NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gravensteen

A Zierikzee városában álló Gravensteen műemlék épülete 1526-ban épült és Zeeland grófság igazságügyi, pénzügyi és adminisztratív központja volt, egyben a városi börtönt is itt helyezték el. 2011-ig múzeumként működött, ekkor a fejlődő országok és fejlett világ közötti méltányos kereskedelmet szorgalmazó nemzetközi Fair Trade Shops mozgalom jegyében úgynevezett világüzletet helyeztek el itt. A gyűjteményeket ekkor a régi városházán kialakított múzeumba helyezték át. A Gravensteen épületének belső megtekintésének lehetőségét ekkortól a városi múzeumban kell kérni. Története Az épület 1524 és 1526 között épült Albrecht Colinsz építőmester vezetésével egy korábbi, 165 éven át szolgáló fából készült épület helyén. A városi börtön egészen 1923-ig itt működött. A főfoglár lakása a földszinten volt az utcára néző oldalon. Emellett volt a tárgyalóterem, ahol az ítéleteket kihirdették. A pincében kínzókamra is volt. A fogdák falai ma is az eredetiek, rajtuk az egykori fegyencek rajzaival. Az ítéletek a 18. század előtt ritkán szóltak hosszú börtönbüntetésekről. Vagy elengedték a vádlottat, vagy száműzték, vagy dologházba zárták, ahol az élelmezéséért dolgoznia kellett, vagy halállal lakolt. Az ítéleteket általában a Gravensteen épülete előtt ácsolt emelvényen hajtották végre. Itt történtek a nyilvános megszégyenítések, a testi fenyítések, és a kivégzések is, a tűzhalál kivételével, mivel a máglyát a városon kívül rakták a tűzveszély miatt. A korból fennmaradt halálos ítéletek egy részén rajzok is ábrázolják azok tartalmát, talán az írástudatlan fegyencek tájékoztatására. A kivégzettek testét is a belvároson kívül akasztották fel közszemlére, a mai Galgelaantje (Akasztófa utca) helyén. A halálraítéltek utolsó vacsoráján jelen kellett lennie egy lelkésznek, a polgármesternek, a védőnek és a városi építésznek, betegápolónak és a törvényszolgának. Ezt a rendelkezést csak 1739-ben törölték el, akkortól az elítélt maga vacsorázhatott. Kiállítások A 2011-ig várostörténeti múzeumként működő épületben jelentős állandó kiállítások voltak a környék római kori emlékeiről, a helyi hajózás történetéről, a város gazdaságáról, valamint a vidék őslénytani (etruszk orrszarvú, déli mamut), leleteiről. Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Gravensteen (Zierikzee) című holland Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Források Tájékoztató feliratok a múzeumban (lefényképezve)
Gravensteen (Zierikzee)

