NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Waag (Amsterdam)

. Waag i Amsterdam, Holland er den mest berømte waag (vejestation) i verden. Bygningen er bygget i 1488 som en del af en port (Sint Anthoniespoort) i den nu nedrevne bymur. Da bymuren forsvandt blev Nieuwmarkt (nyt marked) skabt omkring det og vejestationen til markedet blev placeret i den tidligere port. I dag huser bygningen Waagselskabet, en ICT forskningsfond og en café/restaurant i stueetagen. Eksterne links Waagselskabet Society Referencer
Waag (Amsterdam)

El Waag ("casa del peso") es un edificio del siglo XV situado en la plaza Nieuwmarkt en Ámsterdam. El Waag es el edificio no religioso más antiguo de la ciudad de Ámsterdam. En la Edad Media, esta construcción era una de las puertas de acceso a la ciudad, conocida como Puerta de San Antonio, integrada en la antigua muralla que circundaba la ciudad. Tras el derribo de las murallas en 1614, se instaló allí, la Nieuwmarkt o plaza del Mercado Nuevo, agregándose un techo entre sus torres, utilizándose como Casa de pesos sirviendo como sede de distintos gremios. A partir del siglo XIX, con la desaparición de los gremios, el inmueble se utilizó como museo, parque de bomberos y anfiteatro anatómico, entre otros.​​ Referencias
Весовая палата (Амстердам)

Весовая Палата (нид. Waag) — важница XV века на площади Ниумаркт в Амстердаме (Нидерланды). Является старейшим из сохранившихся до наших дней зданий Амстердама нерелигиозного назначения. Здание было построено в 1488 году как ворота городской стены Амстердама. Некоторые исследователи полагают, что здание существовало с 1425 года, а в дальнейшем было надстроено. В конце XVI века город вырос за пределы стены, и ворота Святого Антония (нид. Sint Antoniespoort), как тогда называлось здание, утратили свою функцию. В XVII веке в бывших воротах начала работу весовая служба, осуществлявшая взвешивание товаров для рынка. В верхних этажах здания расположились резиденции нескольких гильдий — кузнецов, художников, каменщиков и хирургов. При гильдии хирургов работал анатомический театр, один из уроков в этом театре был запечатлён на картине Рембрандта «Урок анатомии доктора Тульпа». В XIX веке после расформирования гильдий в здании размещалась мастерская масляных фонарей уличного освещения, затем пожарная станция. Позднее палату занял городской архив Амстердама. Большую часть XX века в Весовой Палате работали музеи — с 1926 года в здании находился Амстердамский исторический музей, а с 1932 года — Еврейский исторический музей. С 1987 по 1994 годы Весовая палата пустовала. После проведённой реставрации нижние этажи здания заняли кафе и рестораны, а верхние — организация Waag Society, работающая в сфере медиатехнологий. Примечания
Julianapark (Utrecht)

Het Julianapark is een stadspark in de buurt Julianapark en omgeving in de wijk Noordwest in Utrecht. Het 9,5 hectare grote park wordt begrensd door de buurten Elinkwijk, Egelantier-, Mariëndaalstraat en omgeving, de spoorlijn Utrecht - Amsterdam en de Amsterdamsestraatweg. Het park staat bekend om zijn Dierenweide met bijzondere dieren zoals (witte) herten, alpaca's en zeldzame eenden. Geschiedenis Het zuidelijke gedeelte van het park werd in 1903 als Engelse tuin ontworpen door de park- en landschapsarchitect Louis Copijn (1878 - 1945) in opdracht van de bankier Jan Kol, eigenaar van de bank Vlaer en Kol. Het werd dan ook de "Tuin van Kol" genoemd. Kol bood het park aan het gemeentebestuur van Zuilen aan, maar dat kon het onderhoud niet betalen. Daarop bood hij het de gemeente Utrecht aan, met de belofte ook het omliggende terrein (waar later Werkspoor zich zou vestigen) als park in te richten. Een raadslid kwam kijken toen het park nauwelijks gereed was, en suggereerde dat Kol een mooi park had laten aanleggen maar de kosten van het onderhoud doorschoof naar de gemeente Utrecht. Hierop trok Kol zijn aanbod in, en liet daarna nog een hertenkamp aanbrengen. In 1928 werd het park door de erfgenamen aan de gemeente Utrecht verkocht. In het kader van de werkverschaffing vond in 1935 een grote uitbreiding plaats onder verantwoordelijkheid van tuinarchitect Krijn Perk Vlaanderen en kreeg het de huidige vorm en naam. Het Julianapark was een groot succes bij de kinderen uit de arbeidersbuurten in de omgeving van het park; een echt volkspark. In 2003 is het in de loop der jaren enigszins verwaarloosde park opgeknapt en opnieuw ingericht. In oktober 2014 heeft de gemeente Utrecht het park aangewezen als gemeentelijk monument. Zie ook Counter Culture Festival Wereldfeest Utrecht
VermeerToren

