NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Apollo (Slagharen)

Apollo (voorheen Zweefapollo) is een zweefmolen in Attractiepark Slagharen, gebouwd door Schwarzkopf. Apollo 14 (later Heatwave, Orbiter, en The Plough) is een tweede attractie die later ook omgebouwd was tot zweefmolen en heeft in meerdere attractieparken gestaan. Geschiedenis Twee Apollo's Er zijn door het Duitse Schwarzkopf in de jaren 1970 in totaal twee Apollo 14's gemaakt . Beide begonnen hun leven in Duitsland en waren ontworpen als rondreizende attractie op kermissen. Echter het transport van de grote bollen maakte de attractie niet rendabel. De Apollo 14 als attractie was een ronddraaiende bol waar enkel armen met ronddraaiende capsules aan bevestigd waren die omhoog en omlaag bewogen. Per capsule konden er twee personen plaatsnemen. Apollo 14 In 1976 belandde Apollo 14 in het toenmalige Ponypark Slagharen via het failliet verklaarde Duitse attractiepark Tivoli Keulen. Apollo 14 stond op de plek waar nu de Galopers voor de supermarkt staan. Ponypark Slagharen, dat in 1985 in handen was van Henk Bemboom, verkocht de attractie aan het Engelse Dreamland Margate wat in handen was van zijn zonen. Deze attractie werd daar omgebouwd tot zweefmolen en kreeg een nieuwe kleur en de naam Heatwave. Later verplaatste de attractie naar Lightwater Valley en opende het als Orbiter. Daarna werd de attractie nogmaals verkocht aan het Engelse Loudoun Castle en kreeg het de naam The Plough. Loudoun Castle is sinds 2010 gesloten en de Apollo bleef achter. De Apollo staat in 2022 op twee sites te koop voor een prijs van 90.000 euro. Zweefapollo De tweede gefabriceerde Apollo werd al in 1979 omgebouwd tot zweefmolen toen deze in Ponypark Slagharen werd geplaatst naast de origineel gelaten Apollo 14 onder de naam Zweefapollo. De attractie stond op de plek waar nu Sky Tower staat. De Zweefapollo is later verplaatst naar een ander deel in het park. Na het vertrek van Apollo 14 uit het park werd de naam veranderd in Apollo. Voor het seizoen van 2015 werd Apollo uit elkaar gehaald voor een grootschalige renovatie. De attractie is immers al behoorlijk oud. Hierna kon de attractie weer openen voor bezoekers. Technische gegevens (Zweef)Apollo Bij de Zweefappolo (Apollo) zweven de inzittenden in stoeltjes rondom de maan. Er kunnen maximaal 30 personen in de attractie en een rit duurt 2 minuten en 30 seconden. De zweefmolen heeft een totale theoretische capaciteit van 1104 personen per uur. In de vroege jaren zaten er 60 stoeltjes aan de attractie.
Portugalská synagoga v Amsterdamu

Portugalská synagoga v Amsterdamu zvaná Esnoga nebo Snoge je sefardská synagoga v Amsterdamu ze 17. století. Byla vystavěna v letech 1671–1675 pro komunitu židů, kteří uprchli do Holandska z Pyrenejského poloostrova. V době své výstavby byla největší synagogou na světě. V letech 1955–1959 byla synagoga opravena a modernizována. Je národní kulturní památkou (Rijksmonument). Stala se architektonickou předlohou pro řadu pozdějších sefardských synagog. Odkazy Související články Španělská synagoga v Benátkách Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Portugalská synagoga v Amsterdamu na Wikimedia Commons Oficiální stránky synagogy
Den portugisiske synagoge i Amsterdam

Den portugisiske synagoge i Amsterdam, også kaldet Esnoga, ligger i gaden Visserplein, i nærheden af det historiske centrum i Amsterdam, lige ved siden af Det jødiske historiske museum i Amsterdam. Ejendommen er opført i 1600-tallet under den Nederlandske guldalder for det sefardiske trossamfund Talmud Tora (Det portugisisk-israelitiske trossamfund i Amsterdam). Efter 2. verdenskrig og Holocaust skrumpede menigheden ind til 700 medlemmer.
Portugiesische Synagoge Amsterdams

