NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muraltmuur

Een muraltmuur is een muurtje boven op een dijk, dat diende als alternatieve en goedkope dijkverhoging. Een muraltmuur bestaat uit drie of vier horizontale betonnen platen, van ongeveer een meter hoog, tussen betonnen staanders. Muraltmuren zijn een uitvinding van jonkheer ir. R.R.L. de Muralt, hoofd Technische Dienst van het waterschap Schouwen tussen 1903 en 1913. Na de stormvloed van 1906 ontwikkelde hij een goedkope manier om dijken te verhogen zonder het dijklichaam te hoeven verbreden. Tussen 1906 en 1935 werd ongeveer 120 km van deze muraltmuurtjes aangelegd, ongeveer een derde van alle toenmalige Zeeuwse buitendijken. De Muralt heeft ze uitgebreid beschreven in zijn lezing voor de Zeeuwse Waterschapsbond in 1931. Tijdens de watersnood van 1953 bleken ze echter niet te voldoen. Dit kwam hoofdzakelijk omdat De Muralt ze bedoeld had om een overmatige golfoverslag op te vangen; het was niet zijn gedachte dat de muurtjes echt waterkerend zouden moeten worden. In 1953 was op veel plaatsen de waterstand zo hoog dat ook het stilwaterniveau tegen het muurtje kwam. Bovendien was toen de overslag over het muurtje zo groot geworden, dat er erosie aan de binnenzijde ging optreden. Ook dat was niet voorzien. Om deze reden werden de meeste muraltmuurtjes bij dijkverhogingen na 1953 afgebroken. Rond Wolphaartsdijk, de Rattekaai, tussen Scharendijke en Brouwershaven, tussen Burghsluis en Schelphoek, Colijnsplaat, Kortgene, Scherpenisse en Terneuzen zijn nog diverse restanten van muraltmuren bewaard gebleven. Deze restanten hebben de status van rijksmonument. Ook in West-Brabant staat nog een muraltmuur. Deze staat op de buitendijk tussen Willemstad en Klundert bij de waterzuivering (RWZI) Willemstad en is enkele kilometers lang. Op enkele plaatsen is deze muur weggespoeld in 1953. Deze plaatsen zijn te herkennen aan het beton dat wat afwijkt van het overige deel van de muur. Zie ook Lijst van landschapselementen
De Kom (Amsterdam)

De Kom is een officieuze benaming voor een binnenwater in Amsterdam-Zuid. Het is een kruispunt van vijf waterwegen. Deze waterwegen hebben op een na ook een brug aan "De Kom". De waterwegen zijn: de Boerenwetering loopt hier noord-zuid door De Kom heen, de noordelijke brug is nr. 406, ook wel Boerenweteringbrug, de zuidelijke nr. 420, ook wel de Kinderbrug, vanuit het zuidwesten komt het Zuider Amstelkanaal met brug nr. 419, ook wel Hildo Kropbrug of Muzenbrug, vanuit het noordwesten het Noorder Amstelkanaal met brug nr. 405, ook wel Mozartbrug, vanuit het oosten het Amstelkanaal zonder brug ter plaatse. Hildo Krop maakte voor alle vier bruggen beeldhouwwerken. De opvallendste gebouwen aan "De Kom" zijn het Apollo Hotel Amsterdam, de Apollohal en het gebouw van de roeivereniging De Amstel.
Sint-Nicolaaskerk (Helvoirt)

