NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadsschouwburg (Amsterdam)

Le Stadsschouwburg est un théâtre situé à Amsterdam, sur la Leidseplein, une des places principales de la ville, dans le stadsdeel Amsterdam-Centre. Le Stadsschouwburg (théâtre municipal) est un bâtiment de style néo-Renaissance, construit par les architectes Van Gendt et Springer et inauguré en 1894. Il succède à plusieurs théâtres municipaux : le premier, un théâtre en bois, était situé au 384 Keizersgracht ; il est remplacé en 1638 par le théâtre conçu par l'architecte néerlandais Jacob van Campen ; ce théâtre brûle en 1772 et un nouveau bâtiment, de style classique, est construit sur la Leidseplein, inauguré le 14 septembre 1774, avec la première de la tragédie Jacob Simonszoon de Ryk de la dramaturge Lucretia Wilhelmina van Merken. Mais le 20 février 1890, ce théâtre est également la proie des flammes, et il est remplacé par le Stadsschouwburg actuel. Le Stadsschouwburg jouit d'une célébrité dans tout le pays pour la qualité de sa programmation (théâtre, opéras, concerts, danse). Son balcon est le lieu de ralliement entre les joueurs de l'Ajax lorsqu'une grande victoire leur fixe rendez-vous. Notes et références Bibliographie (nl) L. Berends, Rozen en tomaten. De Amsterdamse Schouwburg 1894-1994, Amsterdam, 1994. (nl) J. A. Worp, Geschiedenis van den Amsterdamschen Schouwburg 1496-1772, Amsterdam, S. L. van Looy, 1920. Liens externes (nl) Site officiel Ressources relatives au spectacle : Carthalia European Theatre Architecture Kunstenpunt Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument Structurae Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail du théâtre Portail d’Amsterdam
Stadsschouwburg (Amsterdam)

Il teatro municipale, (in olandese Stadsschouwburg) è un teatro in stile neorinascimentale che si trova nel Leidseplein di Amsterdam. L'edificio risale al 1894 ed è l'antica sede del De Nationale Opera. Storia I primi rederijkers (oratori olandesi) comparvero ad Amsterdam alla fine del XV secolo e nel XVI secolo si organizzarono in rederijkerskamers, che possono essere paragonati a delle compagnie teatrali. Al tempo non c'erano edifici teatrali permanenti ad Amsterdam e le compagnie si esibivano su palchi temporanei o in spazi pubblici. Nel 1617 i drammaturghi Samuel Coster e Gerbrand Adriaenszoon Bredero fondarono la prima accademia olandese in un edificio in legno presso il Keizersgracht che venne poi sostituito nel 1664 da un edificio più grande secondo l'architettura barocca dell'epoca. Il 7 maggio 1772 l'edificio prese fuoco durante uno spettacolo uccidendo 18 persone e distruggendo 22 case nei dintorni e il teatro cittadino si trasferì al Leidseplein dove venne inaugurato il 13 settembre 1789 con la prima della tragedia Jacob Simonszoon de Ryk di Lucretia Wilhelmina van Merken. L'edificio aveva una struttura in legno dietro una facciata in pietra e anche questo bruciò nel 1890 ed è stato poi ricostruito tra il 1892 e il 1894 su progetto di Jan Springer. Nel 1982 il teatro è diventato un Rijksmonument e, dalla fine della seconda guerra mondiale fino all'apertura della Stopera nel 1986, è stata la sede della De Nationale Opera. Curiosità Ogni volta che l'Ajax vince una partita importante, i giocatori sono soliti affacciarsi dai balconi del teatro della città per festeggiare con i tifosi. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadsschouwburg (Amsterdam) Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su ssba.nl. (EN) Stadsschouwburg (Amsterdam), su Structurae.
Amsterdamse Schouwburg

Amsterdamse Schouwburg är en teater vid Leidseplein i Amsterdam i Nederländerna. Det var Nederländernas första permanenta teaterbyggnad. Det fungerar nu som Nederländernas nationalteater. Historia Amsterdams första stadsteater uppfördes vid Keizersgracht av Jacob van Campen 1637 och öppnade med föreställningen Gysbrecht van Aemstel av Joost van den Vondel den 3 januari 1638. Byggnaden ersatte av en ny teater på samma plats uppförd av Jan Vos 1664. Teatern var stängd 1747-1749 men fick sedan tillstånd att öppna igen. Teatern brann ned 1772. Ett tredje Schouwburg uppfördes av V.E. Witte vid Leidseplein och invigdes 1774. Schouwburg brann ned 1890. Ett fjärde Schouwburg uppfördes på samma plats som det tredje 1892-1894. Källor
Міський театр (Амстердам)