Die Portugiesische Synagoge Amsterdams, genannt Esnoga (אסנוגה oder Snoge, niederländisch Portugees-Israëlietische Synagoge), liegt an der Visserplein-Straße, nahe dem Stadtzentrum von Amsterdam. Geschichte Die prächtige Synagoge wurde im 17. Jahrhundert, dem „goldenen Jahrhundert“ der Niederlande, gebaut. Bauherrin war die Amsterdamer Gemeinde der Juden portugiesischer und spanischer Abstammung (Sephardim). Die Synagoge wurde von 1671 bis 1675 nach einem Entwurf Elias Bouman erbaut, einem christlichen Bauunternehmer, der auch an der Grote Sjoel mitgearbeitet hatte. Die Einweihung fand am 2. August 1675 statt. Das Gebäude wurde zum Rijksmonument erklärt. Die Architektur der Portugiesischen Synagoge Amsterdams war Vorbild für andere sephardische Synagogen. Ihr Grundriss inspirierte die Pläne der Synagogen in Livorno (17. Jahrhundert), der Bevis Marks Synagoge (1701) in London, die älteste heute noch bestehende Synagoge Englands, der Synagoge von Willemstad in Curaçao auf den Niederländischen Antillen (1732), der Synagoge von Paramaribo in Surinam (1737), der Touro-Synagoge in Newport auf Rhode Island (1759), die älteste Synagoge in Nordamerika, und der Shearith Israel Synagoge in New York City (1897). Von 1953 bis 1957 wurde die Synagoge restauriert. Im Gebäudekomplex der Synagoge befindet sich die älteste noch aktive jüdische Bibliothek, die Bibliothek Ets Haim. Eine hölzerne Bundeslade und beeindruckende Leuchter gehören zum viel beachteten Inventar. Nach dem Zweiten Weltkrieg und dem Holocaust zählt die Gemeinde nicht mehr als 700 Mitglieder. Das Gebäude blieb während der deutschen Besatzungszeit unzerstört. Es ist heute für das Publikum zugänglich, unweit des Hauses Isaac de Pintos. Literatur Yosef Kaplan: Esnoga. In: Dan Diner (Hrsg.): Enzyklopädie jüdischer Geschichte und Kultur (EJGK). Band 2: Co–Ha. Metzler, Stuttgart/Weimar 2012, ISBN 978-3-476-02502-9, S. 254–262. Judith C. E. Belinfante, David Ph. Cohen Paraira u. a.: De Snoge. Monument van Portugees Joodse cultuur. D'Arts, Amsterdam 1991, ISBN 90-90-04349-7. Merian Heft 7: Amsterdam. Hoffmann und Campe, Hamburg 1978–1992, ISBN 3-455-27807-8. Weblinks Homepage der Synagoge Einzelnachweise
Sinagoga portuguesa de Ámsterdam

