NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint Jeroensbrug

De Sint Jeroensbrug is een vaste stenen boogbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. Onder de brug stroomt de Vliet naar het Rapenburg. Geschiedenis De eerste brug op deze locatie dateert uit 1389. Waarschijnlijk is de brug vernoemd naar Sint Jeroen die is vermoord door de Noormannen. Op 3 oktober 1574 kwamen de watergeuzen over de Vliet naar de stad en op 3 oktober 1574 werd er haring en wittebrood uitgedeeld aan de uitgehongerde Leidenaren op deze locatie. Drie jaar na het ontzet bouwde men een stenen brug. Tijdens de festiviteiten van 1577 werd een gedenksteen ingemetseld. In 1966 werd de brug die toen bestond uit een ijzeren plaat vervangen door een stenen brug. Hierbij werd de brug eveneens vergroot. De kosten van de werkzaamheden werden geraamd op 253.000 gulden. Sinds 1978 staat de brug ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. Gedenkstenen In de kademuur van de brug bevinden zich twee gedenkstenen. Een daarvan heeft de volgende tekst: Men.VVas.in.groot.verdriet. VVant.eten.VVasser.niet. En.t'Volc.Van.hunger.schreiden. Ten.laetst.God.Neder.siet. En.zunt.devr.deze.Vliet. Broot.spiz.en.dranck.in.Leiden. In de tekst zitten vijf raadsels verborgen waaronder de lengte van het beleg van Leiden en tijdstip, dag, maand en jaartal van het Leidens Ontzet. Zo bevat de tekst 131 letters dat is het aantal dagen dat het Spaanse Beleg duurde. In 1939/1940 werd de gebarsten en verweerde gedenksteen vervangen. De oorspronkelijke steen bevindt zicht in het Museum De Lakenhal. Het gedicht wordt toegeschreven aan stadssecretaris van der Hout. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z
Marepoortsbrug

De Marepoortsbrug is een vaste stenen boogbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Nieuwe Mare en de Korte Mare en overspant de Korte Mare. Geschiedenis In 1611 werd besloten de stad Leiden te vergroten. Al vrij snel volgde een ontwerp, aanbesteding en graafwerkzaamheden. In dat jaar werd ook de eerste brug gebouwd. In 1665 werd het gebied grondig gewijzigd en werd hierbij ook de brug vernieuwd. In 1785 en 1824 kreeg de brug een opknapbeurt. De brug staat sinds 1968 ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. In 1974 en 1994 werd de brug gerestaureerd. Haaks op deze brug ligt de Warmonderbrug die ooit verbonden was met de Marepoort. In 2004 werd deze oude Warmonderbrug uit 1892 vervangen. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z
Molensteegbrug

De Molensteegbrug is een vaste stenen boogbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Molensteeg en de Bakkersteeg. De brug staat sinds 1968 ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. Ca. 1400 wordt er reeds een brug gemeld op deze plaats. In de 20e eeuw werd deden de bewoners een verzoek de brug af te platten. De gemeente gaf hier geen prioriteit aan. Toen in 1942 brug grondig werd gerestaureerd deden de bewoners een hernieuwd verzoek, maar opnieuw werd dit afgewezen. Tegenwoordig wordt de hoogte gezien als fraai onderdeel van het stadsgezicht. In 1999 onderging de brug opnieuw een restauratie. De brug bevat het opschrift "Anno 1730". Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z
Vlietbrug

Vlietbrug is een stenen boogbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug overspant de Vliet en over de brug loopt de Boisotkade. De brug bestaat uit zandstenen en blokken. Bovenaan weerskanten van de brug bevindt zicht een sluitsteen met een leeuwenmasker. Ze verschillen van elkaar. Geschiedenis De Vietbrug is oorspronkelijk een waterpoort uit 1389 (genaamd het Vlietgat) in de stadswal bij de Vliet. De brug is van historisch belang omdat hier op 3 oktober 1574 de watergeuzen Leiden binnenvoeren om de stad te ontzetten van de Spanjaarden. Ze deelden vervolgens haring, brood, kaas en drank uit aan de hongerige bevolking. Elders buiten de stad werd in het verlaten Spaanse kamp een pan met hutspot gevonden. Sindsdien is het traditioneel op 3 oktober hutspot te eten. De samenstelling daarvan verschilt echter nogal van de oorspronkelijke. In 1611 werd de brug vervangen tot een boogbrug van baksteen met ijzeren hekken. De hekken werden, afhankelijk van het seizoen maar meestal om 10.00 uur 's avonds, dichtgedraaid om smokkelarij tegen te gaan. In 1644 werden de hekken vervangen door houten deuren. Maar eens zijn die deuren verwijderd en niet meer teruggehangen. Slechts de ophanging herinnert er nog aan. In 1663 zijn de borstweringen vervangen door ijzeren balusters. In 1999 is de brug gerestaureerd. Hierbij werden oude materialen gebruikt waarbij de oorspronkelijke constructie gehandhaafd bleef. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat A-I
Wijnbrug (Leiden)

