NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gebouw A (Radio Kootwijk)

Gebouw A is het hoofdgebouw van het zenderpark Radio Kootwijk bij het dorp Radio Kootwijk. Het geheel uit gewapend beton opgetrokken gebouw is een rijksmonument. De architect, Julius Luthmann, baseerde het ontwerp vooral op het Großfunkstation van Telefunken bij Nauen, waaraan hij een aantal bezoeken bracht. Daarnaast liet hij zich inspireren door het beeld van een sfinx. De vorm van dit mythische wezen is erin te herkennen, met name vanuit de lucht. De bekendste bijnaam van het gebouw is 'de Kathedraal'; meermaals is een vergelijking gemaakt met de Grote Kerk van Veere. Het gebouw in art-deco-stijl, met sculpturen van beeldhouwer Hendrik van den Eijnde, is een mengvorm van de Berlijnse en de Amsterdamse School met Scandinavische invloeden (Luthmann was onder meer sterk beïnvloed door de Finse architect Eliel Saarinen). Gebouw A spreekt tot de verbeelding van artiesten, kunstenaars en theatergezelschappen. Sinds 2005 is Staatsbosbeheer de eigenaar van het gebouw onder de merknaam 'Hier Radio Kootwijk' en wordt het verhuurd als evenementen- en vergaderlocatie. Afbeeldingen Externe link Het monumentale Radio Kootwijk - staatsbosbeheer.nl
Heilige Geesthofje (Den Haag)

Het Heilige Geesthofje is een hofje aan de Paviljoensgracht 51-125 in Den Haag. Het hofje werd in 1616 opgericht en bestaat uit vier vleugels om een binnenplein, met aan de straatzijde een poortgebouw met regentenkamer uit 1647. Op het binnenplein staat een Juttepeer, die werd geplant in 1638 en deze is mogelijk de oudste perenboom in Nederland. De boom draagt nog steeds elk jaar zijn vruchten. Enkele woningen van het hofje grenzen aan de raamprostitutie in de Doubletstraat. Zie ook Lijst van hofjes in Den Haag Bronnen Bomenstichting Den Haag
Transformatorhuisje (Ede)

Het Transformatorhuisje aan de Asakkerweg in Ede is gebouwd tussen 1920 en 1930 in opdracht van de PGEM. Het huisje is van het type G4L, een ontwerp van Gerrit Versteeg. Oorspronkelijk stond er een hek om het huisje, dit hek is inmiddels verwijderd. In de voorgevel bevindt zich een tegeltableau met het opschrift: "Provinciale Electriciteitswerken". Het gebouw heeft de status van rijksmonument.
Nieuwezijde

Nieuwezijde (« Nouveau Côté » en néerlandais) était le nom de l'une des deux parties de la ville médiévale d'Amsterdam, située à l'ouest de l'Amstel, et du côté de Nieuwe Kerk (la « Nouvelle église »). Ce quartier est aujourd'hui situé dans l'hypercentre (binnenstad) de l'arrondissement de Centrum, et délimité par le Damrak, le Dam, le Rokin, le Singel et le Prins Hendrikkade. Par opposition, la « Vieux Côté» (Oudezijde) est située de l'autre côté de l'Amstel, là où se trouve la Oude Kerk (la « Vieille église »). Les principales rues du quartier sont Nieuwendijk et la Kalverstraat, qui sont aujourd'hui deux des rues commerçantes de la ville les plus fréquentées, et qui formaient initialement les digues ouest construites le long de l'Amstel. Les principaux canaux du quartier étaient le Nieuwezijds Voorburgwal et le Nieuwezijds Achterburgwal qui furent tous deux rebouchés au XIXe siècle. Ils constituent le pendant du Oudezijds Voorburgwal et du Oudezijds Achterburgwal situés dans la vieille ville. La liaison avec l'IJ au nord se faisait au niveau de Nieuwezijds Kolk, devenu Martelaarsgracht. Nieuwezijde fut construite au Moyen Âge, entre le XIIIe siècle et le XVe siècle. La principale construction de l'époque fut la Nieuwe Kerk, dont les travaux débutèrent vers 1400. Au XVIIe siècle, une partie importante du quartier fut détruite pour construite le Paleis op de Dam à l'endroit où se trouvait l'ancienne mairie (Stadhuis), sur ce qui constitue aujourd'hui la place du Dam. Portail d’Amsterdam
Burgwallen Nieuwe Zijde

