NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Reeuwijkse Plassen

Les Reeuwijkse Plassen forment un ensemble de lacs ou étangs situés à l'est de Reeuwijk et au nord-est de Gouda, dans la province de la Hollande-Méridionale aux Pays-Bas. Au nombre de treize, les lacs sont séparés les uns des autres par des étroits chemins. Les lacs sont essentiellement de forme carrée, ce qui permet de reconnaître les anciennes parcelles des prairies. La superficie totale des lacs est d'environ 735 ha. Les lacs ont été créés dans le XVIIIe siècle par l'extraction de la tourbe. Au départ du village-rue de Sluipwijk, on creusait la fagne jusqu'en dessous du niveau d'eau. La tourbe extraite était transportée jusqu'à Gouda, où elle servait de combustible aux poteries et aux brasseries de la ville. Au cours du XIXe siècle, la province de la Hollande-Méridionale développa un projet pour poldériser les lacs, qui n'a jamais été réalisé. Le 20 juillet 1930, les États provinciaux ont définitivement abandonné tout projet d'assèchement des lacs de Reeuwijk. Seul le lac de Broekvelden/Vettenbroek est plus récent : Il a été créé dans les années 1970 afin d'utiliser le sable pour la construction de l'autoroute A12 et le quartier de Bloemendaal à Gouda. De nos jours, les lacs offrent un endroit privilégié pour le tourisme et les sports nautiques. Liste des lacs Broekvelden/Vettenbroek Elfhoeven Gravekoop 's-Gravenbroek Groot Vogelenzang Kalverbroek Klein Elfhoeven Klein Vogelenzang Nieuwenbroek Ravensberg Roggebroek Sloene Vrijhoef Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Reeuwijkse plassen » (voir la liste des auteurs). Portail des Pays-Bas Portail de la géographie
Laghi di Reeuwijk

I laghi di Reeuwijk (in olandese: Reeuwijkse plassen) costituiscono un insieme di 13 laghi artificiali del sud-ovest dei Paesi Bassi, situati nella regione della Groene Hart, nella provincia dell'Olanda Meridionale, e che prendono il nome dalla località di Reeuwijk. L'area ha una superficie totale di 735 ettari e comprende i seguenti laghi: Broekvelden/Vettenbroek, Elfhoeven, 's-Gravenbroek, 's-Gravenkoop, Kalverbroek, Klein Elfhoeven, Klein Vogelenzang, NieuwenbroekGroot Vogelenzang, Ravensberg, Vrijhoef, Sloene. Geografia Collocazione I laghi di Reeuwijk si estendono poco a nord-est di Gouda. Territorio I laghi di Reeuwijk si contraddistinguono per la caratteristica forma rettangolare, dovuta ai lotti di terreno preesistenti. Località Reeuwijk Sluipwijk Storia I laghi di Reeuwijk si formarono tra il XVIII e il XIX secolo con l'estrazione della torba in loco, che veniva utilizzata per il riscaldamento delle case e per le attività industriali. Alla fine del XIX secolo, si iniziò a studiare un progetto che prevedesse il prosciugamento dei laghi di Reeuwijk, in quanto costituivano una minaccia per il polder circostanti. Il 20 luglio 1930, però, gli Stati Provinciali dell'Olanda Meridionale rigettarono questo progetto in via definitiva. Turismo I laghi di Reeuwijk si prestano a varie attività turistiche quali le passeggiate a piedi e in bicicletta, il nuoto, il surf, il birdwatching, ecc. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Laghi di Reeuwijk
Reeuwijkse Plassen

