NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zweilandermolen

De Zweilandermolen is een wipmolen in de Zweilanderpolder in het oosten van de voormalige gemeente Warmond, nu gemeente Teylingen (provincie Zuid-Holland). De molen is sinds 1968 eigendom van de Rijnlandse Molenstichting. Hij bemaalt op vrijwillige basis de polder. Bij de restauratie van 2000 werd de vijzel verlengd, zodat de molen het verlaagde polderpeil aankan. De molen heeft de status rijksmonument.
MHC Rosmalen

MHC Rosmalen is de Mixed Hockey Club van Rosmalen. Hoewel de club de naam draagt van de voormalige gemeente, is de vereniging gevestigd op het Sportpark Maliskamp aan de Jos de Letterlaan 13 te Maliskamp. De hockeyclub telt zo'n 1300 leden. Het herenteam speelt in de Tweede klasse, het eerste damesteam inmiddels Eerste klasse. De club speelt op twee watervelden en drie zandingestrooide velden. In de winterstop van seizoen 2016-2017 heeft het clubhuis een grondige en broodnodige renovatie ondergaan. Tijdens een buitengewone algemene ledenvergadering op 17 april 2017 is het hernieuwde clubhuis 'heropend'. Externe link Website hockeyclub
Onstein

Onstein is een buitenplaats en landgoed in de buurtschap Linde bij Vorden in de gemeente Bronckhorst, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het kasteel is een rijksmonument. Geschiedenis De vroegst bekende melding stamt uit 1494 als hofroerig goed Onstedynck. Mogelijk is hier sprake van een boerderij. De familie Van Hasselholt bouwde hier in het jaar 1613 een landhuis. De aanleg is een schoolvoorbeeld van de Le Nôtre-stijl met assenstelsel. Hoewel het Onstein alle kenmerken van een havezate bezit is het dat nooit geweest. Zelfs een kasteel is het niet, ook al noemt men het huis "Kasteel Onstein". Het huidige huis werd in 1613 gebouwd als eenvoudig bakstenen landhuis maar werd in 1925 ingrijpend verbouwd. Het kreeg een ander dak, waarbij de pannen werden vervangen door leistenen en voorzien van klokkentorentjes. De traptoren werd verhoogd tot boven de daklijst. Hierdoor kreeg het oorspronkelijke gebouw een kasteelachtig aanzien. Het huis en omgeving zijn niet toegankelijk voor het publiek.
Joodse begraafplaatsen (Valkenburg)

