NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Broerenkerk

De Broerenkerk is een kerkgebouw in de Overijsselse hoofdstad Zwolle, sinds 2013 in gebruik als boekwinkel, gelegen aan het Broerenkerkplein. Geschiedenis In 1465 werd op deze plaats een Dominicanenklooster gesticht. De kerk en het naastliggende klooster zijn daarvan bewaard gebleven. In 1580 werd het klooster gesloten. Vanaf 1640 werd de kerk gebruikt voor protestantse erediensten. Vanaf circa 1760 gebruikte de Joodse gemeenschap in Zwolle (delen van) het klooster als synagoge en inmiddels is hier het ArtEZ Conservatorium gevestigd. Ruim 340 jaar na de eerste Protestantse erediensten werd de kerk gesloten en kwam het pand leeg te staan. Vanaf de sluiting in 1983 werd de kerk vijf jaar lang gerestaureerd. tijdens de restauratiewerkzaamheden kwamen onder de pleisterlagen tegen het plafond een groot aantal plafondschilderingen tevoorschijn, die nog altijd te bewonderen zijn. Van 1988 tot 2010 is het gebouw in gebruik geweest als expositieruimte en evenementenlocatie. Vanaf 2005 is begonnen met het inrichten van de Broerenkerk als boekwinkel, gecombineerd met een cultureel centrum en een horecagelegenheid. Initiatiefnemer hiervoor was boekhandel Waanders die eerder gevestigd was aan de Grote Markt. In 2013 vond de opening van Waanders in de Broeren plaats. Plafondschilderingen Orgel Het kerkorgel is nog steeds aanwezig in de kerk en ook bespeelbaar. Het is een Scheuer-orgel uit 1824. In 1912 werd het door Flentrop gewijzigd. Deze wijzigingen werden bij een restauratie in 1972 door dezelfde orgelbouwer weer ongedaan gemaakt. In 1988 werd het orgel weer door Flentrop hersteld en in 2001 schoongemaakt. Het orgel is geplaatst op een galerij waar op de balustrade het volgende gedicht is aangebracht: Treed, Sterv'ling, treed eerbiedig naderEn wijd bij Orgeltoon, uw Lied;Aan Hem die als weldadig Vader,Op al zijn Scheps'len nederziet. Hier volgt de dispositie: Bronnen Clevis, H., Constandse-Westermann, T., De doden vertellen. Opgravingen in de Broerenkerk te Zwolle 1987-1988, Kampen, 1992. Coomans, Th., 'De middeleeuwse bedelordearchitectuur in Nederland', Bulletin KNOB, 101, 2002, p. 173-200. Gevers, A.J., Mensema, A.J. (red.), De Broerenkerk te Zwolle, Zwolle, 1989. Vries, D.J. de, 'Datering van de Broerenkerk te Zwolle', Bulletin KNOB, 86, 1987, p. 186-187. Vries, D.J. de, Bouwen in de late middeleeuwen: stedelijke architectuur in het voormalige Over- en Nedersticht, Utrecht, 1994, p. 260-276. Externe links Broerenkerk op kennisbankherbestemming.nu waandersindebroeren.nl
Westpoint Tower

Westpoint Tower (Dutch: Westpoint-woontoren) is the tallest residential building in Tilburg, Netherlands. It is 141.6 metres tall, and has 48 floors. Construction of Westpoint Tower was completed in 2004. At the time of completion the tower was the highest residential building in the Netherlands until 6 November 2010 when it was surpassed by the New Orleans skyscraper in Rotterdam. The building was designed by Margriet Eugelink (Van Aken Architektuur). The vertical and horizontal concrete elements of the grid at the front and the back of the tower are painted in different colours. At night, lights in different colours decorate the tower. References
Westpoint (Tilburg)

