NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Huis Neerijnen

Huis Neerijnen of Klingelenburg is een kasteel en landgoed ten noorden van het dorp Neerijnen in de gemeente West Betuwe in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis De oorsprong van het Huis Neerijnen ligt in de 14e eeuw. Ridder Gijsbert de Cocq van Neerijnen bouwde in het jaar 1350, op 1000 meter afstand van kasteel Waardenburg, het huis Klingelenburg. Rond 1600 werd (waarschijnlijk) op de grondvesten van huis Klingelenburg - dat door oorlogshandelingen in 1574 waarschijnlijk ernstig was beschadigd - een nieuw huis gebouwd: huis Neerijnen. In de 18e eeuw werd dit ingrijpend verbouwd en laat in de 19e eeuw werd een aanbouw toegevoegd. Zo kreeg kasteel Neerijnen haar huidige vorm. Aan het eind van 17e eeuw kwam kasteel Neerijnen door huwelijk in bezit van het Friese geslacht Van Aylva. Deze familie kocht in 1700 de Heerlijkheden Neerijnen en Waardenburg. Vanaf die tijd hebben de kastelen Neerijnen en Waardenburg dezelfde eigenaren gehad. Op 17 juni 1800 trouwde de toenmalige erfgename, vrouwe Anna Jacoba Wilhelmina van Aylva van Waardenburg, Neerijnen, Warmenhuizen, met Frederik Willem Floris Theodorus van Pallandt. Het geslacht Van Pallandt bleef in het bezit van de kastelen tot 1971, toen het laatste lid van deze tak, Julie Elise baronesse van Pallandt, door een ongeval om het leven kwam. Met het overlijden van deze vrouw, die op sociaal en kerkelijk gebied een belangrijke plaats in de dorpsgemeenschap innam, kwam er een einde aan de band die Neerijnen en Waardenburg zo’n 170 jaar met het geslacht Van Pallandt verbond. Het Huis Neerijnen kwam in 1974 in handen van stichting Geldersch Landschap & Kasteelen, die het kasteel liet restaureren. Van eind jaren ’70 tot 2019 was het kasteel in gebruik als gemeentehuis van de gemeente Neerijnen. Sinds 2022 wordt het kasteel in delen verhuurd als kantoorruimte. Tijdens Open Monumentendag kan een groot deel worden bezocht. Externe links Ronald Stenvert e.a., Kasteel Neerijnen in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 234
HMC Antoniushove

Het HMC Antoniushove is een ziekenhuis in de Nederlandse plaats Leidschendam. Het maakt samen met Westeinde en Bronovo deel uit van Haaglanden Medisch Centrum. Het ziekenhuis is gevestigd aan de Burgemeester Banninglaan. Geschiedenis De Sint Antoniushove werd opgericht op initiatief van en met steun van pastoor Wilhelmus van Stee, de latere bisschop mgr. Van Stee, en was bedoeld als pension voor welgestelde ouderen. De eerste locatie van het pension was aan het Oosteinde in Voorburg. De officiële opening vond plaats op 13 juni 1913, feestdag van de heilige Antonius van Padua. De zusters Augustinessen van Barmhartigheid uit Delft namen vanaf de oprichting tot aan de Tweede Wereldoorlog de ziekenverzorging van de pensionbewoners op zich. Van 1947 tot 1972 werd de ziekenverzorging toevertrouwd aan de Vrouwen van Nazareth, die daarvoor een verpleegstersopleiding opzetten in Vronestein. In 1973 verhuisde Antoniushove naar Leidschendam. De ziekenzaal van het pension werd ook opengesteld voor mensen uit de omgeving. Hieraan was zoveel behoefte dat deze afdeling hard groeide en belangrijker werd dan het pension. In 1991 en 1992 werden een tramkeerlus en een tram-/bushalte aangelegd, waarmee de bereikbaarheid van het ziekenhuis werd verbeterd. Ook werden er extra parkeerplaatsen aangelegd. In 1998 fuseerden Sint Antoniushove en Westeinde Ziekenhuis tot Medisch Centrum Haaglanden. In 2006 en 2007 werden de begane grond en de 1e en 2e verdieping verbouwd. Ook de Spoedeisende hulp werd verbouwd en de gevel werd vernieuwd. In 2012 werd de bushalte opgeheven voor reguliere bussen. De halte werd in 2013 gebruikt door buurtbussen. In 2015 fuseerden Medisch Centrum Haaglanden en Bronovo-Nebo. In 2016 werd de naam gewijzigd in HMC (Haaglanden Medisch Centrum). In 2017 sloot HMC Antoniushove de spoedeisende hulp en verhuisde naar de HMC Bronovo. Door de toekomstplannen rondom de HMC verhuisde de huisartsenpost (SMASH/HAP) op 2 juli 2019 van HMC Bronovo naar HMC Antoniushove. Uiterlijk in 2024 gaat de planbare zorg vanuit HMC Bronovo naar HMC Antoniushove, samen met een deel van de poliklinieken van HMC Bronovo. Nieuwbouw In 2013 heeft de Medisch Centrum Haaglanden bekendgemaakt dat HMC Antoniushove wordt uitgebreid. Hiervoor is op de plaats van de voormalige tramkeerlus en parkeerplaatsen een aanbouw aan het hoofdgebouw gerealiseerd met een nieuwe hoofdingang, een bloedafdeling, een apotheek, een huisartsenpraktijk, een restaurant en een verpleegafdeling die eenpersoonskamers bevat. Ook is er een binnentuin gekomen en een nieuwe parkeergarage. De voormalige tramkeerlus is tussen april en juli 2013 omgebouwd naar een tailtrack en samen met de tramhalte verplaatst naar Burgemeester Banninglaan. Ook de Burgemeester Banninglaan zelf werd heringericht. In augustus 2013 startte de nieuwbouw om in 2015 te worden opgeleverd. Bereikbaarheid Locatie Antoniushove is te bereiken met tram 2, tram 19 en bus 46, halte HMC Antoniushove en tram 6, halte Mall of the Netherlands. Foto's Externe link Officiële website
Kerk aan de Fok