Het toeristenstadje Valkenburg in de Nederlandse provincie Limburg heeft twee Joodse begraafplaatsen: De oude Joodse begraafplaats langs de Dwingel (nabij de Berkelpoort) op de helling van de Heunsberg (). De nieuwe Joodse begraafplaats op de algemene begraafplaats op de Cauberg (). De oude Joodse begraafplaats De Joodse begraafplaats Langs de Dwingel, zoals ze officieel heet, ligt langs de Van Meijlandstraat aan de voet van de kasteelruïne. Ze is in gebruik geweest van 1792 tot 1925. Anno 2008 zijn er nog maar twee grafstenen te zien. Maximiliaan Bachrach, geboren ca. 1881, overleden 08-10-1894. De tekst op de grafsteen is volledig in het Hebreeuws. Eva Claessen, geboren 22-01-1836, overleden 11-11-1920. Zij was de echtgenote van David Benedik, die begraven is in Schimmert. Dat hier meer mensen dan genoemde twee zijn begraven, is zeker. De begraafplaats is immers meer dan een eeuw ouder dan de oudste grafsteen. Wie er allemaal zijn begraven is niet bekend. Van slechts één persoon is bekend dat deze op deze begraafplaats is begraven, namelijk Jacob Cahn, overleden op 10-05-1897 op 24-jarige leeftijd. Naar verluidt is een aantal grafstenen gestolen (dat komt helaas vaker voor, omdat de hardstenen platen goed bouwmateriaal vormen) en een aantal andere in de bodem weggezakt. Het terrein is erg instabiel. Regelmatig vinden er ondergrondse instortingen plaats van het grottenstelsel. De grafstenen zijn van zeer nabij te bekijken, maar het terrein zelf betreden is niet toegestaan en zelfs gevaarlijk. De nieuwe Joodse begraafplaats Deze is gelegen op de algemene begraafplaats aan de Cauberg. Het bestaat uit twee gedeelten. In totaal zijn hier 20 grafstenen te zien. Het is echter goed mogelijk dat er nog meer mensen hier zijn begraven. In haar artikel "Stilte en Lofzang" toont Mw. A. Drint een schets waarop graven zijn aangeduid die anno 2008 niet te zien zijn. Het oudste graf stamt uit 1928, het laatste graf is gedolven in 1998. De nieuwe Joodse begraafplaats van Valkenburg is nog steeds in gebruik. Voor rouwstoeten is er een aparte ingang, zodat men de begraafplaats kan bereiken zonder over de christelijk gewijde grond te hoeven gaan. De Joodse gemeente van Valkenburg De eerste melding van Joden werd gemaakt in 1725. De Joodse gemeenschap floreerde tot het begin van de negentiende eeuw. Daarna werden de Joden in aantal kleiner, maar de gemeenschap leefde weer op aan het begin van de twintigste eeuw. Valkenburg werd een zelfstandige Joodse gemeente en bleef dit tot 1964, toen ze bij Maastricht werd gevoegd. Voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog is op de nieuwe begraafplaats een gedenkplaat aangebracht met daarop hun namen, 44 in getal. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Noorderbad (Groningen)

Het Noorderbad is een voormalig zwembad in Groningen, gebouwd in 1933 naar een ontwerp van J.A. Boer. Het gebouw heeft een expressionistische en kubistische bouwstijl. De zwemzaal is de meest in het oog springende ruimte, deze is gelegen op de eerste verdieping. Het Noorderbad is een rijksmonument. In 1996 werd gestopt met zwemmen in het gebouw, omdat Sportcentrum Kardinge gebouwd werd. Daarna werd het gebouw tot 2006 als bibliotheek gebruikt, later kwamen er bedrijven in. In 2020 zijn in een deel van het gebouw (waaronder de oude zwemzaal) 22 appartementen gerealiseerd. Externe links Architectuurgids - Gebouw: Noorderbad Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
De Onderneming (Wissenkerke)

De Onderneming is een korenmolen aan de Ooststraat in Wissenkerke en is van verre al te zien. Het is een stellingmolen die in 1860 is gebouwd. De kap is gedekt met dakleer, de molen heeft een vlucht van 21,70 meter. De molen is maalvaardig, en wordt nog gebruikt om op windkracht graan te malen. Van de stellingschoren zijn er enkele weggehaald om ervoor te zorgen dat de achter de molen liggende schuur bereikbaar is voor vrachtwagens.
Buitenpost railway station

Buitenpost is a railway station located in Buitenpost, Netherlands. The station was opened on 1 June 1866 and is located on the Harlingen–Nieuweschans railway between Leeuwarden and Groningen. The station is currently operated by Arriva. Train services The station is served by the following service(s): Bus services 12: Buitenpost - Augustinusga - Surhuizum - Surhuisterveen - Drachten 62: Buitenpost - Kollum - Kollumerzwaag - De Westereen - Feanwâlden - Hurdegaryp - Leeuwarden 63: Buitenpost - Kollum - Dokkum 101: Buitenpost - Gerkesklooster - Lutjegast - Grootegast 101: Buitenpost - Twijzel - Kootstermolen 261: Buitenpost - Veenklooster - Damwâld (DRT) All lines are operated by Arriva. References See also List of railway stations in Friesland External links Arriva website (in Dutch) Dutch Public Transport journey planner (in Dutch)
Gare de Buitenpost