De VermeerToren is een woontoren aan de rand van de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De woontoren bevindt zich in de Van Beresteynstraat bij de kruising van de Prinses Beatrixlaan en de Van Foreestweg. De toren is genoemd naar de Delftse schilder Johannes Vermeer. Met zijn 23 verdiepingen en 74 meter is het de hoogste woontoren van Delft. De toren is het op vier na hoogste gebouw van Delft. De verdiepingen 2 t/m 18 worden verhuurd. De bovenste etages zijn koopwoningen. Onder de toren ligt een parkeergarage. Daarboven is er een buurthuis en een kinderdagverblijf. Tevens is er op de begane grond een zorgcentrum met onder meer een huisartsenpraktijk en een apotheek. Bouw Met de bouw werd in 2005 begonnen. De bouw kende een kleine vertraging, omdat twee buurtbewoners bezwaar tegen de bouw hadden ingediend. De toren is gebouwd in opdracht van Vestia Delft, ontworpen door Geurst & Schulze architecten uit Den Haag, de projectontwikkeling werd door Ceres projecten gedaan en de aannemer was Heijmans. In 2007 is de toren opgeleverd. Invulling In totaal zitten in de woontoren 66 luxe koop- en huurappartementen. De verdeling is als volgt: 2e t/m de 5e verdieping sociale huur, 6 t/m de 18e verdieping vrije sector huur. De 19e t/m de 24ste verdieping koop. Per etage bevinden zich slechts drie appartementen, met uitzondering van de twee hoogste verdiepingen. In de onderbouw bevindt zich in circa 3.000 m² bedrijfsruimte, een ondergrondse parkeergarage en een binnentuin. Hier zijn gevestigd een wijkcentrum (ca. 700 m²) en een gezondheidscentrum. Het gezondheidscentrum bevindt zich samen met het wijkcentrum in de onderbouw van de VermeerToren en bestaat uit twee verdiepingen. Het gezondheidscentrum wordt ontsloten door een centrale entree aan de zijde van de Foreestweg. Het gezondheidscentrum wordt ingevuld door: huisartsen, fysiotherapie, ergotherapie, Careyn thuiszorg, Jeugdgezondheidszorgteam 0 - 19 jaar en een apotheek. Op de apotheek na zijn al deze functies op de eerste verdieping gevestigd. De partijen hebben ook een gezamenlijke lunch/ontmoetingruimte op de eerste verdieping. Op de begane grond is de zorginstelling Pieter van Foreest gevestigd met een ontmoetingscentrum voor ouderen. Het ontmoetingscentrum is verdeeld in vier groepen met elk een eigen huiskamer met bijbehorende voorzieningen. Ook in de binnentuin is een apart deel voor de ouderen.
Coenhaven

