NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Park (Nuenen)

Het Park is een driehoekig plantsoen in Nuenen in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het is tevens de naam van de straat rondom het plantsoen. Hoewel tegenwoordig - mede door zijn driehoekige vorm - vaak gezien als het historisch centrum van het dorp, is het dat niet: Dat is de Berg. Geschiedenis Oorspronkelijk heette het gebied: Heieind, en was het een grasveld met een drinkkuil voor het vee. Doordat zich hier de katholieke schuurkerk bevond -welke een beetje achteraf moest zijn gelegen- ontwikkelde zich daaromheen een nieuwe centrumfunctie met een brouwerij, een herberg en dergelijke. In 1871 werd aan het Park de Sint-Clemenskerk gebouwd, ongeveer op de plaats waar eerst de schuurkerk zich bevond. In 1887 verrees het Sint-Elisabethklooster, waarvan de zusters zich onder meer met de ziekenzorg bezighielden. Zij namen het grasveld in gebruik als bleekweide. In 1920 werd op deze plaats een parkje aangelegd in een soort landschapsstijl en voorzien van een vijvertje. Er verscheen een muziekkiosk, en in 1984 kwam er een monument voor Vincent van Gogh, het tweede in Nuenen. In 1987 werd, ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van het klooster, ook het Monument voor de Brabantse Kloosterorden onthuld. Dit symboliseert -in letterlijke zin- de bijdrage van de kloostercongregaties aan de "verheffing" van Noord-Brabant. Los van dit alles is het Park regelmatig het toneel van manifestaties en dergelijke.
Joodse begraafplaats (Deventer)

De Joodse begraafplaats in Deventer bevindt zich aan de Diepenveenseweg, naast de Algemene begraafplaats. De Algemene begraafplaats is dagelijks geopend voor bezichtiging of wandeling, het is een rijksmonument. Het Joodse gedeelte is niet publiek toegankelijk. Joden werden in Deventer pas als volwaardig burger toegelaten na 1796. In dat jaar verordende de regering van de Bataafse Republiek, de opvolger van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden, dat: "geen Jood zal worden uitgeslooten van enige rechten of voordeelen die aan het Bataafsch Burgerregt verknocht zyn". Hierdoor kregen zij ook het recht op het inrichten van een eigen begraafplaats. Lange Rij en Diepenveenseweg In Deventer werd de eerste Joodse begraafplaats in 1805 ingericht aan de Lange Rij. Vanwege ruimtegebrek kwam er in 1870 een tweede Israëlitische dodenakker aan de Diepenveenseweg. Op deze begraafplaats, waar nog steeds begravingen plaatsvinden, staan nu meer dan 320 grafstenen. De begraafplaats aan de Lange Rij werd in 1878 voor nieuwe teraardebestellingen gesloten. In 1960 maakte een stadssanering het wenselijk deze begraafplaats te ruimen. Onder toezicht van het opperrabbinaat zijn toen de stoffelijke resten van 308 begravenen verplaatst naar een gezamenlijk graf op de begraafplaats aan de Diepenveenseweg. Metaheerhuis Het metaheerhuis werd in 1995 gerestaureerd. In het gebouwtje is een herdenkingsmonument geplaatst voor de meer dan 400 Joodse oorlogsslachtoffers uit Deventer. Dit is een kopie van het monument dat in de synagoge aan de Lange Bisschopstraat stond en na de sluiting daarvan werd overgebracht naar het Deventer stadhuis. Aan de wand bevindt zich een bijzonder houten bord met daarin uitgesneden Hebreeuwse teksten die worden uitgesproken als men de begraafplaats betreedt of verlaat. Nadat in 2005 het naast gelegen garagegebouw was afgebroken ontbrak een solide afscheiding aan de noordzijde van de begraafplaats. In 2012 bouwde men daarom een nieuwe muur die de begraafplaats afsluit aan de zijde van de Hoge Hondstraat. Jongeren uit Oostenrijk, Oekraïne en Duitsland maakten tegelijkertijd grafstenen schoon en verbeterden de leesbaarheid van de opschriften. Fotogalerij Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Zeldenrust (Lith)

