NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Geervliet)

Die Onze-Lieve-Vrouwekerk (deutsch Liebfrauenkirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Geervliet in der Gemeinde Nissewaard in der Provinz Südholland. Wie die meisten mittelalterlichen Kirchen dieser Provinz ist sie ein Werk der Backsteingotik. Seit dem Jahr 1966 ist die Kirche als Rijksmonument eingestuft. Geschichte An einer Vorgängerkirche des heutigen spätgotischen Gotteshauses richtete Nicolaas van Putten 1307 ein Kollegiatstift ein. Er und seine Frau Aleidis van Strijen ruhen heute in einem marmornen Grabmal im Chor. Der in das Langhaus teilweise eingebaute Turm wurde in der ersten Hälfte, der einschiffige Langchor mit dreiseitigem Schluss in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts errichtet. 1515 wurde von einer großen Baufälligkeit berichtet. Danach erhielten das basilikale dreischiffige Langhaus und die Querhausarme ihre Gestalt. Nur der nördliche Langhausarm reicht über das Seitenschiff hinaus, der südliche Arm schließt an das Seitenschiff an, besitzt jedoch die Höhe des Mittelschiffes. Der Langchor und das nördliche Querschiff sind vom Gottesdienstraum abgetrennt, der gemäß reformierter Tradition auf die Predigtkanzel im Langhaus hin orientiert ist. Die Kirchengemeinde gehört zur 2004 geschaffenen Protestantse Kerk in Nederland und hat sich mit Nachbargemeinden zu dem Gemeindeverbund tweestromenland (Zweistromland) zusammengeschlossen. Orgel Die Orgel wurde 1874 von der Orgelbaufirma Bätz-Witte gebaut. Sie stand zunächst in der Geerteskerk in Utrecht und wurde 1931 in die Julianakerk in Utrecht versetzt. 1985 wurde das Instrument in Geervliet aufgestellt. Das Instrument hat 16 klingende Register. Der Subbass im Pedal ist eine Transmission aus dem Hauptwerk. Koppel: I/P Siehe auch Liste der Backsteinbauwerke der Gotik in den Niederlanden Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zuid-Holland, Zeist 1985. Weblinks Einzelnachweise
Oosterkerk (Hoorn)

Die Oosterkerk oder Antoniuskerk ist das Kirchengebäude einer strengreformierten (niederländisch: Gereformeerde Kerk) Gemeinde in der niederländischen Stadt Hoorn. Die Kirche ist seit dem Jahr 1965 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die Oosterkerk geht in ihrem Ursprung auf das Jahr 1450 zurück. Im 16. Jahrhundert wurde die Reformation eingeführt. 1616 wurde die Kirche stark umgebaut. Um 1960 wurde der Gottesdienstbetrieb an der Oosterkerk eingestellt. Sie wurde 1982 gründlich restauriert und wird von einer Stiftung unterhalten. Orgel Die Orgel wurde 1764 von dem Orgelbauer H.H. Bätz gebaut, und 1871 von dem Orgelbauer C.G.F. Witte neu errichtet. 1982 und 2009 wurde das Schleifladen-Instrument erweitert. Es hat heute 18 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Siehe auch Koppeln: II/I, I/P Liste von Orgelregistern, für die einzelnen Bezeichnungen Weblinks Website der Stiftung Oosterkerk Hoorn (niederländisch) Einzelnachweise
Oosterkerk, Hoorn

