NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sandmotor

Sandmotor (niederländisch zandmotor) ist die offizielle Bezeichnung für ein Küstenschutzprojekt an der niederländischen Küste. Dabei wurde eine künstliche Sandbank vor der eigentlichen Uferlinie in der Provinz Südholland aufgeschüttet, die sich durch die vorherrschenden Winde und Strömungen aus westlichen Richtungen hauptsächlich am nordöstlich gelegenen Strand zwischen Den Haag/Scheveningen und Hoek van Holland verteilen und die dort durch Hochwasser entstehenden üblichen Sandverluste kompensieren soll. Im Zeitraum März bis November 2011 wurde vor dem bestehenden Dünengürtel am Strand zwischen Ter Heijde und Kijkduin eine etwa zwei Kilometer lange, ein Kilometer in die See ragende hakenförmige Halbinsel mit einer Größe von 128 Hektar aufgespült. Die dazu verwendeten 21,5 Millionen Kubikmeter Sand wurden von Schiffen 10 km vor der Küste vom Meeresboden aufgesaugt und zum Ufer gepumpt. Seitdem verformen Wind und Strömungen die künstliche Düne, die Besiedlung durch erste Pflanzen hat begonnen. Wenn die Maßnahme Erfolg hat, sind die bisher notwendigen permanenten Aufschüttungen und Stabilisierungen der Sandküste für lange Zeit nicht mehr notwendig. Die Kosten werden vom niederländischen Staat (58 Millionen Euro) und von der Provinz Südholland (12 Millionen Euro) getragen. Die künstliche Sandfläche ist öffentlich frei zugänglich und kann touristisch, zum Beispiel für Sandschlitten, genutzt werden. Andererseits werden Schwimmer an benachbarten Badestränden durch veränderte Strömungen gefährdet. 2017 konnte belegt werden, dass der Sandmotor tatsächlich die Küste erhält. Es besteht ein Interesse, ihn auch an anderen Küstenstädten einzusetzen. Weblinks Website des Projektes (englisch, niederländisch) Sandmotor soll Strände auffüllen. Forschung aktuell vom 30. Dezember 2016 im Deutschlandfunk Der Sandmotor von Holland. (Memento vom 15. Juli 2021 im Internet Archive) [w] wie Wissen, Das Erste, 1. Oktober 2016 mit Videobeitrag Niederlande: Millionen Kubikmeter Sand gegen Überflutung Forschung aktuell vom 12. Oktober 2021 im Deutschlandfunk Einzelnachweise
Sand engine

The sand engine or sand motor (Dutch: zandmotor) is a type of beach nourishment where a large volume of sediment is added to a coast. The natural forces of wind, waves and tides then distribute the sand along the coast over many years, preventing the need for repetitive beach nourishment. The method is expected to be more cost effective and also reduces the repeated ecological disturbances caused by replenishment. The first sand engine was constructed off South Holland in the Netherlands. A 128 ha hook-shaped peninsula was created between Ter Heijde and Kijkduin in 2011 at the request of the Hoogheemraadschap van Delfland. Building with nature The sand engine differs significantly from previous beach nourishment strategies. Traditionally, shoreface nourishments consist of 1-2 million m3 of sand and these projects usually only last for 3-5 years before they need repeating. For the first sand engine, an order of magnitude more sand was used and it is expected to last many times longer. By depositing large amounts of sand in one go, the process can be carried out only every 10-20 years as opposed to 3-5-year cycles of traditional nourishments. This reduces disturbances to the seabed. Even though the initial local perturbation is quite large, the Dutch example shows that ecological stress is limited to the location of the nourishment and, over time, it stimulates the emergence of a large variety of animal and plant species. The available space for ecosystems also increases over time. Professor Marcel Stive is considered the inventor of the sand engine. Original Sand Engine The first sand engine of its kind was constructed at Ter Heijde in the Netherlands, costing 70 million euros, and was named DeltaDuin in Dutch. Work began in January 2011 and conditions were favorable so the operation was completed in October 2011. Joop Atsma, State Secretary for Infrastructure and Environment, presented the project in November 2011 and his purpose was to convince that the technique could be useful on more locations along the Dutch coast. A volume of 21.5 million m3 of sand, dredged from 5-10 km offshore, covered an area of 128 ha, spanning 2.4 km along the coastline and extending up to 1 km offshore. The sand was deposited in the form of a hook-shaped peninsula. Wind, wave and tide action were allowed to distribute the sand further. The project was designed to have a lifespan of up to 20 years, however in 2016 it was concluded that it would last even longer than expected. Model projections indicate that approximately 200 ha of beach area will be gained. Bringing underwater sand to the surface has enabled beachcombers to find artifacts and remains of the prehistoric inhabitants of now-submerged Doggerland. Their original context however is lost. A similar project could provide a solution between Camperduin and Petten, which is called the Hondsbossche seawall. Bacton Gas Terminal In 2019 a sand engine was constructed to protect the Bacton Gas Terminal and surrounding area in Norfolk, United Kingdom, shifting two million cubic meters of sand. References External links Website Zandmotor Taming the floods, Dutch-style, Guardian, May 19 2014
Falcon (Achterbahn)