De Heilige (H.) Nicolaaskerk of Sint-Nicolaaskerk is de katholieke kerk van het dorp Helvoirt in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk moet niet verward worden met de middeleeuwse Oude Sint Nicolaaskerk in hetzelfde dorp. Geschiedenis De kerk werd in neogotische stijl ontworpen door architect Hubert van Groenendael en gebouwd tussen 1901 en 1903. De kerk is een van de eerdere gebouwen van Van Groenendael en wordt gezien als een van zijn beste werken. Hij ontwierp in totaal 33 kerken en kloosters. Het kerkgebouw werd gebouwd als vervanging van de oudere waterstaatskerk. Deze stond op het huidige kerkplein. Zowel de financiering als de bouw van de nieuwe Nicolaaskerk was opmerkelijk snel rond. Interieur Het interieur bevat uitgebreide muurschilderingen en -panelen, waaronder de kruisweg, De prediking van Paulus te Efeze en De prediking van Johannes de Doper van Albin en Paul Windhausen. Deze schilderingen waren vroeger erg vervuild, maar omdat ze niet erg beschadigd waren konden ze worden gerestaureerd. In 2003 werd begonnen met deze grote klus en in 2008 was de restauratie helemaal klaar. In totaal zijn er schilderingen van negentig planten, vijftig dieren, meerdere heiligen en tableaus. Voor deze schilderingen kreeg de kerk in 2005, toen de restauratie nog slechts gedeeltelijk af was, de Brabantse Monumentenprijs. Voor de kerk werd een communiebank gemaakt, die bewaard gebleven is. In de kerk bevindt zich een orgel van Francois Bernard Loret. In het verlengde van de linkerzijbeuk hangt een koperen Marianum, gemaakt in 1930 door de Bossche edelsmid Guillaume Cordang. In de toren staat een mechanisch torenuurwerk van A.Vos en Zonen te Nuenen uit 1906. Externe links Artikel over de Sint-Nicolaaskerk op Brabantserfgoed.nl Voetnoten en bronnen
Ericaschool

De Ericaschool is een school voor openbaar onderwijs in de Nederlandse stad Vlaardingen, voor zeer moeilijk lerende kinderen in speciaal onderwijs en Voortgezet Speciaal Onderwijs. De school beschikt over een SO-afdeling (4 tot 12 jaar) en een VSO-afdeling (12 tot 20 jaar). De school geeft zowel dag- als avondonderwijs. De Ericaschool is een regionale school voor SO/VSO cluster-3 onderwijs. De leerlingen hebben een probleem met het leren. De Ericaschool is een school voor ZMLK-onderwijs. (Zeer Moeilijk Lerende Kinderen) In de VSO-afdeling wordt er veel aandacht besteed aan praktijkvakken, zo zijn er kooklessen, lessen over algemene techniek, handvaardigheid, tuinen, catering en textiel. Ook is er ict-onderwijs en les in huishoudelijk werk enzovoorts. Alle vakken staan in het teken van wonen, werken en vrije tijd. De oudste leerlingen lopen stage en hebben veel arbeidstrainingslessen. In 2007 is de school ingrijpend verbouwd. De oude VSO-aula is omgebouwd tot een hypermoderne multifunctionele ruimte, waar plaats is voor ICT, muziek en bibliotheek. In 2002 was de school ook al ingrijpend verbouwd. Anno 2009 is er ook een avondschool voor oud-leerlingen vanaf 20 jaar, gesubsidieerd door de gemeente Vlaardingen.
Maarheeze (Sterksel Monastery) Cemetery

Maarheeze Cemetery (Sterksel Monastery) is een perceel met oorlogsgraven van het Gemenebest op het terrein van voormalig klooster Providentia aan de Albertlaan in de Nederlandse plaats Sterksel. Op de begraafplaats liggen 42 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven, afkomstig uit leger en luchtmacht van landen van het Gemenebest. De begraafplaats ligt verscholen in bosgebied, nabij de begraafplaats voor onder andere kloosterlingen. Providentia is vanaf 18 september 1944 gedurende ongeveer een jaar bij de Britse strijdkrachten in gebruik geweest als veldhospitaal. De doden op de begraafplaats zijn merendeels in dat hospitaal gestorven; een deel is om het leven gekomen bij ongelukken, of afkomstig van neergestorte vliegtuigen. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen en er is een bronzen zwaard op aangebracht. De Commonwealth War Graves Commission is verantwoordelijk voor de begraafplaats. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe link De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission Noten
Magnuskerk (Anloo)

