NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parcul Național Utrechtse Heuvelrug

Parcul Național Utrechtse Heuvelrug este situat în regiunea deluroasă cu același nume, Utrechtse Heuvelrug, în provincia olandeză Utrecht. Descriere Parcul Național Utrechtse Heuvelrug a fost creat în anul 2003 și este situat pe suprafață de 6.000 de hectare, în regiunea deluroasă, cu același nume, Utrechtse Heuvelrug. Cea mai mare altitudine a dealurilor din regiune este de 100 metri. Peisajul se compune, în mare parte, din pădure. Sunt mai puține foioase decât rășinoase. Este un deal din nisip împădurit, datând dinaintea glaciațiunii. Parcul național Utrechtse Heuvelrug este foarte utilizat de bicicliști și de cei amatori de drumeții. În parc există multe terenuri de camping, pensiuni și mici hoteluri. Turismul este îndreptat mai ales spre petrecerea timpului în calmul naturii. Proprietățile funciare importante de aici sunt, în afară de cele ale municipalităților și ale familiilor nobile, ale Asociației Monumentele Naturii „Vereniging mort behoud van natuurmonumenten” din Țările de Jos, precum și ale Fundației Peisagistice din Utrecht, „Ing piquer Het Utrechts Landschap” Animale Printre animalele care trăiesc aici, putem întâlni căprioara, vulpea și jderul, care este rar. Alte amănunte De la 1 ianuarie 2006, mai multe localități din regiune: Amerongen, Doorn, Driebergen-Rijsenburg, Leersum și Maarn, s-au reunit pentru a forma noua comună Utrechtse Heuvelrug. Galerie de imagini Legături externe Website-ul Parcului Național Utrechtse Heuvelrug Monumente ale naturii, în Țările de Jos Fundația Peisagistică Utrecht
Утрехтсе Хёвелрюг (национальный парк)

Национальный парк Утрехтсе Хёвелрюг (нид. Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug) — охраняемая природная территория в центре Нидерландов, в провинции Утрехт. Создан для охраны разнообразных форм ландшафта, включающих леса, песчаные дюны и вересковые пустоши. Парк находится к юго-востоку от города Утрехт, между городами Дриберген и Ренен. Национальный парк был образован в 2003 году и расширен в 2013 году. География Национальный парк занимает 10 000 гектаров холмистого пейзажа (нид. heuvelrug переводится как «грады (буквально спина) холмов»). Он находится в юго-восточной части одноимённой песчаной гряды, протянувшейся с юго-востока на северо-запад. Высшая точка как гряды, так и парка — гора Амеронгсе Берг (69,2 м). Основными ландшафтами на территории парка являются леса (широколиственные, хвойные и смешанные), пустоши, открытые пески и луга. Парк также вытянут с юго-востока на северо-запад, на юге обрываясь в долину одного из крупных рукавов дельты Рейна (Недеррейн), и со всех сторон окружён густонаселённой территорией. Крупнейшие города, примыкающие к парку — Венендал, Ренен, Дорн и Дриберген. С севера парк ограничен автомагистралью A12 Утрехт — Арнем, хотя существуют планы строительства моста для диких животных через автомагистраль и идущую параллельно ей железную дорогу. Этот мост связал бы парк с лесами северо-западной части Утрехтской гряды. Флора и фауна Парк отличается относительным (для Нидерландов) богатством флоры и фауны. Из млекопитающих встречаются европейская косуля, лисица, барсук и лесная куница. Планируется адаптация более крупных млекопитающих, таких, как кабан и благородный олень. В парке встречается более ста видов птиц. Инфраструктура В парке проложены туристические маршруты, некоторые из них (например, Треквогелпад) составляют часть европейской сети пешеходных троп. Ссылки Сайт национального парка (нид.). Архивировано из оригинала 13 апреля 2011 года.
Утрехтсе Гевелрюг (національний парк)

