NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brandaris

Brandaris er en fyr på Terschelling, og også det ældste fyrtårn i Nederlandene. Navnet er en afledning af Sint Brandarius, en helgen, som den nuværende landsby West-Terschelling i middelalderen blev opkaldt efter. Nogle mennesker tror, at navnet er afledt af Sankt-Brandaan, en maritim helgen, men det er aldrig blevet bevist. Historie Det første Brandaristårn blev bygget i 1323, for skibe, som var på vej til Amsterdam via Zuiderzee, for at markere den smalle åbning mellem Vlieland og Terschelling. En god mærkning var nødvendigt, fordi Vadehavets øer er meget ens set fra nordsøen. Hansestaden Kampen betalte med til opbygningen af det første fyr. Øen Terschelling flyttede sig gradvist, så derfor styrtede det første Brandaristårn omkring 1570 i havet. Det varede til 1592 før opførelsen af et andet tårn begyndte, men det kollapsede før det blev færdigt, fordi man brugte dårlige byggematerialer. Det nuværende tårn daterer fra 1594. I 1837 blev Brandaris det første fyr i Nederlandene med en roterende fresnellinse. Elektrificering efterfulgte i 1907. Lampen blev udstyret med elektrisk drevet roteringsmotor i 1920. I 1977 blev fyret udstyret med en elevator. Lyset er nu helt automatisk og lyser hver 5. sekund. På gavlen blev i 1994 offentliggjort et mindesten ved firehundredeårsdagen. En del af teksten lyder: "Fordi Kampen betaler for bjælker og sten, behøver borgere af Kampen ved ind- og udsejling af 'Vlie' ikke at betale 'told' for fyret". På grund af påvirkning af vind og vejr og salt havluft er det nødvendigt at regelmæssigt vedligeholde Brandaris. I 2010 blev tårnet fuget på ny som opgave af Rijkswaterstaat. Tårnet har særlige fuglelys for at forhindre at fuglene rammer tårnet. Fyrets karakteristika Fyrets karakteristika er: Flammehøjde: 55,5 m Fyrtype: Anduvningsfyr Fyrkarakter: 1 hvidt blink hvert 5. second Form: Firkantet med Gul sten. Galleri Bryllup Første salen er et af de steder som Terschelling Kommunen har godkendt for at gifte sig. (I Nederlandene må man kun blive gift på steder der er udpeget af kommunen). Man kan kun komme der gennem trappegangen. Se også Fyr (navigation) for mere viden om fyrtårne. Eksterne henvisninger Rijksmonument: 35032 (nederlandsk/hollandsk) Brandaris og andre fyrtårne Arkiveret 12. januar 2013 hos hos Archive.is på vuurtorens.net (nederlandsk/hollandsk)
Leuchtturm Brandaris

p4 Der Brandaris ist ein Leuchtturm auf Terschelling. Er ist der älteste Leuchtturm der Niederlande. Der Name ist eine Anlehnung an St. Brandarius, einen Heiligen, nach dem die Gemeinde von West-Terschelling im Mittelalter benannt wurde. Gemäß anderen Legenden geht der Name auf den heiligen Brendan zurück, ein Seemann, aber das ist nicht bewiesen. Der erste Turm wurde im Jahr 1323 gebaut, um Schiffe auf ihrem Weg nach Amsterdam, durch die Zuiderzee, die enge Öffnung zwischen Vlieland und Terschelling, zu leiten. Eine gute Positionsmarkierung war notwendig, weil sich viele Inseln in der Nordsee sehr ähnlich sehen. 1570 überschwemmte eine schwere Sturmflut die Insel, wobei der erste Leuchtturm vollständig zerstört wurde. 1592 wurde mit dem Bau eines neuen Turms begonnen, der brach aber zusammen, bevor er fertig war, weil schlechte Baumaterialien verwendet worden waren. Der heutige Turm stammt aus dem Jahr 1594. 1837 erhielt der Turm als erster Leuchtturm der Niederlande eine rotierende Fresnel-Linse. Die Elektrifizierung erfolgte im Jahr 1907. 1994 wurde das 400-jährige Bestehen des Turms gefeiert. Das Licht des Turms wird heute vollautomatisch gesteuert. Beschreibung Dies ist der älteste erhaltene Turm, der als Leuchtturm gebaut wurde. Im Jahr 1907 war es der erste Leuchtturm in den Niederlanden, der elektrische Beleuchtung erhielt. Brandaris ist speziell ausgerüstet, um zu verhindern, dass Vögel gegen den Turm fliegen. Auf dem Turm ist ein Teil der VTS-Zentrale Waddenzee untergebracht, die den Seeverkehr rund um die Insel regelt und überwacht. Weblinks Leuchtturm Brandaris Terschelling In: terschelling.org Technische Informationen zum Leuchtturm In: lighthousedigest.com (englisch)
Brandaris

