NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Duivelshuis (Arnhem)

Het Duivelshuis ofwel Maarten van Rossumhuis, gelegen aan de Koningstraat in het centrum van de Gelderse hoofdstad Arnhem, is een stadskasteel uit de 16e eeuw. Het wordt 'Duivelshuis' genoemd vanwege de saterfiguren aan de gevel. In dit stadskasteel bevindt zich de werkkamer van de Arnhemse burgemeester. Na de Tweede Wereldoorlog zijn de kelders een pelgrimsoord geworden voor veteranen, nabestaanden en andere belangstellenden aangaande de Slag om Arnhem. Geschiedenis Op de plek van het kasteel stond ooit een stadsboerderij. Deze woning was eerder het bezit van Johan Mynschart die tussen 1444 en 1463 burgemeester van Arnhem was. Het pand werd toen waarschijnlijk het "Huis van Mynschart" genoemd. In 1518 werd het huis eigendom van hertog Karel van Gelre. Na de dood van de hertog werd het huis in 1539 verkocht aan Maarten van Rossum, de veldheer van de hertog. Het huis werd in 1543 verbouwd en kreeg toen de officiële naam: "Huis van Maarten van Rossum". Na de dood van Van Rossum verkochten de erfgenamen het pand in 1575, waarna het door verschillende eigenaars werd bewoond. De gemeente Arnhem kocht het Duivelshuis in 1828 ter vervanging van het vervallen stadhuis op de Markt. Twee jaar later werd het stadhuis na een renovatie in gebruik genomen. De werkkamer van de burgemeester werd ingericht op de eerste etage van het stadskasteel. In 1898 werd onder leiding van architect Constantijn Muysken uit Amsterdam het pand weer in historische stijl hersteld. Tijdens Operatie Market Garden in september 1944 werden in de kelder van het gebouw gevangengenomen Britse parachutisten opgesloten. Bij het oorlogsgeweld werd een groot deel van de Arnhemse binnenstad verwoest, het Duivelshuis bleef echter bijna geheel gespaard. In 1968 werd naast het stadskasteel een nieuw stadhuis gebouwd waarvan het deel ging uitmaken. Op de begane grond bevindt zich een zaal, de Schepenzaal. Hier worden veel huwelijken gesloten. Details Het stadskasteel dankte zijn naam aan de saters aan de voorzijde van de gevel. Deze wezens hebben tot volksverhalen geleid over het Duivelshuis. Daarnaast zijn er nog meer beelden te zien aan de gevel. Tussen de dakkapellen bevinden zich zes beelden van belangrijke personen uit de tijd van Maarten van Rossum (v.l.n.r): Maximiliaan van Oostenrijk, Filips de Schone, Karel de Vijfde, Karel van Egmond, Willem van Gulik en als laatste Maarten van Rossum zelf. Sinds 1830 het traditie om iedere aftredende burgemeester te eren met een speciaal gemaakt glas-in-loodraam in de burgemeesterskamer. Zie ook Geschiedenis van Arnhem
De Korenbloem (Ospel)

De Korenbloem is een korenmolen, gelegen aan de Korenbloemstraat in Ospel in de Nederlandse gemeente Nederweert. De molen dateert uit 1870 en stond op een plek waar eerder nog geen molen had gestaan. De Korenbloem leed in de Tweede Wereldoorlog geringe schade en was tot 1948 in bedrijf. In 1972 kocht de gemeente de in 1970 onttakelde molen. In 1988 werd door de burgemeester aangekondigd dat de Korenbloem gerestaureerd zou worden. Twee jaar later was de restauratie voltooid. In de molen bevinden zich twee koppels stenen, waarmee op vrijwillige basis graan wordt gemalen. De Korenbloem is op de 2e, 3e, 4e zaterdag van de maand van 10-16 uur te bezoeken.
Dijkgatsweide

De Dijkgatsweide is een 64 hectare groot natuurgebied dat het Robbenoordbos en het Dijkgatbos in het noorden van de gemeente Wieringermeer verbindt. In 2007 en 2008 is onder andere een grote slenk (sloot) gegraven en is er een wandelpad en een fietspad tussen de beide bossen aangelegd. Ook zijn bomen en struiken geplant, met behoud van de openheid van het gebied.
Strijkmolen K

