NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Loenerslootsebrug

De Loenerslootsebrug is een vaste stalen boogbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal en de spoorlijn Utrecht - Amsterdam en is onderdeel van de Provinciale weg 201. Geschiedenis In 1892 werd het Merwedekanaal geopend waardoor de verbinding tussen Loenersloot en Vreeland werd onderbroken. In het verlengde van de Binnenweg in Loenersloot verscheen ten zuiden van de huidige brug een draaibrug die op de Kerklaan uitkwam. Een nieuwe brug was nodig vanwege de vergroting van het Merwedekanaal tot het Amsterdam-Rijnkanaal, een proces dat nog tot na de Tweede Wereldoorlog zou gaan duren. In 1937 verscheen een nieuwe stalen boogbrug voor het verkeer dat nu geleidt werd over wat nu de N201 is en de kernen van Loenersloot, Kerklaan en Vreeland, gemeente Stichtse Vecht, met elkaar verbindt. De oude draaibrug werd daarna door defensie opgeblazen. Rijkswaterstaat heeft de brug in het tweede halfjaar van 2013 vernieuwd en aangepast aan de eisen van deze tijd. Daarnaast werd de doorvaarthoogte verhoogd. Voorts kreeg de brug bredere rijstroken en een breed fietspad voor 2 richtingen aan de zuidzijde van de brug in plaats van fietspaden aan beide kanten. Het fietspad loopt niet meer langs de westzijde van de N201 maar men dient door een tunnel onder de N201 via de Binnenweg naar de zuidzijde te gaan waar met een haakse bocht de oprit naar het fietspad begint. Hier bevindt zich tussen het kanaal en de spoorlijn ook een trap met fietsgleuf waarmee voetgangers en fietsers vanaf de brug de Westelijke Kanaaldijk kunnen bereiken en vandaar richting Driemond of Breukelen verder kunnen. Oorspronkelijk waren er op de tweede brug aan beide kanten trappen en met de noordelijke trap was ook het Station Vreeland tot 1944 bereikbaar. Naderhand verdween de zuidelijke trap. U-OV buslijnen 120 en 121 rijden over de brug en buurtbus 522 rijdt onder de brug evenals de treinen richting Abcoude en Breukelen.
De Eenhoorn (Schalkwijk)

De Eenhoorn is een paltrok-houtzaagmolen in de Nederlandse stad Haarlem. Geschiedenis Hij is gebouwd in of voor 1776 aan de oostelijke oever van het Spaarne op de plek waar mogelijk vanaf 1642 een eerdere houtzaagmolen heeft gestaan. Op kaarten uit 1615 en 1642 wordt een "Schalkwycker Mole" respectievelijk een Saegh Mole genoemd in de buurt van deze plek. De oudste vindplaats van de naam De Eenhoorn is een overdrachtsakte uit 1721. Waarom voor de naamgeving het mythisch wezen 'eenhoorn' werd gekozen, is onbekend. De naam ging over naar de molen die omstreeks 1776 gebouwd moet zijn. Omstreeks 1926/1927 is bij de molen een elektrische zagerij gebouwd. Om de molen te behouden heeft de Vereniging De Hollandsche Molen hem in 1927 aangekocht. In 1963 is hij overgedragen aan de gemeente Haarlem. In dezelfde periode verrees het grote stadsdeel Schalkwijk in de nabijheid van het jaagpad waaraan de molen staat. Daardoor is de landschappelijke waarde van De Eenhoorn in zijn omgeving sterk veranderd. Sinds 2016 draagt de buurt waarin de molen zich bevindt de naam De Eenhoorn. De gemeente is nog steeds eigenaar, maar het beheer is in 1986 overgedragen aan de Stichting Molens Zuid-Kennemerland, die de molen regelmatig laat zagen. Constructie De molen is gebouwd in 18e-eeuwse stijl en is bekleed met hout dat zwart geteerd is. In afwijking van de meeste andere paltrokmolens had deze molen vier zaagramen. Door een technische onvolkomenheid functioneerde het vierde raam niet als verwacht. Dit achterste zaagraam is daarom rond 1900 ingekort en horizontaal op de raamzolder geplaatst en met keien verzwaard om de balans aan de krukas niet te verstoren. Later werden in plaats van keien loodblokken ter grootte van halve stoeptegels geplaatst, die beter vastgezet kunnen worden. Het vierde raam functioneert dus als balansraam. Een pompraam is het derde kleine raam van een wagenschotzager dat ook als balansraam functioneert, maar speciaal voor dit doel gebouwd is. De molen heeft een sleepcontact op de bovenas, die ook op de ringleiding is aangesloten, waardoor tijdens onweer met zagen doorgegaan kon worden. Foto's Externe links Het zagen op de Eenhoorn (1 minuut) Het zagen op de Eenhoorn (12 minuten) Een uitgebreid geschiedenisoverzicht
Elias Beeckmankazerne