De Coenhaven is een haven in het Amsterdamse Westelijk Havengebied ten noorden van de Vlothaven, ten zuiden van het Noordzeekanaal ter hoogte van de naar de haven vernoemde Coentunnel, ten oosten van de Petroleumhaven en ten westen van de Mercuriushaven. De haven is bood ruimte aan schepen en activiteiten die in het Oostelijk Havengebied niet meer gewenst waren. De haven is vernoemd naar de kolonisator Jan Pieterszoon Coen.
Unterseeboot-Werft Rotterdam

Die Unterseeboot-Werft Rotterdam (niederländisch De Onderzeebootloods) war Teil des durch die Rotterdamsche Droogdok Maatschappij (RDM) genutzten Teils des Rotterdamer Hafens im Stadtteil Heijplaat. Geschichte Die drei Hallen wurden als überdachte Slipanlagen von der RDM zwischen 1929 und 1939 zur Montage militärischer Unterseebooten errichtet. Die Fassaden waren aus Geheimhaltungsgründen fast ganz geschlossen. Die horizontalen Fensterbänder sind aus Stahl und sehr weit oben in den Seitenwänden angebracht. Tageslicht wird durch große Glasflächen in den Dächern hereingelassen. Nachnutzung Nach dem Ende des Schiffbaus in dieser Werft wurden die Hallen als Lagerräume und für Werkstätten genutzt. Die neue Nutzung brachte es mit sich, dass die Böden der drei Hallen angeglichen wurden und die Hallen durch den Einbau von Zwischenwänden nutzbar gemacht wurden. Seit 2010 werden die Hallen der früheren U-Boot-Werft vom Museum Boijmans Van Beuningen und den Rotterdamer Hafenbetrieben genutzt, um durch Kunstausstellungen den Hafen für ein breites Publikum attraktiv zu machen. Zu den Ausstellungen der letzten Jahre zählten: 2010: Infernopolis des niederländischen Atelier Van Lieshout. 2011: The One and the Many des skandinavischen Künstlerduos Elmgreen und Dragset. 2012: Eine Ausstellung des armenisch-französischen Künstlers Sarkis. 2013: XXXL Painting der Künstler Klaas Kloosterboer, Chris Master und Jim Shaw. Weblinks RDM Onderzeebootloods In: rdmrotterdam.nl (niederländisch)
Onderzeebootloods

De Onderzeebootloods (ook wel RDM Onderzeebootloods of Submarine Wharf) in Rotterdam staat aan de Nieuwe Maas bij Heijplaat op het terrein van de voormalige Rotterdamse Droogdok Maatschappij (RDM). Ze werd gebruikt voor de bouw van onderzeeboten. Na 2010 werd het op initiatief van het Havenbedrijf Rotterdam en Museum Boijmans van Beuningen een ruimte voor grootschalige kunstprojecten. Later kwamen er ook andere culturele, technologische en maatschappelijke evenementen. De loods kent na renovatie een vloeroppervlak van circa 4.400 vierkante meter. Ze bestaat uit drie verschillende hallen. Geschiedenis Op de werf van de RDM werden vanaf circa 1929 onderzeeboten gebouwd in daartoe opgetrokken loodsen. Een daarvan was de Hr.Ms. Dolfijn (RDM-279). De ten slotte wegens beëindiging van de Koude Oorlog in onbruik geraakte loods heeft voor de stad Rotterdam een zekere iconische en cultuurhistorische waarde. Na het beëindigen van de scheepsbouwactiviteiten werd de loods gebruikt voor andere doeleinden. Tussen 2010 en 2013 organiseerde Museum Boijmans Van Beuningen jaarlijks grote zomertentoonstellingen in de loods, onder andere van de kunstenaars Elmgreen & Dragset, Sarkis en Klaas Kloosterboer. Bij de herontwikkeling van het RDM-terrein is de Onderzeebootloods gerenoveerd. Het rauwe industriële karakter van het gebouw bleef daarbij behouden. Het gebouw is aangewezen als gemeentelijk monument en de omgeving is sinds 2018 een rijksbeschermd stadsgezicht. Exploitatie De Onderzeebootloods wordt gebruikt als evenementenlocatie voor uiteenlopende activiteiten. De exploitatie lag sinds 2016 bij Rotterdam Ahoy en is in 2025 overgedragen aan Bureau Vermaeck en Bremer Media & Events. Externe links Onderzeebootloods
Het Laag

