NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cmentarz w Utrechcie

Cmentarz w Utrechcie – tzw. "polski cmentarz" w Utrechcie, w Holandii. Na cmentarzu tym pochowani są polscy żołnierze, którzy służąc w Polskich Siłach Zbrojnych, podczas drugiej wojny światowej, brali udział w wyzwalaniu Holandii spod okupacji hitlerowskiej. Znajdują się tam również groby polskich żołnierzy, którzy po wyzwoleniu Holandii, nie wrócili do PRL-owskiej Polski, lecz pozostali na emigracji na stałe. Grobami tymi opiekuje się holenderski Caritas.
Anita Andriesensluis

De Anita Andriesensluis is een sluis in de Leistervaart (Leister Feart) bij het Friese dorp Oude Leije, vernoemd naar de Friese gedeputeerde Anita Andriesen. De sluis geeft toegang tot het Bildtse deel van de Noordelijke Elfsteden vaarroute. Beschrijving Samen met de Schutsluis Wierstersyl geeft de Anita Andriesensluis toegang tot de het Bildtse deel van de Noordelijke Elfsteden vaarroute. De sluis is automatisch en zelf te bedienen en tevens voorzien van kluuntrappen en een vispassage. In 2011 werd de sluis opgeleverd voor de Noordelijke Elfsteden vaarroute. Voordat de sluis werd gerealiseerd was de vaarroute naar Het Bildt op deze en op de plek van de Schutsluis Wierstersyl afgedamd door middel van twee aardedammen. Dit was omdat het waterpeil op Het Bildt circa 35 centimeter lager ligt dan in de rest van Friesland. De aardedammen maakten de doorvaart dan ook onmogelijk. Het verhogen van het waterpeil zou te veel landbouwkundige nadelen en een te hoog kostenplaatje geven. Ook zouden de afvaarten naar de dorpen moeten worden afgedamd. Te veel nadelen volgens de stuurgroep en daarom heeft men uiteindelijk gekozen voor de bouw van een tweetal sluizen waarvan de Anita Andriesensluis er één is. Zie ook Sluizen en stuwen in Friesland
Kinkelenburg

Das Schloss Kinkelenburg ist eine niederländische Burg der Backsteingotik im Zentrum der gelderländischen Stadt Bemmel in der Gemeinde Lingewaard (Provinz Gelderland). De Kinkelenburg ist seit 1971 ein nationales Denkmal und wird als Hochzeits- und Versammlungsort der Gemeinde genutzt. Es kann während der Bürozeiten besichtigt werden. Geschichte Vermutlich im 13. Jahrhundert wurde auf einem niedrigen Teil von Bemmel eine ummauerte Insel errichtet, die von einem Wassergraben umgeben war. Auf dieser Insel wurde ein Donjon erbaut. Im Jahr 1403 wurde das Haus zum ersten Mal erwähnt, als Johan van Ambe es bewohnte. Der angebaute Torturm stammt möglicherweise aus der gleichen Zeit. Irgendwann im 16. und 17. Jahrhundert wurden diese Türme durch ein Gebäude verbunden, und 1765 wurde das Haus um einen Flügel erweitert. Es ist nicht bekannt, woher der Name De Kinkelenburg stammt. Die Burg wurde im 19. Jahrhundert von Privatleuten in eine Villa umgewandelt und verlor dabei ihren mittelalterlichen Charakter. Die letzten privaten Besitzer und Bewohner von 1917 bis 1948 waren Mitglieder der Familie Homan van der Heide, die das Schloss im letzten Jahr an die Gemeinde Bemmel verkauften. Während des Zweiten Weltkriegs wurde das Haus als Notlazarett genutzt. Sie wurde in den 1950er Jahren unter Charles Estourgie jr. restauriert, wobei der größte Teil von De Kinkelenburg abgerissen und nach dem Vorbild alter Zeichnungen wieder aufgebaut wurde. Danach wurde es als Rathaus der Gemeinde Bemmel genutzt, mit dem angrenzenden Haus Brugdijk als Nebengebäude. Der Bildhauer Ed van Teeseling schuf einen Fries über dem Eingang zum Ratssaal und drei Flachreliefs, die in der Halle angebracht wurden. Auf dem Fries ist ein Motto aus Joost van den Vondels Roskam zu lesen: „Wenn das gemeine Volk dich ruft, dann kümmere dich darum wie um dein eigenes.“ Jac Maris schuf das Kriegsdenkmal Warum ich?, das neben dem Schloss Kinkelenburg steht. Wiesengelbstern-Vorkommen In der Umgebung von De Kinkelenburg und Brugdijk gibt es alte, natürliche Bestände des Wiesen-Gelbsterns (Gagea pratensis), einer seltenen Zwiebelpflanze aus der Familie der Liliengewächse, die traditionell typisch für die höher gelegenen Gebiete der niederländischen Flusslandschaft war. Die Pflanze blüht im März und April. Abbildungen Weblinks Informationen zu Schloss Kinkelenburg auf der Website des Historikerkreises Bemmel Einzelnachweise
Kinkelenburg Castle

