NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gorechtpark

Het Gorechtpark is een park in de Nederlandse gemeente Midden-Groningen. Het park is vijftig hectare groot en werd in de jaren zestig van de twintigste eeuw aangelegd. In het park ligt een hertenkamp en een kinderboerderij. De Gorechtvijver, een van de vijvers in het park, wordt 's winters gebruikt als ijsbaan. Aan de westkant staat een clubgebouw van een scoutinggroep. In 2006/2007 werden delen van het park in opdracht van de gemeente heringericht en werd de mogelijkheid voor outdooractiviteiten uitgebreid. Een deel van het hertenkamp werd omgebouwd tot een Natuur en Milieu Educatiecentrum (NME) met een natuurtuin, waar onder meer scholieren kunnen leren omgaan met de natuur. Kunst in het park Het oudste kunstwerk in het park is van Willem Valk. Hij maakte in 1958 een sculptuur van een Drents heideschaap voor een lagere school in Hoogezand. Na enige omzwervingen werd het beeld in 2008 bij Natuurhuis 't Gooregt geplaatst. In een van de vijvers van het park staat de Stormvogel (1987) van Egbert Hanning. Kunstenaar Chris Verbeek maakte in samenwerking met scholieren uit de gemeente een zonnewijzer (1994), die naast de paddenpoel (voormalige rozentuin) te vinden is. Externe links Stichting Natuur en MilieuEducatie Hoogezand-Sappemeer Plattegrond van het Gorechtpark[dode link]
Remise Havenstraat

De Remise Havenstraat is een remise gebouwd door de Gemeentetram Amsterdam. Het complex, waarvan het eerste gedeelte in 1914 in gebruik werd genomen, is gelegen aan de Havenstraat, tussen het Haarlemmermeerstation en de Schinkel ten zuiden van de Vlietstraat. In de loop der jaren is het complex sterk uitgebreid, zowel met overdekte stallingsruimte als met een tweetal openluchtstallingen. De eerste overdekte uitbreiding kwam in 1932 in gebruik, ter vervanging van de stalling in de Remise Tollensstraat, die toen geheel tot werkplaats werd ingericht. Door ruimtegebrek door de komst van de lijnen 17 en 27 in 1962, waarvoor het noodzakelijk was de lijnen 10 en 24 tijdelijk te verhuizen naar de Remise Lekstraat, werd besloten tot uitbreiding van de remise. Uit kostenoverweging werd besloten tot een openluchtstalling die in gebruik werd genomen in 1963 en een uitgang heeft aan de Vlietstraat. Hiervoor moest eerst het stuk water tussen de remise en de Vlietstraat worden gedempt. In deze remise werd in de jaren zestig vooral het afgeschreven vooroorlogse materieel opgesteld, dat alleen in de spitsuren dienstdeed, en in weer en wind stond opgesteld. De tweede openluchtstalling werd in gebruik genomen in 1975 op het achterterrein langs de Schinkel, waar voorheen de Basiswerkplaats Rail was gevestigd. Deze verhuisde begin jaren zeventig naar de Joan Muyskenweg. Het is nu de grootste remise van het Amsterdamse trambedrijf. In tegenstelling tot de remise Lekstraat is het geen eenrichting-remise behalve voor de trams die via het zijterrein Vlietstraat uitrukken. Bij de remise bevindt zich de aansluiting van de Electrische Museumtramlijn Amsterdam op het GVB-netwerk. Een deel van het onderhoud van de museumtrams vond ook plaats in de remise Havenstraat. De trams van de lijnen 1, 2, 5, 7, 13, 17, 24 en 27 zijn in de remise ondergebracht. In het verleden hebben voor kortere tijd ook andere lijnen, behalve de lijnen 8, 9, 20, 21, 22, 25, 26 en S, vanuit de remise gereden. Remise Lekstraat wordt nu alleen nog gebruikt als stalling waarbij in de remise Havenstraat het dagelijks onderhoud van alle trams plaatsvindt waardoor er dagelijks overbrengingsritten noodzakelijk zijn. Per 12 juli 2010 zijn beide remises organisatorisch samengevoegd. Het verblijf in de open lucht geeft vooral 's winters veel problemen voor de conditie van sommige tramtypen. Plannen voor overkapping van de remise zijn nooit uitgevoerd, maar nog steeds in studie. Opstelterrein Legmeerpolder Tussen Westwijk en Aan de Zoom ligt sinds 2020 opstelterrein Legmeerpolder. Hier worden de trams van de lijnen 5, 6 en 25 (Amsteltram) gestald. Sinds 11 juni 2025 is een tijdelijke werkplaats geopend op het opstelterrein zodat er klein onderhoud kan plaatsvinden en de trams voor klein onderhoud niet meer naar Remise Havenstraat moeten, wat logistiek lastig is. Externe link Foto's van de tramremise Havenstraat in de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam
De Rotterdam

