NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Waag (Dokkum)

De Waag van Dokkum werd in 1754 gebouwd als boterwaag en verving een eerder bouwwerk uit 1593. In het gebouw was aan de zuidkant ook de militaire wacht gehuisvest. Aan de noordkant (waar het wapen van Dokkum op de gevel staat) was oorspronkelijk de boterwaag. Op de gevelsteen staat de tekst "Weegt en Waakt", dit zegt wat over de oorspronkelijke dubbele functie van de Waag als weeg- en waakgebouw. Op de zuidgevel staat het wapen van Friesland tussen twee leeuwen. Nadat het gebouw de functie van waag verloor is het in gebruik geweest als stalling voor brandweerspuiten, politiebureau, oudheidskamer en VVV-kantoor. Nu is er een restaurant (grand café) gevestigd.
Park de Gagel

Park de Gagel is een park in de wijk Overvecht in de stad Utrecht. De naam komt van het nabijgelegen Fort De Gagel. Het park wordt omsloten door de Gangesdreef, Carnegiedreef, Gambiadreef Toen in 1970 de Jaarbeurs aan het Vredenburg werd afgebroken, is het puin op deze locatie gestort, waarmee een kunstmatige heuvel in het park is gecreëerd. De grond van de rest van het park komt van graafwerkzaamheden toen de wijk Overvecht werd gebouwd. Omdat deze grond zeer vruchtbaar is, zijn de bomen in het park groter dan die in de wijk zelf. Midden in het park ligt een water, en in Stadsboerderij Gagelsteede dat als Natuur- en Milieueducatief Centrum dienstdoet.
Fort North of Purmerend

Fort North of Purmerend (Dutch: Fort benoorden Purmerend) is a fort in the Netherlands that is part of the Stelling van Amsterdam. It lies in the Beemster polder, near the city of Purmerend. It was built to protect the Beemster canal ring dyke (Dutch: Beemsterringdijk), the Purmerender road (Dutch: Purmerenderweg) and the Rijper road (Dutch: Rijperweg), which were elevated and would not be affected by the flooding. History The fort was built relatively late compared to other forts of the Stelling van Amsterdam. Its earthen walls were completed in 1885, while the fort buildings were built between 1909 and 1912. After the first World War, it was partially transformed into an ammunition depot. After the second World War, for a short time around 300 collaborators were detained there, who lived in poor conditions. Afterwards, the fort was used as an ammunition depot again. In 1982, the fort was bought by a wine merchant, who also used Fort near Spijkerboor since the 1970s. These forts were suitable for use as wine cellar, because the thick concrete walls made for a constant temperature. References
Fort benoorden Purmerend

Het Fort benoorden Purmerend is een fort van de Stelling van Amsterdam. Het is gelegen in de polder en gemeente Beemster, nabij de plaatsen Zuidoostbeemster, Purmerend en Kwadijk. Het fort en de bijbehorende gebouwen zijn aangelegd in de periode 1886-1912. Fort benoorden Purmerend, soms ook onterecht Fort Kwadijk genoemd vanwege de ligging aan de Kwadijkerweg, werd aangelegd ter verdediging van de accessen gevormd door Beemsterringdijk, Purmerenderweg en Rijperweg in de Beemster. Het verdedigbaar aardwerk was in 1895 gereed. Het bomvrije hoofdgebouw uit 1912 is door overdekte poternes met de twee hefkoepelgebouwen verbonden. In 1945 is het fort gebruikt voor het gevangen houden van mensen die verdacht en of veroordeeld waren wegens collaboratie met Duitse bezetters in de toen afgelopen Tweede Wereldoorlog. Sinds 1981 worden de gebouwen gebruikt door een importeur van wijn. Externe links Provinciale website Stelling van Amsterdam: Fort benoorden Purmerend Stelling van Amsterdam - Stadsmuur van water: Fort benoorden Purmerend
Jüdischer Friedhof (Assen)