De Kerk aan de Fok is een kerkgebouw in Heerenveen in de provincie Friesland. Geschiedenis De neoclassicistische kerk werd in 1867 gebouwd voor de Hervormde Gemeente in de voormalige gemeente Aengwirden. Aan de zaalkerk werd later een portaal toegevoegd. Het orgel uit 1872 is gebouwd door L. van Dam en Zn. en in 1961 gerestaureerd door Bakker & Timmenga. In de hal een wandschildering van Frits Klein. De kerk behoorde tot de Protestantse Wijkgemeente Heerenveen. Daartoe behoorden ook de Kruiskerk en de Europalaankerk. De kerk is in 2012 gesloten. Het kerkgebouw is in 2018 verkocht. In 2020 zijn er in het gebouw zeven huurappartementen gerealiseerd. Zie ook Kerken in Friesland
Watermeule

De Watermeule is een voormalige watermolen in de Nederlandse gemeente Venlo. Het rijksmonument staat in de buurtschap Laerbroeck, die tot het dorp Hout-Blerick behoort. De molen staat bij de uitmonding van de Springbeek in de Maas en is in of voor 1700 gebouwd. Op een kaart van Cornelis Lewis uit 1677 in het Kaartboek van Averbode staat op deze plaats al een watermolen ingetekend, zie de afbeelding. Iets westelijker ligt de Tangkoel, een natuurgebied met een visvijver, die het restant is van een Maasstrang. Gebouw Het is een bovenslagmolen, aan de straatzijde vrij laag van bouw, maar aan de beekzijde circa vier meter hoger. Dit komt door het grote verval in hoogte, wat kenmerkend is voor de streek. Het gebouw is voorzien van een pannengedekt schilddak met aan de voorzijde twee dakkapellen. In de rechter dakkapel bevindt zich een luiwerk. Geschiedenis Oorspronkelijk was dit een graan- en oliemolen, gelegen in een ander deel van het dorp. Later werd de molen verplaatst naar de Springbeek, ook wel aangeduid als Blerickse Molenbeek. Halverwege de negentiende eeuw had de molen twee bovenslagraderen; het eerste rad was voor de korenmolen, het tweede voor de oliemolen. In 1939 raakte de molen buiten gebruik. In 1976 woedde er een brand, waarbij het molenrad verwoest werd. Tot 1998 was er een restaurant gevestigd, toen is de molen verkocht en ingericht als woonhuis. Als de plannen voor een waterbergingsgebied vanaf 2027 doorgaan, zal de woonfunctie vervallen, zie het artikel over Laerbroeck. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Blerick
Kerk van Westerbroek