De Rotterdam ist ein Gebäude im Stadtteil Wilhelminapier in Rotterdam, das vom Office for Metropolitan Architecture 1998 entworfen wurde. Das Gebäude befindet sich zwischen dem KPN Tower und dem Rotterdam Cruise Terminal und wurde 2013 fertiggestellt. Es wurde am 21. November 2013 eröffnet. Das Gebäude ist für eine Mischnutzung aus Büros, einem Hotel und Appartements ausgelegt. Es bietet auf 44 Stockwerken eine Gesamtfläche von ungefähr 162.000 m², womit es das größte Gebäude der Niederlande ist. Realisierung Der Bau wurde im Jahre 2009 begonnen, nachdem die Stadtverwaltung zusagte, 25.000 m² der verfügbaren Büroflächen zu mieten. Der höchste Punkt in 149 Metern Höhe wurde 2012 erreicht und termingerecht im November 2013 übergeben. Die Baukosten wurden 2009 auf 340 Millionen Euro geschätzt. Das Gebäude wurde von Züblin Nederland BV und Strabag Belgium errichtet. Nutzung De Rotterdam ist als Wohn- und Arbeitsgebäude ausgelegt. Der größte Teil davon entfällt auf die 240 Appartements und die 72.000 m² Bürofläche. Es beinhaltet ein Hotel mit 285 Zimmern, 5.000 m² für Geschäfte, 1.500 m² Cafe- und Restaurantfläche und 2.500 m² für Sport- und Fitnessangebote. Weblinks Website De Rotterdam Einzelnachweise
De Rotterdam

De Rotterdam is a skyscraper on the Wilhelminapier in Rotterdam, designed by the Office for Metropolitan Architecture in 1998 and developed by Edge. The complex is located between the KPN Tower and Rotterdam Cruise Terminal and was finalized at the end of 2013. On 21 November 2013, the municipality of Rotterdam, as the largest user, received the keys. The design provides space for offices, a hotel and apartments. The 45 floors amount to a total floor space area of about 160,000 m², making it the largest building in the Netherlands. Realisation Construction began in 2009, when the municipality committed itself to hire 25,000 m² of the office space. The highest point (at 151 meters) was reached at the end of 2012, and the building was ready on its scheduled date of 15 November 2013. The total cost at the start of construction in 2009 was estimated to be €340,000,000. Appearance and construction Rem Koolhaas, who once considered a career in film, reasoned that the most frequent view of these structures would be in motion, from the window of a car. As the view changes, the towers, rising from a shared six-story plinth, separate and then merge. The building consists of three interconnected towers that share a thirty feet high base which includes six floors. The lower two layers form a large glass plinth. At about 90 meters above ground the towers – known as West Tower, Mid Tower and East Tower– are shifted a few meters in different directions, which enhances the wind stability and provides space for terraces. In the original design the towers did not touch each other, but in order to simplify the play of forces and to keep the construction affordable they are now connected in a few places. The facade provides the option of natural ventilation. On the west side there are balconies that are accessible from the apartments. Usage De Rotterdam is designed for residency, labor and leisure. The largest part is intended as office space and residency. It has 240 apartments, 72,000 m2 of offices, conference rooms and an underground parking with two floors providing over 684 parking spaces There is also a hotel with 285 rooms and 1500 m2 is assigned to cafes and restaurants. For fitness facilities 2,500 m2 is reserved and for shops 5,000 m2. The functions are grouped into blocks, but the different user groups meet at various places in the building, a concept that is defined by the Office for Metropolitan Architecture as a vertical city. De Rotterdam will be used daily by about 5,000 people and with a floor space index of 32 De Rotterdam forms the most densely built part of the Netherlands. References External links Website De Rotterdam
De Rotterdam

