NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tochmaland, Kollum

Tochmaland is a smock mill in Kollum, Friesland, Netherlands, which was built in 1893. The mill has been restored to working order. It is listed as a Rijksmonument, number 23743. History Tochmaland was built in to drain the 550 hectares (1,400 acres) Tochmaland polder. It was originally the sawmill Welgelegen, Veendam, Groningen. The mill was moved by millwright J B Donders of Tilburg, North Brabant, who had quoted a lower price for the move than millwrights from Kollum. It was formerly fitted with four patent sails. The mill ceased working in 1946 when the windshaft broke and repair was deemed too expensive. A brick shed containing an electrically driven Archimedes' screw was erected next to the mill. A proposal to demolish the mill was rejected by the mayor of the gemeente Kollumerland en Nieuwkruisland. On 30 December 1948, the mill was purchased by the gemeente. Restorations were undertaken in 1949, 1963 and 1983. since 1995, an electric motor has been installed in Tochmaland to drive its Archimedes' screw, and the installation in the brick shed demolished. Description Tochmaland is what the Dutch describe as an Grondzeiler. It is a two-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sails reaching down almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 23.54 metres (77 ft 3 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft which was cast by H J Koning, Foxham, Groningen, in 1912. The windshaft also carries the brake wheel which has 63 cogs. This drives the wallower (33 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the crown wheel, which has 44 cogs drives a gearwheel with 41 cogs on the axle of the Archimedes' screw. The axle of the Archimedes' screw is 445 millimetres (1 ft 6 in) diameter. The screw is 1.63 metres (5 ft 4 in) diameter and 5.50 metres (18 ft 1 in) long. It is inclined at 19½°. Each revolution of the screw lifts 1,347 litres (296 imp gal) of water. Public access Tochmaland is open on Saturday mornings from 9:30 a.m. to 12:00 p.m. References
Tochmaland (windmolen)

Tochmaland is een poldermolen aan de noordzijde van het Friese dorp Kollum, dat ligt in de Nederlandse gemeente Noardeast-Fryslân. Beschrijving De molen Tochmaland, een van de grotere windmolens van Friesland, werd in 1893 gebouwd voor de bemaling van de 550 ha grote polder met dezelfde naam, die het jaar daarvoor gereed was gekomen. Het achtkant van de molen was afkomstig van een houtzaagmolen in Veendam. Tochmaland bemaalde de polder tot 1946. In dat jaar brak de bovenas van de molen. Het bestuur van de polder besloot toen over te gaan op elektrische bemaling, waartoe naast de molen een gemaaltje werd gebouwd. Aanvankelijk zou de molen daarna worden afgebroken, maar de burgemeester was daar tegen. De gemeente verwierf in 1948 de eigendom van de molen en liet hem restaureren. Ook in 1963 en 1983 bleek dit noodzakelijk. In het begin van de 21ste eeuw werd in de molen een nieuwe elektromotor geplaatst, waarna het gemaaltje naast Tochmaland werd gesloopt. De molen is inmiddels eigendom van Stichting Erfgoed Kollumerland en Nieuwkruisland. Zie ook Molens in Friesland
Tweede Petroleumhaven

De Tweede Petroleumhaven is een haven in Rotterdam-Pernis. De Tweede Petroleumhaven is gegraven tussen 1938 en 1941 en ontworpen voor de overslag van aardolie voor de raffinaderij van Koninklijke Olie (Shell). De aanvoer van aardolie vindt tegenwoordig niet in de Tweede Petroleumhaven plaats, maar in Europoort en op de Maasvlakte. De aanvoer van ruwe olie naar Pernis gaat met pijpleidingen. In de Tweede Petroleumhaven vindt tegenwoordig scheepvaarttransport op kleinere schaal van olie en chemicaliën plaats. Bij besluit van de burgemeester van Rotterdam van 10 februari 1942 kreeg de haven de naam Benzinehaven (zie ook Vliethaven). Bij zijn besluit van 21 april daarop volgend, dus nog geen twee maanden later, werd de naam veranderd in Tweede Petroleumhaven. Bij hetzelfde besluit kreeg de Petroleumhaven de naam Eerste Petroleumhaven.
Sint-Jozefkerk (Oost-Maarland)