De Sint-Magnuskerk staat aan de Kerkbrink in het dorp Anloo in de Nederlandse provincie Drenthe. Sinds de hervorming, eind 16e eeuw, is de kerk protestants. De kerk valt tegenwoordig onder PKN Anloo-Zuidlaren. Kerk en toren De romaanse Sint-Magnuskerk is gebouwd rond 1100. De kerk is genoemd naar Magnus, bisschop van Trani, die na zijn marteldood heilig werd verklaard. Onderzoek van de archeoloog Albert van Giffen heeft aangetoond, dat er al houten voorgangers van deze kerk op deze plek hebben gestaan. De kerk was oorspronkelijk een eigenkerk van de bisschop van Utrecht, die hier recht sprak. Later werden er in deze kerk zittingen gehouden van de Etstoel, het hoogste Drentse rechtscollege. Op de muren bevinden zich 13e-eeuwse fresco's met voorstellingen uit het leven van Maria: de Annunciatie, de Visitatie, de geboorte van Christus en de Vlucht naar Egypte. Het koor dateert uit de 14e eeuw. De kerktoren is een zadeldaktoren en dateert uit de 12e eeuw. In de toren hangt een luidklok uit 1732 van Jan Albert de Grave en Nicolaus Mulder. De spitse dakruiter is in 1857 geplaatst, de trapgevels kreeg de toren in 1894. Orgels Het kerkorgel van de Magnuskerk is in 1717-1718 vervaardigd door de orgelbouwers Johannes Radeker en Rudolf Garrels, leerlingen van Arp Schnitger. Het werd voor 1450 carolusguldens gekocht door de familie Ellents en aan de kerk geschonken. In de jaren 1944-1950 is het instrument gerenoveerd door Mense Ruiter. Diens wijzigingen werden ongedaan gemaakt bij een langdurige en grondige restauratie door Henk van Eeken in 1990-2002. Sindsdien klinkt het instrument weer vrijwel zoals het in 1717 moet hebben geklonken. Het heeft 21 registers en een vrij pedaal. De Magnuskerk heeft ook twee kleine orgels. Het kabinetorgel met zes registers van Heinrich Hermann Freytag dateert uit 1804. Het komt waarschijnlijk uit de Hanckemaborg in Zuidhorn. In de twintigste eeuw stond het in de Magnuskerk om het hoofdorgel te vervangen tijdens de jarenlange werkzaamheden in zowel de jaren veertig als de jaren negentig. Het kreeg in 2005 een definitieve plaats in de kerk. Het derde orgel, een huiskamerorgel met acht registers, gemaakt in 1992 door de Gebr. Van Vulpen te Utrecht, is in 2003 geschonken door de weduwe van Jelle Zijlstra, de vroegere minister en president van De Nederlandsche Bank. Hij had het instrument in 1992 cadeau gekregen bij zijn afscheid als bestuursvoorzitter van Douwe Egberts. De Etstoel Iedere derde zaterdag in augustus wordt herdacht dat in de Magnuskerk van Anloo recht werd gesproken door de Etstoel. In middeleeuwse sfeer wordt dan een zitting van de Etstoel nagespeeld, waarbij een werkelijke gebeurde zaak als uitgangspunt dient. De opbrengst van dit toeristische evenement draagt bij aan de instandhouding van de kerk.
Royal Theater Heerlen