Oosterkerk (Eastern Church) or St. Anthony Church is a former Dutch Reformed Church in Hoorn, North Holland in the Netherlands. The church is a Rijksmonument and was designed in the Gothic style. The church's origins date back to 1450. The building that exists today was complete in 1616. Today, the church is a cultural center. History Oosterkerk was built in 1616. The church was originally Roman Catholic and was used primarily by fishermen and skippers. After the Reformation it became a Dutch Reformed Church. The church has stained glass windows, which underwent restorations in 1982. The church's organ was built in 1764 by Johann Heinrich Hartmann Bätz. It is the only organ he built in North Holland. The organ is located on the west wall of the church and replaced an older organ from the 15th- and 16th-centuries. Bätz's organ stopped working in 1869. A new organ was built in 1871. It worked until 1960. Around that time, the church was decommissioned by the Dutch Reformed Church. After decommissioning, the Oosterkerk Foundation took over management of the building. The organ was restored in 1982 by Vermeulen Alkmaar. References
Oosterplas ('s-Hertogenbosch)

De Oosterplas is een Nederlands meer in de Brabantse hoofdstad 's-Hertogenbosch. Het meer is gelegen in de wijk Aawijk Zuid in het stadsdeel Zuidoost. Het meer is in de jaren 60 gegraven als zandwinningslocatie. Het zand werd gebruikt om een gedeelte van Aawijk Zuid en Aawijk Noord te bouwen. Het gebied biedt diverse mogelijkheden tot recreatie. Sportverenigingen nabij de Oosterplas zijn onder andere een tennisvereniging en de hockeyvereniging Hockeyclub 's-Hertogenbosch. Het Sportpark Oosterplas ligt ingeklemd tussen het water en de Rijksweg 2. Vooral de hockeyvereniging heeft een tekort aan ruimte. Vanaf april 2007 wordt gekeken naar de mogelijkheid en wenselijkheid om een gedeelte van het meer te dempen, ten behoeve van de hockeyvereniging. Er liggen momenteel planstudies die voorzien in uitbreidingen naar zeven velden en een overdekte zittribune door middel van herinrichting. In 2009 is er een begin gemaakt met het renoveren van het recreatiegebied om de Oosterplas heen. Er is een nieuwe waterkant gemaakt, paden zijn vernieuwd, nieuwe paden zijn aangelegd, het strandgebied is gerenoveerd met nieuw zand en nieuwe omkleedruimtes. Het nieuwe strandpaviljoen biedt van mei tot en met september ruimte aan horeca en de toezichthouders van de gemeente (ma t/m vr) en Bossche Reddings Brigade (weekend). Er is een grote parkeerplaats aangelegd voor de bezoekers van de sportverenigingen en strandbezoekers. Zie ook Oppervlaktewater in 's-Hertogenbosch
Oosterparkbuurt