De Rotterdam es un edificio situado en el barrio de Kop van Zuid, en Róterdam, diseñado por Office for Metropolitan Architecture (OMA) en 1998 y finalizado en 2013. Está ubicado entre la Torre KPN y la terminal de cruceros de Róterdam. Los 44 pisos suman una superficie total de aproximadamente 160,000 m², que lo convierten en el edificio más grande de los Países Bajos.​ Diseño Rem Koolhaas, quien en un comienzo consideró convertirse en cineasta, razonó que la vista más frecuente de estas estructuras estaría en movimiento, desde la ventana de un automóvil. A medida que cambia la vista, las torres, que se elevan desde un zócalo compartido de seis pisos, se separan y luego se fusionan. El edificio consta de tres torres interconectadas que comparten una base de nueve metros de altura de seis pisos. Las dos capas inferiores forman un gran zócalo de vidrio. A unos 90 metros sobre el suelo, las torres, conocidas como West Tower, Mid Tower y East Tower, se desplazan unos pocos metros en diferentes direcciones, lo que mejora la estabilidad del viento y proporciona espacio para terrazas. En el diseño original, las torres no se tocaban entre sí, pero para simplificar el juego de fuerzas y mantener la construcción asequible están conectadas en algunos puntos. En el lado oeste hay balcones a los que se puede acceder desde los apartamentos. En el año 2014 fue galardonado como el ''Mejor rascacielos del año en Europa'' por el Consejo de Edificios Altos y Hábitat Urbano (CTBUH).​ Véase también Anexo:Edificios más altos de Róterdam Arquitectura posmoderna Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre De Rotterdam. Página web oficial
De Rotterdam

De Rotterdam è un edificio localizzato nel quartiere Wilhelminapier di Rotterdam. Progettato nel 1998, il complesso è situato tra la torre KPN e il terminal crociere di Rotterdam ed è stato terminato alla fine del 2013. Il complesso è utilizzato per ospitare uffici, hotel e appartamenti. Edificio è alto 44 piani e copre un'area totale di circa 160.000 m², rendendolo tra i più grandi edifici dei Paesi Bassi. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su De Rotterdam Collegamenti esterni Sito ufficiale, su derotterdam.nl. (EN) De Rotterdam, su Skyscraper Center. http://oma.eu/projects/de-rotterdam http://derotterdam.nl/ https://en.rotterdam.info/locations/de-rotterdam-building/
De Rotterdam

De Rotterdam – wielofunkcyjny kompleks trzech połączonych ze sobą wieżowców, położony przy Wilhelminakade 135 w Rotterdamie, w dzielnicy Kop van Zuid, zaprojektowany przez biuro Rema Koolhaasa Office for Metropolitan Architecture. Zbudowano go w latach 2009–2013. Lokalizacja De Rotterdam położony jest przy Wilhelminakade 135 w Rotterdamie na obszarze Kop van Zuid. Kompleks znajduje się w północnej strefie powstałego na zrewitalizowanym molo Wilhelminapier, nad południowym brzegiem Nowej Mozy, w sąsiedztwie Erasmusbrug. Przy kompleksie De Rotterdam położny jest przystanek autobusowy i tramwajowy oraz stacja metra Wilhelminaplein. Historia De Rotterdam powstał jako jeden z ostatnich projektów przeobrażenia Kop van Zuid w Rotterdamie, stając się częścią zrewitalizowanej dawnej dzielnicy portowej Wilhelminapier. Projektowanie kompleksu rozpoczęto już w 1997 roku. Nazwa De Rotterdam pochodzi od nazwy jednego ze statków linii Holland America Line, który wypływał z Wilhelminapier w kierunku Stanów Zjednoczonych. Prace budowlane De Rotterdam rozpoczęły się w grudniu 2009 roku, a ukończono je w listopadzie 2013 roku. Koszt inwestycji wyniósł 340 mln euro. De Rotterdam był pierwowzorem dla kompleksu dwóch wieżowców .KTW, ukończonego w 2022 roku w Katowicach. Architektura i funkcje De Rotterdam to największy wielofunkcyjny budynek w Holandii. Powierzchnia całkowita kompleksu wynosi około 162 tys. m², z czego m.in. biura zajmują 72 tys. m² powierzchni, mieszkania 34,5 tys. m², hotel 19,0 tys. m², a parkingi 31,0 tys. m². Wysokość De Rotterdam sięga 151,3 m; budynek ma 44 kondygnacje (podawanych jest też 45 kondygnacji nadziemnych i 2 podziemne). Kompleks tworzą trzy wieżowce umieszczone w rzędzie z odstępami około 7 metrów. Oparte są na wspólnej, sześciokondygnacyjnej podstawie o wysokości 27,2 m, w której znajdują się lobby i przestrzenie publiczne. Każda z tych wież tworzy dwie przesunięte względem siebie bryły, tworząc razem stos odrębnych bloków w formie nieregularnego skupiska. Wygląd elewacji budynku jest jednolity. Jest ona pokryta szkłem z pionowymi aluminiowymi słupkami – na wszystkich kondygnacjach znajdują się okna sięgające od podłogi do sufitu. Kompleks zaprojektowany został w prowadzonej przez Rema Koolhaasa pracowni Office for Metropolitan Architecture w stylu dekonstruktywizmu. Koolhaas określił De Rotterdam „miastem wertykalnym”. W budynku mieszczą się: biura, apartamenty, hotel, sale konferencyjne, sklepy, restauracje i kawiarnie. Budynek stanowi też siedzibę części urzędów miasta Rotterdam. Poszczególne funkcje kompleksu podzielone są na odrębne bloki zabudowy, tworząc przejrzysty podział, który jednocześnie zapewnia synergię całego kompleksu, umożliwiając użytkownikom kompleksu – zarówno mieszkańcom, jak i pracownikom biurowym – korzystanie z udogodnień oferowanych w De Rotterdam. Inwestorami kompleksu były spółki MAB oraz OVG Real Estate. Nagrody i wyróżnienia Laureat nagrody CTBUH w kategorii Best Tall Building Europe 2014. Galeria Przypisy
De Hoop (Wolphaartsdijk)

