NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Werk aan de Korte Uitweg

Het Werk aan de Korte Uitweg is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en werd gebouwd tussen 1873 en 1879. Het Werk aan de Korte Uitweg ligt 1000 meter ten noorden van Fort Honswijk (aan de Lange Uitweg direct ten westen van buurtschap Molenbuurt) en maakt deel uit van de Stelling van Honswijk. In 1871 is het Werk aan de Korte Uitweg aangelegd als aarden verdedigingswerk. Aan de oostkant, de kant waar de vijand werd verwacht, kwam een aarden wal voor opstelplaatsen voor kanonnen. Rondom het fort ligt een gracht en het is daarmee een eiland. In 1877 kwam in het midden van het fort een kleine, bomvrije kazerne, met ruimte voor ongeveer 160 man. Het gebouw heeft dikke gemetselde muren. Daarachter liggen meerdere aantal langwerpige boogvormige vertrekken, met ramen en deuren aan de keelzijde. De kazerne was bedoeld voor verblijf en logies van de manschappen, maar diende ook als opslag voor wapens en munitie. Verder kwam er een remise voor de opslag van kanonnen. De remise ligt in de frontwal en bij het naderen van de vijand konden de kanonnen snel worden opgesteld. Hier werd ook munitie voor de kanonnen opgeslagen. Buiten de gracht werd een fortwachterswoning gebouwd. Het geheel was in 1879 gereed. Tussen het werk en Fort Honswijk ligt een beschut liggende weg met parallel eraan een aarden wal over een lengte van 850 meter. Aan de andere zijde van de aarden wal loopt het kanaal voor de inundatie. In oorlogstijd konden de troepen zich veilig verplaatsen tussen Fort Honswijk, Lunet aan de Snel en het Werk aan de Korte Uitweg. Na de Tweede Wereldoorlog is het Werk aan de Korte Uitweg gebruikt voor opslag van brugmateriaal voor het leger. Het waren voornamelijk betrof houten planken die op de Lekbrug naar Culemborg konden worden gelegd. Met deze planken werd de spoorlijn bruikbaar voor autoverkeer. Voor het kazernegebouw ligt nog rails en hiermee oefenden de militairen met de planken. In 1985 werd Staatsbosbeheer eigenaar. In 1999 is het fort hersteld door vrijwilligers. Het Werk is in erfpacht gegeven aan de stichting 'Werk aan de Korte Uitweg'. De stichting zorgt voor zo veel mogelijk herstel en behoud van het fort en openstelling voor het publiek. Het fort wordt geëxploiteerd door Reinaerde. Er is een theehuis, vergaderruimte en een natuurkampeerterrein. Bij het fort werken professionals, vrijwilligers en mensen met een achterstand tot de arbeidsmarkt die een ontwikkeltraject volgen. Rondom het fort zijn diverse fiets- en wandelroutes te vinden. Externe links Website van het Projectbureau Nieuwe Hollandse Waterlinie. Kenniscentrum Waterlinies Werk aan de Korte Uitweg FortWKU, website commerciële exploitant
De Oude Meerdijk

El De Oude Meerdijk és un estadi de futbol a Emmen, Països Baixos. És el camp del FC Emmen. Té una capacitat de 8.600 espectadors. Història De Oude Meerdijk, abans conegut com a Meerdijk Stadion (1977–2001), Univé Stadion (2001–2013) i JENS Vesting (2013-2017), és un estadi multiusos. Es troba al parc empresarial Meerdijk a Emmen, Països Baixos. Actualment s'utilitza principalment per a partits de futbol i és l'estadi local del FC Emmen. L'estadi té capacitat per a 8.600 persones i es va construir l'any 1977. Va ser totalment reformat l'any 2001. El 2005, l'estadi va ser un dels estadis seu dels Campionats del Món de Futbol Juvenil. El 2011, l'estadi va ser un dels estadis seu del Campionat del Món de futbol a 7 CPISRA 2011. Galeria Panoràmica
De Oude Meerdijk Stadion

El De Oude Meerdijk Stadion es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Emmen en la provincia de Drenthe, Países Bajos. El estadio fue inaugurado en 1977 y es utilizado por el FC Emmen que militará en la Eredivisie, la mayor categoría del fútbol a nivel nacional. El estadio posee una capacidad de 8600 personas.​ Previamente el estadio fue llamado Meerdijk Stadion entre 1977 y 2001, Univé Stadion desde 2001 a 2013, y Jens Vesting Stadion entre 2013 y 2017. En 2018 el recinto fue rebautizado De Oude Meerdijk Stadion En 2005 fue una de las seis sedes de la Copa Mundial de Fútbol Sub-20 de 2005 realizada en los Países Bajos en donde albergó ocho encuentros. Véase también Anexo:Estadios de fútbol de los Países Bajos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre De Oude Meerdijk Stadion.
De Oude Meerdijk

