NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Euroborg

O Hitachi Capital Mobility Stadion, ou Hitachi Stadion, é o estádio do clube de futebol FC Groningen, com capacidade para 22.550 assentos e localizado ao sudeste de Groningen. O local do estádio contém um cassino, cinema, escola, supermercado e uma academia. O estádio teve várias mudanças de nome; na abertura em 2006, o estádio foi chamado de Euroborg, mas em 2016 o nome foi alterado para estádio NoordLease. Devido a uma fusão de empresas, o nome foi alterado para Hitachi Capital Mobility Stadion em 2018. É fácil chegar ao Euroborg de transporte público, já que ele está ao lado da Groningen Europapark, estação ferroviária localizada a 200 metros do estádio, é servida a cada hora por vários trens (saindo e indo para Groningen Central) e ônibus. Referências
Еуроборг

Еуроборг (нид. Euroborg) — стадион футбольного клуба «Гронинген» вместимостью 20 000 зрителей, расположен на юго-востоке Гронингена. В стадионе также размещаются казино, кинотеатр, школа, супермаркет и фитнес-центр. В конце 2007 года была открыта временная, а в 2013 году и постоянная железнодорожная станция возле стадиона — Гронинген-Европапарк. Трибуны стадиона полностью окрашены в клубные цвета: зелёный и белый. Гостевой сектор насчитывает 1000 мест. В настоящее время есть планы по расширению стадиона до 30 000—40 000 мест. Примечания Ссылки Официальный сайт стадиона
Еуроборг

«Еуроборг» або «НордЛіз» (нід. Euroborg, NoordLease Stadion) — багатофункціональний стадіон у Гронінгені, Нідерланди, домашня арена ФК «Гронінген». Стадіон побудований у 2005 році, відкритий 2006 року. У споруді арени розміщені казино, школа, супермаркет та фітнес-центр. У 2007 році поблизу стадіону була побудована тимчасова залізнична станція, яка у 2013 році стала постійною та повноцінно діючою. Стадіон має прізвиська «Де Ґрьоен Хелл» (Зелене пекло) та «Де Ґрьоен Катедрал» (Зелений собор). З 2016 року арена отримала ім'я «НордЛіз», що пов'язане зі спонсорською угодою, укладеною з однойменною компанією. Планується розширення арени до місткості 30-40 тисяч місць. Стадіон приймав матчі у рамках Чемпіонату Європи з футболу U21 в 2007 році. Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 24 лютого 2017 у Wayback Machine.] (нід.) Про стадіон на офіційному сайті ФК «Гронінген» [Архівовано 6 лютого 2017 у Wayback Machine.] (нід.) Euroborg на footballtripper.com [Архівовано 4 травня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) Noordlease Stadion на stadiumguide.com [Архівовано 26 червня 2017 у Wayback Machine.] (англ.)
Le Tour des Jardins

Le Tour des Jardins is een rondrit in oldtimers in het Nederlandse familiepretpark Walibi Holland in Biddinghuizen. Algemeen Le Tour des Jardins is gebouwd in 2000 door Chance Rides in opdracht van Six Flags. De attractie is gelegen in het themagebied Main Street. Vroeger kon er in elk wagentje gestuurd en getoeterd worden. Tegenwoordig kan dit niet meer.
Legerplaats Harskamp