De Zeldenrust is een molen in de Nederlandse plaats Lith en dateert uit 1800. Rond 1902 werd de molen door brand verwoest. In 1977 werd de molen na een restauratie officieel heropend. Het is een ronde stenen beltmolen, met de functie van korenmolen. De kap is gedekt met dakleer. Bergkorenmolen Zeldenrust is gelegen aan de Molenstraat, ten oosten van de dorpskern en ongeveer 100 meter ten zuiden van de Maasoever. Van het begin tot bijna het einde van de twintigste eeuw was de molen in handen van het molenaarsgeslacht van Eerd. Doordat niemand van de familie, Frits van Eerd wilde opvolgen als molenaar, werd de molen aan de gemeente overgedragen toen Frits zijn molenaarsbestaan op moest geven. Als er een blauwe wimpel uithangt, is de molen open voor bezoekers. Als er zwarte banners over de wieken zijn gespannen, is de molen in rouw. Deze banners waren onder meer te zien toen Frits van Eerd op 90-jarige leeftijd overleed. De molen heeft een vlucht van 25,60 meter. Eigenaar van de molen is de gemeente Lith. De huidige molenaars op vrijwillige basis zijn R. Vogels en M. van Breda. Externe link Film over de molen
Burgwalkerk

De Burgwalkerk is een neoclassicistische kerk aan de Burgwal 60 in Kampen in de Nederlandse provincie Overijssel. De kerk behoort tot de weinige grote kerken die door de Afgescheidenen zijn gebouwd. Na de vereniging met de dolerenden in 1892 werd de kerk gebruikt door de daarbij ontstane Gereformeerde Kerken in Nederland, thans behorende tot de PKN. De kerk werd in 1875 gebouwd in classicistische stijl. Bijzonder is de dakconstructie met een voor die tijd bijzonder grote overkapping zonder steunpilaren in de kerk of steunberen buiten de kerk. Het gebouw heeft 850 zitplaatsen. Het orgel is in 1877 gebouwd door de Kamper orgelbouwer Zwier van Dijk. Sinds die tijd is het verschillende keren uitgebreid en verbeterd. In 2007 is dit orgel geheel gerenoveerd.
Verzorgingsplaats De Buunderkamp

Verzorgingsplaats De Buunderkamp is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A12 Den Haag-Beek tussen afritten 24 en 25 nabij Ede. De naam komt van een bosgebied ten noordwesten van Wolfheze. In 2015 werd de verzorgingsplaats in verband met de verbreding van de A12 gesloopt en een half jaar later iets zuidelijker weer aangelegd. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats 't Ginkelse Zand. Referenties
't Witte Lam

't Witte Lam is een kleine achtkante poldermolen ten noordoosten van de stad Groningen, gelegen aan de Groningerweg 47, onder de rook van het dorp Zuidwolde. De molen werd in 1860 gebouwd ter vervanging van de een jaar daarvoor ingestorte spinnenkopmolen Het Lam (bouwjaar 1818). Met een vijzel werd het water uit de polder Het Witte Lam gemalen. Het wiekenkruis is vernieuwd in 2002. Het is aan de hekzijde voorzien van zelfzwichting en aan de windbordzijde uitgevoerd met het systeem van Bussel (met remkleppen). Met het plaatsen van een nieuwe houten vijzel in 2006 kan de molen weer water uitslaan op het Boterdiep. Alhoewel de molen altijd onder Zuidwolde wordt gerangschikt staat de molen in de gemeente Groningen. De molen was jarenlang eigendom van de Molenstichting Hunsingo en Omstreken, de huidige eigenaar is Stichting De Groninger Poldermolens. Trivia 't Witte Lam is met een vlucht van 13,42 m de kleinste poldermolen van de provincie Groningen. De buurman, de Krimstermolen aan de andere kant van het dorp Zuidwolde, is de grootste poldermolen. Een paar kilometers westelijk, aan de Wolddijk, bevindt zich de poldermolen Koningslaagte. Externe link De molen op de Nederlandse Molendatabase
Sancta Maria Mavo