Die Oosterparkbuurt ist ein Wohnviertel im Stadtbezirk Amsterdam-Oost (Provinz Nordholland), das gegen Ende des 19. Jahrhunderts entstanden ist und im Jahr 2024 10.715 Einwohner zählte. Geschichte 1881 wurde mit der Ausweisung von Bauland im heutigen Stadtteil begonnen und ab 1886 der Oosterpark angelegt. Der Entwurf stammte vom Landschaftsarchitekten Leonard Anthony Springer (1855–1940). An der Grenze des Oosterparks befindet sich seit 1926 das Königliches Tropeninstitut (Koninklijke Instituut voor de Tropen), vormals „Koloniaal Instituut“ genannt. Das Oosterparkviertel ist in Oosterpark-West und Oosterpark-Oost aufgeteilt. Es ist ein multikulturell geprägtes Wohngebiet mit zwei Einkaufszentren in der Linnaeusstraat und dem Beukenplein, zwei Grundschulen sowie einem Gemeinschaftshaus für die Einwohner, einem Pflegeheim und zwei Spielplätzen. Die im Viertel liegenden Plätze Kastanjeplein, Eikenplein und Iepenplein wurden nach 2006 gründlich renoviert. Begrenzt wird das Viertel durch die Wibautstraat, die Mauritskade und die Linnaeusstraat sowie die Bahnstrecke Amsterdam – Utrecht. 1884 fuhr die erste „Pferdestraßenbahn“ (Paardentram) zum Oosterpark, 1903 kam die erste elektrische Amsterdamer Straßenbahn Linie 9 ins Viertel und 1906 wurde die zweite Verbindung des öffentlichen Personennahverkehrs mit der Linie 11 geschaffen. Diese wurde 1945 durch die Linie 3 ersetzt. Im Zuge einer Stadtsanierung in den 1970er Jahren wurden zahlreiche ältere Häuser abgebrochen und es entstanden Neubauten mit größeren Wohnungen. 2008 fand zum zehnten Mal das „Rode Loper-Festival“ mit Straßenmarkt, Performances, Musik und Tanz, Filmvorstellung und Aktivitäten für Kinder. Die Museen NiNsee, Uitvaartmuseum, Tropenmuseum und Persmuseum waren gratis zugänglich. Im Gemeinschaftshaus „'t Blijvertje“ wurden Musik und Poesie geboten und das „Historisch Adviesbureau 30-45“, welches sich auf historische Beratung und Information über die Jahre 1900 bis 1945 spezialisiert hat, veranstaltete eine nostalgische Ausstellung mit Musik, Menschen die historisch gekleidet waren. Eine Wohnung in der Oosterparkbuurt wurde im Stil von vor 1945 eingerichtet. Weiterführende Literatur Ton Heijdra, Stomweg gelukkig in Amsterdam-Oost. De geschiedenis van Dapperbuurt, „Oosterparkbuurt“, Weesperzijdestrook en Transvaalbuurt. Uitgeverij René de Milliano, Alkmaar 1996. ISBN 90-72810-16-3. Weblinks Informationen für die Bewohner des Viertels Oosterparkbuurt Online (niederländisch) Einzelnachweise
Oosterparkbuurt

The Oosterparkbuurt (Dutch pronunciation: [ˌoːstərˈpɑr(ə)kˌbyːrt]) is a neighbourhood of Amsterdam, Netherlands. The neighbourhood derives its name from the Oosterpark. Three of its main streets (the Eerste Oosterparkstraat, Tweede Oosterparkstraat and Derde Oosterparkstraat) were also named after the park. The neighbourhood was built late in the 19th century. Until World War II, it was home to many working-class Jews. During urban renewal operations of the 1970s and 1980s, many of the original 19th-century housing was demolished and replaced. Landmarks References
Rooms-katholieke begraafplaats Oudewater

De Rooms-Katholieke begraafplaats Oudewater is een begraafplaats aan de Waardsedijk in Oudewater. De begraafplaats is toegankelijk via een hoog gietijzeren hek. Na het betreden komt men op een lang en breed pad waarnaast beuken staan. Op de begraafplaats staat ook een kapel. Voor de begraafplaats staat een oorlogsmonument. Aan de andere kant van de weg bevindt zich de Hervormde begraafplaats. Afbeeldingen
Mississippihaven

De Mississippihaven is een zeehaven op de Rotterdamse Maasvlakte, aan het eind van het Beerkanaal. De Mississippihaven is gereed gekomen in 1973. Het belangrijkste bedrijf aan de Mississippihaven is het Europees Massagoed Overslagbedrijf, waar bulkcarriers geladen met ertsen en kolen met een diepgang tot 23 meter gelost kunnen worden. De Mississippihaven was door de Beerdam gescheiden van het Hartelkanaal. Deze dam is eind 1997 doorgestoken, waardoor de Mississippihaven en de Hartelhaven met elkaar verbonden zijn.
Standbeeld koningin Wilhelmina (Noordwijk aan Zee)