De Elias Beeckmankazerne is een voormalige legerkazerne in Ede. Hij maakte tot eind 2010 deel uit van het kazernecomplex Ede-Oost, waartoe ook de Simon Stevinkazerne behoorde. Geschiedenis De kazerne werd in 1939 geopend en werd ontworpen door Kapitein der Genie A.G. Boost. Het is een Rijksmonument. Aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog was hier het 22 Regiment Infanterie gelegerd, dat tijdens de mobilisatie vertrok naar de Grebbeberg. In de oorlog gebruikte de Duitse bezetter alle kazernes in Ede als opleidingslocatie voor de troepen. Na de bevrijding waren er tijdelijk Canadezen gelegerd. Nadat de locatie volledig vrij van mijnen en andere explosieven was verklaard, werd het in 1946 de opleidingslocatie voor 4, 5 en 6 Bataljon Jagers, voordat ze uitgezonden zouden worden naar Nederlands-Indië. Begin jaren 50 werd plaats gemaakt voor artillerieopleidingen en voor het net opgerichte Regiment van Heutsz. Ook was hier het Verbindings Opleidings Centrum (VOC) gevestigd. Dit zou later verhuizen naar Weert en worden samengevoegd met het 1 VOC uit Wezep onder de naam Onderofficiers School (OOC), de latere Koninklijke Militaire School. Regiment Verbindingstroepen Na vertrek van het VOC werd hier de School Verbindingsdienst gevestigd. Deze werkte nauw samen met het in de naastgelegen Simon Stevinkazerne in 1951 opgerichte Regiment Verbindingstroepen. Op het kazerneterrein stond een monument voor de gevallen Verbindingstroepen. Dit monument bestaat uit een plaquette en een van de leeuwen die vroeger de Koningsbrug in Rotterdam sierden. In de zomer van 2010 verhuisden de verbindingstroepen naar de Bernhardkazerne in Amersfoort. Het monument is met het regiment meeverhuisd. Defensie schonk de gemeente Ede in 2011 een replica van de leeuw als dank voor het feit dat Ede meer dan een eeuw garnizoensplaats is geweest. VVDM De Elias Beeckmankazerne was in 1966 de "geboorteplaats" van de eerste vakbond voor dienstplichtige militairen ter wereld, de Vereniging van Dienstplichtige Militairen (VVDM). Aanleiding was een incident waarbij een soldaat vijf dagen verzwaard arrest kreeg opgelegd. Al na een jaar had de "vakbond" meer dan 3000 leden door het hele land. Herbestemming Op 1 januari 2011 heeft Defensie de kazernes overgedragen aan de gemeente Ede. Het terrein is opgenomen in het woningbouwproject "Veluwse Poort". Een aantal gebouwen van de kazerne is aangemerkt als rijksmonument. Deze gebouwen krijgen een prominente plaats in de nieuwe wijk, waarbij ze een herinnering vormen aan het militaire verleden van Ede. Naam De kazerne is genoemd naar de vaandrig Elias Beeckman, onder wiens aanvoering een handvol gewapende burgers in 1672 een aanval van de Franse troepen van Lodewijk XIV op de plaats Aardenburg in Zeeland afsloeg. Externe links De Beeckman op jeoudekazernenu.nl Foto's van de kazerne
Joodse begraafplaats (Klundert)

