NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Martinuskerk (Zaltbommel)

De Sint-Martinuskerk is een rooms-katholieke kerk in Zaltbommel. De kerk is een waterstaatskerk die met financiële steun van de landelijke overheid is gebouwd. Dit was een regeling die tussen 1824 en 1868 van kracht was. Slechts het middenschip is bij een latere vergroting van de kerk hiervan overgebleven. De klokkentoren is van hout, met daarbovenop een open koepeltje wat is uitgevoerd in baksteen. Het orgel Het orgel dateert uit 1831 waarbij het hoofd en bovenwerk zijn gemaakt door Carl Friedrich August Naber in Deventer. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken
Sint-Ritakerk (Amsterdam)

De Rooms-katholieke Sint-Ritakerk aan het Hagedoornplein 2 in Amsterdam-Noord werd gebouwd in 1921-'22 naar ontwerp van A.J. Kropholler. Het is een brede basicale kerk met apsis en toren, naar een traditionalistisch ontwerp met rationalistische details. De bouw vorderde langzaam; tijdens een storm in november 1921 raakte de in aanbouw zijnde kerk al beschadigd. Draagbalken en steigers stortten in. Bij het bombardement op Amsterdam-Noord op 17 juli 1943 werd de kerk zwaar beschadigd. Er vielen tientallen doden en gewonden. Bij het herstel van de oorlogsschade in 1946-'47 werden naar ontwerp van C.M. Van Moorsel enkele wijzigingen aangebracht. Het schip werd verlengd en de bestaande toren vervangen door de huidige, niet afgebouwde, zware toren. In 1973 werd de westelijke helft van de kerk verbouwd tot openbare bibliotheek. Eveneens ontworpen door Kropholler zijn de pastorie (Buiksloterweg 95; 1921-'22) en het ten behoeve van de dominicanessen van Voorschoten toegevoegde Sint-Rosaklooster (Wingerdweg 4; 1926-'27). Zij verzorgden het onderwijs in de bijbehorende bewaarschool en lagere school (jongens en meisjes). Het zusterhuis met kapel en de kloosterhof zijn na beschadiging in 1943 eveneens hersteld door C.M. van Moorsel. Sinds 2022 is er een hotel in het gebouw gevestigd.
Sint-Trudokerk (Eindhoven)

De Sint-Trudokerk is vanouds de parochiekerk van Strijp. Dit was ooit een zelfstandig dorp en is sinds 1919 een stadsdeel van Eindhoven. Het huidige kerkgebouw bevindt zich aan Strijpsestraat 129. De toren met spits heeft een hoogte van ongeveer 46 meter waar de nok op een hoogte van 30 meter staat. Geschiedenis Over het ontstaan van de Sint-Trudoparochie, die afhankelijk was van de Abdij van Sint-Truiden, is weinig bekend. In 1402 was er sprake van een gotisch gebouw. Dit was van 1648-1798 in handen van de Hervormden. De katholieken kerkten toen in een schuurkerk. In 1888 werd de oude kerk gesloopt en vervangen door een nieuw gebouw, dat in 1887 werd ingewijd. Het was een neogotische driebeukige kruisbasiliek, ontworpen door C. van Dijk, die een leerling was van Pierre Cuypers. Oorspronkelijk had dit gebouw geen toren. Bij de kerk staat sinds 1929 een Heilig Hartbeeld van Aloïs De Beule. In 1936 raakte de kerk beschadigd door brand. Ze werd hersteld in 1937-1938 door de architecten Louis Kooken en Kees de Bever. Dezen breidden de kerk uit met een toren en twee buitenste zijbeuken, zodat de kerk nu vijfbeukig werd. Ook werd een achthoekige doopkapel bijgebouwd. Delen van de kerk werden in 1944 zwaar beschadigd bij een bombardement. Pas in 1949 kwamen de herstelwerkzaamheden gereed. Het orgel is een Verschueren-orgel uit 1937. Literatuur Strijards, G. Stripe Kerk, niet van gisteren. Zeshonderd jaar kerkgeschiedenis. Wolf Legal Publishers, Nijmegen (2012) Externe links ReliWiki Archimon
Sint-Willibrorduskerk (Klein-Zundert)

De Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Klein Zundertseweg 5 in Klein-Zundert. De kerk uit 1911 in neoromaanse stijl is ontworpen door architect Jan Stuyt, in samenwerking met Joseph Cuypers. In deze kerk werd de reeds eerder gebouwde Sint-Antoniuskapel geïncorporeerd. De kerk is uitgevoerd in gele baksteen. De kerk is een rijksmonument en staat onder nummer 519318 ingeschreven in het rijksmonumentenregister.
Sint Jansbrug (Amsterdam)

Sint Jansbrug is een vaste brug in Amsterdam-Centrum in het gebied De Wallen. Brug Ze overspant de Oudezijds Voorburgwal en vormt daarbij de verbinding tussen de Sint Jansstraat en de Stoofsteeg. De brug wordt omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten behalve aan de westkade van de Oudezijds, waar veel van de oorspronkelijke bebouwing is vervangen door (relatieve) nieuwbouw. De brug werd overigens per oktober 1995 zelf tot gemeentelijk monument verklaard. Hier ligt al eeuwen een brug. Op de geschilderde kaart uit 1538 van Cornelis Anthonisz. is hier al een brug te zien. De moderne geschiedenis van de brug begint al in 1832. Op 9 mei van dat jaar besteedde de gemeente Amsterdam de vervanging inclusief leverantie en arbeidslonen aan van de houten brug (no. 205) liggende over den Oudezijds Voorburgwal, voor de St. Jansstraat, alsmede ook van de inmiddels afgebroken brug 131, toen nog een brug over de Anjeliersgracht ter hoogte van de Tweede Anjeliersdwarsstraat. Architect van die brug was destijds Jan de Greef, directeur van Stads Werken en Gebouwen. Die houten brug, toen al alleen voor voetgangers, werd in 1867 vervangen door een ijzeren exemplaar. Die nieuwe brug, stammend uit rond 1867 en die er ook nog in 2017 ligt, heeft een ijzeren overspanning met daarop houten planken afgezet met typisch 19e-eeuwse balustrades. Opvallend aan de brug zijn de metalen spanten die de overspanning dragen. In de late 19e eeuw kwam fotograaf Pieter Oosterhuis langs bij de brug en legde haar vast. Begin 20e eeuw keurde men (ook vanuit de gemeente) dergelijke bruggen geen blik waardig, waardoor zulke bruggen grotendeels uit het stadsbeeld zijn verdwenen. Deze voetbrug heeft de vernieuwingsdrang weten te overleven, wellicht doordat zij niet aangepast hoefde te worden aan het toenemende verkeer; ze is in de loop der jaren alleen toegankelijk gemaakt voor voetgangers. De naam is waarschijnlijk afkomstig van een beeldje van de apostel Johannes dat aan een gevel op een van de straathoeken heeft gezeten. Een andere naam voor deze brug was de Bierkaaibrug, omdat de even zijde van de Oudezijds Voorburgwal op deze hoogte de Bierkaai genoemd werd. Renovatie Op 7 september 2023 is de brug met onmiddellijke ingang afgesloten door de verroeste staat van de brug met kans op instorten. De brug wordt elders opgeknapt. In 2023-2025 wordt de brug gerenoveerd. Er werd groot onderhoud gepleegd, werkzaamheden bestonden uit onder meer vernieuwen van de verflaag, herstel of vervangen onderdelen en vernieuwing van het brugdek. Om deze werkzaamheden te kunnen verrichten werd de brug van de brughoofden gelicht en naar een werkplaats gereden/verscheept. Doordat de schade en daarmee het benodigde onderhoud veel uitgebreider was dan aanvankelijk ingeschat, is de terugplaatsing uitgesteld tot eind 2025. De renovatie maakte deel uit van een pakket van vijf bruggen: Auke Bijlsmabrug, Diamantbewerkersbrug, Melkmeisjesbrug en Brug 130 (Trapjesbrug) waarvan die laatste drie ook een monumentstatus hebben.. Tijdens de reparatie elders stonden de landhoofden er beschadigd bij. Afbeeldingen
Space Shot (Walibi Holland)