Kinkelenburg Castle is a castle in Bemmel, north of Nijmegen, in the municipality of Lingewaard in the Dutch province of Gelderland. History Probably in the 13th century a walled island was built on a low part of Bemmel, surrounded by a canal. A keep was built on this island. The house was first mentioned in 1403 when Johan van Ambe inhabited the house. The attached gate tower may date from the same period. Somewhere in the 16th and 17th centuries, the towers were connected by a building. In 1765 the house was expanded with a wing. It is unknown where the name Kinkelenburg comes from. The castle was converted into a villa by private individuals in the 19th century and lost its medieval character. The last private owners and residents were members of the Homan van der Heide family from 1917 to 1948 who sold the castle to the municipality of Bemmel in that last year. During the Second World War the house was used as an emergency hospital. It was restored in the 1950s under Charles Estourgie Jr. Today, the Kinkelenburg is a wedding and meeting location of the municipality of Lingewaard. Gallery See also Doornenburg Castle List of castles in the Netherlands References
De Kinkelenburg

De Kinkelenburg is een Nederlands kasteel in het centrum van de Gelderse plaats Bemmel, in de gemeente Lingewaard. Sinds 1971 heeft De Kinkelenburg een status als rijksmonument. Het gebouw is in gebruik als trouw- en vergaderlocatie van de gemeente en is tijdens kantooruren te bezichtigen. Geschiedenis Vermoedelijk in de 13e eeuw werd op een laag deel van Bemmel een ommuurd eiland aangelegd, omringd door een gracht. Op dit eilandje werd een donjon gebouwd. In 1403 werd het huis voor het eerst vermeld als Johan van Ambe het huis bewoont. Uit diezelfde periode stamt mogelijk de aangebouwde poorttoren. Ergens in de 16e en 17e eeuw werden deze torens door een gebouw met elkaar verbonden. In 1765 werd het huis uitgebreid met een vleugel. Het is onbekend waar de naam De Kinkelenburg vandaan komt. Het kasteel werd in de 19e eeuw door particulieren verbouwd tot villa en verloor daarbij haar middeleeuws karakter. De laatste particuliere eigenaars en bewoners waren vanaf 1917 tot 1948 leden van de familie Homan van der Heide die het kasteel in dat laatste jaar aan de gemeente Bemmel verkochten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het huis als noodhospitaal gebruikt. Het werd in de jaren '50 gerestaureerd onder Charles Estourgie jr., waarbij het grootste deel van De Kinkelenburg werd afgebroken en naar model van oude tekeningen opnieuw opgebouwd. Het werd vervolgens als raadhuis van de gemeente Bemmel in gebruik genomen en het naastgelegen huis Brugdijk als bijgebouw. Beeldhouwer Ed van Teeseling maakte een fries boven de ingang van de raadszaal en drie bas-reliëfs die in de zaal werden geplaatst. Op de fries een spreuk uit Joost van den Vondels Roskam: Indien `t gemeen u roept besorgt het als uw eygen. Jac Maris maakte het oorlogsmonument Waarom ik? dat naast De Kinkelenburg staat. Weidegeelsterren Rondom De Kinkelenburg en Brugdijk staan oude, natuurlijke populaties van de weidegeelster (Gagea pratensis). Het is een zeldzaam bolgewas uit de leliefamilie dat van oudsher typerend was voor de hoger gelegen plaatsen in het Nederlandse rivierlandschap. De plant bloeit in maart en april. Afbeeldingen Zie ook Kasteel Doornik Lijst van rijksmonumenten in Bemmel Lijst van gemeentelijke monumenten in Bemmel Externe links Gemeente Lingewaard Kasteel De Kinkelenburg in Bemmel Historische Kring Bemmel Gebouwen: De Kinkelenburg
H.H. Maria en Ursulakerk