Національний парк Утрехтсе Гевелрюг — національний парк у нідерландській провінції Утрехт. Він охоплює південну частину Утрехтського хребта. Коли він був заснований у 2003 році, парк охоплював 6 000 га (15 000 акрів) пустищ, рухливих пісків, лісів, трав'яних угідь і заплав. У 2013 році парк було розширено до 10 000 га (25 000 акрів), додавши територію на північ від шосе A12, коли було реалізовано екодук Mollebos. Найбільш яскравою особливістю ландшафту є льодовикова гряда, на честь якої названо парк. Пейзаж та історія Ландшафт парку датується передостаннім льодовиковим періодом Заальське зледеніння. Пізніше земля була змінена під впливом дрейфуючих пісків, річок і наслідків людської діяльності. Інтенсивне землекористування, лісовідновлення та будівництво заміських маєтків протягом століть змінили зовнішній вигляд Утрехтсе Гевелрюг. Історія краю відображена в різноманітності типів ґрунтів, рельєфу та землекористування. Флора і фауна Утрехтсе Гевелрюг є другою за величиною лісовою територією в Нідерландах. У лісі можна знайти деякі релікти первісних післяльодовикових лісів, зокрема дуб і бук. У парку можна зустріти кілька видів мустелових, таких як борсук європейський (Meles meles) і куниця лісова (Martes martes). У парку мешкає понад 100 видів птахів, серед яких чорний дятел, ворон і синьошийка. У болотистій місцевості біля замку Амеронген рідкісним видом є бугайчик звичайний, а також рідкісні рослини, такі як росичка та тирлич вузьколистий. Крім того, в регіоні мешкає кілька видів земноводних, рептилій, кажанів, метеликів і бабок. Управління Відповідальними за управління парком є Управління державного лісового господарства, приватна провінційна природоохоронна організація Het Utrechts Landschap і національна приватна організація природокористування Natuurmonumenten разом із багатьма приватними землевласниками. Плани управління складаються разом із цими власниками, органами влади та зацікавленими сторонами. Однією з головних цілей управління є протидія екологічній роздробленості внаслідок великої кількості доріг у цьому районі. Для цього побудовано або планується кілька екодуків та інших шляхів для фауни, які з'єднають природні заповідники. На додаток до видалення огорож і створення зелених коридорів, це має забезпечити міграцію флори та фауни, включаючи великих тварин, таких як олені. Відпочинок У національному парку багато маршрутів для прогулянок, велосипедів і верхової їзди, а також ресторанів, готелів і кемпінгів. Цікавими місцями для відвідування є численні замки, історичні села та міста, заміські будинки, комори та вівчарні. Список літератури Посилання Офіційний веб-сайт
Panoramahoeve

De Panoramahoeve is een pannenkoekenhuis in Bennekom. Het werd in 1922 gebouwd, sinds 1929 is er een restaurant gevestigd. Het originele gebouw brandde in 1977 af, waarna de Panoramahoeve werd herbouwd. Geschiedenis De Panoramahoeve werd in 1922 gebouwd in opdracht van Rick Linn en zijn vrouw. Het was een van de eerste moderne bebouwingen op de Dikkenberg ten oosten van Bennekom. De boerderij kreeg de naam Panoramahoeve vanwege het destijds weidse uitzicht over de Veluwe en de Gelderse Vallei (vandaag de dag is dat uitzicht verdwenen door bebossing). De hoeve lag langs een zandweg, in 1932 werd de Dikkenbergweg aangelegd. Nicolaas Olman werd in 1929 de eigenaar en begon daar een pension en theehuis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er tijdelijk Duitse soldaten ingekwartierd. Van 1938 tot 1976 werd de Panoramahoeve geleid door Kees de Wit en zijn vrouw, de Nederlands-Amerikaanse Goldy Wit – Tilleman. Er werd in die periode vanwege de geloofsovertuiging van De Wit geen alcohol geserveerd. Na de oorlog verviel de pensionfunctie. De Wit bouwde de Panoramahoeve uit tot een etablissement met landelijke bekendheid. De Panoramahoeve brandde op 4 september 1977 volledig af als gevolg van een schoorsteenbrand. Een jaar eerder had De Wit het restaurant wegens gezondheidsredenen verkocht. Het restaurant werd door de nieuwe eigenaren herbouwd waarbij het terras werd onderkelderd. Op de plek van de moestuin verrees restaurant Het Koetshuis. Tegenover de hoeve waar eerst de fietsenstalling en een waterhuis stonden, werd een grote villa gebouwd, verscholen achter een aarden wal. In 2000 werd besloten om de Zuid-Duitse kledingstijl voor de bediening te veranderen.
IKC Pius X