La sinagoga portuguesa de Ámsterdam o la sinagoga portuguesa judía (en neerlandés: Portugees-Israëlietische Synagoge) es una sinagoga sefardí del siglo XVII en Ámsterdam, en los Países Bajos.​​ "Esnoga" es la palabra ladina para referirse a la sinagoga. La comunidad sefardí de Ámsterdam fue una de las mayores y más ricas de Europa durante la Edad de Oro holandesa, lo cual se refleja en esta gran sinagoga, siendo en nuestros días una atracción turística de mucha importancia. Los judíos fueron expulsados en masa de España en 1492 por el decreto del Alhambra. Muchos de los que huyeron a Portugal se vieron obligados a convertirse al catolicismo en 1496, mientras que los judíos restantes fueron expulsados de Portugal en 1497. Durante cientos de años, la Inquisición continuó investigando a los conversos y sus descendientes bajo la sospecha de que en secreto todavía practicaban el judaísmo. Algunos de los que querían disfrutar de la libertad de religión encontraron refugio en Ámsterdam. Después de las destrucciones de la Segunda Guerra Mundial, la sinagoga fue restaurada entre 1953 y 1957. Después de las restauraciones más recientes, la entrada del complejo se da por la Casa de Coutinho Mendes nombre que recuerda la resistencia en el período de ocupación nazi, ya que Coutinho Mendes fue arrestado en 1943, año en que la sinagoga o esnoga fue cerrada (Ámsterdam: D'Artes 1991).​ La sinagoga portuguesa tiene una de las bibliotecas judías más antiguas del mundo y está repleta de textos originales y raros. Es empleada para la investigación académica y rabínica todo el tiempo. Fue fundada en 1616 y ha sido ubicada en el complejo histórico de la comunidad judía portuguesa de Ámsterdam desde 1675. En 1889, la biblioteca privada del entonces bibliotecario David Montezinos fue donada a Ets Haim y la biblioteca es conocida desde entonces como Ets Haim / Livraria Montezinos.​ La sinagoga impresiona por su magnífico interior, marcado por la grandiosidad de su espacio libre, centralizado, por la majestad de sus columnas de piedra, de las galerías laterales superiores destinadas a las mujeres y por su valioso mobiliario de jacarandá de Brasil, regalado por Mozes Curiel.​ Galería de imágenes Véase también Sinagoga Torá Religión abrahámica Sefardí Referencias
Sinagoga portoghese di Amsterdam

La sinagoga portoghese (in olandese: Portugees-Israëlietische Synagoge o – semplicemente – Portugese Synagoge; nota anche come Esnoga o Snoge) è una sinagoga di Amsterdam, costruita tra il 1671 al 1675 su commissione della comunità ebrea sefarditi portoghese e su progetto dell'architetto Elias Bouman, che si ispirò al tempio di Salomone di Gerusalemme. Si tratta della più antica sinagoga della capitale olandese e dell'unica ancora utilizzata per celebrare delle funzioni religiose. La sinagoga ospita anche una mostra permanente sulla storia della comunità ebraica di Amsterdam dal XVII secolo all'occupazione nazista del 1940. Nel cosiddetto Canon van Amsterdam, la sinagoga portoghese occupa il 19º posto. Ubicazione La sinagoga portoghese si trova al nr. 3 di Mr. Visserplein, una piazza situata accanto a Waterlooplein, nel Jodenbuurt di Amsterdam, nella zona detta Oude Zijde (“zona vecchia”, nel nord-est della città), al confine con il quartiere di Plantage e la cosiddetta “Cerchia dei Canali Est” (detta anche “Cerchia dei Canali Sud”). È situata nei pressi dello Joods Historisch Museum (il museo storico ebraico) e nelle vicinanze di Rembrandtplein, del Museo Willet-Holthuysen e del Blauwbrug. Caratteristiche L'edificio, rivolto verso sud-est, in direzione di Gerusalemme, è a pianta rettangolare, è suddiviso da tre navate e presenta un soffitto in legno. Gli interni sono illuminati da 1.000 candele e dalla luce proveniente dalle 72 finestre. Vi sono poi 24 candelabri in ottone, utilizzati per le funzioni serali. Nella sinagoga portoghese, si trova una delle più importanti biblioteche al mondo, la Ets Haim, inaugurata nel 1615. Storia Curiosità Una copia in scala 1:25 della sinagoga portoghese si trova nel parco di Madurodam nei pressi de L'Aia. Note Voci correlate Sefarditi Monumenti di Amsterdam Amsterdam Joods Historisch Museum Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su sinagoga portoghese di Amsterdam Collegamenti esterni Esnoga.com. 1675: Romeijn de Hooghe en de Portugese joden in Amsterdam, su cf.uba.uva.nl. Ets Haim, su etshaim.org (archiviato dall'url originale il 22 marzo 2008).
Synagoga Portugalska w Amsterdamie