De Sancta Maria Mavo was een school in 's-Hertogenbosch die zich richt op het voorbereidend middelbaar beroepsonderwijs. Sancta Maria Mavo was een kleinschalige school voor VMBO-T met 430 leerlingen. Binnen het VMBO in ’s-Hertogenbosch e.o. was het de categoriale school. Geschiedenis De school is in 1961 ontstaan, nadat een dependance van de meisjesschool Heilig Hart-ULO kampte met ruimtegebrek. Drie klassen kregen aan de Aartshertogenlaan een dependance. Deze dependance werd in 1961 zelfstandig en kreeg de naam Sancta Maria-ULO, vernoemd naar Maria Goretti. In 1966 werden er ook jongens toegelaten op de school. De school groeide al snel en in het schooljaar 1968/1969 werd er onderdak gevonden in de kleuterschool aan de Pieter Borstraat. In 1993 is de school gefuseerd met de Paulus Mavo. De school heeft de naam van Sancta Maria Mavo ook na 1999 aangehouden, toen de mavo veranderde in het vmbo. Op 9 november 2023 werd bekend dat de Sancta Maria Mavo per 1 augustus 2024 de deuren sluit wegens een gebrek aan instromende leerlingen. De school werd vervangen door de ISK, een internationale school voor immigranten. Voormalige leerlingen van de Sancta Maria Mavo hebben het schooljaar dat de sluiting aangekondigd was afgemaakt en zijn allemaal doorgestroomd naar scholen als Yuverta, Rodenborch-College, Ds. Pierson College en het Sint-Janslyceum. Vele doorgestroomde leerlingen waren erkennelijk teleurgesteld op hun nieuwe school, veel mensen moesten het jaar over doen. Externe link Officiële homepage
Zuiderkerk (Assen)

De Zuiderkerk in Assen werd gebouwd in 1924-1925 aan de Zuidersingel ten behoeve van de Gereformeerde Kerk. Het gebouw is eigendom van Stichting Instandhouding Zuiderkerk Assen dat het verpacht. Sinds 2011 is het gebouw in gebruik door de Life Assen, tot 2024 bekend als City Life Church Assen. In oktober 2025 werd het gebouw te koop gezet omdat Life Assen een groter gebouw heeft aangekocht dat tot kerk wordt verbouwd. Gebouw De architect was Albert Smallenbroek, die de kerk ontwierp in een eenvoudige zakelijk-expressionistische stijl. De kerk is gebouwd in kruisvorm met vier armen van gelijke lengte (Grieks kruis). De armen hebben elk een zadeldak met een topgevel met kenmerkende, heel smalle, hoogopgaande glas-in-lood vensterstroken in gietijzer. Typerend element is de toren links naast de kruisarm met de ingang. Aan de achterkant van de kerk zijn een kosterswoning en een paar zalen gebouwd. Interieur In drie van de vier armen zijn galerijen aangebracht, waardoor de kerk relatief veel zitplaatsen heeft. In de vierde arm bevindt zich de preekstoel, met daarboven het orgel. De kerkzaal was van origine eenvoudig ingericht met banken en stoelen. Thans is de inrichting aangepast aan de behoeften van een hedendaagse evangelische kerk. Orgel In 1932 werd in de kerk een twee-klaviers pneumatisch kegelladen orgel met vrij pedaal geplaatst van de firma Valckx & Van Kouteren uit Rotterdam. Het orgel werd in 1962 en in 1975 gewijzigd/verbeterd. De kwestie Geelkerken De Zuiderkerk kreeg landelijke bekendheid toen daar in 1926 de landelijke synode van de Gereformeerde Kerken in Nederland vergaderde (de Synode van Assen). Tijdens deze synode speelde zich een kerkelijk conflict af over de vraag of de slang in het paradijs werkelijk heeft gesproken. Dominee J.G. Geelkerken plaatste daar vraagtekens bij, hetgeen uiteindelijk leidde tot zijn schorsing en afzetting. Bij de hieropvolgende kerkscheuring ontstonden de "Gereformeerde Kerken in Hersteld Verband", die in 1946 opgingen in de Nederlandse Hervormde Kerk. Zie ook Lijst van kerken in Assen Externe link Life Assen
Leidse Schouwburg