De Nederlandse stad Klundert (provincie Noord-Brabant) had een kleine Joodse gemeenschap, maar was in de jaren 1821-1828 en 1868-1900 een zelfstandige gemeente als bijkerk onder de ringsynagoge van Roosendaal. Op de Joodse begraafplaats aan de Blauwe Hoefsweg zijn 66 mensen begraven, hetgeen weer een vrij hoog aantal is voor zulk een kleine gemeente. In de jaren 30 van de 20ste eeuw raakte de begraafplaats in verval. Het metaheerhuis van de begraafplaats werd in 1938 afgebroken. Vandaag de dag onderhouden de plaatselijke autoriteiten de begraafplaats. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Molen van Hulsen

De Molen van Hulsen of Onderste Molen (van Hulsen) is een watermolen in de buurtschap Hulsen in het Nederlands-Limburgse dorp Geulle. De molen maakt gebruik van het water van het riviertje de Molenbeek, die vroeger Walsenbeek werd genoemd. Stroomopwaarts lag vroeger nog een molen, die logischerwijs met de naam Bovenste Molen van Hulsen werd aangeduid. De molen is een rijksmonument. Geschiedenis Gedurende bijna drie eeuwen werd deze watermolen, samen met de Bovenste Molen, Kasteel Geulle en een groot aantal landgoederen vererfd in adellijke families. In de jaren 1878-1879 werd de Onderste Molen afgebroken en herbouwd, waarna tevens hier een boerenbedrijf gevestigd was. Tot 1960 is de molen commercieel gebruikt. Zie ook Lijst van watergedreven molens in Limburg Externe links De Molen van Hulsen in de Molendatabase De Molen van Hulsen op molens.nl
Maastrichts Expositie en Congres Centrum

Das Maastrichts Expositie en Congres Centrum (kurz MECC) ist ein Ausstellungs- und Kongresszentrum in Maastricht. Der Gebäudekomplex wurde von 1961 bis 1988 erbaut, 1998 bis 2000 nach einem Entwurf der Architekten Janneke Bierman und Hubert-Jan Henket vereinheitlicht und komplettiert und besteht aus diversen Hallen sowie Büro- und Versorgungsräumen. Die beiden Haupthallen A und B besitzen eine Zuschauerkapazität von 1.700 und 2.500 Plätzen. Neben (internationalen) Kongressen, Ausstellungen und Messen wie InterClassics, The European Fine Art Fair, Model United Nations, Domino Day sowie das Boekenfestijn fanden hier auch Konzerte von Musikern wie David Bowie, Prince, Tina Turner, Joe Cocker und André Rieu statt. 2017 veranstaltete die PDC dort das Dutch Darts Masters; 2026 soll zudem die Dutch Darts Championship im MECC stattfinden, nachdem das Turnier bereits 2018 dort ausgetragen wurde. Beide Turnier sind Teil der European Darts Tour. Literatur Ubachs, P.J.H. & I.M.H. Evers, Historische Encyclopedie Maastricht. Zutphen, 2005 (S. 331) Weblinks Offizielle Internetpräsenz (niederländisch, deutsch, englisch, französisch)
MECC Maastricht

The Maastricht Exhibition & Conference Centre (shortened as MECC Maastricht) is a convention centre in Maastricht, Netherlands, located in the city's Randwyck district. It is well-known for hosting the annual European Fine Art Fair (TEFAF), which is considered one of the world's leading art fairs. MECC Maastricht was a shortlisted candidate to host the Eurovision Song Contest 2020, losing to Rotterdam Ahoy. Gallery See also List of convention centres in the Netherlands External links Media related to MECC Maastricht at Wikimedia Commons Official website
MECC