La gare de Buitenpost (en néerlandais station Buitenpost) est une gare néerlandaise située à Buitenpost, dans la province de la Frise. Situation ferroviaire La gare est située sur la ligne Harlingen - Nieuweschans, traversant d'ouest en est les provinces néerlandaises de Frise et Groningue. Histoire La gare a été ouverte en 1866, le bâtiment actuel existe depuis 1973 et a été dessiné par l'architecte Cees Douma. Service voyageurs Les trains s'arrêtant à la gare de Buitenpost font partie du service assuré par Arriva reliant Leeuwarden à Groningue. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des gares des Pays-Bas Transport aux Pays-Bas Liens externes (nl) La gare de Buitenpost, sur le site de NS. Portail du chemin de fer Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Buitenpost vasútállomás

Buitenpost vasútállomás vasútállomás Hollandiában, Achtkarspelen városában. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Harlingen–NieuweSchans-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Zwaagwesteinde vasútállomás Grijpskerk vasútállomás Forgalom Kapcsolódó szócikkek Holland vasútállomások listája Jegyzetek További információk Az NS hivatalos weboldala (angolul) Dutch Public Transport journey planner Archiválva 2022. október 20-i dátummal a Wayback Machine-ben (angolul)
Station Buitenpost

Station Buitenpost is een spoorwegstation in het Nederlandse dorp Buitenpost in de provincie Friesland. Geschiedenis Eerste stationsgebouw Het eerste stationsgebouw stamt uit 1863. Het station was een Waterstaatstation van de vierde klasse en was een van de vijftien stations die ooit in deze klasse was gebouwd. Het gebouw was ontworpen door de ingenieur Karel Hendrik van Brederode. Tweede stationsgebouw Het eerste gebouw is in 1973 afgebroken. In hetzelfde jaar is het tweede stationsgebouw van het standaardtype Beilen gebouwd door de architect Cees Douma. Op het stationsgebouw bevindt zich een plaquette met het opschrift: "1940-1945 Ter gedachtenis aan den gevallene Folkert Smit". De overkappingen op de perrons van station Buitenpost zijn gebouwd in het kader van het NS Rail 21-plan waarbij in heel Nederland infrastructurele vernieuwingen werden uitgevoerd in het bestaande net. In de periode 1996 - 1998 heeft de lijn Groningen - Leeuwarden diverse moderniseringen aan de stations en de infrastructuur ondergaan, waaronder een spoorverdubbeling tussen Feanwâlden en Grijpskerk. Op het station is onder andere een snackbar aanwezig. Ligging Het station is gelegen aan de spoorlijn van Leeuwarden naar Groningen. Galerij Bediening Trein Station Buitenpost wordt in 2026 bediend door de volgende treinseries: In de zomerperiode (van mei tot september) rijden op vrijdag en zaterdag twee treinen per dag tussen Leer (Oost-Friesland) en Harlingen. Deze zogenaamde Inselzüge maken het voor Duitsers gemakkelijk om naar de Waddeneilanden Vlieland en Terschelling te reizen. De Inselzüge zijn door Arriva weer in de dienstregeling opgenomen nadat deze uit de dienstregeling was gehaald wegens spoorvernieuwing op het Duitse traject Nieuweschans - Leer. Bus Streekbus 12: Buitenpost - Augustinusga - Surhuizum - Surhuisterveen - Rottevalle - Drachten Streekbus 61: Damwâld - Walterswâld - Driezum - Westergeast - Kollumersweach - Feankleaster - Buitenpost Streekbus 62: Buitenpost - Kollum - Oudwoude - Kollumerzwaag - De Westereen - Feanwâlden - Quatrebras - Leeuwarden Streekbus 63: Dokkum - Mitselwier - Jouswier - Ie - Ingwierrum - Kollum - Buitenpost Buurtbus 101: Kootstertille - Twijzel - Buitenpost - Augustinusga - Gerkesklooster - Stroobos - Lutjegast - Grootegast Externe link Station Buitenpost op Stationsweb
Buitenpost (stacja kolejowa)