Een Standbeeld van koningin Wilhelmina staat op de boulevard van de Nederlandse badplaats Noordwijk aan Zee. Het bronzen standbeeld is gemaakt door de beeldhouwer Kees Verkade en staat op een stenen sokkel die in een bassin is geplaatst. Het beeld werd in 2000 door het jubilerende Hotels van Oranje geschonken aan de gemeente Noordwijk. Het monument werd in mei van dat jaar onthuld door Erik Hazelhoff Roelfzema, eertijds adjudant van de vorstin, die geassisteerd werd door Jos Mulder-Gemmeke, evenals Hazelhoff drager van de Militaire Willems-Orde. De tekst op het schild luidt: KONINGIN WILHELMINA - Zoals zij op 4 april 1940 in Noordwijk de gelegerde troepen inspecteerde. Onthuld op 7 mei 2000 door 'De Soldaat van Oranje' Mr Erik Hazelhoff Roelfzema. Aangeboden ter gelegenheid van het 15-jarige jubileum van de Hotels van Oranje. De beeldhouwer maakte voor de vervaardiging van dit beeld gebruik van een foto die van die inspectie op 4 april 1940 was gemaakt, vlak bij de plek waar het standbeeld nu staat.
Maarten van Rossumhuis

Het Maarten van Rossumhuis is een zestiende-eeuws huis in de Nederlandse stad Zaltbommel aan de Nonnenstraat. Het monumentale pand is omstreeks 1535 gebouwd in opdracht van de bekende Gelderse militair Maarten van Rossum. Het gebouw is uitbundig versierd met voor Nederland bijzonder renaissance-beeldhouwwerk. Door het uiterlijk met torentjes en kantelen wordt het ook wel een stadskasteel genoemd, wat terugkomt in Stadskasteel Zaltbommel, de naam die in 2008 gegeven werd aan het in het gebouw gevestigde museum (voorheen het Maarten van Rossumhuis). Geschiedenis In 1881 is het pand op initiatief van Victor de Stuers en de bekende architect Pierre Cuypers gered van sloop. Het Rijk kocht het bouwwerk aan en vestigde er het kantongerecht in. Na de aankoop volgde een uitgebreide restauratie onder leiding van Cuypers, die tot in 1884 duurde. In 1908 werden opnieuw werkzaamheden uitgevoerd en sinds die tijd staat het huis geheel vrij, met aan de achterzijde een tuin. Toen in de jaren dertig van de twintigste eeuw de indeling in kantongerechten veranderde, kwam het huis vrij en toonde de Oudheidkamer voor Zaltbommel, Bommelerwaard en Heerewaarden belangstelling. Met steun van de familie Philips kon het Maarten van Rossumhuis ingericht worden als museum. De oudheidkamer veranderde in 1954 van naam in Stichting Maarten van Rossummuseum. Bij gelegenheid van het 100-jarig bestaan van het museum werd een publicatie gewijd aan de naamgever van het huis, het huis zelf en het museum. Het gebouw, dat geldt als een van de vroege voorbeelden van de officiële Nederlandse monumentenzorg, was tot 2016 in bezit van de Staat en als zodanig in beheer bij de Rijksgebouwendienst. Het is op 15 januari 2016 samen met 28 andere monumenten overgedragen aan de Nationale Monumentenorganisatie. Externe link Ronald Stenvert e.a., Maarten van Rossumhuis in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 343
Vlinderstrik (natuurgebied)