Situated close to the Heerlen train station, this egg shaped building dates back to 1938 and was one of the oldest cinemas of the Netherlands. It was designed by Frits Peutz (best known for the Glaspaleis) and J. Bongaerts. The buildings behind it are from a later date and include another building by Peutz (Rivoli, 1958). It originally had 1180 seats (some sources say 814, but 1180 is more likely); this amount was later reduced by almost half for more leg room, leaving 743 seats). History In 1903 Laurentius van Bergen, who ran a funfair company, decided to start a traveling cinema besides his other attractions. He stopped running the cinema, however, to concentrate on his funfair attractions. Twenty years later he left his company to his sons Alexander, Max and Mathieu. They saw little profit in running a funfair company and, in 1931, switched to running cinemas for good. In 1932 they built their first cinema, a huge success, in Roermond. Heerlen, a booming mine city, seemed a good place to run another cinema, although there were already a substantial number of cinemas in downtown Heerlen (Stadschouwburg, Hollandia, and Universal), but since they all belonged to the same owner (Verenigde Bioscoop-Theaters te Heerlen-Hoensbroek, a company owned by Erwin Hirschberg and his brother Curt) the Nederlands Bioscoopbond allowed a new cinema in Heerlen. While the Hollandia theater was being renovated the building of the Royal started; the Royal was to become the biggest and most beautiful cinema in Limburg. After a building period of 100 days, the Royal Theater opened its doors on January 29, 1938, and surpassed the Hollandia Theater, which had reopened two weeks earlier, in size. References
Verzorgingsplaats Palmpol

Verzorgingsplaats Palmpol is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van A1 Amsterdam-Oldenzaal tussen afritten 14 en 15 in de gemeente Barneveld. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Uilengoor. Oplaadpunt De verzorgingsplaats beschikt ook over een oplaadpunt voor elektrische auto's, geëxploiteerd door Fastned. In 2014 was het een van de 3 stations met de hoogste omzet voor Fastned.
Algemene begraafplaats Bergen

De algemene begraafplaats Bergen is een begraafplaats uit 1920, gelegen aan de Kerkedijk in de Nederlands plaats Bergen (Noord-Holland). De begraafplaats werd ontworpen door de gemeentearchitect J.C. Leijen. De begraafplaats bestaat uit een algemeen deel en een Rooms-Katholiek gedeelte. Er is in totaal ruimte voor 2500 graven. Oorlogsgraven van het Gemenebest Er is een ereveld met 247 doden uit de Tweede Wereldoorlog afkomstig uit landen van het Gemenebest. De meesten waren vliegeniers. Van 34 van hen is de identiteit onbekend. Er liggen ook 13 Poolse vliegeniers. Er staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. De Commonwealth War Graves Commission is verantwoordelijk voor dit ereveld, die de begraafplaats heeft ingeschreven als Bergen General Cemetary. Nog op 11 mei 2004 zijn zes bemanningsleden van een Britse bommenwerper hier begraven. Zij waren gevonden bij graafwerk in Opmeer. Het toestel was op 10 mei 1941 neergehaald, op weg naar Berlijn voor een bombardement. De piloot van het toestel lag al op deze begraafplaats. Bekende namen Op dit kerkhof liggen begraven: Adriaan Roland Holst (1888-1976), dichter Charley Toorop (1891-1955), schilderes E. du Perron (1899-1940), schrijver Lucebert (1924-1994), dichter en schilder Leo Derksen (1926-2002), journalist Joost Zwagerman (1963-2015), schrijver Jan van Herwijnen (1889-1965), schilder Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Lijst van oorlogsmonumenten in Bergen
Dukenburgsebrug