Buitenpost (niderl. Station Buitenpost) – stacja kolejowa w Buitenpost, w prowincji Fryzja, w Holandii. Stacja znajduje się na linii Harlingen – Nieuwe Schans. Linie kolejowe Linia Harlingen – Nieuwe Schans Połączenia 37300 Sneltrein (Arriva) Leeuwarden – Buitenpost – Groningen 37400 Stoptrein (Arriva) Leeuwarden – Grijpskerk – Groningen Przypisy Linki zewnętrzne Informacje o stacji
Eendrachtspark

Het Eendrachtspark is een stadspark in Amsterdam Nieuw-West. Geschiedenis en ligging Het park werd aangelegd in de jaren zestig naar een plattegrond van Cor van Eesteren en Ko Mulder in het Algemeen Uitbreidingsplan (AUP), maar er net buiten liggend. Het werd in 1959 vernoemd naar de Eendracht, een veenderij ten zuiden van de Haarlemmerweg. Tuinarchitect Evert Mos maakte het ontwerp voor de inrichting. Het park ligt tussen de tuinsteden Slotermeer en Geuzenveld. Het wordt aan de noordzijde begrensd door de Ruys de Beerenbrouckstraat (noord) en aan de zuidzijde door de Albardagracht. De oostgrens bestaat uit een afwateringstocht. In het westen staat het Parkrandgebouw van MVRDV uit 2002-2007. Aan de zuidzijde van het park was een schiereiland waar een aantal scholen waren gevestigd dat bekendstond als het Scholeneiland. Het park werd in 1990 ingedeeld bij stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer, sinds 2010 Nieuw-West. Vanaf 2005 onderging het park een grote opknapbeurt. Eendrachtspark ligt in de gelijknamige buurt, die het park omvat, maar in het noorden doorloopt tot aan de Haarlemmerweg. Speelplaats Aan de noordzijde van het park is een speelplaats ingericht. Deze heeft als centraal punt een pierenbad ontworpen door Aldo van Eyck. Hij ontwierp ook voor hier een rond pierenbadje met daarin stapstenen, die een tegendraads cirkelfragment vormen. Die stapstenen zijn ter bescherming van vallende kinderen afgedekt met rubberen deksels. Er staan na vernieuwing van de speelplaats ook nog twee iglo’s van Van Eyck. De speelplaats werd aangevuld met modernere speeltoestellen. Brug 2370 en 2371 Bij de herinrichting van het park rond 2005 werden twee houten voetgangersbruggen gebouwd. Brug 2370 is daarbij een haakvormige brug die het voetpad draagt tussen twee plaatsen aan een oever van een binnenmeertje. Brug 2371 is een gangbare rechte brug over de in- en uitgang van genoemd meertje naar een afwateringstocht, deel uitmakend van de plattegrond van Geuzeveld. Kunst in het Eendrachtspark Literatuur De parken van Amsterdam. Ernest Kurpershoek & Merel Ligtelijn. Uitgeverij Lubberhuizen; 2001
Lapjesmarkt (Utrecht)

De Lapjesmarkt in Utrecht is een textiel- en fourniturenmarkt. De markt wordt gehouden in de Breedstraat op iedere zaterdag van 08.00 tot 13.00 uur. Tijdens de coronacrisis in 2021 werd de lapjesmarkt afgelast, terwijl andere Utrechtse markten doorgingen. De Utrechtse lapjesmarkt in de Breedstraat wordt al in de 16e eeuw genoemd en op 5 mei 1597 gaf de gemeente toestemming aan het linnenweversgilde om hier twee keer per jaar een linnenmarkt te houden. In de 17e en 18e eeuw was er hoogstwaarschijnlijk geen markt meer. Externe links Lapjesmarkt, beeldmateriaal Het Utrechts Archief op www.hetutrechtsarchief.nl Vrije tijd Markten Lapjesmarkt (Breedstraat) op www.utrecht.nl, de website van de gemeente Utrecht Literatuur Werkgroep Verfraaiing Breedstraatbuurt. 400 Jaar Lapjesmarkt Utrecht, Utrecht, Werkgroep Verfraaiing Breedstraatbuurt. 1992 J. Brugman, H. Buiter en K. van Vliet. Markten in Utrecht, Matrijs, Utrecht, 1995, blz. 71, ISBN 9053450653
Ir. M.A. Brinkman Vissergemaal