Burgwallen Nieuwe Zijde è un quartiere dello stadsdeel di Amsterdam-Centrum, nella città di Amsterdam. Questa parte della città è stata costruita durante il Medioevo tra il XIII secolo e XV secolo. L'edificio principale del quartiere è la Nieuwe Kerk, la cui costruzione iniziò intorno al 1400. Nel XVII secolo, gran parte della città vecchia è stata demolita a causa di una diga da costruire. In questo quartiere è situato il Palazzo Reale. Galleria d'immagini
Nieuwezijde

De Nieuwezijde is het gedeelte van de binnenstad van Amsterdam ten westen van de oorspronkelijke loop van de Amstel. Dit gebied wordt nu begrensd door het Damrak, de Dam, het Rokin, de Singel en de Prins Hendrikkade. Ten oosten van de rivier ligt de Oudezijde. In de CBS-indeling is er de buurt Burgwallen Nieuwe Zijde; deze omvat ook het Stationseiland met het Centraal Station en het Stationsplein. De belangrijkste straten zijn de Nieuwendijk en de Kalverstraat, dit was oorspronkelijk de westelijke dijk langs de rivier de Amstel. De belangrijkste grachten waren de Nieuwezijds Voorburgwal en Nieuwezijds Achterburgwal. Beide zijn in de 19e eeuw gedempt. Uitwatering op het IJ vond plaats via de Nieuwezijds Kolk, later via de Martelaarsgracht. Dit deel van de stad werd aangelegd in de middeleeuwen tussen de 13e eeuw en de 15e eeuw. Het belangrijkste gebouw uit die tijd is de Nieuwe Kerk, waarvan de bouw begon omstreeks 1400. In de 17e eeuw werd een flink stuk van de oude stad afgebroken om op de plaats van het oude Stadhuis het Stadspaleis aan de Dam te bouwen. De Nieuwezijde van de Amstel is het gebied ten westen van de rivier. Deze naam komt ook voor in Nieuwer-Amstel.
Park Schinkeleilanden