The Brandaris is a lighthouse on the Dutch Wadden Sea island Terschelling, in Friesland. It is the oldest lighthouse in the Netherlands, listed as a Rijksmonument, number 35032 and rated with a very high historical value. History The first tower was built in 1323 to guide ships on their way to Amsterdam, through the Zuiderzee and over the Vlie, the narrow opening between Vlieland and Terschelling. A good position marking was necessary because many islands in the North Sea look very similar. When the sea flooded Terschelling in 1570 the tower was completely destroyed. In 1592 the construction of a new tower was started, but it collapsed before it was finished because bad building materials had been used. The current tower was built in 1594. In 1837 the tower was the first lighthouse in the Netherlands to be equipped with a rotating Fresnel lens. Electrification took place in 1907. Today, the light in the tower is controlled fully automatically. Description Brandaris is the oldest preserved tower specifically built as a lighthouse in the Netherlands. In 1907 it was the first lighthouse in the Netherlands to be fitted with electric lighting. Brandaris is specially equipped to prevent birds from flying against the tower. Name The name of this tower may be a reference to Saint Brendan of Clonfert. Mount Brandaris is a hill that is the highest point on the island of Bonaire, a special municipality of the Netherlands in the southern Caribbean Sea. There is also a Dutch rolling tobacco brand Brandaris (shag), classified as heavy, containing 12 mg (0.00042 oz) of tar and 1.3 mg (4.6×10−5 oz) of nicotine per 750 mg (0.026 oz) of tobacco. See also List of lighthouses in the Netherlands References External links Lighthouse Brandaris Terschelling In: terschelling.org Lighthouse Explorer
Phare de Brandaris

Le phare de Brandaris est un phare actif situé sur l'île de Terschelling (Îles de la Frise), province de Frise aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1965 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire Le nom est un dérivé de Saint Brandarius, un saint auquel l'actuel village de West-Terschelling a été nommé au Moyen Âge. La première lumière a été construite en 1323 pour marquer l’étroit chenal entre Vlieland et Terschelling pour les navires se rendant à Amsterdam par le Zuiderzee. Un bon marquage était nécessaire car les îles de la mer des Wadden se ressemblent beaucoup de la mer du Nord. La ville hanséatique de Kampen a payé ce premier phare. L'île de Terschelling se déplaçant peu à peu, le premier phare s'effondra vers 1570. Il a fallu attendre 1592 pour que la construction d'une deuxième tour commence, mais celle-ci s'est effondrée avant d'être terminée à cause de l'utilisation de mauvais matériaux de construction. La tour actuelle date de 1594. En 1837, le phare de Brandaris devint le premier à utiliser une lentille de Fresnel rotative et son électrification a eu lieu en 1907. Le système d'entraînement électrique a été installé en 1920. En 1977, le phare a reçu un ascenseur. La lumière est maintenant complètement automatique. En raison des effets du vent et de l'air marin, un entretien régulier du phare est nécessaire. En 2010, la tour a été complètement restaurée par ordre du Rijkswaterstaat. La tour a un éclairage spécial pour empêcher les oiseaux de voler autour de la lanterne. Description Ce phare est une tour quadrangulaire en pierre, avec une galerie-terrasse et une lanterne de 52 m de haut. La tour est peinte en jaune et la lanterne est blanche avec un dôme rouge. Il émet, à une hauteur focale de 56 m, un bref éclat blanc de 0.3 seconde par période de 5 secondes. Sa portée est de 29 milles nautiques (environ 54 km). Il porte un radar Racon émettant les lettres CG depuis 1979. Identifiant : ARLHS : NET-025 ; NL-2080 - Amirauté : B0904 - NGA : 114-9980 . Caractéristique du feu maritime Fréquence : 5 secondes (W) Lumière : 0.3 seconde Obscurité : 4.7 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Brandaris (vuurtoren) » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Terschelling - Site Lightphotos.net (en) Brandaris Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Brandaris (vuurtoren)