De Wijnbrug is een vaste gemetselde boogbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug loopt over de Zuidsingel en verbindt de Herengracht met de Kalvermarkt. De naam had waarschijnlijk verband met de stadsherberg aan de Kalvermarkt of de wijnkoperij. Geschiedenis De brug werd in 1659 gebouwd bij de stadsuitbreiding van Leiden. Drie jaar later werd een ijzeren leuning toegevoegd. Sinds 1968 staat de brug ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. Hierna werd de brug verschillende malen gerestaureerd. Waaronder in 1983 waarbij de brug in zijn huidige staat werd gebracht (gehele vernieuwing). Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat A-I
Zuidsingelbrug

De Zuidsingelbrug is een vaste gemetselde boogbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Oranjegracht en de Zuidsingel. Geschiedenis De eerste versie van de brug werd in 1658 aanbesteed en in 1659 gerealiseerd. In 1887 en 1983 is de brug geheel vernieuwd. Sinds 1978 staat de brug als rijksmonument in het monumentenregister. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z
Spanjaardsbrug (Leiden)

Spanjaardsbrug (vroeger Zijlbrugge) is een ophaalbrug in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De brug verzorgt de verbinding tussen de Lage Rijndijk in de gemeente Leiden en de Van der Valk Boumanweg in de gemeente Leiderdorp. De brug uit 1933 overspant de rivier de Zijl en heeft een doorvaarthoogte van 2,41 m. Het bouwjaar en de naam van de (huidige) brug zijn in keramiek aangebracht in de landhoofden. De brug is in eigendom van provincie Zuid-Holland. Geschiedenis Op de huidige locatie staat sinds lange tijd een brug. In het jaar 1000 raakte de Rijn bij Katwijk verstopt. Het water zocht een uitweg zoals naar Spaarndam en Halfweg op het IJ. De Zijl was een van de rivieren die hierbij als belangrijke schakel diende. Al vrij snel moeten over deze rivier (ook wel Sluis of Zijl genoemd) bruggen zijn ontstaan die werden onderhouden door de achterliggende gemeenten. In 1407 vroeg het stadsbestuur aan de Graaf van Holland de Zijlbrug te verhogen en verbreden. Deze toestemming kwam er en er werd een verdeelsleutel voor toekomstige kosten afgesproken 2/3 voor Leiden en 1/3 voor Hoogheemraadschap van Rijnland. Het onderhoud verliep niet soepel want in 1486 moest Rijnlanden bevelen de brug te vernieuwen. Rond 1524 was vernieuwing opnieuw noodzakelijk en er ontstond getouwtrek wie voor de kosten op zou draaien. Leiden was nagenoeg bankroet en had surseance van betaling. Na veel geharrewar werd dit bestek pas in 1534 uitgevoerd. Op 26 mei 1574 kwamen de Spanjaarden met schepen over het Haarlemmermeer naar de "Spanjaerdsbrug" om Leiden te belegeren. De naam de brug stamt uit de tijd dat er een schans was gelegen tegen de Spanjaarden. De Spanjaarden hadden een groot legerkamp gemaakt van Leiderdorp. Zodra de Spanjaarden waren vertrokken werd dit kamp door Leiden opgeruimd. De brug overleefde de Spaanse bezetting niet en werd hierna verschillende malen gerestaureerd en herbouwd. In 1891 werd de brug vernieuwd en in 1931 werd "Het Zijlhek", waar tol werd geheven, opgeheven. In 1933 werd een nieuwe brug gebouwd. De brug en het brughuisje hebben beide de status rijksmonument. Ze staan sinds 2000 ingeschreven in het monumentenregister onder respectievelijk nummer 515074 en 515075. Renovatie 2018 In 2018 onderging de brug een grote renovatie. Het brugdek werd met twee hijskranen ontmanteld en op transport gezet naar een externe locatie en na onderhoud weer teruggezet. Verder kreeg de brug een geheel nieuwe verflaag. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat J-O Externe link YouTube video van de opening van de brug voor de recreatievaart Spanjaardsbrug in 1790
Rijnzichtbrug

