NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
BINK36

BINK36 is een creatieve hotspot in een voormalig PTT-complex van enkele gebouwen aan de Binckhorstlaan 36 in Den Haag. Binckhorstlaan 36 Het complex bestaat uit twee naast elkaar gelegen gebouwen op het bedrijventerrein Binckhorst, dat naast de treinsporen ligt die het Centraal Station en het Hollands Spoor verbinden. Voorgeschiedenis De eerste telegraaflijn in Nederland werd in 1845 tussen Amsterdam en Den Haag in gebruik genomen door de Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij. Hij werd gebruikt voor dienstberichten, en twee jaar later ook voor telegrammen, die door derden verzonden werden. De tweede lijn dateert uit 1851, en liep van Amsterdam naar Den Helder. Dit gaf aanleiding tot het oprichten van de Rijkstelegraaf op 7 maart 1852. Deze viel onder het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Het eerste telegraafkantoor in Den Haag werd op het ministerie gevestigd. Ook was er op het ministerie een kleine ruimte waar herstel- en onderhoudswerkzaamheden werden verricht. Deze herstelwerkplaats (HWP) was klein en had in 1853 slechts vijf werknemers, maar in 1860 waren het er al tien, in 1867 vijftien en in 1902 vijfenvijftig. In 1868 kwam het tot een fusie met de posterijen, die tot dan onder het Ministerie van Financiën vielen. Ook de posterijen gingen gebruikmaken van de HWP, die al gauw ruimtegebrek had en in 1885 verhuisde naar de voormalige manege van Koning Willem III in de Kazernestraat. Later werden er diverse pakhuizen bijgehuurd en -gekocht. In 1905 werd beslist om een nieuw gebouw neer te zetten. Het PTT gebouw Het complex zoals het er nu staat is in drie fases gebouwd. De oorspronkelijke bouwplannen werden gemaakt door rijksbouwmeester D.E.C. Knuttel, bijgestaan door ir H.Th. Theeuwise (1880-1960) en diens medewerker S.F. Franco. In 1918 verhuisde de Centrale Magazijn Dienst (CMGZD) naar de Binckhorst, hoewel nog niet alles klaar was. In de jaren dertig begon men naast de herstelwerkzaamheden ook nieuwe producten te maken. De naam van de werkplaats werd in 1932 Centrale Werkplaats (CWP). De CWP bleef tot 1933 in de Kazernestraat en ging toen ook naar de Binckhorst, waar het gebouw werd uitgebreid met een extra verdieping. Het oude gebouw werd het A-gebouw genoemd, er kwam later een B-gebouw bij, ontworpen door de hoofdarchirect van de Rijksgebouwendienst J. Crouwel, en daaraan vast in 1952 een C-gebouw. Er werd een kantine gemaakt van 950m², zodat alle werknemers tegelijk konden lunchen. Het was de grootste kantine van Den Haag. Bink36 Bink36 werd de nieuwe bestemming van deze (voormalige) KPN-gebouwen en huisvest nu bijna tweehonderd creatieve en innovatieve ondernemingen. Externe link Website BINK36
R.J. Cleveringsluizen