De Brandaris is een vuurtoren op Terschelling, en tevens de oudste nog werkende vuurtoren van Nederland. Bovenin bevindt zich de bemande zeeverkeerscentrale Brandaris. Deze toren is vernoemd naar Sint Brandarius of Brandaan. In het huidige dorp West-Terschelling stond in de middeleeuwen een Sint-Brandariuskerk, waarvan de toren als baken voor de scheepvaart diende. Deze kerk bestaat niet meer. De huidige Brandaris heeft de rol van baken van de voormalige Brandarius-kerktoren overgenomen; vandaar dat deze vuurtoren de naam van de zeevarende heilige Brandaan heeft behouden. De middeleeuwse Brandariuskerk werd in 1323 gebouwd. De toren werd zo gebouwd dat deze kon dienen als baken voor de schepen die via de Zuiderzee op weg waren naar Amsterdam. Een goede markering van de nauwe doorvaart tussen Vlieland en Terschelling was nodig omdat de Waddeneilanden vanuit de Noordzee gezien veel op elkaar lijken. De Hanzestad Kampen betaalde mee aan deze eerste vuurtoren. Het eiland Terschelling verplaatste zich geleidelijk, waardoor de eerste Brandaris omstreeks 1570 in zee stortte. Het heeft tot 1592 geduurd voordat men aan de constructie van een tweede toren begon, maar deze stortte in voordat hij klaar was, doordat er slechte bouwmaterialen waren gebruikt. De huidige toren was gereed in 1594. In 1837 werd de Brandaris verbouwd om als eerste Nederlandse vuurtoren een draaiende fresnellens te kunnen dragen. De trapkoker en het lichthuis zijn in dat jaar aangebracht. Elektrificatie volgde in 1907. Hiervoor werd een jaar eerder aan de noordzijde van de toren een machinehuis gebouwd. Dit gebouw werd in 1982 afgebroken. De lamp met elektrische aandrijving werd in 1920 geïnstalleerd. In 1979 kreeg de vuurtoren een lift en een radarantenne. Het licht is nu volkomen automatisch. De zeeverkeerscentrale zou in 2005 elders worden ondergebracht. In 2010 werd echter besloten deze te handhaven. Door inwerking van weer en wind en zoute zeelucht is regelmatig onderhoud aan de Brandaris noodzakelijk. In 2010 is de toren in opdracht van Rijkswaterstaat geheel opnieuw gevoegd. De toren heeft speciale vogelverlichting om te voorkomen dat vogels er tegenaan vliegen. Fotogalerij Trouwen De eerste verdieping is een van de locaties die door de gemeente Terschelling is aangewezen als ruimte voor het voltrekken van huwelijken. De locatie is enkel bereikbaar via de stenen wenteltrap. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Noordkaap, de kaap van Terschelling Externe link De Brandaris, de oudste vuurtoren van Nederland, Historiek
Brandaris fyr

Brandaris fyr är en fyr på ön Terschelling i Vadehavet i den nederländska provinsen Friesland. Fyrplatsen, som är Nederländernas äldsta, anlades på 1300-talet. Den första fyren underminerades av erosion och rasade omkring år 1570. Den ersattes av en ny fyr som dock rasade kort efter färdigställandet. Det nuvarande tornet byggdes år 1594. Fyren var endast tänd några få år på 1500-talet men togs åter i drift mer än två hundra år senare. År 1837 försågs fyrapparaten, som den första i Nederländerna, med en roterande Fresnel-lins. Fyren elektrifierades år 1907 och fyrapparaten år 1920. Det fyrkantiga tonet är byggt av tegel och 53,7 meter högt med en lanternin på toppen. På utsiktsplatformen finns ett modernt kontrollrum varifrån man bland annat övervakar fartygstrafiken i Vadehavet och Zuiderzee. Fyrapparaten är försedd med en Fresnel-lins av fjärde ordningen och visar en vit blixt var femte sekund. Fyren är automatiserad och lysvidden är 29 sjömil. Fyrplatsen är öppen men fyren är stängd för allmänheten. Ett vigselrum har inretts i fyrens bottenvåning. Terschelling kan nås med färja från Harlingen. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Brandaris fyr.
Kalkoven Engwegen