Vlinderstrik is de naam van een ontwerp voor de herinrichting van 100 hectare veenpoldergebied tussen Rotterdam en Berkel en Rodenrijs, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Compensatie bieden voor ontwikkelingen elders in de Rijnmondregio in het kader van 'Mainport Rotterdam' is de voornaamste aanleiding voor het ontwikkelen ervan. Het plangebied wordt begrensd door velerlei infrastructurele werken aan de noordzijde van het Rotterdamse stedelijk gebied en heeft op een plattegrond de vorm van een vlinderstrik. De nieuwe bestemming van het gebied is natuur- en recreatie. De herinrichting wordt in 2017 opgeleverd. Daarna zal de Vereniging tot bescherming van natuurmonumenten het gebied gaan beheren. De Vlinderstrik bestaat uit de Berkelse Zuidpolder en een deel van de Rotterdamse Schiebroekse Polder en is oorspronkelijk een veenweidelandschap. Het gebied is steeds meer onder stedelijke invloed gekomen en wordt doorkruist door de HSL, Randstadrail (lijn E van de Rotterdamse metro), de N209 (straks de verlenging van de A16) en de N471. Het open karakter blijft na de onttrekking aan de agrarische bestemming gehandhaafd, maar de inrichting wordt afwisselender en kleinschaliger. Na totstandkoming van de Vlinderstrik is aan de noordrand van Rotterdam een aaneengesloten groengebied behouden gebleven dat verder bestaat uit de Polder Schieveen, Midden-Delfland, de Rottemeren en de Ackerdijkse Plassen. De gemeente Midden-Delfland is aangewezen als Bijzonder Provinciaal Landschap; dit gebied moet open worden gehouden en tegelijk recreatie vanuit het omringende stedelijk gebied faciliteren.
Tilburg (gemaal)

Het gemaal Tilburg is gelegen in het Wetsingermaar, waar deze de weg van Sauwerd naar Winsum kruist, in de gemeente Het Hogeland in de provincie Groningen. Het gemaal en de naastgelegen (kano)schutsluis zijn gebouwd in 2002 om de relatieve waterspiegelstijging als gevolg van de bodemdaling door de winning van aardgas te compenseren. De maximale maalcapaciteit bedraagt 90 m³ per minuut. Het gemaal werd ontworpen door Olga Architecten. Bij de aanlegwerkzaamheden voor het gemaal werd in oktober 2000 een neolithische nederzetting aangetroffen uit de trechterbekercultuur, waarbij resten van een trechterbekerrand en bewerkte vuurstenen (waaronder een pijlpunt) werden gevonden. De nederzetting is met C14-datering (houtskool in de wand) geplaatst op 3400 v.Chr. (en daarmee op de grens met de Swifterbantcultuur) en ligt op 2,5 meter onder maaiveld op een keileemlaag. Aan de overkant van de weg ligt de toegangsweg naar het voormalige zijlhuis (Provincialeweg 38, nu boerderij) van de vroegere Wetsingerzijl, dat aan het westelijk uiteinde lag van de Wetsingermaar. De zijl verloor in 1636 haar functie verloor toen het Garnwerder rak (Kromme Raecken) werd afgesloten van het Reitdiep (het deel dat nu het Oude Diepje wordt genoemd). Voor die tijd werd het gebied rond Wetsinge en Sauwerd afgewaterd naar het Reitdiep via de Oude Ae en de noordelijke tak van de Wetsinger Maar. De Wetsinger Maar en het Oude Diepje zijn op dit punt nog steeds met elkaar verbonden. Achter het zijlhuis werd later een boerderij gebouwd. Naam Het gemaal is genoemd naar de vlakbij gelegen, inmiddels afgebroken boerderij. De naam is samengesteld uit: til, de boerderij stond aan een (voormalige) til (= brug) en uit: burg als verwijzing naar borg. De naam zou ook gekozen kunnen zijn vanwege de gelijkenis van het Noord-Brabantse Tilburg. De boerderij is als gevolg van de bodemdaling en de daarbij gepaard gaande aardbevingen afgebroken. Op de locatie staat nu een vrijstaand huis.
Otterlose Zand

Het Otterlose Zand, of Otterlosche Zand, is een stuifzandgebied in het Nederlandse Nationaal Park De Hoge Veluwe. Het heeft een oppervlakte van 3 km². Op deze zandvlakte staat het Monument Christiaan de Wet. Door de aanleg van een zogenaamde corridor in het Otterlose Bos — De Plijmen — wordt het Otterlose Zand verbonden met de zuidelijker gelegen natuurgebieden 't Rieselo, het Oud-Reemsterzand en De Pollen. Het Otterlose zand wordt anno 2022 ernstig bedreigd door de stikstofcrisis: het zand wordt overwoekerd door grove dennen en ongewenst mos. Om die reden is de De Wetstraat, die dwars door het natuurgebied loopt, afgesloten voor gemotoriseerd verkeer. Afbeeldingen
Stefanuskerk (Beilen)