Het Laag, ook Halsters en Oudlands Laag genaamd, is een natuurgebied ten zuiden van Steenbergen. Het gebied meet 223 ha en is eigendom van Staatsbosbeheer. Geschiedenis Het natuurgebied ligt langs de kreekrest Ligne of Bergse Water, die via de Steenbergse haven in verbinding stond met het Volkerak. Vroeger had Het Laag een militaire functie. Het was namelijk een inundatiegebied dat onderdeel was van de West-Brabantse waterlinie en het ligt dan ook tot anderhalve meter beneden NAP. Dit komt mede door de vervening, die reeds vanaf 1263 plaatsvond door de Vlaamse turfkoopman Willem van IJzendijke. Voor het transport van de turf werd de Vlaminkvaart gegraven. Natuur Tegenwoordig is Het Laag een afwisselend gebied met vochtig loofbos, vochtige weiden, akkers en houtwallen. Doordat het op de Naad van Brabant ligt trad er vanouds veel kwel aan de oppervlakte. Door ontwatering is dit echter verminderd en treedt verzuring op, waardoor zeldzame planten verdwijnen. Men tracht de waterhuishouding weer te verbeteren. Broedvogels zijn: wulp, grutto, kievit, patrijs, roodborsttapuit en grasmus. Het Oudlands Laag is toegankelijk op wegen en paden, het moerassige Halsters Laag kan vanaf de omringende wegen worden overzien. Ten westen van Het Laag ligt landgoed Dassenberg, en ten oosten ervan ligt het natuurgebied Oudland.
Leumolen

De Leumolen of Sint-Ursulamolen is een watermolen op de Leubeek, bij Nunhem, in de Nederlandse gemeente Leudal. Deze fungeert als korenmolen en oliemolen. Het betreft een onderslagmolen. De molen werd in 1970 rijksmonument, Geschiedenis De molen werd voor het eerst vermeld in 1461, hoewel er al een vermelding is van een molen te Nunhem uit 1276, maar het is niet zeker of dat dezelfde molen betrof. De molen en de bijbehorende boerderij de Leuhof waren een leen van het Graafschap Horn (de leenheer). In 1701 verwierf het Klooster Sint-Elisabethsdal het goed in beheer door koop, maar het bleef een leen van de graven van Horn. In 1773 werd een stenen molen gebouwd ter vervanging van de vervallen voorganger, die in vakwerkbouw was uitgevoerd. Het jaartal "1773" is nog in een anker aanwezig. Toen is ook de korenmolen met een oliemolen uitgebreid. Het dak werd bekroond met een torentje. In 1796 werden molen en hof door de Fransen in beslag genomen en verkocht aan particulieren. In 1822 kwam ze in bezit van de familie Waegemans, die op Kasteel Nunhem woonde. Deze familie verpachtte de molen. In 1828 werd een aanvraag gedaan de molen met een pelmolen uit te breiden. In het begin van de 20e eeuw werd het houten waterrad vervangen door een Girard-turbine. In 1935 verkocht de laatste erfgename de Leumolen aan een andere particulier om in 1956 aan de Staat verkocht te worden. De molen is in beheer bij Staatsbosbeheer. De molen is in bedrijf geweest tot de jaren 50 van de 20e eeuw, waarna ze is stilgelegd. In 1961 is ze gerestaureerd en was ze als korenmolen weer maalvaardig. Er kwam een nieuw houten waterrad. In 2008 werd ook de oliemolen gerestaureerd en kon er weer olie worden geslagen. Ursula In een nis is een beeld van de heilige Ursula aangebracht. Dit is vermoedelijk in de 19e eeuw gebeurd. Het originele, sterk verweerde, beeld is in 1935 weggehaald en aan het Stedelijk Museum te Roermond geschonken. In 1961 is een nieuw beeld geplaatst, vervaardigd door Eugène Eggen. Zie ook Watermolen Lijst van watergedreven molens in Limburg (Nederland) Externe link website van de molen
Schiemond (haven)