De Kalkoven Engwegen is een kalkbranderij in de Nederlandse gemeente Valkenburg aan de Geul in Zuid-Limburg. Het restant van het bouwwerk staat in Engwegen ten zuidoosten van Schin op Geul aan de voet van de Keutenberg waar de Engwegengrub in het Geuldal uitmondt. Achter de kalkoven ligt er ten zuiden de Groeve Keutenberg waar vroeger kalksteen gewonnen werd. Het restant van de kalkoven is in de bodem nog aanwezig, maar is bovengronds niet meer zichtbaar. Geschiedenis Op 22 december 1916 kreeg Eduard America uit Valkenburg een vergunning om bij Engwegen kalksteen en kalkhoudende grond te delven. Ter plaatse moest er toen reeds al een oven geweest zijn, omdat de vergunning betalingen vermeld voor door malen verkregen kalk en kalkmergel. Op 7 mei 1917 vroeg America een vergunning aan om hier twee kalkovens te bouwen. Op 18 februari 1918 kreeg America toestemming van de arbeidsinspectie en de gemeente gaf op 27 februari 1918 een schriftelijke vergunning af voor de kalkovens. Op 8 maart 1918 verkreeg America de officiële vergunning waarin de eisen beschreven stonden. Op verzoek van de gezondheidscommissie moet America aan drie zijden een beschutting aanleggen met afdak van pannen. Op deze manier kon het opstapelen en laden van kalk plaatsvinden onder een afdak en voorkomen worden dat kalkstof kon verstuiven en in de omgeving voor overlast zou gaan zorgen. America moest binnen een maand de ovens in gebruik nemen met afschutting en al. Op 6 oktober 1919 schreef America een brief aan de gemeente Valkenburg waarbij hij het briefhoofd Kalkbranderij Keutenberg gebruikte. In de brief schreef hij dat de kalkindustrie slecht loopt. In april 1920 schreef hij in een brief te stoppen met het bedrijf, maar wil tegen het contract ingaande de ovens laten staan om deze in betere tijden later weer te gebruiken. Op 7 december 1936 vroeg America opnieuw een concessie aan om de kalkmergelexploitatie Engwegen weer in gebruik te nemen. Daarbij wil America naast de nog bestaande kalkovens een nieuwe derde kalkoven erbij bouwen en wil hij een loods bouwen om de kluitkalk op te slaan. Om de kalkovens weer in gebruik te mogen nemen, moest er een borg van 500 gulden als voorschot gestort worden. De gemeente stelde dan de kalkovens in bruikleen ter beschikking en het college stelde het verzoek voor aan de gemeenteraad. Op 16 juni 1938 lichtte America nogmaals zijn plannen toe. Bewoners in de omgeving dienden bezwaren in waarna de gemeente op 29 augustus 1938 geen concessie verleende. Nadien hebben nog enkele ondernemers geprobeerd de kalkoven in gebruik te nemen, maar ook die pogingen mislukten allemaal. Zie ook Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg Kalkoven Biebosch, een andere kalkbranderij van Eduard America elders in de gemeente
Organon & Co.