IKC Pius X (vaak eenvoudigweg de Pius X genoemd) is een integraal kindcentrum in de Gelderse plaats Bemmel. De instelling staat hoofdzakelijk bekend vanwege haar functie als basisschool, maar ook vanwege de kunstwerken van Lou Manche die in het exterieur van het schoolgebouw te zien zijn. Geschiedenis De instelling werd in 1954 onder de naam 'Pius X' geopend als lagere school met een rooms-katholieke denominatie. De school werd vernoemd naar Paus Pius X; deze paus is vooral bekend door zijn inspanningen ter bevordering van de kindercommunie en ook vanwege zijn verzet tegen het modernisme. Het schoolgebouw werd ontworpen door architect Hendrik Willem Valk, die tevens de kerk van Haalderen (OLV Van Zeven Smartenkerk) vormgaf. Direct na de opening had de school ongeveer 170 leerlingen. Kunst van Lou Manche Aan de buitenzijde van het schoolgebouw zijn vier kunstwerken te zien van beeldend kunstenaar Lou Manche (niet te verwarren met zijn oudere broer Auguste Manche). Het bekendst is het opvallende sgraffitowerk in de muur van de linker zuidvleugel van het schoolgebouw. Manche vervaardigde het laatstgenoemde kunstwerk in 1959. Op drie van de vier hoeken van de twee zuidvleugels van het schoolgebouw staan (in totaal) drie door Manche gemaakte keramische beelden van kinderen. Het schoolbestuur liet hem deze beelden maken om de hoeken van het gebouw mee te markeren en te verfraaien. De toenmalige directeur van de basisschool, Fons Wierink, kende Manche persoonlijk doordat de kunstenaar een vriend van zijn vader was. Oorspronkelijk zou er nog een vierde beeld van een kind gestaan hebben op de rechterhoek van de linker zuidvleugel van het schoolgebouw. Dit is de enige hoek van de vier zuidvleugelhoeken waar geen beeld staat. Van het beeld Meisje met een blokfluit is de keramische blokfluit die zij oorspronkelijk in haar handen had verdwenen. Het is tot dusver onbekend waar deze blokfluit is gebleven. Bekende oud-leerlingen In de onderstaande lijst staan bekende personen die het basisonderwijs doorliepen op IKC Pius X. Ruben Hein (1982), zanger/pianist in de jazz- en popmuziek Nuva Macare (1997), zanger/pianist in de rockmuziek Jesse Schuurman (1998), voetballer, dikwijls spelend als middenvelder Wouter Macare (1999), drummer, hoofdzakelijk actief in de metalmuziek Job Schuurman (1999), voetballer, actief als doelman Zie ook Theaterkerk Bemmel Over Betuwe College Lijst van beelden in Lingewaard Lijst van rijksmonumenten in Bemmel Externe links Officiële website IKC Pius X in Scholen Op De Kaart
Carnaval Festival

Carnaval Festival (auf Deutsch Karneval Festival) ist ein Fahrgeschäft des Herstellers Mack Rides im niederländischen Freizeitpark Efteling. Die Gondeln fahren an Karneval-Szenen vorbei, wobei diese in 15 Länder aufgeteilt sind. Das Fahrgeschäft wurde von Joop Geesink entworfen, der in den Niederlanden auch als Erfinder von Loeki de Leeuw (deutsch: Loeki der Löwe) bekannt ist. Es wurde 1984, kurz nach dem Tod seines geistigen Vaters, eröffnet. Geschichte Im September 1983 entstand der Plan, den ersten Darkride in Efteling zu bauen. Am 1. Juni 1984 wurde er durch die Witwe von Joop Gesink eröffnet. Im Jahr 1998 musste wegen des Baus der Achterbahn Vogel Rok der Eingang verlegt werden, wobei die Wartereihen gleichzeitig überdacht wurden. Seit 2005 war Loeki der Löwe in jeder Szene der Attraktion zu sehen. Seit November 2011 wird außerdem jedes Jahr in der Adventszeit eine Puppe von Sinterklaas in die niederländische Szene gesetzt. Im Jahr 2012 wurde Loeki der Löwe wieder durch die ursprünglichen Maskottchen der Attraktion ersetzt: Jokie und der Vogel Jet. Die Attraktion wurde in den Jahren 2002 und 2012 zum 50- und 60-jährigen Bestehen Eftelings überholt. Hintergrund Auffallend sind im Carnaval Festival die großen, roten Nasen, die nahezu alle Puppen haben. Im Eröffnungsjahr wurden an die Besucher rote Nasen ausgeteilt. Musik Die Begleitmusik wurde von Toon Hermans komponiert und von Ruud Bos umgesetzt. Die Attraktion hat eine durchlaufende Musik, wobei die meisten Länder ein eigenes Arrangement haben, das typisch für das jeweilige Land sein soll. Trivia Carnaval Festival wurde sehr schnell gebaut. Im September 1983 wurde der Bau beschlossen; bereits zum Beginn der Saison 1984 war es für die Besucher geöffnet, und das, ohne die geplanten Kosten von 10 Millionen Gulden zu überschreiten. Carnaval Festival war 1984 die erste Attraktion in Efteling mit einer Fotostation während der Fahrt. Die Kamera befand sich zunächst am Anfang der Fahrt und wurde 1986 an die heutige Stelle kurz vor der Abschluss-Szene verlegt. Abbildungen Weblinks Carnaval Festival auf der Website von Efteling Einzelnachweise
Kościół św. Wilibrorda w Rotterdamie