Der Jüdische Friedhof in Assen, der Hauptstadt der niederländischen Provinz Drenthe, wurde im 18. Jahrhundert angelegt. Der Jüdische Friedhof am Oude Haarweg ist einen halben Hektar groß. Heute sind noch 394 Grabsteine auf dem Friedhof erhalten. Im Jahr 1951 wurde ein Denkmal zur Erinnerung an die Opfer der Schoa errichtet. Siehe auch Synagoge (Assen) Weblinks Jüdischer Friedhof Assen (niederländisch)
Joodse begraafplaats (Assen)

De Joodse begraafplaats van Assen in de Nederlandse provincie Drenthe ligt aan de Oude Haarweg in het Twijfelveld, een natuurgebied net even buiten het Asserbos. De begraafplaats is gesticht in de achttiende eeuw. Historie Lange tijd mochten joden zich niet vrij in de Nederlandse plaatsen vestigen. In Assen was 'de jode Meier' in 1742 een van de eersten. Na deze Meijer vestigden zich meerdere joden in de Drentse hoofdstad. Zij benaderden de gemeente Assen met het verzoek om grond voor een eigen begraafplaats. In 1778 kreeg Petrus Hofstede van het Landschapsbestuur de opdracht hiervoor een stuk grond aan te wijzen. Zij kregen daarvoor de beschikking over een stuk grond in het Twijfelveld. De begraafplaats is de oudst bestaande begraafplaats in Assen. Hij is in de loop van de jaren uitgebreid en heeft nu een grootte van 0,5 hectare. Er staan zowel Nederlandse als Hebreeuwse teksten op de grafstenen. De oudst bewaard gebleven grafsteen is van Golda, dochter van Jehoeda (1793). De begraafplaats is omgeven door een hek en is niet vrij toegankelijk. Monumenten Tijdens de Holocaust gedurende de Tweede Wereldoorlog is een groot deel van de Asser joodse gemeenschap weggevoerd en vermoord in kampen. Ter herinnering daaraan staat op de begraafplaats het Joods grafmonument. Het monument werd op 17 juni 1951 onthuld door opperrabbijn Justus Tal in aanwezigheid van genodigden, waaronder Hugo Jozias de Dreu, burgemeester van Assen. Op een wit natuurstenen zuil, bekroond met een davidster staat: Wij blijven gedenken de overledenen in Westerbork, en de weggevoerden naar de concentratiekampen. Meer dan 500 zonen en dochteren onzer gemeente. In de jaren 5700-5705 / 1940-1945 Aan weerszijden van de zuil zijn gedenkplaten aangebracht met daarop de namen van 189 oorlogsslachtoffers. Het tweede monument werd in 1970 onthuld. Het bestaat uit drie witte, natuurstenen platen met de namen van 156 joodse oorlogsslachtoffers voor wie geen afzonderlijke zerk is opgericht. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland. Joods monument (Assen) Externe link JoodseBegraafplaatsAssen.nl
Zuiderzeehaven

De Zuiderzeehaven is een in 2008 aan de monding van de IJssel in de Nederlandse gemeente Kampen aangelegde industriehaven met 50 hectare bedrijventerrein. De haven heeft een diepte van 4,7 meter en is daardoor geschikt voor grote coasters. Er vestigen zich vooral overslagbedrijven, waaronder een containerterminal met een verbinding naar de havens van Rotterdam. De Finse multinational Wärtsilä bouwde hier een magazijn voor de wereldwijde distributie van onderdelen waar ca. 150 mensen werken. De haven ligt dicht bij rijksweg 50 en de spoorlijn Lelystad-Zwolle. Externe link Officiële website
Watertoren (Deventer)