Strijkmolen K is een omstreeks 1627 in Rustenburg gebouwde strijkmolen, die in 1831 is voorzien van een vijzel. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oudhollands wiekenkruis. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Strijkmolen K is voorzien van een Vlaamse vang. Naast de molen staan twee andere molens, te weten Strijkmolen L en Strijkmolen I. Strijkmolen K is de enige molen van deze drie waarvan het binnenwerk nog compleet aanwezig is. Toen in 1941 het peil van de Raaksmaatboezem en de Schermerboezem gelijk werden gesteld, verloren de nog resterende strijkmolens hun functie. In 2011 vond een uitgebreide restauratie plaats, waarbij de woning in oude stijl is gebracht. In hetzelfde jaar is de oude Schermerboezem langs de molen opnieuw uitgegraven. Het plan is om de molen te zijner tijd in circuit te laten malen. Strijkmolen K is sinds 2000 eigendom van de Stichting Schermer Molens, in 2014 opgegaan in de Schermer Molens Stichting en is niet te bezoeken.
Molen O-T

Molen O-T is een van de poldermolens van de Zijpe- en Hazepolder en ligt in 't Zand in de Nederlandse gemeente Schagen. De molen is waarschijnlijk gebouwd in de tweede helft van de 17e eeuw. De molen is een in- en uitmaler van de afdeling 'O-T' van de polder. Deze functie heeft hij tot 1966 gehad, in dat jaar is de afdeling samengevoegd met de afdeling 'P-V', en hebben ze gezamenlijk een elektrisch gemaal gekregen. In 1967 werd de O-T overgenomen door Stichting Zijpermolens. Nadat hij in de storm van 2-3 april 1973 bijna op hol was geslagen, is hij in de jaren 1974-80 gerestaureerd.
Villa Aschwing

Villa Aschwing is een 19e-eeuws herenhuis aan de Dr. Nassaulaan in de Nederlandse stad Assen. De villa werd in 1877 gebouwd in opdracht van mr. Johannes Jacobus Bolman (1820-1892), hij was inspecteur van het lager onderwijs in Drenthe. Het pand werd ontworpen door de Haarlemse architect A. van der Steur jr. Het werd gebouwd met zicht op het kort daarvoor (1875) vergrote en verfraaide hertenkamp. Het gebouw is opgetrokken in de eclectische stijl. Het heeft een kruisvormige plattegrond, een hoog souterrain, bestaat uit twee bouwlagen en een hoger opgaande middenpartij met mezzanino. Het huis bleef aanvankelijk in particuliere handen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het gebouw in gebruik bij de Wehrmacht. In de jaren 50 werd er een commandopost van de civiele beschermingsorganisatie Bescherming Bevolking gevestigd. In de tuin werd toen een atoomvrije bunker aangelegd. De laatste jaren wordt het gebruikt als kantoorruimte. De villa is een rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen Externe link Rijksmonumentnummer 468961 bij de RCE
Sint-Corneliuskerk (Swartbroek)

De Sint-Corneliuskerk is de parochiekerk van Swartbroek, gelegen aan Ittervoorterweg 68. Deze kerk werd in 1924 gebouwd onder architectuur van Jules Kayser. Ze is gebouwd in baksteen en toont een expressionistische stijl. Merkwaardig is de ingangspartij die gedomineerd wordt door een ruwe natuurstenen gevelomlijsting en dito timpaan en plint. De kruiskerk wordt geflankeerd door een aangebouwde vierkante toren, gedekt door een tentdak. Van belang zijn enkele glas-in-loodramen, evenals het hoofdaltaar vervaardigd door Joep Nicolas in 1925. Daarnaast bezit de kerk een 17e-eeuwse preekstoelkuip en twee 18e-eeuwse zijaltaren. Naast de kerk ligt Begraafplaats Swartbroek, waar ook een aantal Britse oorlogsgraven te vinden zijn. In december 2024 werd er de laatste reguliere mis gevierd.
Hanny Michaelisbrug