De Rijnzichtbrug is een verkeersbrug in de Nederlandse stad Leiden. Het is een brug over het Galgewater tussen de Morsweg en de Haagweg, vlak naast een spoorbrug gelegen. De brug, het brugwachtershuisje en het transformatorhuisje vormen samen een rijksmonument.. Een deel van het transformatorhuisje was voorheen ingericht als openbaar urinoir; opgeheven en afgesloten omstreeks 1980. In juli 2017 was de Rijnzichtbrug enige tijd afgesloten voor groot onderhoud en asfalteringswerkzaamheden aan de toeleidende wegen. Foto's
Heiligen Geest- of Cornelis Spronghof

Het Heilige(n) Geesthofje (of: Cornelis Spronghofje) is een gesloten hofje in de Nederlandse stad Leiden. Het hofje bevindt zich op de hoek van de Doezastraat met het Rapenburg en heeft als adres Doezastraat 1a. Het Heilige Geesthofje is een rijksmonument en maakt deel uit van het beschermde stadsgezicht. Geschiedenis Cornelis Sprongh van Hoogmade stichtte in 1690 een hofje aan de Breestraat. Dat bevond zich naast zijn eigen woning, die een gevelsteen met de een duif voerde, wat een verwijzing naar de Heilige Geest was. Het hofje bood woonruimte aan zeven oude vrouwen, "sijnde weduwe ofte vrijsters" en het werd in 1706 in gebruik genomen, kort na het overlijden van Sprongh. In 1850-52 werd het hofje verplaatst naar de huidige locatie, aan wat toen de Koepoortsgracht heette. Daar was nog ruimte vrij vanwege de buskruitramp van 1807. Tussen 1920 en 1926 tekenden de architecten L. en J.A. van der Laan voor de thans aanwezige gebouwen, verdeeld in vier bouwvolumes. Deze kunnen als traditionele bouw getypeerd worden, in de Oud Hollandse stijl. Boven de ingang bevindt zich een gevelsteen met een duif, opnieuw een verwijzing naar de H. Geest, en op de binnenplaats bevindt zich een pomp.
Gijselaarsbank

De Gijselaarsbank (ook wel Werkelozenbank) is een symmetrische gedenkbank aan de kop van het Rapenburg in Leiden. De bank stamt uit 1920 en is gebouwd ter ere van Nicolaas Charles de Gijselaar, die tussen 1910 en 1927 burgemeester van Leiden was. Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) trachtte hij tekorten aan voedsel, kleding en brandstoffen te verminderen en deze goederen eerlijk te verdelen. Ontwerp De bank werd ontworpen door de Nederlandse keramist en beeldhouwer Willem Coenraad Brouwer. Hij ontwierp een bank van baksteen en terracotta. De bank heeft achter de zitting een plantenbak met aan weerszijden een zuil. De zuilen hebben allebei een dakje. Er is beeldhouwwerk en expressief baksteengebruik toegepast. In de zuilen zijn twee symbolische figuren opgenomen. De linker met de tekst 'Rouw 1914' en de rechter met opgeheven handen en de tekst 'Herleving 1919'. Geschiedenis Het besluit om een zitbank te bouwen werd genomen in 1919. De zitbank werd gebouwd in opdracht van het Leidse comité "Huldeblijk de Gijselaar". De onthulling vond plaats op 23 april 1920. In 1983 werd de bank tijdelijk verwijderd om in 1985 na uitvoerige discussie teruggeplaatst te worden na vernieuwing van de overkluizing tussen het Galgewater en het Rapenburg. Bij deze terugplaatsing is het baksteen grotendeels is vernieuwd. Sinds 2000 is het object opgenomen als rijksmonument in het monumentenregister. In 2016 onderging de zitbank opnieuw een grote restauratie. Hierbij is het keramiek uitgenomen, gerepliceerd en later in het jaar teruggeplaatst. Verwijzing De uitdrukking hij heb z'n geld op de Gijselaarsbank is spottend gezegd iemand die helemaal geen geld meer heeft. Foto's Zie ook Lijst van oorlogsmonumenten in Leiden Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat P-Z Lijst van gedenkbanken in Nederland
Balanspoort