Міський театр Амстердама або Стадссхавбюрг Амстердам (нід. Stadsschouwburg Amsterdam) — головний драматичний і різнофункціональний театр у столиці Нідерландів місті Амстердамі. Відкритий на початку 1638 року став першим постійним театром у Нідерландах. Міститься в історичній будівлі й розташований на одній з центральних амстердамських площ — Лейдсеплейн (нід. Leidseplein). З історії та сьогодення Спершу на початку XVII століття на Лейдсеплейн постав дерев'яний театральний павільйон, який було замінено в 1638 році на муровану будівлю, котру спроєктував нідерландський архітектор Якоб ван Кампен (1595—1657). Насправді театр мали відкрити 26 грудня 1637 року спеціально написаною до урочистості п'єсою Й. ван ден Вондела «Гейсбрехт ван Амстел» (Gijsbrecht van Aemstel або «Гейсбрехт Амстердамський»), але після протестів церковної ради відкриття Стадссхавбюргу Амстердам було перенесено на 3 січня 1638 року, що й уважано за дату заснування театру, бо відтоді він працював на сталій основі. Перша будівля Міського театру Амстердама вщент вигоріла під час пожежі в 1772 році, і згодом побудовано нову споруду театру в класичному стилі. За 120 років по тому — у 1892 році зайнялась і ця будівля Стадссхавбюргу Амстердам. Архітектори Адольф Леонард ван Гендт і Ян Спрінгер (нід. Jan Springer) спроєктували нову будівлю театру з розкішним фасадом у стилі ренесансу. Отож, через 2 роки — в 1894 році відкрито Міський театр Амстердама в теперішньому виді. Тепер в амстердамському Міському театрі, що є головним сценічним драматичним майданчиком нідерландської столиці, грають як нідерландомовні п'єси, так і показують вистави англійською та німецькою мовами, тут дають ще й оперу, відбуваються балетні покази, гастрольні виступи тощо. Стадссхавбюрг Амстердам — одна з найвідвідуваніших туристами пам'яток міста. Примітки Зовнішні посилання та література Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Міський театр (Амстердам) Офіційна вебсторінка театру [Архівовано 27 квітня 2006 у Wayback Machine.] (нід.) Міський театр (Амстердам) на вебсторінці Бюро пам'яток і археології Амстердама[недоступне посилання з липня 2019] (нід.) Worp, J.A.: Geschiedenis van den Amsterdamschen Schouwburg 1496-1772. Amsterdam: S.L. van Looy, 1920 (нід.)
ECI-centrale

De ECI-centrale is een waterkrachtcentrale te Roermond (stad) op de Roer. Al langer bestond er een molenrecht op deze plaats en er werd met een ouderwets houten waterrad en een kleine turbine elektriciteit opgewekt. De oorspronkelijke centrale werd in 1918 onder leiding van ir. D J Klink gebouwd voor NV Het Steel en omvatte twee Francis-turbines fabricaat J M Voith. In 1926 werden gebouwen en elektriciteitscentrale overgenomen door de Elektro Chemische Industrie (ECI). De centrale is uitgerust met een Francisturbine. In de oorlogsjaren leverde de centrale een bescheiden hoeveelheid elektriciteit aan de stad Roermond. Hieraan kwam een eind toen het turbinegebouw in 1945 door Duitse troepen werd opgeblazen. Na het herstel leverde de centrale weer elektriciteit ten behoeve van de ECI, totdat dit bedrijf in 1974 door eigenaar Akzo Nobel werd gesloten. Sinds 2000 wordt er op bescheiden schaal groene stroom opgewekt. In 2008 zijn er bij de ECI-centrale vistrappen aangelegd, voor vissoorten die tegen de stroom inzwemmen naar hun broedgebied. Daardoor zijn bepaalde vissoorten weer naar de bovenloop van de rivier teruggekeerd. De ECI-centrale is uitsluitend tijdens speciale gelegenheden te bezichtigen. Foto's Zie ook ECI Cultuurfabriek
Tomahawk (Walibi Holland)