De Hanny Michaelisbrug (brug 405) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is een van de vier bruggen die in het wegennet De Kom omsluiten. De brug ligt over het Noorder Amstelkanaal, waarvan de zuidoever Mozartkade heet. Hij verbindt de Stadionweg met de Hobbemakade. De brug is rond 1927 gebouwd naar een ontwerp van Piet Kramer, werkend bij de Dienst der Publieke Werken. Kramer hanteerde de van hem bekende stijl van de Amsterdamse School met een mengeling van baksteen en graniet (en hier ook stalen liggers). Die stijl is eveneens terug te vinden in de smeedijzeren brugleuningen als ook de granieten brugpijlers. Bovendien gebruikt het hij het bijpassende lettertype voor de jaarstenen (anno 1927) en de aanduiding van NAP. De brug werd net zoals zijn oostelijke buurman Brug 406 aangelegd in het Plan-Zuid van Hendrik Petrus Berlage. Rondom de brug zijn enkele beelden van Hildo Krop te bewonderen, waaronder een faun met gitaar en een faun met trekharmonica. Ook zijn er beelden van slangen, een man en een vrouw. Krop maakte ze uit graniet. Tot 2016 stond de brug officieus te boek als de ‘Mozartbrug’, net als de nabij liggende Mozartkade vernoemd naar de componist Wolfgang Amadeus Mozart. In juli 2016 wilde de gemeente af van officieuze benamingen en liet de bevolking kiezen tussen de officieuze naam officieel maken, een verzoek tot nieuwe vernoeming insturen dan wel de brug anoniem door het leven te laten gaan. Er werd toen voor de laatste optie gekozen. In juli 2022 is de brug officieel vernoemd naar dichteres Hanny Michaelis. Op 19 december 2022 volgde de naamplaat. Afbeeldingen
Synagoge (Emmen)

Die Synagoge in Emmen, einer Gemeinde in der Provinz Drenthe der Niederlande, wurde 1878 errichtet und 1909 vergrößert. Im Jahr 1942 wurde während der nationalsozialistischen Judenverfolgung die jüdische Gemeinde ausgelöscht. Die profanierte Synagoge im Stil der Neugotik befindet sich an der Julianastraat Nr. 27. Das renovierte Gebäude, das seit einigen Jahren der Gemeinde Emmen gehört, wird für Kulturveranstaltungen genutzt. Weblinks Geschichte der jüdischen Gemeinde Emmen (niederländisch und englisch)
Synagoge (Emmen)

De synagoge van Emmen aan de Julianastraat 27 aldaar werd in 1878 gebouwd en in latere jaren uitgebreid. Geschiedenis In de 19e eeuw behoorden de joden in Emmen tot de joodse gemeente van Coevorden. In de tweede helft van de 19e eeuw breidde het aantal joden zich sterk uit. In 1876 werd Emmen als een zelfstandige joodse gemeente erkend. In 1878 kon de nieuwe synagoge (of sjoel) in gebruik genomen worden. In 1909 werd de synagoge verbouwd en werd er een vierde travee aan de straatzijde van het gebouw toegevoegd, waarin een balkon is aangebracht. De joodse gemeente van Emmen had van 1885 tot 1915 een eigen begraafplaats aan het Oranjekanaal. In 1915 werd achter de synagoge een nieuwe begraafplaats aangelegd. Vlak voor de Tweede Wereldoorlog woonden er ruim 180 joden in Emmen. De meesten van hen werden vermoord in de vernietigingskampen. In 1951 waren er nog zo'n dertigtal joden overgebleven. Tijdens de bezetting diende de synagoge als opslagplaats voor joodse bezittingen. Het gebouw is zonder schade door de bezettingsjaren heen gekomen. In de synagoge bevinden zich een ark met de thorarollen. Er is in het midden een verhoging (de biema) met lezenaar. Op het balkon bevindt zich een aparte vrouwengalerij. In 1974 werd de synagoge verkocht aan de gemeente Emmen. In 1975 en in 1994 werd het gebouw gerestaureerd. In mei 2000 werd een monument ter nagedachtenis van de joodse slachtoffers van de oorlog in de buurt van de synagoge onthuld. Het gebouw wordt incidenteel nog voor diensten gebruikt, maar staat verder leeg. In 2010 werd de Stichting Emmer Sjoel Sjemmesj opgericht om culturele activiteiten te exploiteren. De naam Sjemmesj staat voor Stichting Emmer Sjoel. Voorzitter van het bestuur is Margot Maynard. Externe links Website Synagoge Emmen
Pleinkerk