De Legerplaats Harskamp/Generaal Winkelman Kazerne, kortweg De Harskamp, gelegen nabij het Gelderse dorp Harskamp, is een militair complex van de Nederlandse krijgsmacht. Het terrein huisvest onder meer de Infanterieschool en het Infanterie Schietkamp (ISK). De legerplaats werd als militair oefenterrein op 1 september 1899 in gebruik genomen voor schietoefeningen met de net geïntroduceerde M95 Steyr-Mannlicher-geweren. Eind oktober 1918 ontstonden op de legerplaats de Harskamprellen tegen de slechte economische omstandigheden. Dat vormde de inleiding tot een poging tot revolutie in Nederland die als de Vergissing van Troelstra de geschiedenis in zou gaan. Op het terrein bevindt zich een oefendorp (Oostdorp), waar gevechten in bebouwd gebied kunnen worden geoefend. Het luchtruim boven het schietkamp is aangewezen als vliegbeperkingsgebied met de codenaam EHR 9. Dit is een vijfhoekig gebied met een diameter van ongeveer 7 km dat reikt tot een hoogte van 5600 voet (1707 m). Bij activiteiten binnen het gebied is vliegverkeer beneden deze hoogte niet toegestaan. Tot 2007 was Generaal Winkelman Kazerne de naam van de kazerne aan de Elspeterweg te Nunspeet. In dat jaar werd deze legerplaats overgedragen aan Staatsbosbeheer die het in de jaren erna weer tot bosgebied heeft gemaakt. Vrijwel alle gebouwen op het terrein werden in de periode 2004-2007 gesloopt. Het standbeeld van generaal Winkelman is verhuisd en staat nu bij de omgedoopte kazerne op de Harskamp. Nabij de Stakenberg is een informatiepaneel geplaatst over de oude legerplaats, waarvan nu alleen nog het PMT-gebouw en enkele woonhuizen staan. Het terrein van Legerplaats Harskamp functioneert ook als natuurgebied en is buiten oefentijden beperkt opengesteld voor wandelaars en fietsers. Museumpark Harskamp Tot 1 september 2014 waren de historische gebouwen van Infanterie Schietkamp als gebruik als museumpark Harskamp. Er waren een aantal militaire musea gevestigd: het Infanteriemuseum, het Infanterie Schietkamp Museum en de Museum Korps Nationale Reserve van de Korps Nationale Reserve. Ook het Decauville Spoorweg Museum had hier een plaats gevonden. De musea zijn gesloten in verband met bezuinigingen bij defensie en het ontstaan van het Nationaal Militair Museum in Soesterberg. Trivia Voor het muziekprogramma AVRO's Toppop werd op Schietkamp De Harskamp begin 1983 een videoclip opgenomen voor het nummer 99 Luftballons van de Duitse band Nena. Deze clip werd door de groep overgenomen voor wereldwijde promotie.
Leonarduskerk (Leiden)

De Leonarduskerk is een voormalige rooms-katholieke kerk aan de Haagweg 13A, in de Nederlandse stad Leiden. De kerk is ontworpen door de architecten Leo en Jan van der Laan. Sinds 2009 is het gebouw in gebruik als kantoor. Ontstaan en bouw De Leonarduskerk is ontstaan als hulpkerk van de Hartebrugkerk in Leiden. In 1923 kocht mevrouw A.C.M. Schräder-Gründemann de nabijgelegen Villa Rozenhof en schonk die aan de franciscaanse communiteit in Leiden. Het naburige terrein werd bestemd voor een te bouwen kerk. Bouwpastoor Helling werd in 1925 vervangen door pater Constantinus Castelijn. De opdracht voor de bouw van de kerk werd gegeven aan de Leidse architecten Jan en Leo van der Laan. Aannemer was Venhoven & Emers uit Heemstede. Zes maanden na de eerstesteenlegging werd de Leonarduskerk op Eerste Paasdag 4 april 1926 in gebruik genomen. In 1934 werd de kerk een zelfstandige parochie. Opzet en bijzonderheden De kerk werd opgedragen aan de franciscaanse opwekkingsprediker Leonardo de Portu Mauritio (1676-1751). In 1931 werd de Leonarduskerk verfraaid met een religieuze schildering van de franciscaanse kunstschilder Humbert Randag. Achter het hoofdaltaar schilderde hij het Lam Gods met links Franciscus van Assisi, Paschalis Baylon en Nicolaas Pieck en rechts de Heilige Clara, Agnes en Angela van Mericia. In 1965 verdwenen de schilderingen achter een schrootjeswand. In 2004, na de overdracht aan de gemeente Leiden, werden de schrootjes verwijderd en kwamen de beschadigde schilderingen van Randag tevoorschijn. Vervolgens werden ze overgesausd. In 2016/2017 werd het gebouw verder aangepast waarbij een deel van de oorspronkelijke buitenmuren doorbroken werd voor glas. Hierbij werd de gehele achterwand met schildering verwijderd om ruimte te maken voor een aanbouw. Sluiting kerk De kerk is eerst samen met andere Leidse kerken opgegaan in de Lam Godsparochie. In november 2003 vond de laatste viering in de Leonarduskerk plaats. De kerk werd in 2004 aan de Gemeente Leiden verkocht. Een Wassenaarse projectontwikkelaar kocht de kerk en heeft deze verbouwd tot bedrijfsruimte. Sinds 2009 wordt het pand verhuurd als kantoor. Van het interieur zijn diverse onderdelen (Antoniusbeeld, altaar en doopvont) naar andere Leidse kerken gegaan. De kruiswegstaties van Lode Sengers en een deel van de banken zijn overgegaan naar de St.Jozefparochie in Prijedor in Bosnië-Herzegovina; een ander deel van de banken ging naar een kerk in Letland. Enkele afbeeldingen Bronnen Henk Buis: Gedenkboek Leonarduskerk Leiden 1925-2003. Leiden, 2010. Geen ISBN Parochie Lam Gods in Leiden Externe links Reliwiki over de Leonarduskerk Parochie Lam Gods in Leiden
Sint-Michaelkerk (Zuidschermer)