Tomahawk is een attractie in familiepretpark Walibi Holland in Biddinghuizen. De attractie werd gebouwd in 2000 door SBF Visa en is gesitueerd in het themagebied Zero Zone. De frisbee-attractie is als het ware een soort schommelschip met de bijkomstigheid dat bezoekers hierin, in een ring zitten, en het platform draait. Galerij
Weerdsprong

De Weerdsprong is een fiets- en voetgangersbrug over de passantenhaven in de binnenstad van de Nederlandse plaats Venlo. De brug verbindt de Maasboulevard met het schiereiland De Weerd en erover lopen fietsroutes langs de Maas: de LF Maasroute en het knooppuntennetwerk. Vanaf de jaren 70 lag er ook al een langzaamverkeersbrug over de haven, maar deze was tegen het einde van de vorige eeuw aan vervanging toe. Omdat in diezelfde periode ook het plan Maasboulevard gestalte kreeg, werd gewacht met de brug totdat het winkelgebied klaar was. De gemeente Venlo schreef in 2008 een openbare wedstrijd uit waaraan iedereen kon deelnemen, dus ook de bevolking van Venlo. Uit de inzendingen werden zes ontwerpen voorgeselecteerd, waaruit twee ontwerpen werden gekozen die werden voorgelegd aan de inwoners van de stad. Het ontwerp van ipv Delft behaalde 70% van de stemmen. Tevens werd in een later stadium een wedstrijd uitgeschreven onder de bevolking om een nieuwe naam te verzinnen voor de brug. Dat werd dus De Weerdsprong, als verwijzing naar het schiereiland in de Maas. De brug heeft een stalen constructie, een glazen balustrade en verlichting in de leuning. De brug is in april 2012 in gebruik genomen. Externe links Website Dura Vermeer met artikel over de Weerdsprong[dode link] Website IPV Delft met foto's en video over de Weerdsprong Video van de Weerdsprong op architectenweb.nl De Weerdsprong op Maasboulevard.nl
Overloonsche Duinen

De Overloonsche Duinen is de verzamelnaam van een aantal bossen en natuurgebieden nabij de plaats Overloon. In totaal omvat dit gebied 720 ha, en het is eigendom van de gemeente Land van Cuijk, waar Overloon toe behoort. Het belangrijkste onderdeel ervan ligt op een voormalige stuifzandrug ten zuiden van het dorp Overloon. Dit wordt aangeduid met Klokkenberg en Helderse Bossen (of: Het Helder). Hier zijn, naast naaldbossen, ook enkele heiderestanten te vinden en ook zijn er twee jeneverbesstruwelen. Het Oorlogsmuseum Overloon bevindt zich eveneens in dit gebied. De Hondsbergen is een langgerekte dekzandrug die zich bevindt tussen Overloon en Stevensbeek. Ze omvat, naast naaldbossen, enkele heideveldjes en vennen. Siberië is een ontginningsgebied aan de rand van de Peel, in het uiterste westen van de voormalige gemeente Maashees en Overloon. Het wordt in het zuiden begrensd door het Afleidingskanaal, dat tevens de provinciegrens met Limburg vormt. Er zijn naaldbossen.
De Holland (Dordrecht)

