NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Emmaplein 1

Het pand Emmaplein 1 in de stad Groningen is een vrijstaande 19e-eeuwse villa in ecletische stijl. Achtergrond Het pand werd in 1892 gebouwd naar een ontwerp van architect J.P. Hazeu, in opdracht van het echtpaar Ten Bruggencate-Mesdag. Mr. Bernardus ten Bruggencate (1861-1936) was advocaat en procureur in de stad. Hij was getrouwd met Martha Mesdag (1862-1935), een tantezegger van Hendrik Willem Mesdag en Sientje van Houten. Het echtpaar Ten Bruggencate is in de villa aan het Emmaplein overleden. Beschrijving De villa is gebouwd opgetrokken in rode baksteen op een rechthoekige plattegrond. Het heeft een souterrain en twee bouwlagen onder een afgeknot, met leien gedekt, schilddak. In het dak zijn diverse kleine dakkapellen geplaatst. De gevels zijn gedecoreerd met pleisterwerk en dorpelbanden. Aan de zijde van het Emmaplein heeft het pand een risallerend deel, met balkon op de verdieping. Het deel wordt bekroond door een grote kajuit (dakkapel) versierd met timpanen, hoekpinakels en zwenkende wangen. Waardering De villa werd in 1995 als rijksmonument ingeschreven in het Monumentenregister, onder meer vanwege "cultuurhistorische en architectuurhistorische waarde als representant van de stijlopvattingen in de bouwkunst uit het einde van de negentiende eeuw en vanwege de architectonische gaafheid van het exterieur. Bovendien vormt het gebouw, door zijn situering aan het noordwestelijk kwadrant van een rond-point en zijn ligging in een zichtas over het Emmaplein naar het noorden, een belangrijk element in de stedebouwkundige structuur van de singelreeks langs de zuidkant van de binnenstad van Groningen." Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Groningen (stad)
Kerkhofkapel (Cadier en Keer)

De Kerkhofkapel is een bidkapel in Cadier en Keer in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. De kapel staat ten noordwesten van Cadier en Keer bij buurtschap Berg op het terrein van het Missiehuis waar een kruiswegtuin is ingericht. Op een hoek van dit terrein staat de kapel die uitkijkt over het Maasdal met achter de kapel de golfbaan van Golfvereniging Het Rijk van Margraten. Direct naast de kapel staat de Lourdesgrot. De kapel is gewijd aan de piëta, de dode Christus vergezeld door Maria. Geschiedenis Rond 1892 werd de kapel gebouwd. Bouwwerk De bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak met leien in Maasdekking. In de beide zijgevels zijn elk drie paren van twee rondboogvensters met glas-in-lood die omlijst worden met om en om geplaatste rode en gele stenen. Bovenaan de zijgevels is onder daklijst een trappetjespatroon in gele stenen aangebracht. De frontgevel is een topgevel die op de top uitloopt in een bakstenen verhoging met rondboogvormige nis en wordt getopt door een kruis. In de frontgevel bevindt zich de rondboogvormige toegang die wordt afgesloten met een dubbele houten deur. Op de hoeken van de frontgevel en de rondboogtoegang zijn mergelstenen negblokken aangebracht. Boven de sluitsteen is een mergelstenen kruis ingemetseld. Van binnen is de kapel uitgevoerd met bakstenen wanden boven een houten lambrisering en het geheel wordt gedekt door een houten tongewelf. Tegen de achterwand is een groot altaar geplaatst waarop een beeld met piëta staat. Achter het beeld is op de achterwand een groot houten kruis opgehangen. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Eijsden-Margraten Lijst van rijksmonumenten in Cadier en Keer
Huize Sint-Gerlach