Het Gravensteen is een gebouw uit 1526 aan de Mol 25 in Zierikzee, gebouwd in opdracht van het Graafschap Zeeland. Het Gravensteen was het juridische, financiële en administratieve centrum van de Graaf van Holland en Zeeland, dat ook als stadsgevangenis van Zierikzee werd gebruikt. Het rijksmonument is eigendom van de gemeente Schouwen-Duiveland. Bouw Voordat het eerste Gravensteen was gebouwd, werd de rechtspraak gedaan in 's-Gravenhof, waarvan nog steeds restanten te vinden zijn. Ook was hier de oude gevangenis dichtbij gevestigd. Na de uitbreiding van Zierikzee rond 1325 werd een grotere gevangenis gebouwd. Dit gebouw werd gebouwd in 1350 en heeft 165 jaar dienstgedaan. Daarna raakte het in verval. Op dezelfde plaats werd tussen 1524 tot 1526 het nog aanwezige pand gebouwd. Het verrees als belangrijk overheidsgebouw niet in de gebruikelijke houtbouw maar uit steen, de hoge trapgevel is van zandsteen. De kruiskozijnen zijn voorzien van smeedijzeren traliekorven. In de topgevel bevinden zich emblemen van het Oostenrijkse huis en de Orde van het Gulden Vlies. Gebruik Een van de bestemmingen van het Gravensteen was het opsluiten van gevangenen die wachtten op hun rechtspraak. Er werden ook straffen uitgevoerd, waaronder de doodstraf die werd uitgevoerd op een speciaal voor de gelegenheid voor het gebouw neergezet schavot. Het galgenmaal werd in het Gravensteen gegeten. Uit inscripties en documenten blijkt dat er tussen de jaren 1630 – 1646 Duinkerker Kapers gevangen hebben gezeten. Deze kapers, die bij gelegenheid werden geruild tegen gevangengenomen Zeeuwen, hebben een groot aantal scheepstekeningen achtergelaten op de houten celmuren. Deze staan vol met tekeningen van soldaten, schepen en teksten. De cellen, die nooit zijn veranderd, zijn tot 1923 in gebruik gebleven. Vanaf de 18e eeuw fungeerde het Gravensteen als huis van bewaring, waar gevangenen voor een langere tijd konden worden ondergebracht. De arrondissementsrechtbank en het huis van bewaring in het Gravensteen werden opgeheven in 1923. Daarna werd het gebouw af en toe gebruikt als belastingkantoor of voor het tonen van schilderkunst en oudheden. Ook vond het gemeentelijke Maritiem Museum er onderdak. In het gebouw is sinds 2011 de wereldwinkel van Zierikzee gevestigd. Het Gravensteen is op afspraak te bezichtigen via het Stadhuismuseum Zierikzee. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Zierikzee
Burgerweeshuis (Zierikzee)

Het Burgerweeshuis is een rijksmonument en voormalig weeshuis aan de Poststraat 46 in Zierikzee in de provincie Zeeland. Geschiedenis Wanneer het burgerweeshuis is ontstaan is niet precies bekend maar eerste vermeldingen zijn er al rond 1600. Waarschijnlijk was het weeshuis een voortzetting van het eerder opgerichte Heilig Geesthuis. Het burgerweeshuis werd vanaf het begin van de 17e eeuw bestuurd door drie regenten en drie regentessen. De oudste delen van het huidige gebouw dateren uit de 15e eeuw. Het pand was oorspronkelijk het woonhuis van Susanna Maria Loncque (1699-1752), weduwe van mr. Johan Antoni Cau en ambachtsvrouwe van Oosterland. Tot 1862 deed het gebouw dienst als patriciërswoning waarna het pand gekocht werd door het Burger Weeshuis. Het weeshuis dat zich oorspronkelijk in een gebouw aan de rechterzijde van het pand bevond, verhuisde toen naar het huidige gebouw en werd tot 1950 gebruikt voor de opvang van weeskinderen. Vanaf 1960 werd het huis bewoond door het kunstenaarsechtpaar Tessa en Ad Braat. Het huis wordt sinds 2015 bewoond door Theresia Koelewijn en Chris Braat, de zoon van Ad en Tessa. Elke zomer wordt een expositie van beelden en schilderijen van hedendaagse kunstenaars gehouden in het huis en de binnentuin. Het gebouw is eigendom van de "Stichting Burger Weeshuis" en van 13 mei 2012 tot 6 april 2013 werd het pand en de Regentenkamer grondig gerestaureerd. In 2014 volgden restauratiewerken aan de plafondschilderingen. Beschrijving De gepleisterde halsgevel uit de 17e eeuw bevat een steen met het stadswapen. De omstreeks 1740 opgetrokken achtergevel was oorspronkelijk de voorgevel waarin een gevelsteen het jaartal 1596 aangeeft. In de nis boven de achterdeur bevindt zich een blauwe vaas die briefjes met de namen van de weeskinderen uit de jaren 1890-1940 bevat. Interieur De fraaiste kamer van het huis is de Regentenkamer in rococostijl met goudlederen behang uit circa 1750, een schoorsteen met schouwstuk van Aart Schouman (1710-1792) en plafondschilderingen uit circa 1610. Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Zierikzee Externe links Burgerweeshuis Website Stichting Burger Weeshuis
De Parckelaer