Il De Oude Meerdijk è lo stadio di casa della squadra professionistica di calcio olandese FC Emmen. Si trova nella periferia della città, appena fuori dal distretto di Emmen Angelslo Meerdijk in un parco commerciale. Aperto il 27 agosto 1977 era stato dotato di tribune elevate in piedi e negli altri lati. L'FC Emmen giocava all'epoca nel campionato dilettanti (FC Emmen aderì nel 1985 al campionato professionale di Eerste Divisie). A quel tempo lo stadio aveva una capacità di 12.000 spettatori. Il primo match che è stato giocato in questo stadio fu contro i dilettanti del "VV Emmen" che vinse alla fine 3-1 davanti a una folla di 6.000 spettatori. In una partita di play-off contro l'Heerenveen nel 1990 si ebbe il record di 12.000 spettatori allo stadio. È stato ristrutturato 4 volte (1994, 1996, 1997 e 2001) ed ora ha solo 8.600 posti a sedere. Lo stadio ha avuto diverse denominazioni nel corso degli anni: Meerdijk Stadion (1977–2001); Univé Stadion (2001–2013); JENS Vesting (2013-2017). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Univé Stadion
Univé Stadion

Univé Stadion – wielofunkcyjny stadion w mieście Emmen w Holandii. Najczęściej używany jest jako stadion piłkarski, a swoje mecze rozgrywa na nim drużyna FC Emmen. Stadion może pomieścić 8600 widzów, a został wybudowany w 2001 roku. W 2005 roku rozgrywano tutaj mecze Młodzieżowych Mistrzostw Świata.
Де Ауде Мердейк

«Де А́уде Ме́рдейк» (нид. De Oude Meerdijk) — стадион в Эммене, домашняя арена городского футбольного клуба «Эммен». Стадион был построен в 1977—1979 годах для «Эммена», тогда игравшего в любительских лигах Нидерландов (клуб стал профессиональным только в 1985 году). До реконструкции 2001 года на стадионе были стоячие места и сиденья. Сегодня все трибуны имеют пластиковые сиденья и козырьки, а вместимость сократилась до 8 600 зрителей. Рекорд посещаемости (около 12 тысяч) был установлен в матче хозяев с «Херенвеном» в 1990 году. На концертах стадион вмещает до 17000 посетителей. Хотя «Эммен» никогда не играл в высшем дивизионе чемпионата Нидерландов, один матч на высшем уровне был проведён: 25 апреля 2007 года АДО Ден Хааг и «Гронинген» доиграли 48 минут и 16 секунд прерванного ранее матча. В 2005 году на стадионе проходили футбольные матчи чемпионата мира среди юношей. Примечания Ссылки Официальный сайт (нид.)
Ауде Мердейк

«Ауде Мердейк» (нід. De Oude Meerdijk) — футбольний стадіон в Еммені, Нідерланди, домашня арена ФК «Еммен». Стадіон побудований та відкритий 1977 року. У 1994, 1996, 1997, 2001 роках реконструйований. Протягом 2014—2017 років арена носила комерційну назву «ЄнС Вестінг». Панорама Посилання Фотогалерея (нім.)
Pieterskerk (Utrecht)