Het Ir. M.A. Brinkman Vissergemaal is een gemaal in de wijk Malburgen-West in de Nederlandse stad Arnhem. Het gemaal aan de Gelderse Rooslaan werd gebouwd in 1934 om de net ingedijkte Malburgsche Polder en de daarop geplande woonwijk Malburgen droog te houden. Tot de jaren '90 van de 20ste eeuw was het gemaal in gebruik waarna een lange periode van leegstand volgde. In 2017 is het gebouw in gebruik genomen als woning. Gemaal Het gemaal is deels in de Malburgsedijk ingebouwd en heeft een vloer van gewapend beton, gelegen op 7,50 meter boven NAP. De vloer met de elektromotoren ligt op 14,50 meter boven NAP. Het gemaal is vernoemd naar Brinkman Visser, directeur Gemeentewerken, die in 1934 overleed en opgevolgd werd door Van Muilwijk, die verantwoordelijk is voor het civiel ontwerp van het gemaal. Het architectonisch ontwerp is van gemeentearchitect J. van Biesen. Door aanpassingen in het watersysteem van Arnhem-Zuid verloor het gemaal eind 20ste eeuw zijn functie en dreigde het te worden gesloopt Woning In 2016 werd het leegstaande pand aangekocht door Volkshuisvesting Arnhem. Het gebouw is verbouwd en geschikt gemaakt als sociale huurwoning. Kenmerkende objecten van de tijd dat het gebouw fungeerde als gemaal zijn bij de verbouwing zo veel mogelijk gespaard. Op 26 juli 2017 was de feestelijke opening. De nieuwe gebruikers hebben een deel van het pand ingericht als huiskamer-café & winkel voor de verkoop van gebruikte meubelen in samenwerking met de kringloopwinkel 2Switch. De gebruikers richten zich met het café vooral op de wijk Malburgen en haar bewoners. Omdat het een historisch object betreft heeft het pand ook een functie van museumwoning. Eenmaal per maand (laatste zondag) wordt het opengesteld voor publiek (met uitzondering van de vakantieperiodes) en zal tevens geopend zijn op de Open Monumentendag. Externe link Het Arnhems gemaal
Gerardus Majellakerk (Amsterdam)

De Gerardus Majellakerk is een voormalige rooms-katholieke kerk aan het Ambonplein en het Obiplein, in de Indische buurt in Amsterdam-Oost. De kerk stamt uit 1925 en werd ontworpen door architect Jan Stuyt, als middelpunt van een katholiek complex, waartoe onder meer ook woningen, een klooster en twee scholen behoorden. Zoals bij veel van zijn kerken is het ontwerp van de Gerardus Majellakerk geïnspireerd door de Byzantijnse kerken die Stuyt tijdens een bedevaart naar Palestina in 1903 bezocht, met name de Aya Sophia in Istanboel. De belangrijkste verwijzing naar de Byzantijnse architectuur is de grote twaalfzijdige vieringtoren. Een westtoren maakte deel uit van het oorspronkelijke ontwerp maar werd nooit gebouwd. Vanaf de jaren 1930 ontstonden problemen rond de instandhouding van het gebouw. Het feit dat de Indische buurt werd verlaten door de meer draagkrachtige bewoners, droeg bij aan de financiële tekorten die ontstonden. Ook de ontkerkelijking in de jaren 1960 en de stadsvernieuwing, die leidde tot veranderingen in de samenstelling van bevolking, versterkten de moeilijkheden rond het behoud van de kerk. Uiteindelijk werd de kerk na een laatste liturgische viering op 20 september 1992 buiten gebruik gesteld en overgedragen aan Stadsherstel Amsterdam, dat het gebouw door architect André van Stigt liet restaureren en verbouwen tot verhuurbare ruimten voor instellingen. Van 1994 tot en met 2011 huisden onder anderen het Clara Wichmann Instituut en het instituut Aletta (voorheen Internationaal Archief voor de Vrouwenbeweging, tegenwoordig Atria) in de kerk. Sinds 2012 hebben het Nederlands Philharmonisch Orkest en het Nederlands Kamerorkest er hun thuisplek gevonden. De centrale ruimte is een concertzaal geworden en het gebouw heeft de naam NedPho-Koepel gekregen. Externe link Stadsherstel: NedPho-Koepel
Dorpsstraat 34 (Ouderkerk aan den IJssel)