De R.J. Cleveringsluizen (vóór 2 oktober 2007 Lauwerssluizen) zijn spuisluizen ten westen van Lauwersoog. Het spuisluizencomplex in de N361 bestaat uit drie bouwwerken (met elk vier spuikanalen), waarvan er twee op het grondgebied van Friesland staan en de andere zich in de provincie Groningen bevindt. Geschiedenis Na het afsluiten van de Lauwerszee in 1969 ontstond het Lauwersmeer. De uitwateringssluizen zorgen ervoor dat het water van de Friese boezem en de Electraboezem op de Waddenzee wordt geloosd. Dit geschiedt als het eb is. De schutsluis bevindt zich in Lauwersoog. De sluizen zijn in beheer bij het waterschap Noorderzijlvest. Het sluizencomplex droeg tot 2 oktober 2007 de naam Lauwerssluizen. Die dag heeft het de naam van R.J. Clevering (1914-2013) gekregen, die van 1955 tot 1979 voorzitter was van het toenmalige waterschap Hunsingo. In 2017 werd gestart met groot onderhoud, dat meerdere jaren zou gaan duren. Vismigratie Vanaf 2018 werd tijdens het seizoen visvriendelijk gespuid, om ervoor te zorgen dat vissen zoals glasaal, jonge bot en de driedoornige stekelbaars vanaf de Waddenzee de binnenwateren kunnen bereiken. De sluisdeuren worden in de maanden maart, april en mei 's nachts opengezet tijdens afgaand tij als de waterstand aan beide kanten gelijk is. Met name de glasaal kan dan 's nachts de Lauwerszee bereiken. Zie ook Sluizen en stuwen in Friesland
Antonius Abtkerk (Nijmegen)

De Antonius Abtkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in Nijmegen. Deze aan Antonius Abt toegewijde kerk bevindt zich aan de Dennenstraat in Neerbosch-Oost/Hees en is in gebruik bij de parochie Hees. Geschiedenis De kerk werd in 1874 ontworpen door P.J.H. Cuypers en het gebouw zelf dateert uit 1879-1880. Het is een neogotische driebeukige hallenkerk. Het is een herinterpretatie van het Haagse hallentype, waarbij de zijbeuken gedekt zijn met steekkappen. Bij deze kerk is het een reeks van acht aansluitende kappen, waarvan de laatste, bij het koor, iets langer is dan de andere. De gebroken lijnen van de lange reeks kappen aan de buitenzijde contrasteren met de ruimtewerking in het interieur. Onder de zestig meter hoge westtoren met achtkantige spits tussen vier topgevels bevindt zich een Mariakapel. Het oorspronkelijk rijk gekleurde interieur werd in de jaren zestig witgepleisterd. De glas-in-loodvensters werden vervaardigd door glasatelier F. Nicolas en Zonen in Roermond en werden geplaatst tussen 1880 en 1925. In de kerk bevindt zich een 16e-eeuws kruisbeeld uit Kalkar. De kruiswegstaties zijn van de hand van de Nijmeegse kunstschilder Dorus Arts. Voor de verschillende staties hebben destijds parochianen geposeerd. De staties zijn op koper geschilderd en gerestaureerd. In 2025 werd het voorterrein van de kerk verrijkt met het in 1952 vervaardigde Heilig Hartbeeld van Albert Meertens. Status De Antonius Abtkerk is een rijksmonument (nummer 31204). Externe link Parochie Hees: Geschiedenis Dorus Arts zie www.stichtingkohesie.nl
Huis Oudegein

Huis Oudegein is een kasteel en landgoed in Oudegein, een wijk van Nieuwegein. Het kasteel of landhuis Oudegein is gelegen in het noorden van Oudegein, dat met het aangrenzende gebied ten noorden hiervan tot 1971 onderdeel was van de gemeente Jutphaas. Het huis en landgoed grenst aan Park Oudegein. Het huis is niet vrij toegankelijk. Het hoofdgebouw en enkele andere elementen (waaronder de brug en het hek naar het voorplein) hebben de status van rijksmonument. In 2015 is landgoed Oudegein opengesteld als vergaderlocatie. Geschiedenis De oudste vermelding dateert van 1211. In 1382 werd het gebouw in brand gestoken waarna het werd hersteld. In 1536 werd het door de Staten van Utrecht erkend als ridderhofstad. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Nieuwegein Externe link Tekeningen en foto Huis Oudegein - Het Utrechts Archief
Wierde 2