Westpoint is een wooncomplex in de Nederlandse stad Tilburg (provincie Noord-Brabant) met als meest opvallende deel een woontoren met een hoogte van ruim 140 meter. Daarmee stond het gebouw in 2022 op nummer 12 van hoogste woontorens van Nederland en was het de hoogste woontoren van Noord-Brabant. De toren, door de exploitant aangeduid als Westpoint Tower, telt 47 verdiepingen en 154 appartementen. Vastgebouwd is Westpoint Wing, een lager deel met commerciële ruimtes, parkeergarage en 54 appartementen op elf woonlagen. Anno 2010 zijn er huur- en koopwoningen; in de Tower lopen die in oppervlakte uiteen van 123 tot 308 m2, in de Wing van 110 tot 180 m2. Het gebouw staat op de hoek van de Hart van Brabantlaan en Ringbaan West, ten westen van het stadscentrum. Op deze locatie stond eerder een gebouw dat eveneens Westpoint heette. Nadat dit gebouw, ondanks een ingrijpende verbouwing, grotendeels onverhuurd bleef werd het vervangen door het huidige gebouw. Het nieuwe Westpoint werd in 2004 opgeleverd naar een ontwerp van Margriet Eugelink (Van Aken Architektuur). De fundering van de woontoren bestaat uit 256 betonnen palen met een doorsnede van 60 cm. De verticale en horizontale betonelementen van het rasterpatroon van de flat zijn door de beeldend kunstenaar Herman Kuijer van kleur voorzien. Gekleurde lichtbronnen zijn geplaatst tussen de verdiepingen. Zie ook Lijst van hoogste wolkenkrabbers van Nederland Lijst van hoogste gebouwen van Tilburg Externe link Informatie site Westpoint Tower en Wing
Basilica of St Plechelm

The Basilica of St Plechelmus (Dutch: Sint-Plechelmusbasiliek) is a Catholic church in the Dutch town of Oldenzaal dedicated to the 8th-century Irish monk Plechelm, whose festival on 15 July has been on the calendar of the medieval diocese of Utrecht ever since his canonisation in the 10th century. This festival is still celebrated annually at the basilica, and the saint's 1050th anniversary was celebrated there in 2004. History The oldest parts of the existing building date from the middle and the second half of the 12th century, but the history of the church goes back to the 8th century, when the traveling missionary Plechelmus founded the first church on the site, the Silvester Church, initially dedicated to pope Silvester and sometime before 954 rededicated to Plechelmus himself (canonised after the elevation of his relics). In 954, bishop Balderic of Utrecht founded a chapter in Oldenzaal and expanded and restored the 8th-century church, allowing the relics of Plechelmus used on his canonisation to be transferred to it. Since then, the Plechelmus Church of Oldenzaal was held in high regard - for example, during the Middle Ages its chapter was one of only four outside Utrecht that could participate in electing the bishop of Utrecht. On 13 May 1950 the church was awarded the honorary title of basilica minor by decision of Pope Pius XII. By royal decree of 17 March 2009, Queen Beatrix granted the request to grant a coat of arms to the basilica. References External links Official website Over 140 pictures
Basílica de San Plechelm

La basílica de San Plechelm​ (en neerlandés: Sint-Plechelmusbasiliek)​ es una iglesia católica en la ciudad de Oldenzaal​ en los Países Bajos, dedicada al monje irlandés del siglo VIII san Plechelm, cuya festividad el 15 de julio ha estado en el calendario de la diócesis medieval de Utrecht desde su canonización en el siglo X. Esta festividad todavía se celebra anualmente en la basílica, y el 1050.º aniversario del santo se celebró allí en 2004. El papa concedió al templo la distinción de basílica menor en 1950. Las partes más antiguas del edificio existente datan desde la mitad y la segunda mitad del siglo XII, pero la historia de la iglesia se remonta al siglo VIII, cuando el misionero Plechelmus fundó la primera iglesia en el sitio, la Silvester Kirk, dedicada inicialmente al papa Silvestre y en algún momento antes de 954 rededicada a Plechelmus propiamente (canonizado después de la elevación de sus reliquias). Véase también Anexo:Basílicas y catedrales de los Países Bajos Arquitectura de los Países Bajos Referencias
Kerk van Ee

De kerk van Ee (ook Sint-Gangulfuskerk) is een monumentale, in de 13e eeuw gebouwde, kerk in Ee in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk was oorspronkelijk rooms-katholiek, maar werd na de reformatie hervormd. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in de eerste helft van de 13e eeuw. Het is niet helemaal zeker aan wie de kerk gewijd is. Genoemd worden zowel Gangulfus als de abt Jarich als mogelijke beschermheiligen van de kerk. De kerk is in latere eeuwen verschillende malen gewijzigd. Zo werd in de 16e eeuw de kap van de kerk verhoogd en verdwenen de gewelven. De kerktoren dateert uit 1867. Ook de driehoekige koorafsluiting is in latere jaren aangebracht. Aan de bovenzijde van zowel de zuid- als de noordmuur bevinden zich rijen consoles. Veel voetjes van deze consoles hebben de vorm van mensengezichten of van dierenkoppen (zie afbeelding). In de kerk bevinden zich drie herenbanken uit de 17e en de 18e eeuw. Naast negen rouwborden bezit de kerk ook een epitaaf van zwart marmer en albast ter nagedachtenis aan de in 1625 overleden Snelger van Meckema. De preekstoel dateert uit de 19e eeuw en het orgel is gebouwd in 1957 door orgelbouwer Ernst Leeflang. De kerk is erkend als een rijksmonument. De toren wordt in 2010 gerestaureerd.
Cattedrale delle Sante Maria e Anna (Haarlem)