De HH. Maria en Ursulakerk is een oudkatholieke parochiekerk aan het Bagijnhof in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. In 1743 is ze als schuilkerk in gebruik genomen op een achterterrein van het Bagijnhof. De patronen Maria en Ursula waren de patronen van de Nieuwe Kerk voordat deze in 1572 protestants werd. De toegang naar de kerk leidt door 17e-eeuwse woning aan het Bagijnhof die als kosterswoning ging dienen. De beelden in de nissen aan weerszijden van het altaar werden in 1744 door de Haagse beeldhouwer Franciscus Maes vervaardigd. Externe links Oud-Katholieke Parochie HH Maria en Ursula, Delft - delft.okkn.nl/ Beschrijving kerkgebouw - historischgis.delft.nl (gearchiveerd) Schuilkerk Bagijnhof in Delft, vriendenstichting met meer historische informatie
Petruskerk (Sloterdijk)

Die Petruskerk (deutsch Peterskirche) ist ein profaniertes Kirchengebäude im historischen Kern des Dorfs Oud Sloterdijk, das durch den modernen Stadtteil Sloterdijk im Amsterdamer Stadtbezirk West umschlossen wird. Die Kirche ist seit 1979 als Rijksmonument eingestuft. Beschreibung Das heutige alte Dorf Sloterdijk entstand im Spätmittelalter als Fischerdorf am Spaarndammer-Deich. Ab 1465 gehörte Sloterdijk zum Herrensitz Sloten, der 1529 an die Stadt Amsterdam überging. Ältester Teil der Petruskerk sind der heute in der Westfassade eingebaute spätgotische Turm mit zwei gotischen Maßwerkblenden mit Spitzbögen sowie die Strebepfeiler am Kirchenschiff, errichtet um das Jahr 1479. Die spätmittelalterliche Kirche wurde 1664 nach Plänen von Gerrit Jacobse zur heutigen Saalkirche umgebaut. Im Turm befindet sich eine von Wilhelmus und Jasper Moer 1516 gegossene Glocke. Die Mechanische Turmuhr von 1839 wurde später mit einem elektrischen Werk zum Aufzug ausgestattet. Zwischen den Strebepfeilern an der Außenseite befinden sich mehrere Grabmäler, darunter das von Engeltje Westerborgh († 1792). Die Kirche wurde in den Jahren 1990 bis 1992 grundlegend restauriert. Auch der Raum für den Kirchenrat (Consistoriekamer) sowie das Pfarrhaus an der Kirche sind als Einzelobjekte als niederländische Rijksmonumente eingestuft. Literatur Monumenten in Nederland. Noord-Holland. Zwolle 2006, S. 214. Weblinks Einzelnachweise
Petruskerk (Sloterdijk)