De Leidse Schouwburg is gevestigd aan de Oude Vest in de Zuid-Hollandse stad Leiden. Het in 1705 gebouwde theater is het oudste nog in gebruik zijnde van Nederland. De theaterzaal heeft een klassieke bonbonnièrevorm en biedt sinds een verbouwing in 2009 ruimte aan 541 bezoekers. Geschiedenis In de loop der eeuwen heeft de schouwburg een aantal grootschalige verbouwingen ondergaan. Vanaf 1833 werd aan beide zijden van de schouwburg een pand aangekocht om het theater uit te kunnen breiden. Toch bleek het vergrote gebouw niet te voldoen en in 1865 werd begonnen aan een ingrijpende verbouwing. Onder leiding van stadsarchitect Jan Willem Schaap kreeg de zaal haar huidige hoefijzervorm, geïnspireerd op de Italiaanse theaters. Ook werd er een tweede balkon aangebracht. In de jaren 1960 waren er vergevorderde plannen voor sloop en nieuwbouw op een andere locatie. Door geldgebrek werd na een procedure van 16 jaar ten slotte toch besloten tot restauratie en uitbreiding van de bestaande accommodatie. Deze ingrijpende renovatie vond plaats tussen 1974 en 1976, naar ontwerp van architect Onno Greiner. Delen van het interieur verdwenen gedeeltelijk of werden geheel vervangen. De zaal werd gehuld in een brons-okeren sfeer. Dit interieur werd bij een verbouwing in 1997 vervangen, er werd terug gegrepen naar de inrichting zoals die in 1865 was. Fusie In 2011 is de Leidse Schouwburg gefuseerd met de Stadsgehoorzaal Leiden. De organisaties gingen opereren onder de overkoepelende naam 'Leidse Schouwburg - Stadsgehoorzaal'. De afzonderlijke aanduidingen bleven in gebruik. Cabaret Festival Het Leids Cabaret Festival wordt sinds 1978 gehouden in de schouwburg. Vanaf 2024 is deze ook de organisator er van. Externe link Leidse Schouwburg - Stadsgehoorzaal
Sint-Gertrudiskerk (Peins)

De Sint-Gertrudiskerk is een kerkgebouw in Peins in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De kerk (circa 1300) was oorspronkelijk gewijd aan heilige Gertrudis. De eenbeukige kerk met resten van tufsteen heeft een driezijdige koorsluiting. In 1902 is de zadeldaktoren afgebroken. Van deze stenen is een nieuwe westgevel gebouwd met een houten geveltoren. De klok (1654) van klokkengieter Jurjen Balthasar is in de oorlog omgesmolten ter veranging hangt er nu een van bergen klok uit 1963. Het orgel uit 1867 is gemaakt door L. van Dam en Zonen. De kerk is een rijksmonument en is eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Peins Kerken in Friesland
Hervormde kerk (Schipluiden)

De Hervormde Kerk van Schipluiden is het oudste gebouw van het Nederlandse dorp Schipluiden (gemeente Midden-Delfland). Er bestaat al sinds 1294 een parochie op deze plaats. Na veel verbouwingen (in de 16e, 17e, 19e en 20e eeuw) heeft de kerk zijn huidige vorm gekregen. De kerk werd gebouwd in de traditie van de Hollandse gotiek. Het kerkgebouw heeft een eenbeukig schip en een drie traveeën diep, smaller koor met een driezijdige sluiting en houten tongewelven met trekbalken en korbelen. De vensters hebben bakstenen traceringen. Het bevat vele bezienswaardigheden, onder andere enkele 17e-eeuwse heren- en schepenbanken, waarvan sommige met gesneden wapenschilden, een doophek en gesneden koorhek uit dezelfde eeuw, een grafkelder van het voormalige kasteel Keenenburg, grafzerken uit de 17e en 18e eeuw, en een 17e-eeuwse preekstoel. Een stenen zonnewijzer in een steunbeer van de kerk. In de toren een mechanisch uurwerk met elektrische opwinding, van klokkengieterij Van Bergen.
Algemene begraafplaats Harlingen