Space Shot is een vrije val-attractie die onder andere gebouwd is in Walibi Holland, Biddinghuizen in 1998 door S&S Power, en Stork Limburg. De inzittenden worden omhoog geschoten door een lanceersysteem. Dit brengt ze tot ongeveer zestig meter hoog. Hierna vallen de bezoekers weer naar de grond. Space Shot kent – zoals vele populaire attracties in Walibi Holland – een single rider line, waarin men kan plaatsnemen om lege plaatsen in de attractie op te vullen. Doorgaans is de wachttijd hier kort, omdat de meeste bezoekers in twee- of viertallen komen: Er zijn drie zitjes per kant De ritduur is zeer kort: circa 90 seconden. Hierbij zitten ca. 30 seconden "optakeling" en 30 seconden "neer gaan". De feitelijke afschieting duurt slechts 10 seconden, waarna deze nog twee keer terugveert tot lagere hoogtes. In 2020 kreeg het gebied speed zone, waar Space Shot zich bevindt, een metamorfose. De toren kreeg de kleuren grijs en rood. Daarnaast werd er een zilver geverfde auto verticaal geplaatst op de bovenkant samen met de tekst ''speed zone''. Ook het bedieningshuisje heeft een nieuw uiterlijk gekregen passend bij het themagebied.
Stakenberg

Stakenberg is een heuvel in de Nederlandse provincie Gelderland, op de heide tussen Nunspeet en Elspeet. Aan de naam van deze heuvel zijn de namen van een landgoed en een heide ontleend. De speelweide met uitkijktoren nabij de Stakenberg is een bekende attractie voor dagtoeristen. Geschiedenis De oudst bekende beschrijving van de Stakenberg dateert uit 1730 in een beschrijving van mr. Johan Schrassert, raad en secretaris van Harderwijk. Uit die beschrijving blijkt dat op de Stakenberg een kleine heuvel was opgeworpen waarop een grenspaal stond. Deze grenspaal vormde een afbakening tussen de velden van Hierden, Elspeet en Hulshorst. Er resteren nog drie van deze grenspalen in het gebied. Op de Stakenbergerheide bevinden zich enkele archeologische vindplaatsen, waaronder grafheuvels en oude karrewegen. Lange tijd is de Stakenbergerheide in gebruik geweest als oefenterrein door de Koninklijke Landmacht. Al in 1911 was er sprake van militaire oefeningen, die door toeschouwers vanaf de Stakenberg bekeken werden. Sinds de sloop van de Generaal Winkelman Kazerne in 2001 is de heide weer primair natuurgebied. In de Tweede Wereldoorlog is door Joodse arbeiders van Kamp De Bruine Enk de Stakenbergerweg aangelegd. Een stuk bos dat toen werd aangeplant wordt sindsdien door omwonenden 'Het Jodenbos' genoemd. Flora en fauna De Stakenbergerheide is een van de plaatsen in Nederland waar een jeneverbesbos groeit. Ook is het een vindplaats van de rode lijstsoort grondster (Illecebrum verticillatum). Landgoed Tussen 1912 en 1915 werden op de Stakenberg twee landgoederen gesticht, Refugium en Huize Stakenberg. De gemeente Ermelo verkocht er de grond voor, heide en stuifzand. De eigenaar van huize Stakenberg bedong dat er vrij uitzicht zou zijn op de toren van Elspeet en dat er geen vliegveld zou komen op de heide. Huize Stakenberg brandde af tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vanaf 1949 tot 2000 was het landgoed Refugium bij PTT in gebruik als vakantiepark voor haar medewerkers. Anno 2019 is Landgoed Stakenberg 35 hectare groot, er staan vijftig recreatiebungalows en een hotel.
Twents Carmel College