De Sint-Jozefkerk is een kerkgebouw in Oost-Maarland, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. De kerk staat aan de Sint Jozefstraat die een van de belangrijkste straten van het dorp is. Achter de kerk bevindt zich de begraafplaats. Aan de rechterzijde is de kerk met de naastgelegen pastorie verbonden. De kerk is in 1927 gebouwd naar het ontwerp van de architect Joseph Franssen. Het gebouw heeft een rechthoekig plattegrond en is opgetrokken met neo-romaanse elementen. Het gebouw is een rijksmonument en is gewijd aan Jozef van Nazareth.
De Couwenberg

De Couwenberg is een windkorenmolen te Kaatsheuvel. Het is een beltmolen en een bovenkruier die gebouwd is in 1849, in opdracht van molenaar A.H. Couwenberg. In 1881 brandde de molen af, maar deze werd daarna hersteld. Bij de bevrijding van Kaatsheuvel in de Tweede Wereldoorlog raakte de Couwenberg beschadigd. Ondanks verschillende pogingen slaagde de molenaar er niet in om subsidie voor herstel te krijgen. De molen werd in 1950 onttakeld en de molenaar maalde met een dieselmotor in het pakhuis. In 1994 werd De Couwenberg verkocht. De nieuwe eigenaars slaagden er wel in de molen te restaureren. In 1997 kwam het gebouw gereed, en doet weer dienst als korenmolen. Het maalkoppel heeft een pennetjeswerk. De Couwenberg is op donderdagmiddag open voor publiek. De molenberg is in het verleden afgegraven om plaats te maken voor een pakhuis. Deze ruimte is in gebruik als restaurant, maar de molen is nog steeds maalvaardig. Zo wordt het brood dat in het restaurant De Molen wordt geserveerd, gebakken van meel dat in de Couwenberg is gemalen. Externe link website van de molen
Moreelsepark

Het Moreelsepark is een plantsoen met bijbehorende straat in de stad Utrecht. Het park is vernoemd naar Hendrick Moreelse en ligt aan de Catharijnesingel, tegen de buurt Hooch Boulandt aan. Voor 1870 was het gebied een deel van het park Nieuweroord. Na de bouw van Hoofdgebouw I van de Nederlandse Spoorwegen ontstond voor het gebouw een klein plantsoen. De laan ten zuiden hiervan heette Moreelselaan. Bij de bouw van Hoofdgebouw II in 1894 werd dit plantsoen aanzienlijk uitgebreid, en in 1901 kocht de gemeente het en maakte er een openbaar park van. Na de bouw van De Inktpot in 1921 verdween de verbinding met park Nieuweroord. Het parkgedeelte voor dit gebouw is een ontwerp van G.W. van Heukelom. Het Moreelsepark is jaarlijks het toneel van theaterfestival De Parade. Door dit festival stierf in 2007 een monumentale boom in het park. Er is een parkeergarage naar vernoemd en het voormalige eindpunt van de Utrechtse sneltram, de Sneltramhalte Moreelsepark. Externe link Diverse foto's en tekeningen Moreelsepark - Het Utrecht Archief Afbeelding
Verenigde christelijke kerk (Dokkum)

De kerk van de Verenigde Christelijke Gemeente is een kerkgebouw in Dokkum in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De kerk uit 1852 wordt gebruikt voor diensten van de verenigde christelijke gemeenten (1798) van doopsgezinden en remonstranten. De zaalkerk in neoclassicistisch vormen is gebouwd naar plannen van Th.A. Romein en is gebaseerd op het ontwerp van de Terbantster Tsjerke (1843). Het heeft een opengewerkte houten geveltoren. Boven de ingang staat de tekst: "Een is uw meester en gy zyt allen broeders". Het interieur wordt gedekt door een gestukadoord houten tongewelf. Het orgel uit 1863 is gemaakt door L. van Dam en Zonen. Het is geplaatst in een orgelkast (1852) van Willem Hardorff. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Dokkum Kerken in Friesland Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland
Schloss Zuylen