De villa aan de Wierde 2 is een monumentaal pand in Leens in de Nederlandse provincie Groningen. Geschiedenis De woning aan de Wierde 2 werd rond 1875 gebouwd in opdracht van de landbouwer Jacob de Vries uit Douwen en zijn echtgenote Bouke Dob. Na het overlijden van De Vries in 1893 verkocht zijn weduwe het pand in 1895 aan ene Enne Boer. Rond die tijd zal de woning ingrijpend zijn verbouwd. Het gebouw kreeg een eclectisch uiterlijk, met een neorenaissance topgevel aan de zuidzijde (zie afbeelding). Het bakstenen huis is geheel bepleisterd. In de oostgevel bevindt zich een blind raam met een vrouwenfiguur (zie afbeelding). De H-ramen zijn aan de bovenzijde gedecoreerd met sierwerk (zie afbeelding), evenals het portiek met ingang aan de zuidzijde van de woning. De erkerkamer bevat een gedecoreerde schouwpartij met een gesneden spiegel. Ook het plafond en de deur zijn rijk gedecoreerd. De groene, blauwe en vergulde kleuren zijn nog origineel. De voortuin met perken en wandelpaden is in de loop der tijd verdwenen. Naast en aan de achterzijde van de woning bevindt zich een tuin met markante, oude bomen. In het begin van de vijftiger jaren van de 20e eeuw is het huis in het bezit geweest van de gereformeerde kerk; er zouden in die periode kerkdiensten op de zolderverdieping zijn gehouden. De woning is onder meer vanwege de rijke detaillering van het exterieur en als voorbeeld van een rentenierswoning in een eclectische bouwstijl erkend als een rijksmonument.
Rensumaborg

De Rensumaborg is een borg in Uithuizermeeden. Het bouwwerk wordt voor het eerst rond 1500 genoemd. In 1695 kwam de borg in het bezit van de familie Alberda van Menkema doordat Menno Alberda deze kocht. In 1710 werd de borg verbouwd en kreeg het zijn huidige uiterlijk. Na economische tegenspoed werd de borg in 1829 geveild en verloor het zijn functie als woonhuis. Lange tijd heeft de borg gediend als tuinbouwschool. In 1996 is de borg gekocht door de Rensuma Boon Stichting en is het landgoed in oude staat hersteld. De borg heeft een 17e-, 18e- en 19e-eeuws interieur. De borg is niet te bezichtigen, maar het terrein is wel toegankelijk voor publiek.
Gereformeerde kerk (Hillegom, 1897-1928)

De Gereformeerde Kerk werd in 1897 gebouwd voor de Gereformeerde gemeente van Hillegom. Dit gebouw verving een oudere kerk uit 1865, die te klein was geworden. Architect Tjeerd Kuipers ontwierp de nieuwe kerk, die aan de Stationsweg werd gebouwd. Het was een eenvoudige zaalkerk met een voorgevel in neogotische stijl. Het schip telde zes traveeën. Op de voorgevel stond boven de entree een kleine toren. In de eerste decennia van de 20e eeuw groeide de gereformeerde kerk in Hillegom snel. De kerk van Tjeerd Kuipers bleek al in de jaren 1920 te klein en werd in 1928 afgebroken en vervangen door een grotere kerk op dezelfde locatie. Externe link Gereformeerdekerken.info - Laatste dienst in De Hoeksteen te Hillegom
De Pankoekstermolen, Witmarsum