De Holland van 1859 of kortweg De Holland is een gebouw uit 1939 in Dordrecht naar een ontwerp van de Nederlandse architect Sybold van Ravesteijn. Het gebouw is sinds 2007 aangewezen als gemeentelijk monument. Boven de entree is een beeldengroep geplaatst van Willem van Kuilenburg. Geschiedenis De Holland werd gebouwd in opdracht van de verzekeringsmaatschappij Holland van 1859 die later op zou gaan in Fortis. In de jaren 90 van de 20e eeuw waren onder andere Albert Heijn en Kwantum er gevestigd. In 2004 werd het pand voor 2,4 miljoen euro aangekocht door de gemeente Dordrecht, die een nieuwe bestemming voor het gebouw had geprobeerd te zoeken. Toen men hier niet in slaagde werd er in 2007 een veiling gehouden. Het hoogst uitgebrachte bod van 1 miljoen euro was lager dan de vooraf door de gemeente bepaalde verkoopwaarde en de bieding werd daarop gestaakt. Bij de veiling golden de voorwaarden dat de uiteindelijke koper verplicht was de monumentale buitenkant in ere te herstellen en metalen aanbouwen te verwijderen. Vervolgens werd besloten het gebouw De Holland voor 1,5 miljoen euro aan te bieden aan de oorspronkelijke bieders en aan andere gegadigden. Uiteindelijk werd het gebouw verkocht aan vastgoedonderneming Fortress. In 2010 verkeerde het pand in zeer slechte staat; toen het in de jaren 1980 in gebruik werd genomen als supermarkt was het monumentale interieur verwijderd en werden in 1988 beide zijgevels over de gehele lengte uitgebroken en voorzien van grote metalen aanbouwen. Ook is de unieke commissarissenkamer, een ovale dakopbouw met rondom verdiepinghoge vensters, verbouwd tot stookruimte en afgetimmerd in oranje en turkoois, de huisstijl van Kwantum. Het gebouw heeft zichtbaar te lijden gehad onder het vele vandalisme en gebrek aan onderhoud van de afgelopen jaren. Daarnaast heeft de organisatie die het pand in beheer heeft het aan alle kanten voorzien van bouwhekken en grote hoeveelheden prikkeldraad. Van tijdelijk verhuren of bewonen heeft men afgezien vanwege de hoge kosten die hieraan verbonden zouden zijn. In het voorjaar van 2010 gingen er weer stemmen op om een nieuwe bestemming te vinden voor het bouwwerk, of het te slopen. Het ernstig verpauperde gebouw was vanuit de trein te zien bij het passeren van Dordrecht en vormde in zijn toenmalige staat slechte reclame voor de stad. Eind december 2011 werd bekend dat het Nationaal Onderwijsmuseum, dat tot 1 juli 2012 in Rotterdam was gevestigd, in De Holland zou komen. Voor de grondige renovatie en herbestemming tot museum werd het architectenbureau Bierman Henket ingeschakeld. Dit bureau specialiseert zich in renovatie en transformatie van bestaande, veelal monumentale gebouwen. Vanaf 2015 heeft het vernieuwde Nationaal Onderwijsmuseum feestelijk zijn deuren geopend in De Holland.
Dorpskerk (Oud-Beijerland)

De Dorpskerk in het Zuid-Hollandse Oud-Beijerland is een kerkgebouw van de 'Hervormde Gemeente Oud-Beijerland' die deel uitmaakt van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). Het gebouw aan de Kerkstraat is de oudste kerk van Oud-Beijerland. Geschiedenis De Dorpskerk van Oud-Beijerland dateert uit 1567. Tussen de jaren 1538 en 1567 werd een rooms-katholieke kapel gebouwd gewijd aan de heilige Antonius van Padua. In 1577 namen de protestanten de kerk over. In 1604 kwam er een kerktoren bij de kapel, het was een geschenk van Sabina van Egmont, dochter van de stichter van het dorp Beijerland, graaf Lamoraal van Egmont. Gravin Sabina overleed in 1614 in Delft maar ligt begraven in het 'gravinnenhuisje' in de Dorpskerk. Boven de ingang van de toren is een steen met het familiewapen van de gravin te zien. De toren stond na de bouw los van de kerk. Pas na enkele jaren werd de kerk vergroot zodat toren en kerk één geheel werden. Tweemaal werd de toren door de bliksem getroffen, de eerste keer in 1750 - de toren is toen herbouwd en vanaf de die tijd eigendom van de gemeente - de tweede keer op 8 maart 1939. De kerktoren is in een gotiserende vorm opgetrokken met een slanke naaldspits. Het interieur wordt gedekt door houten tongewelven op trekbalken, vergroot aan de oostzijde in 1925. Interieur In de kerk bevindt zich het Van Oeckelen-orgel uit 1821, gebouwd door Cornelis van Oeckelen (1762-1837). In 1967 is het door de orgelmakers Pels uitgebreid en in 2009 zijn op het borstwerk wijzigingen aangebracht. Hierbij werden nieuwe registers aangebracht, zoals strijkers, een bassonhobo en een tweevoet. De kerk is voorzien van een preekstoel en een doophek uit de 17e eeuw. Er zijn diverse gebrandschilderde ramen. Voorts is er een gepolychromeerd wapenbord uit 1794 in Lodewijk XVI-stijl. Verder worden er twee 'diaconiekisten' uit 1679 en 1680 bewaard. Iedere kist heeft drie sloten, dit maakte het mogelijk drie verschillende personen gezamenlijk de verantwoordelijkheid te geven voor het geld en de archiefstukken die er in bewaard werden. Klokken Tegelijkertijd met de toren schonk de gravin ook de eerste luidklok, die gegoten werd door Henricus van Meurs. In die klok staat het wapen met het opschrift: Geschonken bij de hooggeboorn vrouwe Sabina van Egmond geboorne princesse graafinne van Solms en vrouwe van Beijerlant, Henricus Meurs me fecit 1604 De andere klok heeft een opschrift met als betekenis: Ik roep de levenden, beween de doden en weer de bliksem af Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Oud-Beijerland Externe link Website Hervormde Gemeente Oud-Beijerland
Muziektent (Beekbergen)