Die Pieterskerk („Peterskirche“) ist eine der ältesten Kirchen in der niederländischen Stadt Utrecht. Geschichte Der Bau der Pieterskerk wurde 1039 in Angriff genommen, 1048 erfolgte die Weihe. Die Kirche stellte den östlichen Punkt des Utrechter Kirchenkreuzes dar, dessen Mittelpunkt der Dom war. König Heinrich IV. erhielt hier 1076 die Nachricht von seiner Bannung während des Investiturstreits. Am selben Tag wurde die Kirche durch einen Blitzeinschlag, der einen Brand auslöste, beschädigt. 1148 und 1279 wurde die Kirche abermals von Bränden heimgesucht. Um 1370 wurde der Chorraum durch den Einbau von Kreuzgratgewölben und Spitzbogenfenstern im gotischen Stil verändert, gleichwohl konnte die Kirche ihren romanischen Charakter insgesamt bewahren. Die Pieterskerk war Stiftskirche mit 30 Kanonikern, zu deren bedeutendsten Mitgliedern Florentius Radewijns gehörte. Zusammen mit Gert Groote gründete er Ende des 14. Jahrhunderts die Gemeinschaft der Brüder vom gemeinsamen Leben, aus der bald darauf die Kongregation von Windesheim der Augustiner-Chorherren entstand. 1580 wütete in der Pieterskerk der Bildersturm. Den geplanten Abbruch der Kirche verhinderten Proteste von Familien, deren Angehörige in der Kirche bestattet waren. Zeitweise diente der Bau als Kaserne, seit 1625 diente er wieder gottesdienstlichen Zwecken. 1674 wurden Teile der Kirche durch einen Tornado, der auch zum teilweisen Einsturz des Doms führte, zerstört. Von 1954 bis 1970 wurde die Kirche durchgreifend restauriert. Orgel Die Orgel wurde 1968 von dem Orgelbauer B. Pels und Söhne erbaut. Das Instrument hat 37 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Koppeln: II/I, III/I, I/P, II/P, III/P Einzelnachweise Weblinks Website der Pieterskerk
St. Peter's Church, Utrecht

St. Peter's Church (Dutch: Pieterskerk) is a Reformed and former Roman Catholic church in the city of Utrecht in the Netherlands, dedicated to Peter the Apostle. It is one of the city's oldest churches. Its construction began in 1039 and it was inaugurated on 1 May 1048 by Bernold, Bishop of Utrecht (although the lost west towers were probably only finished about a century after the inauguration). The church was the eastern end of Utrecht's "Kerkenkruis", of which the Domkerk is the centre. Characteristic of the Romanesque style in which it is built are the church's large nave pillars, each hewn from one piece of red sandstone, and the crypt under the choir. The building is now used by the Walloon Church. Gallery
Nieuwe Scheveningse Bosjes

De Nieuwe Scheveningse Bosjes in Den Haag werden eind 19de eeuw aangelegd ten behoeve van de werkverschaffing. Zij worden omringd door het Belgisch Park, het Klattepark en het Wittebrug Park. De Oostduinen ontstonden tussen 100 en 1400, net als de Westduinen waar de Scheveningse Bosjes ontstonden. Het grote verschil was dat de Oostduinen veel schraler en droger waren zodat er slechts helmgras en mos groeide. Op 20 hectare hiervan werden de Nieuwe Scheveningse Bosjes aangelegd om het wonen in de omringende parken aantrekkelijker te maken. Aanleg In 1892 werd met de aanleg van de bosjes begonnen vanaf de Pompstationsweg. Het duinterrein werd gedeeltelijk geëgaliseerd, hoewel er midden in het bos een duintop mocht blijven om te dienen als uitkijkpost. Handmatig werden oude stronken verwijderd en werd de grond verrijkt. Flora en fauna Er werden veel verschillende bomen aangeplant. Als bescherming tegen de wind waren er populieren, aan de oostkant bij de Doorniksestraat werd een beukenbos geplant, er kwamen dennen en veel loofbomen en langs de paden werden sierheesters geplant. Er wonen veel verschillende dieren, w.o. de rode eekhoorn, egels, konijnen en 32 soorten vogels, tegenwoordig ook halsbandparkieten, net als op Clingendael. Blauwe Tram De drukke Badhuisweg, die van de Wittebrug naar het Kurhaus loopt, vormde de grens van de Nieuwe Bosjes. Vanaf het station Rhijnspoor, later Staatsspoor, liep sinds 1 juli 1879 de eerste stoomtram van Nederland; de NRS-lijn naar Scheveningen. In 1924 werd dit een elektrische tramlijn van de NZH. Via een baan achterlangs het (latere) KLM-gebouw werd de Raamweg bereikt. Deze lijn reed via Voorburg en Voorschoten naar Leiden. Vanwege de donkerblauw met witte trams werd dit "de Blauwe Tram" genoemd. In 1957 werd die verbinding ingekort tot de Carel van Bylandtlaan, in 1958 tot het Malieveld en in 1961 geheel opgeheven. De voormalige trambaan door het bos is nu ruiterpad. Een slingerend fietspad ernaast heet nu Trambaanpad. Boven de bosjes reed de tram midden op de Badhuisweg. De eerste paardentramlijn van de HTM langs het bos ging in 1864 rijden. Deze reed op de gehele Badhuisweg. In 1890 werd de route verplaatst naar de Nieuwe Parklaan. En daar is de HTM altijd blijven rijden. Oorlogsjaren Tijdens de Tweede Wereldoorlog lagen de Nieuwe Scheveningse Bosjes binnen de Vesting Scheveningen, waardoor het bos gespaard bleef. De Duitsers haalden wel dennen uit het bos om ze te gebruiken om parachutisten af te weren. Er werden scherpe punten aan gemaakt, waarna ze in weilanden werden geprikt. De iets zuidelijker gelegen Scheveningse Bosjes doen jong aan omdat tijdens de Tweede Wereldoorlog daar wel veel hout werd ontvreemd. Externe links Wittebrugpark.nl
Broekerbos