Kościół św. Wilibrorda w Rotterdamie (nid. Sint-Willibrorduskerk) – kościół parafialny polskiej parafii rzymskokatolickiej pw. NMP Gwiazdy Morza znajdujący się w Rotterdamie przy ulicy Beukelsdijk. Historia Kościół został zbudowany w latach dwudziestych XX wieku w stylu neogotyckim z elementami ekspresjonistycznymi według projektu architektów: F.C. Buskensa i H. Thunnisena w oparciu o koncepcję kościoła ludowego. Jest posadowiony na planie krzyża z szeroką nawą główną i niskim pseudo transeptem. Z każdego miejsca nawy głównej jest bardzo dobry widok na ołtarz. Strzelistość formy podkreślają wysokie paraboliczne łuki sięgające do sklepienia, znajdujące się również w apsydzie za ołtarzem. Frontowa fasada nawiązuje do stylu gotyckiego, a obok niej, z lewej strony umiejscowiona jest wysoka wieża. Kościół był użytkowany przez parafię holenderską w latach 1926 – 1995. W związku z laicyzacją lokalnej społeczności i napływem imigrantów wyznających islam parafia holenderska utraciła wiernych. Kościół został przekazany polskiej społeczności. W roku 1996 została erygowana polska parafia pw. NMP Gwiazdy Morza. Kościół jest wpisany do rejestru zabytków. Polska parafia Od lat osiemdziesiątych XX wieku kościół jest ośrodkiem życia duchowego miejscowej Polonii. Opiekę duszpasterską sprawują księża ze zgromadzenia zakonnego Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Początkowo ksiądz dojeżdżał z Niemiec aby w każdą niedzielę odprawić mszę w języku polskim. Po powstaniu polskiej parafii proboszczem został ks. Stefan Ochalski, a od roku 2000 ks. Bartłomiej Małys. W latach 2006-2016 proboszczem był ks. Sławomir Trypuć. A po jego przejściu do parafii w Hadze od roku 2016 proboszczem jest ks. Tadeusz Kozieński. Parafia wraz z ośrodkami zamiejscowymi w Papendrecht i w Honselersdijk służy obsługą duszpasterską dla wielu Polaków w Holandii. Liczebność parafian jest mniejsza od ilości wiernych korzystających z posługi, gdyż parafia jest parafią personalną, a oficjalne dane wykazują tylko osoby, które zadeklarowały przynależność do parafii. Galeria Przypisy
De Waterdrager