Falcon in Duinrell (Wassenaar, Südholland, Niederlande) ist eine Stahlachterbahn vom Modell Euro-Fighter Model 320+ des Herstellers Gerstlauer Amusement Rides, die am 14. Mai 2009 eröffnet wurde. Die 361 m lange Strecke, die eine Grundfläche von 60 m × 38 m beansprucht, erreicht eine Höhe von 22 m. Auf dem 97° steilen First Drop erreichen die Wagen eine Höchstgeschwindigkeit von 70 km/h. Dabei entstehen 4,5 g. Es wurden drei Inversionen verbaut: ein Looping, ein Cutback und eine Heartline-Roll. Als Rückhaltesystem kommen Schulterbügel zum Einsatz. Die Bahn ist eine Kopie von Rage in Adventure Island, die zwei Jahre zuvor eröffnet wurde. Drei weitere, baugleiche Anlagen sind gefolgt. Weblinks Falcon auf der Parkwebsite Falcon in der Roller Coaster DataBase Einzelnachweise
Falcon (Duinrell)

Falcon is a steel roller coaster at the amusement park Duinrell, located in Wassenaar, Netherlands. The roller coaster is a Gerstlauer Euro-Fighter model coaster which was opened to the public on 14 May 2009. At 97 degrees, Falcon has a steeper-than-vertical drop, and the steepest drop of any roller coaster in the Netherlands. History Soon after it opened in 1935, Duinrell had the Netherlands' first artificial ski slope. This ski slope was ultimately removed for the installation of Falcon in 2009. The municipality of Wassenaar had often had disputes with Duinrell in regards to noise levels created by the amusement park. This was true again with the proposed construction of a new coaster. The new coaster was given the code name "Rick's Delight"—which was a reference to Duinrell's mascot, Rick the Frog. The park was awarded when a permit from the municipality of Wassenaar over the objections of some residents and after a lengthy court battle. Noise and traffic studies were conducted and showed that the new coaster would not adversely influence these environmental factors in the area surrounding the park (results were just under the 45 decibel benchmark). A Duinrell spokesperson also stated that measures were being taken to further mitigate the noise from the park. On 14 May 2009, Mayor Hoekema van Wassenaar and the director of Duinrell, Philip van Zuylen van Nijvelt opened the ride to the public. Objections from the community, however, had delayed the coaster opening 2 years later than had originally been planned. Layout Falcon has a track length of 361 metres (1,184 ft), a height of 22 metres (72 ft), and achieves a maximum speed of 70 kilometres per hour (43 mph). The coaster has three inversions: a vertical loop, a cutback and a heartline roll. The coaster layout for Falcon is particularly close to two other Euro-Fighter (model 320+) roller coasters: Rage at Adventure Island amusement park and Untamed at Canobie Lake Park. References
Falcon (Duinrell)