Synagoga Portugalska w Amsterdamie (tzw. Esnoga) – XVII-wieczna sefardyjska synagoga, znajdująca się w Amsterdamie, przy placu Mr. Visserplein. 12 grudnia 1670 roku sefardyjska gmina żydowska z Amsterdamu nabyła działkę pod budowę nowej synagogi. 17 kwietnia 1671 roku rozpoczęły się prace budowlane pod kierownictwem architekta Eliasa Bouwmana. 2 sierpnia 1675 roku uroczyście otwarto synagogę. Wokół synagogi wybudowano również szereg mniejszych budynków, w których mieszczą się archiwa, biura zarządu gminą, domy rabinów, urzędników gminnych, biblioteka oraz tzw. „zimowa” synagoga, w której modlono się tylko w zimie, gdyż dawniej większa synagoga nie była ogrzewana. W latach 1955–1959 synagoga przeszła gruntowny remont. Wówczas na nowo zaprojektowano główną salę modlitewną i znacznie ją zmodernizowano, m.in. dodając elektryczne ogrzewanie. W synagodze podłoga jest pokryta specjalnym piaskiem, którego zadaniem jest pochłanianie kurzu i brudu z butów oraz tłumienie hałasu. Linki zewnętrzne Portuguese Jewish community. esnoga.com, 2018-12-19. [dostęp 19 grudnia 2018 2018].zły zapis daty dostępu
VV Hedel

VV Hedel is een amateurvoetbalclub uit het Nederlandse dorp Hedel (provincie Gelderland). Het eerste elftal speelt in het seizoen 2026/27 in de Vierde klasse zondag van het KNVB-district Zuid I. De club werd opgericht op 21 juni 1955 als D.V.O. (Door Vrienden Opgericht). Later werd de vereniging Geldria genoemd, gevolgd door R.K.V.V.H. Nadat de toevoeging R.K. verviel, ontstond de huidige naam. Sportpark De Winkels Sportpark De Winkels is de thuishaven van VV Hedel. Het complex heeft twee wedstrijdvelden en een trainingsveld. Er is een gedeeltelijk overdekte tribune geschikt voor 500 à 750 supporters. In 2003 is de kantine compleet gerenoveerd. Naast de voetbalvereniging zijn op het sportpark ook de tennisclub T.V. De Winkels en de schietclub S.V.H. gevestigd. Competitieresultaten 1997–heden Externe link Website VV Hedel
Johnny Jordaanplein

The Johnny Jordaanplein, also known as Johnny Jordaan Square is a public square in the center of the Dutch city of Amsterdam which features outdoor sculptures. The square was named after musician Johnny Jordaan and it was dedicated in 1991. History The square was named for a popular musician in the mid-1900s: Johnny Jordaan which was the stage name of Johannes Hendricus van Musscher. There is a colorful hut in the small square and bronze sculptures of Jordaan musical hall of fame. The English name for the square is "Johnny Jordaan Square". Jordaan died in 1989 and shortly after his death there were proposals to dedicate the square. A statue of Johnny Jordaan was unveiled in 1991. There are sculptures of other performers: Tante Leen, Johnny Meijer, Manke Nelis and Jan & Mien in the square. Design The square is located on the end of the Elandsgracht next to the De Land Cafe. The exact location is where the Elandsgracht meets the Prinsengracht. The location is a popular meeting place for the residents of Jordaan. Two separate locations competed for the title Johnny Jordaanplein. The singer lived in Staatsliedenbuurt in his final years but the location selected was on the Elandsgracht in the Jordaan neighborhood. See also List of outdoor sculptures in the Netherlands References
Johnny Jordaanplein

