NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Hamse Molen

De Hamse molen, in de volksmond ook wel De Ster genoemd, is een maalvaardige standerdmolen in de Noord-Brabantse plaats Wanroij, die werd gebouwd van 1810 tot 1811. Na een restauratie in 1950 werd ze verwaarloosd en stortte de molen in 1974 in elkaar, waarna ze in 1977 werd herbouwd. De officiële naam van de molen stamt van het Hamse Veld, de oorspronkelijke naam van het terrein waarop de molen zich bevindt. De molen heeft een houten as met een gietijzeren insteekkop. De Hamse molen heeft twee maalkoppels: één koppel 17der kunststenen in de achtermolen en één koppel 14der blauwe stenen in de voormolen. De molen heeft een gevlucht van 26,40 meter en is uitgerust met van Bussel stroomlijnneuzen. De vang is een Vlaamse vang. Externe links Film over de molen op youtube De Hamse molen op Hollandse molen Informatie over rijksmonumentnummer 369534
Zijlbrug (Leiden)

De Zijlbrug is een brug in de van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de provinciale weg (N445) van Roelofarendsveen naar Leiden. De opening vond plaats op 30 oktober 1967. De brug heeft vier autorijbanen, vier fietspaden en overspant de Zijl. De brug is voorzien van een brugwachtershuisje met veel glas in de jaren '60 stijl. Externe link YouTube-video van de opening van de Zijlbrug
Nederwaard Molen No.7

Nederwaard Molen 7 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen, die dateert uit 1738, wordt bewoond en is niet te bezoeken. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,50 meter waarmee de lage boezem van de Nederwaard wordt bemalen. Op 1 juli 2005 brak tijdens het malen de bezetketting van de molen. Hierdoor ging de kap van de molen draaien van het westen naar het oosten. Terwijl dit gebeurde brak de buitenroede van deze molen. Waarschijnlijk daardat toen de kap ging draaien er krachten op de roede kwamen die hij niet hebben kon. In juni 2006 werden er twee nieuwe roeden gestoken.
Kick Pruijsbrug

De Kick Pruijsbrug (eerder bekend als Geniedijkbrug) is een fietsbrug bij Hoofddorp. De brug verbindt sinds 2013 de door de A4 doorsneden Geniedijk Haarlemmermeer. Ontwerp De brug is ontworpen door Verburg Hoogendijk Architekten in opdracht van de provincie Noord-Holland. De brug is gemaakt van Cortenstaal. Dit staal gebruikt het roest als een beschermingslaag en is daarmee onderhoudsvriendelijk en sluit aan bij de uitstraling van de Stelling van Amsterdam waar de geniedijk een onderdeel van is. Cortenstaal werd destijds voor het eerst met goedkeuring van Rijkswaterstaat toegepast. De brugdelen zijn in de nachten van 3 en 4 oktober 2012 binnen 10 minuten geplaatst om kosten en overlast voor het verkeer te beperken. Landschap De brug is zo ontworpen dat deze niet op de geniedijk ligt, maar er parallel naast om de dijk in de waarde te laten en beter te ervaren door het afstand nemen via de op- en afgaande lus. De overspanning loopt in het verlengde van het achterkanaal, waarbij de brugpilaren in het water staan. Het water loopt onder de weg door en is begaanbaar voor kano's. Er is voor de achterzijde gekozen omdat dat de 'vriendelijke' kant van de dijk is. Aangeplante bomen aan deze zijde symboliseren verdedigende soldaten. De dijk is bij de snelweg aan beide kanten afgekapt met een betonnen rand waarin de letters 'Stelling' als zetletters zijn aangebracht. Naamgeving De brug is vernoemd naar Kick Pruijs, een Nederlandse wielrenner en redder van inzittenden van het daar op 4 juli 1935 neergestort vliegtuig 'Kwikstaart', een Fokker F.22 van de KLM.
Gasterse Duinen

Gasterse Duinen (Drents: Gaasterse Duun'n) is een natuurgebied in Gasteren dat bestaat uit zandruggen en natte veenkommen. Het gebied is in het Pleistoceen gevormd door landijs, smeltwater, sneeuwstormen en rivieren. Het natuurgebied valt onder het Drentsche Aa-gebied, een Natura 2000-gebied. Door het gebied loopt het Pieterpad. In de middeleeuwen was dit gebied een verkeersknooppunt. Hiervan getuigen de karrensporen die nog steeds waarneembaar zijn. Het gebied wordt begraasd door het Schoonebeker heideschaap en de Schotse Hooglander. Aan zuidzijde van het gebied ligt hunebed D10.
Staatsliedenbrug