Het Park Schinkeleilanden ligt in Amsterdam-Zuid ten westen van het Olympisch Stadion langs de Schinkel. Vanaf het Olympisch Kwartier is het park via de Jan Wilsbrug te bereiken. De spoorlijn van het Haarlemmermeerstation in de richting Amstelveen ligt over twee (schier)eilanden tussen de Schinkel en de Stadiongracht. Dit terrein was gedeeltelijk opslagterrein en het zuidelijk deel was sportpark De Schinkel. Ten zuiden van het IJsbaanpad bevond zich de Amsterdamse IJsclub; 's zomers was hier een camping. Sinds 2004 staat hier het Frans Otten Stadion. Het gebied ten noorden van het IJsbaanpad werd in de periode 2005-2010 nieuw aangelegd. De aanleg van het nieuwe park volgde op de renovatie van het Olympisch Stadion en de bouw van het Olympisch Kwartier. Ten noorden van het Olympiakanaal ligt nu een stadspark, het deel ten zuiden er van is sportpark. Het Park Schinkeleilanden is ontworpen door het Amsterdamse landschapsarchitectenbureau Sant en Co. Het park bestaat nu uit vier eilanden met ieder een eigen karakter en is bedoeld voor algemene recreatie en sportbeoefening. De Electrische Museumtramlijn Amsterdam vormt de oostelijke begrenzing. Er langs loopt het in 2007 aangelegde Piet Kranenbergpad, een doorgaand fiets- en voetpad, vanaf de Havenstraat bij het Haarlemmermeerstation naar het Amsterdamse Bos. Externe link Park Schinkeleilanden
Sint-Gertrudiskerk (Ossendrecht)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van Ossendrecht. Deze bevindt zich aan Dorpsstraat 1. Reeds in de middeleeuwen bezat Ossendrecht een kapel, die zich boven op de steilrand van de Brabantse Wal bevond. Van 1648-1796 bevond deze kerk zich in protestantse handen, waarna ze weer aan de katholieken kwam. De eredienst werd vanaf 1801 weer verzorgd door de parochie van Hoogerheide. De hervormden kregen omstreeks 1810 hun eigen kerk. In 1842 splitste Ossendrecht zich als zelfstandige parochie van Hoogerheide af. In 1897 werd een nieuwe, neogotische, Sint-Gertrudiskerk gebouwd, waartoe het oude kerkje gesloopt werd. Architect was Petrus Johannes van Genk. Het is een driebeukige kruisbasiliek met westtoren en vieringtorentje. In 1937 werd een nieuwe pastorie gebouwd aan Dorpsstraat 7. Ten gevolge van de liturgiehervormingen werd in 1965 het kerkinterieur geheel vernieuwd. In 2010 vond een restauratie van het kerkgebouw plaats. In 1844 verkreeg de pas opgerichte parochie een reliek van de Heilige Apolonia. Sindsdien was er een betrekkelijk bescheiden verering van de reliek en de heilige, die omstreeks 1955 tot een einde kwam. Externe links ReliWiki Meertens Instituut
De Nieuwe Noorder

De Nieuwe Noorder, voorheen de Noorderbegraafplaats, is een algemene begraafplaats in Amsterdam-Noord, aan de Buikslotermeerdijk 83 (bij het Noordhollandsch Kanaal), ten noorden van de IJdoornlaan en ten zuiden en westen van de wijk Elzenhagen. De begraafplaats wordt beheerd door het Stadsdeel Amsterdam-Noord en heeft een oppervlakte van 7 hectare. De begraafplaats is iedere dag toegankelijk, zomers vanaf 7.30 uur tot 20.30 uur en s 'winters van 8.00 uur tot 17.30 uur. Geschiedenis De begraafplaats werd op 1 augustus 1931 geopend. Sinds 1937 is er ook een rooms-katholiek gedeelte. Op de begraafplaats bevinden zich de ossuaria van oude kerkhoven uit de binnenstad van Amsterdam, waaronder van de Westerkerk. Fokkermonument In juli 1943 waren er bombardementen op Amsterdam-Noord, gericht tegen de voormalige vliegtuigfabrieken van Fokker. 93 van de 206 overledenen vonden hun laatste rustplaats op de —destijds— Noorderbegraafplaats. Wanneer 60 jaar na dato deze graven zouden worden geruimd, dreigde de herinnering aan dit tragische evenement te verdwijnen. De historische gebeurtenis verbindt vele Noorderlingen en er ontstond behoefte aan een alternatief om de herinnering in leven te houden. Op de begraafplaats is op 17 juli 2003, precies 60 jaar na het bombardement, een monument ter herdenking aan de slachtoffers onthuld vanuit het Dagelijks Bestuur van stadsdeel Amsterdam-Noord. Jaarlijks wordt bij dit Fokkermonument een herdenking gehouden. Uitbreiding In 2012 is de begraafplaats uitgebreid en vernieuwd. Er is een crematorium gebouwd en een nieuwe aula. De voormalige aula is gerenoveerd en nu in gebruik als wachtruimte. Na de renovatie is de nieuwe naam "De Nieuwe Noorder" in gebruik genomen. De nieuwbouw is ontworpen door Dok Architecten, Gianni Cito en Herman Zeinstra en genomineerd voor de Amsterdamse Architectuur Prijs 2013. Uit die tijd stamt ook een gedicht van stadsdeeldichter Ibrahim Selman aan de poort: Treur nietik ben de rusthet gastvrije oorddie rust straaltdie rust geeftik ben jouw eeuwige huis Bekende overledenen Op de begraafplaats liggen onder meer begraven: Karl Peter Berg, kampcommandant, 1907-1949 Ton Regtien, activist, 1938-1989 Enneüs Heerma, politicus, 1944-1999 Wubbo de Jong, fotograaf, 1946-2002 Ans van Dijk, collaborateur, 1905-1948 Foto's van de begraafplaats Dorpskerkhoven In de dorpen Buiksloot, Durgerdam, Holysloot, Nieuwendam, Ransdorp, Schellingwoude en Zunderdorp bevinden zich oude dorpskerkhoven. Door annexatie van de gemeenten Buiksloot, Nieuwendam en Ransdorp vallen deze kerkhoven sinds 1921 onder de gemeente Amsterdam. De dorpskerkhoven zijn gereserveerd voor mensen die een band hebben met het betreffende dorp. Sinds 1931 worden ze beheerd vanuit de Noorderbegraafplaats, die zelf ook in het geannexeerde gebied ligt. Externe link Officiële website
Europees Nederland