Die Dukenburgsebrug ist eine von vier Straßenbrücken über den Maas-Waal-Kanal in der niederländischen Gemeinde Nijmegen. Sie verbindet die Gemeindebezirke Nijmegen-Midden und Dukenburg miteinander. Geschichte Im Zuge einer Bauwelle in den 1970er-Jahren sollten drei Straßenbrücken über den Maas-Waal-Kanal errichtet werden. Neben der Graafsebrug und der Hatertsebrug, die in diesem Rahmen beide erneuert wurden, wurde an der Stelle der Dukenburgsebrug erstmals eine Brücke angelegt. Sie wurde 1973 von der Baufirma Dubbers aus Malden gebaut. Ein Antrag der Nijmeegse SP-Fraktion, die Brücke nach Nelson Mandela zu benennen, wurde im Jahre 1990 vom Gemeinderat abgelehnt. Im Jahre 2007 wurde die Brücke um 38 Zentimeter erhöht, sodass größere Containerschiffe den Kanal befahren können. Einzelnachweise Weblinks Dukenburgsebrug. In: Structurae Dukenburgsebrug. In: db.bruggenstichting.nl. Nederlandse Bruggenstichting (niederländisch)
Dukenburgsebrug

De Dukenburgsebrug is een brug over het Maas-Waalkanaal in de Nederlandse stad Nijmegen. De Dukenburgsebrug verbindt het industrieterrein Winkelsteeg met de wijk Dukenburg. De Nieuwe Dukenburgseweg die eroverheen loopt is een verbindingsweg met het Jonkerbosplein. De kokerliggerbrug werd in 1973 door de firma Dubbers uit Malden aangelegd in een serie met de Hatertsebrug en de Graafsebrug. In 2007 is de Dukenburgsebrug met 38 cm verhoogd zodat schepen met vier lagen containers ook onder de brug door kunnen. Zie ook Lijst van bruggen in Nijmegen Externe links Dukenburgsebrug in bruggenbestand Bruggenstichting Stratenlijst Nijmegen
Waalsdorpervlakte

The Waalsdorpervlakte (Dutch pronunciation: [ˌʋaːlzdɔrpərˈvlɑktə]) is a clearing in the dune area "Meijendel" (The Hague, Netherlands), where between 250 and 280 members of the Dutch resistance were killed by the Germans during World War II. After the liberation of the Netherlands, Nazi collaborators were executed at the site. Anton Mussert, the leader of National Socialist Movement in the Netherlands, was executed here on 7 May 1946. It is one of the main locations where on 4 May "Remembrance of the Dead", a yearly commemoration of victims of World War II and other victims of war, is held. References External links Official website of the Waalsdorpervlakte commemoration site
Waalsdorpervlakte

Waalsdorpervlakte è uno spazio aperto nell'area delle dune di Meijendel (L'Aia, Paesi Bassi), dove più di 250 membri della resistenza olandese furono uccisi dai nazisti tedeschi durante la seconda guerra mondiale. Storia Dopo la guerra è diventato il luogo dove vennero fucilati quattro collaborazionisti olandesi e due SS. Tra gli altri, nel 1946 venne fucilato il leader del Movimento Nazional-Socialista dei Paesi Bassi (NSB) e collaborazionista dei tedeschi, Anton Mussert e nel 1949 Hanns Albin Rauter, comandante delle SS nei Paesi Bassi. Nello stesso luogo furono trucidati 38 delle 263 vittime della rappresaglia ordinata da Rauter stesso, in seguito all'attentato da lui subito nel marzo 1945 per mano dei partigiani. È considerato uno dei luoghi principali dove ogni anno hanno luogo le commemorazioni del 4 maggio, il giorno del ricordo dei morti, per le vittime della seconda guerra mondiale e di tutte le altre guerre. La campana, suonata solo tale giorno, è stata eccezionalmente suonata anche il 23 luglio 2014, durante la giornata di lutto nazionale proclamata nei Paesi Bassi per vittime del disastro aereo del Volo Malaysia Airlines 17 avvenuto 6 giorni prima in Ucraina e nel quale hanno perso la vita 298 persone, di cui 193 cittadini olandesi. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Waalsdorpervlakte Collegamenti esterni Sito ufficiale di Waalsdorpervlakte
Ваальсдорпервлакте