De Petruskerk is een protestantse kerk in het voormalige dorp Sloterdijk, nu deel van Amsterdam-West. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk in Sloterdijk dateert van 1405/1406. Op 24 maart 1479 kwamen bovendien de opbrengsten van de rijke visvangst uit het Slootermeer voortaan ten goede aan de Sint-Petruskerk van Sloterdijk. Deze kerk dateerde waarschijnlijk van omstreeks 1400. Na een mislukte aanval op van Amsterdam door geuzenaanvoerder Lumey werd de kerk in 1572 verwoest door de Geuzen. Na provisorisch herstel worden er vanaf de alteratie van 1578 voortaan Protestantse diensten gehouden en de kerk werd omgedoopt in Petruskerk. De eerste predikant voor Sloten en Sloterdijk trad aan in 1580. In 1663 werd de Petruskerk op het initiatief van de kerkmeester Jan Claesz van Dijk, krachtig gesteund door de ambachtsheer van Sloterdijk, Cornelis de Graeff, herbouwd. De kerk werd op 19 juli 1664 in gebruik genomen. De 15e-eeuwse kerktoren werd in het gebouw opgenomen. De kerk is tegenwoordig nog steeds in deze vorm te bewonderen. Rond de kerk zijn vanaf de 17e eeuw diverse monumentale graftombes gebouwd, die deels nog aanwezig zijn. Na de droogmaking van de Sloterdijkermeerpolder in 1644 vielen de polderopbrengsten toe aan de kerk. De bouw van de nieuwe spoorweghalte Sloterdijk in 1956 en de aanleg van de Coentunnelweg en de bedrijventerreinen in het Westelijk Havengebied in de jaren zestig leidden bijna tot de ondergang van het gehele dorp. Uiteindelijk bleef de historische Petruskerk met het kerkhof en enkele huizen eromheen gespaard. De in verval geraakte kerk werd in 1968 gesloten en in 1978 verkocht aan de 'Stichting tot Behoud van de Petruskerk en omgeving Oud Sloterdijk'. In 1979 werd de kerk op de monumentenlijst geplaatst, waarna tussen 1980 en 1992 restauratie kon plaatsvinden. Bij de indeling van Amsterdam in stadsdelen werd het dorp Sloterdijk in 1990 onderdeel van het stadsdeel Bos en Lommer (sinds 2014 stadsdeel West). Sindsdien is de gerestaureerde Petruskerk ook in gebruik als trouwlocatie. Te midden van de snelwegen, spoorlijnen en bedrijventerrein is deze historische locatie nog een kleine dorpse plek. Trivia In 1811 huwden in de Petruskerk de grootouders van de schilder Vincent van Gogh. Literatuur Begraafplaatsen van Amsterdam. M. de Roever & J. Bierenbroodspot. Bas Lubberhuizen, Amsterdam, 2004. ISBN 90-5937-014-7 Externe links Activiteit in de Petruskerk te Oud-Sloterdijk Petruskerk en Sloterdijk De Petruskerk, eiland in de tijd, Oneindig Noord-Holland. Dodenakkers - De Petruskerk te Sloterdijk Galerij
Vuilbemden

De Vuilbemden is een natuurgebied dat zich bevindt tussen Asselt en Leeuwen. Het betreft een moerassig gebied binnen een oude Maasmeander. Het gebied wordt afgesloten door een tot zes meter hoge steilrand die de overgang vormt tussen het laagterras en het middenterras van de Maas. Door het abrupte hoogteverschil ontstaat kwel. In de steilrand zijn dassenburchten te vinden. In het noordwesten aansluitend aan de Vuilbemden vindt men de Asseltse Plassen.
Abelstokstertil

De Abelstokstertil is een brug (til) over de Kromme Raken in de gemeente Het Hogeland in de Nederlandse provincie Groningen. De brug maakt deel uit van de N361 en ligt tussen de dorpen Mensingeweer en Wehe-den Hoorn. Naam De naam Abelstokstertil is in Groningen tamelijk bekend. De uitgang til is Oudfries voor 'houten brug', oorspronkelijk een geïmproviseerde brug die 's winters werd verwijderd. De naam Abelstok wordt voor het eerst vermeld in 1521 in verband met het onderhoud van de Kromme Raken vanaf dit punt tot aan de sluis bij Schouwerzijl; in 1595 werd een regeling getroffen voor het onderhoud van de Abelstokstertil. Voor het toezicht waren de 'volmachten van Abelstok' verantwoordelijk. Tot 1826 hadden de boerderijen van Nijenklooster een verplichting (servituut) tot het dagelijkse onderhoud, daarna nam de provincie het onderhoud over. De herkomst van het eerste deel de naam is onzeker. Mogelijk is het genoemd naar een paal (stok) die daar in of bij het water was geplaatst namens de abt van Oldeklooster en Nijenklooster (ten noorden van Wehe-den Hoorn). Abelstok zou dan staan voor 'abtenstok'. De paal zou bedoeld kunnen zijn om een doorwaadbare plek aan te geven, het zou een grenspaal kunnen zijn geweest of een plek waar het wegstromende water stokte (Oostfries stuken, Fries stûkje), zoals bij de plaatsnaam Stockfleth (een verdronken dorp bij Glückstadt). De aanduiding stok zou ten slotte ook kunnen verwijzen naar een vlonder of smalle loopbrug met één leuning, Middelnederlands stech, Oostfries steg. Vergelijk ook Middelnederlands stege ('steiger, oprit van een dijk'). In het Dollardgebied vinden we de mogelijk verwante toponiemen Stocksterhorn en Astock. De naburige boerderij stond bekend als Abelstok. Bij de til staat het in 2007 gebouwde gemaal Abelstok en het bos Abelstok dat deels bestaat uit verwilderde fruitbomen. Ten zuiden van Mensingeweer liep vroeger de Abelstokstertocht, die ten gevolge van de ruilverkaveling is verdwenen. Sage Een 19e-eeuwse sage wil doen geloven dat een zekere Abel de naamgever was. Hij had gewed dat hij met een polsstok over het water kon springen. Dat lukte hem inderdaad, maar hij sprong zo ver dat niemand hem nog kon zien, waarop iedereen "Wee, wee" riep. Zo kwam Wehe aan zijn naam. Om aan te geven dat hij goed was overgekomen blies de bakker op zijn hoorn. Zo kreeg Den Hoorn zijn naam. Toen was men gerustgesteld en zei: "d' Mens is er weer" en dat werd: Mensingeweer. De sage werd op rijm gezet door Tonnis van Duinen en staat afgedrukt in de Groninger volksalmanak van 1839. Zie ook Abelstok (bos) Abelstok (gemaal)
Mondo Verde