Das Schloss Zuylen, niederländisch Slot Zuylen oder Slot Zuilen, ist ein aus einer Niederungsburg hervorgegangenes Wasserschloss bei Oud-Zuilen in der niederländischen Gemeinde Stichtse Vecht, Provinz Utrecht. Neben der Burg Anholt in Westfalen gilt es als Stammsitz des Adelsgeschlechts Zuylen. Seit 1952 dient es als Schlossmuseum. Als Rijksmonument unterliegt es dem Denkmalschutz. Geschichte In der zweiten Hälfte des 13. Jahrhunderts wurde als Vorgänger des heutigen Schlosses ein Wohnturm, errichtet der mit 2,70 Meter dicken Mauern einen Innenraum von etwa fünf mal sechs Metern umschloss. Auf den Resten des mittelalterlichen Vorgängerbaus ließ Ritter Willem van Remensberg in der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts eine stattliche Burg errichten, die durch Baumaßnahmen der Jahre 1751/1752 unter dem Architekten Jacob Marot (1697–1761), Sohn des bekannteren Daniel Marot, im Wesentlichen ihr heutiges Erscheinungsbild erhielt. Diese Baumaßnahmen behielten die Raumaufteilung aus dem 16. Jahrhundert weitgehend bei, erweiterten jedoch den Altbau durch einen Flügel an der Südwestseite, wodurch ein symmetrischer Ehrenhof entstand. Eine architektonische Besonderheit ist die Serpentinenmauer, die bei der Umgestaltung des Schlossparks durch Jan David Zocher im Jahr 1841 entstand. Über 120 Meter schlängelt sie sich am Park entlang und rahmt einen Küchengarten. Mit ihren Rundungen bietet sie klimageschützte Nischen, in denen Südfrüchte wie Pfirsiche, Aprikosen und Feigen gedeihen. In dem Schloss lebte in der Mitte des 18. Jahrhunderts die Schriftstellerin Isabelle de Charrière, auch bekannt als Belle van Zuylen. Literatur Karin Verboeket et al.: Slot Zuylen, Oud-Zuilen. Ludion, Amsterdam und Gent 2009, ISBN 978-9-0765-8842-1. Weblinks Monumentnummer: 519611 (Slot Zuylen), Denkmalbeschreibung im Portal monumentenregister.cultureelerfgoed.nl (niederländisch) Zuylen/Zuilen, Datenblatt im Portal kasteleninnederland.nl (niederländisch) Schloss Zuylen, Webseite im Portal kukullus.nl Schloss Zuylen, Webseite im Portal holland.com
Zuylen Castle

Zuylen Castle (Dutch: Slot Zuylen [slɔt ˈsœylə(n)]) is a Dutch castle at the village of Oud-Zuilen just north of the city of Utrecht. It is located along the river Vecht at the southern end of the Vechtstreek. The castle was originally built in the 13th century by lord van Suilen en Anholt as a simple donjon. In 1422 during the Hook and Cod wars the castle was completely demolished. In 1510 rebuilding started. In 1752 the castle was modified for the last time. It holds a tapestry by the Delft carpet weaver Maximiliaan van der Gught. Its past inhabitants include Steven van der Hagen and Belle van Zuylen. References M. Bous, A. Estourgie, T. Fafianie et al. (2007), Maarssen. Geschiedenis en architectuur, Kerkebosch, Zeist/SPOU, Utrecht, pages 331–344, ISBN 978-90-6720-435-4 J.E.A.L. Struick, Zuilen. Utrecht, Het Spectrum, 1973. 122 p. Kransber, D. & H. Mils, Kastelengids van Nederland, middeleeuwen, Bussem 1979 (ISBN 90 228 3856 0) Kalkwiek, K.A., A.I.J.M. Schellart, H.P.H. Jansen & P.W. Geudeke, Atlas van de Nederlandse kastelen, Alphen aan den Rijn 1980 (ISBN 90 218 2477 9) Helsdingen, H.W. van, Gids voor de Nederlandse kastelen en buitenplaatsen, Amsterdam 1966 Tromp, H.M.J., Kijk op kastelen Amsterdam 1979 (ISBN 90 10 02446 6) External links Website of Zuylen Castle Archived 2012-04-15 at the Wayback Machine
Château de Zuylen