Huize Sint-Gerlach, sinds 2020 ook bekend als The Abbey, is een voormalige kliniek voor alcoholisten, gelegen aan Pater Kustersweg 24 te Berg, tussen Cadier en Keer en Maastricht in Nederland. Het gebouw is geklasseerd als rijksmonument onder nummer 491754. Architect van het gebouw was M.N. Ramakers. Het symmetrische complex is opgetrokken in mergelsteen op een plint van Kunradersteen. De ingang is voorzien van een trap aan beide zijden en heeft boven de ingang een beeld van Sint-Gerlachus. Geschiedenis Het geld voor de bouw kwam van het Ariënsfond, dat gesticht werd bij het zilveren priesterfeest van dr. Alfons Ariëns. In 1913 begon de bouw naar een ontwerp van de Sittardse architect Nic. Ramakers. In 1914 werden in het slechts gedeeltelijk voltooide huis een 400-tal Belgische vluchtelingen opgenomen. Het gebouw werd in gebruik genomen in 1916 als R.K. Sanatorium voor Drankzuchtigen. Er kwamen echter weinig cliënten zodat het sanatorium in 1919 al werd opgeheven. Toen kwam de Priestercongregatie van het Heilig Hart van Jezus in het gebouw. Het kreeg een functie als opleidingsinstituut, noviciaat en juvenaat. Het aantal aanmeldingen nam in de jaren 60 toe, en nieuwbouw werd in 1963 tot stad gebracht. Echter moest het juvenaat reeds in 1971 sluiten wegens gebrek aan belangstelling. In 1983 kwamen de paters van Huize Sint-Jozef ook naar Huize Sint-Gerlach, maar in 2005 sloot dit huis. De paters die nog over waren vertrokken naar andere huizen. In 2020 betrok de evangelische leefgemeenschap Kingdom Lifestyle het gebouw, dat omgedoopt is tot 'The Abbey'. Er wordt een Bijbelschool in ondergebracht, er worden retraites, trainingen en conferenties gehouden en er is woonruimte voor 56 studenten/cursisten. De evangelische gemeente Nieuw Leven Maastricht zal in de loop van 2020 haar huidige huisvesting in wijkgebouw La Belletsa in de Maastrichtse buurt Heugemerveld verruilen voor Huize Sint Gerlach. Zie ook Landgoed Heerdeberg Lourdesgrot bij Huize Sint-Gerlach Belgisch monument en Vlaams monument Externe links Website The Abbey Website Nieuw Leven Maastricht
Moerputten Bridge

The Moerputten Bridge is a former railway bridge near the Dutch city 's-Hertogenbosch. It spans the peat lake 'Lange Putten'. Context Moerputten Bridge is located in the area between 's-Hertogenbosch and Vlijmen. Before World War II this was regularly flooded by the overflows in the Meuse dykes. An overflow (overlaat) is a stretch of dyke that is intentionally left lower than other sections. At exceptional or seasonal high water levels, it overflows and relieves the pressure on other dykes, thereby preventing these from breaking. East of Vlijmen, water would enter the area from the seasonal river Beerse Maas, which was caused by the Beerse Overlaat near Grave (see map). It led to water entering the area from north, and sometimes from south of 's-Hertogenbosch. The second overflow that regularly flooded the area was the Bokhoven Overflow, even though it could also be used as an exit for the Beerse Maas. In January 1880 water from the Bokhoven Overflow entered the area with such force that the big bridge before the Vughterpoort (Vught gate) south of 's-Hertogenbosch was flushed away. From the first plans for the railroad, it was clear that to cross the area, the railroad would have to be constructed on a high solid dyke. This dyke could not be allowed to block the flood plain of the overflows, because that would necessitate reinforcement of dykes in a very wide area. Therefore, the railroad would need to be constructed with so many openings that the overflows could flood the land without obstruction. History In 1875 a law called for the construction of the Lage Zwaluwe-'s-Hertogenbosch railway. Between Vlijmen and 's-Hertogenbosch the railroad would be constructed at 7.5 m above Amsterdam Ordnance Datum. It meant that it would be constructed on a railroad dyke. Two openings were planned in the dyke. The Moerputten Bridge of 510 m long, and the Venkant Bridge of 30 m long. The bridge was in use as railway bridge on the Lage Zwaluwe-'s-Hertogenbosch railway from 1887 until 1972. Current Situation In 1995 Moerputten bridge became a monument. Two years later Staatsbosbeheer bought the bridge and the area around it. They restored the bridge to the original state in 2004. Moerputten bridge is now part of a footpath which has been constructed on the former railroad dyke. It stretches from the Jeroen Bosch Hospital in 's-Hertogenbosch to Vlijmen. References
Moerputtenbrug