De Hoop is een korenmolen aan de Molendijk aan de rand van het Nederlandse dorp Wolphaartsdijk. Het is een ronde bakstenen stellingmolen uit 1808, gedekt met dakleer en heeft een vlucht van 22,00 meter. Het is een beeldbepalende molen die op een dijk staat. Toen de molen in 1808 gebouwd werd was het een grondzeiler. Na een conflict over windrechten en het rooien van een bos, heeft de toenmalige eigenaar in 1894 de molen 10,5 meter hoger laten opmetselen en er een stellingmolen van gemaakt. Na een brand in 1993 werd de bovenkap vervangen en de romp nog eens met 70 cm verhoogd. Deze ingrepen maken De Hoop tot een molen met een uniek uiterlijk.
VV Read Swart

VV Read Swart is een op 28 augustus 1929 opgerichte amateurvoetbalvereniging uit De Knipe, Friesland, Nederland. Algemeen In het streekdorp waren vanaf 1920 verschillende voorlopers actief. In 1929 werd Read Swart opgericht als "Rood Zwart", een naam die tot 1932 werd gebezigd voordat tot de Friese vertaling werd overgegaan. De dorpsvereniging staat bekend door de alertheid op ontwikkelingen. Zo zijn er speciale pupillenelftallen sinds deze door de KNVB in competitieverband voetballen (omstreeks 1970). De club was een van de eerste met F-pupillen (6-, 7- en 8-jarigen) en een van de eerste met H (kabouter-) voetbal (voor kinderen jonger dan 6 jaar). Er wordt sinds midden jaren zeventig aan zaalvoetbal gedaan en vanaf begin jaren tachtig zijn er onafgebroken vrouwen- en meisjeselftallen. Aan deze laatste kwam in 2015 een (voorlopig) einde, aangezien Read Swart te weinig vrouwen over heeft, om in het seizoen 2015/16 nog een eigen vrouwenteam te kunnen inschrijven, samen met GAVC uit Grouw kwam het met een gecombineerd vrouwenteam uit in competitieverband. Dit samenwerkingsverband hield niet lang stand, maar sinds de zomer van 2019 heeft de club weer een volwassen vrouwenelftal. In 2006 voltooide Read Swart een privatiseringsplan: de club nam onderhoud over van de gemeente en kon daardoor nieuwbouw plegen, het clubhuis renoveren en alle bestaande gebouwen in eigendom overnemen. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2025/26 in de Derde klasse zondag van het KNVB-district Noord. Van 1991-1994 speelde het drie seizoenen in de Derde klasse, de hoogst bereikte klasse. Daarna speelde het in de Vierde klasse, met uitzondering van twee seizoenen in de Vijfde klasse (2003/04 en 2009/10). In het seizoen 2012/13 promoveerde het elftal via de nacompetitie weer naar de Derde klasse, na twee seizoenen degradeerde de club weer. Competitieresultaten 1970–2018 Bekende (oud-)spelers Arjen Bergsma
Johanneskerk (Veenwouden)