Europees Nederland is het deel van Nederland dat in Europa gelegen is. De aanduiding wordt door Nederlandse overheidsinstanties gebruikt ter onderscheid met Caribisch Nederland dat in het Caribisch gebied ligt, aan de overzijde van de Atlantische Oceaan. In wetgeving staat meestal de iets langere omschrijving het Europese deel van Nederland. Status Lange tijd was Nederland exact gelijk aan het Europese deel van het Koninkrijk der Nederlanden. De Nederlandse grondwet was alleen van toepassing op dit gebied. De voormalige Nederlandse koloniën, waaronder de Nederlandse Antillen, waren halverwege de twintigste eeuw afzonderlijke landen binnen het koninkrijk geworden, formeel naast Nederland staande. In verdragen en daarvan afgeleide regelingen werd en wordt soms ook de aanduiding Europees grondgebied van het Koninkrijk der Nederlanden gebruikt om aan te geven dat de regeling alleen betrekking had op (Europees) Nederland. Sinds 10 oktober 2010 maken Bonaire, Sint Eustatius en Saba (de 'BES-eilanden', voorheen onderdeel van de Nederlandse Antillen) deel uit van het land Nederland binnen het Koninkrijk. Op de drie eilanden geldt echter (voorlopig) eigen wet- en regelgeving; er wordt geleidelijke invoering van de Nederlandse wet- en regelgeving nagestreefd, maar er zijn ook specifieke regels ingevoerd met het oog op de afwijkende omstandigheden op de eilanden. Vandaar dat er een term nodig is, waarmee onderscheid gemaakt kan worden tussen de twee verschillende rechtsorden binnen het Nederlandse staatsbestel. Ook wordt de term gebruikt in andere situaties waarin het belangrijk is onderscheid te maken. Zo is de Vaalserberg niet het hoogste punt van Nederland maar van Europees Nederland. In sommige verzekeringspolissen wordt 'Nederland' gedefinieerd als Europees Nederland. Vergelijkbare termen in andere landen In Frankrijk wordt de term France métropolitaine of kortweg Métropole gebruikt om Europees Frankrijk aan te duiden, zonder de Franse overzeese gebieden. De Métropole bestaat uit het vasteland van Frankrijk (de 'Hexagone' of zeshoek) plus Corsica. In Spanje dient de term España peninsular ("schiereiland-Spanje") om het deel van Spanje op het vasteland van Europa aan te duiden, zonder de Balearen, de Canarische eilanden en de betwiste Plazas de soberanía voor de kust van Marokko. In Portugal wordt de term Portugal Continental (continentaal Portugal) gebruikt voor het Portugees grondgebied op het Iberisch schiereiland (dus zonder de Azoren en Madeira). Zie ook Bestuurlijke indeling van Nederland
Droste