De muziektent van Beekbergen bevindt zich in het Teixeira de Mattospark in het zuidoosten van het Gelderse dorp. De muziektent werd gebouwd in 1955 door de Dienst Gemeentewerken Apeldoorn en is een gemeentelijk monument. Voordat de huidige muziektent er stond, bevond zich er een kleinere muziektent, die was bekostigd door Louis Frederik Teixeira de Mattos. De oude muziektent werd samen met het park geopend op 30 april 1912, de derde verjaardag van prinses Juliana, en het eerste openbare concert werd gegeven op diezelfde dag door muziekvereniging Prinses Juliana. In de muziektent worden hedendaags alleen bij speciale gelegenheden concerten gehouden, zoals het bevrijdingsconcert, dat er op 5 mei 2010 (Bevrijdingsdag) plaatsvond. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Beekbergen
Teixeira de Mattospark

Het Teixeira de Mattospark is een park in het zuidoosten van de bebouwde kom van het Nederlandse dorp Beekbergen. Het park is vernoemd naar Louis Frederik Teixeira de Mattos, die het park liet aanleggen en op 30 april 1912 na de oplevering het park aan de gemeente schonk. Bij de plechtigheid was onder andere destijdse burgemeester W. Roosmale Nepveu aanwezig, die het park zijn huidige naam gaf. In het park bevindt zich het op 4 mei 1970 onthulde Verzetsmonument Beekbergen, waar jaarlijks op 4 mei een dodenherdenking wordt georganiseerd. De daaropvolgende dag, 5 mei, wordt een fakkel traditiegetrouw vanuit Wageningen naar het park gebracht. Eveneens worden er rondom de herdenking legervoertuigen tentoongesteld. Naast het verzetsmonument bevindt zich in het park tevens een muziektent, waarvan de voorganger door Teixeira de Mattos werd bekostigd en er sinds de opening stond. De huidige muziektent stamt uit 1955 en is een gemeentelijk monument. Ook bevindt zich in het park de Julianaboom, die er werd geplaatst ter ere van het huwelijk van Juliana der Nederlanden en Bernhard van Lippe-Biesterfeld, dat op 7 januari 1937 plaatsvond. In 2010 werd een nieuw sierhek rond die boom geplaatst en op Bevrijdingsdag werd dat hek onthuld. Galerij
Mariakapel 'Hertogin van Brabant'

