NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hofje van Noblet

The Hofje van Noblet is a hofje in Haarlem, Netherlands. History It was built in 1761 from the legacy of Leonard Noblet and his sisters Sara en Geertruida. The houses in the hofje are built in the garden of the house of the Noblet family, Haerlem en Spaargesigt. The father of Leonard, Elezar Noblet, bought it in 1737. The Noblet family originally came from Amsterdam. Because Leonard, Sara and Geertruida had no legal heirs, they decided to construct a common last will. They wrote that they wanted to found a hofje, and that the governors of the nearby Hofje van Staats would be the executors of their will. The hofje was built with 20 houses. Ten for women from Haarlem, on the east-side of the hof, and ten for women from Amsterdam, at the west-side. The women living there had to be at least 50 years old, had to have been single their whole life and had to have been a member of the Nederduits Gereformeerde Kerk, an old name of the Dutch Reformed Church. A part of the original house of the Noblet family serves as the house of the supervisor of the hofje, another part is the official housing of the governors (regents) of the hofje (who are also the governors of the Hofje van Staats). The main entrance of the hofje is located on the Nieuwe Gracht overlooking the Spaarne river and there is a back entrance on the Parklaan. When the hofje was built that was not called the Parklaan, but 'Achter Nieuwe Gracht,' a canal. The entrance to the old house of the Noblet family is located on the Hooimarkt. An original drawing of the Hofje van Staats, as well as items from that hofje's history, are located in the hall and regent's room of the Hofje van Noblet, whose finances are also managed by the same "Foundation for the preservation of the Hofjes Staats and Noblet." Above the doorway to the Regent's room, a board with the list of names of the regents hangs with the dates of their appointment, which are also the dates of their oval portraits that hang in the two front rooms. List of regents and their portraits The hofje was renovated in 1992, when the number of houses was reduced from 20 to 16 to allow for modern living requirements. Address: Nieuwe Gracht 2 References Haarlems hofjes, Dr. G. H. Kurtz, Schuyt & Co C.V., Haarlem, 1972, ISBN 90-6097-027-6 Door gangen en poorten naar de hofjes van Haarlem, L. Peetorn and L. van der Hoek, Stichting Uitgeverij Barabinsk Leiden, 2001, ISBN 90-73983-17-7
Hofje van Noblet

Het Hofje van Noblet is een Haarlems hofje, de hoofdingang is gelegen aan de Nieuwe Gracht 2. Het hofje werd in 1761 gebouwd uit de nalatenschap van Leonard Noblet en zijn zussen Sara en Geertruida, die allen geen wettige nabestaanden hadden. De huizen van het hofje zijn gebouwd in de tuin van het huis van de familie Noblet, Haerlem en Spaargesigt. Dit huis had de vader van Leonard, Elezar Noblet gekocht in 1737. De familie Noblet kwam van origine uit Amsterdam. Er werden twintig huizen gebouwd. Aan de oostkant tien huizen voor vrouwen uit Haarlem en aan de westkant tien huizen voor vrouwen uit Amsterdam. De vrouwen moesten ten minste 50 jaar oud zijn en hun hele leven alleenstaand zijn geweest. Tevens moesten ze lid zijn van de Nederduits Gereformeerde Kerk. Het voormalig huis van de familie Noblet doet nu dienst als woning van de beheerder en als regentenkamer. De hoofdingang van het hofje ligt aan de Nieuwe Gracht. Aan de Parklaan ligt de achteringang. Toen het hofje gebouwd werd was de Parklaan nog een gracht, de Achter Nieuwe Gracht. De ingang van het voormalig woonhuis ligt aan de Hooimarkt. Sinds 1969 staat het hofje inschreven in het rijksmonumentenregister. In 1992 is het hofje gerenoveerd en is het aantal huizen teruggebracht van 20 naar 16.
Puthuis ('s-Hertogenbosch)