Het Broekerbos is een natuurgebied tussen Woudenberg en Scherpenzeel, grenzend aan het Valleikanaal. Flora en fauna Het gebied langs het Valleikanaal tussen Leusden en Veenendaal is ingericht als ecologische verbindingszone. Het Broekerbos vormt daarbij een van de vier zogeheten stapstenen, kleine natuurgebieden, langs het kanaal. In het bosgebiedje staat doorgeschoten, voormalig eikenhakhout op een natte zandgrond. In het bosgedeelte met lariks bevindt zich sinds de zeventiger jaren van de twintigste eeuw een kolonie blauwe reigers. In 2000 kocht Het Utrechts Landschap aan het Valleikanaal een weiland aan dat verschralend wordt beheerd. Langs het weiland is een houtwal als perceelafscheiding aangeplant. Hierin groeien salomonszegel, maarts viooltje en bosanemoon. Antitankkanaal In het bos, dat in de Grebbelinie ligt, bevindt zich een voormalige antitankgracht. Deze werd voor de Tweede wereldoorlog aangelegd omdat het voorliggende gebied niet geheel kon worden geïnundeerd. De tankval ligt in een strook die een halve tot een hele meter hoger ligt dan het omliggende gebied. De ondiepe inundaties waren daardoor dus eenvoudiger te doorschrijden. In de liniedijk bij de Broekersloot zijn de kazematten nog te zien, die toen door houten loopgraven met elkaar verbonden waren. De watergang tussen bos en dijk langs het Valleikanaal droeg hier voor de aanleg van het Valleikanaal de naam Broekersloot. Ze verbond in 1647 de Schoonderbeekse Grift met de Lunterse Beek.
Hooge Kampse Plas

De Hooge Kampse Plas is een natuurgebied en zandwinput ten zuidoosten van Groenekan. De plas ligt tussen de Groenekanseweg en de Voordorpsedijk. Het water met de omringende oevers wordt sinds 2003 beheerd door het Utrechts Landschap. Het is onderdeel van de Ecologische Verbindingszone Oostbroek - Hollandsche Rading tussen het Kromme Rijngebied, de Utrechtse Heuvelrug en het veenweidegebied. De Hooge Kampse Plas ontstond begin jaren ’70 door zandwinning voor de aanleg van de A27. De ontstane diepe plas werd tussen 1974-1977 gebruikt voor het storten van huisvuil en bedrijfsafval. Eind jaren zeventig werd het gat gevuld met baggerspecie uit het Amsterdam-Rijnkanaal. De plas kreeg daardoor de Biltse bijnaam ‘stinkgat’. De dikke sliblaag bleek verontreinigd met PAK’s, PCB’s, metalen en olie. Het Utrechts Landschap besloot in 2003 om De Hooge Kampse Plas om te vormen tot een gebied voor natuur en recreatie. Dit gebeurde door het zogenaamde verondiepingsproject. Hiervoor werd bijna een miljoen kuub bagger uit watergangen in en rond Utrecht in de plas gestort die werd afgewerkt met een laag voedselarm zand. De noordzijde van het water werd daarbij aangevuld tot een diepte van ongeveer 1,5 meter waardoor waterplanten op de bodem konden groeien. Het resterende diepe deel van de plas verondiept tot een waterdiepte van circa 10 meter. Tevens werden enkele langgerekte eilandjes gevormd en werden flauwe oevers met riet aangelegd. De zuidzijde bleef minimaal 10 meter diep, om de plas ook in de toekomst helder te houden.
De Witte Pauwen