De Pankoekstermolen is a smock mill in Witmarsum, Friesland, Netherlands which was built in 1900. It has been restored to working order and is designated as being in reserve. It is listed as a Rijksmonument. History De Pankoekstermolen was built in 1900 to drain the 700 hectares (1,700 acres) Oosthemmerpolder. It replaced a mill built in 1817 that was struck by lightning and burned down in 1899. De Pankoekstermolen was built by millwright J H Westra of Franeker, Friesland. A diesel engine was installed in the mill in 1967. Until 1975, the mill was fitted with Patent sails. Construction of a new pumping station in 1976 made the mill redundant; the diesel engine was then removed. A restoration of the mill was carried out by millwright Westra of Franeker in 1975-76. On 21 June 1977, De Pankoekstermolen was sold to Stichting De Fryske Mole, the 15th mill bought by that organisation. In 2006, the mill was officially designated as being held in reserve. A new restoration was begun in 2014. It is listed as a Rijksmonument, №39438. Description De Pankoekstermolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two storey smock mill on a single storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 19.80 metres (65 ft 0 in). The sails are carried on a cast iron windshaft, which was cast by Gietijzerij De Prins van Oranje, The Hague, South Holland. The windshaft carries the brake wheel which has 55 cogs. This drives the wallower (29 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels The upper crown wheel, which has 39 cogs, drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 35 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 61 centimetres (24 in) diameter and 4.77 metres (15 ft 8 in) long. The screw is 1.44 metres (4 ft 9 in) diameter. It is inclined at 21°. Each revolution of the screw lifts 956 litres (210 imp gal) of water. Public access De Pankoekstermolen is open whenever it is working, or by appointment. References
Pankoekstermolen

De Pankoekstermolen (Fries: Pankoekstermûne), ook wel Pannekoekstermolen genaamd, is een maalvaardige poldermolen in de buurtschap Hemert nabij het Friese dorp Witmarsum, dat in de Nederlandse gemeente Súdwest-Fryslân ligt. Beschrijving De Pankoekstermolen staat ongeveer 2,5 km ten oosten van Witmarsum, nabij de Harlingervaart. De molen werd in 1900 gebouwd om (samen met de in 1955 gesloopte molen De Vooruitgang) de ongeveer 700 ha grote Oosthemmerpolder te bemalen. De Pankoekstermolen verving een uit 1817 daterende molen die het jaar ervoor was afgebrand. De nieuwe molen werd uitgerust met zelfzwichting. In 1967 werd in de Pankoekstermolen een dieselmotor geplaatst. Nadat de molen in 1976 door de bouw van een gemaal tussen Bolsward en Schettens zijn functie verloren had, werd deze weer verwijderd. Bij een in datzelfde jaar voltooide restauratie van de molen werd deze voorzien van het oudhollandse wieksysteem. Sinds 1977 is de Pankoekstermolen eigendom van de Stichting De Fryske Mole. De molen is op afspraak te bezichtigen. In 2014 is de molen voorzien van een nieuw wiekenkruis waarbij ook de zelfzwichting weer terugkeerde. Door het Wetterskip Fryslân is de molen in 2006 aangewezen als reservegemaal in geval van wateroverlast. Zie ook Molens in Friesland
Sint-Willibrorduskerk (Wassenaar)