De Reeuwijkse Plassen zijn dertien plassen tussen Bodegraven en Gouda, ten oosten van het dorp Reeuwijk. Ze zijn van elkaar gescheiden door smalle weggetjes. De plassen hebben allemaal een rechthoekige vorm, waarin de vroegere verkaveling van de veengronden uit de tijd van de 'Grote Ontginning' nog valt te herkennen. De totale oppervlakte is circa 735 hectare. Geschiedenis Op de Broekvelden/Vettenbroek na zijn de plassen in de 18e eeuw ontstaan door turfwinning. Vanuit het lintdorp Sluipwijk werd het veen tot ver onder het grondwaterpeil weggebaggerd, om te worden gedroogd tot turf die werd opgestookt door de pottenbakkerijen en bierbrouwerijen van Gouda. In de 19e eeuw ontstonden plannen om de plassen in te polderen, maar daar is het nooit van gekomen. Op 20 juli 1930 werd door Provinciale Staten van Zuid-Holland definitief tegen inpoldering beslist. Broekvelden/Vettenbroek is in de jaren zeventig van de 20e eeuw ontstaan als zandwinningsput voor de aanleg van de A12 en de wijk Bloemendaal in Gouda. Recreatie Tegenwoordig worden de veenplassen gebruikt voor recreatie. De plassen Sloene, Broekvelden/Vettenbroek, Klein Elfhoeven en Ravensberg zijn verboden voor motorvaartuigen. Op de overige plassen zijn motorvaartuigen toegestaan, met een maximumsnelheid van 6 kilometer per uur. Op 's-Gravenbroek en Elfhoeven worden zeilwedstrijden gehouden, onder andere de jaarlijkse Goudse Zeilweek. De plas Broekvelden/Vettenbroek is ingericht voor windsurfers. Voor alle types boten is op alle plassen met uitzondering van Broekvelden/Vettenbroek (de "Surfplas") een vaarontheffing vereist, variërend van €7,50 tot €13,25 per week of €18,- tot €47,- per jaar (2023). Er wordt streng en zonder gedogen gehandhaafd. Het gebied is sinds mei 2014 in eigendom van Groenalliantie Midden-Holland. Het beheer is uitbesteed aan Staatsbosbeheer. Behalve voor watersport wordt een aantal plassen ook gebruikt voor de jacht op watervogels, op veel eilandjes en oevers zijn schuilhutjes van jagers te vinden. Namen van de plassen 's-Gravenbroek Elfhoeven Klein Elfhoeven Vrijhoef Kalverbroek Nieuwenbroek Gravekoop Groot Vogelenzang Klein Vogelenzang Ravensberg Sloene Roggenbroek Broekvelden/Vettenbroek (onderdeel van het Natura 2000-gebied Broekvelden, Vettenbroek & Polder Stein, beter bekend onder de naam "Surfplas") Externe links Groene Hart – Reeuwijkse Plassen op de website van Staatsbosbeheer
Lekkeresluis

De Lekkeresluis (brug 59) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de zuidelijke kade van de Brouwersgracht en overspant de Prinsengracht. De brug ligt op de plek waar de Prinsengracht uitmondt in die Brouwersgracht, aan de overkant van de Brouwersgracht gaat zij nog verder onder de naam Korte Prinsengracht. De plek geeft een uitzicht op de Westertoren. In 1995 is de brug uitgeroepen tot gemeentelijk monument. Er ligt hier al eeuwen een brug. Op de kaart uit 1649 van Joan Blaeu is de brug al terug te vinden. De huidige brug stamt uit 1754, links en rechts van de middelste doorvaart van de drie zijn aan de noordkant van de brug twee stenen met “Anno” en “1754”. Het nummer van de brug is aan diezelfde kant in de bovenste steen van het middengewelf uitgehakt. Ook aan die kant is een trapje te vinden naar het wateroppervlak. Hoewel de brug gedurende de eeuwen heen zware lasten moest tillen werd in 1946 nog geconstateerd dat ze er goed bijlag. Alhoewel de gemeente probeerde de auto’s uit de binnenstad te verdrijven, werd het verkeer zwaarder en zwaarder. In 1976 werd daarom de brug versterkt met gewapend beton en in 1991 moest de brug opnieuw verstevigd worden. De brug is omsloten door gemeentelijke (de Papiermolensluis) en rijksmonumenten (huizen). De naam zou verwijzen naar bakkers/baksters die op de brug hun etenswaren aanprezen. Een andere minder gangbare bijnaam is Papeneilandbrug, naar het plaatselijk café Prinsengracht 2.
Sint-Lambertuskerk (Haaren)