Het chalet De Witte Pauwen is gelegen aan de Allee nabij het kasteel Staverden in de Gelderse plaats Staverden. Geschiedenis Het chalet De Witte Pauwen werd in 1915 gebouwd in opdracht van Frederik Bernard s'Jacob, oud-burgemeester van Rotterdam en toenmalige eigenaar van het kasteel Staverden en het bijbehorende landgoed. Hij liet het landhuis bouwen voor zijn zoon Herman Theodoor s'Jacob, die ruim vijftig jaar het landgoed zou beheren. De architecten Van der Goot en Kruisweg ontwierpen het houten chalet in een Noorse stijl. De westelijke zijgevel is naar de Allee gericht. Aan de rechterzijde bevindt zich een zevenzijdige serre met grote meerruitsramen. Links van de serre bevindt zich een groot driedelig raam met achtruitsvensters. Boven de serre bevindt zich op de verdieping een balkon met een dubbele deur. Aan de linkerzijde van het balkon is een tweedelig raam met achtruitsvensters. Op de zolderverdieping is in dit geveldeel een tweede balkon gemaakt. De ramen op de begane grond en op de verdieping en de balkondeuren op de eerste verdieping zijn voorzien van blauwe luiken. Dit type luiken wordt ook aan de nadere zijden van het pand gebruikt. Het chalet heeft aan de noordzijde nog een derde balkon met vier deuren. De hoofdentree bevindt zich in een portiek aan de oostzijde onder een schilddak dat rust op twee schuin geplaatste houten kolommen. Aan de zuidzijde van het pand is een aanbouw aangebracht onder een overstekend zadeldak. Op diverse punten overkraagt de verdieping de begane grond en wordt ondersteund door houten consoles. Het zadeldak van het pand bevat aan de noordzijde een tweetal dakkapellen. De nokkam van het dak heeft de vorm van pauwen. Deze pauwen komen ook terug in de glas in loodramen in het interieur en verwijzen naar de op het landgoed gehouden witte pauwen. Het landhuis is erkend als rijksmonument vanwege de architectuurhistorische, de cultuurhistorische en de stedenbouwkundige waarde. De zeldzame gaafheid, de bijzonder rijke vormgeving en de relatie met het landgoed Staverden speelden een rol bij deze erkenning. Het landhuis ligt aan de Allee die de verbinding vormt tussen enerzijds het kasteel Staverden aan de zuidzijde en de door Herman Theodoor s'Jacob geëxploiteerde ontginningsboerderijen, de Frederik Bernard Hoeve en de Stavohoeve aan de noordzijde. Aan de overzijde van de Alle liet hij in 1921 een Ontspanningszaal bouwen.
Sint Anthonisbos

Het Sint Anthonisbos is een natuurgebied van 937 ha ten westen van Sint Anthonis in het noordoosten van de Nederlandse provincie Noord-Brabant. In de volksmond wordt dit gebied vaak aangeduid met de naam De Staatsbossen of kortweg De Staat. Het gebied wordt namelijk beheerd door Staatsbosbeheer. Het gebied bestaat uit een jong ontginningsbos van voornamelijk grove dennen dat in de jaren '20 en 30 van de 20e eeuw is aangelegd. Naast naaldbos vindt men ook gemengd bos, zodat het een natuurlijk karakter heeft. In een vastgelegd stuifzandgebiedje nabij het dorp Sint Anthonis staat de z.g. Heksenboom, een merkwaardig vergroeide grove den. Flora en fauna In het bos bevindt zich het laaggelegen Peelven, een vochtig heidegebied, en de Ullingse Bergen, een open vlakte van zo'n 150 ha waar zich heide en (niet meer actief) stuifzand bevinden. Dopheide, moeraswolfsklauw, ronde zonnedauw, kleine zonnedauw en kruipwilg zijn te vinden in vochtige laagtes zoals het Peelven. Amfibieën als heikikker en rugstreeppad komen hier voor. Op drogere delen groeien fraaie jeneverbesstruwelen. In het noordwesten van het gebied bevinden zich, niet ver van Landhorst, broekontginningen met de namen Visdel en Groot Berkenbos. Dit is het brongebied van de Tovense Beek. Hier zijn droge en natte graslanden en vindt men doorgeschoten elzenhakhoutbosjes en bloeit er in het voorjaar de dotterbloem. Broedvogels in het gebied zijn de havik, sperwer, nachtzwaluw, tapuit, geelgors, boomleeuwerik en wulp. Aan zoogdieren komen hier onder meer veel reeën voor naast een flink aantal dassen en andere bosbewoners. Vanwege het beheer graast in dit gebied ook een kudde Schotse Hooglanders en een kudde Kempense heideschapen. Recreatie De aantrekkelijkheid van het gebied wordt onder meer bepaald door de rustige ligging en grote mate van stilte. Ruimtelijk is het interessant door de open ruimtes van niet alleen de Ullingse bergen, maar het Peelven en de weiden in het dal van de Tovense beek en bij het Visdel. Het bos biedt vele fiets- en wandeltochten. Een aantal daarvan zijn met paaltjes aangegeven en andere zijn verkrijgbaar bij de plaatselijke VVV. Ook zijn er ruiterpaden. Er zijn ingangen vanuit alle richtingen: westelijk bij het dorp Landhorst, zuidelijk aan de Gemertseweg, oostelijk aan de Bosweg bij Sint Anthonis, en noordelijk aan de Quayweg. Het gebied is vrij toegankelijk. Fotogalerij
Verzorgingsplaats Hayum