De Staatsliedenbrug (brug 139) is een vaste brug in Amsterdam Oud-West. De brug vormt de verbinding tussen de Van Limburg Stirumstraat en de Tweede Nassaustraat. Ze overspant daarbij de Kostverlorenvaart met haar kades De Wittenkade. Het grootste deel van Kostverlorenvaart maakt deel uit van de Staande Mastroute door Amsterdam-West, maar net dit gedeelte niet, zodat volstaan kon worden met een vaste brug. In 1897/1898 kwam hier een brug om de beide De Wittenkades met elkaar de verbinden en een doorreis mogelijk te maken vanuit de Staatsliedenbuurt naar de Marnixstraat. De brug moest in 1909 verstevigd worden in verband met toenemend verkeer. In 1930 was de brug weer aan vervanging toe en werd de Dienst der Publieke Werken gevraagd voor een nieuwe brug. Bruggenarchitect Piet Kramer was er toen werkzaam. Er zijn tekenen dat de brug van hem is, maar zijn handtekening ontbreekt op het ontwerp; het is afkomstig van “het bureau”. De hand van Kramer is terug te vinden in de stijl van de Amsterdamse School, de afwisseling bak- en natuursteen (er is hier opvallend veel natuursteen gebruikt), de lettervoering van anno 1931, natuurstenen kolommen aan het eind van de brug en de siersmeedijzeren balustraden. Meest opvallend aan de brug zijn de scheepsvormige basis van de pijler in het midden en de daarop rustende lantaarns. Over de verkeersbrug rijdt sinds 22 juli 2018 tramlijn 5. De brug dankt haar naam aan de wijk waar zij naar toevoert, de Staatsliedenbuurt.
Brug 132

Brug 132 is een vaste brug in Amsterdam Oud-West. De brug ligt in het verlengde van de noordelijke Jacob Catskade van de Kattensloot en het zuidelijk puntje van de zuidelijke De Wittenkade van de Kostverlorenvaart. Ze overspant diezelfde Kostverlorenvaart en landt op de noordelijke De Wittenkade/Van der Palmkade. Er kon hier een vaste brug komen, omdat dit noordelijke deel van de Kostverlorenkade geen deel uitmaakt van de Staande Mastroute, die voert hier namelijk via de Kattensloot. In het eind van de 19e eeuw lag hier al een de oeververbinding, deze was in 1897 twee dagen buiten gebruik in verband met herstelwerkzaamheden. In 1900 was zij opnieuw even buiten dienst. De latere voetbrug dateert uit 1935/1936 en is afkomstig van de burelen van de Publieke Werken. Destijds was Piet Kramer verantwoordelijk voor de architectuur van de bruggen, maar zijn naam ontbrak op de tekeningen etc. In weerwil van het onderbreken van die handtekening, draagt de brug de signatuur van Kramer. De brug is gebouwd in de Amsterdamse Schoolstijl, er is de voor hem gebruikelijk afwisseling bak- en natuursteen. Hoewel Kramer doorgaans smeedijzeren balustrades toepaste, gebruikte hij hier balustrades van hout. Zoals hij dat overigens ook al had gedaan bij bijvoorbeeld de bruggen in het Amsterdamse Bos en de Zorgvliedbrug. Er was destijds een budget van 25.000 voor deze brug, die werd aangelegd met steun van het Werkfonds. De aanloop naar de brug is in terrasvorm (gegevens 2017).
Raveleijn