De Johanneskerk is een kerkgebouw in Veenwouden in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument. Beschrijving De Johanneskerk uit 1648 verving een middeleeuwse kerk. De zaalkerk kreeg in de 18e eeuw spitsboogvensters. In de zadeldaktoren hangt een klok uit 1715 gegoten Jan Crans. De preekstoel dateert uit de 17e eeuw en het houten tongewelf uit de 18e eeuw. Het orgel uit 1890 is gemaakt door Bakker & Timmenga. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Veenwouden Kerken in Friesland
Antoniuscollege

Het Antoniuscollege is een Nederlandse middelbare school. Het Antoniuscollege is een onderdeel van de katholieke scholengemeenschap Carmelcollege Gouda voor voortgezet onderwijs in Gouda. De school werd in 1949 als rooms-katholieke school voor middelbaar onderwijs opgericht met als naam Sint-Antoniuscollege. Tot 1961 werd gebruik gemaakt van verschillende bestaande lokaliteiten verspreid over de stad. In 1961 werd het onderwijs gecentraliseerd op één adres - in noodgebouwen - aan de IJssellaan. In 1966 kon de nieuwgebouwde accommodatie aan de John Mottstraat in gebruik worden genomen. In 1995 fuseerden enkele katholieke scholen in Gouda en omstreken in het algemeen bijzonder onderwijs, het voorbereidend beroepsonderwijs en het mavo-onderwijs met het Sint-Antoniuscollege tot een brede scholengemeenschap. De havo/vwo-afdelingen zijn ondergebracht in het Antoniuscollege Gouda. De mavo-afdeling is onderdeel van Antoniusmavo XL. Samen vormen zij het Carmelcollege Gouda, onderdeel van de stichting Carmelcollege in Hengelo. Het Antoniuscollege biedt onderwijs op havo- en vwo-niveau (gymnasium en atheneum). Binnen het havo- en vwo-programma wordt ook tweetalig- en technasium onderwijs gegeven. De school heeft partnerovereenkomsten met scholen in Polen, Tsjechië, Spanje, Italië en China. Bekende oud-scholieren Hind Laroussi, zangeres Jeanine Hennis-Plasschaert, VVD-politica Jennifer Hoffman, actrice en presentatrice Teske de Schepper, blogger, vlogger en zangeres Bas Smit, ondernemer en influencer Marjolein Algera, (stem- en musical)actrice, dialoogregisseuse, vertaalster Hatte van der Woude, VVD-politica Externe link Officiële website
Waarom ik?

Waarom ik? of Bevrijdingsmonument is een monument in de Nederlandse plaats Bemmel ter herinnering aan de Tweede Wereldoorlog. Achtergrond Het oorlogsmonument herinnert zowel aan de oorlogsjaren als aan de bevrijding door de Britten in september 1944. Beeldhouwer Jac Maris maakte een beeld van een naakte man, die te midden van de puinhopen zijn armen omhoog gooit en roept Waarom ik?, als symbool voor het oorlogsleed. Het monument werd op 4 mei 1957 onthuld. Sinds 2007 worden jaarlijks om het monument vijf mozaïeken geplaatst die zijn gemaakt door basisschoolleerlingen. Tegenover het monument zijn steles opgericht met de namen van inwoners van Bemmel en Ressen die zijn omgekomen tijdens de oorlogsjaren in Nederland en Nederlands-Indië. Bij de jaarlijkse Nationale Dodenherdenking, vindt ook een ceremonie bij het monument plaats, waarbij er bloemen en kransen worden gelegd. Beschrijving Het oorlogsmonument bestaat uit een bronzen beeld van een naakte man op een eenvoudige sokkel. De man is geknield tussen brokstukken en heeft zijn hoofd en handen opgeheven naar de lucht. Afbeeldingen Zie ook Lijst van beelden in Lingewaard Lijst van oorlogsmonumenten in Lingewaard
Fromberghuizen