Mondo Verde (italienisch für „Grüne Welt“) ist ein Freizeitpark in der niederländischen Stadt Landgraaf im Südosten der Niederlande in der Provinz Limburg. Parkbeschreibung Der Park wurde am Hang einer ehemaligen Bergehalde errichtet und erstreckt sich über eine Fläche von 25 Hektar. Schwerpunktmäßig sind Garten- bzw. Landschaftsarchitekturen aus zahlreichen Ländern zu sehen. Vertreten sind die Länder: Afrika, Australien, China, England, Italien, Japan, Marokko, Österreich, Portugal, Russland, Spanien sowie ein tropischer Bereich. Neben Bauwerken, Brunnen, Skulpturen, Pflanzen und Landschaftsgestaltungen aus den thematisierten Ländern runden ein Tierpark, ein Dinopark und ein kleiner Vergnügungspark, vornehmlich mit Fahrgeschäften und Attraktionen für Kinder, das Angebot ab. An einigen parkeigenen gastronomischen Einrichtungen werden zumeist einfache Speisen in Imbissqualität und Erfrischungen geboten. Im Herbst 2006 musste der Park aufgrund zu geringer Besucherzahlen Insolvenz anmelden, konnte allerdings am 1. April 2007 unter neuer Leitung wieder eröffnet werden. Der Park wurde 2004/2005 in die Straße der Gartenkunst zwischen Rhein und Maas aufgenommen. Achterbahnen Weblinks Homepage des Parks Einzelnachweise Bilder
Sint-Pancratiuskerk (Diever)

De Sint-Pancratiuskerk is een Nederlands-hervormde kerk gelegen aan de Brink in Diever. Ook wel de Kathedraal van Drenthe genoemd. Geschiedenis De kerk bestond uit houten gebouwen een zogenaamde "zaalkerk". In de elfde of de twaalfde eeuw kwam er een tufstenen romaanse kerk met een rechtgesloten priesterkoor en een vrijstaande kerktoren. Later werd de kerk herbouwd van baksteen (kloostermoppen). De kerk had een rondgesloten koor en een aansluitende toren. In de 13de eeuw werd het rondgesloten koor vervangen door een gotisch veelhoekig koor en in de 16de eeuw volgden de zijbeuken in gotische stijl en daardoor werd de toren aan drie zijden ingesloten. Tot 1598 was het een katholieke kerk, gewijd aan Sint-Pancratius. Er waren acht altaren. Het belangrijkste was het Sint-Pancrasaltaar. Verder waren er het Heilig Kruis, Sint-Antonius, Sint-Stefanus, het Heilig Sacrament, Sint-Maarten, Sint-Anna en Onze Lieve Vrouwe. De Mariakapel werd na de restauratie van 1959 ingericht als trouwkapel. Het orgel van de orgelbouwers C.A. en A. van Oeckelen te Glimmen dateert uit 1882. Externe links Hervormde Gemeente Diever / Pancratiuskerk
Kinselmeer