Schiemond is een haven van Rotterdam gelegen in de deelgemeente Delfshaven. De geschiedenis van de haven Schiemond Schiemond is gegraven in de negentiende eeuw. De Delfshavense Schie was voor die tijd verbonden met de Nieuwe Maas via de Aelbrechtskolk en de Voorhaven. De Voorhaven kwam uit in de Kous, een gedeelte van de Nieuwe Maas dat van de rest van de rivier gescheiden was door de Ruigeplaat. In de negentiende eeuw is de Kous afgedamd bij de Westkousdijk en de Oostkousdijk en is de Ruigeplaat doorgegraven om de nieuwe verbinding met de Nieuwe Maas tot stand te brengen. Ter hoogte van de huidige Westzeedijk werd in 1875 de Ruigeplaatsluis aangelegd. Na het graven van de Coolhaven en de opening van de Parksluizen in 1933 nam het belang van Schiemond als verbinding tussen de Delfshavense Schie en de Nieuwe Maas af. In 1968 is in het kader van de Deltawet de verbinding tussen Schiemond en de Middenkous afgesloten door de Westzeedijk, een deel van Schielands Hoge Zeedijk.
De Fortuin (Noordhorn)

De Fortuin is een koren- en pelmolen in Noordhorn in de provincie Groningen. Geschiedenis De oorspronkelijke molen op de huidige plek werd omstreeks 1800 gebouwd. Nadat deze molen was afgebrand in 1890 werd de huidige molen opgebouwd met gebruikmaking van onderdelen van een afgebroken molen uit Grijpskerk ('de vrouwe Ida'; gebouwd in 1856, opgekocht door de beide andere molenaars van Grijpskerk in 1890). De molen onderging in 1983 een ingrijpende restauratie. De molen droeg eertijds de naam 'De Specht', maar eigenaar Bakker wilde de molen na een restauratie 'De Fortuin' noemen. De schilder echter vergiste zich bij het schilderen van de naam op de zogenaamde baard van de molen en maakte er 'Fortuna' van. Na een restauratie tien jaar geleden werd ter ere van de toen hoogbejaarde molenaar Bakker de historische fout hersteld en kreeg de molen alsnog de naam De Fortuin. De molen draait regelmatig dankzij vrijwillige molenaars. In juni 2008 stelde de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten 127.595 euro beschikbaar voor een restauratie van De Fortuin. Bij deze restauratie werd onder andere een compleet nieuw wiekenkruis aangebracht. In mei 2009 is de molen opgeleverd. Op 3 juni 2023 brak tijdens het draaien de bovenas van de molen. Vanwege gevaar voor omwonenenden werden de wieken nog diezelfde dag met behulp van twee grote hijskranen verwijderd. Grijpskerk De Fortuin was ook de eerste korenmolen in Grijpskerk, die werd gebouwd ten noorden van de Herestraat. In 1780 werd Sijdze Ritsma er molenaar. Er was een bakkerij verbonden aan de molen. In 1905 werd de molen gekocht door de eigenaar van een molen aan de Friesestraatweg, die hem doorverkocht aan B.W. Heusinkveld uit Winterswijk. Daar werd de molen in 1916 verbrand. Afbeeldingen
Muntbrug (Merwedekanaal)