Het Puthuis op de markt van 's-Hertogenbosch is een reconstructie van een historische stadswaterput. Het vormt een ensemble met een daarnaast gelegen Onze-Lieve-Vrouwehuisje. Beide bouwwerken zijn in 2016 gerealiseerd. Geschiedenis Uit archeologisch onderzoek is gebleken, dat er een waterput op die locatie is aangelegd in de 15e eeuw. De markt had toen al geruime tijd zijn huidige vorm bereikt. Zeker is, dat er in 1521 een puthuis bovenop de waterput stond. Deze constructie heeft minder dan een eeuw stand gehouden. In 1575 wordt er een eenvoudige waterpomp gebouwd, die in 1761 wordt vervangen door een fraai bewerkte hardstenen pomp. Deze waterpomp is in 1871 afgebroken. In 1977 wordt tijdens archeologisch onderzoek de fundering van de stadsput weer ontdekt. De schacht van de put blijkt dan in erg goede staat te zijn. Al gauw spreekt men de wens uit om op die locatie een stadsput te bouwen, die niet historisch verantwoord hoeft te zijn. Deze waterput wordt gebouwd in 1979. Echter, in 2008 wordt de waterput weer gesloopt in het kader van een herinrichting van de markt. Na protesten van de bevolking over het laten verwijderen van deze waterput, wordt door het college van B&W het besluit genomen om toch maar een markering te plaatsen op de fundering in de vorm van een glazen plaat. In 2009 wordt deze geplaatst, maar na een paar maanden blijkt, dat de glazen plaat niet bestand is tegen vandalen. De glazen plaat wordt verwijderd, en de fundering van de waterput wordt weer aan het oog onttrokken. In 2011 wordt door het college van B&W besloten tot herbouw van het huidige puthuis. Dit ontwerp leidt tot veel kritiek. De oppositie spreekt van nepbouwsels en een eftelinghuisje met schandpaal. Het wordt voor de Bossche politiek een hoofdpijndossier. Ook de hoge kosten van herbouw, zo'n 400.000 euro zijn een doorn in het oog. Pas in februari 2016 worden de bouwwerken opgeleverd. De start van het Jeroen Boschjaar (2016) is daarvoor de belangrijkste reden. Puthuis Het ontwerp van het bouwwerk is geïnspireerd op een middeleeuws schilderij met daarop twee vergelijkbare bouwwerken. Het schilderij van circa 1530, getiteld De Lakenmarkt is gezien vanaf de Kerkstraat. Het kunstwerk, gemaakt door een anonieme schilder, is in bezit van het Noordbrabants Museum, en behoort tot de vaste collectie. Zie ook pothuis
De Open Hof (Ede)

De Open Hof is een kerkgebouw in de wijk Veldhuizen in Ede. Gebouw Het gebouw is een ontwerp van architect K.W. Ganzevoort uit Bennekom en is geopend op 23 maart 1972. De architect kreeg de opdracht een gebouw te ontwerpen dat, in navolging van een landelijke trend, gebruikt kon worden voor verschillende doeleinden, ook niet-kerkelijke. Er is een grote kerkzaal (de Alphazaal), de kerkzaal voor de gereformeerden. De kleinere Omegazaal is voor de Taborgemeente. Beide kerkzalen hebben een eigen entree. Daarnaast zijn er nog negen zalen van verschillende grootte. Het gebouw heeft de vorm van een blok en past daardoor bij de omliggende woningen. Het is opgetrokken uit betonsteen, in schoon metselwerk. De bovenbouw van de twee kerkzalen is betimmerd met houten schroten in een donkere kleur. In de architectuur staat dit bekend als Brutalisme. Het ruwe beton en het hout maken de grote kerkzaal wel heel donker, daarom is in 2009 besloten om de wanden en het dak in een lichte kleur te schilderen. Ook zijn, na ruim 30 jaar, de donkere kunststof stoelen vervangen door stoelen met een lichte houtkleur en rode bekleding. Ook het liturgisch centrum is aangepast en in dezelfde lichte kleur gebracht. Orgel Het orgel dat in de grote kerkzaal staat, is in 1973 gebouwd door de firma Vierdag. Het heeft een klassieke kast. Hieronder volgt de dispositie: Speelhulpen: 3 koppels, Tremulant Deelnemende kerken De deelnemende kerken zijn: De Gereformeerde Kerk Ede De Hervormde Taborgemeente Ede (op Lijst van kerken in Ede staat: Taborkerk) De Hervormde Gemeente was aanvankelijk ook deelnemer, maar trok zich in 1981 uit het kerkelijk centrum terug en stichtte verderop in de wijk een eigen kerk, De Ark. Voor de Gereformeerde Kerk is dit het vierde kerkgebouw in Ede, na de Noorderkerk, de Beatrixkerk en de Proosdijkerk. Sinds 2003/2004 houden beide kerkgemeenschappen in het kader van Samen op Weg gezamenlijke kerkdiensten en maken deel uit van de Protestantse Kerk in Nederland. Bestuurlijk is er nu volledig geïntegreerd en heeft de SoW-gemeente “De Open Hof” nu één Federatie Raad (zeg maar: Kerkenraad), zij het dat de kerkenraadsleden formeel nog deel uitmaken van de Gereformeerde Kerk en de Hervormde Taborgemeente. Op alle terreinen van het kerkelijk werk wordt nu volledig samengewerkt. Predikanten Voor de Gereformeerde Kerk: H.M. Dercksen (1973 - 2003) (was predikant in deze wijk vanaf 1966; is overleden in december 2003) J. Korteweg (... - 2011) J. Reedijk (2012 - oktober 2017) Voor de Hervormde Gemeente: T. van ’t Veld H. Nap Voor De Hervormde Taborgemeente: J.J. Nijenhuis (1973 - 1987) H.J. Oortgiesen (1987 - 1993) J. van der Linden (1993 - 2014) Multifunctioneel gebruik Vanaf 12 juni 2018 huurt het Toon Hermans Huis, voorheen gevestigd aan de Telefoonweg 124b, in Ede er drie ruimtes.
Christelijk College De Populier