De Stefanuskerk is een gotisch kerkgebouw van de protestantse gemeenschap in Beilen. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De kerk werd voor 1139 gesticht als rooms-katholieke kerk en was gewijd aan de martelaar Stefanus. Het huidige kerkgebouw stamt uit de 14e, 15e eeuw of 16e eeuw. Peter Karstkarel dateert de bouw van schip, toren en koor op rond 1500. Volgens Stenvert et al. zou de kerk al eerder zijn gebouwd, namelijk eind 14e eeuw en het koor begin 15e eeuw. De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed spreekt van een gebouw uit de 16e eeuw met een toren uit de 15e eeuw. Het was destijds de belangrijkste kerk van het dingspel Middenveld en het gebouw deed ook dienst als kerkelijke rechtbank. De gotische eenbeukige kerk heeft een eenvoudig schip van drie traveeën met spitsboogvensters en een driezijdig koor. Het koor is wat smaller en hoger dan het schip. De vensters in het koor zijn wat hoger dan de vensters in het schip. Onder de nisjes in het koor bevindt zich een zogenaamde sacramentsnis. De toren is waarschijnlijk gebouwd door Johan die Werckmeyster uit Ruinen, die meer kerktorens in Drenthe zou hebben gebouwd. In 1607 was er een brand in de kerk waarbij alleen de muren gespaard bleven. Het huidige tongewelf dateert van na de brand. In de jaren 1937-1938 werd de kerk gerestaureerd onder leiding van architect Jans Boelens. In 1937 werd ook het torenuurwerk geplaatst, evenals de wijzerplaten aan de buitenkant van de toren. In 1990 werd de kerk opnieuw gerestaureerd, nu onder leiding van de architect S. Deinum. Tijdens deze restauratie werd ook weer een tweede kleine luidklok geplaatst. De originele was in de Tweede Wereldoorlog door de Duitse bezetters weggehaald en gebruikt om munitie te maken. Orgel Het eenklaviers-kerkorgel werd omstreeks 1829 vervaardigd door orgelbouwer Johannes Wilhelmus Timpe en stond oorspronkelijk in de Broerkerk te Groningen. Het werd in 1840 in de Stefanuskerk geplaatst door B. Kerkhoff, die daarbij de orgelkas uitbreidde. In 1862-1863 verbouwde Petrus van Oeckelen het orgel zeer grondig: hij vernieuwde onder meer al het pijpwerk. In 1967 restaureerde de firma Flentrop het instrument.
Scheltema Leiden

Scheltema Leiden is een cultureel centrum in de Nederlandse stad Leiden, gevestigd in een voormalige dekenfabriek op de hoek van de Marktsteeg en de Oude Singel. In het gebouw worden onder meer voorstellingen, concerten, lezingen, congressen en tentoonstellingen georganiseerd. Het gebouw bevat onder andere een theaterzaal, atelierruimte, expositieruimten, een café en een restaurant. Het is de vaste locatie van muziektheaterensemble De Veenfabriek en het theatergezelschap Domino. Geschiedenis dekenfabriek De N.V. Fabriek van Wollen Dekens v/h J. Scheltema Jzn. was een textielfabriek die bestaan heeft van 1817-1958 en wollen dekens produceerde. Ten tijde van de oprichting bestonden er in Leiden ongeveer 20 van dergelijke bedrijven. De fabriek is opgericht op 12 juni 1817 door Jacobus Scheltema Jzn. aan de Oude Singel 56 te Leiden. Aangevangen werd met handspinmolens en houten weefgetouwen, terwijl later de mechanisatie haar intrede deed, hoewel het vollen nog altijd op de klassieke wijze plaatsvond, waarbij volaarde werd toegepast. Zowel sociaal als qua productkwaliteit stond het bedrijf goed aangeschreven en won het bedrijf diverse prijzen, maar toen de industriële revolutie op gang kwam raakte de firma achterop. Het bedrijf werd daarop in 1893 overgenomen door Cornelis Wassenaar, die het mechaniseerde en het gebouw met fraaie gevel liet plaatsen dat ook nu nog bestaat. Merken als Elegant en Scheltema werden ook buiten Nederland verkocht, tot in Amerika toe. Toch ging het bedrijf al in 1958 failliet door uitblijvende orders, nog ver voordat de textielcrisis in Nederland uitbrak. Hierna is het gebouw slechts ten dele in gebruik geweest totdat het onder leiding van Reinier Verbeek werd gerenoveerd en in 2006 volledig ter beschikking kwam als cultureel centrum. Externe link Website Scheltema Leiden
Koornbeurs (Delft)