De Balanspoort is een rijksmonument in Middelburg in de provincie Zeeland. Het poortgebouw is een doorgangspoort van de Balans naar het Abdijplein, het hoofdplein van de Abdij van Middelburg. De dubbele poort werd gebouwd midden 13e eeuw. De doorgang is overdekt door tongewelven en kruisgewelven met lage gemetselde afgeschuinde ribben. De gewelven rusten op een zuil met een knobbelkapiteel in Doornikse steen. Het oorspronkelijke vrij liggend poortgebouw had in de eindgevels rondboognissen waarin bakstenen vensters met een rond raam die in de 15e eeuw vervangen werden door kruisramen in ledesteen. In het begin van de 16e eeuw kreeg de straatgevel een nieuwe bekleding met speklagen en een poortomlijsting in hardsteen. In 1885-1910 werden de gebouwen gerestaureerd onder leiding van de architect J.A. Frederiks. Na de brand in mei 1940 werd de oorspronkelijke dakconstructie gereconstrueerd onder leiding van ir. H. de Lussanet de la Sablonière. Het poortgebouw heeft een zadeldak en is toegankelijk via de toren van het rechter belendende gebouw. Aan de kant van het Abdijplein is de bovengevel door dammen verdeeld in halfrond verdiepte velden, voorzien van kruisramen. Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Middelburg (plaats) Externe link Balanspoort
De Pauw (Dordrecht)

De Pauw is een rijksmonument in het historische centrum van de Zuid-Hollandse stad Dordrecht. Het huis met adres Voorstraat 259 staat op de hoek met de Wijnbrug. Het is 1618 gedateerd op de uitgekraagde schoorsteen in de zijgevel. De houten onderpui stamt uit de tweede helft van de achttiende eeuw. Gevel In 1618 liet zijde- en lakenkoopman Jan de Louttre op de hoek van de Voorstraat met de Wijnbrug een nieuw huis bouwen in maniëristische stijl met Amsterdamse invloeden. De voorgevel is uitgevoerd in baksteen en zandsteen met geprofileerde waterlijsten, dubbele lisenen naast de vensters, driezijdige bogen met radiale natuurstenen strekken, en klauwstukken in de top. Onder de vensters op de verdieping bevindt zich een fries met drie consoles annex gevelstenen die worden toegeschreven aan Gilles Huppe, de Luikse beeldhouwer die rond dezelfde tijd het leeuwendeel van het beeldhouwwerk aan de vernieuwde Groothoofdspoort verzorgde en ook zijn eigen woonhuis op de hoek van de Nieuwe Haven en het Vlak met gebeeldhouwde koppen versierde. Interieur Het interieur kreeg een luxe eikenhouten betimmering van het type dat rond deze tijd ook in andere huizen in Dordrecht werd uitgevoerd, waarschijnlijk door een lokaal schrijnwerkersatelier. Al deze Dordtse betimmeringen zijn in de 19e eeuw verwijderd en verkocht aan liefhebbers die een "oud-Hollandse kamer" in hun huis wensten. Van de betimmering in De Pauw wordt vermoed dat sommige fragmenten in 1876 zijn verwerkt in het interieur van Huis ter Horst bij Wassenaar of in elk geval als voorbeeld hebben gediend voor de betimmeringen aldaar. In het interieur van De Pauw zijn nog wel houten consoles met gebeeldhouwde maskers onder de moerbalken aanwezig, waarvan sommige van elders afkomstig zijn en bij de restauratie in 1961 zijn aangebracht. Literatuur Jaap Bouman (1991): Dordrecht vroeger en nu, Dordrecht Th.H. Lunsingh Scheurleer (1952): Vroeg XVIIde-eeuwse Dordtse betimmeringen, Bulletin KNOB VI, 5 (1952), kolom 143-155; te lezen op Bulletin KNOB (website knob.nl) R. Meischke; H.J. Zandkuijl; P.T.E.E. Rosenberg (1997): Huizen in Nederland. Zeeland en Zuid-Holland, Zwolle/Amsterdam Ronald Stenvert e.a. (2004): Monumenten in Nederland. Zuid-Holland, Zeist: Rijksdienst voor de Monumentenzorg / Zwolle: Waanders Uitgevers; te lezen op DBNL(KB)
Stokholm (Dordrecht)