De Pleinkerk, vroeger genaamd Nederlands Hervormde Kerk Houten is een kerkgebouw van de Protestantse Kerk in Nederland dat in 2009 voor 50 jaren in erfpacht gegeven is aan de Hersteld Hervormde Gemeente van Houten. De kerk is gevestigd aan het Plein 27 in de Nederlandse plaats Houten. De kerk bestaat uit een eenbeukig schip en een wat smaller rechtgesloten priesterkoor uit de 13e eeuw. Het kerkorgel is circa 1878 gemaakt door de orgelbouwer Petrus van Oeckelen uit Harendermolen. Het was zijn laatste, want hij stierf in datzelfde jaar. Om het orgel te kunnen bereiken werd het gemeentebestuur van Houten toestemming gevraagd om in de kerktoren een trap te plaatsen. De gemeente verleende toestemming, maar legde wel vast dat eventuele schade voor rekening zou komen van de kerkvoogdij. In de kerk bevinden zich diverse grafmonumenten, waaronder een marmeren gedenkteken voor Diederik van Veldhuyzen, eigenaar van de buitenplaats Heemstede. Het werd door beeldhouwer Jan Mast in 1716 gemaakt. In de kerk zijn langs de zijkant speciale banken aangebracht voor de adel uit de 17e en 18e eeuw. De banken van Schonauwen, Wulven en Oud-Wulven zijn nog aanwezig. Naast de kerk zijn in 1957 de resten opgegraven van een Romeinse villa. In het begin van de jaren 90 is de kerk gerenoveerd. Daarbij is Romeins dakpanmateriaal in het fundament van de noordmuur van de kerk en in de kerkhofmuur gevonden. De zuidmuur van de kerk bleek een romaans tufstenen raam en twee romaanse bogen te bevatten. Deze worden gedateerd in de 10e of 11e eeuw. Kerktoren De laatgotische toren, die eigendom is van de burgerlijke gemeente, werd opgetrokken ter vervanging van een voorganger die waarschijnlijk ook uit de 13e eeuw dateerde. De bouw begon in 1535 en duurde bijna dertig jaar. De toren werd voorzien van overhoekse steunberen. De toren is zoals meerdere torens in de provincie Utrecht geïnspireerd op de Domtoren. In 1674 werd Houten getroffen door hetzelfde noodweer dat de Domkerk vernielde. De spits van de kerktoren viel op het kerkgebouw. De schade was groot en de kerk werd hersteld. De noordbeuk van het kerkgebouw kwam te vervallen. De toren kreeg een nieuwe lantaarnspits. In het jaar 1750 werd de lantaarnspits opnieuw vervangen. In het jaar 1810 verscheen op de toren een Chappe-telegraaf. Deze maakte onderdeel uit van de lijn Antwerpen-Amsterdam en was post 15. De kerktoren verbond de post in Hagestein met die in Utrecht. Op 20 maart 1811 passeerde het eerste bericht. In de herfst van 1813 werd de telegraaf verwijderd. Het duurde tot 1865 toen met sloophout een nieuwe stompspits werd geplaatst. In 1893 werd de spits vervangen door de huidige gotische spits. In 1943 zijn de bronzen kerkklokken uit 1697 gevorderd door de Duitsers. Door NS-personeel is het transport van de klokken naar Duitsland ontregeld en werden de klokken gered. Deze zijn weer teruggehangen in de toren. De kerktoren is in gebruik geweest bij de Houtense brandweer als opslag en om de brandweerslangen te drogen. Fotogalerij
Moordenaarsveen

Het Moordenaarsveen is een pingoruïne, een vennetje, in het Nederlandse Nationaal Park Dwingelderveld. Het Moordenaarsveen zou zijn naam te danken hebben aan een hier gepleegde moord op een Spaanse soldaat tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Volgens het volksverhaal zou hij op deze plek door zijn moordenaars zijn gedumpt en zou zijn geest hier nog steeds rondwaren. Het verhaal is beschreven door Harmjan van Steenwijk in de De soldaot op de heide.
De Lichtboog (Almere)

De Lichtboog in Almere (Nederlandse provincie Flevoland), is een oecumenisch kerkgebouw, waarin jarenlang een katholieke parochie en een protestantse kerk hun thuis hebben gehad. Na het bouwen en openen van een eigen katholieke kerk in 2021 is het nu primair een protestantse kerk. De Lichtboog werd in 1984 opgeleverd en ligt aan de rand van het winkelhart van Almere Stad. Het is hiermee een echte "stadskerk"; waardoor gepantserd glas de ramen heel laat in een verder openstaand gebouw. Bij het ontwerp van dit multifunctionele kerkgebouw, is de Lichtboog ook bruikbaar als vergaderzaal. De ruimte waarin vieringen plaatsvinden kan hiervoor in stukken worden onderverdeeld. Sint-Bonifatiusparochie De parochie Sint-Bonifatius is in januari 2014 ontstaan uit de gefuseerde drie kerken van Almere. De parochie hield diensten in drie kerkcentra waaronder De Lichtboog. Ze maakt deel uit van het dekenaat Amsterdam en ressorteert daarmee onder het Bisdom Haarlem-Amsterdam. Met de oplevering van de nieuw gebouwde Sint-Bonifatiuskerk in 2021 eindigde het gebruik van het gebouw door de Katholieke kerk. Het carillon De klokkentoren van de Lichtboog herbergt een carillon dat regelmatig bespeeld wordt. De vaste beiaardier speelt op woensdag- en zaterdagmiddag. In de zomer is het traditie om beiaardiers uit te nodigen om het klokkenspel van de Lichtboog en de Goede Rede in Almere-Haven te bespelen. Galerij Externe links Website van de Lichtboog Sint-Bonifatiusparochie
Dow Chemical (Terneuzen)