De Sint-Willibrorduskerk is een katholieke kerk in de Zuid-Hollandse plaats Wassenaar. In de loop van de 19e eeuw groeide de bevolking van Wassenaar zodanig dat een nieuwe kerk nodig was. De nieuwe kerk werd gebouwd vanaf 1903 in opdracht van pastoor Bruijstens naar neogotisch ontwerp van de architect Nicolaas Molenaar sr. De kerk kwam in 1905 gereed en verving een oudere uit 1724. De toren heeft een hoogte van 75 meter en heeft een naaldspits op vier puntgevels. De toren heeft drie geledingen. Het interieur wordt gedekt door kruisribgewelven. De inwendige hoogte van de gewelven bedraagt 18,9 meter. Aan de voorzijde van de kerk staat een Heilig Hartbeeld uit 1926. Verder heeft de kerk ook diverse metamorfoses ondergaan. In 1965 bijvoorbeeld is het originele schilderwerk overgeschilderd en was de kerk tot 1982 wit. Toen is er op basis van foto's uit het verleden hetzelfde schilderwerk ongeveer weer aangebracht. Orgels De firma Gebroeders Vermeulen bouwde in 1907 voor de Sint Willibrorduskerk in Wassenaar (Zuid-Holland) het hoofdorgel, ter vervanging van het kleine Van Assendelft-orgel dat eerder in de kerk stond. Het instrument is in 1958 door Arie Bik omgebouwd en uitgebreid. Daarbij is een nieuwe speeltafel geplaatst. De stemmingstemperatuur is evenredig zwevend. Het orgel heeft 38 stemmen, 3 manualen en pedaal. De tractuur is elektro-pneumatisch en de windladen zijn kegelladen. In 2022 is het instrument op het fraaie neogotische front na afgebroken om plaats te maken voor het orgel uit de voormalige Pius X-kerk te Amsterdam. Dispositie: Manuaal I: C – g3 Open Prestant 16′, Bourdon 16′, Prestant 8′, Bourdon 8′, Flûte Harmonique 8′, Octaaf 4′, Roerfluit 4′, Quint 2 2/3′, Octaaf 2′, Mixtuur III sterk, Cornet V sterk, Trompet 8′. Manuaal II: C – g3 Gedekt 16′, Prestant 8′, Quintadeen 8′, Violon 8′, Prestant 4′, Fluit 4′, Spitsquint 2 2/3′, Woudfluit 2′, Terts 1 3/5′, Clarinet. Manuaal III (in zwelkast): C – g3 Quintadeen 16′, Holpijp 8′, Gamba 8′, Céleste 8′, Aeoline 8′, Fluit Octaaf 4′, Piccolo 2′, Cimbel III sterk, Basson 8′, Vox Humana 8′, Tremulant. Pedaal: C – f1 Fluitbas 16′, Subbas 16′, Openbas 8′, Open Fluit 4′, Bazuin 16′, Trombone 8′. Koppelingen: Manuaal I – Manuaal II, Manuaal I – Manuaal III, Manuaal II – Manuaal III, Pedaal – Manuaal I, Pedaal – Manuaal II, Pedaal – Manuaal III. Speelhulpen: Automatisch pedaal, Vaste combinaties (p – mp – mf – f – tutti), Tongwerken af, 1 vrije combinatie, Generaal crescendo. Verder heeft het instrument roetschade opgelopen nadat er brand was uitgebroken in de Maria kapel (Voormalige heilig hart kapel) in 2019. Het tweede orgel is een elektrisch orgel dat afkomstig is uit de Elandkerk in Den Haag. Het is van het merk Johannus en zeer geschikt voor dit kerkgebouw. Literatuur De Sint-Willibrorduskerk te Wassenaar: kunst in dienst van leer en devotie, Jan J.M. Westenbroek ISBN 90-9012089-0 Externe link http://www.sintwillibrorduswassenaar.nl/
Prinses Irenebrug (Rotterdam)

De Prinses Irenebrug is een brug in de Nederlandse stad Rotterdam, in de wijk Hillegersberg. De brug heeft sinds de vervanging in 2005 een hoogte in gesloten stand van KP +1,30 m, in geheven stand KP +2,90 m en de wijdte is 5,70 m. De brug ligt over de Rotte en verbindt de wijken Molenlaankwartier en Terbregge. Geschiedenis De buurtschap Terbregge heeft haar naam te danken aan de aanwezigheid van een brug over de rivier de Rotte. In 1645 werd de vaste brug vervangen door een ophaalbrug. De brug werd in 1727, 1773, 1808, 1846 en 1868 vernieuwd. In 1888 werd weer een nieuwe brug ter plaatse geopend. De brug heette toen nog De Prins, en ook dit was weer een ophaalbrug. Deze brug deed dienst tot in de jaren 1930. Toen een TOD-bus (Terbregsche Omnibus Dienst) passeerde die te breed en te zwaar was, stortte de brug in. Hierna werd tijdelijk een drijvende hulpbrug ingezet. Op 5 augustus 1939, de geboortedag van prinses Irene, werd de brug feestelijk geopend door een aantal raadsleden. Vanaf dat moment heette de ophaalbrug Prinses Irenebrug. Huidige brug Eind twintigste eeuw was de capaciteit van de brug sterk onvoldoende geworden. Hij was bovendien te smal, waardoor er geregeld gevaarlijke verkeerssituaties ontstonden. Er werd daarom op de plaats van de oude brug een geheel nieuwe gebouwd. Het autoverkeer moest gedurende de werkzaamheden een zeven kilometer lange omleiding gebruiken en voor fietsers en voetgangers werd een noodbrug gelegd. De nieuwe brug, die in 2005 werd geopend, heet weer Prinses Irenebrug. Het is geen ophaalbrug meer, maar een tafelbrug, die op afstand bediend wordt. In de zomer is er veel recreatievaart over de Rotte, de brug wordt dan de gehele dag bediend en gaat vaak open en dicht. In de winterperiode wordt de Prinses Irenebrug alleen ‘s zondags bediend. Buslijn 35 van de RET rijdt over de brug.
De Biks