De Sint-Michaëlkerk is een voormalig rooms-katholiek kerkgebouw in Zuidschermer, gemeente Alkmaar. Deze kerk werd op 18 maart 1931 in gebruik genomen. Op 29 september 2024 is de kerk aan de eredienst onttrokken. Bouwstijl De kerk is gebouwd naar een ontwerp van Johannes Joseph Honekamp (Q111500396). Het betreft een driebeukige basilicale kerk in expressionistische stijl. Het koor is aan drie zijden is gesloten. Het gebouw heeft lage transeptarmen en een uitgebouwd ingangsportaal. Opvallend kenmerk in het landschap is de hoge spitse toren. Toekomst De kerk is niet meer in gebruik. Ook is het onzeker wat de toekomstige bestemming zal worden. De kerk is een gemeentelijk monument. (0361/WN960)
Linnermolen (watermolen)

De Linnermolen is een voormalige watermolen te Linne in de gemeente Maasgouw in de Nederlandse provincie Limburg. De molen lag ten zuidwesten van Linne op de Vlootbeek. Op deze beek lag stroomopwaarts de Watermolen tussen Montfort en St. Joost. Ten zuidoosten van de molen staat de Mariakapel en ten oosten van de watermolen staat staat de gelijknamige windmolen met de naam Linnermolen. Geschiedenis Ergens rond of voor 1833 werd de watermolen gebouwd. Het was een middenslagmolen. In 1870 of 1874 werden de stuwrechten van de Linnermolen verkocht aan het pas opgerichte waterschap De Vlootbeek als gevolg van overstromingen in de plaatsen Posterholt, Montfort en Maasbracht door het opstuwen van het water bij de Linnermolen. In 1882 werden de waterkerende werken en de sluis voor het molenrad geruimd door het waterschap. Zie ook Lijst van voormalige watergedreven molens in Limburg
Vredeskerkje (Bergen aan Zee)