De Fromberghuizen zijn een vijftal herenhuizen aan het Willemsplein in de Nederlandse plaats Arnhem die als rijksmonument zijn aangewezen. Geschiedenis Bij de afbraak van de vestingwerken in Arnhem werden de krottenwoningen nabij de Janspoort gespaard. De gemeente wilde echter wel van de aanblik van de huizen af en maakte plannen om een muur voor de krotten te plaatsen. De opdrachtgever Hendrik Willem Fromberg (1812-1882) had echter andere plannen en wilde op deze plaats een zevental herenhuizen bouwen. In 1854 waren de neoclassicistische herenhuizen gereed, gebouwd met een gezamenlijke voorgevel. In de loop der tijd is het aantal huizen achter de gevel teruggebracht naar vijf.
Wijnbergshofje

The Wijnbergshofje is a hofje in Haarlem, Netherlands, on the Barrevoetstraat. It was founded in 1662 by the Mennonite Church. It was renovated in 1872 and contains 9 houses for pensioners. This hofje is one of four Mennonite hofjes in Haarlem; the others are the Zuiderhofje in the Zuiderstraat, the Bruiningshofje on the Botermarkt, and the Blokshofje on the Klein Heiligland sold in 1970. The regents' room located in the back garden has been a national monument in the Netherlands for a long time. In 1999, the 9 houses were also declared a national monument. References Handout for visitors during Monument Day, September, 2008. Het Zuiderhofje te Haarlem, by Hans Vogelesang, Impressum Haarlem, 1992, ISBN 90-900530-3-4 Deugd boven geweld, Een geschiedenis van Haarlem, 1245–1995, edited by Gineke van der Ree-Scholtens, 1995, ISBN 90-6550-504-0
Wijnbergshofje

Het Wijnbergshofje is een hofje in Haarlem, het is te vinden aan de Barrevoetestraat 4 in het centrum van Haarlem. Het pand 'De Wijnberg' werd oorspronkelijk gebruikt als kerk van de Hoogduitse Doopsgezinde gemeente in Haarlem. In 1651 ging de Hoogduitse gemeente samen met de Doopsgezinde Vlaamse gemeente die een kerk had aan het nabijgelegen Klein Heiligland. Twee kerken waren niet nodig en zo werd De Wijnberg een behuizing voor oudere alleenstaande dames. De exacte datum waarop het hofje is gesticht, is onbekend, maar vermoedelijk in 1662. Het oudste nog bestaande archiefstuk is van 1696. Het gebouw De Wijnberg werd gesloopt in 1871 en in 1872 werd het nieuwe Wijnbergshof opgeleverd dat bestond uit een hoofdgebouw aan de Barrevoetestraat met twee zijvleugels met daarin de hofjeswoningen. Het hofje had negen hofwoningen en een hoofdgebouw met daarin een regentenkamer en een woning voor de opzichteres. Het hofje werd, net als de meeste andere hofjes, bestuurd door een college van regenten en regentessen. De bewoonsters kregen van de regenten wekelijks een preuve (een gift), verder kregen ze de meest noodzakelijke levensmiddelen in natura. De bewoonsters betaalden geen huur. De woningen zijn lange tijd ongeveer hetzelfde gebleven, wel werden ze gemoderniseerd. Zo kwamen er in de jaren zestig van de 20e eeuw keukens en wc's in de huisjes en werden de zolders omgebouwd tot slaapvertrek. In de jaren tachtig werden de woningen voorzien van badkamers en centrale verwarming. In de jaren negentig is het hof gerenoveerd. Er kwamen appartementen in het hoofdgebouw en door twee hofjeswoningen te laten vervallen, werden de huizen groter. De buitenkant van het hof is gelijk gebleven maar van binnen zijn de huizen opnieuw opgebouwd.
Scheveningen Lighthouse

De Scheveningen Lighthouse is a lighthouse in Scheveningen, Netherlands. It was designed by Quirinus Harder and activated finished in 1875. History In the 16th century Scheveningen had a lighthouse already, and the church collected money from the ships using it. It was elevated in 1850, and equipped with a copper cupola and a new light. In the 1870s, Dutch lighthouse designer Quirinus Harder got the assignment for a new lighthouse. The lighthouse is made of cast iron and consists of nine segments. At the foot of the tower is one house for the supervisor and four more for the lighthouse keeper. The original light rotated in a mercury bath, which was replaced in the 1960s by an electrical system. See also List of lighthouses in the Netherlands Cast-iron architecture References External links