NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Église Saint-Martin d'Utrecht

L'église Saint-Martin (en néerlandais : Sint-Martinuskerk) est un ancien édifice religieux catholique situé à Utrecht aux Pays-Bas. D'architecture néo-gothique, elle s'élève au milieu de l'Oudegracht (nl) dans la partie méridionale du centre-ville, et a été transformée en appartements à la fin des années 1980. Histoire Lorsque le catholicisme était proscrit après la Réforme protestante, une église clandestine était installée dans une grange entre 1600 et 1715 à l’Abstederdijk sous le nom de Statie onder het Kruis (actuel numéro 188). En 1715, la communauté s'installa dans l'Oudegracht et devint le noyau de la future église Saint-Martin d'Utrecht. Après le rétablissement de la hiérarchie catholique aux Pays-Bas en 1853, la paroisse Saint-Martin est officiellement enregistrée en 1856. L'église actuelle dédiée à saint Martin est édifiée de 1899 à 1901 selon les plans de l'architecte Alfred Tepe. L'effondrement de la pratique catholique aux Pays-Bas, et particulièrement dans l'archidiocèse d'Utrecht touché par de fortes divisions dans les années de l'après concile Vatican II, ainsi que la proximité de la cathédrale Sainte-Catherine aboutissent à la fermeture de l'église en 1974 selon la volonté du cardinal Alfrink. Désacralisée et vidée de son mobilier, elle sert notamment de décor et de coulisses à des feuilletons télévisés. Mise en vente par l'archevêché, elle ne trouve pas de propriétaire, tandis que l'ancienne communauté paroissiale cherche à préserver l'édifice qu'elle parvient à faire classer. Finalement l'architecte Dolf de Maar en fait l'acquisition et la transforme en immeuble de vingt-neuf logements qu'il met en vente à la fin des années 1980. Le décor intérieur néo-gothique est mis en vente après la fermeture de l'église et transféré en partie à l'église de Loo, construite également par Tepe. Le maître-autel est transporté dans la chapelle du séminaire diocésain qui a fermé ses portes en 2010. Les vitraux sont donnés en 1989 à l'église Saint-Martin de Makkum, fermée définitivement au culte en 2017. Alentours Sur le parvis de l'ancienne église une statue cavalière de saint Martin se dresse depuis 1948 ; c'est l'œuvre d'Albert Termote (nl) qui a voulu rendre hommage à la charité nécessaire après les affres de la guerre. On remarque aussi l'ancien presbytère donnant sur le parvis et un ancien parking à bicyclettes datant de 1948. Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument (nl) Article de mars 2004 sur les appartements de l'ancienne église Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Sint-Martinuskerk (Utrecht)

De Sint-Martinuskerk was een kerkgebouw in de zuidelijke binnenstad van Utrecht aan de Oudegracht. De huidige Sint-Maartenskerk, opvolger van een schuilkerk aldaar, werd in neogotische stijl ontworpen door architect Alfred Tepe en gebouwd in 1899-1901. De kerk uit 1899 verving een ouder kerkje op die plaats dat stamde uit 1753. Dit kerkje is t.b.v. de nieuwbouw afgebroken. Leegstand en hergebruik Na de buitengebruikstelling in 1974 wegens teruglopend kerkbezoek stond de kerk jarenlang leeg. Sint-Jodocuskerk In het televisieseizoen 1982-1983 fungeerde het kerkgebouw onder de naam Sint-Jodocuskerk als decor voor de televisieprogramma's uit de fictieve plaats van Juinen van Van Kooten en De Bie. Het gebouw zou door burgemeester en wethouders van Juinen ter beschikking zijn gesteld aan Van Kooten en De Bie. Eind jaren 80 is de kerk verbouwd tot appartementen door architect Dolf de Maar. Een deel van het neogotische interieur verhuisde na de sluiting van de kerk naar de Sint-Antonius Abtkerk in Loo, eveneens een ontwerp van Tepe. Het vooraltaar kreeg een nieuwe plek in de huiskapel van het Ariënskonvikt. De gebrandschilderde ramen gingen naar de Sint-Martinuskerk in Makkum. Op het pleintje voor de kerk staat een ruiterstandbeeld van Sint-Maarten, ontworpen door Albert Termote en onthuld in 1948. Links op het pleintje staat de voormalige pastorie uit de bouwtijd van de kerk, rechts op het pleintje een overdekte fietsenstalling uit 1948.
Sint Jacobskerk (Vlissingen)