Het Vredeskerkje in Bergen aan Zee is in 1918 gesticht door Marie Amalie Dorothea Völter. Zij leverde, samen met haar echtgenoot Jacob van Reenen, een belangrijke bijdrage aan de ontwikkeling van het Noord-Hollandse Bergen en Bergen aan Zee als badplaats en verblijfplaats voor kunstenaars. Het echtpaar Van Reenen vond dat Bergen aan Zee niet alleen een toeristenplaats moest zijn, maar alle voorzieningen voor wonen en leven moest hebben. Zo zorgden zij ook dat er een school gesticht werd. De kerk moest er voor iedereen zijn en werd daarom niet verbonden met een bepaalde geloofsrichting. Ontwerp en bouw Het rietgedekte kerkje is ontworpen door de Bergense architecten P. Elders en Hendrik Louis baron Taets van Amerongen, de schoonzoon van het echtpaar. De vensters zijn rondboogramen met roedeverdeling, waarvan er zes gebrandschilderd zijn: twee in elke zijgevel en twee aan weerszijden van de preekstoel. Ze zijn in art-decostijl ontworpen door G.F. la Croix en gerealiseerd door de Bergense glazenier Willem Bogtman. Op de drie zijden van de preekstoel, symbool van Völters vredeswens, bevinden zich reliëfs die naar ontwerp van Taets van Amerongen zijn gemaakt door Sydney Ward, Lotte Benter, Eduard Jacobs en Albert Termote. Ingebruikname Het kerkje werd met honderd genodigden in gebruik genomen op zondag 28 juli 1918, precies vier jaar na het begin van de Eerste Wereldoorlog. De dienst werd geleid door de hervormde predikanten F.W.J. v.d. Kieboom uit Bergen en H.W. Croutzberg uit IJmuiden. Een krantenverslag suggereert dat de eerstgenoemde de aanduiding vredeskerkje geijkt heeft.
Loobergen

Loobergen is een hallenhuisboerderij aan de noordwestelijke rand van de Nederlandse stad Arnhem. Het maakt deel uit van het landgoed Mariëndaal. De boerderij, vermoedelijk uit 1858, is gebouwd op een heuvelrug en bestaat uit een woning, meerdere stalgebouwen en een bakhuis. De woning heeft een zadeldak en boven de middelste van de zesruits schuiframen is er een gevelsteen met de naam Loobergen. Samen met de aangebouwde schuur heeft het gebouw een U-plattegrond. De boerderij is door het Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed aangewezen als rijksmonument. Daarnaast is het bakhuis samen met de waterpomp apart aangewezen als rijksmonument.
Europäisches Weltraumforschungs- und Technologiezentrum

Das Europäische Weltraumforschungs- und Technologiezentrum (englisch European Space Research and Technology Centre, kurz ESTEC) ist Teil der Europäischen Weltraumorganisation (ESA) mit Sitz in Noordwijk, Niederlande. ESTEC ist der größte Standort der ESA. Insgesamt gibt es über 35 verschiedene Labore und Einrichtungen. Hier findet ein Großteil der technischen Planung und der Koordination mit der Industrie für die Missionen statt. Im ESTEC werden auch die Satelliten auf ihre Tauglichkeit für Weltraumbedingungen getestet. Dazu gehören u. a. Vibrations- und Schocktests, Thermal-/Vakuum-Tests und Weltraumsimulation sowie Tests für Elektromagnetische Verträglichkeit (EMV). Des Weiteren sind auch Labore für die Materialprüfung in der ESTEC untergebracht. Hier werden u. a. die in Satelliten verbauten Kunststoffe und Metalle mit verschiedenen Outgassingtests (zum Beispiel Micro-VCM, TGA) auf ihre Weltraumtauglichkeit getestet. Für tribologische Aspekte und zur Untersuchung von Schmierstoffen besteht ein eigenes Labor, das European Space Tribology Laboratory (ESTL). Auf dem Gelände befindet sich auch die Space Expo Noordwijk. Auch das Advanced Concepts Team (ACT), eine multidisziplinäre Forschungseinrichtung, die sich mit fortgeschrittenen und zukünftigen Technologien, Strategien und Themen befasst, ist am ESTEC eingerichtet. Die Gründung erfolgte 1968. Leiter der Einrichtung ist Dietmar Pilz. Literatur Marius Le Fèvre: L’Espace, du rêve à la réalité: Un grand bond pour l’Europe spatiale. Éditions Édite, Paris 2010, ISBN 978-2-846-08301-0 Weblinks ESA: ESTEC (englisch) Raumfahrt-Testzentrum (englisch) Homepage des ESTL (englisch) Einzelnachweise
Centre européen de recherche et de technologie spatiales