Falcon is een stalen achtbaan van het type Euro-Fighter in het Nederlandse attractiepark Duinrell in Wassenaar. De achtbaan is geopend op 14 mei 2009 en is gebouwd door de Duitse attractiebouwer Gerstlauer. Falcon heeft met 97 graden een steilere dan verticale val en de steilste val van een achtbaan in Nederland. Algemene informatie De Falcon heeft een baanlengte van 361 meter en een hoogte van 22 meter. Hij haalt een maximale snelheid van 70 kilometer per uur. De capaciteit van de achtbaan is acht personen per treintje en er worden twee treinen gebruikt. Echter, Falcon heeft drie treinen die alle drie tegelijkertijd operationeel kunnen zijn. Omdat het rijden van twee of drie treinen qua capaciteit niet veel verschil maakt, wordt dit vrijwel nooit gedaan. De capaciteit per uur is ongeveer 850 personen. Geschiedenis Duinrell wilde de achtbaan al in 2007 openen. Het park kreeg hiervoor toen geen vergunning van de gemeente Wassenaar. Op 7 mei 2008 werd de vergunningsaanvraag voor de achtbaan door de Raad van State afgewezen vanwege fouten bij diverse metingen in het ontwerp. Buurtbewoners waren namelijk tegen de plannen van Duinrell, omdat ze bang waren voor geluids- en verkeersoverlast. Op 7 januari 2009 werd het bestemmingsplan toch nog goedgekeurd, omdat uit verschillende rapporten niet bleek dat de achtbaan zou leiden tot extra overlast. Dit betekende dat er begonnen kon worden met de bouw van de achtbaan. In ruil voor de achtbaan moest de grond van de skibaan op dennennaalden wel teruggegeven worden aan de natuur, waardoor deze in 2005 noodgedwongen sloot. De achtbaan opende voor de pers op 13 mei 2009 en een dag later, op 14 mei 2009, voor het publiek. Duinrell had een week voor de opening van de Falcon mensen uitgenodigd om deel te nemen aan de testritten van de achtbaan. De naam 'Falcon' werd pas tijdens de opening bekendgemaakt. Daarvoor stond de baan te naam als 'Rick's Delight'. Externe link Falcon, website Duinrell
Odulphuskerk (Meliskerke)

Die Odulphuskerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Meliskerke in der Gemeinde Veere in der niederländischen Provinz Zeeland. Sie ist bekannt durch ihren spätgotischen Turm, der nach Westen abgesackt ist. Der Turm sowie das Langhaus der Kirche sind seit 1967 als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Meliskerke ist vor dem Jahr 1235 von St. Willibrord in Westkapelle abgepfarrt worden. Der Turm, das Langhaus und das südliche Seitenschiff der Kirche wurden um 1400 errichtet. Bis zur Reformation war die Kirche dem Heiligen Odulf von Utrecht gewidmet. Im Zuge der Reformation kam es zum Abbruch des Chores, der im calvinistischen Gottesdienst keine liturgische Funktion mehr hatte. Der vermauerte Triumphbogen war in der Ostwand bis 2011 noch äußerlich sichtbar. Im Gegensatz zur calvinistischen Tradition ist in Meliskerke jedoch niemals der Name des ursprünglichen Kirchenpatrons, des heiligen Odulfs, in Vergessenheit geraten. Während des Achtzigjährigen Krieges entstandene Beschädigungen wurden erst letztlich zu Beginn des 17. Jahrhunderts behoben, dabei wurden Langhaus und Seitenschiff unter ein Dach gebracht. Ein Portal an der Südseite stammt von 1769. Eine neue Sakristei wurde während einer Renovierung 1959 angebaut. Im Zuge einer weiteren Renovierung und umfangreichen Erweiterung wurde 2011 die Sakristei wieder abgerissen, der vermauerte Triumphbogen geöffnet und dem Kirchenschiff ein Anbau hinzugefügt. Die Kirche gehört zur Protestantse Gemeente Biggekerke/Meliskerke, die zur 2004 geschaffenen unierten Protestantse Kerk in Nederland gehört. Die Gemeinde gilt auch als Bestandteil des niederländischen Bibelgürtels. Orgeln In der Kirche befinden sich zwei Orgeln: zum einen eine Hauptorgel, gebaut im Jahre 1978 durch die Orgelbaufirma Pels & Van Leeuwen; dieses Instrument stand bis 2011 in der nun geschlossenen Ichthuskerk in Meliskerke. Zum anderen befindet sich in der Odulphuskerk eine historische Orgel, die 1744 von dem Orgelbauer Peter Weidtmann (Ratingen) als Hausorgel erbaut wurde. Zu Beginn des 20. Jahrhunderts wurde es nach Meliskerke verkauft. Das Schleifladen-Instrument hat acht Manualregister. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Literatur Peter Don, Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. Carel van Gestel: Van kerk naar kerk, Band 3: Walcheren/Noord-Beveland, Zaltbommel 2009. Weblinks Homepage der Kirchengemeinde (niederländisch) Einzelnachweise
Odulphuskerk (Meliskerke)