De Moerputtenbrug, ook wel Moerputtenspoorbrug, was een spoorbrug in Noord-Brabant over de veenplas Lange Putten in het latere natuurgebied Moerputten. Hij was onderdeel van de Langstraatspoorlijn, ook wel het Halve Zolenlijntje genoemd vanwege de vele schoenfabrieken die langs de spoorlijn te vinden waren. De brug is sinds de eeuwwisseling een voetgangersbrug die deel uitmaakt van het Halve Zolenpad. Aan de Moerputtenspoorbrug is vanaf het najaar van 1881 tot 1887 gebouwd. Pas eind 1890 reden er over deze brug dagelijks treinen tussen ’s-Hertogenbosch en Geertruidenberg (- Lage Zwaluwe). Bij de bouw had men rekening gehouden met een eventuele spoorverdubbeling. De 35 bakstenen pijlers zijn breed genoeg uitgevoerd voor een tweede ijzeren brugdeel. De lijn is echter tot aan de sluiting in 1972 altijd enkelsporig gebleven. Restauratie Na aanvankelijke plannen tot sloop werd de brug in 1995 een rijksmonument en in 1997 heeft Staatsbosbeheer de brug aangekocht. De brug was na de sluiting van de lijn ernstig in verval geraakt en er bladderde giftige loodmenie af die in het onderliggende water en de kwetsbare natuur terechtkwam. Om deze vervuiling te stoppen en de brug te conserveren is in opdracht van Staatsbosbeheer in april 2004 begonnen aan de restauratie. Een jaar eerder was al in een uitvoerige proefrestauratie onderzocht hoe men dat het beste kon aanpakken. Bij de proefrestauratie waren drie van de 35 pijlers, drie brugdelen en het landhoofd aan de Bossche zijde gerestaureerd. Daarna zijn eerst de in totaal 36 welijzeren brugdelen gerestaureerd. Hierbij is ruim 13 ton oude lagen verf en teer afgestraald. Daarna is er 9.000 liter verf op gespoten in de oorspronkelijke okergele kleur. De brug werd na voltooiing van dit werk toegankelijk voor wandelaars als onderdeel van de door Staatsbosbeheer in de Moerputten uitgezette wandelroutes. Na een pauze van enkele jaren werd de restauratie in 2009 voortgezet met het herstellen van het door de tand des tijds ernstig beschadigde metselwerk van de brugpijlers. In de voegen waren soms complete struiken gegroeid, maar ook vegetaties van bijzondere muurplanten die waar het kon behouden zijn gebleven. In mei 2011 werd de brug definitief heropend voor wandelaars. Afbeeldingen Literatuur K. van den Oord, B. van Opzeeland, en A. Treijtel: De Moerputtenbrug. Een cultuurhistorisch monument in een natuurrijke omgeving tussen ’s-Hertogenbosch en Heusden, ’s-Hertogenbosch, 2008. Externe link Moerputtenbrug op website Staatsbosbeheer.
Nijenhuis (Olst-Wijhe)

The Nijenhuis is an estate near the village Heino in the province of Overijssel, The Netherlands. The estate holds an avezathe (a kind of manor house, typical for Overijssel). The building is in use by Museum de Fundatie as an exhibition space for visual art. Part of the gardens house a collection of sculptures. History The first written source of Nijenhuis is from 1382. Museum From 1958 to 1984 Dirk Hannema lived at the estate. He located his collection of art in what is often called "kasteel het Nijenhuis" (Castle The Nijenhuis). See also Nijenhuis (Diepenheim) — a castle with the same name near Diepenheim, also in the Dutch province of Overijssel. References External links "Kasteel Het Nijenhuis". Museum De Fundatie. Retrieved 2023-01-06.
Nijenhuis (Olst-Wijhe)

Het Nijenhuis is een landgoed met havezate gelegen tussen de plaatsen Wijhe en Heino in de Overijsselse streek Salland. Twee bouwhuizen flankeren het plein voor het kasteel. Gebouwen en omliggend parkbos zijn bij Museum de Fundatie in gebruik als tentoonstellingsruimte voor beeldende kunst. Geschiedenis De havezate wordt in de archieven in 1382 voor het eerst vermeld. Het tegenwoordige kasteel stamt deels uit 1680. Verschillende bekende adellijke families waaronder telgen uit de geslachten Van Ittersum, Bentinck (Volkier Marius François Bentinck tot Nijenhuis werd hier geboren) en Van Pallandt bewoonden het. In 1870 werden door de toenmalige eigenaar Van Knobelsdorff twee grote woontorens toegevoegd. Nadat het huis in de twintigste eeuw in verval raakte kwam het in bezit van de provincie Overijssel. In de jaren vijftig vond een grote restauratie plaats. Museum Het huis werd van 1958 tot zijn dood in 1984 bewoond door kunstverzamelaar en voormalig directeur van museum Boijmans Van Beuningen Dirk Hannema. Hij liet een belangrijke collectie beeldende kunst na waarvan delen sinds 2004 in het Nijenhuis getoond worden aan het publiek. Bij het huis behoort ook een door Hannema begonnen beeldentuin waar vele kunstwerken zijn opgesteld. Beeldhouwer Ossip Zadkine maakte in 1929 de zonnewijzer in de vorm van een liefdespaar. Een ander belangrijk werk is een afgietsel van het beeld dat Charlotte van Pallandt in 1968 maakte van koningin Wilhelmina. Externe link Kasteel het Nijenhuis met een virtuele tour door het gebouw
Hervormde Kerk (Westwoud)