Ravelin (or "Raveleijn" in Dutch) is a theatre at the Efteling amusement park in the southern Netherlands. It was designed by Sander de Bruijn at a cost of €30 million and opened its doors on April 8, 2011. History and details Raveleijn is a multifunctional complex with, amongst others, a theatre, conference hall, restaurant and offices. The main part of Raveleijn is the arena where 5 shows (30 minutes) are performed per day. The open-air arena has a capacity of 1,200 visitors on a total of 1450 m2. The cast has 10 members and the music was composed by René Merkelbach and Het Brabants Orkest with vocals by Anneke van Giersbergen and others. The pen for the animals (5 horses, 1 owl, 1 falcon and 5 ravens) is located next to the parking area. Another main show element is a five-headed, mechanical dragon named draconicon. Show The story was written by Paul van Loon and tells the tale of the Woudenberg family of seven who move to the edge of a forest. The children discover an old city gate in the forest, where a tyrant oppresses the people. As it turns out, the five kids have the special gifts needed to fight the tyrant. This story has also been made into a Book, as well as a 12-part miniseries, where more of the plot is revealed. The show got an update from 30 April 2013 and after, still using the original tale, but with a new decor and some script changes. This new show is produced in partnership with the French theme park Puy du Fou which is renowned for its large open air park shows. Plot summary The show starts with the father of the Woudenberg family, walking among the visitor seats saying he has lost his children. After that the main show starts, four of the Children (Thomas, Maurits, Emma and Lisa) walk up to the gate of Ravelin, read the text on the gate, and walk through it. They emerge again, now older, on horses and in armour. They meet up with their younger brother Joost, who says he had discovered the gate before them. Countess Halina warns them that a falcon is coming, announcing the arrival of the evil count Olaf Grafhart. The count emerges from the water and asks what they are doing in his city. Thomas, the oldest brother, says they are here to free the people of Ravelin of his rule. The count calls his guards, and when Halina stands up for the siblings, he makes her disappear. A fight ensues. When the siblings emerge victorious, count Olaf calls on his Draconicon, which emerges from the foliage. Thomas calls on his brothers and sisters to make use of their elemental powers, which they got from their weapons. After Draconicon is defeated, the siblings surround count Olaf and Countess Halina is returned. The count is driven back into the water by Halina, and disappears. The siblings go back through the gate, and emerge again in their normal clothes. Here they are also reunited with their dad, and the show ends. Gallery References External links Press release Official website
Nederlands Hervormde Kerk (Pernis)

De Nederlands Hervormde Kerk is een kerk in Pernis. Het huidige kerkgebouw is uit 1926 en is in de plaats gekomen van een gebouw uit oorspronkelijk de dertiende eeuw. De kerktoren stamt uit de 14e eeuw en is bij de verbouwing behouden gebleven. Deze is aangewezen als rijksmonument. Toren De toren is een bakstenen bouwwerk met natuurstenen hoekblokken en spaarvelden met boogfriezen. De klokkenstoel met klok komt uit 1672 en is gemaakt door P. Oostens, 1672, de klok heeft een diameter van 68 cm. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Rotterdam Lijst van kerken in Rotterdam
Pont Wilhelmine

Le pont Wilhelmine est un pont en acier enjambant la Meuse dans la ville de Maastricht. Il a été construit dans les années 1930-1932 selon les plans de l'architecte du gouvernement d'alors Gustav Cornelis Bremer. Le pont a été nommé en référence à la princesse Wilhelmine, qui fut reine des Pays-Bas de 1890 à 1948. Histoire Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Sint Servaasbrug » (voir la liste des auteurs). Références Bibliographie « Wilhelminabrug Maastricht » [archive du 30 décembre 2013], sur Nederlands Architectuurinstituut Voir aussi Articles connexes Liste de ponts des Pays-Bas Pont John F. Kennedy Pont Saint-Servais Pont du Nord (nl) Pont Haut (Maastricht) (nl) Lien externe Pont Wilhelmine sur Structurae, consulté le 31 juillet 2014. Portail des ponts Portail de Maastricht
AVRO Studios Hilversum

Die AVRO Studios in Hilversum sind zwei als Rijksmonument bedachte ehemalige Studiogebäude der AVRO. Die Studios wurden zwischen 1934 und 1940 nach Plänen der Architekten Ben Merkelbach und Charles Karsten im Stil des Neuen Bauens errichtet. Im großen Saal, dem Studio 2, fand der Grand Prix Eurovision de la Chanson 1958 statt. Das kleinere Studio 1 befindet sich unterhalb von Studio 2, durch die Straße Melkpad getrennt. Beide Studios sind mit einem unterirdischen Tunnel verbunden. Seit den 1990er Jahren residiert in den Gebäuden die Fernsehproduktionsfirma blue circle, die niederländische Tochter des Medienunternehmens FremantleMedia. 2002 wurden die beiden Studiokomplexe zu Rijksmonumenten (Nr. 522700 und Nr. 522701) ernannt, da sie als „funktionales Gebäude eine expressionistische Gestaltung“ vorweisen und „beispielhaft für ihre Bauzeit sind“. Weblinks Einzelnachweise
AVRO Studios