Le château de Zuylen (en néerlandais Slot Zuylen) est un château néerlandais situé à Oud-Zuilen, sur la rivière de Vecht et dans la commune de Stichtse Vecht, en province d'Utrecht, non loin de la ville d'Utrecht. Les débuts du château remontent au XIIIe siècle. Histoire Au XIIIe siècle, un seigneur Von Sulen, ancêtre de la famille Van Zuylen van Nijevelt, construit à cet endroit un donjon, agrandi au XIVe siècle par une grande salle d'habitat. Au début du XVe siècle, quand la lignée Van Zuylen n'a plus de descendance mâle, le château passe entre les mains de la famille Van Borssele, de haute noblesse zélandaise. Frank van Borselen en hérite en 1422, mais n'en profite guère : en cette même année, dans le cadre de la Guerre des Hameçons et des Cabillauds, les partisans des Hameçons d'Utrecht rasent le château. Vers 1510 seulement, le seigneur Willem van Rennenberg prend en main la reconstruction du château. Le propriétaire du château accéda au droit permanent de siéger dans le conseil de la principauté d'Utrecht. Ses descendants, dont George de Lalaing et la maison d'Egmont, en sont propriétaires jusqu'en 1610, quand le château est vendu à riche marchand amstellodamois, Jasper Quinget. Six ans plus tard, ce dernier vend le château à son collègue Adam van Lockhorst. Par la suite, la famille Van Tuyll van Serooskerken acquiert le château et le domaine. Les dernières grandes modifications du bâtiment principal datent de 1752. Depuis, ce bâtiment principal n'a pas connu de changement majeur. Le château est toujours propriété de cette famille. Dans les années 1950, Frederik Christiaan Constantijn van Tuyll van Serooskerken a créé une association intégrant le château et les jardins. Depuis, le château a fait l'objet de plusieurs campagnes de restauration. De nos jours, il héberge un musée et des logements. Domaine Le château est situé dans un parc d'environ 1,5 hectare, pourvu d'un slangenmuur (mur serpent) d'environ 120 mètres de long, classé monument historique. Entre le château et la rivière de Vecht se trouve une petite église, également classée monument historique, construite sur la base d'une vieille chapelle appartenant au château, mais qui a brûlé en 1847. Dans les années 2000, on a retrouvé sous les dalles de l'église une pierre tombale du seigneur Willem Van Rennenberg. Habitants notables L'amiral Steven van der Hagen, premier amiral de la Compagnie néerlandaise des Indes orientales. Isabelle de Charrière, surnommée Belle van Zuylen fut l'une des habitantes les plus connues du château. Elle appartient à la lignée des Van Tuyll van Serooskerken. Elle y est née en 1740. Notes et références Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Slot Zuylen » (voir la liste des auteurs). Château de Zuylen en néerlandais Articles connexes Liste des châteaux néerlandais par province Liens externes (nl) Site officiel du château (nl) Fiche du monument historique n°519610 dans la base des monuments historiques des Pays-Bas Site officiel Ressource relative aux beaux-arts : Union List of Artist Names Portail des Pays-Bas Portail des châteaux
Grote Dobbe

Grote Dobbe of Dobbeplas is de naam van een dobbe in de gemeente Zoetermeer. De Grote Dobbe wordt door de inwoners van Zoetermeer ook wel de dobbe genoemd. Functies De Grote Dobbe heeft een lange geschiedenis, in het verleden heeft hij als watervoorraad voor het dorp gefunctioneerd. Tegenwoordig ligt aan de dobbe het winkelcentrum 'Het Stadshart'. Aan de noordkant van de dobbe is een grote parkeerplaats waar op marktdagen de markt gehouden wordt en regelmatig speciale evenementen plaatsvinden. Voorbij deze parkeerplaats is het gemeentehuis en het Stadshart met meer dan tweehonderd winkels en horecagelegenheden. Ook direct aan het water bevindt zich een horecagelegenheid. In de zomer is de dobbe een geliefde plek om 'uit te waaien' terwijl er in de winter geschaatst kan worden. Naast zijn recreatieve functie is de dobbe een foeragepoel voor het stadsgevogelte. Aan de noordelijke kant is een permanent kunstwerk in de vorm van een spiraal opgesteld. Geografie en planologie Een dobbe heeft in de regel geen verbinding met waterlopen, maar de 22.200 m² grote dobbe staat in verbinding met de weteringen Leidsewallenwetering en de Delftsewallenwetering. Door het grote oppervlak is omgeving van de dobbe in de zomer een geliefd ‘slentergebied’. Na de voltooiing van het centrale winkelcentrum "Het Stadshart" begin 21ste eeuw, maakte de gemeente Zoetermeer plannen om het Stadshart en het Oude Dorp met elkaar te verbinden. Er was sprake van een brug over de Dobbe die de Markt met het huidige Nicolaasplein zou gaan verbinden. Omdat de Dobbe door de extra bebouwing die in dit plan was opgenomen haar open karakter zou verliezen kwam er veel bezwaar tegen. De gemeente schreef daarom een prijsvraag uit voor een nieuw ontwerpplan. Het ontwerp van architect Wiel Arets won deze prijsvraag. Volgens zijn visie wordt er een boulevard aangelegd vanaf het Nicolaasplein, langs de Dobbe tot aan de Markt. Aan deze nieuwe boulevard komen de nieuwbouw van het Stadsmuseum, de culturele instellingen, daghoreca en een aantal woningen. De straat zal worden geflankeerd door een rij bomen met roodkleurig blad. Het kunstwerk op het ronde Dobbe-eiland, in de volksmond Schroothenge genoemd, zal verdwijnen. Kleine Dobbe In Zoetermeer bevindt zich ook een kleinere dobbe (Kleine Dobbe) achter de Dorpstraat (aan de kant van het vroege Zegwaart).
ACM-brug