Johnny Jordaanplein (« Place Johnny Jordaan » en néerlandais) est le nom non officiel d'une placette du quartier du Jordaan d'Amsterdam, aux Pays-Bas. Située sur une partie de l'ancien Elandsgracht, à l'intersection avec le Prinsengracht, elle a été créée dans les années 1970 pour accueillir une station destinée aux « Witcars », projet de voitures électriques imaginées par la municipalité. Elle a été baptisée en l'honneur du chanteur néerlandais Johannes Hendricus van Musscher, surnommé « Johnny Jordaan », décédé en 1989. À la suite de la mort de ce dernier, des fonds ont été récoltés afin d’ériger une statue à son effigie. À la suite de l'inauguration de la statue à l'extrémité du Elandsgracht en 1991, une pétition fut signée pour baptiser la placette en l'honneur de l'ancien chanteur. Malgré un premier refus de la commission d'attribution des noms de rue, le comité B & W décida finalement de donner suite à cette requête fin 1995. Notes et références Portail d’Amsterdam
Johnny Jordaanplein

Het Johnny Jordaanplein is het eerste gedeelte van de straat met middenterrein Elandsgracht in Amsterdam, aan de kant van de Prinsengracht in de wijk de Jordaan. Het werd in de jaren '70 aangelegd als witkarstation. Toen het experiment werd afgeblazen verloederde de plek. Naamgeving Na de dood van Johnny Jordaan in 1989 werd geld ingezameld voor een standbeeld. Bij de onthulling van het beeld van beeldhouwer Kees Verkade in 1991 op de kop van de Elandsgracht begon een actie om dit stukje straat naar de zanger van het Jordaanlied te noemen. Deze gedachte zorgde ervoor dat het plein in de volksbeleving zijn naam kreeg. Het niet officieel vastleggen van de naam leidde er in 1994 toe dat er discussie ontstond tussen twee volksbuurten. De Jordaan wilde het plein handhaven waar het lag, de Staatsliedenbuurt wilde (een deel van) het Frederik Hendrikplein omdopen in de J. Jordaanrotonde. De ene buurt hanteerde het principe dat de zanger toch typisch Jordaans was, de andere stelde dat hij zijn laatste levensjaren aan het plein had doorgebracht. De discussie bloedde langzaam dood. Tegen het advies van de straatnamencommissie in besloten B & W eind 1995 een verzoek tot definitieve tenaamstelling te honoreren, in de Jordaan, en korte tijd later werd het "pleintje" door wethouder Guusje ter Horst omgedoopt tot het Johnny Jordaanplein, ook al werd dat nooit in een raadsbesluit vastgelegd. Dat was mogelijk omdat er geen adressen/huisnummers aan het plein gepland werden; het plein is (mede daardoor) niet vastgelegd in de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG). Beeldentuin Na plaatsing van het beeld van Johnny Jordaan volgde al snel het beeld van Tante Leen, eveneens van Verkade. In de loop der jaren volgden nog drie beelden, zodat een volksbeeldentuin ontstond. Verkade was al overleden toen het derde beeld kwam: Johnny Meijer van Rob Cerneüs, die er anderhalf jaar aan gewerkt had. Curieus is het vijfde beeld. Duo Jan & Mien (2010) is gemaakt/ontworpen door Dominic Grant (Keith Purdie), beter bekend als zanger van Grant & Forsyth. Er staan vanaf 2010 dus vijf beelden van bekende Jordanese muzikanten: Johnny Jordaan (Verkade) Tante Leen (onthuld in 1994, Verkade)) Johnny Meijer (1997, Cerneüs), Manke Nelis (onthuld in 2005, Cerneüs) Bolle Jan & Mien Froger (2010, Purdie) Alle beelden zijn gesigneerd. Er gingen stemmen op ook beelden van Willy Alberti en Koos Alberts te plaatsen, maar dit werd nooit (gegevens 2024) gerealiseerd.
Sloepenloods (Brielle)