AVRO Studios is a building complex and national heritage site in Hilversum, where the radio and TV studios and the head office of the Dutch public broadcasting association AVRO (Algemene Vereniging Radio Omroep or "General Association of Radio Broadcasting") were located until 2000. The buildings have since been used by other companies for different purposes. History The studios were built between 1934 and 1940 according to plans by the architects Ben Merkelbach and Charles Karsten. The interior was by Alexander Bodon, who, among other things, designed the seats in the orchestra hall. The smaller studio 1 is located below studio 2, separated by Melkpad street. Studio 1 from 1936 (with an added gatehouse, coffee room and office wing from 1940) and Studio 2 from 1940 have been protected as national monuments since 2002. Both studios are connected by an underground tunnel. The last extension of the studies was carried out from 1968 to 1972 with the so-called TV-Flat and was converted into a medical center, which opened in November 2012. Following the sale by AVRO in 2004, the television production company Blue Circle (the Dutch subsidiary of the media company FremantleMedia) resided in Studio 2 before moving to Amsterdam. In 2000, AVRO, KRO and NCRV moved into new premises, the AKN building. In July 2002, the two studio complexes were registered as Rijksmonument (No. 522700 and No. 522701) because they are “functional buildings with an expressionist design” and “are exemplary for their construction period”. The AVRO studio complex has been recreated in miniature (scale 1 to 25) in the miniature city of Madurodam in The Hague. Concert organ Studio 1 housed the original AVRO Concert Organ, which was played by solo organist Pierre Palla from 1937 until his retirement in 1967. The organ, one of the largest original theater organs in the Netherlands, was removed in 2004 after the studios were sold and was put into storage in Utrecht for the next 15 years. It was renamed in tribute after the organist in 2013 when restoration work began in 's-Hertogenbosch. It was rebuilt in 2019 and found a new home in Studio 1 of the Muziekcentrum voor de Omroep (Broadcasting Music Centre; NMBC), the former VARA studios, where a place had already been made available from the start for the Radio Concert Organ that had been bought from the BBC, which was never installed there. After many setbacks, the AVRO Concert Organ was finally taken into use in December 2019 under the new name 'Pierre Palla Concert Organ'. See also List of Rijksmonuments References External links Media related to AVRO Studio, Hilversum at Wikimedia Commons
Estudios AVRO

Los antiguos estudios de la emisora neerlandesa AVRO parte de la organización de televisiones NOS, están situados entre el Gravelandseweg 50-52 y el Hoge Naarderweg 1, en la ciudad de Hilversum. Los arquitectos fueron B. Merkelbach y Ch.F. Karsten y el interior estuvo al cargo de A. Bodon, que entre otras cosas diseñó las butacas del salón de la orquesta. En el año 1927 los estudios de la emisora neerlandesa AVRO estuvieron situados en una villa de la Witten Hullweg, para trasladarse al año siguiente a la Villa Sole-Mio en el Oude Engweg 4, ambas en Hilversum. Nueve años más tarde, el 5 de julio de 1936, la emisora estrenó sus propios estudios. Un segundo edificio, apodado "el estuche de violín", y situado en un lado del Melkpad, es diseñado por el mismo arquitecto y acabado en 1940, ambos edificios están conectados por un túnel bajo el Melkpad. El 12 de marzo de 1958 se celebró en este complejo el III Festival de la Canción de Eurovisión. El país ganador fue Francia con la canción Dors mon amour interpretada por André Claveau. En esa edición Domenico Modugno participó con la canción Nel Blu Dipinto Di Blu más conocida posteriormente como Volare. La última ampliación de los estudios se realizó en 1972 con el denominado TV-Flat. El complejo fue cedido a la organización AKN-gebouw en el año 2000. Enlaces externos en tgooi.info AVRO
AVRO-studio