De algemene begraafplaats Harlingen is een gemeentelijke begraafplaats gelegen aan de Begraafplaatslaan in de Nederlands plaats Harlingen. De begraafplaats is in 1830 gesticht, en komt voor op kadastrale tekeningen uit 1832. Joodse begraafplaats Deze bevindt zich sinds 1868 op de algemene begraafplaats. Rijksmonumenten De volgende onderdelen van het kerkhof hebben de status van rijksmonument: Lijkenhuis, gebouwd rond 1865 in neoclassicistische stijl. Het ligt op een verbreding van de centrale as van de begraafplaats die loopt van het toegangshek naar het westen. Het fungeert momenteel als columbarium. De Joodse begraafplaats met gietijzeren hekwerk (1909). Reinigingshuis, gebouwd in 1909, behorend bij de Joodse begraafplaats, gelegen aan de oostzijde van de omheinde Joodse begraafplaats. Grafmonument met putti, voor Josina Wilhelma Scheuer-Braams (1841-1880), gemaakt rond 1880 door L.P. Stracké uit Rotterdam. Het staat niet ver van het centrale pad, aan de reand van het linker perk van de derde rij perken, gezien vanaf de ingang. Grafmonument voor H.W. Brouwer (1874-1916), gemaakt in 1916 naar ontwerp van keramist W.C. Brouwer (1877-1933). Het bevindt zich, gezien vanaf de ingang gezien, op het rechter perk van de derde rij perken. Toegangshek van gietijzer, waarschijnlijk gemaakt rond 1865, toegeschreven aan Benedictus Mohrmann, ijzergieter in Leeuwarden. Het staat in het midden van de oorspronkelijke zuidkant van de begraafplaats op de overkluizing over de omgrachting. Tweede Wereldoorlog Oorlogsgraven van het Gemenebest Op het zuidwestelijk deel van de begraafplaats liggen 67 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven, afkomstig uit landen van het Gemenebest; de meesten waren in dienst van de luchtmacht. Twee waren Canadezen. Van 22 doden is de identiteit onbekend. Verder liggen er nog vier ongeïdentificeerde doden van andere nationaliteiten, waaronder drie Belgen. Onder de doden is Luitenant-ter-zee Thomas E. Brooker. Hij kwam om het leven bij Operatie Dynamo, de evacuatie van Britse troepen uit Duinkerke. Hij diende op de sleepboot HMS St.-Abbs, die door een Duits vliegtuig tot zinken werd gebracht. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. Monument burgerslachtoffers In 1952 werd op het monument "Neuengamme" onthuld, ter herdenking van burgerslachtoffers van de oorlog. Het bestaat uit een zuil van natuursteen en zes gedenkstenen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Harlingen Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe link De begraafplaats op dodenakkers.nl
Lutherse kerk (Purmerend)

De Evangelisch Lutherse Kerk aan de Hoogstraat in de Nederlandse stad Purmerend werd gebouwd ter vervanging van een eerder kerkgebouw op dezelfde plek. Rond 1670 werd de Lutherse Gemeente van Purmerend gesticht, zij begon in de Papestraat in een huiskerk en in 1712 ging de gemeente naar een kerk in de Hoogstraat. Deze kerk werd in 1878 gesloten en in 1880 werd het huidige gebouw in gebruik genomen. Per 20 maart 2011 is de kerk niet langer in gebruik voor de reguliere zondagse diensten van de Lutherse Gemeente. Vanaf die datum heeft de Taborkerk die rol overgenomen. Van februari 2020 tot oktober 2025 werden hier kerkdiensten van de Kerk van de Nazarener gehouden. Daarnaast wordt het pand gebruikt voor (orgel)concerten en tentoonstellingen. Gebouw De kerk staat niet op dezelfde hoogte als de omliggende bebouwing, maar de kerk staat achter een voorplein. De voorganger werd achter een woonhuis gebouwd, zowel deze voorganger als de woning zijn in 1878 gesloopt waardoor het pleintje is ontstaan. De nieuwe kerk is in Eclectische stijl gebouwd. Het gebouw is een rechthoekig zaalkerk. De kerk is dwars op de Hoogstraat gebouwd, waardoor de torenspits aan de straatkant ligt. Deze torenspits bevindt zich aan de straatkant boven de ingang en is gedekt met leien. De kerk is gedekt met zwarte Oudhollandse pannen. De voorgevel is op het oosten gericht en oogt als een driebeukige kerk. In de gevel zijn drie rondboogvensters aangebracht, het middelste venster is het hoogste en breedste. Dit venster is even breed als de ingangspartij. Deze ingangspartij wordt omgeven door muurdammen met helemaal bovenaan, boven de gevel uitstekend, een bekroning van pinakels. Het bendedeel van de voorgevel is afgewerkt met hardstenen platen. De drie vensters hebben rondom geblokte en geprofileerde lijsten. Alle drie bestaan uit twee twee boogramen met daarboven een roosraam. Interieur Met uitzondering van de noordwand zijn alle wanden gepleisterd. De noordwand heeft, tot aan de vensters, nog de oorspronkelijke beschilderingen. De preekstoel is zeskantig met het klankbord in de apsis.
Marcuskerk (Delft)