De Odulphuskerk is de protestantse kerk van Meliskerke, gelegen aan Torenstraat 8. Geschiedenis De toren en het schip werden gebouwd omstreeks 1400. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Odulphus. Terwijl de bouw van de toren halverwege was, bleek dat deze uit het lood stond. Het bovenste gedeelte werd weer in verticale richting op het onderste gedeelte gebouwd, waardoor de toren enigszins gekromd is. De oorspronkelijke kerk had een hoofdbeuk en een lagere zuidbeuk. De kerk werd in de jaren 1572-1574 (Beleg van Middelburg) gedeeltelijk verwoest, en daarna werd het koor afgebroken en de verlaagde hoofdbeuk werd met de zuidbeuk onder één dak gebracht, zodat opnieuw een eenbeukige kerk ontstond. Het geheel werd overwelfd met een tongewelf. Op de plaats van het koor kwam een consistorie, en aldus werd de kerk geschikt gemaakt voor de Hervormde eredienst. Restauraties vonden plaats in 1959, waarbij het pleisterwerk werd verwijderd, en in 1963. Gebouw De toren heeft twee geledingen en haakse steunberen. Ze wordt gedekt door een tentdak. De omlijsting van de galmgaten is wit geschilderd, wat wijst op de vroegere functie als baken voor de scheepvaart. De klok, van 1636, werd gegoten door Michael Burgerhuys. Het eigenlijke kerkgebouw is een eenbeukige bakstenen kerk met aan de zuidzijde een portaal van 1769. Interieur Het interieur wordt overwelfd door een houten tongewelf met trekbalken. De preekstoel van omstreeks 1630 en de herenbank is uit 1749 en is uitgevoerd in Lodewijk XV-stijl. Het door Peter Weidtman gebouwde orgel is van omstreeks 1740, en dit werd in 1859 in de kerk geplaatst. Het zilveren doopvont is van 1801.
Oude begraafplaats (Baarn)

De Algemene begraafplaats is een voormalige begraafplaats en sinds 2007 een gemeentelijk monument van Baarn, in de provincie Utrecht. De begraafplaats ligt aan de Acacialaan, maar de ingang is verplaatst naar de Berkenweg. Buiten de bebouwde kom Tot de negentiende eeuw werden de doden (hervormd en katholiek) begraven in de hervormde Pauluskerk aan de Brink. Vanaf 1829 moesten alle gemeenten met meer dan ‘duyzend sielen’ een begraafplaats buiten de bebouwde kom hebben. De hervormde gemeente Baarn liet toen een begraafplaats aanleggen aan de Kerkhoflaan (nu Acacialaan). Deze Kerkhoflaan liep naar de katholieke schuilkerk. Aangezien de begrafenisgelden nu in de gemeentekas vloeiden en niet meer bij de kerk terechtkwamen, miste de kerk inkomsten. In een overeenkomst tussen de kerk en de gemeente, verplichtte de gemeente zich jaarlijks ƒ 21,40 uit te keren. In 1914 werd dit met onderling goedvinden afgekocht met ƒ 250,00 ineens. Toen de brandweerkazerne en het politiebureau werden gebouwd is de ingang verplaatst naar de Berkenweg. Muur en hek Van de oude muur van de oude begraafplaats staat nog een gedeelte aan de Berkenweg. De muur is in 1835 door de meestermetselaars Philippus Dijs en Jan de Groot gebouwd, zij zijn later ook op deze begraafplaats begraven. Aan beide kanten van de muur met ezelsrug staan om en om penanten om stevigheid te geven. Waar de muur eindigt, stond vroeger het baarhuisje. Dit was bestemd voor zwervers en mensen met een besmettelijke ziekte. Die werden zoveel mogelijk bij de muur van het kerkhof begraven, ver van de andere graven. Om het terrein staat sinds 1874 een gietijzeren spijlenhek, bij de ingang voorzien van pijlpunten. Opvallend is de grote graftombe met grafkelder van J.F.H. Guimond de Briquemond (1887) en diens familie. Hij was intendant (hoofdopzichter) op Paleis Soestdijk. Ook de Baarnse historicus Teunis Pluim ligt hier begraven. Zijn grafmonument was een geschenk van koningin Emma en de Baarnse bevolking. In 2009 werden de gerestaureerde muur en het vernieuwde hek om de oude begraafplaats aan de Berkenweg officieel geopend door een werkgroep van de Historische Kring Baerne. Zij verzamelden hun bevindingen en informatie in een boekje. In het boek ‘Het Groene Graf’ zijn de namen verzameld van personen die op de Oude Algemene Begraafplaats zijn begraven. Het bevat naast informatie over deze personen, ook afbeeldingen van grafmonumenten, portretfoto's en scans van krantenartikelen. Begraven op de Oude Algemene Begraafplaats Nieuwe Begraafplaats Vanwege ruimtegebrek werd in 1919 een terrein bij de Torenlaan als Nieuwe algemene begraafplaats in gebruik genomen. De benodigde grond werd gekocht van het koninklijk huis. In 1974 vond de laatste begrafenis plaats op de oude begraafplaats. Bij de sanering in 1986 werden 500 grafmonumenten verwijderd. Bijzonderheden Op de begraafplaats hebben imkers al sinds midden jaren tachtig bijenkasten staan. Bezoekers kunnen de sleutel van het hek afhalen bij de receptie van het politiebureau dat zich achter de begraafplaats bevindt. Van het terrein is een bomenplan gemaakt. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Baarn
Sint-Janshoeve