De watertoren van Deventer staat aan de Ceintuurbaan op een van de hoogste plekken van de stad Deventer. Het omliggende waterwingebied is rond 1900 ingericht als stadspark, het Nieuwe Plantsoen. De toren is nog steeds in gebruik. De watertoren werd in 1892 gebouwd in opdracht van de gemeente. Hij werd in een toen populaire neostijl van de Hollandse renaissance opgetrokken naar een ontwerp van de stadsarchitect van Deventer, J.A. Mulock Houwer. De met bladgoud versierde zeemeermin die dienstdoet als windvaan staat op 53 meter hoogte. Het uitkragende, zogenoemde Intze-waterreservoir heeft een capaciteit van 500 m³ water en zorgt daarmee voor voldoende druk in het waterleidingnet. De toren bestaat uit gemetselde baksteen met een onderbouw vervaardigd van basaltblokken. Het dak is bedekt met leisteen. De Deventer toren heeft model gestaan voor de watertoren van Sélestat uit 1906. De toren met bijliggend pompstation en waterwingebied was lang de basis van het gemeentelijk waterleidingbedrijf Deventer. In 1892 ging van hieruit de waterleiding naar de stad, met bij oplevering 848 aansluitingen. Het complex is nog steeds in gebruik voor de drinkwatervoorziening. Van een diepte van 130 meter wordt zeer zuiver water opgepompt. Sinds eind vorige eeuw is het eigendom van waterleidingmaatschappij Vitens. In 1987 is de watertoren afgebeeld op een postzegel van de zomerzegelserie. Sinds 1983 heeft de toren de status van rijksmonument.
Pancratiuskerk (Poortvliet)

Die Pancratiuskerk, ist das Kirchengebäude einer Kirchengemeinde der Wiederhergestellten Reformierten Kirche in Poortvliet, einem Ortsteil der Gemeinde Tholen in der niederländischen Provinz Zeeland. Der Turm sowie das Langhaus der Kirche sind seit 1974 als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die vor Einführung der Reformation dem Patrozinium des heiligen Pankratius gewidmete Kirche ist eine Basilika auf kreuzförmigem Grundriss mit einem zweigeschossigen, von rechtwinkligen Strebepfeilern gestützten Turm, den eine achteckige Laterne mit Turmhelm abschließt. Der massive Turmsockel stammt aus der Zeit um das Jahr 1350 und besitzt einen tiefer gelegenen Raum, der von einem rippenlosen Kreuzgewölbe überspannt wird. Das gotische Langhaus wurde im 15. Jahrhundert erbaut, ebenso wie vermutlich auch die Turmlaterne. Darin hängt eine Glocke, die von B. Eijsbouts 1914 gegossen wurde. Der Chorraum und das etwas niedrigere Querschiff, das sich an der Südseite nicht über das Seitenschiff hinaus erstreckt, wurden im 16. Jahrhundert hinzugefügt. Nach einem Brand im Jahr 1586 wurde das nördliche Querschiff im Zuge des Wiederaufbaus in einen Raum für die Kirchenältesten umgewandelt. Der neu errichtete Chor wurde vermutlich bei einer Restaurierung im Jahr 1778 vollständig entfernt und der Chorbogen zum Langhaus vermauert. Eine weitere Renovierung folgte im Jahr 1804. Im Zuge einer umfassenden Restaurierung zwischen 1971 und 1975 wurden unter anderem die Fenster mit Ziegelmaßwerk neu verkleidet. Der Innenraum ist mit Natursteinsäulen mit bei späteren Restaurierungen erneuerten Kapitellen versehen. Im südlichen Seitenschiff ist ein einzelner Kragstein mit skulptierten figürlichen Darstellungen erhalten. Zur Ausstattung der Kirche gehören eine Tafel mit den Zehn Geboten von 1581, eine 1645 aufgestellte Kanzel, Kirchenbänke für die Kirchenvorsteher vermutlich aus dem 18. Jahrhundert sowie ein Grabmal datiert 1814. Die Orgel mit ihrem Gehäuse im Empirestil (1806), erbaut von Abraham Meere, wurde von Abraham Dumont und Cornelia Jacoba van Gaaswijk gestiftet. Der Kirchenboden enthält mehrere alte Grabsteine aus dem 17. und 18. Jahrhundert. Literatur Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Zeeland. 2003, S. 208. Weblinks Einzelnachweise
Jeroen Boschplein ('s-Hertogenbosch)