De sloepenloods in de Zuid-Hollandse stad Brielle is een loods aan de Maarland Noordzijde. Het werd in 1886 gebouwd in opdracht van de Genie 3de Commandement te Brielle, ten behoeve van een sinds 1870 in de stad gelegerd detachement van de Torpedocompagnie. De driebeukige loods heeft kenmerken van het eclecticisme en werd door ingenieur G.J. Blauw en P.C.B. van Marle ontworpen. De sloepenloods heeft in 1922 met het vertrek van de Torpedodienst zijn oorspronkelijke functie verloren. Sindsdien heeft het gebouw meerdere functies gehad. Tegenwoordig fungeert het als clubgebouw van de plaatselijke schietvereniging. Externe link Info met oude foto's
Winkelcentrum Dukenburg

Winkelcentrum Dukenburg is een overdekt winkelcentrum in het stadsdeel Dukenburg in de Nederlandse stad Nijmegen. Het grootwinkelcentrum Dukenburg ligt aan de rand van het stadsdeel Dukenburg in de wijk Zwanenveld en dient als voorzieningenhart voor dit sinds 1966 ontwikkelde stadsdeel. Dit winkelcentrum is ook de belangrijkste voorziening qua winkels in het stadsdeel Dukenburg, dat daarnaast nog drie kleine wijkwinkelcentra kent. Geschiedenis De officiële opening vond plaats op donderdag 16 september 1976 door burgemeester Theo de Graaf en ging gepaard met twee weken festiviteiten. Aanvankelijk bestond het plan voor een groot winkelcentrum in de wijk Meijhorst, die meer centraal in Dukenburg ligt. In de periode rond 1976 werd ook stadsdeel Lindenholt ontworpen en men besloot daarom tot een groot winkelcentrum tussen deze twee stadsdelen in. In 1989 werd winkelcentrum Dukenburg overdekt. Er zijn meer dan honderd winkels gevestigd en het winkelcentrum heeft na het stadscentrum de grootste concentratie winkels in Nijmegen. Onder het winkelcentrum bevindt zich een parkeergarage. Station Nijmegen Dukenburg en een busstation bevinden zich direct ten noorden van het winkelcentrum. Oorspronkelijk lag het overdekte busstation voor de hoofdingang van het winkelcentrum, maar dit werd in 1994 verplaatst naar het noorden bij het station, in verband met de uitbreiding van het winkelcentrum. Begin jaren 90 werden, vanwege de aanleg van de Brabantse Poort, de voorzieningen uitgebreid met de naastgelegen Woonboulevard Novium. Tussen 2005 en 2010 is het winkelcentrum verder uitgebreid. Naast meer winkelruimte werden er nu ook appartementen boven gebouwd, de "Heeren van Nijmegen" genaamd. Externe link Officiële website
Logement de Gaaper

Logement de Gaaper is een huis aan de Hof in de Nederlandse stad Amersfoort. Het is het oudste stenen huis van de stad. Het huis is te zien op de oudste foto van Amersfoort in 1855, toen apotheek Kok er was gehuisvest aan de Hof 39. Het diepe huis was rond 1225 gebouwd en na de stadsbrand van 1340 vergroot. De woning werd halverwege de 15de eeuw gesplitst in een woning aan de Langestraat en een winkel aan de Hof. Het huis aan de Hof had aan de pleinzijde een hoog vertrek (voorhuis) voor een ambacht of handel. Erachter lag een woonkamer met een slaapkamer erboven. De kelder en verdiepingen dienden voor opslag van handelsgoederen. Kort na 1822, toen het pand een empire lijstgevel met Griekse decoraties kreeg, betrok Cornelis B. Kok het pand: hij had zijn apotheek, met het beeld van de gaper, aan de Hof. Enkele generaties bleef de apotheek in de familie. De familie bouwde een grote verzameling kunst en antiek op, die tussen 1878 en 1905 aan de Oudheidkundige Vereniging Flehite geschonken is. In het gebouw zit nu in een hotel, vernoemd naar de gaper op het pand. Het gebouw is een Rijksmonument. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 7898
Kleine of Lage Molen