Il Maastrichts Expositie en Congres Centrum (dall'olandese: Centro Congressi ed Esibizioni di Maastricht; MECC Maastricht o semplicemente MECC) è un centro congressi di Maastricht, situato nel distretto di Randwyck. Ospita annualmente The European Fine Art Fair (TEFAF), fiera internazionale d'arte e antiquariato. Storia Negli anni '70 del 1900, il consiglio comunale di Maastricht approvò la costruzione di una sala per eventi nel quartiere di Sint Maartenspoort su idea di Jan Huynen, per sostituire l'Eurohal di Valkenburg, in funzione dal 1961 e di proprietà dello stesso Huynen. Nel 1983 il consiglio comunale decise di spostare l'Eurohal dal quartiere di Sint Maartenspoor al quartiere di Randwyck. La prima pietra della costruzione fu poggiata nel 1984 alla presenza dell'allora segretario di Stato all'economia, Piet van Zeil. L'edificio fu progettato da Wilma Bouw e costò 160 milioni di fiorini. Il primo evento, il Vakantie Info Beurs (dall'olandese: fiera delle vacanze), si tenne tra il 6 e l'8 gennaio 1988, anche se l'inaugurazione avvenne ufficialmente il 23 settembre dello stesso anno alla presenza della principessa Margherita. L'inaugurazione del MECC portò alla demolizione, nel 1991, dell'Eurohal di Sint Maartenspoort, e sul sito fu allestito il Griendpark. Nel 2019 sono iniziati dei lavori di ristrutturazione e ampliamento, il cui costo ammonta a 49 milioni di euro, finanziati dal comune di Maastricht, dalla provincia del Limburgo e dallo stesso MECC, il cui termine è previsto entro il 2021. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su MECC Collegamenti esterni (NL, EN, DE, FR)Sito ufficiale, su mecc.nl.
MECC Maastricht

Centrum konferencyjno-wystawiennicze Maastricht (MECC Maastricht) – centrum kongresowe w Maastricht w Holandii, zlokalizowane w dzielnicy Randwyck. Jest dobrze znane z organizacji corocznych Europejskich Targów Sztuk Pięknych (TEFAF), które są uważane za jedne z wiodących targów sztuki na świecie. MECC Maastricht był kandydatem do organizacji Konkursu Piosenki Eurowizji 2020, przetarg wygrała jednak kandydatura Rotterdamu z halą Rotterdam Ahoy. Wyposażenie MECC to cztery hale wystawiennicze o łącznej powierzchni około 30 000 m². Ponadto na trzech piętrach znajdują się dwa centra konferencyjne z 23 wielofunkcyjnymi salami. Jedno z nich, Euro Centre, jest przeznaczone na małe konferencje, spotkania i imprezy. Największa sala ma 1700 miejsc. Ponadto w MECC Maastricht znajdują się również różne sklepy i restauracje. Obiekt znajduje się w dzielnicy biurowej Randwyck, w niedalekiej odległości od stacji kolejowej Maastricht Randwyck. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się biura dużych firm, takich jak Vodafone i Mercedes Benz, Szpital Akademicki Maastricht UMC+ oraz kilka wydziałów Uniwersytetu Maastricht. Niedaleko obiektu znajduje się hotel, który jest skierowany głównie do gości konferencji MECC Maastricht. Galeria Przypisy
Uilenburg

Uilenburg is a neighborhood of Amsterdam, Netherlands. Uilenburg is an island surrounded by the Oudeschans canal to the northwest, the Houtkopersburgwal canal to the southwest, the Uilenburgergracht to the southeast and the Rapenburgwal to the northeast. The Nieuwe Uilenburgerstraat runs along the length of the island, crossing the Houtkopersburgwal and Uilenburgergracht by bridges.
Uilenburg (Amsterdam)

