NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Thialf

Le Thialf est une patinoire située à Heerenveen aux Pays-Bas. Ses fonctions principales concernent le patinage de vitesse, le short-track et le hockey sur glace. Histoire Thialf, dont le nom vient de Thjálfi de la mythologie nordique, fut ouvert en 1967 en tant que patinoire ouverte. Dans les années 1980, l'endroit est entièrement reconstruit pour une patinoire couverte (deuxième patinoire à se doter d'un toit après Sportforum Hohenschönhausen de Berlin). Grâce aux conditions à l'intérieur de la patinoire qui permettent de maîtriser la température, plusieurs records du monde de patinage de vitesse furent battus, mais les patinoires de Calgary et de Salt Lake City ont entre-temps pris le titre de « glace la plus rapide au monde ». Plusieurs évènements se sont déroulés ici tels que les championnats du monde toutes épreuves masculin de 1976, 1977, 1980, 1987, 1991, 1998, 2002, 2007, 2010 et 2014 - féminin en 1972, 1974, 1992, 1998, 2002 , 2007, 2010 et 2014. Depuis 1996, ces deux championnats ont lieu au même endroit. Thialf a également accueilli les Championnats du monde simple distance de patinage de vitesse de 1999, les Championnats du monde de sprint de patinage de vitesse de 1985, 1989, 1996, 2006, 2008 et enfin plusieurs épreuves de la coupe du monde de patinage de vitesse. Lien externes (nl) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du sport Portail des Pays-Bas
Thialf

Thialf este un stadion cu piste pe gheață din Heerenveen, Olanda, construit în anul 1967 (în aer liber) și 1986 (în interior). Stadionul a fost numit după zeul nordic Thialfi care este servitorul lui Thor, zeul principal din mitologia nordică. Pe stadion pot ocupa loc 12.500 de spectatori. Legături externe Site web oficial IJsstadion Thialf at www.speedskatingnews.info Track records 52.93865.942017
Тиалф

Тиалф (нид. Thialf) — ледовая арена в Херенвене, Нидерланды. На катке проводятся соревнования по конькобежному спорту, шорт-треку, хоккею и фигурному катанию, а также проводятся массовые катания на коньках. Открыт в 1967 году, в 1986 году была построена крыша, после чего каток стал вторым после берлинского (1985) крытым катком для конькобежного спорта в Европе. На катке неоднократно проводились чемпионаты мира и Европы по конькобежному спорту, дважды в год проводится этап кубка мира. Свыше 20 мировых рекордов было установлено на льду Тиалфа. Название арены происходит от имени быстроногого слуги бога Тора Тиалфи. Рекорды катка Мужчины Женщины Ссылки Сайт катка
Etzenrather Mühle