De Mariakapel 'Hertogin van Brabant' is een kapel in Grave in de Noord-Brabantse gemeente Land van Cuijk. De kapel ligt ongeveer een kilometer ten zuiden van de John S. Thompsonbrug, aan de N324. De kapel is een gemeentemonument. Geschiedenis Door de opening van de Maasbrug in 1929 was Grave de oostelijke poort van Brabant geworden, en de tegenwoordige provinciale weg 324 was destijds de Rijksweg die Nijmegen en 's-Hertogenbosch verbond. De bouw van de mariakapel aan deze weg werd geïnspireerd door een, via de radio op 30 April 1946 uitgezonden, preek van kapelaan Hermus van de Sint-Janskathedraal in Den Bosch over het Mariabeeld dat waakt in het westen van Brabant aan de Moerdijk en Onze Zoete Lieve Vrouw die haar zorgen speidt vanuit de Sint-Janskathedraal. Na het horen van de preek trokken frater Rudolph van het Blindeninstituut in Grave, en Piet Pennings, voorzitter van de Katholieke Arbeiders Beweging (KAB) onafhankelijk de conclusie dat ook in het oosten een Mariabeeld moest waken over de toegang tot de provincie. De KAB liet een kapel ontwerpen door de Bossche architectenfirma F.C.W. Schütz in de stijl van de Delftse School. Het beeld was van de hand van de beeldhouwer Peter Roovers die in de regio diverse profane en religieuze beelden had vervaardigd. Naar verluidt, werd het beeld gemaakt uit een blok tufsteen dat door de Duitse bezetters bedoeld was voor een monument voor de overwinning. De muurschildering op de achtergrond werd gemaakt door de Bossche kunstenaar Marius de Leeuw. Op Hemelvaartsdag 15 mei 1947 werd de kapel ingezegend door de bisschop van Den Bosch mgr. W. Mutsaerts. In de openingsrede sprak rector Bekkers, die later Mutsaerts zou opvolgen als bisschop, de hoop uit “dat Maria in de kapel aan de Oostelijke toegangspoort tot Brabant er voor moge waken dat vreemde ideologieën buiten de grenzen van dit goede land worden gehouden”. De ritueelrijke opening, bijgewoond door o.a. de commissaris der koningin prof. dr. J.E. de Quay, afgevaardigden van de Diocesane KAB, het Brabants Studenten Gilde en van de vereniging Brabantia Nostra, was een voor die tijd typische uiting van het katholicisme in het zuiden van Nederland. Opbouw en inrichting De kapel staat op een vierkant podium van drie treden. Onder de bakstenen luifel met leien spits staat een altaar met een tufstenen beeld van Maria met Kind. Op het altaar is de tekst uitgehouwen: GEGROET GIJ MACHTIGSTE DER VROUWEN. DIE WAAKT AAN BRABANTS OOSTERPOORT! BESCHERM UW VOLK EN AL DE GOUWEN, IN ’T VADERLAND VAN ZUID TOT NOORD. Op de achtergrond is een geschilderde banderol waarop staat: HERTOGIN VAN BRABANT B.V.O.
Gemaal De Wilde Veenen

De Wilde Veenen is een gemaal in de gemeente Zuidplas in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het gemaal is verantwoordelijk voor het drooghouden van de polder de Wilde Veenen te Moerkapelle. Het gemaal bevindt zich aan de Grote Duikertocht naast Molen nummer 1. Het water uit de Duikertocht (dus van de polder) wordt door dit gemaal in de rivier de Rotte geloosd. Geschiedenis Rond 1648 werd de polder de Wilde Veenen ingepolderd door zeven molens. Deze molens werden eerst door particulieren gefinancierd en later door het waterschap Hoogheemraadschap van Schieland. De molens hebben ruim drie eeuwen hun werk gedaan. Toen Moerkapelle van elektriciteit werd voorzien, kwam het waterschap op het idee om een gemaal te plaatsen. In 1926 werd het gemaal geplaatst. De molens werden afgeknot, en het gemaal deed het werk. Tegenwoordig is het gemaal nog steeds in gebruik, het is eigendom van het waterschap Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard.
Verzorgingsplaats Dikke Linde

Verzorgingsplaats Dikke Linde is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Zaandam-Bad Nieuweschans tussen afritten 39 en 40 in de gemeente Midden-Groningen. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Esso aanwezig. Op de parkeerplaats is een spiegelafstelplaats aanwezig. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Veenborg.
De Lelie (Elkerzee)

De Lelie is een korenmolen in Elkerzee in de Nederlandse gemeente Schouwen-Duiveland. De molen werd gebouwd in 1868 en is in de jaren 90 van de 20e eeuw gerestaureerd. Wegens het nabijgelegen gebouw is het niet mogelijk om uit alle windrichtingen te draaien. Om deze reden zijn enkele kruipalen voorzien van een afwijkende kleur. Sinds 2018 is de molen in particulier eigendom. Van het naastgelegen gebouw is een verdieping verwijderd, waardoor de molen meer domineert. De molen wordt voorzien van zelfzwichting op de binnenroede; dit systeem was omstreeks 1900 ook aangebracht, maar in 1944 verwijderd. Bij de restauratie van 1992 werd De Lelie voorzien van fokwieken. Deze zijn bij een restauratie in 2019 vervangen door een systeem met zelfzwichting door middel van jalouzieën op de binnenroede, die in de kleuren rood, wit en blauw zijn geschilderd. Dit komt overeen met de situatie van 1930. In februari 2020 overleed molenaar en eigenaar Martin van Der Steen. In december 2020 werden Sijmen Plomp en Carin Koekoek eigenaren van de molen en het restaurant.