De Sint-Lambertuskerk op Monseigneur Bekkersplein 4 is de parochiekerk van Haaren, gewijd aan Lambertus van Maastricht. De kerk behoort tot het bisdom 's-Hertogenbosch en valt onder de Sint Jozefparochie. De neogotische kerk werd in 1914 ingewijd. Architect was W.Th. van Aalst. Het is een driebeukige kruisbasiliek met een toren en een dakruiter. De gewelven bevatten kleurige schilderingen door Jos ten Horn uit 1940-1942, die gebaseerd zijn op de Openbaring van Johannes. Het neogotische interieur omvat een hoogaltaar en een Maria-altaar uit 1917, een triomfkruis uit 1918, acht beelden uit 1930 en glas-in-loodramen door I. Menken uit 1914. De Sint-Lambertuskerk is in 2001 aangewezen als rijksmonument. Eerdere Lambertuskerken in Haaren De Oude toren, die ruim een kilometer westelijker staat, is het overblijfsel van een Sint-Lambertuskerk uit de vijftiende eeuw, die in de achttiende eeuw door verwaarlozing deels ingestort en later afgebroken is. Schuin tegenover de huidige kerk werd in 1856 een neoclassicistische kerk gebouwd. Deze waterstaatskerk werd in 1911 door brand verwoest. Daarna kerkte de parochie in een noodkerk, tot in 1914 de huidige kerk ingewijd werd.
Sint-Jan Onthoofdingkerk (Zoeterwoude)

De Sint-Jan Onthoofdingkerk is een rooms-katholieke kerk in de Zuidbuurt, een buurtschap in de Nederlandse gemeente Zoeterwoude en onderdeel van de Parochie Heiligen Petrus en Paulus. Vlak na de Reformatie werd op deze plek al een katholieke kerk gebouwd, die zoals veel schuilkerken of boerderijkerken buiten het eigenlijke dorp was gesitueerd. Zoeterwoude werd immers al in 1656 een zelfstandige parochie en de bij de Reformatie aan de protestanten kwijtgeraakte kerk in Zoeterwoude-Dorp werd nooit teruggegeven aan de katholieken. Daarnaast was het rooms-katholieken tot 1853 verboden kerken te bouwen in dorpen en steden, wat de betrekkelijk afgelegen locatie van de kerk in Zuidbuurt kan verklaren. De eerste kerk werd in 1843 als waterstaatskerk gebouwd naar een ontwerp van Theo Molkenboer. Deze kerk werd aan het einde van de 19e eeuw te klein en werd afgebroken. Tussen 1902 en 1904 werd een nieuwe neogotische kerk gebouwd door de architecten Jan Stuyt en Jos Cuypers, die in deze periode een partnerschap hadden. De toenmalige deken F.C.X. Mosmans had aanzienlijke invloed op details van het ontwerp en versiering van het gebedshuis. De kerk werd op 3 oktober 1904 geconsacreerd door mgr. Augustinus Callier, bisschop van Haarlem. Op 12 juni 1964 raakte het gebouw zwaar beschadigd bij een brand die ontstaat na soldeerwerkzaamheden aan de dakgoten. De kerk wordt daarna slechts gedeeltelijk herbouwd onder leiding van de architect P.N.A. Sips, en wordt in 1966 weer in gebruik genomen. Van de oorspronkelijke kerk is weinig overgebleven. De karakteristieke toren bleef gespaard. Van de oorspronkelijke luister is veel verdwenen. Van het priesterkoor en dwarsschip, nog bereikbaar via de oorspronkelijke "dodenpoort", zijn alleen nog de ruïnes overgebleven. Het langschip werd afgesloten door een blinde muur en overkapt met vijf spitsdaken. Tegen de blinde muur, een klaagmuur, bevindt zich een Golgothagroep van de hand van de beeldhouwer Pieter Biesiot die ook al in het oorspronkelijke priesterkoor stond. In 2017 werd het interieur van de kerk ingrijpend verbouwd. In mei 2018 is de kerk door bisschop mgr. Van den Hende opnieuw ingewijd en is de andere katholieke kerk van het dorp, de Christus Dienaarkerk, onttrokken aan de eredienst. Meest opvallende aspect van de verbouwing is een aangebrachte schildering op de blinde muur die het priesterkoor afsluit met daarop een optische illusie die doet lijken alsof het oorspronkelijke priesterkoor weer hersteld is. Vlak bij de pastorie, die zich direct naast de kerk bevindt, staat het standbeeld van Christus Koning met het opschrift "Regi saeculorum" (Koning der eeuwen). Op het voetstuk is tevens een gebed tot het Heilig Hart afgebeeld. Naamgeving Als naam van de kerk en de parochie worden ook de varianten "Sint Jan Zoeterwoude-Dorp" en "Sint Jan’s Onthoofdingskerk" gebruikt. Externe links Website Sint-Jan Zoeterwoude
De Korenaar (Oirschot)