Het Kinselmeer is een Nederlands meer in de provincie Noord-Holland ten noorden van Durgerdam en ten oosten van Ransdorp (gemeente Amsterdam). Het ligt aan de IJsselmeerdijk (Uitdammerdijk) tussen Durgerdam en Uitdam, en is ontstaan tijdens de Sint-Elisabethsvloed van 1421. De naam is ontleend aan twee dorpjes die hier vroeger in de buurt lagen, Grote en Kleine Keynsel. Bij de dijkdoorbraak van 1825 werd het Kinselmeer sterk vergroot, toen tijdens een zware storm het in de Waterlandse Zeedijk gelegen verdedigingswerk de Stenen Beer in de Zuiderzee verdween. Een deel van de Bloemendalergouw, de verbindingsweg van Ransdorp naar de Waterlandse Zeedijk, verdween in het Kinselmeer. Het Kinselmeer viel van 1811-1921 bestuurlijk onder de gemeente Ransdorp dat zich in 1921 vrijwillig door Amsterdam liet annexeren. Voor deze annexatie werd gedacht aan demping van het Kinselmeer met bagger uit de Amsterdamse grachten en afval uit de stad, wat ruim 125 hectare goede tuinbouwgrond zou kunnen opleveren. Rondom het Kinselmeer ligt een beschermd weidevogelgebied. Natuurorganisaties hebben boerengrond aangekocht, waardoor aan de rand van de hoofdstad een waardevol natuurgebied is ontstaan. Vanaf het Kinselmeer is het mogelijk met de boot via Ransdorp, Holysloot, Broek in Waterland en Monnickendam het IJsselmeer op te varen. Aan het begin van de 20e eeuw was er een zwembad gevestigd genaamd 'De Badhoeve', op de plek waar tegenwoordig 'Camping De Badhoeve' is gevestigd. Tegenwoordig liggen er vier recreatieterreinen en één zeilvereniging. Voor een nieuw vijfde terrein (Ecopark Kinselmeer) worden voorbereidingen getroffen. De terreinen zijn op camping De Kikker na nog niet aangesloten op de riolering. Vroeger gingen veel Amsterdammers niet op vakantie vanwege geldgebrek. Als werd gevraagd waar ze hun vrije tijd doorbrachten, gingen ze steevast naar "Lago di Kinsel en Dimant" (Kinselmeer en Diemen). Het water is in de zomermaanden door blauwalg na langdurige warme perioden soms niet geschikt als zwemwater. Het Kinselmeer is niet meer bereikbaar met het openbaar vervoer. Van 1959-1991 reed er in de spitsuren een streekbus. Van 1982-1984 reed het GVB in de zomermaanden echter een reguliere buslijn. Afbeeldingen
De Sterrenberg, Nijeveen

De Sterrenberg is a smock mill in Nijeveen, Drenthe the Netherlands. It was built in 1977. The mill is listed as a Rijksmonument, number 30957. History The windmill in Nijeveen was demolished in 1928. In the 1970s, it was decided that Nijeveen should have a windmill again, and a search was made for a suitable replacement. De Sterrenberg was originally built at Weener, Lower Saxony, Germany in 1786. The mill was dismantled in 1976 and rebuilt brick by brick in Nijeveen. The mill is named for its former owners in Germany, the Sterrenberg family. On 13 January 1977, the smock was placed on the new brick base. The millwright responsible for the rebuild was the firm Schakel of Exmorra, Friesland. The base was built by the firm Elphenhof of De Wijk. The official opening ceremony on 11 August 1977 was performed by Prince Claus. The mill was damaged in a storm in March 1995 with various shutters being blown out of the sails. The mill was repaired by the end of that year. Major repairs to the sails were undertaken in 2002-03. Description De Sterrenberg is what the Dutch describe as an achtkante stellingmolen, or "octagonal tower mill". It is a smock mill with a stage on a three-storey brick base. The stage is 6.15 metres (20 ft 2 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The cap is winded by a fantail, the only windmill in Drenthe so equipped. The four Patent sails have a span of 23.00 metres (75 ft 6 in). They are carried in a wooden windshaft with a cast iron poll end. The windshaft also carries the brake wheel, which has 61 cogs. The brake wheel drives the wallower (30 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel, which has 86 cogs, drives the two lantern pinion stone nuts, which have 28 staves each. These drive the millstones. One pair are Cullen stones of 1.30 metres (4 ft 3 in) diameter. The other pair have a French Burr runner stone on a Cullen bedstone, both 1.50 metres (4 ft 11 in) diameter. Public access De Sterrenberg is open every Saturday from 09:00 to 12:30. References External links De Sterrenberg website