Die Etzenrather Mühle ist eine ehemals am Rodebach gelegene Wassermühle mit einem unterschlächtigen Wasserrad in Gangelt, einer ländlichen Gemeinde im nordrhein-westfälischen Kreis Heinsberg. Geographie Die Etzenrather Mühle hat ihren Standort auf der rechten Bachseite am Rodebach in Mindergangelt, einem Ortsteil der Gemeinde Gangelt. Das Gelände, auf dem das Hof- und Mühlengebäude steht, hat eine Höhe von ca. 58 m über NN. Nachbarmühlen sind bachaufwärts die Brommler Mühle und bachabwärts die Roermolen in Jabeek in den Niederlanden. Gewässer Der Rodebach versorgte bis in das letzte Jahrhundert vierzehn Mühlen mit Wasser. Der Bach beginnt an einem Rückhaltebecken in der Nähe von Siepenbusch in der Stadt Übach-Palenberg in einer Höhe von 105 m über NN. Bis zur Mündung in die Geleenbeek bei Oud-Roosteren in den Niederlanden hat der Rodebach eine Länge von 28,9 km. Die Mündungshöhe beträgt 29 m über NN. Die Pflege und Unterhaltung des Rodebachs und seiner Nebenbäche unterliegt den jeweiligen, anliegenden Städten und Gemeinden. → Siehe auch Rodebach Geschichte Die Etzenrather Mühle hat ihren Namen von der in der Nähe gelegenen Ortschaft Etzenrade, einem heute niederländischen Dorf. Die erste Erwähnung stammt aus einer Grenzbeschreibung anlässlich eines merkwürdigen Unfalls aus dem Jahre 1492. Ein geistlicher Herr war beim Überqueren des Rodebachs von einem Steg gestürzt und ertrunken. Aus dem Jahre 1591 wird vermeldet, dass die Mühle in Brand gesteckt wurde. 1913 wurde eine Turbine und wenig später ein Elektromotor in die Getreidemühle eingebaut. Sinkende Wasserstände und eine mehr und mehr einsetzende Verschlammung erschwerten den Mühlenbetrieb zusätzlich. Die Flussbegradigung im Jahre 1965 brachte dann das Ende der Mühlentätigkeit. Heute dient die umgebaute Mühle als Ausflugslokal am Rande des Hochwildgeheges Gangelt und des Naturparks Selfkant. Galerie Literatur Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlen-Führer. 2. Auflage. Verein Niederrhein, Krefeld 1998, ISBN 3-00-002906-0, S. 244+247. Wilhelm Pieper: Das letzte Mühlenrad auf dem Rodebach. In: Heimatkalender 1995. Kreis Heinsberg, S. 158–164. Landesvermessungsamt Nordrhein-Westfalen Topographische Karte 1:50 000 L 5102 Geilenkirchen und L 5000 Selfkant, ISBN 3-89439-417-X. Weblinks Website des Landschaftsparks Rodebach Website der Gemeinde Gangelt Website der Etzenrather Mühle
Etzenrather Mühle

De Etzenrather Mühle (Nederlands: Etzenradermolen) is een voormalige watermolen gelegen net buiten de Nederlandse buurtschap Etzenrade (gemeente Beekdaelen), echter op grondgebied van de Duitse gemeente Gangelt. De molen werd gebruikt als korenmolen aangedreven door het water van de Roode Beek. Geschiedenis De eerste vermelding van de Etzenrather Mühle stamt uit het jaar 1492. Het bouwwerk brandde in 1591 uit en werd nadien weer herbouwd. In 1913 werd het waterrad door een turbine vervangen. Bij de kanalisatie van de Roode Beek in 1965 werd de molen buiten bedrijf gesteld. Tegenwoordig is het gerestaureerde bouwwerk in gebruik als horecagelegenheid. Naburige watermolens zijn stroomopwaarts de Brommler Mühle bij Mindergangelt en stroomafwaarts de Roermolen bij Jabeek.
Heilige Geestkerk (Brunssum)

De Heilige Geestkerk is een kerkgebouw in Brunssum in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk staat in een nieuwbouwwijk aan de noordwestkant van de plaats aan de Florence Nightingalestraat. Aan de achterzijde is tegen de kerk een gemeenschapshuis gebouwd. De kerk werd gewijd aan Heilige Geest. Geschiedenis In 1964 richtte men het rectoraat van de H. Geest in Brunssum-Noord op. In 1971 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van architecten Harry Koene en Pieter Koene. Opbouw De niet-georiënteerde kerk is een bakstenen zaalkerk. Het dak ligt op drie niveaus, met elk een plat dak.
Hervormde kerk (Fijnaart)

De Hervormde kerk van Fijnaart is een kerkgebouw uit 1875 dat zich bevindt aan Kerkring 1. De kerk bevindt zich op een centrale plaats in het dorp, omringd door een vierkantig kerkhof waaromheen een kerkgracht is gelegen. Het gebouw is ontworpen door de Leidse architect Carel Blansjaar. Ze verving een gebouw op dezelfde plaats uit 1645, dat bouwvallig was geworden. Hoewel de plattegrond van de kerk kruisvormig is, is de kerkzaal T-vormig, daar een van de kruisarmen in gebruik is voor andere functies. De kerk heeft tuitgevels en een vooruitspringende geveltoren. Het interieur bevat een eikenhouten preekstoel uit 1674. Externe bron ReliWiki
Het Enzerinck