De Sint-Janshoeve is een oude boerderij tussen Grubbenvorst en Blerick op het grondgebied van de Nederlandse gemeente Venlo. In de nabijheid van de hoeve ligt de Sint-Janskapel. Geschiedenis In de middeleeuwen bevond zich hier een nederzetting of huisplaats van waaruit de ontginning van het omliggende gebied plaatsvond. Dit is mogelijk een van de oudste bouwfases van de Sint-Janshoeve. Rond 1430 werd in de omgeving de Sint-Janskapel gesticht. Om te zorgen voor eten en inkomen voor de priester werd er een hoeve opgericht. Rond 1640 werd de hoeve herbouwd. In 1857 raakte de St. Jansgoederen die verbonden waren aan de kapel, omvattende bouwland, weiland, hooiland, heide, moeras, dennenbos en de Sint-Janshoeve met schuur, verdeeld als gevolg van vererving. In 1929 was de Sint-Janshoeve bouwvallig geworden en werd er op ongeveer 100 meter oostelijk een nieuwe hoeve gebouwd. In 1942 stortte de oude Sint-Janshoeve in tijdens een storm. In 1943 begon men met de bouw van een nieuwe Sint-Janskapel, waarbij stenen van de oude hoeve werden gebruikt, maar dit werk kwam door de Tweede Wereldoorlog stil te liggen waardoor de kapel pas in 1959 werd voltooid. In 1952 werd Staatsbosbeheer eigenaar van de boerderij en de gronden. Met de komst van de Floriade 2012 kwam de hoeve op het terrein van dit evenement te liggen. De plaats van het voorhuis van de hoeve uit 1640-1942 werd zichtbaar gemaakt met een betonnen plaat en gestapelde muurtjes. In 2017 werd het voormalige Floriadeterrein in gebruik genomen als Brightlands Campus Greenport Venlo en kwam de Sint-Janshoeve binnen deze campus te liggen. In juli 2023 werd de hoeve door Compas Agro aangekocht dat in januari 2024 werd geopend, waarbij de Villa Flora werd verlaten. Rond de boerderij ligt een perceel groen waar de proefvelden van het bedrijf zijn aangelegd.
Patronaatsgebouw (Mierlo)

Het Patronaatsgebouw van Mierlo is gebouwd in 1914 met steun van de familie Van Scherpenzeel-Heusch. De familie Van Scherpenzeel-Heusch waren voorheen de heren van Mierlo toen Mierlo nog een heerlijkheid was. Het wapen van deze familie, met als motto In pharetra et sagitta ('Met de pijl in de koker'), bevindt zich nog steeds boven de ingang. Boven de ingang bevindt zich ook een beeld van Sint Ludovicus, patroon van de Derde Orde van Sint Franciscus. Mogelijk werd het beeld geplaatst ter ere van de naamheilige van de bekende politicus Jan Lodewijk van Scherpenzeel-Heusch (1799-1872). Het patronaat diende als kosterswoning en als ontmoetingsplaats voor de parochianen van de Sint-Luciaparochie van Mierlo. In 2004 werd het gebouw met behoud van historische elementen gerestaureerd en uitgebreid. Op 2 oktober 2004 vond de heropening van het patronaat plaats.
Paulusbroedersluis