La cattedrale delle Sante Maria e Anna è la cattedrale della diocesi di Haarlem della Chiesa vetero-cattolica dei Paesi Bassi. L'edificio è stato progettato da H.T. Zwiers nel 1935 e completato nel 1938. Voci correlate Cattedrali nei Paesi Bassi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale delle Sante Maria e Anna Collegamenti esterni Sito ufficiale, su haarlem.okkn.nl.
Katedra św. Anny i Najświętszej Maryi Panny w Haarlemie

Katedra św. Anny i Najświętszej Maryi Panny w Haarlemie – katedra diecezji harlemskiej Kościoła Starokatolickiego w Holandii. Katedra znajduje się przy ul. Kinderhuissingel 76 w Haarlem, a jej proboszczem jest ks. Peter Feenstra. Wspólnota starokatolicka w Haarlemie liczy już ponad 300 lat. W końcu 1935 roku architekt H.T Zwierd stworzył projekt architektoniczny i plan budowy kościoła, który zakładał stworzenie świątyni wraz z zapleczem technicznym, pomieszczeniami administracyjnymi i mieszkaniami. Architekt stworzył kompleksowy budynek na małej powierzchniowo działce, ale przy tym gustowny i bogaty. Zobacz też Archikatedra św. Gertrudy w Utrechcie Linki zewnętrzne Kościół Starokatolicki w Holandii (nl) Parafia św. Anny i Najświętszej Maryi Panny w Haarlemie (nl)
Musée Geelvinck-Hinlopen

Le Musée Geelvinck Hinlopen Huis est un musée à Amsterdam, Keizersgracht 633. La maison a été construite en 1687. C'est une maison dite double. La porte d'entrée se trouve au milieu ; il y a deux fenêtres à gauche et deux à droite de la porte. Historique Les premiers propriétaires étaient Albert Geelvinck et sa femme, née Sara Hinlopen. Ils appartenaient tous les deux à des familles très riches. Le commerce et la navigation avaient rendu ces familles riches au cours de l'âge d'or au XVIIe siècle. Elles étaient associées à la Compagnie néerlandaise des Indes orientales et à la Compagnie néerlandaise de Indes occidentales. Le mariage était une alliance entre ces deux familles fortunées. Sur quelques tableaux de Gabriel Metsu, vous pouvez voir les membres de la famille Hinlopen. Description Entrée Au plafond est représenté le blason/l'écusson moitié Geelvinck, moitié Hinlopen. Le blason est original et a été appliqué pendant la construction de la maison. La tapisserie, d'après un carton de Michiel Coxcie, a été manufacturée à Bruxelles vers 1600. Bibliothèque Le plafond est néo-classique et date d'environ 1875. Le plancher est en sapin. Les planches proviennent de bateaux condamnés. Chambre rouge Cette chambre date du XVIIIe siècle. Le style est rococo. Le plafond a été réparé et restauré. Cette chambre comporte des grandes fenêtres et des miroirs pour refléter la lumière des bougies. Il y a plusieurs tableaux : Gillis d'Hondecoeter, Jésus guérit un aveugle (1608). Nature morte d'une coquille nautile, de Pieter de Ring (« ring » signifie bague ou anneau), signé d'une bague. Daniel Seghers Un récipient/bol chinois de porcelaine caraque, nommé d'après les navires portugais « caraca ». C'était une sorte de porcelaine bon-marché, spécialement produite pour les Pays-Bas. Chambre bleue C'est une ancienne salle à manger. Cette chambre a été entièrement restaurée dans le style Louis XVI. Il y a une fausse porte pour suggérer la symétrie. Un ensemble de cinq tentures peintes à la main (Egbert Van Drielst, 1788). L'horizon est bas. On voulait introduire la nature à l'intérieur de la maison. On peut admirer aussi une commode d'ébène, deux candélabres russes de verre fondu mélangé de bleu de cobalt. Chambre chinoise L'ambiance dans cette chambre est définie par les tentures ornées à la rococo : coquilles, escargots, fleurs, oiseaux, légumes, fruits et chinoiserie. La toile (papier peint) vient probablement de Bruxelles, par Cornelis 't Kindt. Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes Site officiel Portail des arts Portail des Pays-Bas Portail d’Amsterdam Portail des musées
Batavus Droogstoppelbrug