Die Grote of Sint Jacobskerk (deutsch Große oder Sankt-Jakobs-Kirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Vlissingen in der Provinz Zeeland. Das Kirchenschiff sowie der Turm des Gotteshauses sind seit 1967 als niederländische Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die bis zur Reformation zu Ehren des heiligen Jakobus der Ältere gewidmete Kirche wurde um 1320 von West-Soubourg abgepfarrt, sie entwickelte sich zu einer Station für Pilger auf dem Jakobsweg. Mit dem Bau der heutigen spätgotischen Pfarrkirche wurde um 1500 begonnen, dabei wurden von einem Vorgängerbau aus der Mitte des 14. Jahrhunderts der Kirchturm sowie der Chor mit 5/8-Schluss übernommen. Die Fertigstellung der heutigen Vlissinger Jakobskirche erfolgte um 1558, diese Jahreszahl findet sich in einer der Seitenkapellen. Die Jakobskirche ist eine dreischiffige Hallenkirche mit über die Seitenschiffe herausragenden Querhausarmen. Die Seitenschiffe setzen sich über das Querhaus hinaus jeweils nördlich und südlich des Chorvorjoches fort. Daran schließt der schlichte Chor des Vorgängerbaus ohne Umgang an. Die Breite des Chors entspricht genau der des Mittelschiffs des Langhauses und des Vorjochs. Das Langhaus besitzt fünf Joche, wovon das erste Joch im Mittelschiff durch den in die Fassade des Neubaus einbezogenen Turm eingenommen wird. Die Seitenschiffe des Langhauses besitzen jeweils fünf Seitenkapellen. Nur diese wurden mit einem Kreuzgratgewölbe versehen, ansonsten finden sich in der Kirche hölzerne Tonnengewölbe. 1911 wurde die Kirche durch einen Brand schwer in Mitleidenschaft gezogen. Zu erneuten Beschädigungen kam es 1944 durch Kriegseinwirkung. Die Kirche wurde entsprechend dem ursprünglichen Zustand wieder hergestellt. Die Kirchengemeinde gehört zur 2004 geschaffenen Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Orgel Die große Emporenorgel wurde 1968 von der Orgelbaufirma Flentrop erbaut. Bis 1965 stand auf der Empore eine große Orgel der Firma Van Dam, welche 1916 erbaut worden war. Die Van-Dam-Orgel war während der Sturmflut von 1953 beschädigt worden. Das heutige Instrument hat 35 Register auf drei Manualen und Pedal. Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. Carel van Gestel: Van kerk naar kerk, Band 3: Walcheren/Noord-Beveland, Zaltbommel 2009. H. Janse: Kerken en torens in Zeeland. Europese Bibliotheek, Zaltbommel 1969. Weblinks Website der Kirche (niederländisch) Website der Kirchengemeinde (niederländisch) Grote- of Sint Jacobskerk: Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
St James the Great Church

Saint James the Great Church is a large Protestant church in the city of Flushing, Netherlands. The building is on the Old Market (Oude Markt); around are the streets called Branderijstraat and Lepelstraat. The original Roman Catholic church of the city, it has belonged to the Dutch Reformed Church since 1572, which became the Protestant Church in the Netherlands in 2004. The church is pseudo-basilican in style; the aisles are almost as wide as the nave, the three aisles each have their own vault and the nave rises above the aisles, although a clerestory is missing. History The church was built between 1308 and 1328. From this period dates the lower brick section of the tower . The Gothic spire was replaced by a wooden crown similar to the current one in 1501. The carillon in the tower is the fourth bells and dates from 1951 . In 1911 a large fire broke out in which the church heavily damaged. The fire caused steeple to come crashing down and landed on the rest of the church building. A large part of the church has been lost, including the church's organs. The northern transept was formerly designated for use by the English church. This section was screened by means of a wall. The old door is still visible in the Branderijstraat next to the presbytery. The English moved to the new English church on the site of the current city hall on Paulkrugerstraat in 1914. Interior In the church, a number of tombstones lie in the side alcoves. Once there were 466 graves in the church but after the fire of 1911 only a small number were put back for decoration. There is in the one epitaph, eight gravestones, including that of Cornelis Lampsins, and a single tomb, in the shape of a needle, for Daniel Octavus Barwell, a passenger of the shipwrecked Woestduin. In this church is Admiral Michiel de Ruyter was baptized and married. In 1957 a stained-glass window was dedicated to him in the church. Organs In the church are three organs: the principal Flentrop organ (1968), the Slooff chamber organ (1971), and the Klop positive organ. The Flentrop organ is the successor to the Van Dam organ, purchased in 1916 following the fire of 1911. However, during the Second World War it was badly damaged. Before the fire in 1911 there was also an organ by Van Os (1769). The first organ was by Ramault, purchased in 1690. References External links Church website
Grote of Sint-Jacobskerk (Vlissingen)