Het monumentale pand aan de Dorpsstraat 34 in de plaats Ouderkerk aan den IJssel, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, bevindt zich in de oude dorpskern van Ouderkerk. Het stond vroeger naast de later afgebroken herberg "de Prins van Oranje", nabij het veer over de Hollandse IJssel. Geschiedenis De eerste bewoner op dit perceel werd in 1487 genoemd. Aan de overzijde van de Dorpsstraat staat op de hoek met de Kalverstraat de kerk van Ouderkerk en op de andere hoek het vroegere Ambachtshuis. In 1670 werd het buurhuis op de hoek naar het veer aangeduid als het huis waar de "Prins van Orange" uithangt. Het huis aan de Dorpstraat 34 werd in de 18e eeuw "'t Gouden Varken" genoemd. In 1769 kwam het huis in het bezit van Jacob Knoop via zijn vrouw Barbara van den Berg. Hij kreeg in 1771 vergunning om de naastgelegen herberg De prins van Orange te exploiteren, mits hij deze herberg ook zou kopen. In 1774 verkochten zij "'t Gouden Varken", maar wel onder de uitdrukkelijke voorwaarde, dat de straat voor het huis gebruikt mocht blijven worden om onder andere wagens, paarden, emmers te zetten, zolang zij in de naastgelegen herberg bleven wonen. De herberg is later afgebroken om de toegang naar het veer te verbreden. Daardoor is het huis aan de Dorpsstraat 34 het hoekhuis naar de steiger geworden. Het huidige pand aan de Dorpsstraat 34 dateert uit het midden van de 19e eeuw. De zesruitsvensters op de begane grond in de voorgevel zijn voorzien van luiken. Op de verdieping bevindt zich in de top van de puntgevel een vierruitsvenster. Het pand is sinds 1973 erkend als rijksmonument.
Maxwell Taylorbrug

De Maxwell Taylorbrug is een plaatbrug over de Zuid-Willemsvaart en de N279 in Veghel. De brug is in 1969 gebouwd en was een onderdeel van de N265 die liep van Eindhoven naar Oss, voordat de A50 werd aangelegd vanaf Knooppunt Paalgraven naar Knooppunt Ekkersrijt. De brug is vernoemd naar de Amerikaanse generaal Maxwell Taylor, die een groot aandeel leverde in de bevrijding van de omgeving van Veghel in de Tweede Wereldoorlog. De brug bestaat uit vijf overspanningen en heeft een lengte van 105,5 meter. De breedte bedraagt 15 meter en de doorvaartwijdte is 24 meter.
Epemastate