Het Jeroen Boschplein is een plein in de binnenstad van de Brabantse hoofdstad 's-Hertogenbosch. Het plein is vernoemd naar de Bossche kunstschilder Jeroen Bosch. Het is gelegen aan de Hinthamerstraat bij het Jheronimus Bosch Art Center. De oorspronkelijke functie van het plein was parkeergelegenheid voor de Sint-Jacobskerk. Nadat de kerk uit de eredienst werd onttrokken en het gebouw in 2006 een nieuwe bestemming kreeg, heeft de gemeente 's-Hertogenbosch besloten om dit stuk van de straat een andere naam geven. Trivia Het Wilhelminaplein heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog ook de naam Jeroen Boschplein gedragen. In 1941 kwam er op last van de bezetter een verbod op het dragen van namen van levende leden van het Nederlands koningshuis. Het Wilhelminaplein kreeg een andere naam. Er werd verwezen naar de schilder Jeroen Bosch. Toen op 27 oktober 1944 's-Hertogenbosch bevrijd werd, werd de naam teruggedraaid. Voetnoten
VV Scherpenzeel

Voetbalvereniging Scherpenzeel is an association football club from Scherpenzeel, Netherlands. Its ground is Sportpark De Bree-Oost. History VV Scherpenzeel was founded on 17 April 1918. The club initially played on Sundays. The Sunday team won section championships in the Zevende Klasse in 1997 and Vierde Klasse in 1984. In the 1980s a Saturday team was added, so much more successful than its Sunday counterpart that eventually Sunday football was dropped. The Saturday team won section championships in the Vierde Klasse in 1982 and 2014, Derde Klasse in 1984, and Tweede Klasse in 1985 and 2018. In 2020 Scherpenzeel promoted for the first time to the Hoofdklasse, based on a first-position finish (one point ahead of WV-HEDW) but no championship in the Eerste Klasse, after the season was cut short due to the COVID-19 pandemic in the Netherlands. In the 2023–24 season, Scherpenzeel qualified for the promotion playoffs. It lost on penalties to SV HBC in the first round. Chief coach Saturday football Dennis Koorn (2012–2015) Richard van Vliet (2015) Jan Gaasbeek (2015–2016) Dik Peters van Ton (2016–2019) Jürgen Schefczyk (since 2019) Former players who turned professional Simone van de Weerd Erik Willaarts References
VV Scherpenzeel

VV Scherpenzeel is een amateurvoetbalvereniging uit de plaats en gemeente Scherpenzeel in de provincie Gelderland, Het heeft blauw en wit als clubkleuren. Algemeen De vereniging werd op 17 april 1918 opgericht. Thuishaven is het Sportpark De Bree-Oost. Standaardelftal Het standaardelftal speelt vanaf het seizoen 2025/26 in de 3e divisie A, nadat het het seizoen ervoor kampioen werd in de Vierde divisie A en promoveerde. Competitieresultaten zaterdag 1982–heden 2019/20: Dit seizoen werd na 17 speelrondes stopgezet vanwege de coronapandemie. Er werd voor dit seizoen geen eindstand vastgesteld. 2020/21: Dit seizoen werd na 6 speelrondes stopgezet vanwege de coronapandemie. Er werd voor dit seizoen geen eindstand vastgesteld. Competitieresultaten zondag 1974–2011 Bekende (oud-)spelers Shutlan Axwijk Simone van de Weerd Erik Willaarts
Utrechts Stedelijk Gymnasium