Le Centre européen de recherche et de technologie spatiales (en anglais : European Space Research and Technology Centre ou ESTEC) est le centre technique de l'Agence spatiale européenne situé à Noordwijk, aux Pays-Bas. Créé en 1968, l'ESTEC a fêté ses 50 ans en 2018. Description Environ 2 500 techniciens, ingénieurs et chercheurs travaillent aux développements des techniques spatiales et à la conception d'engins spatiaux. L'ESTEC dispose d'importantes installations pour vérifier le bon fonctionnement avant lancement des engins spatiaux : HYDRA : une table vibrante hydraulique ; CEM : la chambre d'essai de compatibilité électromagnétique ; LSS : le grand simulateur spatial. Ces systèmes ont pour but d'effectuer des essais de qualifications thermique, mécanique et acoustique. Par exemple, le Véhicule de transfert automatique (ATV) y a effectué ses premiers essais sur HYDRA en 2003 et le premier satellite météorologique européen en orbite polaire (MetOp-2) a subi une série de tests dans le LSS en novembre 2003. Notes et références Voir aussi Bibliographie Rapport annuel 2003 de l'ESA. A History of the European Space Agency, 1958 – 1987 (SP-1235), ESA, avril 2000, 459 p. Articles connexes Agence spatiale européenne Recherche technique Liens externes (en) Site officiel (en) « ESTEC: European Space Research and Technology Centre », sur esa.int, 19 février 2016 (consulté le 1er décembre 2016). (en) « European Space Research and Technology Centre (ESTEC) », sur esa.int, 1er février 2011 (consulté le 1er décembre 2016). Space Expo, le centre d'accueil officiel de l'ESA ESTEC European Test Services BV Portail de l’astronautique Portail de l’Europe Portail des Pays-Bas
Centro europeo per la ricerca e la tecnologia spaziale

Il Centro europeo per la ricerca e la tecnologia spaziale (ESTEC, dall'inglese European Space Research and Technology Centre) è il principale centro di ricerca e sviluppo dell'Agenzia Spaziale Europea per i veicoli spaziali e per la tecnologia spaziale in genere. È situato a Noordwijk nel Sud dell'Olanda, nei Paesi Bassi. Ruolo dell'ESTEC nell'ambito dell'ESA L'ESTEC, vero centro nevralgico delle attività dell'ESA, è responsabile per la preparazione tecnica e la gestione dei progetti spaziali dell'Agenzia, il cui sviluppo è affidato all'industria spaziale europea. Il centro, presso cui lavorano 2500 persone tra ingegneri, scienziati e tecnici, fornisce supporto tecnico ai satelliti automatici dell'Agenzia e alle attività legate ai progetti di volo abitato, oltre che all'industria spaziale europea, grazie ai suoi impianti e laboratori e ad una manodopera specializzata in tutte le più importanti discipline tecniche spaziali. L'ESTEC ospita inoltre il Dipartimento ESA delle scienze dello spazio che rappresenta l'indispensabile legame tra l'Agenzia e gli scienziati "esterni", i cui strumenti ed esperimenti sono installati a bordo dei satelliti e delle sonde dell'ESA. L'ESTEC si occupa anche della definizione dei programmi dei futuri satelliti scientifici o applicativi e dello sviluppo delle nuove tecnologie necessarie alla loro realizzazione. In particolare, esso si occupa direttamente del concepimento e della prima fase di sviluppo delle varie missioni, mentre l'ulteriore sviluppo e la costruzione dei satelliti viene dato in appalto ad aziende provenienti da paesi membri dell'ESA. Il centro dispone inoltre di impianti completi di collaudo e simulazione ambientale fra i più grandi ed efficienti del mondo, che permettono di "testare" i componenti dei più importanti veicoli spaziali, inclusi vettori del calibro di Ariane 4 e Ariane 5. Tra le infrastrutture è degna di nota la Large Space Simulator (LSS), una area di test isolata acusticamente ed elettromagneticamente dotata di un piano a più assi di oscillazione; quasi tutti i satelliti e le apparecchiature ESA sono verificate in questo centro prima del loro lancio, infatti i test finali, necessari per comprendere il comportamento dei satelliti in un ambiente verosimile a quello spaziale, vengono generalmente eseguiti proprio in questo simulatore interno all'ESTEC. ESTEC è anche sede di numerose conferenze riguardanti i risultati ottenuti dalle missioni spaziali e, in generale, le tecnologie avanzate in ambito spaziale. Voci correlate Agenzia Spaziale Europea Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su European Space Research and Technology Centre Collegamenti esterni (EN) Sito web ESTEC, su esa.int.
European Space Research and Technology Centre