De Batavus Droogstoppelbrug is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Brug Zij verbindt de Tweede Laurierdwarsstraat en de Hazenstraat. Ze overspant daarbij de Lauriergracht. De brug, zelf geen monument, wordt omringd door verscheidene gemeentelijke en rijks-monumenten, waaronder het pand Lauriergracht 116, achtereenvolgens weeshuis, school, ziekenhuis en kazerne. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende hier al een brug over de Laurier Graft in op zijn kaart uit 1625. Op die kaart is de ruimte voor het weeshuis ook al zichtbaar. De brug kende door de eeuwen heen aanpassingen. In 1832 werd door de stad opdracht gegeven de dan aanwezige houten brug te vernieuwen. Het maakte deel uit van een pakket tot vernieuwing van vier bruggen in de stad, brug 97 (dan een brug langs de Passeerdersgracht over de Looijerssloot), brug 111, brug 125 en brug 132 (dan een brug over de Anjeliersgracht, tegenwoordig Westerstraat, dus verdwenen). In 1898 is die brug aan vervanging toe, de Lauriergracht is dan vanaf mei een aantal maanden gestremd. Voor voetgangers werd een noodburg aangelegd. In 1924 is er weer groot onderhoud aan de brug. Het bleef echter een brug met ijzeren liggers waarover houten planken lagen. Vanaf 1982 worden plannen gemaakt de brug weer te vernieuwen, hetgeen even op zich liet wachten. De ontwerper Dirk Sterenberg, werkend voor de Dienst der Publieke Werken ontwierp een vaste brug met een betonnen overspanning. In 1985 en 1986 werd er aan gebouwd. Sterenberg voorzag zijn brug van een betonnen jaarsteen 1986, als ook een betonnen steen met daarin het brugnummer 111. De brug hield echter de 19e-eeuwse smeedijzeren balustrades. De brug ging eeuwenlang anoniem door het leven. In 2016/2017 kon de burgerij voorstellen indienen tot naamgeving van die anonieme bruggen. De gemeente keurde in juli 2017 de inzending goed voor een vernoeming naar Batavus Droogstoppel, een personage uit de Max Havelaar van Multatuli, wonend "op de Lauriergracht N° 37". Afbeeldingen
Weteringpoort (brug)

De Weteringpoort is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De naam verwijst naar het watertje de Wetering, dat hier liep, waaraan de Weteringpoort stond, het was een van de kleinste toegangspoortjes tot de stad. De verkeersbrug is gelegen in de Weteringschans en overspant zowel het watertje als de Weteringwaterkering (sluis 209 in Amsterdam). Blikvangers in de buurt zijn het grachtenpand in gebruik bij Carl Denig aan de noordoostzijde van de brug, aan de zuidoostzijde staat het voormalige commiezenhuis aan Weteringschans 30, een rijksmonument. Aan de westzijde van de brug staat nieuwbouw, waarvan Peper en Zout gevierd en vervloekt werd. Een eerste brug kwam hier omstreeks 1866 te liggen, aldus Frank V. Smit. Het was van ijzer met houten balken. De Wetering Schans kreeg toen langzamerhand vorm met enkele bebouwing, zoals het gebouw van Carl Denig. Op de plattegrond uit 1875 is nog wel te zien de dam in de Singelgracht. Bij een tekening van de schutsluis in 1878 is de brug te zien en is ook al de tramweg vermeld. Deze brug kon in de jaren tien van de 20e eeuw het verkeer niet meer aan, er kwam een nieuwe brug van ijzeren balken en een betonnen overspanning. Ongeveer tegelijkertijd werd het stuk Leidseplein tot en met Frederiksplein geasfalteerd. Vanaf juli 1958 vond er uitgebreide renovatie van de brug plaats, de Weteringschans werd gezien als ringweg en zou dus een drukke verkeersroute worden met als hoogtepunt het verderop gelegen Weteringcircuit. Dat de straat al druk was, bewees de aanpak; er werd in vier fasen gebouwd, waarbij de brug gedeeltelijk permanent in dienst bleef. Buizen die bij de brug uit 1910 aan de buitenzijde hingen, werden onder het wegdek verstopt. Gedurende de werkzaamheden werden de tramrails heen en weer geschoven zodat ook dat verkeer doorgang kon vinden, maar dat zorgde er wel voor dat ook het wegdek steeds aangepast moest worden. Er werd geschat dat er negen maanden aan de brug gewerkt moest worden. De brug werd daarbij zo ingericht dat er eventueel nog verbreding van de rijweg kon plaatsvinden, dan wel ten koste van de breedte van de voetpaden. Er moest een drijvende bok aan te pas komen om de brugdelen neer te leggen. In de jaren zeventig veranderde het beeld voor het gebruik van de Weteringschans (weer). Er werd gekozen voor eenrichtingsverkeer per huizenblok, hetgeen ervoor zorgde dat het verkeersaanbod op de brug sterk afnam. De indeling is sindsdien (van noord naar zuid) voetpad, ongescheiden fietspad en rijweg naar het westen, tram/taxibaan, fietspad en voetpad naar het oosten. Over de brug rijden sinds 22 juli 2018 tramlijnen 1, 7 en 19. De krappe bocht in de Lijnbaansgracht zorgt ervoor dat deze brug niet in veel rondvaartroutes zit. Afbeeldingen
Fraeylemaborg