Stokholm is een rijksmonument van zes etages, dat in 1730 is gebouwd als suikerraffinaderij. Het pand ligt aan de Wolwevershaven (nr. 30). Na 1800 werd het een graan- en zadenpakhuis. In 1962-1963 is het pand gerestaureerd. Het rijksmonument functioneert nu als kantoorruimte. Beschrijving Het gebouw is zes verdiepingen hoog, waarbij de drie bovenste verdiepingen zolder zijn. De breedte bestaat uit zes vensters. De voorzijde kenmerkt zich door een halsgevel. De kozijnen hebben de originele indeling, waarbij de middelste twee rode luiken hebben. Aan achterzijde heeft het gebouw twee puntgevels, die oprijzen uit het water. Geschiedenis Johan Anthony Bruyn bouwde Stokholm in 1730. De bouwer ontleende de naam aan zijn geboorteplaats Stockholm. Hij vestigde er een suikerraffineerderij in. In de loop van tijd kreeg de raffinaderij verschillende eigenaren. In 1777 werd het pand weer verkocht en verloor het definitief de functie van suikerraffinaderij. Dordrecht was in de 18e eeuw een van de belangrijkste suikersteden van de Noordelijke Nederlanden (na (Amsterdam en Rotterdam). In het midden van de 18e eeuw had Dordrecht dertien raffinaderijen, waarvan Stokholm er één was. Er waren daarom ook Dordtenaren verbonden met suikerplantages en slavenhandel op West-Indië. Het pand lag zeer gunstig, omdat aan de voorzijde de Wolhevershaven lag, en aan de achterzijde de rivier de Oude Maas stroomde. Er werd een entrepot in gevestigd. Vanaf 1800 kreeg het pand een pakhuisfunctie. De gevel van het pand maakt dit nog steeds zichtbaar. Na de restauratie werd het jaartal : MDCCXXX (in de halsgevel boven de zesde etage) en de naam Stokholm (boven de eerste etage) goed zichtbaar gemaakt. Op elke etage zijn aan de middelste twee ramen rode luiken aangebracht. Andere gebouwen In Dordrecht herinneren meerdere panden aan raffinaderijen, zoals: ‘De Suikerfabriek/Zeelust’, nu 'De Suikerfabriek 1733' genaamd, Binnen Walevest 98/Hoge Nieuwstraat 117 t/m 119 (1733-1850) “De Speykermandt’, Kuipershaven141 (1749-ca. 1810) ‘Het Suikervat’, Korte Kalkhaven 3 (1735-1829) ‘Het West-Indisch Huis’, Wijnstraat 87 (1735-midden 19e eeuw) Het uiterlijk en de gebruiksfunctie van deze panden zijn sterk veranderd. Ze zijn niet vrij toegankelijk. Verder lezen Stokholm op rijksmonumenten.nl Stokholm op dordtenazoeker.nl A. Balm-Bok; Pakhuis Stokholm, suikerraffinaderij op de Wolwevershaven; Dordtse Bestseller (uitgave in eigen beheer). K. Sigmond, S. de Meer (red); Een Zoete Belofte (Suikernijverheid in Dordrecht 17e-19e eeuw); Historische Vereniging Oud-Dordrecht; 2013, ISBN 978-90-812135-7-8.
Huis Henegouwen (Dordrecht)