Droste es el nombre de una marca registrada de productores de chocolate de los Países Bajos, el único que tiene todo el proceso de producción bajo control propio. Sus chocolatinas en su típico envase octogonal se venden en más de 70 países. Historia En 1863 Gerardus Johannes Droste fundó en Haarlem, Holanda Septentrional, una panadería y pastelería, donde también vendía sus pastillas de chocolate. El 2 de agosto de 1890 se inauguró, a orillas del río Spaarne, en Haarlem, su fábrica de chocolates, para que de esta manera las materias primas pudieran ser descargadas a pie de fábrica desde los barcos. Alrededor de 1900 apareció el embalaje típico de estas pastillas. Entre 1964 y 1977 se incluyó en el nombre de la empresa el predicado Koninklijke, que significa "Real", predicado que desapareció cuando en 1977 la empresa fue comprada por una compañía estadounidense. Los años 1970 también fueron años malos en cuanto a ventas. En 1986 la producción se trasladó al pueblo de Vaassen, en la provincia de Güeldres, Países Bajos.
Droste

Droste (pronunciado [drɔstə]) é uma empresa alimentícia holandesa, com sede na vila de Vaassen, na província de Guéldria. A empresa foi fundada em 1890, em Haarlem por Gerardus Johannes Droste como uma fábrica de de chocolate e de produtos de cacau. Aproximadamente cento e sete anos depois, mais precisamente em 1997, Droste foi absorvida pela empresa alemã especializada em confeitaria Hosta, porém ela constitui uma divisão independente. Ver também Efeito Droste Referências Ligações externas Media relacionados com Droste no Wikimedia Commons «Site oficial da Droste» (em inglês)
Droste

Droste B.V. Vaassen är ett nederländskt företag som tillverkar choklad- och kakaoprodukter. Droste B.V. bildades 1863 i Haarlem. Företaget ingår sedan 1997 som en självständig affärsenhet inom Hosta. Företaget är Nederländernas största chokladproducent och den enda som har hela produktionen i egen regi. En av Drostes förpackningar för kakao har givit upphov till begreppet Drosteeffekten. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Droste.﻿ Officiell webbplats
Château de Batestein (Vianen)

Le château de Batestein (aussi appelé Batenstein) est un château disparu des Pays-Bas. Il était construit sur la rive de la Lek dans la petite ville de Vianen, à l'époque dans la province de Hollande-Méridionale (aujourd'hui dans la province d'Utrecht). Le château a été incendié en 1696, puis démoli. Tout qu'il en reste est la Hofpoort (ou porte du château), qui forme aujourd'hui la connexion entre la Lekdijk (ou digue de la Lek) (à cet endroit appelé Langendijk) et la Voorstraat (la rue commerçante de la ville). Le château était de taille importante. Il a constitué à partir de la fin du XIVe siècle la résidence principale des seigneurs de Brederode, qui l'avaient acquis par mariage. Le fondateur de cette forteresse est Gijsbert van Beusichem, seigneur de Vianen. En 1414, sa petite-fille Johanna van Vianen épousa le seigneur Walrave Ier de Brederode et y habita jusqu'en 1417. Puis le château passe aux mains de la lignée des Brederode. Dans les premières années de la guerre de Quatre-Vingts Ans, Guillaume d'Orange, Henri de Brederode et d'autres chefs rebelles à la couronne d'Espagne se réunissaient régulièrement à Batestein. Johan Wolfert van Brederode (nl) restaura le château délabré vers 1630 et créa de grands jardins ornementaux donnant sur la Lek. La structure de ce jardin est inspirée par le prince Maurice à l'image de son Buitenhof de La Haye. De nombreuses représentations de ce château permettent d'avoir une bonne idée de son aspect, en particulier un tableau de Jan van Goyen de 1624. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Kasteel Batestein » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Liens externes (nl) Ce château sur le site web de [http://www.kasteleninnederland.nl/ Nederlandse Middeleeuwse Kastelen (Châteaux médiévaux des Pays-Bas) - Consulté le 19 novembre 2020. (nl) Batestein - sur le site web de kasteleninutrecht.eu - Consulté le 19 novembre 2020. Articles connexes Liste des châteaux néerlandais par province Architecture aux Pays-Bas Portail des Pays-Bas Portail de l’histoire Portail des châteaux
Kasteel Batestein (Vianen)