Het Christelijk College De Populier is een protestants-christelijke middelbare school voor mavo-havo-vwo in de Nederlandse stad Den Haag. De school heeft ongeveer 1350 leerlingen en 150 medewerkers. De school is als een van de zes scholen van de Haagse Colleges onderdeel van de stichting Lucas Onderwijs. Geschiedenis De Populier begon in september 1912 als Eerste Christelijke Hoogere Burgerschool in de Sweelinckstraat in Den Haag. Later in een nieuw gebouw aan de Populierstaat voerde het na het "1e Chr. H. B. S." de namen Christelijk Lyceum De Populier en Christelijke scholengemeenschap De Populier. Door het toenemende aantal leerlingen zijn uit De Populier in de loop der tijd drie nieuwe scholen ontstaan: het Zandvlietcollege, Overvoorde en Groen van Prinstercollege. Gebouw Op 31 oktober 1925 werd het schoolgebouw in de Populierstraat feestelijk geopend in aanwezigheid van de minister van Onderwijs Rutgers en minister-president Colijn. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw in 1942 gevorderd door de Duitse Wehrmacht. Omdat de school net buiten de Atlantikwall lag werd het voor de sloop bewaard. Om aan de eisen van de tijd te kunnen blijven voldoen is er voortdurend aan het gebouw verbouwd en gerenoveerd. Er volgden uitbreidingen aan de achterkant (Pijnboomstraat) en tweemaal boven op de school. In januari 2018 werd het tweede gebouw aan de Dunklerstraat 7 in gebruik genomen. De hele mavo heeft daar les in een modern gebouw. Bekende oud-leerlingen Rinus Ferdinandusse Martin Jol Wim Deetman Lorenzo van Kleef
Sint-Janskerk (Sluis)

De Sint-Janskerk is een voormalige kerk in de Nederlandse stad Sluis, gelegen aan de Sint-Jansstraat. Geschiedenis Deze kerk werd gebouwd als parochiekerk omstreeks 1350. De kerk werd begin 17e eeuw, nadat Prins Maurits het stadje had veroverd, genaast door de hervormden. In 1811 werd deze kerk door brand beschadigd en in 1823 werd hij gesloopt. De Hervormden bouwden een nieuwe Hervormde kerk terwijl de katholieken, die over een schuilkerk beschikten, enkele jaren later eveneens een volwaardig kerkgebouw inzegenden, opnieuw aan Johannes de Doper gewijd. In 1948 werden de fundamenten van de kerk blootgelegd en geconserveerd, waarbij een parkje ontstond. In zijn functie van dominee heeft in deze kerk ook Jacobus Koelman gepreekt. Als aanhanger van de Nadere Reformatie werd hij in 1675 verbannen uit Sluis. Dit geschiedde op last van de overheid. Ter gelegenheid van de herdenking van 400 jaar Nadere Reformatie in 2008 werd bij de fundamenten van de kerk een gedenkplaat onthuld.
Kerkgebouw Gereformeerde Gemeenten (Oostburg)