De Muntbrug in het Merwedekanaal is een draaibrug uit 1887 in de Nederlandse stad Utrecht. Het is sinds 2002 een rijksmonument. De brug is in 1887, bij de realisering van het Merwedekanaal, aangelegd op de zuidoost-oever van de Leidsche Rijn; erover loopt de Leidseweg en aan de oevers liggen de Kanaalweg en Muntkade. De ijzeren brugconstructie is vervaardigd door de Haagse ijzergieterij De Prins van Oranje. De brug ligt niet haaks op het kanaal en draait linksom open tot hij evenwijdig aan het kanaal ligt, waardoor hij geen volledige 90°-draai hoeft te maken. Aanvankelijk werd de brug bediend met handkracht, later elektrisch. De Muntbrug maakt deel uit van een sluizencomplex inclusief dienstwoningen op deze locatie. De brug kreeg in 1912 zijn huidige naam, na de bouw van de Koninklijke Nederlandse Munt. De sluis wordt gewoonlijk Muntsluis genoemd maar heet officieel 'Sluis Bewesten Utrecht'. In 2015 is de Muntbrug verwijderd om elders te worden gerenoveerd, in augustus 2016 werd de opgeknapte brug weer teruggeplaatst. Afbeeldingen Zie ook Abel Tasmanbrug
Oude Liermolen

De Oude Liermolen is een voormalige poldermolen in De Lier (gemeente Westland). Deze stenen grondzeiler werd in 1717 aan de Laan van Adrichem gebouwd, ter vervanging van een eerdere wipmolen of achtkante bovenkruier uit 1595. Het was de derde molen op deze plaats. De Oude Liermolen bemaalde samen met een tweede molen de Oude Lierpolder. In 1929 kwam een einde aan de windbemaling. De molen werd onttakeld en de romp werd geschikt gemaakt als behuizing voor een stationaire motor, een dieselmotor van het merk Crossley. Deze motor drijft een vijzel aan, die het water ca. 1,50 m. opvoert. Voor het opstarten van de motor wordt gebruikgemaakt van perslucht en gloeilonten. Sinds 1977 is het gemaal eigendom van het Hoogheemraadschap van Delfland, dat het nog tientallen jaren gebruikte als reservegemaal voor de polder. De motor uit 1929 staat nog steeds in de molenromp. Het gemaal is nog steeds maalvaardig en kan eventueel worden ingezet. Het geheel is een rijksmonument.
Aeolus (Vlaardingen)

Aeolus is de naam van de korenmolen in het centrum van Vlaardingen. De geschiedenis van de stellingmolen gaat terug naar de 15e eeuw. Toen stond op de plaats van de huidige molen aan de Kortedijk een houten molen, die in bezit was van particulieren die het in 1407 door graaf Willem van Holland aan de stad verleende maalrecht pachtten. In 1585 werd de molen gekocht door de stad en konden molenaars de molen huren. Rond 1688 werd de molen vervangen door een groter exemplaar met stenen onderbouw en een houten bovenbouw met een rietbedekking. Honderd jaar later, in 1790 werd de molen opnieuw vervangen door een grotere molen met een stenen romp. De molen werd in opdracht van de gemeente Vlaardingen gebouwd die Aeolus tot 1878 in eigendom had. In dat jaar werd de molen verkocht aan een particulier. De tamelijk grote molen is bewoond geweest, wat direct te zien is aan de grote vensters aan de oostkant. Aan die kant zijn op drie zolders sporen te zien van wanden en stucwerk. De woning nam ongeveer de helft van het vloeroppervlak in beslag. Van 1914 tot 1919 was de molen in onbruik, nadat een van de wieken dwars door de omloop heen naar beneden was gestort. In 1919 werd de molen verkocht aan de Coöperatieve Landbouwers Aankoopvereniging 'Samenwerking', die de molen gebruikte om veevoer te malen. De molen werd ontdaan van wieken en kap en kreeg een plat dak waarop tijdens de Tweede Wereldoorlog Duits luchtafweergeschut werd opgesteld. In 1954 werd de molen door de gemeente gekocht en opgeknapt, waarna deze op 30 april 1957 werd verpacht als opslag- en verkoopruimte aan 'Samenwerking', thans Coöperatieve Vereniging 'Maasmond'. De naam van de molen dateert uit dat jaar, refererend aan de god Aeolus (God van de wind). Sinds 1977 is de molen weer in bedrijf. In een aan de molen aangebouwd winkeltje kunnen producten worden gekocht die door de molen zelf zijn gemalen. Op 12 september 2009 is de molen Aeolus overgedragen aan een stichting genaamd SEMA. In Aeolus bevinden zich twee elektrisch aangedreven en twee windgedreven maalstoelen, elk met een eigen regulateur om de afstand tussen de stenen te stellen. Verder zijn er twee mengmachines aanwezig. De molen is een Rijksmonument. Foto's Externe links Website van korenmolen Aeolus, Elke laatste zaterdag van de maand open dag Website van de molenwinkel met bakproducten met meel gemalen door molen Aeolus
Boskoopse hefbrug