De Grote of Sint-Jacobskerk is de hoofdkerk van de stad Vlissingen, in de Nederlandse provincie Zeeland. Het gebouw staat op de Oude Markt; rondom lopen de straten Achter de Kerk, Branderijstraat en Lepelstraat. De oorspronkelijk rooms-katholieke kerk behoort sinds 1572 tot de Nederlands Hervormde Gemeente (sinds 2004 de Protestante Kerk in Nederland). De kerk is een combinatie van een pseudobasiliek en een hallenkerk: de zijbeuken zijn bijna even breed als het middenschip, de drie beuken hebben elk een eigen gewelf en het middenschip steekt boven de zijbeuken uit hoewel een lichtbeuk ontbreekt. Geschiedenis De kerk werd tussen 1308 en 1328 gesticht. Uit deze tijd stamt het onderste (stenen) gedeelte van de Sint-Jacobstoren. De gotische spits werd in 1501 vervangen door een houten bekroning die op de huidige lijkt. Het carillon in de toren bevindt is al het vierde carillon van de kerk en dateert uit 1951. In 1911 brak er in de kerk een grote brand uit, waardoor de kerk zwaar beschadigd werd. Door de brand stortte de torenspits naar beneden en kwam terecht op de rest van het kerkgebouw. Een groot deel van de inrichting ging verloren, alsmede de kerkorgels. De noordelijke dwarsarm was vroeger bestemd als Engelse kerk; dit gedeelte was afgeschermd door middel van een muur. Na de grote brand is een groot gedeelte ervan verwoest, de oude poort is nog te zien aan de Branderijstraat naast de pastorie. De Engelsen verhuisden in 1914 naar de nieuwe Engelse Kerk op de plek van het huidige stadhuis aan de Paul Krugerstraat. Inventaris In de kerk is een aantal grafstenen te zien, deze liggen in de zijportalen. Ooit lagen er 466 graven in de kerk, maar na de brand van 1911 is er maar een klein aantal teruggelegd ter versiering. Nu zijn er in de kerk nog maar één epitaaf, acht rouwborden, waaronder die van Cornelis Lampsins en één grafmonument te zien. Het grafmonument - in de vorm van een naald - is van Daniël Octavus Barwell, een passagier van de Woestduin die schipbreuk leed. Het werd gemaakt door Johannes Camhout. In deze kerk is Michiel de Ruyter gedoopt en getrouwd. In 1966 werd in de kerk het De Ruyterraam onthuld. Orgels In de kerk zijn drie orgels: het grote Flentroporgel (1968), het Slooff-koororgel (1971) en het verplaatsbare Klop-kistorgel (2004). Het Flentroporgel is de opvolger van het Van Dam-orgel dat in 1916, na de brand van 1911, is aangeschaft, maar zwaar beschadigd was in de Tweede Wereldoorlog en ook te lijden had gehad van de Watersnood van 1953. Voor de brand in 1911 bezat de kerk een orgel van de Vlissingse orgelbouwer Albertus van Os (bouwjaar 1769). In 1690 is het eerste orgel aangeschaft, een klein instrument van de Vlaamse orgelmaker Cornelis Ramault. Het noordelijke deel van het transept waar de Engelse kerk huisde, had van 1792 tot 1911 een eigen orgel van de Middelburger Frederik van der Weele. Referentie Sint-Jacobskerk Vlissingen
Grote of Sint-Jacobskerk we Vlissingen