Waalsdorpervlakte (нід. вимова: [ʋaːlzdɔrpərˈvlɑktə]) — відкрите місце в районі дюн «Мейендел» (Гаага, Нідерланди), яке відоме тим, що під час Другої світової війни німці вбили від 250 до 280 учасників голландського руху опору. Після звільнення Нідерландів на цьому місці були страчені нацистські колабораціоністи. Антон Муссерт, лідер націонал-соціалістичного руху в Нідерландів, був страчений в цьому місті 7 травня 1946 року. Це одна з головних локацій, де 4 травня проводиться щорічне вшанування пам’яті жертв Другої світової та інших жертв війни «Поминання за загиблими». Примітки Зовнішні посилання Офіційний веб-сайт пам’ятного центру Waalsdorpervlakte
Molenvelden

De Molenvelden is een bosgebied in de Nederlandse provincie Noord-Brabant, gelegen tussen het dorp Knegsel en het gehucht Zandoerle. Van dit bos bevindt ongeveer 60 hectare zich op het grondgebied van de gemeente Eersel en ongeveer 35 hectare behoort tot de gemeente Veldhoven. Het bos wordt gekenmerkt door beukenlanen. Sinds 1990 bevindt zich bij de Molenvelden een camping met dezelfde naam. Oorspronkelijk, voordat in de twintigste eeuw het productiebos werd aangeplant, bestond dit gebied uit heidevelden. Op deze heide stond een windmolen, wat leidde tot de aanduiding Molenvelden. Deze korenmolen was een banmolen: de inwoners van de omliggende dorpen Oerle, Wintelre, Knegsel en Zonderwijk waren verplicht hier hun graan te laten malen. De molen was van het type standerdmolen en werd rond 1360 gebouwd op de locatie waar zich een knik bevindt in de gemeentegrens tussen Veldhoven en Eersel. In 1462 werd de molen enkele honderden meters verplaatst naar het westen. De oude locatie, die bekend kwam te staan als de termeulenpael van Sandt Oers, werd gemarkeerd met een zware, blauwe grenssteen. De oorspronkelijke steen werd in 1970 gestolen en in 1993 vervangen door een nieuwe steen. De locatie waar de molen in 1462 naartoe werd verplaatst staat bekend als de Molenberg. Hier vond in 1990 archeologisch onderzoek plaats, waarbij de funderingsrestanten van de molen werden gemarkeerd. In 1914 verhuisde de molen naar een locatie aan de Zandoerlese weg, waar deze uiteindelijk in 1932 werd gesloopt. Het Huismeer is een laag gelegen akker, waar zich vroeger een ven bevond. Aan de oostzijde van het Huismeer ligt een heuvelrug met daarop enkele prehistorische grafheuvels uit het Neolithicum, de Bronstijd en de Vroege IJzertijd (ca. 2500-600 v. Chr.).
Plein (Houten)

Het Plein (Oude Dorp) is een plein in de Nederlandse plaats Houten. Het Plein loopt vanaf de Loerikseweg en tot aan de Burgemeester Wallerweg. Er bevinden zich tal van monumentale huizen en bedrijven aan het Plein alsook de monumentale Pleinkerk. Op het Plein komen verder de Vlierweg, de Koningin Julianastraat en de Prins Bernhardweg uit. De straatnaam bestaat sinds 1962. Daarvoor heette het Brink. Na de fusie met de gemeente Schalkwijk waren er twee Brinken in de gemeente en kreeg De Brink in Houten een andere naam: Het Plein. Geschiedenis Het Plein was oorspronkelijk een meent. Het bestond uit een groep boerderijen om een gemeenschappelijke dorpsweide. Door de komst van restaurant De Roskam verplaatste in de 17e eeuw het centrum van alle activiteiten zich naar deze dorpsweide. Tussen 1875 en 1936 was midden op de Brink de dorpspomp te vinden. Tevens was er een openbare school aanwezig en het Houtens gemeentehuis. Na een bombardement op 28 november 1944 werd de school vernield. Het gemeentehuis werd in 1957 afgebroken, waardoor er meer ruimte ontstond. Door een herinrichting ontstond het huidige plein. De dorpspomp werd tijdens de renovatie van de Brink in 1957 door een vrachtwagen vernield. Thans bevindt zich op het huidige dorpsplein een replica van de Schalkwijkse dorpspomp en is ook de muziektent weer in ere hersteld. Fotogalerij
D38 (hunebed)