De Biks is een poldermolen van de Onnerpolder en staat ten oosten van Onnen nabij het Drentsche Diep in de provincie Groningen. De Biks of Onner Biks was tevens de naam van een meertje ten westen van de molen, dat via de watergang De Biks met de molen was verbonden. De molen werd in 1857 gebouwd en werd eind jaren twintig van de twintigste eeuw geheel gemoderniseerd met het wiekenkruis en schroefpompen naar het idee van molenmaker Dekker. De molen, die vroeger een vijzel had, bezit thans twee schroefpompen. Een elektromotor kan de pompen ook aandrijven. De roeden van het wiekenkruis zijn 23,40 meter lang en zijn voorzien van het Dekker-systeem met zelfzwichting. De molen is eigendom van het waterschap Hunze en Aa's. De molen draait en maalt zeer zelden.
Molen van Goidschalxoord

De Molen van Goidschalxoord is een korenmolen aan de Goidschalxoordsedijk in Goidschalxoord in de Nederlandse gemeente Hoeksche Waard. Geschiedenis De molen is in 1718 gebouwd ter vervanging van een wipkorenmolen. Het is helaas niet bekend wie deze molen gebouwd heeft maar de eerst bekende molenaar van deze molen was Arij Cornelisz. Rijshouwer welk genoemd werd in 1721. Na de familie Rijshouwer werd de familie Vlasblom eigenaar en zij zouden eigenaar blijven tot 1818. In 1818 werd de familie Kluit molenaar op deze molen en zij zouden deze molen in de loop van de tijd sterk moderniseren. Zo werd in 1898 een hinderwetvergunning afgegeven voor het plaatsen voor een stoommachine om het maalwerk aan te drijven bij windstilte. Later in 1906 werd deze stoommachine vervangen door een nieuwer exemplaar van de Machinefabriek Delftshaven. Ook werd er een windaangedreven afzuiginstallatie geplaatst om het stof wat vrijkomt bij het malen van graan op te kunnen vangen. In 1920 verkocht de familie Kluit de molen aan de familie Weeda welke afkomstig waren van de Poldersche Molen. Zij zouden de molen in bedrijf houden tot de jaren 50. Daarna kwam de molen stil te staan en raakte de molen in verval. In 2007 won de Molen van Goidschalxoord via het tv-programma BankGiro Loterij Restauratie 1 miljoen euro van de BankGiro Loterij, waarmee hij maalvaardig gerestaureerd is. Het motorhuis is in 2009 herbouwd. Op 8 december 2009 zijn de nieuwe roeden gestoken. Op 8 mei 2010, Nationale Molendag, is hij feestelijk heropend. De in 2009 geplaatste roeden bestonden uit twee delen, omdat ze anders niet verzinkt konden worden. De verzinkte delen zaten in de askop aan elkaar vastgeschroefd. Vanwege twijfels over de veiligheid van deze constructie zijn de roeden in 2018 vervangen door roeden uit een stuk. Inrichting De molen heeft twee koppels 16der kunststenen met een regulateur en een koppel 16der Engelse stenen. Dit laatste koppel stenen kan afgezogen worden door een windaangedreven afzuiginstallatie. In het naastgelegen motorhuis bevindt zich een stationaire motor die door middel van een riem in een tunnel tussen het motorhuis en de molen de stenen kan aandrijven. De motor is een Ruston & Hornsby 6XHR dieselmotor. Bijzonder is dat een groot deel van de oude inrichting bij de restauratie is behouden. In de vloerbalken zijn onderdelen van de voorganger van de molen te herkennen. In 2021 werd er in deze molen ook een haverpletter aangebracht, afkomstig uit Mol (BE).
The International (Amsterdam)