De Hervormde Kerk te Westwoud, gemeente Drechterland, is een kerkgebouw in eclectische bouwstijl uit het derde kwart van de 19e eeuw. De kerk is een opvolger van het zogenaamde "Heidens Kerkje", dat een stuk noordwestelijker heeft gestaan en waar nu de algemene begraafplaats ligt. De kerk is ontworpen door A.T. van Wijngaarden en werd opgeleverd in 1875. Geschiedenis Na de bouw van de imposante katholieke Martinuskerk (1849) wilden de hervormden in Westwoud zich krachtiger presenteren. Er werd geopperd te onderzoeken of de oude hervormde kerk uit 1333 kon fuseren met de kerk van de Binnenwijzend, om een nieuwe kerk in Westwoud op te trekken. De leden van de Binnenwijzend konden zich echter niet in die plannen vinden. Na een periode van 20 jaar kwam de kerkvoogdij in 1871 alsnog tot de conclusie dat de oude kerk niet langer viel te repareren of restaureren. De 4000 gulden die moest worden ingelegd om het gebouw weer enig aanzien te verschaffen, kon beter geïnvesteerd worden in een nieuwe kerk. Het bestuur besloot daarom in mei 1874 een nieuwe kerk te laten bouwen voor het bedrag van ƒ 26.000. Op 9 april 1875 werd de eerste steen gelegd en aan het einde van hetzelfde jaar werd de kerk in gebruik genomen. Architectuur Exterieur De fraaie eenbeukige kerk, met een fronttoren op het noorden, staat loodrecht op de Dr. Nuyensstraat, middenin het dorp. In rode baksteen opgetrokken wordt de kerk vanbuiten sober versierd door enige classicistische en neogotische elementen. Zo bevinden zich aan weerszijden van de deur twee bakstenen zuilen en doet het raamwerk gotisch aan. Net als de nabije katholieke kerk is de toren opgebouwd uit twee vierkante geledingen met een houten bekroning, waarin zich een luidklok uit 1684 bevindt van de hand van klokkengieter Claudy Fremy (∅ 93 cm). Het mechanisch uurwerk is van Van Bergen (1875). De twee torens van de katholieke en protestantse kerk staan zij aan zij in het Westfriese landschap en zijn van grote situationele waarde. Interieur De narthex met geornamenteerd plafond is gescheiden van het schip door middel van een tussenwand. De trap recht bij binnenkomst leidt naar het orgelbalkon. Een aantal rijen van groen geschilderde banken staan op de houten vloer in de eigenlijke kerk, richting kansel wordt de resterende ruimte grotendeels opgevuld door stoelen. De muren zijn witgepleisterd en het gestucte plafond (eveneens wit) bestaat uit vier opengewerkte rozetten. Het Van Dam-orgel Na de oplevering eind 1875 had de kerk de eerste zes jaar geen orgel, maar in 1881 werd een bestelling gedaan bij de firma Van Dam in Leeuwarden om voor ƒ 4.000 een nieuw orgel te plaatsen. Van Dam bouwde het orgel in 1883. Het beschikt over 17 registers, twee manualen en aangehangen pedaal. Het orgelfront is vijfdelig. De balustrade leunt op de tussenwand en is daarvan gescheiden door middel van een marmeren kroonlijst. Het balkon zelf is opgebouwd uit houten panelen.
Westerkerk (Amersfoort)