De kerk van Westerbroek is een eenvoudige zaalkerk uit 1889 in het Groninger dorp Westerbroek. De huidige kerk heeft ten minste twee voorgangers gehad, de directe voorganger ging door brand ten onder, een oudere kerk werd in 1721 gesloopt. In de kerk staat een orgel uit 1900 van de zoons van Van Oeckelen.
Sint-Martinuskerk (Sint-Oedenrode)

De Sint-Martinuskerk is een rooms-katholieke kerk in het Nederlandse dorp Sint-Oedenrode. De Sint-Martinuskerk verving een gelijknamige kerk uit 1808, die destijds de middeleeuwse Sint-Odakerk verving en in 1912 werd gesloopt. Van de Sint-Odakerk resteert nog het hoogkoor uit 1498, nu een zijkapel van het koor. Dit hoogkoor is aangemerkt als rijksmonument. De huidige kerk werd ontworpen in neogotische stijl door architect W.Th. van Aalst. Opvallend is dat de kerk, in tegenstelling tot de Sint-Oda destijds, niet strikt is georiënteerd waardoor het oude koor onder een hoek op de kerk staat. De kerk werd in de huidige vorm voltooid in 1915. Plannen voor een grote toren werden niet uitgevoerd; in plaats daarvan kreeg de kerk een kleine toren. Kerkhof Op het kerkhof achter de kerk staat sinds 1934 een door Marinus Jan Granpré Molière ontworpen kapel, toegewijd aan de heilige Oda. De naam Sint-Oedenrode is met deze heilige verbonden. Externe links Sint-Martinuskerk op Reliwiki Parochie H. Oda
Martinikerk (Groningen)

The Martinikerk (Martin's church) is the oldest church in Groningen, Netherlands. The church and its associated tower (the Martinitoren) are named after Saint Martin of Tours (316–397), the patron saint of the Bishopric of Utrecht to which Groningen belonged. History The church was a cathedral for a short period during the first bishopric of Groningen (1559–1594). The origins of the Martinikerk are a cruciform church built in the 13th century, which was extended in the 15th and 16th centuries. It contains several 16th-century tombs and Wessel Gansfort's 18th-century tomb. Much of the wall and roof paintwork has been preserved. Of particular note is a 16th-century depiction of the life of Jesus Christ. The tower was built from 1469 till 1482, with later additions. Citizens of Groningen often refer to the tower as d'Olle Grieze (the Old Grey One). The original 13th-century tower was destroyed by lightning, and a new tower was built in the 15th century, also destroyed by lightning. Its organ contains stops dating back to 1450, and was rebuilt and enlarged by Arp Schnitger among others. The church and organ are filmed extensively in the documentary Martinikerk Rondeau. Gallery Photo gallery entrances. References External links (in Dutch) Martinikerk, official website
Église Saint-Martin de Groningue

L'église Saint-Martin (néerlandais : Martinikerk) est la plus vieille église de la ville de Groningue, aux Pays-Bas. L'église et son clocher, la Martinitoren, sont dédiés à saint Martin de Tours, saint patron de l'archidiocèse d'Utrecht, auquel a appartenu Groningue. L'église contient des éléments de plusieurs périodes. La première tour, construite au XIIIe siècle, a été détruite par la foudre au XVe siècle. Une nouvelle tour a été construite mais elle a également été victime de la foudre quelques années plus tard. La tour actuelle, la troisième, a été érigée entre 1469 et 1482. La plupart des fresques ont été bien conservées. L'orgue contient des éléments datant de 1450. Cette église a été la cathédrale de l'évêché de Groningue de 1559 à 1594. Les Groninguois l'appellent familièrement d'Olle Grieze (la vieille grise). Galerie Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Martinikerk » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) Site officiel (nl) Page sur le site des Rijksmonumenten Portail des Pays-Bas Portail du protestantisme Portail de l’architecture chrétienne
Kościół św. Marcina w Groningen