Uilenburg est à la fois une île et un quartier de l'arrondissement Centrum d'Amsterdam, aux Pays-Bas. Elle fait partie, avec Valkenburg et Rapenburg des trois îles situées à l'est de l'actuel Oudeschans qui furent aménagées et rattachées à la ville dans le cadre du « Deuxième plan d'expansion » (Tweede uitleg), en 1553. L'origine du nom de l'île n'est pas connu avec certitude, mais il pourrait venir de celui des anciens marécages situés à son emplacement, baptisés Uylenbraeck en 1470. L'île est entourée de trois canaux en plus du Oudeschans, le Rapenburgwal, le Uilenburgergracht et le Houtkopersburgwal. De nombreux vieux entrepôts traditionnels (pakhuizen) se trouvent toujours sur l'île, même si la plupart furent détruits au cours des années 1980. Uilenburg constitua à cette époque l'un des premiers quartiers de la ville à faire l'objet d'une réhabilitation, au cours de laquelle les vieux immeubles furent démolis pour laisser place à des constructions plus modernes. Les anciennes rues principales du quartier, Uilenburgerstraat et Batavierstraat furent elles aussi réaménagées pour laisser place à la Nieuwe Uilenburgerstraat. Portail d’Amsterdam
Veiligheidsregio Midden- en West-Brabant

De veiligheidsregio Midden- en West-Brabant is een veiligheidsregio binnen de provincie Noord-Brabant. De voorzitter is de burgemeester van Tilburg. Regioprofiel Inwoners: 1.100.840 (2013, CBS) Landoppervlakte: 2.123 km² Het landschap vormt de overgang van kleigrond bij de rivieren in het noorden, naar zandgrond in het zuiden. Op de overgang zit ook de bevolkingsconcentratie. De regio kent vier grote steden (Tilburg, Breda, Bergen op Zoom en Roosendaal). De meldkamer zit in Bergen op Zoom en bedient de regio Zeeland-West-Brabant, maar met name de geneeskundige hulpverlening is lang vanuit zowel Tilburg als Breda georganiseerd. Twee grote dagattracties in deze regio: de Efteling en de Beekse Bergen. Risico's Terrein BRZO (Besluit Risico's Zware Ongevallen 2015) risicolocaties op de industrieterreinen van Moerdijk, Bergen op Zoom, Geertruidenberg, Breda, Tilburg en Roosendaal. Doordat het industrieterrein Moerdijk gelegen is op de vaarroute van en naar Rotterdam en Antwerpen vindt er veel industrieel vervoer met gevaarlijke stoffen plaats per schip en spoor. Het gebied ligt in de overheersende windrichting van het industriegebied Antwerpen, waar kerncentrales staan. Dit levert risico's op voor fysieke en milieu-veiligheid. Infrastructuur Vervoer van gevaarlijke stoffen over de snelwegen A16, A17, A29, A58 en A59. Vervoer van gevaarlijke stoffen over het spoor van en naar Europoort en naar Antwerpen. Vervoer van gevaarlijke stoffen over het spoor van Roosendaal naar Tilburg en verder. Een deel van de HSL-zuid (HogeSnelheidsLijn) loopt over het grondgebied van de regio. De ondergrondse olieleiding tussen Pernis en Antwerpen ("buisleidingenstraat") loopt door deze regio (ten westen van Roosendaal). Sociaal-fysiek Pretpark De Efteling en safaripark De Beekse Bergen kunnen bij warmte en drukte risico's opleveren voor de openbare orde en veiligheid. De Kermis in Tilburg kan bij warmte en drukte risico's opleveren voor openbare orde en veiligheid. Instanties Brandweer GHOR Rode Kruis Gemeenten: 24; Alphen-Chaam, Altena, Baarle-Nassau, Bergen op Zoom, Breda, Dongen, Drimmelen, Etten-Leur, Geertruidenberg, Gilze en Rijen, Goirle, Halderberge, Hilvarenbeek, Loon op Zand, Moerdijk, Oisterwijk, Oosterhout, Roosendaal, Rucphen, Steenbergen, Tilburg, Waalwijk, Woensdrecht, Zundert. Provincie Politie Justitie Waterschappen: 3 Rijkswaterstaat Ziekenhuizen Defensie Energiesector Externe link Veiligheidsregio Midden- en West-Brabant
Venrode