De Westerkerk is een Nederlandse Gereformeerde kerk aan de Lingestraat 10/Dollardstraat 58 in Amersfoort. De kerkgemeenschap heeft anno 2017 ongeveer 700 leden. Het kerkgebouw is in 1996 aangewezen als rijksmonument vanwege het in de kerk aanwezige kerkorgel. Dit orgel werd oorspronkelijk gebouwd in 1883 voor de Haarlemse doopsgezinde kerk door P. Flaes uit Amsterdam, maar werd in 1968 overgeplaatst. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Amersfoort (stad) Externe links Website van de Westerkerk (gearchiveerd) Verzameling foto's van het orgel (gearchiveerd)
Broekhofkapel

De Broekhofkapel of Mariakapel is een kapel bij Slenaken in de Nederlandse gemeente Gulpen-Wittem in de provincie Limburg. De kapel staat aan het einde van de Dorpsstraat waar de weg zich splitst in de weg Piemert richting Hoogcruts en Noorbeek en in de weg Beutenaken richting Beutenaken en Gulpen. De kapel staat in het Gulpdal ten westen van het hellingbos Groote Bosch. Op ongeveer 900 meter naar het zuidoosten staat de Sint-Remigiuskerk van Slenaken. Ten zuidoosten van de kapel ligt aan de overzijde van de weg de hoeve Broekhof. Naast de kapel stond een paardenkastanje, een monumentale kapelboom. De bidkapel is gewijd aan Maria. Geschiedenis In 1880 werd de kapel gebouwd. In 1966 werd de kapel op genomen in het rijksmonumentenregister. In 2012 werd naast de ingang van de kapel een plaquette onthuld voor Roy Disse, die op 18 oktober 2010 op 32-jarige leeftijd op deze plek verongelukte. Opbouw De vrijstaande niet-georiënteerde bakstenen kapel werd opgetrokken in een traditioneel-ambachtelijke bouwstijl op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak. De rondboogvormige toegang tot de kapel heeft een natuurstenen omlijsting en is afgesloten door een smeedijzeren hek. De frontgevel is verder voorzien van twee pilasters met bovenop de kolommen twee bolornamenten met een verder twee sierlijke krulelementen in natuursteen die de bovenrand van de gevel vormen getopt door een bolornament. De zijgevels hebben elk een rondboogvenster met glas in lood. Boven de ingang staat een tekst te lezen: Heilige Maria, bidt voor ons Zie ook Mariakapelletje, een tweede Mariakapel in het dorp Lijst van rijksmonumenten in Slenaken Lijst van weg- en veldkapellen in Gulpen-Wittem
Noordeinder Vermaning

De Noordeinder Vermaning is een kerkgebouw gelegen aan Noordeinde 18 in het Noord-Hollandse dorp Noordeinde, in de Schermer nabij Graft in de gemeente Alkmaar. Kerkgebouw Deze zaalkerk werd in 1874 gebouwd voor de Doopsgezinden ter vervanging van een houten kerk die zich aan de overkant van het Noordeinde bevond. Vermaning is de traditionele naam in de Noordelijke Nederlanden voor de bescheiden gebouwen waar de doopsgezinde christenen samenkomen. Het eenbeukige gebouw is ontworpen door J.H. Lehman, maar zijn ontwerp werd vereenvoudigd voordat de bouw begon. De bakstenen, deels witgepleisterde kerk is in sobere, enigszins eclectische trant gebouwd, heeft rondboogvensters en wordt afgedekt door een zadeldak met zwart geglazuurde Hollandse dakpannen. Hoog boven de toegangsdeur bevindt zich een groot cirkelvormig raam met veertien druppels als siermotief in glas in lood. Een kerktoren ontbreekt, zoals vaak bij doopsgezinde kerken. Naast de kerk staat een kleine kosterswoning uit 1881, met een houten klokgevel. Als pastorie diende een aangrenzend woonhuis uit 1862. Sinds 1981 is het gebouw niet meer in gebruik als kerk. Het eigendom van de kerk is overgegaan van de Doopsgezinde gemeente naar een stichting. In 2012-2013 onderging het gebouw een restauratie. Het is sindsdien in gebruik als cultureel centrum. De kerk, met toegangsbrug, kosterswoning en waterput, en de pastorie, met toegangsbrug en schuur, zijn sinds 1997 beschermd als rijksmonument. Orgel In de kerk bevindt zich een eenklaviers pijporgel met aangehangen pedaal, dat in 1793 is gemaakt door de Amsterdamse orgelbouwer Johannes Stephanus Strümphler. Het instrument met mechanische tractuur was oorspronkelijk gemaakt voor de Rooms-katholieke Sint Engelmunduskerk in Driehuis (Velsen), maar werd in 1897 naar deze kerk verplaatst. Het werd daarbij gerestaureerd en enigszins gewijzigd door de firma L. Ypma & Co. In 1992 werd dit orgel opnieuw gerestaureerd door Flentrop Orgelbouw uit Zaandam, die de wijzigingen van 1897 ongedaan maakte. Hierbij werd de vijfdelige orgelkas weer in de oorspronkelijke kleurstelling geschilderd. Bij deze restauratie zijn in sommige pijpen van de Bourdon zestien krantenresten aangetroffen uit 1792, 1837 en 1841. Dispositie Het orgel is voorzien van de volgende zeven registers: Bourdon 16 (alleen in de discant) Prestant 8 Holpijp 8 Octaaf 4 Fluit 4 Octaaf 2 Mixtuur 4 st (door Flentrop hersteld naar het voorbeeld van andere Strümphler-orgels) Foto's Zie ook Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland Externe link Noordeinder Vermaning (Stichting)
Kapel Begraafplaats Tongerseweg