Kościół św. Marcina (nid. Martinikerk) – gotycka świątynia protestancka znajdująca się w holenderskim mieście Groningen. Najstarszy kościół miasta, w latach 1559–1594 katedra diecezji Groningen. Historia Pierwszy murowany kościół w tym miejscu wzniesiono około 1000 roku. Była to jednonawowa, romańska świątynia z tufu. Około 1220 roku powstał tu większy, romańsko-gotycki kościół o układzie bazylikowym, jego wygląd uwieczniono na pieczęci miejskiej z około 1245 roku. Prezbiterium świątyni przebudowano na początku XV wieku. Wieża kościelna zawaliła się 26 czerwca 1468 roku, nową konstrukcję wzniesiono w latach 1470–1550, wtedy również rozbudowano kościół na zachód. W XVI wieku od północy dobudowano późnogotycką kaplicę boczną. W 1559 roku świątynia została katedrą diecezji Groningen. W 1577 roku hełm wieży został zniszczony wskutek pożaru. W 1594 roku katedra przeszła w ręce protestantów, 24 lipca 1594 roku usunięto ołtarz i posągi świętych oraz pokryto tynkiem malowidła ścienne. Nowy hełm wieży, sięgający 96,8 metra, wzniesiono w 1627 roku. Od 1798 roku wieża jest własnością gminy Groningen. Podczas remontu prezbiterium w 1923 roku odkryto malowidła przedstawiające sceny z życia Chrystusa, namalowane techniką al secco. W latach 1962–1975 odrestaurowano korpus nawowy i prezbiterium, wzniesiono również nowy dach, nawiązujący kształtem do wyglądu uwiecznionego na rycinach sprzed 1688 roku i odsłonięto średniowieczne freski na sklepieniach. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa. Korpus nawowy ma układ halowy, a prezbiterium – bazylikowy. Wieża kościelna ma wysokość 96,8 m, wieńczy ją wiatrowskaz w kształcie konia z 1822 roku. Ściany świątyni są udekorowane odsłoniętymi w XX wieku średniowiecznymi malowidłami. Posadzkę świątyni pokrywają liczne płyty nagrobne. Wewnątrz znajdują się dwa instrumenty organowe; większy z nich składa się z 53 głosów. Wewnątrz wieży kościoła zawieszono dwanaście dzwonów, z czego sześć z nich odlał na rynku w Groningen ludwisarz Hendrik van Trier. Prócz nich na zewnątrz, po południowej stronie wieży, wisi dzwon Ruimstraatklok, używany jako dzwon alarmowy. Odlał go ludwisarz Jan Christaan Borchardt w 1764 roku. Galeria Przypisy
Martinikerk

Martinikerk (do neerlandês, que significa igreja de Martinho) é uma igreja da cidade de Groninga, nos Países Baixos. A igreja e sua torre associada (a Martinitoren) receberam seus nomes em homenagem a Martinho de Tours (316 - 397), santo patrono do arcebispado de Utrecht, ao qual pertence Groninga. Os cidadãos de Groninga costumam referir-se à torre como d'Olle Grieze ("Antiga Cinzenta", em português). A Martinikerk contém exemplos de arquitetura de vários períodos. Grande parte da pintura nas paredes e teto foi preservada, inclusive uma retratando a vida de Jesus Cristo, feita no século XVI. O órgão da igreja foi reconstruído e expandido por Arp Schnitger, famoso construtor desse instrumento, entre outros especialistas. Referências Ligações externas Site oficial (em neerlandês) Informações turísticas (em neerlandês)
Церковь Святого Мартина (Гронинген)