Kasteel Batestein (ook wel Batenstein) was een kasteel aan de rivier de Lek gelegen in het stadje Vianen, sinds 2002 in de provincie Utrecht, daarvoor in Zuid-Holland. Van het in 1696 afgebrande en daarna gesloopte kasteel resteert de Hofpoort. Nu vormt deze poort de verbinding tussen de Lekdijk (hier Langendijk geheten) en de Voorstraat in het centrum van Vianen. Het kasteel vormde vanaf eind 14e eeuw het hoofdverblijf van de heren van Brederode, nadat ze dit via huwelijk verkregen hadden. De oorspronkelijke stichter is Gijsbert van Vianen. In 1414 trouwt zijn kleindochter Johanna van Vianen met heer Walraven I van Brederode en blijft daar tot 1417 wonen. Daarna gaat het kasteel over in de handen van de Brederodes. Op Batestein kwamen in 1565, aan de vooravond van de Nederlandse Opstand, Willem van Oranje, Hendrik van Brederode en andere opstandelingenleiders regelmatig bijeen. Johan Wolfert van Brederode herstelde het vervallen kasteel rond 1630 en legde grote siertuinen aan richting de rivier de Lek, welke siertuin geïnspireerd werd op die van prins Maurits in de Haagse Buitenhof. Er zijn meerdere afbeeldingen van, zodat goed bekend is hoe het eruit heeft gezien, onder andere op een schilderij van Jan van Goyen uit 1624.
Západofríské ostrovy

Západofríské ostrovy jsou souostroví patřící Nizozemsku, které se rozprostírá na pomezí Severního moře a Waddenzee. Ostrovy jsou součástí Fríských ostrovů a vytváří pás lemující pobřeží Nizozemska, oddělují vnitřní wattové moře Waddenzee od volného Severního moře. Probíhají obloukovitě, západně dosahují k přístavnímu městu Den Helder, od něj pás ostrovů jde nejprve severovýchodně, poté se stáčí východně a navazuje na Východofríské ostrovy, které patří Německu. Od západu na východ se jedná o ostrovy: Noorderhaaks, Texel, Vlieland, Richel, Griend, Terschelling, Ameland, Rif, Engelsmanplaat, Schiermonnikoog, Simonszand, Rottumerplaat, Rottumeroog a Zuiderduintjes. Charakteristika Jedná se o ploché písečné ostrovy, ze strany moře s širokými písečnými břehy a dunami. Větší ostrovy (Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland a Schiermonnikoog) jsou obydlené, celková populace je asi 23 600 obyvatel. Ostrovy jsou oblíbenou turistickou lokalitou, na ostrovech Texel a Schiermonnikoog leží národní parky. Přehled Provincie Severní Holandsko Noorderhaaks Texel Provincie Frísko Vlieland Richel Griend Terschelling Ameland Rif Engelsmanplaat Schiermonnikoog Provincie Groningen Simonszand Rottumerplaat Rottumeroog Zuiderduintjes Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Západofríské ostrovy na Wikimedia Commons
Vestfrisiske Øer

Vestfrisiske Øer (nederlandsk: Waddeneilanden) er en øgruppe i Nordsøen ud for den hollandske kyst. Mellem øerne og kysten ligger Vadehavet. De største øer, som også er beboede, er Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland og Schiermonnikoog. De øvrige øer er ubeboede. Øerne har stor naturværdi og er også vigtige for det hollandske turisterhverv. Se også De Frisiske Øer Nordfrisiske Øer Østfrisiske Øer Eksterne kilder/henvisninger De nederländska nordsjööarna Arkiveret 17. juni 2007 hos Wayback Machine
West Frisian Islands