Windmolen De Korenaar is een ronde stenen stellingmolen te Oirschot. Deze molen is gebouwd in 1857 en deed en doet dienst als korenmolen. Tot 1999 werd in deze molen beroepsmatig gemalen, waarbij echter ook van een motor kon worden gebruikgemaakt. Na dit jaar werd er af en toe gemalen, onder meer door de molenaars van Moergestel, toen hun eigen standerdmolen defect was. De molen is maalvaardig.
Spaanse Polder

De Spaanse Polder is een bedrijventerrein en polder in Rotterdam (op de grens met Schiedam). Een klein gedeelte van de Spaanse Polder, tussen de Strickledeweg en de Schiedamse Schie, valt onder de gemeente Schiedam. Ondanks zijn naam heeft Spaanse Polder niets met Spanje te maken. De naam van het bedrijventerrein is een verbastering van de Rotterdamse wijk Spangen, die ten zuiden van het bedrijventerrein is gelegen. De Spanger Polder werd in de volksmond tot Spaanse Polder verbasterd. Bedrijventerrein Sinds 1935 vindt op het huidige terrein bedrijvigheid plaats. Aanvankelijk waren de bedrijfsactiviteiten voornamelijk georiënteerd op de haven van Rotterdam. Dat is nog te zien aan de vijf insteekhavens. Het terrein is ontsloten door waterwegen; de Schiedamse Schie en de Delfshavense Schie. Verder is het terrein ontsloten door de snelwegen A13 en A20, waarvan de laatste dwars door het gebied gaat. Hemelsbreed ligt het terrein ongeveer anderhalve kilometer van station Rotterdam Centraal en een kilometer van de luchthaven Rotterdam-Den Haag. Op het bedrijventerrein bevinden zich ruim 1.800 bedrijven, vooral op het gebied van groothandel, auto's, voedsel en techniek. Met een omvang van bijna 200 hectare geldt het als een van de grootste stedelijke bedrijventerrein van Nederland. Herkenbaarheid en profilering Het bekendste gebouw in de Spaanse Polder is de Van Nellefabriek, een rijksmonument uit 1929. De Van Nellefabriek is thans een congrescentrum, een bedrijfsverzamelgebouw en een broedplaats voor de creatieve bedrijven, terwijl de rest van het terrein bezet is door voornamelijk bedrijven uit milieucategorie 3 en hoger. Volgens de gemeente Rotterdam wordt Spaanse Polder vooral gereserveerd voor echte fabrieken, niet voor bedrijven in de milieuhindercategorie 2 en lager. Die worden ontmoedigd zich hier te vestigen, omdat ze ook geschikt zijn voor woonwijken. De Van Nellefabriek past dus eigenlijk niet in deze visie, maar de voormalige fabriek is een rijksmonument en een blikvanger vanaf de snelweg A20 en spoortraject Rotterdam-Den Haag. Om die reden is de Van Nellefabriek een prominent onderdeel van de Spaanse Polder. Een ander monument in de Spaanse Polder is de Rolbrug bij Huis te Riviere over de Schiedamse Schie, een van de laatste exemplaren van dit type brug. Spaanse Polder is in 2011 door Menzis gekozen tot het beste bedrijventerrein van Nederland in de categorie Economie. Externe links Plannen voor Spaanse Polder voor 2015 Bedrijventerreinen in Rotterdam
St. John's Church, Tzum