Das Utrechts Stedelijk Gymnasium (USG) ist ein privates (openbaar) Kategorialgymnasium in der niederländischen Stadt Utrecht mit (2020) etwa 1050 Schülern. Der Schulträger ist die Stiftung Stichting Openbaar Voortgezet Onderwijs Utrecht. Seit 2011 befindet sich die Schule in der Boudier-Bakkerlaan. Geschichte Hieronymusschule Die Hieronymusschule entstand durch die Devotio moderna und die Brüder vom gemeinsamen Leben, die 1474 an der Utrechter Kromme Nieuwegracht den Hieronymuskonvent einrichteten. Als Gründungsdatum der Schule gilt der 4. Dezember 1474. Im 16. Jahrhundert wurde die Schule zur wichtigsten Lateinschule in der Stadt, auch als De Grote School benannt, auf die die städtische Elite ihre Jungen schickte. Der Humanist Georgius Macropedius war von 1531 bis 1556 ihr Rektor, als katholische und protestantische Lehren in der Stadt gegeneinander polemisierten. Mit der erfolgreichen Loslösung der Niederlande von Spanien übernahm die wichtige und einwohnerstarke Stadt 1578 nach Einführung des reformierten Bekenntnisses die früher katholische Schule. Die Schule stand in den folgenden Richtungskämpfen der Reformierten im Blick. Der Dordrechter Rektor Antonius Aemilius sorgte ab 1619 für die Durchsetzung der Lehrregeln von Dordrecht. 1632 beschloss die Stadt die Einrichtung einer reformierten schola illustris, um die nachfolgende akademische Ausbildung zu ermöglichen, und hat 1636 die Universität Utrecht gegründet. Gisbert Voetius wurde 1634 als Theologe und Hebraist zunächst an die Schule nach Utrecht berufen. Gymnasium Zwischen 1864 und 1876 wurde über inhaltliche Reformen hin zu modernen Fächern die Schule zum Gymnasium umgeformt und umbenannt. Das Stedelijk Gymnasium zog 1932 in die Homeruslaan im Stadtteil Oudwijk, wo ein architektonisch besonderes Gebäude im Stil der klassischen Moderne entstanden war. Seit 2011 ist es aus Platzgründen an der Boudier-Bakkerlaan untergebracht. Bekannte Absolventen und Lehrer Aernout van Buchel (1565–1641), Humanist Johan Willem Beyen (1897–1976), Bankier und Politiker Wopke Hoekstra (* 1975), Politiker Ellen Hoog (* 1986), Hockeyspielerin Lambertus Hortensius († 1574), Humanist und Lehrer Maarten Raven (* 1953), Ägyptologe Jan van Woerden (1499–1525), erster protestantischer Märtyrer der Niederlande (Scheiterhaufen in Den Haag) Johannes Rode (um 1522 propter Lutherum als Rektor der Brüderschule entlassen), früher Reformator in Utrecht Martin Schook (1614–1669), Polyhistor Anna Maria van Schürmann (1607–1678), Universalgelehrte und erste Studentin an der Universität Utrecht 1636 Cornelius Valerius (1512–1578), Humanist Erich Wichmann (1890–1929), Künstler Literatur C.D.J. Brandt: De Hieronymusschool en het Utrechtse cultuurleven, Jaarboekje Oud-Utrecht (1940), S. 24–47. Weblinks Homepage der Schule 450-jarig bestaan USG Utrecht (1924). 26. März 2016, abgerufen am 19. März 2022 (niederländisch). (Zum 450. Gründungsjubiläum) Arnoldus Ekker, Coenraad Dirk Jan Brandt: De Hieronymusschool te Utrecht. Bosch, 1863 (google.nl [abgerufen am 19. März 2022]). Einzelbelege
De Grenswachter