De kerk van de Gereformeerde Gemeenten is een kerkgebouw in Oostburg, in de Nederlandse gemeente Sluis, gebouwd in 1994. Geschiedenis De kerk is in mei 1994 in gebruik genomen en staat op Melkweg 3, op de hoek met de Grote Beer. De gemeente ontstond in 1982 na een scheuring in de Oostburgse Gereformeerde Gemeente in Nederland, waarbij een zeventigtal lidmaten het kerkgenootschap verlieten en toetraden tot de Gereformeerde Gemeenten. Totdat de huidige kerk werd betrokken hielden zij hun diensten in de Gereformeerde kerk. Gebouw Het bakstenen gebouw is vierkant met afgeschuinde hoeken en werd ontworpen door architectenbureau Lockefeer & Verhulst. Vanwege de zachte bodem is de fundering onderheid. De bouw heeft 700.000 à 800.000 gulden gekost, waarbij bestrating, staalconstructie, schilderwerk en afwerking door gemeenteleden uitgevoerd zijn. De kerkzaal met 135 zitplaatsen ligt in de noordelijke hoek onder een achthoekig tentdak met spits, de rest van het dak is plat. In juli 2016 is een nieuw orgel, een Johannus Ecclesia T-250, in gebruik genomen.
Hervormde kerk (Schoondijke)

De Hervormde kerk is de protestantse kerk van het in de Nederlandse gemeente Sluis gelegen dorp Schoondijke, gelegen aan Dorpsstraat 37. Geschiedenis Het dorp Schoondijke kende sinds 1656 een hervormde kerk, en dit betrof een zaalkerkje op rechthoekige plattegrond, gedekt door een hoog tentdak waarop zich in het midden een achtkante dakruiter met uivormige spits bevond. Tijdens de bombardementen in het kader van de Slag om de Schelde eind 1944 werd dit kerkje verwoest. Een nieuwe kerk, naar ontwerp van Adolph Eibink, kwam tot stand in 1950. Het is een bakstenen kerk en voorbeeld van wederopbouwarchitectuur. De vierkante, halfingebouwde, toren heeft een achthoekige lantaarn, voorzien van een tentdak. De kerk heeft een Flentrop-orgel van 1951. Anderstalige diensten De kerk staat ook in dienst van het toerisme: In het toeristenseizoen worden er namelijk diensten in het Engels (Presbyteriaans), in het Duits (Evangelisch-Luthers) en in het Frans (Église protestante) gehouden.
Sint-Petrus Apostelkerk

De Sint-Petrus Apostelkerk is de parochiekerk van het tot de Nederlandse gemeente Sluis behorende dorp Schoondijke, gelegen aan Prinses Beatrixstraat 7. De voorganger van deze kerk dateerde van 1884, en werd ontworpen door Piet van Genk. Het was een neogotisch bouwwerk. Eind 1944 werd deze kerk verwoest ten gevolge van bombardementen. De nieuwe Sint-Petrus Apostelkerk kwam gereed in 1950. Het is een eenbeukige bakstenen kerk in naar basilicastijl zwemende trant, met halfronde apsis en met een klokkengevel aangebouwd tegen de zijgevel van de kerk, waarin zich tevens de ingang van de kerk bevindt. De kerk werd ontworpen door architectenbureau Siebers & van Dael en heeft de status van gemeentelijk monument. Het ontwerp voor de kerk maakte in 1948 deel uit van de tentoonstelling en publicatie Nederlands Nieuwe Kerken. Het kerkgebouw bevat een fraaie serie glas-in-loodramen van Gerrit de Morée, die tot stand kwam in samenwerking met atelier Wuisman in Breda. Eén van de ramen werd geschonken door Ulvenhout, een andere door Enkhuizen, gedateerd 1954. De voormalige parochie Schoondijke werd in 2004 opgeheven en werd toen onderdeel van de H. Antoniusparochie. Bij de oprichting van de fusieparochie H. Andreas in 2013 is Schoondijke een aparte parochiekern geworden.
Hervormde kerk (Zuidzande)