The St. John's Church (Dutch: Johanneskerk, West Frisian: Jehannestsjerke) is a Protestant church in the Dutch village of Tzum, Friesland. Noteworthy is its 71 metres high church tower. A congregation of the Protestant Church in the Netherlands (PKN) gathers in the church. Description The church, originally dedicated to John the Baptist, has a single-aisled Romanesque nave from the 12th century, of which the north facade is partly made of tuff stone, and a five-sided closed Gothic choir from the 14th century. Extensive restorations were carried out on both the interior and exterior from 1881–1882. The church was furthermore restored from 1960 to 1964 and 2000 to 2003. The church has been a rijksmonument since 1971. Tower The tower was built under the direction of Cornelis Claesz from 1548 to 1549, according to the foundation stone. The height of the tower is 72 metres, making it the second highest church tower in Friesland after the St. Boniface tower in Leeuwarden. The shaft of three sections measures 31 metres and the constricted spire 41 metres. Bells The bell tower contains three bells, of which one is from 1525 and was cast by Geert van Wou and Johannes Schonenborch. The two other bells are modern, originating from a Roman Catholic church in Bussum. Organ The organ from 1761 by Gerard Stevens was converted in 1764 by Albertus Antonius Hinsz. The case was made by Johannes George Hempel. In 1984–1985 the organ was restored. The organ has 20 registers. Gallery References External links Media related to Johanneskerk, Tzum at Wikimedia Commons
Johanneskerk (Tzum)

De Johanneskerk is een kerkgebouw in Tzum in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument Beschrijving De kerk, oorspronkelijk gewijd aan Johannes de Doper, heeft een eenbeukig romaans schip uit de 12e eeuw (noordgevel gedeeltelijk tufsteen) en een vijfzijdig gesloten gotisch koor uit de 14e eeuw. De toren uit 1548 is gebouwd onder leiding van Cornelis Claesz. De hoogte van de toren is 72 meter en daarmee de op een na hoogste kerktoren van Friesland na de Bonifatiustoren in Leeuwarden. De schacht van drie geledingen meet 31 meter en de ingesnoerde naaldspits 41 meter. De luidklok uit 1525 is gegoten door Geert van Wou en Johannes Schonenborch. Het orgel uit 1760 van Gerard Stevens werd in 1764 omgebouwd door Albertus Antoni Hinsz. Het interieur werd in 1882 vernieuwd. In 1960-'64, 2000 en 2003 werd de kerk gerestaureerd. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Tzum Kerken in Friesland
De Vlijt, Wageningen

De Vlijt is a windmill located on the Harnjesweg 54 in Wageningen, Netherlands. Built in 1879 it has been in use ever since as a gristmill. The mill was built as a Smock mill and its four sails have a span of 22.30 meters. The mill was bought by the local government and restored in 1978, and it was listed as a national heritage site (nr 38212) in 1970. Gallery of images References External links Media related to De Vlijt, Wageningen at Wikimedia Commons Official website
De Vlijt (Wageningue)

De Vlijt est un moulin à vent situé à Wageningue, dans la province de Gueldre aux Pays-Bas. Notes et références Annexes Articles connexes Liste des moulins à vent de Gueldre Liens externes (nl) « De Vlijt », sur molendatabase.nl Portail des énergies renouvelables Portail des Pays-Bas
De Vlijt (Wageningen)