Verzorgingsplaats Hayum is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Zaandam-Bad Nieuweschans tussen knooppunt Zurich en afrit 16 ter hoogte van de plaats Wons in de gemeente Súdwest-Fryslân. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan een nabijgelegen weg en buurtschap, Hayum. Schuin tegenover de verzorgingsplaats ligt de verzorgingsplaats Wildinghe. Bij de verzorgingsplaats zijn geen voorzieningen aanwezig.
DSV Concordia

DSV Concordia is a multi-sport club in Delft, the Netherlands founded 1885. The club introduced Jan Thomée to the world when he became the leading football goal scorer for the Netherlands and played in the 1908 Summer Olympics as part of the Dutch team that won the bronze medal. Current sports Cricket, football, golf, and tennis are the four official sports played in the club. Notable players The following player was called up to represent his national team in international football and received caps during his tenure with Concordia: Jan Thomée (1906–1912) Trivia The club "yell" is intricately connected to one of the most famous Concordians who was a chairman of the club for 18 years. References
Froskepôlemolen

Froskepôlemolen is a smock mill in Leeuwarden, Friesland, Netherlands which dates from 1896 but was rebuilt on its present site in 1962. The mill has been restored to working order and is listed as a Rijksmonument, number 24507. History Froskepôlemolen was originally built in 1896 on the De Zwette waterway, where it was known as De Zwettemolen. It drained the Het Huizumer and the Goutumer Nieuwland polders, which had an area of 350 hectares (860 acres) between them. The mill had patent sails on both stocks, but by 1940 was working on one pair of sails. By 1962, the mill had been surrounded by industrial buildings and it was moved to a new position within Leeuwarden. This was done by loading the mill body onto two barges and transporting it along the Van Harinxmakanaal. The cost of the move was estimated at ƒ42.000; the work was done by millwright A de Roos. The restoration of the mill was complete in 1966, and a further restoration was undertaken in 1982-83; the thatch on the mill was renewed in October 2009. The mill is owned by the Gemeente (municipality) of Leeuwarden. Description Froskepôlemolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a three-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 17.80 metres (58 ft 5 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft. The windshaft also carries the brake wheel which has 45 cogs. This drives the wallower (24 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft the crown wheel, which has 33 cogs drives a gearwheel with 28 cogs on the axle of the Archimedes' screw. The axle of the Archimedes' screw is 360 millimetres (1 ft 2 in) diameter. The screw is 1.50 metres (4 ft 11 in) diameter. It is inclined at 26°. Each revolution of the screw lifts 753 litres (166 imp gal) of water. Public access Froskepôlemolen is open to the public by appointment. References
Froskepôlemolen

De Froskepôlemolen (vaak foutief gespeld als Froskepôllemolen) (Fries: Froskepôlemûne) is een poldermolen aan de zuidoostelijke rand van de stad Leeuwarden, in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De Froskepôlemolen, een maalvaardige grondzeiler, werd oorspronkelijk in 1896 gebouwd aan de Zwette, waar hij twee polders van samen 350 ha bemaalde: het Huizumer en het Goutumer Nieuwland. Hij werd aanvankelijk de Zwettemolen genoemd. De molen werd voorzien van zelfzwichting, hoewel die in 1940 nog maar op een van de roeden aanwezig was. De molen, die in 1958 door de gemeente Leeuwarden was aangekocht, moest wijken bij de aanleg van een industrieterrein. Op 25 april 1962 werd hij op twee dekschuiten over het Van Harinxmakanaal naar zijn tegenwoordige locatie op het recreatie-eiland De Froskepôle overgebracht en daar gerestaureerd. Hij bemaalt daar sindsdien de vijvers op dit eiland. In 1987/1988 werd de Froskepôlemolen voor het laatst gerestaureerd. De molen is op afspraak te bezichtigen. Zie ook Molens in Friesland