De Paulusbroedersluis (brug nr. 215) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze overspant de Oudezijds Achterburgwal in het Wallengebied in Amsterdam. De brug verbindt daarmee de Oude Doelenstraat met de Oude Hoogstraat. De brug heeft zijn naam te danken aan het Sint-Paulusbroederklooster dat hier in de middeleeuwen stond. Er ligt hier al eeuwen een brug. Cornelis Anthonisz. schilderde hier al een brug in op zijn plattegrond van Amsterdam, het is dan 1538. De basis van de huidige brug werd gelegd in 1745, aldus een tweetal datumstenen aan de noordzijde van de brug “Anno” “1745”. Dat de brug “sluis” heet is te danken aan het feit, dat stenen bruggen destijds sluis werden genoemd; er heeft hier vermoedelijk nooit een sluis gelegen. De brug uit 1745 ligt er niet meer; op 24 mei 1869 schreef de gemeente een aanbesteding uit voor "het verbreeden en verlagen van de steenen wulfbrug no. 215 met ijzeren brugleggers, houten dek met zinkbedekking". De werkzaamheden werden verricht in opdracht van de Publieke Werken onder leiding van stadsarchitect Bastiaan de Greef, vermoedelijk ook ontwerper van het bruggetje. In 1966 is de brug nog een keer aangepast (nieuw wegdek) en in het begin van de 21e eeuw opnieuw bestraat. In de zomer van 2020 kwam aan het licht dat een deel van de fundering dermate verslechterd was, dat maatregelen nodig waren. De brug werd in de zomer afgezet voor alle verkeer; voor voetgangers werd een noodbrug neergelegd, alsook een ondersteuning voor de brug. In het najaar was de brug weer toegankelijk voor al het verkeer.
Peellandcollege

Het Peellandcollege is een deelschool van IVO Deurne voor havo- en vwo-onderwijs in het Noord-Brabantse Deurne en valt onder het bestuur van de vereniging Ons Middelbaar Onderwijs (OMO). Geschiedenis De eerste lessen aan het Peellandcollege werden gegeven op 1 september 1959, toen als hbs met drie klassen in enkele houten noodlokalen, onder de naam Pius XII college. In 1968 werd de Mammoetwet van kracht. De school groeide snel en kreeg in 1970 beschikking over een nieuw en definitief gebouwencomplex aan de Burgemeester Roefslaan in Deurne. Tot de kerst van 2005 was dit gebouw in gebruik. Vanaf 1 augustus 1998 werkt het Peellandcollege met drie scholen in Deurne samen binnen de Instelling Voortgezet Onderwijs Deurne, afgekort tot IVOD. Het betreft de vmbo-scholen Alfrinkcollege en Hub van Doornecollege en sinds 2003 ook De Sprong voor praktijkonderwijs. Op 11 en 12 december 2008 viert het Peellandcollege haar 50-jarig bestaan. Succesvol Het Peellandcollege heeft veel succes. De school krijgt steeds uitstekende rapportcijfers van het onderzoek naar prestaties van scholen door het dagblad Trouw. In het jaar 2005 behoorde de havo-afdeling van de school tot de beste drie van Nederland en in 2011 werd de vwo-afdeling zelfs als beste van Nederland beoordeeld. In 2015 werd de HAVO afdeling als beste van Nederland beoordeeld en de VWO afdeling als derde. In 2006 verrichtten actrice Monic Hendrickx en voorzitter R. Kraakman van de raad van bestuur van Ons Middelbaar Onderwijs (OMO) de opening van de nieuwbouw aan de Vloeieindsedreef in Deurne. Bij de opening op 17 februari was het gebouw al te klein. Ruim tien jaar was het gebouw te klein maar vanaf 2019 daalde de leerlingenaantallen door de krimp in de regio. In 2022 ontving de school ex-leerling en Nobelprijswinnaar voor de economie Guido Imbens en organiseerde een collegetour. Sinds die dag heeft de mediatheek op de eerste verdieping de naam Guido Imbens studiehof gekregen. Bekende ex-leerlingen Monic Hendrickx, actrice Ruud van Heugten, politicus Guido Imbens, winnaar Nobelprijs voor de Economie 2021 Aniek Nouwen, voetbalster Externe link http://www.ivo-deurne.nl/default.aspx?pid=5&id=5[dode link]