The Fraeylemaborg (Dutch pronunciation: [ˈfraːiləmaːˌbɔr(ə)x]) is a borg in the village of Slochteren in the Netherlands. At present the Fraeylemaborg is a historic house museum. The museum had 31,509 visitors in 2013. Building history Fraeylemaborg is the most important of the borgen in the province of Groningen. These strong houses or keeps were built in the Middle Ages to store harvests and to protect their produce from robbers. Besides churches, these structures were the only buildings that used durable stone and masonry. In due time they grew to become centres of power and wealth. The Fraeylemaborg is located in the middle of the town of Slochteren which upon its discovery in 1959 gave its name to the largest gasfield in the world. In 1475, there was already a farm with the name Frealemaheerd. In the archives of 1504, the name is found of one Remmer Fraeylema. The building originates from the 16th century. The left wing was built in the 17th century. In 1680, the borg was sold by Evert Rengers, son of the former lord of the manor, because of his family debts. It was bought by Henric Piccardt (married to Anna Elizabeth Rengers, Evert's sister), who borrowed the necessary funds from Stadtholder William III. Piccardt extensively rebuilt the borg and he also landscaped a huge formal garden in the style of Louis XIV's France. After Piccardt's death the borg fell into disrepair. In 1781, the Fraeylemaborg was sold to Hendrik de Sandra Veldman. He rebuilt it into the shape it has today. Among his innovations was the removal of two towers which had graced the front square. Garden Administration Marjon Edzes-Posthumus is the museum director and Henny van Harten-Boers is the curator of the Fraeylemaborg. In the period 2006–14, the museum had between 26,245 and 33,191 visitors per year. The museum had 31,509 visitors in 2014. It is one of the most-visited museums in the province of Groningen. The Fraeylemaborg is a member of Museumhuis Groningen (Groningen Museum House), which is an umbrella organization for museums and heritage institutions in the province of Groningen. References (in Dutch) Kalkwiek, K.A., A.I.J.M. Schellart, H.P.H. Jansen & P.W. Geudeke, Atlas van de Nederlandse kastelen, Alphen aan den Rijn 1980 (ISBN 90 218 2477 9) (in Dutch) Helsdingen, H.W. van, Gids voor de Nederlandse kastelen en buitenplaatsen, Amsterdam 1966 (in Dutch) Tromp, H.M.J., Kijk op kastelen Amsterdam 1979 (ISBN 90 10 02446 6) (in Dutch) Battjes, Jan, & Ladrak, Hans, De toren uit het midden. Bouwhistorie en ontwerpmethodiek van de Fraeylemaborg en het Slochterbos, Groningen: Monnier 2010 (ISBN 978 94 90769 017) External links Official website
Klooster van de Zusters van de Miséricorde (Cadier en Keer)