Grote of Sint-Jacobskerk – kościół kalwiński znajdujący się w holenderskim mieście Vlissingen, przy placu Oude Markt. Historia Świątynię wybudowano w latach 1304–1328, pierwotnie nosiła wezwanie Najświętszej Maryi Panny (niderl. Onze Lieve Vrouwen kerk). Gotycki hełm wieży rozebrano w 1501 roku i zastąpiono nowym, wzniesionym na planie ośmiokąta. Od 1572 kościół jest w rękach protestantów. Wezwanie św. Jakuba Większego nadano mu w XVII wieku w nawiązaniu do położenia na szlaku pielgrzymkowym do Santiago de Compostela. Kościół doszczętnie spłonął 5 września 1911 roku, ocalały mury zewnętrzne i część filarów, w większości zniszczone zostało wyposażenie wraz z organami. Płonąca iglica wieży zawaliła się na posadzkę, niszcząc zabytkowe nagrobki. Po odbudowie, ukończonej w 1915 roku, poziom posadzki obniżono o 70 cm. Konsekracja kościoła miała miejsce 6 maja 1915. W 1943 dzwony zostały zarekwirowane przez nazistowskie władze okupacyjne, a rok później stan kościoła został naruszony wskutek bombardowania. W 1951 zainaugurowano nowy karylion, który zawieszono na wieży. W 1953 budynek został ponownie uszkodzony przez powódź, zniszczenia spowodowane zalaniem i wojną naprawiono do roku 1955. Świątynię gruntownie odrestaurowano w latach 1997–1998. 29 marca 2005 powołano fundację Sint Jacobskerk zajmującą się świątynią. Architektura i wyposażenie Kościół gotycki, halowy, trójnawowy, wzniesiony na planie krzyża. Nawa główna jest nieco szersza od naw bocznych. Wieża kościelna ma wysokość 47,5 m. Wnętrze zdobią pozostałości epitafium z 1619 roku i ambona z początku XVIII wieku. 25 stycznia 1769 zainaugurowano organy z warsztatu Albertusa van Osa. Wyremontowano je w latach 1821–1822 i w 1875. Instrument ten został zniszczony podczas pożaru z 1911. Budowę obecnych organów zlecono w 1958 w warsztacie Flentrop w Zaandam, ich inauguracja miała miejsce 28 czerwca 1968. W latach 1999–2000 wyczyszczono piszczałki a prospekt organowy przemalowano na kolor czerwony. Instrument ponownie uruchomiono 16 marca 2000. Pierwsze siedemnaście dzwonów kurantowych odlano w roku 1587, nowy, czterdziestodzwonowy karylion zainstalowano w roku 1769. Został zniszczony w pożarze w 1911, nowy instrument odlano w roku 1914. Dzwony zostały zarekwirowane przez niemieckich okupantów w 1943 roku. Zastąpiono je 49-dzwonowym carillonem, wykonanym w 1951 roku w ludwisarni Petit & Fritsen z Aarle-Rixtel. Od czasu renowacji z lat 1997–1998 jest napędzany komputerowo. Galeria Przypisy
Sint Jodocuskerk (Oosterland)

Die Sint Jodocuskerk ist die im Kern spätgotische evangelisch-reformierte Pfarrkirche zu Oosterland (Gemeinde Schouwen-Duiveland) in der niederländischen Provinz Zeeland. Von der mittelalterlichen Kirche hat sich nur der Chorraum im Originalzustand erhalten. Geschichte Die bis zur Reformation dem heiligen Jodocus geweihte Kirche zu Oosterland wurde in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts errichtet. Aus dieser Zeit stammt im Kern noch der heute freistehende Turm. Zum Ende des 15. Jahrhunderts wurde der dreijochige spätgotische Chor mit 5/8-Schluss gebaut. 1612 wütete in Oosterland ein schwerer Dorfbrand, in dessen Verlauf das Langhaus der Kirche so in Mitleidenschaft gezogen wurde, dass es nicht wieder aufgebaut werden konnte. Fortan nutzte man den Chor für die Gottesdienste. Im 19. Jahrhundert wurde dieser um zwei Joche nach Westen verlängert. Zudem baute man zwischen Chor und Turm 1880 ein Schulgebäude, sodass sich heute ein durchgehender Gebäudekomplex ergibt. Seit 1904 wird die Schule als Gemeindehaus genutzt. Nach Beschädigungen im Zweiten Weltkrieg, die vor allem den Turm betrafen, folgte 1949/50 eine Renovierung der Kirche. Die Sint Jodocuskerk gehört heute zu einer reformierten Gemeinde innerhalb der unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Orgel Die Orgel wurde 1905 durch den Orgelbauer Jan van Gelder (Leiden) erbaut. Das Schleifladen-Instrument ist weitgehend original erhalten. Es hat 8 Register auf einem Manual (C–f3: Bourdon 16′, Prestant 8′, Holpijp 8′, Gamba 8′, Celeste 8′, Octaaf 4′, Piccolo 2′, Mixtuur III-V). Das Pedal (C–d1) ist angehängt. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. Carel van Gestel: Van Kerk naar Kerk. Schouwen-Duiveland/Tholen, Ijzerlo 2010. Weblinks Einzelnachweise
Ereveld Alphen