The International is een golfclub in Badhoevedorp in de buurtschap Nieuwe Meer ten noordoosten van Schiphol. Baan De golfbaan is een initiatief van Marcel Welling. The International is aangelegd op een voormalige zandwinningsput. De 18 holesbaan is ontworpen door de Welshe golfer Ian Woosnam in samenwerking met de firma's Mastergolf en BurgGolf. Er is een hoogteverschil van 14 meter. De waterpartijen kregen natuurvriendelijke oevers. Er zijn twee naast elkaar liggende eilandgreens. Clubhuis Met de bouw van het clubhuis werd in mei 2012 gestart. Het clubhuis, werd ontworpen door Francien Houben van Mecanoo en ingericht door Piet Boon. Het werd in maart 2013 opgeleverd. Ligging De baan ligt ten zuidwesten van Amsterdam, op het terrein van 77 hectare. Er is ook een natte en droge ecologische verbindingszone van ongeveer 25 hectare langs de noord- en oostkant van de baan. Toernooien Ladies Open Van 24 tot 26 mei 2013 werd het Dutch Ladies Open er ontvangen. Winnares was de Engelse rookie Holly Clyburn. Van 23 tot 25 mei 2014 werd het Deloitte Ladies Open 2014 op The International gespeeld. Winnares werd na 2 play-offrondes de Schotse Kylie Walker. Christel Boeljon eindigde op de vierde plaats met 2 slagen meer dan Walker. Senior Open Van 11-13 oktober 2013 werd het Dutch Senior Open op The International gespeeld. Het prijzengeld was € 200.000. De eerste twee rondes speelde iedere professional met een amateur in teamverband en voor zijn eigen score, de derde ronde werd alleen door de professionals gespeeld. Winnaar werd de Engelsman Simon P. Brown. Door slechte weersomstandigheden werd het toernooi ingekort tot 36 holes. Brown eindigde 2 slagen voor de Schot Ross Drummond. Ook in 2014 was The International host voor het Senior open. De negende editie van dit toernooi werd dat jaar gehouden van 10-12 oktober. KLM Open In 2019, 2024 en 2025 werd het KLM Open op The International gespeeld. Externe link Officiële website
Christliches Gymnasium Utrecht

Das Christliche Gymnasium Utrecht ist ein Gymnasium mit geisteswissenschaftlichem Schwerpunkt für die Sekundarstufe in der niederländischen Stadt Utrecht. Die Schule hat 1000 Schülerinnen und Schüler. Geschichte und Standorte 1897 wurde das christliche Gymnasium mit einem Gebäude auf dem Janskerkhof gegründet. In den 1930er Jahren zog die Schule in ein neues Gebäude in der Diaconessenstraat um. Seit dem Schuljahr 2010/11 ist die Schule in der Koningsbergerstraat (West) untergebracht, südlich des Stadtteils Lombok und zwischen dem Utrechter Hauptbahnhof und der Königlichen Niederländischen Münze. Die Schule in der Koningsbergerstraat hieß vor 1969 Christliches Lyceum und bestand aus Gymnasium, Oberstufe (HBS) und Mittelstufe (MMS). Schulleiter Ineke Schaveling Ehemalige Schüler Daria van den Bercken (* 1979), Pianistin Karel Doorman (1889–1942), Konteradmiral Kornelis Heiko Miskotte (1894–1976), Theologe Yannick van de Velde (* 1989), Schauspieler Weblinks Website Christelijk Gymnasium Utrecht Alumnivereniging Christelijk Gymnasium Einzelnachweise