Dow Chemical Terneuzen is een zeer groot complex van chemische fabrieken dat zich bevindt ten westen van Terneuzen in de Nieuw-Neuzenpolder waar voorheen het gehucht Noordhoek lag, aan de Braakmanhaven. Het werd gebouwd door en is eigendom van Dow Chemical. Men produceert voornamelijk kunststoffen. Geschiedenis De beslissing om deze fabriek te bouwen dateert van 1962. De ligging aan diep vaarwater, de beschikbaarheid van grond en arbeidskrachten vormden de reden om zich in Zeeuws-Vlaanderen te vestigen. In 1964 startte de eerste fabriek, welke polystyreen produceerde, in 1967 gevolgd door een styreenfabriek en een Ethyleenoxidefabriek en in 1969 door een LDPE-fabriek. In 1970 en 1972 werd een nafta-kraker in gebruik genomen. In 1975 werd het terrein met nog eens 110 ha uitgebreid, "De Mosselbanken" geheten. Een LLDPE-fabriek volgde in 1982 en in 1991 een nieuwe styreenfabriek. Het aantal personeelsleden was intussen gegroeid tot 2700, maar begin jaren 90 van de 20e eeuw kwam er een voorlopig einde aan de groei. Er volgde een herstructurering en 500 mensen moesten afvloeien. Hierna vonden er weer uitbreidingen plaats, zoals een derde kraker en de uitbreidingen van de fabrieken voor ABS, latex, polyurethaan, polyethyleen en cumeen. In 2008 dreigde opnieuw een herstructurering met een verlies van ten minste 200 banen. In 2010 werkten er nog 1.909 mensen in Terneuzen. Vanaf 2010 wordt nabij het Dow-terrein het zogeheten Valuepark Terneuzen van 140 ha ontwikkeld, waar bedrijven zich kunnen vestigen die gerelateerd zijn aan de activiteiten van Dow. Producten Centraal in het bedrijf zijn de krakers. Hier worden tussenproducten als ethyleen, propyleen, 1,3-butadieen en benzeen vervaardigd. Deze dienen op hun beurt weer als basis voor de productie van polyethyleen, ethyleenglycol, polyurethaanschuim, epoxyharsen, polycarbonaat, latex, en polystyreen-hardschuim dat onder de naam Styrofoam wordt verkocht. De totale productie in de gehele Benelux bedroeg 7.800 kton niet nader gespecificeerd product voor de gehele Benelux (waarvan de vestiging Terneuzen veel groter is dan alle overige bij elkaar) in 2005, waarna een afname volgde tot ongeveer 6.000 kton. In 2010 was in Terneuzen onder meer de volgende productiecapaciteit opgesteld: Etheen: 1.810 kton/jaar Propeen: 850 kton/jaar 1,3-butadieen: 170 kton/jaar Benzeen: 915 kton/jaar LDPE: 265 kton/jaar LLDPE: 610 kton/jaar HDPE: 610 kton/jaar Stikstof-uitstoot Dow Chemicals is gelegen aan het eind van wat vroeger de Braakman-slufter was. Dat gebied wordt heden beheerd door StaatsBosbeheer. Zo ligt Dow vlak bij een zeer groot natuurgebied. Dow is een van de grootste Co2- en "Stikstof"-uitstoters in Nederland. Door de ombouw van krakers zal dit verminderen met 1,7 megaton per jaar in 2030. DOW wil in 2050 klimaatneutraal zijn. Externe link Officiële website Dow Terneuzen[dode link]
Verzorgingsplaats De Fendert