De AVRO-studio is het gebouwencomplex aan de 's-Gravelandseweg in Hilversum waarin tot 2000 de radio- en tv-studio's en het hoofdkantoor van de Nederlandse omroepvereniging AVRO waren gevestigd. De studiogebouwen zijn ontworpen door de architecten Ben Merkelbach en Charles Karsten; Studio 1 uit 1936 (met poortgebouw uit 1940) en Studio 2 uit 1940 zijn sinds 2002 beschermd als rijksmonument. In het jaar 2000 betrok de AVRO met KRO en NCRV, in kader van het samenwerkingsverband AKN een nieuw pand, het AKN-gebouw, verderop aan de 's-Gravelandseweg. Sinds dat jaar zijn in de oude AVRO-gebouwen kantoren van andere organisaties gevestigd. Het studiocomplex van de AVRO is in het klein (schaal 1 op 25) nagebouwd in de miniatuurstad Madurodam in Den Haag. Trivia In Studio 1 bevond zich het AVRO-concertorgel dat enkele decennia lang bespeeld werd door Pierre Palla. Het orgel is bij een verbouwing na 2000 verwijderd. De onderdelen werden opgeslagen zodat het opnieuw opgebouwd kan worden. Het vond na vele jaren opslag een plaats in Studio 1 van het Muziekcentrum voor de Omroep, de voormalige VARA-studio, waar vanaf het begin al een plek was ingeruimd voor het Radio Concertorgel, dat er nooit geplaatst is. Het AVRO-Concertorgel werd, na vele tegenslagen, uiteindelijk gerestaureerd, uitgebreid en gemoderniseerd in gebruik genomen in december 2019 onder de naam 'Pierre Palla Concertorgel'.
Fort aan de Nekkerweg

Het Fort aan de Nekkerweg (Fort Beemster) in Halfweg (Beemster), op het kruispunt Volgerweg en Nekkerweg, is onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Sinds 2012 is het fort in gebruik als wellnesscentrum met onder andere sauna's, hotel, restaurant en vergadercentrum onder de naam Fort Resort Beemster Bijzonderheden De waterreservoirs en de waterontijzeringsinrichting zijn unieke kenmerken van het fort. De wateropvang bestaat als zodanig nog steeds. Daarnaast is er een gescheiden waterafvoer voor een zogenoemd grijswatercircuit. Geschiedenis Het fort kwam niet voor in de eerste plannen van minister Anthonie Ernst Reuther. Het is later, samen met het Fort bij De Kwakel, alsnog toegevoegd aan de Stelling. Het fort is een model B waarbij de twee hefkoepelgebouwen via poternes zijn te bereiken. Na de ingebruikname in 1912 (op de gevel is abusievelijk 1913 gebeiteld) waren er militairen in het fort gelegerd, zij hadden tot taak de verdediging van de accessen gevormd door de Nekkerweg en Volgerweg in de Beemster. Tussen dit fort en het westelijker gelegen Fort aan de Middenweg ligt een inlaatsluis waardoor water uit het Noordhollandsch Kanaal de Beemster kon inunderen. De sluis is later dichtgestort. Samen met Fort aan de Jisperweg en Fort bij Spijkerboor deed het fort tussen 1918 en 1921 dienst als gevangenis. In 1918 brak er een opstand uit omdat de gevangenen dachten dat de revolutie was uitgebroken. In de eindfase van de Tweede Wereldoorlog was het fort een gevangenis voor Duitse krijgsgevangenen. Vanaf 1946 werd het fort gebruikt als bewaringskamp voor (politieke) delinquenten en van 1951 tot 1982 als opslag en magazijn voor springstoffen. In 2011-2012 is het fort in 14 maanden tijd omgebouwd tot luxe wellnesscentrum met hotel en restaurants. Er is 28 kilometer vloerverwarming aangebracht, gevoed met de warmte die wordt teruggewonnen uit afvalwater van onder meer sauna’s en douches. De renovatie werd bekroond met de Pieter van Vollenhovenprijs. Foto's Referenties Externe links Provinciale website Stelling van Amsterdam: Fort aan de Nekkerweg Fort Resort Beemster
Bandenboot