Het Twents Carmel College te Oldenzaal is een streekschool met een breed onderwijsaanbod, die na een paar fusies en schaalvergrotingen voortkwam uit het Twents Carmellyceum, het Thijcollege en een aantal andere scholen, met name uit Losser en Denekamp. Geschiedenis Het Carmel Lyceum werd opgericht in 1922. De oprichters van het lyceum waren Karmelieten en de eerste leraren aan deze school waren paters die in het naastgelegen klooster woonden. De bijbehorende kapel werd ontworpen door Jos Zwanikken. De ramen werden ontworpen door de Oldenzaalse glazenier Jan Schoenaker. Vestigingen De school is onderdeel van de Stichting Carmelcollege, een katholiek onderwijsconglomeraat. De school heeft enkele vestigingen in Oldenzaal, namelijk aan de Potskampstraat, de Lyceumstraat, De Thij en praktijkonderwijs aan de Leliestraat. Verder zijn er vestigingen in Losser en Denekamp. Bekende oud-leerlingen Max van den Berg, politicus, commissaris van de Koningin in Groningen (Carmellyceum) Pi de Bruijn, architect (Carmellyceum) Gert-Jan Dröge, tv-maker en presentator, journalist, schrijver (Carmellyceum) Timo Harmelink, podcaster (Carmellyceum) Marijke van Hees, politicus (Thijcollege) Constantijn Jansen op de Haar, politicus Henk Kamp, politicus, minister (Carmellyceum) Ellen van Langen, atlete (Thijcollege) Elles Leferink, volleybalster (Thijcollege) Jan Marijnissen, politicus, voorzitter van de SP (Carmellyceum) Moniek Nijhuis, zwemster (Carmellyceum) Tanja Nijmeijer, lid van de FARC (Carmellyceum) Jan Vennegoor of Hesselink, voetballer (Thijcollege) Publicatie Ben Siemerink: Tumult op een brave school. Carmel Lyceum in roerige tijden. Uitgever Heinink Media, Oldenzaal, 2013. ISBN 9789491640070 Externe link Officiële website
Twistvlietpark

Het Twistvlietpark is een park in de nieuwbouwwijk Stadshagen (vanaf 1998 in aanleg), Zwolle, waar delen van het oorspronkelijke landschap zijn behouden. Zo is langs de Oude Wetering, het water dat nog steeds met een sluisje op het Zwarte Water uitkomt, een natuurlijk park aangelegd. Grenzend hieraan (en naast het winkelcentrum) ligt het centrale park van de wijk. Het is een groene stadsweide met veel bomen, eenvoudige, rechte paden en een grote trappenpartij om aan het water te kunnen zitten. Het park wordt ook gebruikt voor theatervoorstellingen en (sport)activiteiten. Het park heeft onder andere een hondenlosloopterrein, een jaagpad met rietoevers, kunst, een ligweide, open water, een speelplek, twee voetbalveldjes en twee verharde basketbalvelden. Tevens wordt hier een keer per jaar het stadshagenfestival georganiseerd. Huttendorp Stadshagen wordt sinds 2015 ook georganiseerd in het Twistvlietpark, daarmee heeft Stadshagen het grootste huttenbouw evenement van Nederland binnengehaald.
VV KSD-Marine

VV KSD-Marine is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Den Haag, opgericht op 1 mei 2013. De club is een fusie van de voetbalclubs VV KSD en VV Marine. Het eerste elftal speelt in de Vierde klasse zaterdag (2020/21). De thuiswedstrijden worden gespeeld op de Militaire Sportterreinen op de Waalsdorpervlakte. Competitieresultaten 2014–heden = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Externe link Officiële website
Van Reenenlaan 22 (Baarn)

