kerkhof achter de kerk. Van 1648 tot 1818 was de kerk hervormd, daarna kreeg de kerk zijn oorspronkelijk rooms-katholieke bestemming terug. In het interieur zijn onder meer de 18e-eeuwse preekstoel en biechtstoelen en de 19e-eeuwse eiken beelden van Petrus, Paulus, Johannes de Evangelist en Willibrordus opvallende elementen.
Hortus Botanicus TU Delft

El Hortus Botanicus TU Delft o en neerlandés; Botanische Tuin TU Delft es un jardín botánico que depende de la Universidad Técnica de Delft en Delft, Holanda. Se fundó en 1917, como un "Jardín de Cultivo de plantas de interés económico". El jardín tiene unas 2,5 hectáreas de extensión, consta de: Arboretum Jardín de plantas de floración anual Plantas de uso comercial Un complejo de invernaderos El complejo de invernaderos alberga entre otras, especímenes de Victoria cruziana, Strelitzia reginae, una gran Passiflora edulis, plantas acuáticas, cactus y orquídeas. Este jardín botánico administra las siguientes colecciones de plantas nacionales: Plantas de interés económico Hamamelidaceae Zingiberaceae Cannaceae Marantaceae Menispermaceae (lianas, mangles... de regiones cálidas que suministran alcaloides de uso en medicina) Musaceae Myristicaceae Theaceae Lavandula Cercidiphyllaceae Platanaceae Eucommiaceae Enlaces externos Página oficial del Jardín botánico TU Delft
TU Delft Hortus Botanicus

De TU Delft Hortus Botanicus, tot 2022 Botanische Tuin TU Delft, is een hortus botanicus die deel uitmaakt van de Technische Universiteit in Delft. De hortus is in 1917 door Gerrit van Iterson opgericht als 'Cultuurtuin voor Technische Gewassen'. De organisatie is aangesloten bij Botanic Gardens Conservation International en de Nederlandse Vereniging van Botanische Tuinen. Er ligt op een kilometer afstand het Arboretum-Heempark Delft, maar dat is geen onderdeel van de Hortus Botanicus. De tuin is 2,5 hectare groot en bestaat uit een: Bomentuin Middentuin met eenjarige bloemplanten kruiden- en genotsplantentuin Kassencomplex Het kassencomplex herbergt onder andere Victoria cruziana, een paradijsvogelbloem, een grote Passiflora edulis f. edulis en collecties orchideeën, cactussen en andere succulenten. De botanische tuin beheert namens de Stichting Nationale Plantencollectie de volgende nationale plantencollecties: Technische gewassen Hamamelidaceae, toverhazelaars Marantaceae, onder andere arrowroot Musaceae, banaanachtigen Websites De Hortus Botanicus
De Dubbelde Palmboom

De Dubbelde Palmboom is een voormalig pakhuis en museum in Delfshaven in Rotterdam. Geschiedenis In 1825 werd het pand gebouwd als graanpakhuis Denemarken. In 1860-1861 werd het pand ingrijpend verbouwd tot distilleerderij en kreeg het de huidige naam. Vanaf 1910 was in het pand een kistenfabriek van de firma Nijman gevestigd. Het pand stond in 1969 model voor het 33e Delfts blauwe huisje van KLM. Na een lange periode van leegstand werd eind jaren zestig besloten het historische karakter van Delfshaven te versterken en gebouwen te restaureren. Het pand onderging in 1975 een ingrijpende verbouwing, waarbij het zijn huidige gevel (naar Schiedams model) kreeg. Museum In het gebouw werd het historisch museum de Dubbelde Palmboom gevestigd. Het museum werd 11 september 1975 door burgemeester André van der Louw geopend. als een dependance van Museum Rotterdam. In 2012 moest het museum sluiten als gevolg van grote bezuinigingen bij de gemeente Rotterdam. Op 30 september 2012 was het museum voor het laatst voor het publiek geopend. Na jaren leegstand werd in april 2019 aangekondigd dat het Dutch Pinball Museum in het pand zou trekken.
Synagoge (Geertruidenberg)

De voormalige synagoge te Geertruidenberg is een gebouw uit 1874 aan Elfhuizen 1. Geschiedenis Joodse inwoners kreeg Geertruidenberg pas in het laatste decennium van de 18e eeuw. Deze organiseerden zich omstreeks 1810 tot een Joodse gemeente, die in 1842 een huis aankocht om als synagoge in te richten. Dit huis verkeerde echter in slechte staat en moest in 1879 afgebroken worden, maar ondertussen kon met steun van andere Joodse gemeenten en subsidies een gebouw worden gesticht, het huidige. Dit werd niet alleen gebruikt door Joodse inwoners van Geertruidenberg, maar ook door leden van het garnizoen die Joods waren. De gemeente begroef haar doden te Oosterhout. In 1910 werden de Joodse gemeenten van Oosterhout en Capelle bij die van Geertruidenberg gevoegd. Het aantal gemeenteleden bedroeg 42 in 1930. Weinigen van hen hebben echter de Tweede Wereldoorlog overleefd. Daarom werd de gemeente in 1947 ontbonden en bij die van Breda gevoegd. Het gebouw werd verkocht. Het deed hierna een tijdlang dienst als opslagruimte, later als kantoor. In 1980 werd het inwendig verbouwd en in 2002 werd een deel van de veranderingen weer ongedaan gemaakt. Er zetelde een galerie tot 2019. Sinds 2020 is er een pizzeria. Gebouw Het gebouw is een eenbeukige zaalkerk in baksteen, met hardstenen elementen. Het vertoont elementen van de overgangsarchitectuur. De oorspronkelijke functie van het gebouw kan worden afgeleid uit de voorstelling van de Stenen tafelen aan de Marktzijde en uit de Hebreeuwse tekst die luidt: Gezegend zijt gij die binnentreedt en gij die buitentreedt. Het uitwendige van het gebouw is nog in originele staat. Externe links Joodse gemeente ReliWiki https://web.archive.org/web/20201101164949/https://www.joodsgeertruidenberg.nl/
De Koutermolen