De Parckelaer is een monumentaal landhuis in de Gelderse plaats Twello. Oorspronkelijk was "de Parckelaer" een havezate. De oudste vermelding dateert uit 1434. Net als de nabij gelegen havezate Kruisvoorde behoorde het gebouw tot de bezittingen van leden van de familie Van Mermuden. Later kwam de havezate in het bezit van de families Van Essen en Van Reede, die deel uitmaakten van de Veluwse ridderschap. Het huidige gebouw dateert uit het einde van de 17e eeuw of het begin van de 18e eeuw. In 1843 werd het gebouw eigendom van de commissionair Jacob Roeters van Lennep. In opdracht van zijn zoon Herman Christaan werd het pand in 1868 voorzien van een nieuwe voorgevel. Ook werd de ingang voorzien van een gietijzeren overkapping met een balkon op de eerste verdieping. In 1990 en volgende jaren werd het gebouw gerestaureerd. De Parckelaer werd in 1991 ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister.
Dorpskerk Zoeterwoude

Die Dorpskerk Zoeterwoude (deutsch: Dorfkirche, auch: Lebuïnuskerk) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Zoeterwoude in der Provinz Südholland in den Niederlanden. Das Kirchenschiff sowie der Turm der Kirche sind seit dem Jahr 1968 als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Zoeterwoude entstand im 14. Jahrhundert durch Eindeichungen im Gebiet des Zusammenflusses von Oude Rijn und Vliet. Die Dorfkirche ist eine dreischiffige pseudobasilikale Kirche auf kreuzförmigem Grundriss im Stil der Backsteingotik mit einem fünfseitig geschlossenen Chor und einem in das Kirchenschiff eingebauten dreiteiligen Turm mit einer gotischen Turmspitze. Älteste Teile dieser bis zur Einführung der Reformation den heiligen Lebuin und Johannes gewidmeten Kirche sind der in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts erbaute Turm sowie der um 1500 vollendete Chorraum. Das Kirchenschiff und das Querhaus entstanden im Verlauf des 16. Jahrhunderts. Die Kirche, die während der Belagerung von Leiden im Jahr 1574 in Brand geriet, wurde anschließend schrittweise restauriert und erhielt um 1650 ihr heutiges Aussehen. Der Chor wurde erhöht, und dabei wurden die ovale Fenster über den Spitzbogenfenstern eingefügt. Die oberen Teile des Lang- und Querschiffs mussten erneuert werden. Das Innere ist mit einem hölzernen Tonnengewölbe versehen. Im Zuge einer umfassenden Restaurierung in den Jahren 1949 bis 1957 wurde die Verkleidung des Tonnengewölbes der Kirche aus dem Jahr 1860 erneuert und eine 1862 aufgetragene Putzschicht am Turm entfernt. Zum Ausstattung der Kirche gehören mehrere Grabsteine aus dem 17. und 18. Jahrhundert, eine Kanzel aus Eichenholz, entstanden um 1650, zwei Texttafeln aus dem Jahr 1693 und ein Kupferleuchter, vermutlich aus dem 17. Jahrhundert. Die von den Brüdern Franssen um 1870 gebaute Orgel wurde im Jahr 2014 durch eine von L. van Dam und Söhne im Jahr 1869 erbaute Orgel ersetzt, die ursprünglich in der Reformierten Kirche in Irnsum aufgestellt war. Der Kirchturm wurde um 1954 restauriert. Er enthält eine mechanische schmiedeeiserne Turmuhr aus dem Jahr 1722, die später mit einem elektrischen Aufzug ausgestattet wurde. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 545. Einzelnachweise Weblinks
Laurentiuskerk (Zoeterwoude)