Boskoopse hefbrug – stalowy, drogowy most podnoszony nad rzeką Gouwe w centrum Boskoop, w Holandii. Został wybudowany w latach 1935–1936, a wykonawcą była firma N.V. De Vries Robbé & Co. z Gorinchem. Długość mostu wynosi 25 m, a przęsło może być podnoszone 35 m ponad lustro wody. 15 czerwca 1999 roku most został wpisany do rejestru holenderskich zabytków (nr 512076). Podobne mosty znajdują się również w pobliskich miejscowościach Alphen aan den Rijn i Waddinxveen (Gouwesluisbrug i Waddinxveense hefbrug). Przypisy
Kenaupark

Het Kenaupark is een park in het centrum van de Nederlandse stad Haarlem. Het maakt deel uit van het bolwerk in de verdedigingswerken rond de oude stad. Het park is in 1865 ontworpen door Jan David Zocher. Het is genoemd naar Kenau Simonsdochter Hasselaer, vanwege haar vermeende rol in het Beleg van Haarlem (1572-1573). In 1867 bouwde de Nederlandsche Maatschappij voor Grondcrediet uit Amsterdam de monumentale reeks van negen herenhuizen aan de oostzijde en de twee villa's aan Zijhuizen. In de begintijd resideerden in deze herenhuizen aanzienlijke Haarlemse families zoals Pahud de Mortanges, Burgemeester Van Lennep en Rasch (Kenaupark nr 30). Eind jaren dertig werd de villa op nr 6 verbouwd tot appartementen voor alleenstaande vrouwen, op initiatief van Emilie van Waveren-Resink, eind jaren vijftig gebeurde hetzelfde met de villa op nr 8. In meerdere van de voormalige villa's in het Kenaupark zijn in de loop van de 20e eeuw kantoren gevestigd. Op 3 mei 1982 onthulde prinses Juliana er het bronzen beeld 'Vrouw in het verzet' van de in de Tweede Wereldoorlog vermoorde verzetsstrijdster Hannie Schaft, gemaakt door haar vriendin Truus Menger-Oversteegen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in het Kenaupark
Muralt Wall

A muralt wall is a small wall on top of a dyke, that was used as an alternative and cheaper way of raising the dykes. A muralt wall consists of three or four horizontal concrete plates of about a meter high in between concrete uprights. Muralt walls were invented by R.R.L. de Muralt, esq. who was head of technical service of the Schouwen water authority between 1903 and 1913. After the storm surge of 1906 de Muralt developed a cheap way to raise dykes without having to widen the dyke's body. Between 1906 and 1935 around 120 km of muralt walls were put into place, about a third of all Zeelandish coastal dykes at the time. However, during the North Sea flood of 1953 it turned out that they were not adequate. Because of this most Muralt walls were removed during the dyke heightening after 1953. Around Wolphaartsdijk, the Rattekaai, Scharendijke, Kortgene and Terneuzen diverse remnants of the muralt walls have been preserved. These remnants have gained the status of rijksmonument. See also List of Rijksmonuments References External links EPS Cement Wall Panel