Hunebed D38 ligt samen met hunebedden D39 en D40 op een open plek in het Valtherbos, iets ten noorden van Emmen in de Nederlandse provincie Drenthe. Het inmiddels verdwenen hunebed D39a lag hier vlakbij. D38 is de noordelijkste van de drie hunebedden. Bouw Er resteren nog twee van de vijf dekstenen. De negen draagstenen en twee sluitstenen liggen bijna geheel onder het zand. De vorm van de dekheuvel is nog herkenbaar. De ingang lag op het zuidwesten. Het hunebed is 8,0 meter lang en 3,0 meter breed. Geschiedenis Het hunebed wordt toegeschreven aan de trechterbekercultuur. Het hunebed wordt vermeld op de Hottingerkaart (1788-1792). Nicolaas Westendorp beschrijft de drie hunebedden in 1822. In 1871 kocht de Staat der Nederlanden het hunebed van A. Aikes (cum suis) te Emmen. Toen Van Giffen dit hunebed bezocht, was het al in verwaarloosde staat. Hij vermeldt: "Het hunebed is onvolledig en verkeert in een vervallen staat". De kelderinhoud van dit hunebed is nooit wetenschappelijk onderzocht; het monument werd gerestaureerd in 1960. Society of Antiquaries In Engeland ontstond in de jaren zeventig van de 19e eeuw bezorgdheid over de wijze waarop in Nederland hunebedden werden gerestaureerd. In die kringen was men vooral bezorgd dat met de restauraties het oorspronkelijk beeld van de situatie verloren zou gaan. De directeur van de Society of Antiquaries in Londen verzocht de oudheidkundigen William Collings Lukis en sir Henry Dryden om de staat waarin de hunebedden zich op dat moment bevonden nauwkeurig vast te leggen. Zij bezochten in juli 1878 Drenthe en brachten veertig hunebedden op de Hondsrug in kaart. Ze hebben opmetingen verricht en beschreven de aangetroffen situatie, die zij tevens vastlegden in een serie aquarellen. Hun rapportage aan de Society of Antiquaries verscheen echter niet in druk. Hun materiaal werd bewaard bij de Society of Antiquaries, het Guernsey Museum & Art Gallery en het Drents Museum. Het Ashmolean Museum in Oxford bezit kopieën van hun werk. In 2015 publiceerde de Drentse archeoloog dr. Wijnand van der Sanden alsnog hun werk. Hij voorzag hun materiaal van een uitgebreide inleiding. Ook schetste hij de ontwikkelingen met betrekking tot het archeologisch onderzoek van de hunebedden na hun onderzoek tot 2015. Hij gaf als oordeel dat het werk van Lukis en Dryden van hoge kwaliteit was. In het Drents Museum was in 2015 een tentoonstelling over het werk. Hunebed D38 is weergegeven op Plan XXXII: Lukis en Dryden bezochten het hunebed op 20 juli 1878. Lukis beschreef dat er drie hunebedden bij elkaar liggen op het Emmerveld. Dit hunebed heeft een dekheuvel met een diameter van ongeveer 15,5 meter en deze is ongeveer 60 cemtimeter hoog. Twee van de oorspronkelijk vier of vijf dekstenen is nog aanwezig. Ze liggen niet meer op de originele plek. Er zijn nog negen draagstenen aanwezig. De dekheuvel is recentelijk lager gemaakt. Lukis vond enkele kleine fragmenten van urnen op de heuvel, buiten de kamer, en een pijlpunt. Het hunebed is in eigendom van de staat.