De Laurentiuskerk of Dorpskerk is een Protestantse kerk aan de Dorpsstraat 17 in het Zuid-Hollandse Zoeterwoude-Dorp. Zowel het kerkgebouw als de westtoren werd in 1968 als rijksmonument geplaatst op de monumentenlijst. De laatgotische kruiskerk is gebouwd omstreeks 1475 en werd deels verwoest tijdens het beleg van Leiden in 1574. Hierna werd de kerk herbouwd rond 1615 als protestantse kerk. Het gebouw onderging in 1954 een restauratie. Het mechanisch smeedijzeren torenuurwerk uit 1722 werd later voorzien van een elektrische opwinding. Inventaris Het preekstoel komt uit het midden van de zeventiende eeuw en de tekstborden komen uit 1693. Het eenklaviers orgel uit 1869 is gemaakt door L. van Dam en Zonen te Leeuwarden, met gebruikmaking van pijpwerk van een orgel uit 1636 van Anthony Verbeek. Het is afkomstig uit de Mauritiuskerk in Irnsum, die sinds 2010 geen godshuis meer is. Op 23 maart 2013 werd het in Zoeterwoude in gebruik genomen ter vervanging van het orgel van de Gebroeders Franssen te Roermond uit 1890, dat in 2012 was afgebroken omdat de restauratiekosten voor de Zoeterwoudse gemeente niet op te brengen waren. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Zoeterwoude-Dorp Externe link Info op reliwiki.nl
Dorpskerk (Zuidlaren)

De Dorpskerk is een eenbeukige kerk gelegen aan de Kerkbrink in de Drentse plaats Zuidlaren. Het oudste deel van de Mariakerk, het schip, werd in de loop van de 13e eeuw gebouwd. Vervolgens werd rond 1300 de toren gebouwd, die in de 15e eeuw verder werd verhoogd. De hoogte van de huidige toren is 32,4 meter. Dat is vastgesteld bij de restauratie ervan in 1950/51 door de toenmalige eigenaar, de gemeente Zuidlaren. In 2009 is de toren nog eens opgemeten en opnieuw is de hoogte bepaald op 32,4 meter. De kerk is gewijd op 7 oktober 1263 of 1264, St. Marcellusdag, door Bisschop Albertus Magnus die inmiddels ontheven was van zijn verplichtingen in Regensburg. Hij verbleef in 1263/64 in Noord-Nederland en Noordwest Duitsland (Ost Friesland) om in opdracht van de Paus troepen te werven voor de achtste Kruistocht. Al vrij snel na de stichting van de kerk is het schip een klein stukje in oostelijke richting uitgebouwd en afgesloten met een apsis. Het driezijdig gesloten gotische koor dateert uit midden van de 15e eeuw. Ten behoeve van de bouw van dat koor werd een kleine apsis afgebroken. In de Tachtigjarige Oorlog is de kerk dermate ernstig beschadigd, dat de predikanten klaagden dat ze geen dienst konden houden als het regende, want er zat nagenoeg geen dak meer op de kerk. Pas in 1648 was alle schade hersteld. Het koor was het laatste deel dat gereed kwam. Latere restauraties vonden plaats in 1674, in het midden van de 19e eeuw en in de jaren 1972 t/m 1974. In 2004 is het interieur van de kerk grondig gerestaureerd. Aan de grote restauraties herinneren vier tekstschilden die in koor en schip zijn aangebracht. In de kerk staan herenbanken van de families Van Selbach, De Drews en Van Heiden. in de kerk hangt een memoriewapen van de in 1776 overleden drost van Drenthe, Alexander Carel van Heiden, bewoner van de nabij de kerk gelegen havezate Laarwoud. Het orgel werd in 1859 door de orgelbouwer Petrus van Oeckelen in de kerk geplaatst. Dit orgel was afkomstig uit de kerk van Beusichem en gebouwd door Abraham Meere en uitgebreid door A.A. Kuerten. De preekstoel werd in 1675 vervaardigd door Dirck Jans Bijmolt. Zowel de kerk als de toren werden in 1965 ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister.
Spanjaardspoort

La Spanjaardspoort (ou la porte des Espagnols) était une barbacane construite en 1536 comme une extension de l'ancienne porte de Nieuwstad disparue ou Diezerpoort (mentionnée pour la première fois en 1393) à Zutphen, aux Pays-Bas. Les vestiges, la porte d'entrée et une partie du mur de défense, sont protégés au titre de monument national Rijkmonument et ont été restaurés en 1905 puis, encore une fois, en 1951-1952. Pendant longtemps, une caserne, la caserne d'Isendoorn, qui était logée dans de vieux bâtiments monastiques, se tenait tout contre cette porte. La caserne a été détruite pendant la Seconde Guerre mondiale en 1944. Galerie Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Spanjaardspoort » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) Fiche du monument historique n°41483 dans la base des monuments historiques des Pays-Bas Portail des Pays-Bas Portail de l’histoire militaire
Spanjaardspoort