Церковь Святого Мартина — наиболее известная и почитаемая церковь нидерландского города Гронинген, перед которой расположена центральная площадь города. Церковь посвящена святому Мартину Турскому (316—397) — патрону епископата в Утрехте, которому долгое время принадлежал Гронинген. Согласно преданию, Мартин однажды отдал нищему половину своего плаща. По другой версии он был рыцарем, использовавшим свой меч для разделения плаща на две части. Днём святого Мартина считается 11 ноября. История церкви Первая каменная церковь на этом месте упоминается около 1000 года. Она была сложена из туфа. К началу XII века на этом месте уже существовала большая церковь в романо-готическом стиле. Она представляла собой трёхнефную постройку в форме латинского креста с тремя апсидами, сопряженными с низкими нефами и высоким хором. Следы этих пристроек видны и сейчас на северной и южной стенах. Вначале башня церкви стояла отдельно от здания церкви, но в 1468 году при проведении строительных работ она рухнула и между 1470 и 1550 годами была восстановлена. Затем, после расширения здания церкви, башня вновь оказалась соединённой с ней. В 1627 году после надстройки башни деревом, её высота стала равной 97 м. Благоприятная экономическая ситуация и прогресс строительной техники позволили в дальнейшем прорезать высокие окна, давшие больше света и придать зданию вид готической постройки. Увеличение высоты хора превратила здание в церковь с равновысокими нефами (нид. hallenkerk). Хор Во время реставрационных работ хор и центральный неф были реставрированы с учётом их вида в 1460 году. Более поздние изменения были устранены и восстановлены элементы романо-готического стиля. На стенах разместился цикл изображений, написанных неизвестным мастером в 1545 году и посвящённые жизни Христа. Фрески выполнены с использованием записи по сухому слою. Орган Первый орган в церкви был установлен в 1480 году при участии и консультациях гуманиста Рудольфа Агриколы. Окончательный вид орган приобрёл в XVIII веке после его увеличения трудами Арпа Шнитгера, его сына Франца Каспара и Альбертуса Хинстца. В 1984 году орган был возвращён к виду 1740 года. Сейчас он имеет 53 регистра и образован 3500 трубами. Он относится к числу крупнейших северно-европейских органов. Современное использование В настоящее время помещение церкви используется не только для церковной воскресной службы, но и как зал различных торжественных мероприятий общественной значимости Литература Armanis van der Feen Martinkirche Groningen. Martinikerk. Vereniging van vrienden (Буклет издательства общины церкви)
Ridderhofstad Oudaan

Oudaan (Oudaen, Oud Aa) is een voormalige ridderhofstad gelegen aan de rivier de Vecht in het Utrechtse dorp Breukelen. Het is een zeer oud huis, waarschijnlijk tegen het eind van de dertiende eeuw gesticht door een lid van het geslacht Van Loenersloot. Het is gebouwd tegenover de plaats waar de Aa oorspronkelijk uit de Vecht ontsprong. De ridderhofstad werd vroeger ook wel "Oud Aa" genoemd. De laatste vertegenwoordiger van de familie Van Loenersloot, Zweder van Loenersloot van Oudaen, overleed in 1429, waarna het huis in bezit kwam van zijn neef en zwager Dirck Taets, die ook het stadskasteel Soudenbalch in Utrecht bezat. Dat huis werd later ook Oudaen genoemd. In de 15e eeuw was de ridderhofstad eigendom van de familie Taets, maar in 1578 werd het bezit verkocht aan François van Sneeck voor 1200 carolusguldens en kwam het vervolgens via vererving aan het geslacht Van der Burch. In de 17e eeuw werd het kasteel grondig verbouwd, en in het Rampjaar 1672-1673 ontkwam het aan verwoesting door de Fransen die Utrecht en omgeving bezet hadden: de Van der Burchs waren katholiek. Wel nam een Franse generaal er zijn intrek. Door zijn huwelijk kwam de hofstad in 1718 in het bezit van de Vlaming Philibert de Clercque, wiens nakomeling August Ernest de Clercque Wissocq, die burgemeester was van het Vlaamse dorp Wieze, het in 1807 aan Hendrik Jacob Ortt verkocht. Van 1827-1889 was het eigendom van de familie Duuring, waarna verschillende andere particuliere eigenaren volgden. Ook nu wordt het nog particulier bewoond en is het kasteel niet voor publiek toegankelijk.
De Ruitersmolen

De Ruitersmolen is een watermolen op de Beekbergse beek in Beekbergen in de Nederlandse gemeente Apeldoorn. Geschiedenis In 1606 stichtte Marten Orges de voorganger van de huidige molen. Dit was een papiermolen. Later werd ook op de andere oever een papiermolen gebouwd. Beide molens stonden bekend als de Ruitersmolens. In de 19e eeuw hadden de molens verschillende eigenaars. De eigenaar van de eerste molen, D. Boks, liet hem in 1843 verbouwen tot korenmolen met twee raderen. De papiermolen brandde in 1864 af. In 1954 kwam de Ruitersmolen tot stilstand. Hij raakte langzaam in verval, totdat de Stichtingen Hoogeland en Hullenoord de molen van de gemeente kochten en het tot restauratie kwam. In 1985 was de restauratie voltooid. Gebruik Op de eerste verdieping van de molen worden demonstraties papierscheppen verzorgd. In de jaren 1980-1990 werd er op de begane grond op vrijwillige basis graan gemalen. Er zijn twee koppels stenen aanwezig. De Ruitersmolen is regelmatig geopend voor bezichtiging. De molen heeft de status van gemeentelijk monument. Externe link Website van de molen
Centrale Bergum