Van Reenenlaan 22 is een gemeentelijk monument in Baarn in de provincie Utrecht. Het gebouw staat aan de spoorlijn in het ravijn ten noorden van Station Baarn, achter villa Carilshet aan de Van Reenenlaan. Het gebouw was eigendom van de waterleidingmaatschappij Hydron die het gebouw in 2003 heeft gesloten. Sindsdien is het aan vandalisme ten prooi gevallen. In 2022 en 2023 is het gebouw gerenoveerd. Op 24 januari 2024 is er brand uitgebroken in het gebouw. Hierbij is het dak verwoest. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Baarn
Ver Huellbank

De Ver Huellbank is een gedenkbank die in 1881 werd opgericht in Den Haag ter nagedachtenis aan jhr. Henry Christiaan Arnoud Ver Huell (1820-1881). Achtergrond Jhr. Henry Christiaan Arnoud Ver Huell, lid van de adellijke familie Ver Huell, was van 1861 tot 1881 gemeenteraadslid in Den Haag en daarnaast lid van de Provinciale Staten van Zuid-Holland. Nog tijdens zijn leven werd besloten hem te eren met een bank. Hij heeft de onthulling daarvan, in september 1881, door zijn overlijden niet meer kunnen meemaken. De bank werd geplaatst aan de Ver Huellweg, met zicht op de door Ver Huell geïnitieerde waterpartij in de Scheveningse Bosjes. De reacties op het monument waren niet onverdeeld positief, de Spectator vond dat de vazen en de daarin geplante aloë "het lijnen-systeem der bank" bedierven en het monumentale karakter in hoge mate benadeelden. De Tijd sloot zich bij deze kritiek aan en vond bovendien: "Het woord "bank" geeft toch het begrip, dat men er op kan uitrusten, en dit nu is, wegens de koude van het marmer, totaal onmogelijk. Beschrijving Het monument in neo-empirestijl werd waarschijnlijk ontworpen door beeldhouwer Eugène Lacomblé en werd gemaakt door de firma Laurent Phillips uit Den Haag. De halfronde bank werd uitgevoerd in Italiaans marmer, zogenaamde "blanclair". Het zitvlak rust op zeven consoles. Aan weerszijden wordt de bank geflankeerd door vierkante zuilen met kroonlijst, bekroond met vazen. Tegen de zuilen zijn griffioenen geplaatst die werden gemaakt door A. van Roon. In de rugleuning van de bank is in reliëf een tekst aangebracht: Monumentenstatus Het gedenkteken is een gemeentelijk monument, het heeft "algemeen belang voor de gemeente Den Haag vanwege de kunsthistorische waarde. Historische waarde ontleent het aan zijn functie als gedenkteken voor jonkheer H.C.A. Ver Huell." Zie ook Lijst van beelden in Den Haag-Noord Lijst van gemeentelijke monumenten in Scheveningen Lijst van gedenkbanken in Nederland
Vismarkt (Alkmaar)

De vismarkt in Alkmaar is een rijksmonument dat bestaat uit enkele stenen galerijen en overdekte visbanken. In de eerste helft van de 19e eeuw diende het gebouw als handelskantoor en viskraam. De vis werd in de galerijen opgeslagen en op de stenen visbanken uitgestald voor de markt. De Alkmaarse visbanken zijn in de 16e eeuw gebouwd en zijn in 1755 verbouwd tot de huidige visbanken. De vismarkt is in 1998 gestopt. Daarvoor vond de markt nog elke vrijdag plaats. Externe links De vismarkt - alkmaar.nl Informatie over rijksmonumentnummer 7324
Vredenhof (gasthuis)