Organon & Co. — международная фармацевтическая компания со штаб-квартирой в Джерси-Сити (штат Нью-Джерси, США). Была образована в 2020 году отделением от Merck & Co. История Компания Organon была основана в 1923 году в Нидерландах. После ряда слияний химических и фармацевтических компаний страны в 1969 году образовалась компания Akzo, а после объединения в 1994 году со шведской группой Nobel Industries возник конгломерат AkzoNobel. В 2007 году фармацевтический бизнес, включая Organon, был продан за 14 млрд долларов американской компании Schering-Plough. Эта компания, в свою очередь, через два года была поглощена Merck & Co. В феврале 2020 года началась подготовка к отделению части активов Merck в самостоятельную компанию Organon & Co., процесс завершился в июне 2021 года размещением акций Organon на Нью-Йоркской фондовой бирже. Деятельность Производственные мощности находятся в Бельгии, Бразилии, Индонезии, Мексике, Нидерландах и Великобритании. Географическое распределение выручки за 2021 год: Канада и Европа — 1,74 млрд долларов; США — 1,38 млрд долларов; Япония и Азиатско-Тихоокеанский регион — 1,17 млрд долларов; Китай — 0,93 млрд долларов; Латинская Америка, Ближний Восток, Россия и Африка — 0,84 млрд долларов. Основные подразделения по состоянию на 2021 год: Women’s Health — контрацептивы и гинекологические препараты, выручка 1,61 млрд долларов; Biosimilars — продажа разработанных в США препаратов в других странах, выручка 424 млн долларов; Established Brands — производство и продажа препаратов, утративших патентную защиту, 4,07 млрд долларов. См. также Список крупнейших фармацевтических компаний мира Примечания
Organon & Co.

Organon & Co. är ett amerikanskt läkemedelsbolag som forskar och utvecklar läkemedel främst för kvinnans hälsa men även biosimilar. Företaget startades 1923 av Saal van Zwanenberg. Den allra första produkt som Organon släppte på marknaden var ett insulin för behandling av diabetes. Under 1930-talet började företaget producera östrogener, vilket föranledde produktionen av flera olika preventivmedel innehållande hormoner. Det forskade fram och lanserade det antidepressiva läkemedlet Remeron (mirtazapin). År 2007 köpte Schering-Plough upp företaget. Två år efter sammanslagningen slogs även det nya bolaget ihop med ett annat företag, nämligen läkemedelsjätten Merck Sharp & Dohme (MSD). Det första läkemedlet som släpptes efter sammanslagningen mellan Organon och Schering-Plough var Bridion - en muskelavslappnande vätskelösning innehållande det aktiva ämnet sugammadex. Den 2 juni 2021 meddelade MSD att Organon skulle åter bli ett eget företag och MSD flyttade över produkter rörande bland annat biosimilar och kvinnans hälsa till det. Referenser Externa länkar Officiell webbplats
Organon & Co.

Organon & Co. (NYSE: OGN) — американська фармацевтична компанія зі штаб-квартирою в Джерсі-Сіті, Нью-Джерсі. «Organon» спеціалізується в таких основних терапевтичних сферах: репродуктивна медицина, контрацепція, психіатрія, замісна гормональна терапія (ЗГТ) і анестезія. Organon продає свою продукцію на міжнародних ринках. Історія Компанія «Organon» була заснована у 1923 році доктором Саалом ван Званенбергом в місті Осс, Нідерланди, як окрема частина заводу «Zwanenberg's fabrieken». Першим продуктом став інсулін у 1923 році. У тридцяті роки компанія виробляла естрогени. У 1948 році «Organon» придбав дослідницький центр «Newhouse» у Шотландії. Виробництво кортизону було розпочато в 1953 році. У 1962 році компанія купила акції «Nederlandsche Cocaïnefabriek». Назва компанії була змінена на «Koninklijke Zwanenberg-Organon» (KZO), і вона об’єдналася з виробником волокна AKU в 1969 році, щоб перетворитися на AKZO, пізніше «Akzo Nobel». Organon був бізнес-підрозділом «Akzo Nobel», що займався охороною здоров’я людини. У 2004 році «Organon» придбав компанію «Діосинт», яка займалась виробництвом активних фармацевтичних інгредієнтів. У листопаді 2007 року «Schering-Plough» придбала у «Akzo Nobel» «Organon BioSciences» і ветеринарну фармацевтичну компанію «Intervet». «Schering-Plough» перевела «Organon» до своєї штаб-квартири в Нью-Джерсі. Через два роки «Schering-Plough» об'єдналася з «Merck & Co.», відомою як «Merck Sharp & Dohme» або MSD за межами Сполучених Штатів і Канади. У лютому 2020 року розпочалася підготовка до відділення частини активів «Merck» у самостійну компанію «Organon & Co.». Процес завершився у червні 2021 року розміщенням акцій «Organon» на Нью-Йоркській фондовій біржі. Примітки
Munsterkerk