De ACM-brug is een basculebrug in de stad Groningen over het Reitdiep. De brug is alleen opengesteld voor fietsers en vormt een verbinding tussen Vinkhuizen en Paddepoel. De brug is genoemd naar het voormalig complex van de Aankoop Centrale Meppel (ACM) die hier gevestigd was. Het fietspad dat over de brug loopt heet Donghornsterpad. De brug is een van de nieuwste bruggen in de stad en is geopend op 2 september 2009, bijna een jaar later dan de geplande opening in november 2008. De opening is toen uitgesteld door te zwakke pijlers en opnieuw in maart door kapotte cilinders. In september 2015 is de brug opnieuw gesloten geweest door een defect in de hydraulische installatie. Vanwege een verzakking is de brug in mei 2021 voor drie weken buiten gebruik geweest. Zie ook Lijst van bruggen in Groningen
Berlagebrug (Groningen)

De Berlagebrug is een basculebrug in de stad Groningen over het Eemskanaal. De brug is een van de nieuwste bruggen in de stad en is gebouwd in 2010 om een betere verbinding te creëren tussen Oosterhoogebrug en industriegebied Euvelgunne. Door de brug hoeft men niet meer om te rijden via de Europabrug. De brug is genoemd naar architect en stedenbouwkundige Hendrik Petrus Berlage die als adviseur medeverantwoordelijk was voor de stadsuitbreidingen van Groningen in de jaren 1920 en '30. Over de brug loopt de Eltjo Ruggeweg (genoemd naar politicus Eltjo Rugge), het verlengde van de Oliemuldersweg. De brug is een bijzondere vorm basculebrug waarbij de contragewichten zich aan weerszijden boven het wegdek bevinden. Als de brug geopend wordt gaan deze 65 ton wegende gewichten negen meter omlaag waardoor het brugdek wordt geopend. In het uitbreidingsplan van H.P.J. Schut en H.P. Berlage van 1928 en 1932 was op deze plek al een brug voorzien, als onderdeel van een oostelijke ringweg gevormd door de Oosterhamriklaan, Oliemuldersweg en Bornholmstraat. Deze wegen kwamen er wel maar ze hebben nooit als ringweg gefungeerd, onder meer omdat (geschikte) bruggen over het Oosterhamrikkanaal en Eemskanaal achterwege bleven. De oostelijke ringweg werd uiteindelijk verder naar het oosten gerealiseerd. In januari 2017 kwam de brug in het nieuws omdat de gemeente naast de brug bed-bad-broodschip Amanpuri wil afmeren. Op dit schip krijgen 112 dakloze vluchtelingen onderdak. De verantwoordelijkheid ligt bij stichting Inlia. Zie ook Lijst van bruggen in Groningen
Joodse begraafplaats (Den Nul)