Het Vredenhof is gevestigd in twee rijksmonumenten in Dronrijp in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis Het gasthuis werd in 1745 gesticht door Agnes Alida Huber (1702-1774), lid van de familie Huber en eigenaresse van Schatzenburg. In 1845 werd er aan de achterzijde een tweede rij van 6 eenkamerwoningen gebouwd. De dubbele rij (12 woningen) werd in de 20e eeuw samengevoegd en verbouwd tot 6 woningen (Dûbelestreek 19-29). Het witgeschilderde gebouw heeft aan de straatzijde twee klokgevels met aanzetkrullen. In 1872-1876 kwam er 100 meter zuidelijker een uitbreiding aan It Heech. De rij neoclassicistische woningen naar ontwerp van C.S. Reitsma werd in drie fasen gebouwd. In 1980 was er een verbouwing. Vredenhof is alleen nog maar het hofje, de huizen op It Heech zijn afgestoten. Onder de Stichting Gasthuis Vredenhof valt ook buitenplaats Schatzenburg. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Dronrijp
Warenhuis Vanderveen

Warenhuis Vanderveen is een shop-in-shop-warenhuis gevestigd in het centrum van de Nederlandse stad Assen. Het bedrijf werd in 1897 gesticht. In het warenhuis zijn afdelingen op het gebied van mode, schoonheidsverzorging, wonen, vrije tijd, vers, horeca en diensten. Geschiedenis Warenhuis Vanderveen werd in 1897 gesticht door de uit Nieuwe Pekela afkomstige Antje Oldenburger en de uit Assen afkomstige Bareld van der Veen. Zij begonnen een manufacturenwinkel aan de Varkensmarkt te Assen. Beiden hadden ervaring opgedaan in de textielbranche bij de firma Bertram in Assen. In de eerste jaren dreef Antje de zaak en bleef Bareld werkzaam bij de firma Bertram, totdat hij in 1916 het klantenbestand van de weduwe Bertram kon overnemen. In 1922 verhuisde de zaak naar Kruisstraat 13 in Assen. In 1945 waren er aanvankelijk emigratieplannen, waarbij de namen van zaak en familie alvast werden 'veramerikaniseerd' van Van der Veen naar Vanderveen. Omdat er uitbreidingsmogelijkheden in Assen ontstonden, besloot de familie om hier te blijven. Er werden steeds meer panden aangekocht waardoor het warenhuis groeide. Tegenwoordig beslaan alle afdelingen tezamen 17.500 m² verkoopvloeroppervlak, hiermee is Warenhuis Vanderveen het op een na grootste warenhuis van Nederland, na de Bijenkorf in Amsterdam. Architectuur De zijde aan het Koopmansplein werd ontworpen door Architectuurstudio Herman Hertzberger uit Amsterdam. De grote uitbreidingen van het warenhuis naar ontwerp van deze studio vonden plaats tussen 1996 en 2012. Voor delen van het gebouw die thans het warenhuis vormen aan de Kruisstraat, Marktstraat en Weiersloop, tekenden onder anderen de architecten Jan Koops (Assen) en Lex Haak (Delft). Buningzaal Op de bovenste etage van het warenhuis bevindt zich een multifunctionele zaal, die plaats biedt aan circa tweehonderd mensen. De zaal doet dienst als evenementenruimte en vergaderzaal. Er vinden modeshows, demonstraties, optredens, lezingen en exposities plaats. De zaal is vernoemd naar de familie Buning, die van 1834 tot 1954 in het pand woonde en er een schildersbedrijf runde. Warenhuisgalerie Op de woonetage bevindt zich galerie DSG. De programmering wordt verzorgd door het Drents Schildersgenootschap. Sinds de opening in 2003 hebben meer dan tweehonderd vormgevers, kunstenaars en kunstenaarscollectieven in deze galerie geëxposeerd. Externe link www.vanderveen.nl
Willemsbrug (Singelgracht)