De Spanjaardspoort of Spaanse Poort was de voorpoort van de Nieuwstadspoort in Zutphen, Nederland. Deze hoofdpoort was een vierkant poortgebouw uit circa 1325 dat rond 1400 werd voorzien van flankerende halfronde torens. In 1536 werd voor de voorpoort een barbacane gebouwd met een diameter van 33 meter, met zeker een, maar mogelijk twee kanonkazematten. De barbacane werd in 1857 gesloopt en in 2000 en 2022 opgegraven. De Oude Nieuwstadspoort werd in 1894 definitief gesloopt. De poort werd voor het eerst vermeld in 1393. De restanten ervan, de voorpoort en een deel van de schildmuur, worden als ensemble Spaanse Poort genoemd. De voorpoort is beschermd als rijksmonument en werd gerestaureerd in 1905 en in 1951-1952. Lange tijd heeft een kazerne, de Isendoornkazerne, die in oude kloostergebouwen was gehuisvest, tegen deze poort aan gestaan. De kazerne is in 1945 in de Tweede Wereldoorlog opgeblazen.
Nederlands Hervormde kerk (Burgerbrug)

Nederlands Hervormde kerk is een kerk uit 1850 in het Noord-Hollandse dorp Burgerbrug. Het vermoedelijk door Waterstaatsopzichter Hermanus Hendrik Dansdorp ontworpen zaalkerkje, gelegen aan de Burgerweg, is bekroond met een houten torentje. Het torentje is voorzien van galmgaten en er hangt een klok. Het mechanisch uurwerk is gemaakt door J.D. Odobey Cadet en stamt uit 1850. Initieel bezat het uurwerk alleen een urenwijzer. In de oorlog kwam hier een minutenwijzer bij. Het interieur van de kerk is gedeeltelijk ouder dan de kerk zelf. In de kerk bevinden zich een 17e-eeuwse preekstoel met doophek, doopboog, doopbekkenhouder en drie kronen. Het orgel is een drukwindharmonium en stamt uit 1882. Zij is gebouwd door gebouwd is door firma C. Kettner. Sinds 1978 staat de kerk als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Het kerkgebouw is in 1984 gerestaureerd en raakte hierna in gebruik als cultureel centrum. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Schagen (gemeente)
Dorpskerk (Rheden)

De Dorpskerk is een gotische pseudobasiliek met een romaanse toren in Rheden in de Nederlandse provincie Gelderland. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Mauritius, de patroon van het Mauritiusklooster in Maagdenburg, dat hier voor het jaar 1000 bezittingen had. In 1006 kwam de kerk van Rheden in het bezit van het klooster Hohorst bij Leusden, dat later naar Utrecht werd verplaatst en als Paulusabdij eeuwenlang over het collatierecht voor Rheden zou beschikken. Het oudste deel van de kerk is de 12de-eeuwse tufstenen toren, die uit vier geledingen bestaat en geen latere verhogingen heeft ondergaan. De bijbehorende kerk werd vanaf de 15de eeuw in gotische stijl herbouwd en bekleed met tufsteen. Het 15de-eeuwse koor en de sacristie hebben kruisribgewelven, terwijl het iets jongere schip een netgewelf heeft. Tussen 1901 en 1904 onderging de kerk een ingrijpende restauratie onder Joseph Cuypers. In 1972 werd het interieur gerestaureerd. De kerk is in gebruik bij de Protestantse Gemeente Rheden (PKN). Externe link Dorpskerk Rheden: het gebouw
Kruiskapel Rasberg