De joodse begraafplaats van Den Nul in de gemeente Olst-Wijhe in de Nederlandse provincie Overijssel is, sinds de uitbreiding van het dorpje Den Nul met een kleine woonwijk, gelegen tussen de huizen aan de Beukenweg. Op de begraafplaats staat één grafsteen, die Marianne Zendijk-van Spiegel memoreert. Zij werd er in 1914 begraven. Het is onduidelijk wanneer de begraafplaats werd gesticht en of er nog meer personen begraven liggen. Zendijk was een bekende Olster Joodse familie waarvan in 1809 voor het eerst melding wordt gemaakt. De naburige bewoners aan de Beukenweg hebben "Het vermoedelijk meest vergeten joodse begraafplaatsje van Nederland" geadopteerd en met steun van de gemeentelijke overheid opgeknapt en van een hekwerk voorzien. Als blijk van waardering liet het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap in 2005 voor hen een boom planten in het 'vredeswoud' in Israël. De begraafplaats is, zoals andere dodenakkers, opgenomen in de gemeentelijke bewegwijzering. Het doet daarbij wat merkwaardig aan dat ook de wegwijzers naar deze plek voorzien zijn van de gebruikelijke kruisjes als symbool voor begraafplaats, terwijl het kruis toch bij uitstek een christelijk symbool is. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Kraftwerk Hemweg

Das Kraftwerk Hemweg ist ein GuD-Kraftwerk in Amsterdam, Provinz Noord-Holland, Niederlande. Es hat eine installierte Leistung von 435 (bzw. 440) MW. Das Kraftwerk ist im Besitz von Vattenfall und wird auch von Vattenfall betrieben. Geschichte Der Bau des zunächst ausschließlich mit Steinkohle befeuerten Kraftwerks Hemweg begann 1948. Im Jahr 1952 ging der erste Block in Betrieb, die offizielle Eröffnung fand am 3. Oktober 1953 statt. Bis 1954 folgten drei weitere Blöcke mit je 52,8 MW elektrischer Leistung. Diese ursprünglichen vier Blöcke wurden 1978 stillgelegt. Bis 1980 war das Gebäude mit einer markanten Reihe von acht jeweils 80 Meter hohen Kraftwerk-Schornsteinen prägend für das Stadtbild im westlichen Hafengebiet von Amsterdam. In den 1960er Jahren kamen zwei neue Blöcke hinzu. Diese Anlagen wurden 1966 und 1968 in Betrieb genommen und konnten Erdgas und Öl verbrennen. Zu dieser Zeit war der neue Schornstein mit 150 Metern der höchste Punkt in Amsterdam. Im Jahr 1979 wurde Block 7 in Betrieb genommen. Diese Anlage wurde 1988 um eine Gasturbine erweitert, hierdurch wurde Block 7 zu einem Gas-und-Dampf-Kombikraftwerk mit einer maximalen effektiven Leistung von 599 MW elektrisch. Die Blöcke 5 bis 7 wurden inzwischen ebenfalls stillgelegt und abgerissen. Im Jahr 1994 kam dann Block 8 hinzu, der mit Steinkohle befeuert wurde. Die effektive Leistung der Anlage lag bei 650 MW. Am 18. Mai 2018 beschloss die niederländische Regierung, die Kohleverstromung im Kraftwerk Hemweg und im Kraftwerk Amer vor 2025 zu beenden. Das Kraftwerk Hemweg emittierte 2018 rund 3,6 Megatonnen Kohlendioxid; dies waren fast zwei Prozent der gesamten niederländischen CO2-Emissionen. Der Betreiber Vattenfall erhielt eine Verlustkompensation von 52,5 Mio. Euro für die vorzeitige Stilllegung. Die letzte Kohle wurde am 21. Dezember 2019 verbrannt, danach wurde Block 8 am 23. Dezember 2019 stillgelegt. Mit dem Rückbau soll 2020 begonnen werden. Block 9 wurde 2012 in Betrieb genommen und besteht aus einer Gasturbine sowie einer nachgeschalteten Dampfturbine. An die Gasturbine ist ein Abhitzedampferzeuger angeschlossen, der dann die Dampfturbine versorgt. Der Wirkungsgrad der Anlage liegt bei 59 %. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk bestand zuletzt aus zwei Anlagen. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Siehe auch Liste von Kraftwerken in den Niederlanden Weblinks Einzelnachweise