Het Klooster van de Zusters van de Miséricorde is een voormalig zustersklooster in de buurtschap Berg in de Zuid-Limburgse plaats Cadier en Keer, gelegen aan de Rijksweg nr. 8. Geschiedenis Tegenover het in 1892 gestichte Missiehuis Cadier en Keer verrees omstreeks 1900 een klooster van de zusters Ursulinen die, evenals de missiepaters, ten gevolge van de antikatholieke seculariseringspolitiek uit Frankrijk waren verdreven. Zij beheerden daar een lagere school en wilden er ook een pensionaat oprichten, dat echter geen bisschoppelijke toestemming kreeg omdat er al genoeg meisjespensionaten in het bisdom aanwezig waren. Het leegstaande klooster werd in 1902 aangekocht door de Zusters van de Miséricorde, die eveneens uit Frankrijk waren verdreven. In 1903 kwamen de zusters aan en om in hun levensonderhoud te voorzien produceerden ze naai- en borduurwerk. De lagere school kreeg weinig leerlingen, les in naaien en borduren vereiste kennis van de Nederlandse taal, uiteindelijk -in 1908- lukte het een aantal zusters om een onderwijsdiploma te behalen. De lagere school werd echter in 1909 opgeheven wegens gebrek aan leerlingen, aangezien ze ver van het dorp verwijderd was. De school werd daarom verplaatst naar de kern van Cadier en Keer, waar de school tientallen jaren succesvol functioneerde en groeide. Ook in Berg was sprake van groei. Er kwam een pensionaat en juvenaat (Internaat der Heilige Familie) en er was sprake van intredingen. Enkele vleugels werden aangebouwd. Van 1917-1919 werden gevluchte Franse kinderen opgenomen en ook gezinnen van Belgische vluchtelingen vonden er onderdak. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd nog een vglo-school toegevoegd en in 1946 een mulo-opleiding. In 1969 werd het schoolbestuur geseculariseerd door de terugloop van het aantal religieuzen. Het kloostertje werd een particuliere woning en de school kreeg een agrarische bestemming. De overgebleven zusters verhuisden naar hun collega's in de nabijgelegen dorpskern. Van 1968 tot 2006 was hier het Centrum Ontwikkeling der Volkeren gevestigd, opgericht door pater Frans van Lieshout O.M.I. Het centrum ondersteunde ontwikkelingsprojecten in de derde wereld. Daarna verkocht aan Poort van Margraten BV. Anno 2019 wordt het complex herontwikkeld tot woningbouw.
Willemsplein (Rotterdam)

Het Willemsplein te Rotterdam is een plein in het oosten van het Scheepvaartkwartier, grenzend aan de Willemskade en de Gedempte Zalmhaven. Het plein heette oorspronkelijk Westerplein. Naar aanleiding van het bezoek van Koning Willem III op 28 juli 1851, werd de naam gewijzigd in Willemsplein. De Willemskade werd in 1847 aangelegd op slikken. Er staat een gecombineerde woon- en kantoortoren, de Hoge Erasmus, en tot 2005 was het hoofdkwartier van Smit Internationale er gevestigd. Op het plein liggen speciaal daarvoor aangelegde parkeerplaatsen voor bussen ten behoeve van de Spido-rondvaarten en de waterbussen 18 en 20. Het Willemsplein was tot begin 2025 de eindhalte van tramlijn 7. In de zomermaanden is dit het beginpunt van lijn 10, een toeristische tramlijn met museumtrams en was het beginpunt van de RotterTram die reed op woensdag t/m zondag van 18:30 uur tot ongeveer 21:00 uur. Sinds september 2021 is hier ook de attractie "Remastered" te vinden, een experience waarbij op grote projectieschermen beroemde kunstwerken tot leven komen. Op dezelfde plek was van 2008 t/m 2010 "Rotterdam Port Experience" te vinden over de Rotterdamse Haven. Deze attractie was geen succes en heeft maar 1,5 jaar bestaan. Op het plein staat het vijf en halve meter hoge 'Marathonbeeld' gemaakt door kunstenaar Henk Visch. Het werd Rotterdam in 2001 aangeboden door de marathonorganisatie ter gelegenheid van het twintigste jaarlijkse loopevenement. De vlakken in twintig verschillende kleuren van de sculptuur verbeelden de vele nationaliteiten die aan de wedstrijd deelnemen. Op de sokkel staan de namen van de winnaars en winnaressen van de Marathon van Rotterdam. Fotogalerij