De Hervormde kerk is een voormalig kerkgebouw in het tot de Nederlandse gemeente Sluis behorende dorp Zuidzande, gelegen aan Dorpsplein 4. Geschiedenis In 1659 werd een hervormd kerkgebouw opgericht. Het was een eenvoudig zaalkerkje dat voorzien was van een dakruiter. Bij de Slag om de Schelde, in 1944, werd deze kerk verwoest. Tot 1952 moest men kerken in een noodkerk, een verbouwde garage. In dit jaar werd een nieuwe kerk in gebruik genomen, naar ontwerp van Han Groenewegen. Het is een symmetrisch ogende zaalkerk op achthoekige plattegrond, met in het midden een betonnen open klokkentorentje. Het is een voorbeeld van Wederopbouwarchitectuur. De kerk werd gesloten in 1996 en fungeerde enige tijd als antiekhandel en vervolgens als restaurant.
Poldergemaal Nico Broekhuysen

Het Poldergemaal Nico Broekhuysen is een gemaal in Amsterdam Nieuw-West vlak bij Park de Kuil. Het gemaal zorgt er in eerste instantie voor dat overtollig water uit het noordelijk deel van de Osdorper Binnenpolder gepompt wordt. Zij pompt het water naar een opvang bij de Osdorperweg, van daar uit wordt het geloosd op de Ringvaart Haarlemmermeer, vervolgens via Boezemgemaal Halfweg naar het Noordzeekanaal. Daarvoor is een debiet/maximale capaciteit beschikbaar van 0,45 m³/s. Ook verzorgt zij ook indirect de afvoer van water uit het hoge deel van de Osdorper Binnenpolder (zuidelijk deel van de polder) en regelt ook indien nodig watertoevoer van de noordelijke naar de zuidelijk polder. Hiervoor zijn vier pompen beschikbaar. Het ontwerp is van H.W. van der Laan BV Architekten- en Ingenieursbureau. Het gemaal is vernoemd naar de Nico Broekhuysenweg, waaraan het gelegen is. De weg in het verlengde van de Van Karnebeekstraat bestaat al sinds eind jaren vijftig maar was aanvankelijk naamloos en kreeg bij een raadsbesluit op 10 juli 1970 zijn naam. De naamgever Nico Broekhuysen is de uitvinder van het korfbal. In deze omgeving zijn veel straten vernoemd naar sporters.
Winkelcentrum Lelycentre

Lelycentre is een deels overdekt winkelcentrum in de Zuiderzeewijk in de Nederlandse plaats Lelystad. Het is een ontwerp van architect W.W. Buitenweg. Geschiedenis De officiële opening van het winkelcentrum Lelycentre was op 8 oktober 1970 en werd verricht door de landdrost van het Openbaar Lichaam Zuidelijke IJsselmeerpolders, Will Marie Otto. Het centrum huisvestte toen 34 winkels. In 1967 waren er twee winkelstraten, de Grutterswal en de Koopmansstraat. Toentertijd heette het nog Koopcentrum Lelystad. Op 30 maart 1971 werd hier ook het VVV-kantoor ondergebracht. Destijds was het vernieuwend om winkels in één groot gebouw onder te brengen. Externe links Officiële website
Kerk van Pietersbierum

De kerk van Pietersbierum is een kerkgebouw in Pietersbierum in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving Een bouwvallige middeleeuwse kerk die gewijd was aan Petrus werd in 1822 vervangen. Deze kerk werd op 14 oktober 1843 door blikseminslag getroffen en brandde af. Op 26 juli 1845 werd door Hendrik Bonifacius van der Haer, grietman van Barradeel, de eerste steen gelegd voor de nieuwe kerk van de hervormde gemeente. De neoclassicistische zaalkerk met driezijdig gesloten koor werd gebouwd naar ontwerp van Thomas Adrianus Romein. Op 2 juli 1878 werd de eerste steen gelegd voor de nieuwe toren. De toren van drie geledingen met ingesnoerde naaldspits heeft neogotische elementen. De in 1943 door de Duitse bezetter gevorderde klok werd in 1949 vervangen door een klok van klokkengieterij Van Bergen. Het interieur wordt gedekt door een gestuct houten gewelf. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Pietersbierum
Doopsgezinde kerk (Leeuwarden)

De doopsgezinde kerk is een kerkgebouw in Leeuwarden in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De zaalkerk werd in 1760 gebouwd. In 1832 werd een naastgelegen huis gesloopt en kreeg de kerk een ingangportiek met dorische zuilen. Het interieur wordt gedekt door tongewelven en een koepel. De preekstoel (1786) en het door J.S. Strümphler gebouwde orgel (1786) zijn beide afkomstig uit de doopsgezinde kerk De Zon in Amsterdam. De gebrandschilderde glazen aan weerszijden van de preekstoel zijn in 1954 vervaardigd door Joep Nicolas. Zie ook Lijst van kerken in Leeuwarden (stad) Lijst van rijksmonumenten in Leeuwarden (stad) Externe link Website Doopsgezinden Leeuwarden
Oude molen (Kruiningen)