Venrode is een landgoed in de gemeente Boxtel. Het 88 hectare grote landgoed is gelegen op een stuifzandrug die zich langs de westoever van de Dommel uitstrekt tussen de plaatsen Boxtel en Sint-Michielsgestel. Omstreeks 1900 werd dit stuifzand, waarin zich door uitstuiving een aantal vennen hadden gevormd, beplant met grove den. Geleidelijk aan heeft zich hier berken-eikenbos ontwikkeld. In het westen van het landgoed liggen landbouwgronden en een landhuis dat dateert uit het einde van de 18e eeuw en in classicistische stijl is gebouwd. Dit ligt in een park van 5 ha. In het bos vindt men dubbelloof en aan en in de vennen groeit moerashertshooi, wateraardbei en gagel. Daar vindt men onder meer de dodaars. Er zijn dassenburchten in het bos en ook kan men zwarte mees, kuifmees, boomklever en gele kwikstaart aantreffen. Vroeger was het gebied slechts met speciale toegangskaarten toegankelijk, tegenwoordig is het vrij toegankelijk en is er een wandeling van 3 km uitgezet, die begint in de buurtschap Heult. De directe omgeving van het landhuis is niet toegankelijk. Venrode wordt ingesloten door de landgoederen Sparrenrijk, Eikenhorst, Wilhelminapark en Zegenrode, terwijl in het oosten de Dommel stroomt. Het landgoed wordt beheerd door de Stichting Brabants Landschap. Externe links Landgoed Venrode op brabantslandschap.nl Venrode
Begraafplaats Rijnhof

Begraafplaats Rijnhof is een begraafplaats in Woerden met een algemeen en een rooms-katholiek gedeelte. Het is gelegen op Geestdorp, aan de noordzijde van Woerden. De begraafplaats heeft een parkachtige opzet die dateert uit 1976. Na gereedkoming van de uitbreiding in 2006 zijn ook begrafenissen volgens de islamitische riten mogelijk. Er is een urnenmuur aanwezig op het terrein evenals een strooiveld met een gedenkplaats.
Catharinakerk (Zoutelande)