Het Enzerinck (vroeger ook gespeld als "Het Enzerink" en "Enserink") is een buitenplaats in het Nederlandse dorp Vorden (provincie Gelderland). Geschiedenis De oudste vermelding van Het Enzerinck dateert uit de veertiende eeuw. Er was toen een herenboerderij (een boerderij met een kamer voor de landheer). Rond 1770 was Rudolph Jan Staring, burgemeester van Zutphen, eigenaar van de boerderij. Hij liet tegen de boerderij aan een buitenverblijf bouwen. Ook zijn dochter, Anna Aleida Staring (1768-1810), maakte veelvuldig gebruik van het huis. Zij was gehuwd met Everhard Alexander Verhuell (1759-1829). Hun oudste zoon, Maurits zou later in jeugdherinneringen terugkijken op de tijd dat hij op Het Enzerinck doorbracht. De huidige buitenplaats werd gebouwd in de jaren 1835-1836 voor de latere Vordense burgemeester en Tweede Kamer-lid jhr. C.A.E.A. van Panhuys (1811-1895), lid van de familie Van Panhuys en zijn vrouw Charlotte Everdina Winanda Staring (1810-1887), dochter van de dichter Anthony Christiaan Winand Staring (1767-1840) en bewoner van het Vordense kasteel De Wildenborch; al hun kinderen werden op Het Enzerinck geboren. In 1766 was het huis door vererving gekomen aan mr. Rudolph J. Staring, oudoom van de dichter. In 1859 verhuisde het echtpaar naar Den Haag en liet het huis veilen. In latere jaren diende het huis als hotel. Begin 20e eeuw werd het huis gekocht door het echtpaar jhr. mr. Frank Karel van Lennep (1865-1928), lid van de familie Van Lennep, die op het huis overleed, en zijn vrouw Henriette Constance Adéle Labouchere (1860-1935). Daarna bewoonde het echtpaar van ambassadeur jhr. Willem Frederik van Lennep (1894-1950) en Cecile Marie Roosmale Nepveu (1899-1989), lid van de familie Nepveu het huis, die ook op het koetshuis overleed. Daarna was het decennialang een verzorgingshuis, in de tijd dat de familie Van Lennep voornamelijk buiten Nederland vertoefde. Een dochter van het echtpaar Van Lennep-Roosmale Nepveu, jkvr. Henriëtte Constante van Lennep (1922), echtgenote van de Britse assuradeur Philip Henry Seymour Barnes (1927-1972), bewoonde ook het huis. Begin 21e eeuw werd het landgoed door Natuurmonumenten hersteld en werd er een rozeneiland aangelegd; bij gelegenheid van het gereedkomen daarvan werd op 14 december 2012 een feestelijke bijeenkomst voor omwonenden georganiseerd.
Hoofdstraatkerk

De Hoofdstraatkerk is een markant kerkgebouw in eclectische stijl van de Gereformeerde Gemeenten aan de Hoofdstraat in de Nederlandse plaats Leiderdorp. Het kerkgebouw is gelegen langs de Rijksweg A4 en de Oude Rijn. Geschiedenis De kerk is in 1891 gebouwd als Gereformeerde Kerk. In 1890 besloten de Leiderdorpse dolerenden een kerk te laten bouwen. In 1988 is het kerkgebouw verkocht aan en in gebruik genomen door de Gereformeerde Gemeente van Leiden. Deze gemeente is geïnstitueerd rond 1850 en had eerst een pand aan de Nieuwe Rijn in Leiden. In 1996 werd het Leiderdorpse kerkgebouw beschadigd door een grote brand. De kerk is in de jaren 1990 verschillende malen met de sloop bedreigd. Oorzaken waren de aanleg van de hogesnelheidslijn en de verbreding van de A4. In dit kerkgebouw zijn ongeveer 600 zitplaatsen. Orgel Het orgel is in 1955 gebouwd door de firma Van Leeuwen. Na de kerkbrand van 1996 is het orgel hersteld en geherintoneerd. Het orgel leed vooral rook- en waterschade. Orgelbouwer Flentrop herstelde de schade in 1997. Hieronder wordt de dispositie weergegeven. Hoofdwerk Prestant 8 Roerfluit 8 Gamba 8 Octaaf 4 Sesquialter III sterk Mixtuur IV-VI sterk Trompet 8 Borstwerk Holpijp 8 Speelfluit 4 Prestant 2 Quint 1 1/3 Scherp III-V sterk Dulciaan 8 Pedaal Subbas 16 Prestant 8 Octaaf 4 Bazuin 16 Externe links De kerk op www.reliwiki.nl Website van de kerkelijke gemeente
Huis ter Duin

Grand Hotel Huis ter Duin ligt aan het Noordzeestrand van de Nederlandse plaats Noordwijk midden tussen de noorder- of Koningin Wilhelminaboulevard en de zuider- of Koningin Astridboulevard, en werd in 1885 geopend als het eerste hotel voor toeristen. Het legde daarmee de grondslag voor de ontwikkeling van Noordwijk als een bekende badplaats. Het hotel ligt direct aan het strand en beschikt over een eigen helikopterhaven. Op de eerste etage van het hotel is Restaurant Latour gevestigd, dat sinds 2005 onafgebroken een Michelinster heeft. Sinds 2010 beschikt het hotel over een strandpaviljoen dat het hele jaar geopend is. Geschiedenis Heinrich Tappenbeck kocht Huis ter Duin in 1887 van de gemeente Noordwijk. Tappenbeck begon meteen met de zaken internationaal aan te pakken (vooral in Duitsland) en adverteerde over de goede bereikbaarheid (per stoomtram) en de goede verbindingen met grote steden als Amsterdam en Leiden. Hij koos bladen uit om te adverteren, die vooral door zakenlui en mensen van adel werden gelezen. Zo kreeg Huis ter Duin al eind 19e eeuw grote bekendheid in binnen- en buitenland, vooral bij de welgestelden. Sinds de jaren 70 is het hotel in handen van de familie Noorlander. Huis ter Duin heeft zich altijd op welgestelde toeristen gericht. Zo verbleven de koninklijke families van Nederland en België er regelmatig. Andere gasten waren onder meer prinses Gracia van Monaco, schrijver Thomas Mann en filmsterren Elizabeth Taylor en Richard Burton. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het hotel door de Duitsers gevorderd voor het onderbrengen van legerofficieren. Dat gegeven werd later gebruikt in de film Soldaat van Oranje die gedeeltelijk rond het hotel opgenomen is. Tijdens de storm van 25 januari 1990 werd een groot deel van het hotel door een grote brand verwoest, hierbij kwamen drie brandweerlieden om het leven. Huis ter Duin werd daarna herbouwd en uitgebreid. Het is nu een vijfsterrenhotel met 254 kamers, 20 suites, vier penthouses, 19 conferentieruimten, een bar, de Van Diepeningen Lounge en drie restaurants. Tegenwoordig is het hotel bij het brede publiek voornamelijk bekend door het Nederlands voetbalelftal, dat er vaak verbleef. Bondscoach Rinus Michels deed in 1987 een beroep op de eigenaar toen het KNVB-centrum in Zeist werd verbouwd, en daarna bleef Oranje er dertig jaar komen. In juli 2014 werd in het hotel de film Bloed, zweet & tranen over het bewogen leven van volkszanger André Hazes opgenomen, en er worden nog regelmatig soaps en andere programma's gefilmd. Trivia De videoclip van het nummer Wij houden van Oranje van André Hazes met het Nederlands elftal werd hier opgenomen. Het inmiddels gesloopte REM-eiland lag recht tegenover Huis ter Duin. Op het dak van het hotel bevindt zich een webcam. Tijdens de Nuclear Security Summit 2014 (24/25 maart 2014) overnachtte president Obama in dit hotel. Externe links Officiële website Restaurant Latour Beelden van webcam Huis ter Duin[dode link]
Huygensgebouw

Het Huygensgebouw is een bouwwerk in de Nederlandse stad Nijmegen dat deel uitmaakt van de Radboud Universiteit Nijmegen. Het gebouw huisvest de faculteit natuurwetenschappen, wiskunde en informatica (FNWI) en is vernoemd naar de 17e-eeuwse wetenschapper Christiaan Huygens. De bouw ervan begon in 2002. In 2005 werden de eerste twee vleugels in gebruik genomen en op 8 mei 2007 werd het gebouw officieel geopend door Koningin Beatrix door het in beweging stellen van de Slinger van Foucault in de ingangshal. Omschrijving Het gebouw is gebouwd op de plaats van het voormalige Universeel Laboratorium (UL) van dezelfde faculteit FNWI. Het bestaat uit vier bouwvolumes (de "vleugels") van elk vier verdiepingen, die met elkaar verbonden zijn via een tussengebouw (de "straat"). Midden in het gebouw bevindt zich een centraal plein. Het Huygensgebouw is via een al langer bestaand ondergronds gangenstelsel verbonden met het gebouw Mercator 3, het NanoLab Nijmegen en het Goudsmitpaviljoen, die beide ook deel uitmaken van dezelfde faculteit. In de parkeerkelder is een aparte bevoorradingsgang gescheiden van het autoverkeer aan het parkeerdek opgehangen om het vervoer van chemische stoffen gescheiden te houden van de overige bewegingsstromen. Bovenop het dak bevinden zich twee optische telescopen; een klassieke lenzenkijker en een moderne catadioptrische spiegeltelescoop.De lenzenkijker (ook wel refractor genoemd) is uniek: de tubus en de focusseerinrichting, alsook de zoeker, zijn in 1905 gebouwd door Maurice Manent. Het objectief is gebouwd en getest in 1932, door Dr. André Couder. Op het dak van de noordelijk gelegen vleugel bevindt zich een radiotelescoop. Deze 2-elements-radio interferometer (RIF) bestaat uit twee onderling verbonden 3,5 m-schotels en is op 29 juni 2012 hernoemd tot Ulrich J. Schwarz Radio Interferometer. Aan de achterzijde is het Standbeeld voor Marjolein Kriek gesitueerd. Marjolein Kriek was de eerste vrouw ter wereld waarvan het volledige genoom werd gesequencet. Het Centre for Society and Genomics (CSG) schonk het kunstwerk in 2011 aan de Radboud Universiteit. Het beeld stond eerder aan het toernooiveld, niet ver van de huidige plek. Het werk werd gepresenteerd in samenwerking met de Tentoonstellingscommissie FNWI. Het kunstwerk "bespiegelt de relatie tussen mens en techniek: de systemen waarmee we ons omringen en de netwerken waarin we ons bewegen en er samen mee mee evolueren, zelfs in gevangen raken, maar hoe dan ook omgang mee hebben." Fotogalerij
IJssportcentrum Eindhoven

Het IJssportcentrum Eindhoven is een centrum voor kunst- en langebaanschaatsen, schoonrijden, shorttrack en ijshockey gelegen in de Genneper Parken, een natuur-, sport- en recreatiegebied in het zuiden van Eindhoven. De locatie is de thuisbasis van de ijshockeyclub Eindhoven Kemphanen. Behalve de wedstrijdsport wordt ook het recreatief schaatsen er beoefend. IJssportcentrum Eindhoven Faciliteiten Het ijssportcentrum heeft een volledig overdekte ijshockeyhal met capaciteit van ruim 1700 zitplaatsen. De ijshockeyvloer heeft een oppervlakte van 2800 m2. Daarnaast is er een semi-overdekte 400 meter baan, voor het langebaanschaatsen met een vaste tribunecapaciteit van 800 zitplaatsen. Tevens is er een tweede overdekte ijshockeybaan waar vooral getraind wordt en jeugdwedstrijden worden gespeeld. Ook beschikt IJssportcentrum Eindhoven over een eigen horeca en een kinder escaperoom. Gevestigd in het IJssportcentrum zit al sinds de opening Rono sport, de leverancier voor alle schaatsspullen. De reguliere openingstijden zijn globaal van 10:00 tot 18:00, 7 dagen per week, voor het recreatieve schaatsen. Het ijssportcentrum is geopend van medio oktober tot begin maart. In de niet-schaatsperiode wordt het centrum gebruikt voor onder meer vlooienmarkten en muziekfestivals en andere evenementen. Kampioenschappen Nationaal Nederlandse kampioenschappen schaatsen allround 2004 Belgische kampioenschappen schaatsen allround: 2011, 2012, 2013, 2014, 2019 Belgische kampioenschappen schaatsen afstanden: 2015, 2016, 2017 1979 - NK marathon kunstijs 1985 - NK marathon kunstijs 1991 - NK marathon kunstijs 2000 - NK marathon kunstijs Wereld Wereldkampioenschap ijshockey vrouwen U18: 2020 Wereldkampioenschap Divisie I: 2015 Tevens wordt ieder jaar de Eindhoven Trofee verreden. Baanrecords Foto's Kunstijsbaan Eindhoven (openlucht) Wedstrijden Nationale kampioenschappen 1978 - NK allround 1978 - NK sprint 1984 - NK sprint Wereldbekerwedstrijden Wereldbeker schaatsen 1985/1986 WB#3 mannen (dag 1)
Эйсспортцентрум (Эйндховен)

Эйсспортцентрум Эйндховен или Ледовый спортивный центр Эйндховена — (нид. IJssportcentrum Eindhoven, англ. Eindhoven Ice Sport Centre) — спортивный комплекс для занятий хоккеем с шайбой, фигурным катанием, шорт-треком и конькобежным спортом. Находится в Геннепер парке на юге Эйндховена. Спортивный объект является домашней ареной команды Эйндховен Кемпханен. Спортивные мероприятия Группа В первого дивизиона чемпионата мира по хоккею с шайбой 2015 Группа A второго дивизиона чемпионата мира по хоккею с шайбой среди женщин 2020 Примечания Ссылки Ледовый спортивный центр на странице eurohockey.com Страница спортивного центра в Фейсбуке
Innovatoren

De Innovatoren is een kantoortoren in de Nederlandse plaats Venlo. Het gebouw staat ten noordwesten van de stad langs de A73. Geschiedenis In 2010-2012 werd de toren gebouwd naar het ontwerp van architect Jo Coenen. In 2012 diende het gebouw als de ingang van de Floriade 2012. Na afloop van de Floriade 2012 is de Innovatoren een onderdeel geworden van de campus Brightlands Campus Greenport Venlo en zijn hier verscheidene bedrijven in gevestigd. In het atrium is op 25 februari 2015 een onderzoekscentrum gevestigd van de HAS Hogeschool. Bouwwerk Het gebouw heeft een hoogte van 70 meter en telt 11 verdiepingen. Het buitengeraamte, een rechthoekige witte poort van 70 meter hoog, bevat ook nog een veel hogere verdieping, die de zestiende verdieping wordt genoemd. Deze wordt in de huidige situatie als vergaderruimte gebruikt. Het rechthoekige gat tussen de 10e en de 16e verdieping komt uit de voorgeschiedenis van het pand: oorspronkelijk waren er meer kantoorverdiepingen gepland. Het is mogelijk alsnog tussenliggende verdiepingen te bouwen. Het gebouw wordt gekenmerkt door een duurzaam gebruik van bouwmaterialen, energiebronnen en inrichting. Het is een van de Venlose projecten op het gebied van innovatieve duurzaamheid, waarbij is uitgegaan van het Cradle to Cradle-concept, enkel hiervoor gecertificeerde producten zijn toegepast. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Limburg Externe link Website Innovatoren
Jansplein

Het Jansplein is een plein in het centrum van de Nederlandse stad Arnhem. Op het plein was de Sint-Janskerk gelegen, waar het plein naar vernoemd is. De kerk is rond 1200 gebouwd en in 1425 uitgebreid, nadat in de kerk een brand had gewoed. Rond 1817 is de kerk afgebroken, omdat hij in slechte staat was. In 1838 werd op dezelfde locatie de Koepelkerk geopend. Het plein staat bekend om haar horecagelegenheden. Aan het plein is ook het voormalige postkantoor gevestigd. Dit gebouw is ontworpen door rijksbouwmeester Cornelis Peters en in 1889 gerealiseerd. Voorheen lag nabij de Jansplein de Janspoort aan de Jansstraat. Tegenwoordig ligt aan de noordzijde van het plein een doorgang naar het Gele Rijders Plein. De Jansplein biedt plaats aan verschillende evenementen. Met Koningsdag en Hemelvaart vinden op de Jansplein evenementen plaats. Om de drukte op de markt te verminderen worden ook evenementen op een aantal andere locaties in Arnhem georganiseerd.
Johannes de Doperkerk (Katwijk)

De Johannes de Doperkerk is een rooms-katholieke kerk in Katwijk aan den Rijn, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De uit 1911 stammende kerk is gebouwd in neogotische stijl en werd ontworpen door Jean van Groenendael. De kerk is gewijd aan Johannes de Doper en staat aan de Kerkstraat. Naast de kerk ligt een begraafplaats. In 1388 viel heel Katwijk onder de parochie van Valkenburg, die voor het eerst in de 9e eeuw werd genoemd. Het patronaatsrecht van deze kerk (recht op de opbrengsten en het recht de pastoor te benoemen) lag in de 12e eeuw bij de graaf van Holland. In 1241 schonk graaf Willem II dit recht aan de Duitse Orde van (Utrecht) (een ridderorde). In 1295 was in Katwijk aan den Rijn een kapel van het Leprozenhuis te Leiden gevestigd. In 1388 werd Katwijk een zelfstandige parochie, waar Valkenburg nu als kapel onder viel. In 1461 werd Katwijk aan Zee afgesplitst als een zelfstandige parochie. Tijdens de Reformatie wordt de kerk genaast door de overheid en beschikbaar gesteld aan de protestanten. Na de reformatie duurde het tot in de 19e eeuw voor rooms-katholieken weer hun eigen kerken mochten stichten. Voor die tijd kerkten zij in zogenaamde schuilkerken: dit waren gebouwen die niet als een kerk herkenbaar mochten zijn. De huidige Johannes de Doperkerk is gewijd in 1911. In de kerk staat een neogotisch hoofdaltaar. En in de rechterzijbeuk staat het oude barokke hoofdaltaar afkomstig uit de voormalige rooms-katholieke kerk te Katwijk aan den Rijn die tot de voltooiing van de huidige kerk stond aan de grote steeg. Per 1 januari 2012 is de katholieke gemeenschap van Katwijk onderdeel geworden van de fusie parochie van de H. Augustinus welke samen gevormd wordt door de gemeenschappen in Wassenaar, Oegstgeest en Voorschoten. Deze fusie is ontstaan door onder andere het teruggelopen kerkbezoek en het steeds moeilijker vinden van een pastoor om een heel pastoraal team mee te vormen. Afbeeldingen Externe link Website van de kerk
Johannes de Doperkerk (Oosteind)

De Johannes de Doperkerk is een kerkgebouw in Oosteind, Noord-Brabant. In 1846 sprak de bevolking haar wens uit om een eigen parochie te stichten. Voordien ging men in Oosterhout of Dongen ter kerke. De nieuwe parochie werd in 1852 afgescheiden van die van Oosterhout en in 1853 werd de nieuwe kerk ingewijd die gebouwd was naar ontwerp van P.J. Soffers. Het was een driebeukige kerk in neoclassicistische stijl met een eenvoudige toren met naaldspits die drie geledingen telt. In 1925 werd de kerk gesloopt, waarbij de toren behouden bleef. Er werd een nieuwe kerk gebouwd, een driebeukige blindbasilicale kerk met een eenbeukig koor en een driezijdig afgesloten apsis. Voor de kerk staat een Heilig Hartbeeld uit 1927. Het orgel stamt uit 1860 en werd gebouwd door de Oosterhoutse Gebroeders Van der Aa. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Oosteind Externe bron ReliWiki