De Grenswachter is de naam van een ronde stenen korenmolen te Luyksgestel die in 1891 werd gebouwd. Het is een beltmolen. Op deze plaats stond in 1644 al een standerdmolen. Deze brandde echter af in 1889. De toenmalige molenaar lustte wel een borrel en was in de schulden geraakt bij graanhandelaar Goossens uit Eindhoven. Deze was het die de grond verwierf en een nieuwe, stenen, molen liet bouwen. De molen kwam in 1892 in het bezit van de familie Van Grootel en bleef dat tot 1970, daarna werd ze eigendom van de gemeente Luyksgestel. De molen stond bekend als De molen van Grootel ofwel De Zwarte Molen, daar molen De Deen als witte molen te boek stond. De naam De Grenswachter, verwijzend naar de nabijheid van de grens met België, werd pas in 1972 aan de molen gegeven. De molen is nog in bedrijf, en wordt bediend door vrijwillige molenaars. Ze is te bezichtigen in combinatie met het nabijgelegen Bakkerijmuseum. De molen heeft de status rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Luyksgestel Externe link Chris Kolman [et al.], De Grenswachter in: Monumenten in Nederland - Noord-Brabant, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders Uitgevers, Zeist/Zwolle, 1997, blz. 249
Sint-Lambertuskerk (Helmond)

De Sint-Lambertuskerk in Helmond is een kerk in neogotische stijl, gebouwd in de periode 1856-1861 ter vervanging van de middeleeuwse kerk op dezelfde plaats. De kerk, een driebeukige kruisbasiliek, werd ontworpen door architect Theo Molkenboer. De middeleeuwse toren van de voorganger bleef behouden maar kreeg een nieuwe buitenlaag met neogotische details en een nieuw achtzijdig bovendeel. De kerk herbergt het bekende Robustelly orgel. Vanaf 1976 is Jan van de Laar organist van de Sint-Lambertuskerk. De directe omgeving van de Lambertuskerk is grondig opgeknapt en er is een intiem hofje, de Lambertushof. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken Externe link Website van de kerk Sint-Lambertuskerk op Reliwiki
Зоопарк Амерсфорта

Зоопарк Амерсфорта (нід. DierenPark Amersfoort) — зоопарк у нідерландському місті Амерсфорті; міський осередок культури і дозвілля. Розташований у західній частині міста в районі Біркговен (Birkhoven) Історія зоопарку Зоопарк у Амерсфорті був заснований 22 травня 1948 року п. Тетроленом (Tertoolen) і п. Кнустер (Knoester). Спочатку він був дуже невеликим — у ньому жили мавпа, ведмідь, верблюд і деякі свійські тварини. Лише з роками в зоопарку з'явились перші м'ясоїдні, а в 1956 році пара слонів, що звались Індра та Рані. У 1960 році керівництво закладом перебрали на себе дочка одного із засновників та її чоловік — подружжя Фіс-Тертолен (Vis-Tertoolen). Тоді ж у зоопарк прибув перший шимпанзе прибутку. У 1979 році Зоопарк Амерсфорта став широко відомим завдяки тому, що тут народилися 2 повністю білих левів, але виросши, вони стали нормального кольору. У 1982 році у звіринці нородилися 7 гепардів. У 1988 році у зоопарку була відкрита ділянка зони савана De Ark van Amersfoort. У теперішній час (2000-ні) Амерсфортовський зоопарк має площу бл. 10 га, тут утримуються понад 100 різних видів тварин. Щороку зоопарк відвідують близько 650 000 осіб. Джерела та посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Зоопарк Амерсфорта Офіційний сайт зоопарку [Архівовано 13 грудня 2010 у Wayback Machine.] (англ.) (нід.)
Overwaard Molen No.3

Overwaard Molen No.3 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen die dateert uit 1740 is een van de acht molens die de Overwaard bemalen. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,70 meter waarmee de lage boezem van de Overwaard wordt bemalen. De molen wordt bewoond en is niet te bezichtigen.
Willemswerf