De Marcuskerk is een kerk gelegen aan de Roland Holstlaan in de wijk Voorhof in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het kerkgebouw wordt door de Protestantse Kerk in Delft gebruikt voor haar erediensten. De Marcuskerk werd in 1968 gebouwd en daarna gebruikt door de Hervormde Kerk. Het orgel stamt uit 1970. Het kerkgebouw is gebouwd naar ontwerp van H.W.M. Hupkes in hoofdzakelijk modernistische vormgeving met op onderdelen meer expressionistisch karakter. Het is een gemeentelijk monument (monumentnummer 09-0815). Het ontwerp had sterke gelijkenissen met de twee jaar eerder door Hupkes ontworpen Verzoeningskerk in Rijswijk voordat deze geseculariseerd werd. Sinds de vereniging van verschillende hervormde gemeenten en Gereformeerde kerken in Delft in protestantse gemeenten, wordt de Marcuskerk afwisselend gebruikt door de gemeenten van de vroegere Matteüskerk en van de Maranathakerk. Voor de Marcuskerk was dat in 1997. De gemeenten van de Matteüs en van de Maranatha zijn beiden gelieerd aan de Gereformeerde Bond. De voormalige hervormde gemeente van de Marcuskerk heeft zich aangesloten bij de protestantse Vierhovenkerk.
Derde Petroleumhaven

De Derde Petroleumhaven is een haven in het Botlek-gebied in Rotterdam. Oorspronkelijk zou voor de Derde Petroleumhaven het dorp Pernis moeten verdwijnen, maar de woningnood na de Tweede Wereldoorlog verhinderde deze plannen. De Derde Petroleumhaven is gegraven tussen 1954 en 1957. Hiervoor moesten de boeren van de Welplaat, een polder ten noorden van Spijkenisse, verdwijnen. De Derde Petroleumhaven is ontworpen voor de aanvoer en overslag van aardolie. De enorme schaalvergroting in de tankvaart leidde ertoe dat deze functie maar kort vervuld is. Vanaf het begin van de jaren zestig verschoof het zwaartepunt van de olie-overslag naar de Europoort. Aan de Derde Petroleumhaven zijn grote industriecomplexen gevestigd, onder meer van Esso, Dow Chemical en Aluminium & Chemie Rotterdam.
De Ruyter (Schiff, 1976)

Die De Ruyter war eine Lenkwaffenfregatte der Tromp-Klasse der niederländischen Koninklijke Marine. Geschichte Sie wurde am 22. Dezember 1971 auf der Werft Koninklijke Maatschappij „De Schelde“ (KMS) in Vlissingen (Niederlande) auf Kiel gelegt und lief am 9. März 1974 vom Stapel. Das Schiff war zum Zeitpunkt seiner Indienststellung am 3. Juni 1976 zusammen mit dem Schwesterschiff Tromp die kampfstärkste Einheit der niederländischen Marine. Die NATO-Schiffskennung war F 806. Die Fregatte wurde am 3. Oktober 2001 außer Dienst gestellt und später abgewrackt. Ihr Brückenturm ist im Marinemuseum in Den Helder zu besichtigen. Taktisch-technische Daten Die 138,0 m lange und 14,8 m breite Fregatte verdrängte 3660 Tonnen und besaß dabei einen maximalen Tiefgang von 4,60 m. Der Antrieb bestand aus Gasturbinen mit 62.000 PS Leistung, die auf zwei Schrauben wirkten und dem Schiff eine Höchstgeschwindigkeit von 30 Knoten verliehen. Bei einer Geschwindigkeit von 18 kn war der De Ruyter eine Reichweite von 5000 Seemeilen möglich. Die Bewaffnung des Schiffs bestand aus zwei Geschützen des Kalibers 12,0 cm L/50 von Bofors, insgesamt sechs in zwei Gruppen aufgeteilte Torpedorohre mit 32,4 cm Durchmesser für die U-Boot-Abwehr sowie Starter für verschiedene Lenkwaffen. Dies waren vier Doppelstarter für Harpoon-Seezielraketen und ein Achtfachstarter für RIM-7 Sea Sparrow, wobei von beiden Lenkwaffentypen jeweils 16 Raketen an Bord mitgeführt wurden. Außerdem befand sich ein Starter für SM-1-Raketen auf dem Schiff, für den 40 Raketen bevorratet wurden. Die Bewaffnung wurde durch einen U-Boot-Abwehr-Hubschrauber ergänzt. Ein wichtiges System war das sog. 3D-Radar, das eigens für das Schiff entwickelt wurde und zum Zeitpunkt der Indienststellung einzigartig war. Damit konnten erstmals Höhe, Kurs Geschwindigkeit gleich mehrerer Ziele dargestellt und diese somit bekämpft werden. Charakteristisch war die vergleichsweise, übergroße Radarkuppel über der Brücke des Schiffs. Die Besatzung der De Ruyter hatte eine Sollstärke von 306 Personen. Weblinks Fußnoten