Ereveld Alphen is een Poolse ereveld op de RK-begraafplaats aan de Molenstraat in de Nederlandse plaats Alphen (Noord-Brabant). Dit ereveld telt 18 Poolse graven waar gesneuvelde soldaten liggen die vochten in de Tweede Wereldoorlog. Deze soldaten zijn omgekomen bij de bevrijding van Alphen (Noord-Brabant). Alle soldaten liggen hier begraven onder een schuilnaam. Dit zijn mensen die zijn overgelopen uit het Duitse leger en anoniem wilden blijven om hun familie te beschermen. Het informatiebord van de Oorlogsgravenstichting geeft wel de echte namen aan. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Externe link Oorlogsgravenstichting
Sint-Norbertuskerk (Gennep)

De Sint-Norbertuskerk te Gennep is een rooms-katholieke kerk die centraal gelegen is in de woonwijk Gennep-Zuid. Het gebouw is gelegen aan het Norbertplein, waaraan tevens de pastorie en het buurthuis ‘Vanons’ liggen. Het silhouet van de kerk is een architectonische afsluiting van het plein. De kerk is gewijd aan de heilige Norbertus, die in Gennep werd geboren. Voorgeschiedenis Vanaf 1970 waren er plannen om een eigen parochie te stichten in Gennep-Zuid, dat destijds tot de parochie Sint Martinus behoorde. Vanaf 1973 werden er reeds in de kantine van de Norbert-mavo weekenddiensten gehouden. Een klaslokaal zou later als dagkapel gaan fungeren. Grote drijfveer achter de oprichting was een pater van de Passionisten, R. Celie. Toen in 1979 de gemeente Gennep een uitbreiding plande in het gebied, ontstond het potentieel om een eigen parochie op te richten. Het bisdom Roermond gaf hiertoe toestemming, zodat op 24 juni 1980 de Sint-Norbertusparochie werd gesticht. De kerk De eerste steen van de kerk werd gelegd op 8 september 1985. Hulpbisschop Castermans wijdde de kerk op 15 juni 1986. Kort erna werd begonnen met de bouw van het naastgelegen buurthuis. Protesten van het kerkbestuur en het architectenbureau dat de architectonische eenheid verbroken werd liepen op niets uit. De hoofdingang van de kerk wordt gevormd door een dubbele glazen deur, voorzien van een plat dak. Rechts van deze ingang heeft men toegang tot een vergaderruimte. Links ervan bevindt zich de Mariakapel. Naast deze kapel is de sacristie gelegen. Tegen de sacristie en het priesterkoor ligt de doopkapel. Het doopvont is van de hand van Pieter Snijders en heeft aan de voorzijde een afbeelding van de Goede Herder. Aan de achterzijde van de vont heeft Snijders de lettercombinaties JNG (Jacques en Nelly Goossens), RC (Richard Celie) en PS (Pieter Snijders) aangebracht, evenals het jaartal 1981, waarin het doopvont werd opgeleverd. De kerkzaal is hoger gelegen dan de andere ruimtes. Het schip heeft zowel een breed als een smal stuk, die van elkaar gescheiden kunnen worden door een zwarthouten vouwwand. Het priesterkoor is twee treden hoger dan de vloer van het schip, waar het gepolijst granieten altaar centraal staat. Tegen de achterwand staat het tabernakel op een sokkel. Het unit-orgel werd in 1954 door Verschueren Orgelbouw uit Heythuysen voor het missiehuis in Arcen gebouwd en werd in 1986 in de kerk geplaatst. Externe links Uitvoerige beschrijving van de Sint-Norbertuskerk te Gennep
Synagoge (Zwolle)