The West Frisian Islands (Dutch: Waddeneilanden, pronounced [ˈʋɑdə(n)ˌɛilɑndə(n)] ; West Frisian: Waadeilannen) are a chain of islands in the North Sea off the northern Dutch coast, along the edge of the Wadden Sea. They continue further east as the German East Frisian Islands and are part of the Frisian Islands. From west to east the islands are: Noorderhaaks, Texel, Vlieland, Richel, Griend, Terschelling, Ameland, Rif, Engelsmanplaat, Schiermonnikoog, Simonszand, Rottumerplaat, Rottumeroog, and Zuiderduintjes. The Frisian Islands are nowadays mostly famous as a holiday destination. Island hopping is possible by regular ferries from the mainland and by specialised tour operators. Cycling is the most favourable means of transport on most of the islands. On Vlieland and Schiermonnikoog cars are allowed only for regular inhabitants. Geography The island chain represents the remains of a glacially formed sandbank, and may have once been the former coastline of the Netherlands, before it was breached and flooded to form the Wadden Sea many thousands of years ago. Comparison The islands Noorderhaaks and Texel are part of the province of North Holland. The islands Vlieland, Richel, Griend, Terschelling, Ameland, Rif, Engelsmanplaat, and Schiermonnikoog are part of the province of Friesland. The small islands Simonszand, Rottumerplaat, Rottumeroog, and Zuiderduintjes belong to the province of Groningen. See also List of lighthouses in Friesland Islands portal References External links West Frisian Islands travel guide from Wikivoyage Media related to West Frisian Islands at Wikimedia Commons
Islas Frisias occidentales

Las islas Frisias occidentales (en neerlandés: Waddeneilanden; en frisón occidental: Nederlânske Waadeilannen) constituyen una cadena de islas en el mar del Norte, frente a las costas neerlandesas. Pertenecen administrativamente al Reino de los Países Bajos. La cadena continúa hacia el este bajo la denominación de islas Frisias orientales (Alemania). El grupo se extiende desde la punta norte de Holanda Septentrional (Texel) hasta Rottumeroog, a poniente del estuario del río Ems. Pertenecen a esta división: Noorderhaaks Texel Vlieland Richel Terschelling Griend Ameland Rif Engelsmanplaat Schiermonnikoog Simonszand Rottumerplaat Rottumeroog Véase también Frisia occidental (región histórica) Islas Frisias Islas Frisias orientales Islas Frisias septentrionales
Îles de la Frise-Occidentale

Les îles de la Frise-Occidentale (en néerlandais : Waddeneilanden) sont un chapelet d'îles côtières situées entre la mer du Nord et la mer des Wadden au nord-ouest des Pays-Bas. L'archipel se poursuit plus à l'est avec les îles allemandes de la Frise-Orientale avec lesquelles elles constituent les îles de la Frise. D'ouest en est, les îles sont : Texel, rattachée à la province de la Hollande-Septentrionale Vlieland, Terschelling, Ameland et Schiermonnikoog, rattachées à la province de Frise Rottumerplaat, Rottumeroog et Zuiderduintjes, 3 plus petites îles inhabitées connues sous le nom commun de Rottum, rattachées à la province de Groningue. Entre les îles se trouvent un certain nombre de grands bancs de sable, dont Noorderhaaks, Griend et Engelsmanplaat. Ces îles sont un lieu de villégiature pour beaucoup de Néerlandais, elles sont reliées au continent par de nombreux ferries. À Vlieland et à Schiermonnikoog, la circulation automobile est limitée aux habitants seuls. Les trois îlots de Rottum sont inaccessibles aux publics. Notes et références Voir aussi Articles connexes îles de la Frise Frise Frison occidental Liens externes Portail des Pays-Bas Portail des îles