Verzorgingsplaats De Fendert is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A59 Oss-Serooskerke tussen knooppunt Noordhoek en afrit 24, nabij het plaatsje Fijnaart (gemeente Moerdijk) in West-Brabant. De Fendert is de lokale naam voor Fijnaart.
Venray War Cemetery

Venray War Cemetery is een militaire begraafplaats gelegen aan de Hoenderstraat in de Nederlandse plaats Venray. Het kerkhof is onthuld op 30 december 1946. Op dit ereveld liggen 692 soldaten begraven die in de periode oktober 1944 tot maart 1945 sneuvelden. De meeste van deze mensen zijn omgekomen in de omgeving van Venray tijdens de Slag om Overloon, een onderdeel van Operation Aintree. Van de graven zijn er 629 Britse militairen, 22 Canadese, 5 Nieuw-Zeelandse, 4 Australische, 1 Poolse en 30 ongeïdentificeerde graven. Ook ligt er een oorlogscorrespondent begraven. Monumenten Op het ereveld staat een uit Portland-natuursteen vervaardigd Cross of Sacrifice waarop een bronzen zwaard is bevestigd. Dit kruis is bedoeld om alle soldaten te herdenken die gesneuveld zijn in Nederland maar nog steeds vermist worden. In een van de ruimtes in de poort is ook een boek aanwezig met alle namen, rangen en graflocaties van de gesneuvelden. Adoptieprogramma In 2020 werd de Stichting Adoptiegraven CWGC Venray War Cemetery opgericht. Deze stichting biedt geïnteresseerden onder andere de mogelijkheid om een graf te adopteren op de begraafplaats om zodoende de militairen en hun verhalen niet te vergeten. Externe links Venray War Cemetery op de website Paul Reed's Battlefields of WW2 Venray War Cemetery op de website van de CWGC Stichting Adoptiegraven CWGC Venray War Cemetery
Duurstede Castle

Castle Duurstede (Dutch: Kasteel Duurstede) is a medieval castle in Wijk bij Duurstede in the province of Utrecht in the Netherlands. Origin and development The castle originated in the 13th century. Around 1270, Zweder I van Zuylen van Abcoude built a freestanding keep on a raised and moated site near the lost city Dorestad. Until the beginning of the 15th century Duurstede Castle was in possession by the Van Zuylen van Abcoude family, until they were forced to sell it to the bishops of Utrecht in 1449. Bishop David of Burgundy, who reigned from 1459 to 1496, completely rebuilt the castle. The old donjon was enclosed by new buildings. The still intact burgundian tower was also built around this time. His successors Frederick IV of Baden and Philip of Burgundy also used the castle as their residence, and Philip of Burgundy embellished the castle with renaissance features. Philip of Burgundy settled at Duurstede Castle when he became bishop of Utrecht in 1517. He was accompanied by his court painter Mabuse (Jan Gossaert), who helped to decorate the new palace of his master. At Philip's death, in 1524, Mabuse designed and erected his tomb in the church of Wijk bij Duurstede. After Philip's death, Charles V, Holy Roman Emperor confiscated all territorial possessions of the bishopric of Utrecht, including Duurstede Castle. Later years In 1580, as a result of the Dutch Revolt, the castle fell into the hands of the States of Utrecht. The states, however, invested their money into building modern fortification around Wijk bij Duurstede, and as a result the castle fell into neglect. Further damage was done when French troops devastated Wijk by Duurstede in 1672, after which the townspeople used stone from the castle to rebuild their homes. In 1852 the town council became owner of the castle and turned the surrounding fortifications into a park. Until 1925 the castle could only be reached by a little ferry. The Donjon The old donjon built by Zweder van Abcoude in the 13th century has withstood the passage of time reasonably well, and is an excellent example of medieval towers. The walls are 2.5 metres thick; the original entrance was at the second level and could only be reached with a wooden ladder that could be removed or destroyed in times of need. The Burgundian Tower One of the corner towers of the old castle was expanded in the 15th century into its current form. While the rest of the castle had a more residential purpose, the Burgundian tower obviously had a military purpose. It is more than 40 metres high, and has very thick walls. Film and TV Castle Duurstede was used in the following films and TV-shows: Bassie en Adriaan De Diamant Het Monster van Toth in 1999, a Telekids film with leading roles for Carlo Boszhard and Irene Moors The interior shots as Spanish castle for De Club van Sinterklaas & Paniek in de Confettifabriek (2006) Lady Death: The Motion Picture See also List of castles in the Netherlands Notes External links castles.nl