Het European Space Research and Technology Centre (ESTEC) is het technische en administratieve "hart" van de Europese Ruimtevaartorganisatie (ESA). ESTEC bevindt zich in de Nederlandse gemeente Noordwijk, hoewel het enkele kilometers van het dorp af ligt en pal tegen Katwijk aan. Vrijwel alle ruimtevaartprojecten van ESA worden hier bedacht en begeleid tijdens hun verschillende ontwikkelingsfases. Het is het grootste ruimtevaarttechnologiecentrum van Europa. Werkzaamheden ESA bouwt niet zelf satellieten, maar definieert onderzoeksdoelen en maakt een pakket van eisen waaraan de satelliet en zijn onderzoeksinstrumenten moeten voldoen. Vervolgens wordt de opdracht tot ontwikkeling en bouw uitbesteed aan de industrieën van de landen die lid zijn van ESA. Het management van alle ESA-projecten (behalve raketontwikkeling) gebeurt ook vanuit ESTEC. Teams van specialisten werken er aan wetenschappelijke missies, bemande ruimtevaart, telecommunicatie- en navigatiemissies en aardobservatiesatellieten. Testcentrum Om te allen tijde te kunnen controleren of satellieten en hun instrumenten aan de gestelde eisen voldoen, heeft ESA binnen ESTEC een uitgebreid testcentrum. In simulatoren van verschillende grootte (de grootste, de "Large Space Simulator", heeft een inhoud van 2300 m3) kunnen de omstandigheden die in de ruimte heersen, zoals vacuüm, temperatuur en zonnestraling, nagebootst worden. Ook de extreme omstandigheden waaraan een satelliet wordt blootgesteld tijdens de lancering (vibraties en extreem lawaai), kunnen worden gesimuleerd. Omdat een satelliet wanneer hij eenmaal is gelanceerd vrijwel nooit gerepareerd kan worden, zijn de testen die uitgevoerd worden intensief en langdurig. Testcampagnes duren vaak maanden, totdat ESA ervan overtuigd is dat het risico van falen minimaal is. Ruimtevaarteducatie ESTEC huisvest ook de afdeling ESA-educatie, die zich bezighoudt met ruimtevaarteducatie op Europees niveau. Deze afdeling is tevens het hoofdkwartier van de ESERO's. ESERO is een initiatief van ESA-educatie, en bestaat (vanaf januari 2016) in Nederland, België, UK, Ierland, Scandinavië, Polen, Roemenië, Tsjechië, Portugal en Oostenrijk. De afkorting staat voor European Space Education Resource Office. Deze diensten promoten en organiseren ruimtevaarteducatie op maat van het nationale of regionale onderwijs in opdracht van ESA. Video Zie ook Space Expo
European Space Research and Technology Centre