De Centrale Bergum, of ook wel Centrale Burgum, is een elektriciteitscentrale in Nederland, in bedrijf genomen in 1973. De centrale staat in Bergum (Burgum) in de provincie Friesland. De op aardgas gestookte centrale heeft twee combi-eenheden met ieder een vermogen van 332 megawatt (MW). Engie Energie Nederland, het vroegere Electrabel, is de eigenaar van de centrale. De oorspronkelijke eigenaar was het PEB Friesland, later fuseerde PEB Friesland met drie andere energieproductiebedrijven tot EPON. In 2001 heeft Engie Nederland EPON overgenomen. De centrale betrekt het nodige koelwater uit het naastgelegen Bergumermeer. De centrale is een piekcentrale en wordt opgestart ten tijde van piekvraag aan elektriciteit. Hierbij worden alleen de vier gasturbines gebruikt. De gasturbines hebben elk een vermogen van 38 MW. De centrale is sinds 2012 ook een black-start-eenheid voor Noord-Nederland. Zie ook Lijst van elektriciteitscentrales in Nederland
Diakonessenhuis (Leeuwarden)

Het Diakonessenhuis is een voormalig ziekenhuis van protestants-christelijke signatuur in Leeuwarden, dat in 1879 door Mattheus Teffer werd opgericht. Geschiedenis De vraag naar ziekenhuiszorg was zo groot dat het Diaconessenhuis na twee jaar al verhuisde naar een groter onderkomen op de Voorstreek. Uiteindelijk vestigde het zich in 1894 aan de Noordersingel. Het werd gebouwd naar een ontwerp van Willem Cornelis de Groot in Neorenaissance-stijl. Het was oorspronkelijk maar een klein gebouw, maar later werd er flink uitgebreid. Het ziekenhuis bouwde een verpleegflat met vijf verdiepingen en later nog een polikliniek, die de Paul Krugerstraat met bijbehorende (monumentale) huizen opslokte. In 1982 fuseerde het Diakonessenhuis met twee andere Leeuwarder ziekenhuizen: het rooms-katholieke Sint Bonifatius Hospitaal en Triotel (een algemeen ziekenhuis) tot het MCL. Het Diakonessenhuis werd omgedoopt in het MCL-Midden. In 1987 bouwde het MCL bij het nieuwgebouwde Triotel een nieuw ziekenhuis, en het Diakonessenziekenhuis ging dicht. Na 1987 is nagenoeg het hele ziekenhuis verbouwd tot woningen. Zie ook Lijst van Nederlandse ziekenhuizen Lijst van voormalige ziekenhuizen in Nederland Externe link https://www.hetdiakonessenhuis.nl/ontstaansgeschiedenis/
Sint-Clemenskerk (Hulsberg)

De Sint-Clemenskerk is een kerkgebouw in Hulsberg in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De kerk ligt in het dorp aan de straat Kerkheuvel op een kerkheuvel. Naast de kerk ligt het kerkhof en beide worden omgeven door een bakstenen kerkhofmuur met hekwerk. Het gebouw is een rijksmonument en is gewijd aan de heilige Clemens. Geschiedenis In 1820 werd er hier ter plaatse een kerk gebouwd. In 1908 werd de oude kerk uitgebreid met het huidige koor naar het ontwerp van architect Jan Stuyt. Tevens werden er twee sacristie-ruimtes toegevoegd. In 1930 werd naar het ontwerp van architect Joseph Cuypers het schip vanaf de transeptboog vernieuwd. Opbouw Het neoromaanse kerkgebouw bestaat uit een vlakopgaande westtoren met een achtkantige ingesnoerde torenspits, een driebeukig schip, een transept met vieringtorentje en een driezijdig gesloten koor. De glas-in-loodramen zijn gemaakt door Hans Truyen. Het orgel is gebouwd door de Maastrichtse orgelbouwers Willem Theodoor Pieter Theo Pereboom en Jean Leyser en is rond de jaarwisseling van 1871/1872 geplaatst. In het instrument is pijpwerk uit de 18e eeuw verwerkt. De kerk wordt grotendeels gedekt door zadeldaken en schilddaken met leien. De zijbeuken worden echter door zaagdaken gedekt. De torenspits is bekleed met koper. In de hoek van het koor met het zuidertransept is er een klokvormig torentje gebouwd.