De Epemastate is een 17e-eeuwse state in het Friese dorp IJsbrechtum uit 1625. Hier woonden lange tijd verschillende grietmannen van Wymbritseradeel, onder anderen baron Sjuck van Burmania Rengers. Historie In de 13e eeuw werd de eerste stenen stins op deze locatie gebouwd door de hoofdeling van IJsbrechtum. Hij had daarvoor op deze locatie een houten woning met stallen en tuinen. Naast deze tuinen wierp hij op een heuvel een stins op. Deze stins stond in het bos dat tegenwoordig tussen de poort en de kerk ligt. In de aarde op deze plaats zijn restanten gevonden van deze bebouwing. Deze stins verdween rond 1450. De bewoners van de State werden alleen bij de voornaam (Epe) genoemd, later werd het gebruikelijk de achternaam te gebruiken (Epema). Na enkele wisselingen van bezit kwam de grond weer in handen van een hoofdelingenfamilie. Vanaf 1620 werd het huidige gebouw bewoond door de familie Albada. Na 1651 bleef het elf generaties lang in handen van de Van Burmania's, de Rengers en de familie Van Eysinga-Van Harinxma thoe Slooten. Een grote verbouwing in 1894 heeft de voorgevel een neo-renaissancistisch uiterlijk gegeven. In 2022 is het gebouw verkocht aan de stichting Stinze-Stiens, een stichting die van stinzentuinen haar speerpunt maakt. Tuin De tuin rond het huis is een ontwerp van Lucas Pieters Roodbaard uit 1825. Het is een park in de Engelse landschapsstijl. In de loop van de twintigste eeuw heeft het park sterk het karakter van een bos gekregen. Rond het begin van de 21e eeuw probeerde de eigenaar van het het huis het park in fasen weer te herstellen. Er groeien diverse stinzenplanten. In het voorjaar groeit er massaal boeren- en bonte krokus. Ook groeien er sneeuwklokjes, gele anemoon en bostulp. Het park wordt aan de zuidzijde begrensd door de A7. Toegankelijkheid De state zelf is tot nader order niet toegankelijk. Fotogalerij Externe link Website van Epemastate
Verzorgingsplaats De Slenk (A67)

Verzorgingsplaats De Slenk is een verzorgingsplaats aan de Nederlandse A67 tussen aansluiting Panningen en aansluiting Liessel in de richting Eindhoven. De verzorgingsplaats ligt aan de rand van een recreatiebos waar een golfclub, een camping en het attractiepark Toverland liggen. Ze ligt op het grondgebied van de gemeente Horst aan de Maas. Zie ook Er is ook een verzorgingsplaats De Slenk aan de A50.
Sint-Laurentiuskerk (Oud Gastel)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van Oud Gastel. Het is een neogotisch kerkgebouw uit 1906, voorzien van een toren uit omstreeks 1450. Deze bevindt zich aan Kerkstraat 3. Geschiedenis In 1276 werd Gastel een zelfstandige parochie, gewijd aan Sint-Laurentius. Het patronaatsrecht was in handen van de Sint-Bernardusabdij te Hemiksem. Omstreeks 1450 werd een gotische kerk gebouwd, die uiteraard een voorganger heeft gehad. In 1648 werd de kerk genaast door de hervormden en bleef als protestantse kerk in gebruik tot 1799, toen de katholieken hem weer terugkregen. Zij bouwden echter in 1906 een nieuwe, neogotische, kerk, ontworpen door Gerardus Jacobus van Swaaij. De middeleeuwse kerk werd gesloopt, maar de toren bleef behouden en deze siert nu het neogotische kerkgebouw. Gebouw en interieur Het betreft een driebeukige bakstenen kruiskerk, maar het transept springt nauwelijks uit. Van belang is het interieur dat nog een volledige neogotische inventaris toont. Er zijn glas-in-loodramen door Frans Nicolas jr., een hoogaltaar door J. Brom, een Heilige-Familie-altaar en een Bernardusaltaar door Jan Custers. De kerk bevat ook neogotische banken, smeedijzeren kroonluchters en tal van beelden en beeldengroepen. Het orgel heeft een neogotisch front uit 1910. Het orgel is afkomstig uit de Sint-Bernardusabdij van Hemiksem. Het bevat nog zeldzaam pijpwerk uit 1690 van Jean-Baptiste Forceville. Toren De toren stamt uit ongeveer 1450. Ze bestaat uit vier geledingen met overhoekse steunberen. Tegen de zuidmuur vindt men een veelhoekige traptoren. In 1671 was er een brand in de bovenste geleding. In 1696 werd deze hersteld. Ook werd toen een spits aangebracht. Het torenuurwerk, door Petrus Megan, stamt uit 1704. De toren werd gerestaureerd in 1865 en van 1952-1959. Externe links ReliWiki https://www.bernardusparochie.nl