Die Catharinakerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Zoutelande in der Gemeinde Veere in der Provinz Zeeland. Die Kirche ist seit 1967 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Gewidmet war der Sakralbau bis zur Reformation der heiligen Katharina von Alexandrien, jedoch ist das Patrozinium entgegen der reformierten Tradition im Bewusstsein der Bevölkerung niemals ganz verloren gegangen. Um 1249 wurde in Werendijke bei Zoutelande ein kleines Kloster der Benediktinerinnen gegründet, das Kloster Porta Coeli (deutsch: Himmelspforte), welches trotz Zuwendungen durch die Grafen von Holland nicht lebensfähig war. Daher wurde es 1317 der Komturei Sint-Jan ten Heere bei Aagtekerke unterstellt. Vermutlich um 1271 wurde von Werendijke aus in Zoutelande, das ursprünglich zur Pfarrei von St. Willibrord in Westkapelle gehört hatte, die Katharinenkirche gegründet und abgepfarrt. Das Kloster selber hat die Wirren der Reformation nicht überstanden. Die 1235 erstmals nachweisbare Kirche von Werendijke wurde im Achtzigjährigen Krieg zerstört. Ältester Teil der Zoutelander Katharinenkirche sind der im Stil der Scheldegotik errichtete Turm aus dem 13. Jahrhundert sowie Kapitelle in der Nordwand. Diese stellen Überreste eines Umbaus der Kirche zur Hallenkirche aus der Zeit um 1500 dar, wobei ein nördliches Seitenschiff angefügt wurde. 1573 erlitt der Bau im Zuge des Achtzigjährigen Krieges schwere Beschädigungen. Als Folge der Verwüstungen entschloss man sich zum Abriss von Seitenschiff und Chor, welcher im calvinistischen Gottesdienst liturgisch nicht mehr benötigt wurde. Anstelle des Chors befindet sich heute eine Sakristei. 1951 fand eine umfassende Renovierung der Kirche statt. Orgel Die Kirche beherbergt eine historische Orgel. Das Instrument wurde vermutlich um das Jahr 1680 von dem Orgelbauer Peter Weidtman d. Ä. für eine Klosterkirche in Limburg erbaut. Bereits 1718 wurde es in der Reformierten Kirche von Heerlen aufgestellt, dort auch 1722 und 1838 repariert. Als diese Kirche im Jahr 1932 geschlossen wurde, kaufte der Orgelbauer D. Hendrikse aus Haarlem die Orgel, ließ sie reparieren und verkaufte sie 1950 nach Zoutelande, wo sie 1951 aufgestellt wurde. Das Schleifladen-Instrument hat 6 Register auf einem Manualwerk (C,D-c3: Holpijp 8′, Prestant 4′, Fluit 4′, Octaaf 2′, Scherp II-III, Sesquialter (D) II, Trechterregaal 8′). Das Pedal (C,D-f0) ist angehängt. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Literatur Broschüre Open Monumentendag 2008: Middelburg-Veere-Vlissingen. Carel van Gestel: Van kerk naar kerk, Band 3: Walcheren/Noord-Beveland, Zaltbommel 2009. P. A. Henderikx: De oudste bedelordekloosters in het graafschap Holland en Zeeland. Dordrecht 1977. Aad P. de Klerk: Van Boudwijnskerke tot Zanddijk. Over tien gekrompen Dorpen in de gemeente Veere, Domburg 2006. Weblinks Catharinakerk in Zoutelande: Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Catharinakerk (Zoutelande)

De Catharinakerk is een protestantse kerk aan het Willibrordusplein in Zoutelande in de provincie Zeeland. Het is een rijksmonument. De Catharinakerk heeft een kerktoren waarin nog fragmenten van laat-13e-eeuwse baksteengotiek zijn te bespeuren. Rond 1500 werd de kerk door toevoeging van een noordbeuk omgevormd tot hallenkerk. In 1573 werd dit door oorlogsschade tijdens de Tachtigjarige Oorlog tenietgedaan. De noordbeuk en het koor werden afgebroken, de zuilen in de noordwand bleven staan, zodat ze binnen en buiten zichtbaar zijn. Men vermoedt dat toren en kerk rond 1738 hun tegenwoordige gedaante hebben gekregen. In 1950 vond een restauratie plaats. Door vroegere verstuivingen van het duinzand is de onderste torengeleding onder het stuifzand verdwenen. Het interieur bevat geen bijzondere stukken. In 1950 kwam er een 17e-eeuws orgel, dat oorspronkelijk afkomstig was uit een Duits klooster en tot 1932 in de hervormde kerk in Heerlen had gestaan. In 2015 werd dit orgel van de orgelbouwer van Thomas Weidtman verkocht om plaats te maken voor een voor samenzang geschikter orgel van Bätz-Witte uit 1870. De kerk werd in 1909 vastgelegd op doek door de Nederlandse kunstschilder Piet Mondriaan. In 2017 werden de contouren van de verdwenen delen van de kerk gemarkeerd door een muurtje in de kerkhof. Externe links Kerk, Willibrordusplein 1, 4374 AX Zoutelande, Rijksmonumentenregister Reliwiki: Catharinakerk