De Kleine of Lage Molen is een grondzeiler aan de Boezemkade in het Nederlandse Nieuw-Lekkerland. Hij is gebouwd in 1761 ter vervanging van een eerdere wipmolen die door storm zwaar beschadigd was geraakt. De Kleine of Lage Molen behoort tot de Kinderdijkse molens. De Lage molen functioneerde als ondermolen en maalde samen met de verdwenen Oude Molen het water uit de polder naar de lage boezem. De Hoge Molen sloeg het water uit naar de Hoge boezem. Toen in 1966 het scheprad van de Hoge Molen werd vervangen door een vijzel en de molen het water rechtstreeks vanaf het polderpeil kon opvoeren, verloor de Lage Molen zijn functie. Sinds 1997 loost de polder het overtollige water via een vijzelgemaal rechtstreeks op de Lage Boezem van de Overwaard. De wieken van de molen zijn oud-Hollands opgehekt. Eigenaar van de Hoge Molen en de Kleine Lage is sinds 2002 de Stichting Werelderfgoed Kinderdijk; hij is niet voor bezichtiging opengesteld. Zie ook Kinderdijkse molens
De Ark (Slotervaart)

De Ark is een kerkgebouw in de wijk Slotervaart in Amsterdam Nieuw-West. De kerk is gebouwd in 1960-'61 naar ontwerp van architect Piet Zanstra. Het gebouw staat sinds 2008 op de gemeentelijke monumentenlijst en op de Top-100 van jonge monumenten van Amsterdam. Het gebied van Slotervaart en Overtoomse Veld werd in 1958 bij de Hervormde Gemeente Sloten N.H. ingedeeld. De Hervormde Gemeente Amsterdam-Sloten kreeg opdracht de kerk te bouwen in de tuinstad Slotervaart, gebouwd omstreeks 1956. Veel financiële steun was er van de gemeenteleden. Een vasthoudende groep ging trouw iedere maand met spaarzegels langs de huizen. Op 12 april 1960 kon uiteindelijk de eerste paal worden geslagen. In de programmering van De Ark waren er twee elementen die nieuw waren voor de protestantse kerkenbouw die invloed hadden op de vormgeving: 1. het gebouw moest ook op werkdagen opengesteld kunnen worden; 2. er werd een bidkapel gevraagd. Rond de kerkzaal is er een grote verkeersruimte, zodat alle ruimten voor sociale en pastorale doeleinden konden worden bereikt. De verkeersruimte fungeerde ook als ontmoetingsruimte voor kerkgangers en als foyer. Omdat de grote kerkruimte niet de juiste sfeer voor gebed op kleine schaal bood werd een aparte kleine bidkapel gemaakt, met een eigen sfeer. Deze is doordeweeks geopend. Bijzonder aan het gebouw zijn de bronzen deuren, de aparte klokkentoren en de bijzondere gekleurde ramen. Gebeeldhouwde deuren werden in Duitsland in de jaren vijftig al vaker toegepast. Er zijn vier hoofdstukken uit het verhaal van Noach afgebeeld. Te zien zijn de bouw van de ark, de intocht in de ark, de duif met een takje en het dankoffer. De deuren zijn ontworpen door Irene Lopez-Zanstra, dochter van de architect. De ramen in de kerkzaal waren oorspronkelijk een glas-appliqué, zij zijn inmiddels vervangen. In de bidkapel is het raam nog origineel. Zij verbeelden het scheppingsverhaal uit Genesis. Het orgel is gebouwd door Verschueren (1961) en Flentrop (1967). In 2010 ging De Ark samen met de Woestduinkerk, sinds 1996 genoemd Jacobuskapel. Die kerk werd in 2014 gesloopt. In 2015 is een deel van De Ark afgebroken, de westelijke gevel, om twaalf woningen te bouwen. Dit vooral om extra inkomsten te genereren. De alzijdigheid is hiermee verstoord; het monument is nu verminkt. In 2015-2016 is het overgebleven gebouw gerenoveerd. Afbeeldingen