Het kunstwerk De Waterdrager staat op de hoek van de Kleine Noord en de Noorderveemarkt in de Noord-Hollandse stad Hoorn. Het kunstwerk bestaat uit een mensfiguur met een betonnen bak op de rug waar water uit stroomt. Het figuur staat midden in een ronde bak met water. Geschiedenis In 2000 wijzigde de gemeente Hoorn haar kunstbeleid, waardoor er niet langer alleen bij nieuwbouw een percentage voor kunst vrijgemaakt werd, maar ook bij het bouwrijp maken en herinrichten van de openbare ruimte. Het ontwerp werd in februari 2002 bekendgemaakt als afsluiting voor de herinrichting van het Kleine Noord, waar het pleintje officieel nog onderdeel van uit maakt. Het kunstwerk zou op 14 december 2002 onthuld worden, echter door vorst kon het niet doorgaan. Het onthullingsfeest, tevens een feest ter afsluiting van de werkzaamheden aan de straat, werd wel gehouden. In de week erna werd er een opblaas kerstman op de toekomstige plek van het kunstwerk geplaatst. De Waterdrager werd uiteindelijk op 11 maart 2003 op de sokkel geplaatst. De officiële onthulling gebeurde op 29 maart 2003. Enkele dagen voor de officiële onthulling werd een plaquette aangebracht ter herinnering aan de vroegere veemarkten die in Hoorn gehouden werden. In de middeleeuwen werden er op de Noorderveemarkt voor het eerst markten gehouden en in het jaar 2000 werd er, vanwege de MKZ-crisis, voor het laatst een koemarkt georganiseerd op de Veemarkt. Ontwerp De fontein bestaat uit een bassin met in het midden het kunstwerk dat bestaat uit een mensfiguur met een blok op de rug draagt. Uit dit blok stroomt water op het hoofd van het mensfiguur. Het cirkelvormige bassin bestaat uit een betonnen rand, dat meteen fungeert als zitmogelijkheid. Het beton heeft de kleur van natuursteen en moet in de loop van de jaren daar ook meer op gaan lijken. In het technische gedeelte zit ook een koeling, zodat er bij warm weer geen legionella in kan gaan groeien. Referenties
Queens Towers

De Queens Towers, zijn drie kantoortorens (Wilhelminatoren, Julianatoren en Beatrixtoren) in Amsterdam uit 2000, ontworpen door architect Carel Weeber van De Architekten Cie.. De kantoorruimte wordt voornamelijk gehuurd door het UWV. Architectuur De twee hoogste torens, Wilhelmina en Juliana, zijn 15 verdiepingen hoog en Beatrix telt 11 verdiepingen. De stijl kan worden geclassificeerd als postmodernistisch. De plint bevat bijvoorbeeld ionische zuilen, terug te leiden naar het classicisme. Ook hebben de torens typerende hellende daken, gemaakt van groene aluminium beplating. In deze daken bevinden zich archief- en installatieruimtes. De rails van de glazenwasinstallatie zijn in de dakrand bevestigd. De kantoorvloeren zijn kolomvrij door de dragende gevel van prefabbetonnen sandwichelementen. De drie gebouwen zijn verbonden via een plint van twee verdiepingen, uitgevoerd in grijs gepolijst graniet.
Nessebos

Het Nessebos is natuurgebied in de Nederlandse plaats Oud Verlaat. Het gebied bevindt zich in het zuidwesten van het dorp tegen de gemeentegrens van Rotterdam. Het Nessebos is grofweg een vierkant gebied dat bestaat uit bos-, moeras- en polderlandschap. Het Nessebos is ontstaan door de winning van turf. Echter was de turf niet van goede kwaliteit, waardoor er gestopt is met de winning ervan. Het onderhoud van het natuurgebied is in handen van vrijwilligersorganisatie "Natuur- en Vogelwacht Rotta", die ook excursies in het gebied organiseert. Externe link Website Natuur- en Vogelwacht Rotta
George Madurobrug

De George Madurobrug (brug 1036) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is een combinatie van een brug en viaduct. Het voert over een voet- en fietspad in het Nelson Mandelapark en een afwateringstocht van datzelfde park. Het bouwwerk is gelegen in de Karspeldreef, een doorgaande route in Amsterdam-Zuidoost, die het park doormidden snijdt. Het viaduct van 53 meter lengte wordt tussen de landhoofden gedragen door twee series brugpijlers die een juk dragen. Deze twee jukken steken aan een van beide kanten eenmalig uit om plaats te bieden aan lantaarnpalen, ter verlichting van de weg. Omdat de brug met 22 meter breedte te weinig daglicht op onderliggende paden geeft, moest er ook aan de onderzijde van het viaduct verlichting aangebracht worden. Het ontwerp is afkomstig van Dirk Sterenberg, die voor deze dan nieuwe wijk een aantal series bruggen ontwierp voor de Dienst der Publieke Werken. Zijn handtekening is terug te vinden in de leuningen, balustraden, randplaten als ook het schakelkastje, dat midden onder het viaduct is geplaatst. Ook de betegeling van de landhoofden verraadt zijn hand. Een bijzonderheid zijn de brugpijlers in de vorm van kristallen; brugpijlers in deze vorm zijn ook bij andere bruggen in Zuidoost te vinden. Bijna het gehele viaduct is van beton. De brug kreeg op 21 augustus 2018 haar naam; een vernoeming naar George Maduro.
Wethouder van Gelukpark