European Space Research and Technology Centre (ESTEC) to ośrodek Europejskiej Agencji Kosmicznej położony w Noordwijk w Holandii założony w roku 1968. W ESTEC prowadzone są główne prace nad projektowaniem nowych misji kosmicznych, testowaniem technologii kosmicznych oraz testowaniem gotowych satelitów i ich komponentów. W ESTEC pracuje ok. 2500 inżynierów, techników oraz naukowców. Przy ESTEC funkcjonuje Space Expo – stała wystawa dotycząca eksploracji kosmosu. Zadania Opracowywanie misji kosmicznych ESA i zarządzanie nimi Zapewnienie wszystkich kompetencji menedżerskich i technicznych oraz urządzeń potrzebnych do inicjowania i zarządzania rozwojem systemów kosmicznych i niezbędnych technologii. Prowadzenie centrum testów środowiskowych dla obiektów kosmicznych, wraz z pomocniczymi laboratoriami inżynierskimi specjalizującymi się w inżynierii systemowej, w poszczególnych komponentach, w inżynierii materiałowej, oraz pracą w ramach sieci innych ośrodków i laboratoriów. Wspieranie europejskiego przemysłu kosmicznego i ścisła współpraca z innymi organizacjami, takimi jak uniwersytety, instytuty badawcze i agencje krajowe z państw członkowskich ESA, a także współpraca z agencjami kosmicznymi na całym świecie. Historia ESTEC został utworzony w roku 1968 i był głównym ośrodkiem Europejskiej Organizacji Badań Kosmicznych. Do zadań ESTEC od początku istnienia należało projektowanie oraz testowanie satelitów, ich ładunków użytecznych, integracja urządzeń badawczych na satelitach, przygotowania do ich wyniesienia w kosmos. W latach 70. rozwój infrastruktury testowej ESTEC pozwolił na testowanie elementów rakiety nośnej Ariane-1 oraz na rozwijanie coraz większych satelitów - takich jak pierwsze satelity geostacjonarne ESA - Meteosat, ORS oraz IUE służące odpowiednio do celów meteorologicznych, telekomunikacyjnych oraz do obserwacji astronomicznych. W latach 80. w ESTEC testowano m.in. elementy teleskopu Hubble'a, satelitę Hipparcos czy satelitę ExoSat. Rozbudowano infrastrukturę badawczą – m.in. instalację ciekłego azotu do symulatora przestrzeni kosmicznej. W latach 90. w ESTEC testowano m.in. moduł Columbus Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, owiewkę rakiety Ariane 4, satelity ERS-2, Envisat, Artemis, XMM-Newton czy ISO. W latach dwutysięcznych w ESTEC testowano m.in. satelity GOCE, SMOS czy Planck, a także sondę kosmiczną Rosetta. Rozwijano technologie na potrzeby misji Bepi-Colombo. W latach 10. XXI w. w ESTEC rozwijano satelity LISA Pathfinder, Gaia oraz satelity systemu nawigacyjnego Galileo. Wykonywano usługi dla przemysłu lotniczego, m.in. test kadłuba samolotu Airbus A319. Zobacz też Jet Propulsion Laboratory Europejskie Centrum Operacji Kosmicznych (ESOC) Gujańskie Centrum Kosmiczne Polska Agencja Kosmiczna Niemiecka Agencja Kosmiczna Francuska Agencja Kosmiczna Arianespace REXUS/BEXUS European Space Tracking Network (ESTRACK) Przypisy Linki zewnętrzne Space Expo, witryna internetowa Space Expo
ESTEC

European Space Research and Technology Centre, förkortat ESTEC, är den Europeiska rymdorganisationens (ESA:s) tekniska centrum, beläget i Noordwijk, Nederländerna. Vid ESTEC sker bland annat projektledning och huvuddelen av allt utvecklingsarbete för ESA:s satelliter och rymdfarkoster fram till uppsändningen. Här finns även andra tekniska resurser, inkluderande testanläggningar för rymdfarkoster. Referenser European Space Research and Technology Centre