De Koutermolen is een korenmolen aan de Molenstraat in Hoedekenskerke in de Nederlandse gemeente Borsele. Het is een ronde stenen grondzeiler die in 1874 is gebouwd. In de molen werd tot in 1964 beroepsmatig gemalen, daarna raakte de molen in verval en deels onttakeld om als recreatiewoning te kunnen dienen. Een latere Duitse eigenaar heeft de molen flink gerestaureerd. Toen het beheren van de molen hem te zwaar viel is de molen in 2007 overgedaan aan de lokale "Stichting De Koutermolen Hoedekenskerke". Deze stichting verwierf in 2018 provinciale subsidie omdat andermaal een grondige restauratie nodig bleek. De molen heeft een vlucht van 23,80 meter en de kap is gedekt met dakleer. De molen is maalvaardig.
Joodse begraafplaats (Ter Apel)

De Joodse begraafplaats in Ter Apel dateert van 1886. Ze is gelegen in een bos, nabij de Schotslaan. Er staan 35 grafstenen, waarvan een groot deel van de familie De Jonge. De oudste steen is uit 1887 (Mozes Josef). In Ter Apel woonde in de negentiende eeuw een kleine joodse gemeenschap. In 1883 werd een synagoge gesticht en in 1886 een begraafplaats aangelegd. Ter Apel fungeerde als een regionaal centrum voor de in de omgeving wonende joodse bevolking. In de twintiger jaren van de 20e eeuw woonden er circa 60 joden in Ter Apel. Bijna alle joden uit Ter Apel zijn in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers weggevoerd en in de vernietigingskampen vermoord. Er is een monument in Ter Apel opgericht ter nagedachtenis aan de 49 slachtoffers van de Holocaust. Overige Joodse begraafplaatsen in de voormalige gemeente Vlagtwedde Er werden ook veel Joden uit Ter Apel begraven op de begraafplaatsen die liggen binnen de toenmalige gemeente Vlagtwedde. Het zijn de begraafplaatsen in Hebrecht, De Maten en Ter Borg. Zie hiervoor Joodse begraafplaatsen (Vlagtwedde). Zie ook Joodse begraafplaatsen (Vlagtwedde) Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
De Witte Molen (Nijmegen)

De Witte Molen is de oudste van de nog bestaande twee windmolens in Nijmegen in de Nederlandse provincie Gelderland. Hij staat aan de Looimolenweg, ruim een kilometer buiten het centrum richting iets opzij van de weg naar Grave op de heuvelrand die hier uitzicht biedt over de Nijmeegse wijk de Wolfskuil. Het is een grote ronde stenen stellingmolen, gedekt met dakleer en met een vlucht van 25,60 m. De molen dateert van 1760 en was oorspronkelijk een beltmolen, die een oudere afgebrande standerdmolen elders in Nijmegen verving. Hij had de functie looiermolen. De eerste molenaar was Jan Broestershuysen, die huwde met de weduwe van Hendrik Hoogers senior, leerlooier, vader van de kunstenaar Hendrik Hoogers (1747-1814), die later de molen erfde en er tot aan zijn dood in 1814 als leerlooier werkzaam was. De molen is in 1916 opgehoogd en daarbij is het wiekensysteem aangepast. De molen veranderde in een meelbedrijf en werd verwaarloosd, totdat in 1933 tijdens de economische crisis de molen werd verbouwd en weer ging draaien. Tijdens die verbouwing werd op de belt een pakhuis gebouwd en daarboven een lage stelling aangebracht. De molenaar stierf in 1955 en toen kwam de molen stil te staan. In 1967 is de molen op de lijst van monumenten geplaatst. In 1974 is de molen opgekocht door de gemeente Nijmegen, die in 1978-1979 flinke restauratiewerkzaamheden liet verrichten, waarbij de nog aanwezige belt werd afgegraven. In 1981 brak er brand uit in de molen, die daardoor ernstige schade opliep. Het bovenste deel van de stenen romp is toen opnieuw opgemetseld en het binnenwerk weer anders gemaakt. In 1983 was de molen ook van deze schade hersteld. De molen wordt bediend door een professionele molenaar, die is aangesloten bij het Gilde van Ambachtelijke Korenmolenaars. De molen is te bezichtigen maandag tot en met zaterdag. Rijksmonument De Witte Molen is een rijksmonument en draagt nummer 31207. Externe links Homepage van De Witte Molen Video: bezoek aan de De Witte Molen Bronnen