Het Wethouder van Gelukpark, aanvankelijk de Zandkuil genoemd, is een park in de Noord-Hollandse gemeente Bloemendaal. Het park is gelegen halverwege en aan de zuidzijde van de Zeeweg. Het park maakt onderdeel uit van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland. Het park ligt in Natura2000-gebied. Honden zijn toegestaan in dit park en mogen hier loslopen, dit in tegendeel tot veel andere gedeeltes van het Nationaal Park. En is geopend aan begin van de jaren 50. Het park is omheind en grenst in het zuiden aan het Kraansvlak, een afgesloten gebied waar wisenten rondlopen. Het park is vernoemd naar wethouder Dries van Geluk. Beschrijving Het park is zo’n 11,25 ha groot en kent een duinlandschap en is qua vegetatie onder andere bebost met naaldbomen. Centraal in het park bevindt zich een duinmeer. Aan dit meer bevindt zich ook het sterrenrestaurant De Bokkedoorns. Ook is er een restant van een betonnen tankwal te vinden. Geschiedenis De eerste plannen tot het graven van een meertje aan de Zeeweg, ter hoogte van het gedenkteken De Helmplanters, dateren uit 1940. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog kwam dit er niet van. De Duitsers legden bunkers en tankwallen aan. In 1946 kwamen de plannen tot het afgraven van dit stuk duin opnieuw aan het licht. In 1947 verleende de provincie toestemming met als voorwaarde dat de gemeente een landschapsarchitect moet inschakelen. Architect A.P. Smits adviseerde om van nature in de duinen groeiende planten te gebruiken bij de aanleg. Na een reparatie van het beeld De Helmplanters werd dit monument, ter nagedachtenis aan de eerste persoon die voor het eerst helmgras gebruikte voor het bevorderen van duinaangroei, teruggeplaatst in het park. Het staat sindsdien bij 't Kaasvlakje op een duintop. Na de aanleg was het meer onder andere een geliefde plek om te schaatsen in de winter bij zowel recreanten als bij de georganiseerde schaatssport. Bij het afscheid van Wethouder van Geluk werd het park per raadsbesluit van 21 augustus 1958 hernoemd tot Wethouder van Gelukpark. Begin 2020 was er sprake dat de gemeente het losloopgebied intrekken, en een aanlijnplicht invoeren in het park. Tegen deze plannen ontstond verzet. Uiteindelijk werd in 2021 besloten deze plannen niet door te zetten.
Madibabrug

De Madibabrug (brug 1035) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is gelegen in de Karspeldreef en voert over het Reigersbospad. De Karspeldreef op dijklichaam doorsnijdt het Nelson Mandelapark van oost naar west en is alleen toegankelijk voor snelverkeer. Het Reigersbospad voor voetgangers en fietsers doorsnijdt het park juist van noord naar zuid en ligt op maaiveldniveau. Tijdens de aanleg van het park onder de naam Bijlmerpark hanteerde de gemeente Amsterdam een strikte scheiding in verkeersstromen. Het ontwerp voor deze brug uit 1968 was van Dirk Sterenberg voor de Dienst der Publieke Werken. Sterenbergs handtekening was terug te vinden in onder meer de randplaten, brugleuningen en het schakelkastje, die hij in Amsterdam-Zuidoost veelvuldig toepaste. Het viaduct werd niet meteen als zodanig in gebruik genomen. Het zuidelijke deel van het park, werd later ingericht dan het noordelijk deel. Wie in 1972 van noord naar zuid onder het viaduct trok eindigde in een modderpoel. In 2010 kreeg het park een flinke opknapbeurt onder toeziend oog van Francine Houben van Mecanoo. Daarbij werd ook het viaduct onder handen genomen. Van de brug bleef alleen het casco in gebruikt Er kwamen nieuwe randplaten en leuningen en de schuin afgestoken landhoofden kregen rechte wanden, waarachter het schakelkastje verdween. Die rechte wanden werden voorzien van lintmotieven die aansluiten bij de toegangspoorten van het park, alsmede andere bruggen. Het is niet bekend wie verantwoordelijk is voor deze motieven. De brug ging vanaf oplevering naamloos door het leven. In 2018 kreeg ze haar naam waarbij Madiba de bijnaam was van Nelson Mandela. De Nelson Mandelabrug (brug 1034) ligt 100 meter oostelijker in dezelfde dreef.