The Oude molen (''Old Mill'' in Dutch) is a windmill in Kruiningen in the Dutch province of Zeeland. The windmill was built in 1801 and remained in operation until 1953. In 1959 it was purchased by the municipality. Between 1964 and 1965, and between 1986 and 1992, the mill was completely restored. In 2001 the mill as a whole was moved slightly after the windage on the old spot was affected. A voluntary miller, the mill is in operation regularly. The rods of the mill are approximately 20.70 meters long and feature the traditional Dutch fencing with sails. The mill is equipped with two pairs of millstones. References
De Oude Molen (Kruiningen)

De Oude Molen is een korenmolen in Kruiningen in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1801 gebouwd en is tot 1953 op windkracht in bedrijf gebleven. In 1959 volgde aankoop door de gemeente. In 1964-'65 en tussen 1986 en 1992 is de molen geheel gerestaureerd. In 2001 is de molen in zijn geheel een stukje verplaatst nadat de windvang op de oude plek in het gedrang was gekomen. Een vrijwillig molenaar stelt de molen regelmatig in bedrijf. De roeden van de molen zijn circa 20,70 meter lang en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. De molen is ingericht met twee koppels maalstenen.
Morgensterkerk (Zoetermeer)

De Morgensterkerk is een kerkgebouw in het de wijk "Dorp" van Zoetermeer. Bouwgeschiedenis De kerk is ontworpen door architect W. Wissing uit Barendrecht. De eerste paal werd geslagen op 10 oktober 1963 en de eerste steen werd gelegd op 13 mei 1964. De kerk werd op 22 september 1965 ingewijd. In 1995 zijn de zalen op de begane grond ingrijpend vernieuwd en daarbij ook uitgebreid. In 2013 en 2014 volgde een verdere verbouwing waarbij het gehele gebouw werd gemoderniseerd. Ook werd de akoestiek van de kerkzaal beter geschikt voor muzikale toepassingen. In de zuidgevel zijn gekleurde ramen geplaatst, die de schepping weergeven. In de noordgevel is wit glas aangebracht, waardoor men vanaf het oude dorp de kerk in kon kijken. In de oostgevel vindt men de morgenster, een begrip uit de teksten in de Bijbelboeken van Petrus en de Openbaringen. Aan de binnenzijde wijst een van de stralen van de ster naar de geopende Bijbel op de preekstoel. Het gebouw is in gebruik bij de Hervormde Morgenstergemeente Zoetermeer, een gemeente op gereformeerde grondslag, die deel uitmaakt van de Protestantse Kerk in Nederland. De gemeente verwijst naar het Convenant van Alblasserdam voor haar positie binnen dit kerkverband. Leden van de gemeente komen uit heel Zoetermeer en omliggende plaatsen. Het interieur De houten preekstoel is tijdens de bouw vervaardigd door een plaatselijke kunstenaar, de heer Langstraat. De panelen vertellen de gelijkenis van de zaaier. De oude statenbijbel op de preekstoel is een geschenk van een lid van de gemeente. Vrouwen uit de hele gemeente hebben een vloerkleed onder de avondmaalstafel geknoopt en ook het avondmaalstel op deze tafel is gemaakt door een gemeentelid. De bovenkant van het doopvont beeldt een vleugel uit en verwijst daarmee naar de Heilige Geest. Er zijn afbeeldingen van een leeuw, een kalf, een mens en een vliegende arend op aangebracht, een verwijzing naar een bijbeltekst uit het boek Openbaringen. Het orgel In de kerkzaal staat een Engels orgel uit 1880, gebouwd door de firma Maley, Young and Oldknow. Dit orgel is afkomstig van de in 1979 gesloopte Presbyterian Church (later Elim Church) aan de Benhill Road in Camberwell Londen. Bij plaatsing in 2005 is het orgel enigszins uitgebreid tot 26 stemmen en is er een geheel nieuwe orgelkas gemaakt in victoriaanse stijl. Externe links Hervormde Morgenstergemeente Zoetermeer De website van het orgel. Hier is ook de dispositie te vinden.