De Willemsbrug (brug 151) is een brug in Amsterdam-West over de Singelgracht tussen het Haarlemmerplein en het Nassauplein. Deze basculebrug is genoemd naar de nabijgelegen Willemspoort. Het aanleggen van een brug op deze plek werd noodzakelijk na de aanleg van het Westerkanaal in 1877. De huidige brug is een ontwerp van Piet Kramer uit 1925 en gebouwd in 1928-'29. Deze verving een brug uit 1877. De brug vormt samen met brug 349 een verbinding van het centrum van Amsterdam naar de Haarlemmerweg. De Willemsbrug grenst ook meteen aan de Mirakelbrug (brug 152) die toegang geeft aan de Spaarndammerbuurt. De brug is een gemeentelijk monument. De oude brug uit 1877 was voorzien van tramrails maar werd bij de elektrificatie in 1906 niet voorzien van bovenleiding. Omdat vanaf het Nassauplein een flauwe bocht voor de brug lag kon het voorkomen dat de tram bij onvoldoende snelheid stroomloos op de brug kwam te staan. De bestuurders namen dan ook altijd een flinke aanloop. Op 2 januari 1924 liep motorwagen 9 van tramlijn 18 door sneeuw en ijs echter vlak voor de brug uit de rails, ramde de balustrade en kwam in het water van de Singelgracht terecht. Met veel moeite werd de tram door de brandweer de volgende dag uit het water getakeld. Het personeel en de passagiers kwamen met de schrik vrij. Op de nieuwe brug verschenen ook tramrails maar nu wel met bovenleiding. Tot 19 januari 1955 bereed tram 12 de brug. Deze werd toen vervangen door een buslijn, waarna de rails op de brug werden verwijderd. Bus 22 rijdt als opvolger nog altijd over de brug. Op 3 maart 2018 werd een deel van de brug voor enige tijd afgesloten. Een waterleiding direct ten zuidwesten van de brug was gesprongen en spoelde de kadewand met voetpad en fietspad weg. De landhoofden van de brug bleven weliswaar staan, maar men nam het zekere voor het onzekere. Om verdere afkalving door golfslag te voorkomen (er wordt nog druk gevaren hier) werd de kademuur beschermd met een stalen damwand. Er was in Amsterdam nog een brug die 'Willemsbrug' genoemd werd. Het gaat hier om brug 454 tussen het Emmaplein en het Vondelpark in Amsterdam-Zuid. Deze heet tegenwoordig Diaconessenbrug. Zie ook Bruggen van Amsterdam
Zimmerterrein

Het Zimmerterrein, ook bekend als het Landje van Ome Kick, is een klein park in de Bellamybuurt in Amsterdam-West. Het parkje ligt aan de oostzijde van de Kostverlorenvaart vlak bij de Wiegbrug. Aan de noordkant grenst het park aan de Tolbrugstraat en aan de zuidkant aan de Schimmelstraat. Het terrein vormt een onderbreking in de Tweede Kostverlorenkade. De volgende soorten bomen staan in het parkje: iepen, meidoorns en prunussen. Op deze plek was de IJzergieterij Zimmer gevestigd, onder meer fabrikant van de eerste Amsterdammertjes (paaltjes) en van lantaarnpalen en putdeksels waarvan enkele nog steeds in Amsterdam te vinden zijn. Na 1945 werden ook veel kerkklokken hier gemaakt. Na het vertrek van fabriek (rond 1970) en afbraak (eind jaren '70 werd het terrein gebruikt door mensen uit de buurt. Frits Bottelier (1925-2011), bijgenaamd Ome Kick, zette zich in de jaren 70 en 80 in tegen bebouwing en organiseerde activiteiten voor kinderen, waardoor voor veel buurtbewoners dit nog het "Landje van Ome Kick" is. Een aantal jaar geleden is het park gerenoveerd. Aan de zuidzijde kwam een kinderboerderij, sinds 1996 geheten Stadsboerderij Zimmer. Verder is er een speeltuin en een ligweide aan het water van de Kostverlorenvaart. Aan de oostkant staat een buurthuis, Buurtcentrum de Havelaar, aan de Douwes Dekkerstraat. Alhoewel het park niet formeel een naam heeft gekregen, wordt het in de volksmond het Zimmerterrein genoemd, maar ook wel het landje van Ome Kick. Het Stadsdeel West en OpenStreetMap gebruiken ook de benaming Zimmerterrein.