De Vlijt is een stellingmolen op Harnjesweg 54a in Wageningen, bij de kruising met de Veluviaweg. Deze windkorenmolen is sinds 11 februari 1970 een rijksmonument. Het is een ronde stenen molen, gedekt met riet, bouwjaar 1879, met een vlucht van 22,20 meter. De molen heeft twee paar 16er, 140 cm doorsnede, kunststenen met allebei een regulateur. Het ene koppel maalt alleen op de wind, het andere kan ook elektrisch aangedreven worden. Voor het elektrisch aandrijven wordt het steenrondsel over een ijzeren mof naar beneden geschoven zodat de steen vrij van de wieken kan draaien. Om het wiel, dat bovenop de steenspil zit, worden snaren gelegd die verbonden zijn met de elektrische aandrijving. De wieken zijn fokwieken met remkleppen, waardoor de molen efficiënter en ook bij weinig wind nog kan malen. De gelaste roeden zijn in 1978 gemaakt door de firma Derckx te Beegden. De buitenroede heeft nummer 267 en de binnenroede 268. Het kruiwerk is een neutenkruiwerk dat bediend wordt met een kruilier en rondgaande ketting. Het sleepluiwerk kan luien (hijsen) op de wind, met de hand of elektrisch. De molen wordt gevangen (geremd) met een Vlaamse vang die bediend wordt door een wipstok. De molen werd in 1952 gerestaureerd en in 1978 nogmaals. In 1979 kwam hij weer als professioneel maalwerktuig in bedrijf. In het winkelgedeelte worden meelproducten, gist, bakblikken, peul- en zuidvruchten verkocht. Eigenaar is de gemeente Wageningen. Molenaar was vanaf 1976 tot 2011 Hans Dobbe. Hij is per 1 januari 2012 opgevolgd door Bart Mols. De bouwvoorschriften van de gemeente Wageningen beschermen de molenbiotoop met de bepaling dat binnen een straal van 100 meter niet hoger gebouwd mag worden dan de onderste punt van een verticaal staande wiek. In 2009 zijn de bouwplannen voor het nabijgelegen terrein van de voormalige mouterij aangepast vanwege dit windrecht. In 1986 heeft de molen een vijf meter lange, gietijzeren bovenas van de Nijmeegse IJzergieterij gekregen. De as heeft zeer lange vulstukken, die gemaakt zijn van de voormalige houten bovenas. Overbrengingen Het bovenwiel heeft 59 kammen en een steek van 11,5 cm. De bonkelaar heeft 34 kammen Het spoorwiel heeft 93 kammen en een steek van 8,8 cm. De steenschijfloop heeft 28 staven De overbrengingsverhouding is 1 : 5,7 Fotogalerij Externe link Officiële site van de Vlijt
De Hoop, Norg

De Hoop (English The Hope) is a smock mill in Norg, Drenthe, the Netherlands. It was built in 1857 and is listed as a Rijksmonument, number 30781. History This mill was built in 1857 for Hermannus Beins, who died in 1861. It was originally a barley mill and had Patent sails. In 1862 the mill was in the ownership of Egge Dijkhuizen, passing to Thijs Mulder and then the Hoff brothers. They sold the mill in 1873 to A de Vries for ƒ9,000 on the condition that a post mill he owned which stood on the road to Een was demolished. The mill was sold in 1878 to Ludernus Warmelts and passed to his son Hendrik Warmolts. During their ownership the mill was converted to a corn mill. In 1935, one pair of Patent sails was replaced with a pair of Bilau sails, although the stock soon broke. In 1937, the mill was fitted with four new Bilau sails by millwrights Fabrikaat Wijnveen of Voorthuizen, Gelderland. In 1943, the sails were damaged by gunfire from fighter aircraft. They were repaired as the mill was needed to produce flour to feed the villagers of Norg. In 1962, owner Jan Snijders restored the mill. A further restoration of the then nameless mill took place in 1982, during which the shed which formerly housed an engine was demolished. By the 1990s the mill was again in need of repairs. It turned for the last time on 24 August 1996 before a further restoration was undertaken. In 1997 the mill was bought by Gemeente Norg and resold to Molenstichting Drenthe (English: Drenthe Mills Society). Restoration to full working order was completed in 2000. This is the only windmill in the Netherlands fitted with Bilau sails. Description De Hoop is what the Dutch describe as an "achtkante stellingmolen". It is a two-storey smock mill on a three-storey brick base. The stage is at second-floor level, 6.20 metres (20 ft 4 in) above ground level. The smock and cap are clad in Dakleer. The mill is winded by a tailpole and winch. The four Bilau sails have a span of 21.35 metres (70 ft 1 in) are carried in a cast-iron windshaft, which was cast by Nederlandse Stoomboot Maatschappij, Fyenoord in 1844. The windshaft was originally cast solid and had to be bored through to take Patent sails at a later date. The windshaft also carries the brake wheel, which has 62 cogs. The brake wheel drives the wallower (32 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft the great spur wheel, which has 80 cogs, drives the 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter French Burr millstones via a lantern pinion stone nut which has 24 staves. Millers Hermannus Beins 1857-61 Egge Dijkhuizen 1862- Thijs Mulder L & R Hoff -1873 A de Vries 1873- Luderus Warmelts Hendrik Warmelts Jan Snijders Reference for above:- Public access De Hoop is open on Saturdays from 12:00 to 16:00, alternating with Noorderveld, the other windmill in Norg. References External links Website of windmills in Norg