De Kruiskapel Rasberg is een oude niskapel in Berg, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Valkenburg aan de Geul. De kapel is ten westen van het dorp gelegen aan de doorgaande weg N590 van Maastricht naar Valkenburg op de Rasberg, op de plaats waar de Schansweg uitkomt op de Bergerweg. De kapel wordt beheerd door de stichting De Rotswoning, een stichting die het onderhoud verzorgd van meerdere erfgoedobjecten waaronder ook de Geulhemmergroeve. Geschiedenis Op een kaart uit 1279 staat de Y-splitsing van de Schansweg-Bergerweg reeds aangeduid. In 1634 werd er op deze plaats een schans aangelegd door de Spanjaarden die werd gebruikt om Maastricht te veroveren. Uit welke tijd de eeuwenoude kapel stamt is onbekend. Op 17 januari 1967 werd de kapel ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Bouwwerk De kapel staat tussen twee oude lindebomen op een kapelberg die omgeven wordt door een stenen muur. De niskapel zelf is optrokken in Limburgse mergel en is wit geschilderd. De kapel bestaat uit een basement op vierkant plattegrond, daarop bevindt zich een halfronde nis en daarboven een zadeldak. Tegen het gewelf van de nis heeft men een schelpvorm geplaatst. De nis inclusief de schelpvorm is blauw geschilderd en in de nis is tegen de achterwand een zwart kruis geplaatst met daarop een witte corpus van gietijzer. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Berg Lijst van weg- en veldkapellen in Valkenburg aan de Geul
Protestantse kerk (Oisterwijk)

De Protestantse Kerk, voorheen Nederlands Hervormde Kerk, of Napoleonskerkje is een kerkgebouw in Oisterwijk in de gemeente Oisterwijk in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk staat aan de Kerkstraat 64, de Sint-Petrus'-Bandenkerk staat aan het begin van diezelfde straat. Geschiedenis In 1809 werd door Koning Lodewijk Napoleon een decreet getekend waardoor de oude Sint-Petrus'-Bandenkerk terug in handen komt van de rooms-katholieken. Om de Nederduitse-gereformeerden schadeloos te stellen mochten zij voor ƒ 7.000,- een nieuwe kerk laten bouwen, een zogenaamde Napoleonskerk. Op 9 december 1809 kwam aannemer de heer Van Heijst kijken, die ook de Protestantse Kerk te Hilvarenbeek voor zijn rekening had genomen. Tien dagen later lag de tekening klaar voor de nieuw te bouwen kerk met een afmeting van 50 voet lang en 27 voet breed. In de lente van 1810 begon de bouw en op 2 september 1810 werd het nieuwe kerkgebouw officieel geopend. In 1830 bouwde men aan de achterzijde een consistorie. Rond 1900 werd de kerk gerestaureerd. Een nieuwe restauratie volgde in 1974. In 2006 fuseerden de Nederlandse Hervormde Gemeente van Oisterwijk met de Gereformeerde Kerk van Oisterwijk. Het ontstane kerkgenootschap heet sindsdien Protestantse Gemeente Oisterwijk en het Nederlands Hervormde Kerkje heet sindsdien Protestantse Kerk. Opbouw Het classicistische kerkgebouw is een zaalkerkje gedekt door een schilddak met midden bovenop een dakruiter. Het kerkje is voorzien van rondboogvensters en in de gevels zijn geblokte pilasters aangebracht.
Dorpskerk (Dieren)

De dorpskerk van Dieren is een neoclassicistisch bouwwerk in de Gelderse plaats Dieren. De kerk werd in de jaren 1846 tot 1848 gebouwd in opdracht van Sophia Wilhelmina van Heeckeren van Kell, weduwe van Jacob Unico Wilhelm van Wassenaer Obdam, bewoonster van het Hof te Dieren. De kerk werd in een neoclassicistische stijl ontworpen door de Ellecomse architect J. Brink Evers. De eerste steen werd op 24 november 1846 gelegd door de opdrachtgeefster, enkele weken voor haar overlijden op 13 januari 1847. De tekst onder het fronton boven de entree herinnert aan deze eerstesteenlegging. De kerk had oorspronkelijk een rechthoekige vorm, een zogenaamde zaalkerk. Dertig jaar later, in 1876, vond er een uitbreiding met een beuk in noordelijke richting plaats. De kerktoren bestaat uit drie geledingen, die zijn opgetrokken in baksteen. De toren wordt bekroond door een vierkante verdieping waarin aan elke zijde een uurwerk is aangebracht. Op het koepeldak van de toren staat een weerhaan. De kerk is erkend als rijksmonument en werd in 1978 ingeschreven in het monumentenregister.