Willemswerf is de naam van een kantoorpand in Rotterdam. Het gebouw is gelegen aan de Nieuwe Maas, op het adres Boompjes 40. Het gebouw met de markante architectuur werd ontworpen door de Amsterdamse architect Wim Quist. De opdrachtgevers waren Koninklijke Nedlloyd Groep N.V. en AMEV Levensverzekering N.V. In april 1984 startte de bouw en vier jaar later werd het opgeleverd. Het gebouw is 94,5 meter hoog. In totaal heeft Willemswerf een bruto vloeroppervlakte (bvo) van 37.000 m². De eerste vier verdiepingen, met uitzondering van de lobby, vormen een parkeergarage met plaats voor 400 auto's. In totaal heeft het gebouw 90 miljoen gulden gekost. Architectuur De gevel van het witte gebouw wordt onderbroken door een hellend in glas uitgevoerd trapezium dat over de volle lengte van de gevel als een diagonale 'knip' het bouwlichaam in twee delen verdeelt: het ene smal, het ander breder. Hier geeft architect Quist een bijzondere invulling aan de eisen die het uiterst kleine bouwterrein tussen Boompjes aan de voorzijde (zuidzijde), Hertekade aan de achterzijde (noordzijde) en André van der Louwbrug aan de oostzijde stelde ten aanzien van de organisatie van het gebouw. Zo’n groot gebouw op zo’n klein bouwterrein maakt het noodzakelijk dat men de hoogte ingaat. Quist heeft het concept in slechts drie weken vastgelegd. Gebruik Tot 2004 was Willemswerf het hoofdkantoor van logistiek concern Koninklijke Nedlloyd N.V. terwijl enkele stafafdelingen en 'Fleet Operations' van de Anglo-Nederlandse containerrederij P&O Nedlloyd hier van 1997 tot 2005 gevestigd waren. Nadat laatstgenoemd bedrijf in augustus 2005 door de Deense rederij Maersk werd overgenomen zetelt hier het Nederlandse hoofdkantoor van Maersk. Sinds dinsdag 13 februari 2006 prijkte op de gevel, aan het boveneinde van de 'knip', het logo van Maersk: een witte zevenpuntige ster tegen een blauwe achtergrond. Sinds maandag 24 augustus 2009 is ditzelfde logo te zien op de rechterbovenzijde van de gevel: daar waar voorheen het logo van Nedlloyd -een oranje knoop- hing. Trivia Het gebouw is het decor van meerdere films geweest. Zo gleed de martial arts ster Jackie Chan uit Hongkong, van de 'knip' in de gevel in zijn actiefilm 'Who Am I'. En het gebouw was de locatie van een reclamespot voor FIAT Punto. Externe links willemswerf.weebly.com Jackie Chan's stunt (YouTube)
Rembrandt Tower

Rembrandt Tower (Dutch: Rembrandttoren, pronounced [ˈrɛmbrɑnˌtoːrə(n)]) is an office skyscraper in Amsterdam. It has a height of 135 metres, 36 floors and it has a spire which extends its height to 150 metres. It was constructed from 1991 to 1994. The building's foundation required piles 56 metres long and two metres in diameter. The building was designed by the architects Peter de Clercq Zubli and Tom van der Put from ZZDP Architecten in cooperation with Skidmore, Owings and Merrill from SOM, and was owned initially by William F. McCarter and currently by MBM Corporative Worldwide Inc. Incident On 11 March 2002, an armed man stormed the building and took 18 hostages. He claimed his motive was frustration over a recently purchased widescreen TV, which he had bought to avoid the black bars that appeared while watching widescreen VHS tapes. When he discovered that the bars still appeared even on a widescreen TV, he felt misled. His anger was particularly directed at Philips, which had its headquarters in the Rembrandt Tower until July 2001, when it relocated to the adjacent Breitner Tower. The man shot himself hours later in a toilet. Gallery References "Rembrandt Tower". Holland.com. Retrieved 2009-09-30. External links Official website