Het Huis Henegouwen ("Frans:" Maison Hainault) is een monumentaal pand in het centrum van de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het pand staat aan de Wijnstraat 155, aangrenzend met de Gravenstraat. Geschiedenis De bouw van dit huis stamt uit de 15e eeuw. Het is door de eeuwen heen verder verbouwd, zoals in de 17e eeuw in Lodewijk XIV-stijl en in de 19e eeuw het gepleisterde werk. Als voorganger van dit huis stond er een grafelijke herberg waar de graven van Holland verbleven als ze in de stad waren. Op 29 juni 1284 wordt het huis voor het eerst vermeld in geschriften als "Brandenborg", met Willem uten Steenhuse als eerste uitbater genoemd. Het gerucht gaat dat Aleida van Avesnes, gravin van Henegouwen in dit pand in 1284 is overleden. In 1293 wordt het huis weer vermeld, als Floris V van Holland het pand koopt als grafelijk huis en het in leenbeheer geeft aan Richout van Noordeloos. Het huis is dan bekend als "Ricouts husinghe". In 1352 werd het huis voor het eerst vermeld als "thuus te Heneghouwen". Op 5 mei 1389 verkocht Albrecht van Beieren het huis voor 1000 schilden aan de Dordtse edelman Lambrecht Koc Bruynzoon. Het huis werd in de 15e eeuw grotendeels afgebroken en opnieuw gebouwd tot het pand zoals het nu is. Samen met de huizen "Leeuwenburg" en "Bleyenburg" maakte het deel uit van de bezittingen van de graaf in Dordrecht. De naam van het huis kan afkomstig zijn van de aldaar overleden Aleida van Henegouwen, maar haar zoon Jan II van Avesnes, graaf van Henegouwen was een belangrijk bemiddelaar in het Beleg van Dordrecht en werd daarna ook graaf van Holland door het vroegtijdig overlijden van Jan I van Holland. Het stadsbestuur van Dordrecht koos daarna die naam voor het huis Henegouwen als eerbetoon. Tussen 1892 en 1902 werd het pand gebruikt als verpleeghuis voor de wat meer welgestelde medemens.
Damiatebrug

De Damiatebrug of Damiatenbrug is een ijzeren brug in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Sinds 1990 is de brug aangewezen als rijksmonument. De brug is gebouwd over de Wolwevershaven en verbindt twee kades, de Wolwevershaven en de Kuipershaven. De naam van de brug was overgenomen van de oude houten brug die zich eerder op die plek bevond, en die is weer afkomstig van de houthandel Damiate die in de buurt stond in de 17e eeuw. In 1855 is de huidige dubbele ijzeren ophaalbrug gebouwd naar het ontwerp van George Nicolaas Itz. De Damiatebrug werd in april 1855 opengesteld maar stortte in mei 1855 in, omdat de combinatie van gietijzer en smeedijzer te zwak bleek. In 1857 was de brug hersteld, waarbij het gietijzer grotendeels werd vervangen door smeedijzer. In 1964 werd de brug geëlektrificeerd. De bruglengte is 15 meter. Externe link Dordt Eigen-Aardig
Mauritspoort

De Mauritspoort of Grenadierspoort is de oostelijke toegangspoort tot het Binnenhof in Den Haag. De poort is gebouwd in 1634 samen met de nabijgelegen Binnenpoort en had destijds een ophaalbrug over een binnengracht. De katrolgaten zijn nog zichtbaar aan de buitenzijde. Meester steenbeeldhouwer Jan Arentsz kreeg de opdracht voor het beeldhouwwerk. Hij kreeg de opdracht omdat hij enkele jaren daarvoor een nieuwe wapensteen voor de Gevangenpoort had vervaardigd, die bijzonder in de smaak was gevallen. De naam Mauritspoort is afkomstig van het naastgelegen Mauritshuis. De poort verving een eerdere poort die bij het torentje aan de hofvijver gelegen was. Deze poort verbond het Binnenhof met de kooltuin die op het tegenwoordige Plein lag en moest wijken voor de bouw van het Mauritshuis. In 1860 is de hofgracht onder de brug gedempt. Naast de poort zijn in latere jaren twee voetgangersdoorgangen gecreëerd.
Binnenpoort (Den Haag)

De Binnenpoort of Middenpoort is een van de vier bewaard gebleven toegangspoorten die toegang geven tot het Binnenhof in Den Haag. De poort vormt de verbinding tussen de bebouwing aan de noordzijde en de Ridderzaal. Ze is samen met de nabijgelegen Mauritspoort gebouwd in 1634 en werd gebruikt om het Binnenhof af te sluiten. De toegangspoort is van baksteen met zandstenen omlijstingen. Boven de poort bevinden zich twee leeuwen. Naast de poort bevinden zich twee voetgangersdoorgangen. Boven de poort bevindt zich een vergaderruimte bereikbaar vanuit de witte galerij. Dit was een vroegere verbindingsgang naar de Grafelijke zalen. Het object staat sinds 1967 als rijksmonument in het rijksmonumentenregister ingeschreven. Foto's