De Bandenboot is een kunstobject uit 1974 van Robert Jasper Grootveld (1932-2009) in de wijk Oostelijke Eilanden in Amsterdam. Het werk werd gemaakt in opdracht van de gemeente Amsterdam als speeltoestel voor kinderen en omvat 225 autobanden, bijeengehouden door kettingen. Aanvankelijk stond het op Wittenburg. Van 1982 tot 2009 stond het opgesteld op een veld bij de Oostenburgerdwarsstraat en de Nieuwe Oostenburgerstraat, dat toen wel "het Grootveld" werd genoemd, sinds 2015 is hier het Touwbaanpark. In 2008 werd het als speelwerktuig afgekeurd door de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit en mede daarom is het in 2009 verwijderd, waarna het enkele jaren opgeslagen is geweest. Begin oktober 2012 heeft de Bandenboot een plek gekregen op palen in het water van de Wittenburgervaart, naast de Ezelsbrug bij de Oostenburgerdwarsstraat. Andere boten van Grootveld haalden het niet. Grootveld was begin jaren zeventig uitgebreid bezig met boten. Zo had hij zijn "Magische Schip", ook wel "Phrya", dat was gebouwd uit afval dat hij in en om de Oostelijke Eilanden had verzameld en op een eigen werfje had opgebouwd. Deze boot stond destijds bekend bij de gemeentereiniging als kunstobject, maar toen het vaste personeel op vakantie was, werd de boot toch uit elkaar getrokken. Het casco bleef bewaard en Grootveld mocht opnieuw beginnen. Een ander schip "Tand des Tijds", opnieuw gebouwd uit afval, kreeg te maken met een verbod van burgemeester Wim Polak, Grootvelds werf was illegaal verklaard en alles moest weg. Het schip zou versleept worden naar Friesland maar kapseisde achter een sleepboot bij Marken.
Evangelisch-Lutherse Kerk (Arnhem)

De Evangelisch-Lutherse Kerk was een kerk in de Nederlandse stad Arnhem waar gelovigen van de evangelisch-lutherse gemeente samenkwamen. De kerk is gebouwd rond 1898 naar ontwerp van architect A.R. Freem en nam de vieringen over van de vorige kerk, de Lutherse Kerk aan de Korenmarkt. Het gebouw is in neogotische stijl gebouwd en uitgevoerd als een zaalkerk. Het koor van kerk is gericht naar het koor van de nabijgelegen Sint-Martinuskerk. De kerk is een rijksmonument. In 2017 werd de kerk uit haar functie ontheven en verkocht. Reden was de kerkgemeenschap het onderhoud van de kerk niet meer kon betalen. Het aanwezige orgel van Van Vulpen werd aan een klooster in Vilnius verkocht. De gemeenschap gaat verder kerken bij de Sint-Willibrorduskerk van de oudkatholieken. Sinds 2018 is in het kerkgebouw een hotel-restaurant gevestigd. Zie ook Lutherse Kerk (Arnhem)
Sint Jobshaven

De Sint Jobshaven is een vooroorlogse haven in de Rotterdamse deelgemeente Delfshaven. De Sint Jobshaven is gegraven tussen 1906 en 1908 en aangelegd voor de overslag van stukgoed. De haven is vernoemd naar de bij de aanleg van de haven afgebroken Sint Jobskapel in het voormalige dorp Schoonderloo. De N.V. Blaauwhoedenveem liet door architect J.J. Kanters in 1912 aan de westkant van de haven een veemgebouw met silo ontwerpen. Dit was een kolossaal betonnen gebouw, aan de buitenkant met baksteen bekleed. In het Sint Jobsveem werden koloniale producten onder douane-toezicht opgeslagen en gedistribueerd. Aan de oostkant van de Sint Jobshaven was van 1908 tot 1970 het stuwadoorsbedrijf Wm.H. Müller & Co's Stuwadoors Mij. N.V. gevestigd. Met de opkomst van moderne overslagbedrijven in het Eemhaven-gebied liepen de havenactiviteiten in Rotterdam-West terug. In de jaren negentig was er geen havengebonden bedrijvigheid meer aan de Sint Jobshaven. Aan de oostkant van de Sint Jobshaven was de Müller-pier in gebruik als evenemententerrein. Het Pakhuis Jobsveem, ook wel St. Job genaamd, is omgebouwd tot woongebouw met loft appartementen en opgetopt met penthouses en maakt deel uit van het Lloydkwartier. Architect van de herbestemming van het Pakhuis Jobsveem is Robert Winkel.