De Koornbeurs is een rijksmonument in het centrum van Delft, gelegen op de hoek van de Cameretten en de Voldersgracht. Sinds 1945 is het gebouw in gebruik als sociëteit van OJV de Koornbeurs (vroeger S.S.R. Delft). Geschiedenis De kelder werd gebouwd tussen 1295 en 1413. Boven op de kelder werd een houten hal geplaatst. De kelder werd gebruikt als opslagplaats voor vlees, dat vervolgens werd verhandeld in de hal. De houten hal ging in vlammen op in de stadsbrand van 1536. In 1650 werd er een stenen hal op de kelder gebouwd. Halverwege de 19e eeuw waren de hygiënische omstandigheden sterk verbeterd, waardoor het mogelijk werd om het vlees bij een slager te kopen. De vleeshal verloor haar functie. In 1871 nam de "Koornbeurs" haar intrek in de vleeshal. Zo kwam de vleeshal aan een nieuwe naam. Tot het begin van de 20e eeuw had het gebouw deze functie. In de jaren erna deed het gebouw nog dienst als champignonkwekerij en als veilingplaats voor eieren en paardenmest. In 1939 werd de kelder ingericht als commandocentrum voor de Delftse luchtbescherming. De gas- en bomdeuren werden geplaatst, die nog steeds de entree van de kelder vormen. In 1940 namen de Duitsers de kelder in beslag. De SSRD had na afloop van de oorlog geen eigen sociëteit meer en nam haar intrek in de kelder. Deze werd gebruikt als sociëteitszaal, als mensa, en er werd een bar geplaatst. De vereniging groeide sterk, zodat de kelder te klein werd. In 1954 werd een nieuwe huurovereenkomst gesloten met de gemeente over het gebruik van het hele pand. In de jaren erna vonden enkele interne verbouwingen plaats. Zo werden er enkele trappen geplaatst, zodat vanuit de kelder de eetzaal bereikt kon worden. Eind jaren 80 was de gemeente voornemens om een slagerijmuseum in het pand te vestigen. Dankzij een intensieve lobby van de StuK (Stuurgroep Koornbeursbehoud) bleef het gebouw behouden voor de vereniging. Vanaf de jaren 90 werd onderhandeld over de koop van het gebouw, met als conclusie dat Stichting Onderhoud de Koornbeurs (StOK) in 2004 het gebouw kocht van de gemeente en het verhuurde aan de vereniging. In 2005 werd gestart met een uitgebreide restauratie van de gevel en het dak. De gevel aan de kant van de visbanken werd helemaal opnieuw gevoegd. Het zandsteen van de voorgevel werd gereinigd; waar nodig werd nieuw zandsteen aangebracht. De karakteristieke dierkoppen op de voorgevel werden voorzien van nieuwe echte hoorns. In november 2005 was de restauratie officieel klaar. Externe link OJV de Koornbeurs Informatie over rijksmonumentnummer 12190