The Munsterkerk (Munster) is a 13th-century church dedicated to Our Lady in the Dutch town of Roermond. Its remarkable front towers are 55 meter in height. The Munsterkerk is one of the most important examples of Late Romanesque architecture in the Netherlands. The Roermond Minster is the only surviving part of an abbey, the rest of which was demolished in 1924. The church was renovated by architect P. J. H. Cuypers between 1863 and 1890; during this renovation, the two front towers were added while after a smaller baroque bell tower on the nave was removed, and the originally octagonal eastern towers were replaced by square ones. The renovation of the Roermond Minster was highly controversial, but Cuypers continued to renovate the Minster according to his plan. In 1992, the church was damaged by an earthquake which destroyed the two eastern towers, which were rebuilt shortly after. The church is a Rijksmonument, and is part of the Top 100 Dutch heritage sites. Burials Richardis of Bavaria Gerard III, Count of Guelders his wife, Margaretha of Brabant Notes External links Media related to Munsterkerk, Roermond at Wikimedia Commons 130 pictures of the church
Iglesia de Munster

La iglesia de Munster (en neerlandés: Munsterkerk o Munster) es una antigua iglesia neerlandesa medieval del siglo XIII dedicada a Nuestra Señora erigida en la ciudad de Roermond.​ Las torres tienen una altura de 55 m. La iglesia de Munster es el ejemplo más importante de la arquitectura románica tardía de los Países Bajos.​ Es la única parte que aún sobrevive de una antigua abadía, que fue demolida en 1924. La iglesia fue restaurada por el arquitecto P.J.H. Cuypers entre 1863 y 1890; durante esta restauración se añadieron las torres frontales, mientras que se retiró una torre barroca y las torres octogonales orientales originales fueron reemplazadas por otras torres cuadradas. En 1992, la iglesia fue dañada por un terremoto que destruyó las dos torres orientales, que pronto fueron reconstruidas. La iglesia es un Rijksmonument, y forma parte de los 100 mejores sitios del patrimonio neerlandés. Galería de imágenes Enterramientos Richardis de Bavaria Gerard III, Conde de Guelders su mujer, Margarita de Brabante Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Arquitectura de los Países Bajos Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de Munster. Munsterkerk op kerkgebouwen-in-limburg.nl Artikel over reliekenschat Munsterkerk op historieroermond.nl
Munsterkerk

Munsterkerk (pełna nazwa: Onze Lieve Vrouwe Munsterkerk) – trzynastowieczny kościół w Roermond. Jest to jeden z najważniejszych przykładów architektury romańskiej w Holandii. W 1992 zniszczony przez trzęsienie ziemi, które zniszczyło dwie wieże, jednakże zostały one odbudowane. Historia Kościół został zbudowany w 1218 roku. Założycielem klasztoru cysterek w tym miejscu był hrabia Geldrii Gerard III, a pierwszą przełożoną – jego matka. W 1798 roku francuscy okupanci zamknęli klasztor. Obecnie świątynia wygląda zupełnie inaczej niż na początku. Wiele zmian w wyglądzie kościoła wprowadził Pierre Cuypers. Przypisy
Церковь Девы Марии (Рурмонд)

Рурмондский мюнстер (нид. Munsterkerk) — средневековая церковь в Рурмонде, посвящённая Деве Марии. Это единственная в Нидерландах сохранившаяся церковь позднероманского стиля. История Церковь была построена в XIII веке на территории цистерцианского аббатства, основанного в 1218 году графом Герардом III. В будущем граф с женой был похоронен в храме. Из сохранившихся элементов здания, самая старая часть — алтарь, схожий с алтарями Апостольской церкви в Кёльне, Базилики Святого Квирина и Шпайерского собора. Строительство нефа датируется между 1220 и 1244 гг, западный фасад с башнями построен до 1260 года. Сами башни в стиле барокко построены в XVIII веке. Реконструкция Мюнстера, начавшаяся в 1850 году, была одним из первых проектов известного архитектора Питера Кёйперса. Были перестроены барочные башни, сейчас их высота с восьмигранными шпилями достигает 55 м. В 1992 году землетрясение повредило башни и хор, но они были восстановлены в точности с проектом Кёйперса. Сегодня мюнстер включён в Топ-100 мест культурного наследия Нидерландов. Примечания