Die Synagoge in Zwolle, einer Gemeinde in der Provinz Overijssel der Niederlande, wurde 1898/99 errichtet. Die Synagoge im Stil des Eklektizismus befindet sich in der Schoutenstraat. Die 25 Meter lange und 14 Meter breite Synagoge wurde nach Plänen des Architekten F. C. Koch erbaut. Weblinks Homepage der Synagoge (abgerufen am 8. November 2015)
Synagoge (Zwolle)

De Synagoge van Zwolle is een religieus bouwwerk van de joodse gemeenschap te Zwolle. Geschiedenis Van 1747 tot 1758 was de gebedsplek van de joodse gemeenschap van Zwolle gevestigd in een gebouw aan de Bitterstraat, genaamd De Munt. Nadat het huurcontract hiervan niet kon worden verlengd vroeg de gemeenschap om bouwgrond voor een synagoge. In plaats daarvan kreeg de Zwolse joodse gemeenschap De Librije aangeboden. Op 6 september 1758 werd deze plek ingewijd. Eind 19e eeuw werd de aan de stadsgracht gelegen Librije geteisterd door overstromingen. Het gebouw was dusdanig in verval geraakt dat de inmiddels uit 600 personen bestaande Zwolse joodse gemeenschap weer op zoek kon naar een ander gebouw. De nieuwbouwplannen werden weer boven gehaald. In de Schoutensteeg werden vijf panden opgekocht waarna de Zwolse architect F.C. Koch het hedendaagse eclectische bouwwerk ontwierp. Het ontwerp van de voorgevel werd volgens een gedenkboek uit 1924 geleverd door de Amsterdamse architect Isaac Gosschalk. Waarschijnlijker is echter dat Gosschalk, die zijn praktijk had neergelegd en in Brussel woonde, een schetsontwerp voor de synagoge op hoofdlijnen maakte en dat Koch de uitvoerend architect was. 21 juli 1899 werd de nieuwe synagoge ingewijd. De Tweede Wereldoorlog werd maar door weinig leden van de Zwolse joodse gemeenschap overleefd. Het gebouw raakte hierdoor na de Tweede Wereldoorlog in verval. Tussen 1984 en 1989 werd het gebouw gerestaureerd door Th.G. Verlaan en G. Nijhof. Door een aantal planologische wijzigingen heeft de synagoge nu als adres Samuel Hirschstraat 8. De Samuel Hirschsstraat, vernoemd naar opperrabbijn Samuel Juda Hirsch (1872-1941), ligt echter nog steeds in het verlengde van de Schoutensteeg of Schoutenstraat. Het bouwwerk Het eclectische bouwwerk bestaat uit een zaal voor de dienst en een bijgebouw met daarin een woning. Het bijgebouw dient tevens als wintersjoel. De gevel van de synagoge grijpt in zijn hoofdvorm terug op de vroeg zeventiende-eeuwse Hollandse renaissance van de Noorderkerk in Amsterdam en de Noorderkerk in Groningen. Het grote venster daarentegen is geïnspireerd op de late of flamboyante gotiek, een combinatie van stijlen die Gosschalk ook toepaste in het enkele jaren eerder gebouwde station van Groningen. De Hebreeuwse tekst in de gevelsteen, Want mijn huis zal genoemd worden een bedehuis voor alle volkeren, is een veelvoorkomende tekst aan synagoges, onder meer in de synagoge van Arnhem, Enschede, Kampen, Amersfoort en de niet meer bestaande synagoge van Venlo. In het interieur valt onder meer de goudkleurige belijning rond de vensters op. Dergelijke goudaccenten op een witte achtergrond komen ook voor in de door Gosschalk verbouwde synagoge van Den Bosch. De betekenis van het oranje doek dat om de ijzeren trekspanten is gewikkeld, blijft vooralsnog een raadsel. Restauratiearchitect Verlaan vermoedde een verwijzing naar de tenten van het Joodse volk in de woestijn en de tabernakelsymboliek. Externe links Website Synagoge Zwolle, Mijn stad, nr. 17 St-Ti, Uitgeverij Waanders b.v., Zwolle, ISBN 90 400 1331 4