De kapel Begraafplaats Tongerseweg is een kapel op de Algemene Begraafplaats Tongerseweg in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Maastricht. De kapel staat in het zuidelijk deel van de begraafplaats niet ver van de Tongerseweg. Geschiedenis In 1885-1890 werd de kapel gebouwd naar het ontwerp van architect Johannes Kayser. Op 11 februari 1997 werd de kapel ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Bouwwerk De bakstenen kapel is gebouwd in neogotische stijl op een achthoekig plattegrond met ingangsportiek. Het gebouw wordt gedekt door een achtzijdig tentdak met leien waarbij op de top een kruis geplaatst is, waarbij het ingangsportiek gedekt wordt door een zadeldak met leien. Onder dakrand is met metselwerk een brede fries aangebracht. In de gevels van de kapel zijn hoge lancetboogvormige vensters aangebracht en op de hoeken van de gevels bevinden zich verjongende steunberen. Het ingangsportiek is voorzien van een trapgevel met eronder een spitsboogvormige ingang en de zijgevels worden gedragen door vier bakstenen kolommen met natuurstenen bladkapitelen met ertussen rondbogen. Boven de ingang is in de zijgevel van de achtzijdige kapel een roosvenster met vierpastracering aangebracht. Eronder bevindt zich in het portiek een segmentboogvormige ingang dat afgesloten wordt door een dubbel smeedijzeren hekwerk, met boven de ingang een kruisbeeld met corpus en naast de ingang twee grafzerken. Het voorportaal heeft een beschilderd houten tongewelf met trekstangen. Van binnen is de kapel rijk gedecoreerd met onder andere tegen de achterwand een tegeltableau aangebracht waarop het graf van Jezus en een calvarieberg afgebeeld staat. Het interieur wordt gedekt door een ribgewelf op kraagstenen. Onder de kapel bevindt zich een grafkelder met grafnissen. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Maastricht Lijst van rijksmonumenten in Maastricht/Tongerseweg Lijst van bouwwerken van Johannes Kayser
Kalkoven Kasteel Haren

De Kalkoven Kasteel Haren is een kalkoven in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Voerendaal. Het bouwwerk staat ten zuidwesten van Kunrade/Voerendaal ten zuiden van de Valkenburgerweg (Kunrade-Klimmen) en ten noordwesten van de Midweg (Kunrade-Ransdaal). De kalkoven ligt in een helling aan de noordwestelijke rand van het Plateau van Ubachsberg in de overgang naar het Ransdalerveld. Op ongeveer 250 meter naar het oosten ligt de Kalkoven Amerikaanse Branderij en op ongeveer 375 meter naar het oosten de Kalkoven Midweg (met Groeve Midweg). Achter de kalkoven ligt een kalksteengroeve Groeve Moonen. Aan de overzijde van de snelweg A79 ligt Kasteel Haeren. Geschiedenis In 1925 werden de kalkovens opgetrokken. Op 27 maart 1997 werd de kalkoven opgenomen in het rijksmonumentenregister. Kalkoven De kalkoven heeft drie ovenmonden en is opgetrokken in Kunradersteen en baksteen. Het front van het bouwwerk is opgetrokken in veldbrandsteen en Kunradersteen, en heeft geen steunberen. De ovenmonden zijn gedeeltelijk nog gevuld met kalk. Zie ook Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg