NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Johanna Kuiperbrug

Johanna Kuiperbrug (brug 614) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen over een duiker, die onder de Slotermeerlaan doorloopt. Cornelis van Eesteren tekende hier in de buurt wel een gracht in het verlengde van de Burgemeester Van Tienhovengracht. Uiteindelijk kwam er iets zuidelijker een gracht, die er juist niet op aansloot. De te overspannen vaart maakt deel uit van een ringgracht rondom een woonwijk; die ringvaart maakt een soort rechthoek ten noordwesten van de Sloterplas in Slotermeer. Aan de Slotermeerlaan werd midden jaren vijftig hard gebouwd aan deze nieuwe wijk. Om al die bevolking naar en van de stad te krijgen werd ook tramlijn 13 doorgetrokken (opening 30 september 1954) vanaf het Bos en Lommerplein, Burgemeester De Vlugtlaan, Slotermeerlaan naar de keerlus bij het Sloterplas. Die werkzaamheden werden wel opgehouden door een hevige regenval die zomer. Als grote woonblokken verrezen hier eind 1954 de Grote en Kleine Verfdoos van Allert Warners met gevelpanelen van Joseph Ongenae. De brug valt met haar meer dan zestig meter (62,50 tussen de leuningen) breedte nauwelijks op in de Slotermeerlaan. Ze geeft ruimte aan voetpaden, fietspaden, een rijstrook in beide richtingen en de trambaan, maar ook aan twee met stoeptegels beklede plateaus. De ver uit elkaar staande balustrades zijn uitgevoerd in massief aandoende grove steenachtige blokken, die grauwgrijs zijn; een opvallende tegenstelling met de fleurige Grote en Kleine Verfdoos. De westelijke brugrand ligt daarbij nog westelijker dan de rooilijn van de achtergevel van de Grote Verfdoos. De duiker is in vergelijking daarmee bescheiden uitgevoerd. In het brugdek, dat in de laan amper een verhoging laat zien, zijn lantaarnpalen geplaatst en bomen geplant. Het ontwerp is afkomstig van Dick Slebos van de Dienst der Publieke Werken, die ook de gelijktijdig gebouwde bruggen Ferdinand Bordewijkbrug en Dirk de Waterduikerbrug ontwierp. Op 18 augustus 2020 besloot Amsterdam de brug te vernoemen naar schrijfster, feministe en socialiste Johanna Kuiper (Johanna Engelberta Kuiper; Warga 10 maart 1896 – Semarang, 2 maart 1956). Ze gaf ook steun aan Joodse onderduikers tijdens de Tweede Wereldoorlog, vandaar dat ze in 2015 postuum onderscheiden werd met Yad Vashem-onderscheiding.
Brug 618

Brug 618 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug dateert uit de periode rond 1955. De brug is gelegen in de Burgemeester Van Leeuwenlaan ter hoogte van de Du Perronstraat en Jacob van Maerlantstraat. De brug is gelegd over een duiker in een gracht, die een ring vormt in Slotermeer, waarvan ook de Sloterplas deel uitmaakt. Het ontwerp van de brug kwam van de Dienst der Publieke Werken waar bruggenarchitect Piet Kramer net vertrokken was. Dick Slebos volgde hem op, maar deze brug werd ontworpen door Cornelis Johannes Henke. Wat wel aan Kramers werk doet denken zijn de bakstenen balustrades van de brug, die tot ver op de oevers doorlopen. De balustrades zijn dan nog afgewerkt door een laag natuursteen. De duiker zelf is ven schoonbeton. Bijzonder aan de brug zijn de leuningen. Doordat de balustrades bij de leuningen schuin eindigen, werden de laatste leuningvlakken eveneens schuin uitgevoerd; het geeft beide leuningsystemen de vorm van een trapezium. Het eind van de bovenste reling buigt daarbij af naar de balustrade. Een andere bijzonderheid is terug te vinden in de balustrades in/op de oevers. Alle vier zijn uitgevoerd in een vorm die sterk doet denken aan kantelen van een kasteel, uitgevoerd in natuursteen. De brug heeft alleen voetpaden en een rijdek voor ander verkeer. Aan de noordzijde van de brug zijn twee vluchtheuveltjes geplaatst met palen. Zij zorgen voor scheiding van langzaam en snelverkeer op het rijdek. De ruimte tussen de vluchtheuvels is zo gekozen dat ter plaatse slechts een voertuig tegelijk kan passeren; zij zorgen zo voor beperking van de snelheid bij snelverkeer. Dit is noodzakelijk omdat vrijwel direct ten noorden van de brug een doorlopend fietspad de Burgemeester Van Leeuwenlaan kruist (Jan de Louterpad naar Nienke van Hichtumstraat).
Brug 708

Brug 708 is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug ligt aan het begin van de Pieter Calandlaan, tussen de dijklichamen van de ringspoorbaan-west. Ten noordoosten van de brug ligt Station Amsterdam Lelylaan. De brug overspant sinds jaren vijftig een relatief grote duiker over een gracht ten westen van de spoordijk en het station. Ze is een zus van brug 685, maar die is sinds 2012 dichtgemetseld. De brug komt van de tekentafels van de Dienst der Publieke Werken, waar toen Dick Slebos en/of Dirk Sterenberg de esthetisch ontwerper waren. Deze brug is echter van tijdelijke collega Peter Pennink. Hij ging hun achterna met de vorm van het witte beton en de blauwe leuningen. Deze brug lijkt echter meer op een brug doordat de balustrade die bij brug 685 doorloopt hier onderbroken is met open leuning met een uitzicht op het water in het gracht.
Hans Kressebrug (Amsterdam)

Brug 716 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De voet- en fietsbrug overspant de Christoffel Plantijngracht, die parallel loopt aan het Christoffel Plantijnpad. Ze ligt ter hoogte van het Johan Brakensiekhof en het Theo Mann-Bouwmeesterhof. Voor het Christoffel Plantijnpad ontwierp Dick Slebos van de Publieke Werken een aantal kunstwerken, zoals de nabij gelegen Piet Römerbrug met brugnummer 711. De vorm van de brug en leuningen lijken op ander werk van Slebos in de buurt. Het resultaat is een wit betonnen overspanning met blauwe leuningen. In 2023 werd deze brug vernoemd naar striptekenaar en illustrator Hans G. Kresse.
Corry Tendeloobrug

De Corry Tendeloobrug (brug 713) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Johan Huizingalaan en overspant een gracht die aan de noordzijde parallel loopt aan de Aletta Jacobslaan en Louwesweg. De Aletta Jacobslaan gaat op de kruising met de Johan Huizingalaan over in de Louwesweg. De brug werd aangelegd in een periode dat de terreinen ten zuiden van de Slotervaart in ontwikkeling werden gebracht. Daarbij is de brug als het ware “op het droge” aangelegd; het was toen in 1959 nog een grote zandvlakte met provisorische wegen. Pas veel later, in het midden van de jaren zeventig, werd het Slotervaartziekenhuis gebouwd; later het MC Slotervaart. De bruggen werden in die tijd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken, waar Dick Slebos en Dirk Sterenberg werkzaam waren als esthetisch architect. Deze werd ontworpen door Slebos. Slebos keek hier naar andere bruggen in de stad en paste daar een moderne betonnen variant op toe. De Corry Tendeloobrug heeft voor wat betreft haar uiterlijk iets weg van de Waalseilandbrug van Jo van der Mey. Een robuuste balustrade overspant driehoekige doorgangen (hier maar een). De Corry Tendeloobrug houdt daarbij in tegenstelling tot de Waalseilandbrug het midden tussen een brug en duikerbrug. In de balustrades is aan de waterkant reliëf aangebracht. Die balustrades gaan aan de zuidkant over in de walkant van de te kruizen gracht; aan de noordkant houden zij abrupt op. De brug ging vanaf haar oplevering naamloos door het leven als brug 713. De gemeente vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Echter voor deze brug werd al daaraan voorafgaand een verzoek tot vernoeming ingediend. Het voorstel uit 2015 deze brug te vernoemen naar politica en strijdster voor vrouwenrechten Corry Tendeloo werd in juli 2016 goedgekeurd en de naam werd opgenomen in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen.
Meerbrug

De Meerbrug (Brug 308) is een vaste brug in Amsterdam-Noord. De brug is gelegen in de Kadoelenweg en voert over een sloot die parallel loopt aan de noordkant van de Stoombootweg. Er lag hier al een brug in de tijden dat de gemeente Landsmeer hier nog gronden had. De brug was een van de weinige stukken van de Kadoelenweg, die al snel na de Stormvloed van 1916 weer boven het dalende wateroppervlak kwam. De Meerbrug lag toen in de Dorpsstraat. In april 1928 werd geconstateerd dat die brug in een dermate slechte staat was dat ze aan vernieuwing toe was. Er waren drie opties: de sloot (Meersloot) wordt gedempt, maar dat stuitte op bezwaren van enkele belanghebbenden voor doorvaart; plaatsing van een losse post, een brug met een beweegbaar middendeel, die steeds met de hand geopend en gesloten zou moeten worden; een vaste brug met een doorvaarthoogte van circa 1 meter en een breedte van 5,5 meter. Het werd de laatste. De brug werd ontworpen door een plaatselijk opzichter. Er was een aannemer die brug (en noodbrug) voor 5700 gulden kon neerleggen. Het moest snel gebeuren want in juli 1928 werd geconstateerd dat de Meerbrug niet bepaald een sieraad voor het dorp was (De Waterlander, 28 juli 1928). De brug kreeg daarbij stenen balustrades/leuningen. De brug is daarna nog een keer (vermoedelijk rond 1955) aangepast, zowel de Stoombootweg als de Kadoelenweg moesten steeds verbreed worden in verband met het toenemende verkeer. De brug verhuisde in 1966 naar de gemeente Amsterdam, die toen het zuidelijk deel van de gemeente Landsmeer annexeerde. In de 21e eeuw is het een zogenaamde duikerbrug; een brug over een duiker. Slechts met kano of kajak kan onder de brug doorgevaren worden. Daarbij heeft de brug een enigszins trechterachtige vorm. De oostkant staat loodrecht over de duiker; de westkant loopt schuin. De balustrades/leuningen zijn dan van metaal in de voor Amsterdam standaardkleur blauw. Een opvallend detail aan de brug is dat in de leuningen verlichting is aangebracht achter kunststof vensters. Op beide brugleuningen is een elektriciteitskastje van het GEB gemonteerd voor die verlichting, de kastjes dateren uit de periode 1941 tot 1985, de periode dat het GEB (daarvoor alleen GE) bestond. Aan de leuningen hangen bloembakken. De naam van de brug verwijst naar Het Meertje, de naam van een buurtschap hier aan de Wilmkebreek (het meertje). Amsterdam kende overigens al eerder een brug met brugnummer 308; deze lag aan het andere eind van de stad; in de Zuidelijke Wandelweg over de Boerenwetering. Tot minstens 1954 lag die brug daar; wanneer de brug gesloopt is is vooralsnog onbekend.
Pniëlkerk (Utrecht)

De Pniëlkerk is een monumentaal kerkgebouw in de Nederlandse stad Utrecht. De kerk vernoemd naar de Bijbelse plaats Pniël, oorspronkelijk gebouwd voor gereformeerden, staat in de buurt Oog in Al. Ze is gebouwd in 1954-1955 naar ontwerp van Piet Dingemans en Sjoerd Wouda. Het gebouw heeft een zeshoekige plattegrond. Langs de buitengevels bevindt zich een gang. De kerkzaal in het midden van het gebouw is voorzien van onder meer zitbanken, een orgel en speciaal ontworpen lichtarmaturen. De kerk is gewaardeerd als gemeentelijk monument. In 2013 werd de kerk gekocht en in gebruik genomen door de Chinese Christelijke Gemeente in Nederland.Daarvoor zat er een kleine, betrokken PKN-gemeente in het gebouw. Nu ontmoet deze gemeente elkaar in de Wijkplaats, een wijk verderop.
Bietenbrug (Haarlemmermeer)

De Bietenbrug is een fietsbrug in de gemeente Haarlemmermeer die de plaatsen Zwanenburg en Halfweg met elkaar verbindt. In Halfweg landt de brug aan op het terrein van SugarCity. De brug is vernoemd naar de suikerbieten die hier werden verwerkt tot suiker. Ligging De Bietenbrug in Zwanenburg is een brug gelegen over de Ringvaart van de Haarlemmermeer. Ze vormt sinds 2012 de verbinding tussen de twee dorpen in het dubbeldorp Zwanenburg/Halfweg. De brug landt aan de zuidkant dwars op de Zwanenburgerdijk, die aan de binnenzijde ligt van de Ringvaart Haarlemmermeer; er moesten voor de veiligheid hier extra maatregelen getroffen worden. Aan de noordkant landt de brug in Halfweg op de terreinen van de voormalige suikerfabriek CSM, in de 21e eeuw in gebruik bij SugarCity. Er is daar nauwelijks ander verkeer. De brug is alleen betreedbaar voor voetgangers en fietsers; snelverkeer moet gebruik maken van de Zwanenburg-brug, die daadwerkelijk tussen de dorpskernen ligt. De voet- en fietsbrug werd noodzakelijk geacht om langzaam verkeer vanuit Zwanenburg eenvoudig toegang te kunnen geven tot Station Halfweg-Zwanenburg. De naam van de brug verwijst naar de voormalige opslagplaats van suikerbieten. De bewoners konden ideeën inleveren voor een tenaamstelling van de brug; de naam Bietenbrug kwam daarbij meerdere keren terug. De brug werd 27 april 2013 geopend. Uiterlijk De brug kent een antiek uiterlijk naar een ontwerp van het Ingenieursbureau Haarlemmermeer. Het buitenwerk van de brug bestaat grotendeels uit baksteen, waarin ook de dragende jukken zijn uitgevoerd. De brug kent daarbij aanbruggen en een beweegbaar deel in het midden. Ook de verlichting en leuning hebben een klassiek aandoend uiterlijk. De brug wordt tegen aanvaring beschermd door remmingwerk.
Dr. Albert Schweitzerbrug

De Dr. Albert Schweitzerbrug is een dubbele basculebrug in de Prins Bernhardlaan te Alphen aan den Rijn. Het is een van de bruggen die in de plaats de Oude Rijn ( Vaarwegklasse CEMT IV ) overspannen. De andere zijn de Steekterbrug, Alphense Brug, Swaenswijkbrug, Koningin Julianabrug, en de Koningin Máximabrug. De brug is in 1976 in gebruik genomen en wordt bediend vanuit Brugbedieningscentrum Steekterpoort. Externe links Vaarweginformatie.nl, Dr. Albert Schweitzerbrug. Afbeeldingen
Plastische tekens in steen

Plastische tekens in steen is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het kunstwerk is ontworpen door Ben Guntenaar en bestaat uit eenentwintig gerangschikte en bewerkte stenen, die veelal in groepjes van drie staan. Door de combinatie van liggende en staande stenen kreeg het in de volksmond de naam Stonehenge mee, maar dan wel in het klein. De groep stenen werd in april 1969 op het toen nieuwe Confuciusplein geplaatst onder de werktitel Pylonen. Guntenaar gaf destijds in De Waarheid van 4 april 1969 toelichting: "Het plaatsen van beelden en plastieken in de nieuwe stadsdelen is helpen de ruimte bewoonbaar te maken, zodat je je er in thuis voelt. Al die dingen die misschien niet in eerste instantie nodig zijn (parken, maar ook beeldhouwwerk) moeten er op een gegeven moment toch komen, anders krijg je een woestijn, cultuurloos en onleefbaar." Bij een herinrichting van dat plein rond 2007 werd de beeldengroep verplaatst naar de Australiëhavenweg, net ten noorden van de kruising van die weg met de Haarlemmerweg. Ze staat daarbij op een steile heuvel, de restanten van een afgegraven talud van een rond 2000 afgebroken viaduct. Aan de overzijde van de weg staat de keienstellage Aarde van Herbert Nouwens.
De Weelen

De Weelen is een natuurgebied in West-Friesland in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het gebied ligt binnen de gemeenten Medemblik en Stede Broec en meer specifiek tussen de dorpen Wervershoof en Andijk ten noorden en Hoogkarspel, Lutjebroek, Grootebroek en Bovenkarspel ten zuiden. Het natuurgebied van 350 hectare ligt in de polder het Grootslag ter weerszijden van de Kadijk, een dwarsdijk die hier in de middeleeuwen heeft gelegen. Het gebied heeft zijn naam te danken aan de zogenaamde weelen (ook wielen of walen genoemd). Dit zijn kolken die na het doorbreken van de Kadijk in het landschap zijn achterbleven. Van west naar oost liggen in het gebied de Zegersweel, Klokkeweel, de Ruiterweel, de Lutjebroekerweel en de Zuidmeerweel. Ten tijde van de ruilverkaveling van de polder in de jaren '70 van de twintigste eeuw, is dit gebied redelijk ongemoeid gelaten, waardoor veel van de oude verkavelingspatronen nog aanwezig zijn. Waar het waterpeil voor de omliggende polder verlaagd is ten gunste van de landbouw, is het peil in het natuurgebied gelijk gebleven aan dat in de dorpen, wat ook de mogelijkheid biedt voor waterrecreatie. In het natuurbeheerplan van de provincie Noord-Holland wordt het gebied - evenals het nabijgelegen Streekbos - als volgt getypeerd: "Complex van waterlopen, dijkdoorbraken en polders die zijn gespaard bij de ruilverkaveling. Combinatie van open water, riet en ruigte, spontaan en aangeplant bos en vochtig en kruidenrijk grasland".
Kop van Schouwen

Das Fauna-Flora-Habitat-Gebiet Kop van Schouwen liegt auf der Insel Schouwen-Duiveland in der niederländischen Provinz Zeeland. Das 22,4 km² große Schutzgebiet gehört zum europäischen Schutzgebietsnetz Natura 2000. Es umfasst die Dünenlandschaft an der Nordwestküste der Insel. Es zeichnet sich durch eine große Vielfalt verschiedener Dünengesellschaften aus. Das Gebiet grenzt im Norden und Westen an das Natura-2000-Gebiet Noordzeekustzone und im Süden an das Natura-2000-Gebiet Voordelta. Es wurde im Jahr 1996 als FFH-Gebiet vorgeschlagen. 2004 erfolgte die Bestätigung als Gebiet gemeinschaftlicher Bedeutung (SCI) und 2013 die Ausweisung als Besonderes Erhaltungsgebiet (SAC). Schutzzweck Lebensraumtypen Folgende Lebensraumtypen nach Anhang I der FFH-Richtlinie kommen im Gebiet vor; prioritäre Lebensraumtypen sind mit * gekennzeichnet: Arteninventar Folgende Arten von gemeinschaftlichem Interesse sind für das Gebiet gemeldet (Prioritäre Arten sind mit * gekennzeichnet): Siehe auch Liste der FFH-Gebiete in den Niederlanden Weblinks Standarddatenbogen für das FFH- und Vogelschutzgebiet Kop van Schouwen
Kop van Schouwen

De Kop van Schouwen is een Natura 2000-gebied (gebiedsnummer 116) in de categorie 'duinen' aan de westkant van Schouwen-Duiveland tussen Burgh-Haamstede en Renesse in de Nederlandse provincie Zeeland. Sinds 1978 is het gebied aangemerkt als beschermd natuurmonument en sinds 1988 als staatsnatuurmonument. Het natuurgebied bestaat uit duinen (Meeuwenduinen, Zeepeduinen, Verklikkerduinen, Vroongronden), stranden, graslanden, bossen (het grootste bos van Zeeland in boswachterij Westerschouwen) en duinplassen. De duinen worden in de Kop van Schouwen afgewisseld met bijzondere duingraslanden, vochtige duinvalleien en duindoornstruwelen waar veel plantensoorten voorkomen. In het oosten liggen vlakke ‘vroongronden’: soortenrijke graslanden die de mens eeuwenlang gebruikte om vee te weiden. Het afwisselende landschap is een belangrijk leefgebied voor veel beschermde soorten, zoals de rugstreeppad, de levendbarende hagedis en de gevlekte witsnuitlibel, maar ook de blauwe zeedistel, de roodborsttapuit en de havik. De natte duingedeelten vormen het leefgebied voor de noordse woelmuis. Op het Verklikkerstrand broeden strandplevier, kleine plevier en bontbekplevier. Afbeeldingen Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland
Kop van Schouwen

Kop van Schouwen este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 2.242 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Kop van Schouwen este situat la coordonatele 51.7029°N 3.7075°E﻿ ()51.7029; 3.7075. Înființare Situl Kop van Schouwen a fost declarat sit de importanță comunitară în decembrie 1996 pentru a proteja 1 specie de plante și 2 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în septembrie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 10 habitate naturale: Pășuni atlantice udate de apa mării (Glauco-Puccinellietalia maritimae), Dune mobile cu vegetație embrionară, Dune mobile de-a lungul țărmului cu Ammophila arenaria („dune albe”), Dune de coastă fixe cu vegetație erbacee („dune gri”), Dune fixe decalcificate atlantice (Calluno-Ulicetea), Dune cu Hyppophaë rhamnoides, Dune cu Salix repens ssp. argentea (Salicion arenariae), Dune împădurite din regiunile atlantică, continentală și boreală, Depresiuni intradunale umede, Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: plante (1): moșișoare (Liparis loeselii) mamifere (1): Microtus oeconomus arenicola nevertebrate (1): Vertigo angustior Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Axia College

Het Axia College is een openbare middelbare school in het speciaal onderwijs, gevestigd in de Utrechtse gemeente Amersfoort. De school heeft onderwijs op vmbo, mavo, havo en vwo onderbouw. Geschiedenis Het VSO van Stichting Onderwijsgroep Amersfoort bestond sinds 2010 uit twee scholen; VSO de Sprong met vier locaties en de Mulock Houwer school met zeven locaties. In 2017 zijn alle locaties van deze scholen buiten Amersfoort overgedragen aan andere schoolbesturen en zijn drie vestigingen verder gegaan als het Axia College. Locaties Het Axia College heeft per 1 augustus 2025 nog maar één locatie aan de Hanzeboulevard in Amersfoort. Op deze locatie komen de voorheen drie losse locaties samen. Leerlingen Volgens het jaarverslag 2016 van Stichting Onderwijsgroep Amersfoort telde het Axia College op 1 augustus 2016 293 leerlingen. De school viel destijds nog onder Mulock Houwer.
Algemene begraafplaats van Oostkapelle

De Algemene begraafplaats van Oostkapelle is een gemeentelijke begraafplaats in het Nederlandse dorp Oostkapelle, gemeente Veere in de provincie Zeeland. De begraafplaats ligt langs de Noordweg op 330 m ten noordoosten van het dorpscentrum. Ze heeft een langgerekte vorm met een oppervlakte van 19.600 m² en wordt omsloten door een haag. De voorste helft is ouder dan de achterste helft. De toegang bestaat uit een dubbel metalen traliehek tussen gietijzeren zuilen. Door de vele bomen heeft de begraafplaats het uitzicht van park. Nederlands militair graf Ludwig Wilhelm Haberkorn, Nederlands militair die sneuvelde te Veere op 13 mei 1940. Brits militair graf In het oudste deel van de begraafplaats ligt ongeveer centraal het graf van een niet geïdentificeerde Britse matroos die sneuvelde op 21 juni 1944. Hij diende bij de Royal Navy. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en is daar geregistreerd onder Oostkapelle General Cemetery.
De Hoogt (toren)

De Hoogt is een gebouw in de Nederlandse stad Utrecht. Het gebouw aan de rand van de subwijk Kanaleneiland werd in 1968 geopend. Destijds was het met circa 65 meter de hoogste woontoren van Nederland. Het gebouw telt zo'n 20 verdiepingen. In de plint bevinden zich kantoorruimtes. De etages boven de kantoorruimtes bevatten 102 wooneenheden. Het gebouw heeft een draagconstructie van gewapend beton. De architecten van De Hoogt zijn H. Nefkens en Th. Benschop. Hun ontwerp is typerend voor de rationele en functionele architectuur van dat decennium. De opdrachtgever was de Nationale Levensverzekeringsmaatschappij (Nationale Nederlanden).