NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Emmauskerk (Den Haag)

De Emmauskerk is een rooms-katholieke parochiekerk aan de Leyweg in de Nederlandse stad Den Haag. Voorgeschiedenis De parochie werd in de jaren 50 opgericht door de franciscanen vanuit de Boskantkerk voor de nieuwe wijk Morgenstond. De ovaal gevormde moderne parochiekerk met opengewerkte betonnen klokkentoren en klooster kwam in 1958 gereed. De kerk werd gewijd aan de heiligen Lodewijk en Antonius van Padua. Fusie parochie Wegens teruglopend kerkbezoek fuseerde de parochie in 1995 met de parochies van O.L.V. van Altijddurende Bijstand, Pius X en O.L.V. van het Allerheiligst Sacrament tot de Emmausparochie. Na de sluiting van de andere drie kerkgebouwen ging de naam van de parochie over op het kerkgebouw. De H.H. Antonius en Lodewijkkerk heette voortaan Emmauskerk. Anno 2012 is de kerk samen met Maria Eik en Duinen, de Pastoor van Arskerk en de Titus Brandsmakerk onderdeel van de Parochie de Vier Evangelisten. Monument De kerk werd oorspronkelijk ontworpen door de architecten F.P.J. Peutz en W.C. Wouters. Volgens de rijksdienst voor het cultureel erfgoed zou de Duitse architect Dominikus Böhm het hoofdontwerp hebben geleverd. De architecten Mari Baauw en Réne Olivier van Royal Haskoning Architecten waren verantwoordelijk voor de herinrichting in 2006. Nadat de gemeente Den Haag het gebouw tot gemeentelijk monument had verklaard, werd het op de lijst Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958 geplaatst. Vervolgens kreeg het ook een erkenning als rijksmonument vanwege de cultuurhistorische, de architectuurhistorische en de stedenbouwkundige waarde. Daarbij werd onder meer rekening gehouden met het gegeven dat de kerk een vervanger was van een in de Tweede Wereldoorlog verwoeste kerk, met de wijze waarop de kerk is vormgegeven door middel van een "zeldzame ellipsvorm", met de ligging in de wijk, met de "markante hoge klokkentoren" en met het werk van de beeldend kunstenaar Eugène Laudy, die diverse objecten in de kerk heeft vervaardigd. Verbouwing Vanwege de plaats van de kerk in het winkelcentrum Leyweg besloot de parochie dit gebouw te behouden en de andere kerken te sluiten. Door de rijksmonumentenstatus kan men rekenen op financiële steun van de overheid om het monument in stand te houden. De buitenkant van de kerk kreeg in 2006 een opknapbeurt. Tevens werd het kerkplein voor de hoofdingang geïntegreerd met de openbare ruimte zodat het nu met het opnieuw ingerichte winkelcentrum een geheel vormt. Inwendig werden de zijbeuken verbouwd tot parochieruimtes en zijkapellen. De kerkruimte is zodanig heringericht dat een flexibel gebruik mogelijk is. Het monumentale karakter van het gebouw bleef in stand. Zie ook Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958 Externe links Website van de Emmauskerk Website van de Parochie de Vier Evangelisten
Millener Mühlen

Die Millener Mühlen sind zwei am Rodebach gelegene Wassermühlen mit einem unterschlächtigen Wasserrad in Selfkant, einer ländlichen Gemeinde im nordrhein-westfälischen Kreis Heinsberg. Geographie Die Millener Mühlen haben ihre Standorte auf der rechten und linken Seite des Rodebachs im Ortsteil Millen in der Gemeinde Selfkant. Da der Bachlauf die deutsch-niederländische Grenze bildet, liegt die linksseitige Mühle in den Niederlanden. Die Gelände, auf denen die Mühlengebäude stehen, haben eine Höhe von ca. 40 m über NN. Nachbarmühlen sind oberhalb der Kornmühle Tüddern sowie unterhalb der Isenbrucher Mühle. Gewässer Der Rodebach versorgte bis in das letzte Jahrhundert vierzehn Mühlen mit Wasser. Der Bach beginnt an einem Rückhaltebecken in der Nähe von Siepenbusch in der Stadt Übach-Palenberg in einer Höhe von 105 m über NN. Bis zur Mündung in die Geleenbeek bei Oud-Roosteren in den Niederlanden hat der Rodebach eine Länge von 28,9 km. Die Mündungshöhe beträgt 29 m über NN. Die Pflege und Unterhaltung des Rodebachs und seiner Nebenbäche unterliegt den jeweiligen, anliegenden Städten und Gemeinden. → Siehe auch Rodebach Geschichte Millens Ursprung war die Burg eines Adelsgeschlechts. 1118 wird erstmals ein Heribert von Millen als Gefolgsmann des Grafen von Geldern genannt. Im 13. Jahrhundert ging Millen an Heinsberg über, das seinerseits im 15. Jahrhundert durch Heirat an den Herzog von Jülich fiel. Dieser machte es zum Verwaltungssitz des gleichnamigen Amtes. Im Jahre 1536 wird von einem „Hilger Molner“ diesseits und „Hermann Molner“ von der „annder syde“ berichtet. Damals gab es also schon zwei Mühlen. Eine Mühle war eine Getreidemühle, die andere eine Ölmühle, ehe schließlich beide nur noch Getreide mahlten. Trotz der staatsrechtlichen Trennung blieben die Mühlen bis zu ihrer Stilllegung Ende der 1960er Jahre eine wirtschaftliche Einheit. Die zuletzt eingesetzte Turbine trieb über eine Transmission beide Mühlen an. Nach der Stilllegung wurde die deutsche Mühle verkauft, während die niederländische Mühle beim Schloss verblieb. Beide Mühlen stehen unter Denkmalschutz. Galerie Denkmaleintrag Baujahr ca. 1800, Backsteinmühlengebäude weiß geschlämmt mit Walmdach, Traufgesims mit Klötzchenfries, zwei zu dreiachsig, zweigeschossig, Fenster im Obergeschoss rundbogig und im Erdgeschoss teilweise mit Holzblockzargen, rundbogige Toreinfahrt und Haupteingang mit Holzzargen eingefasst. Denkmalliste Selfkant Nr. 31, Eintrag: 27. März 1985 Literatur Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlen-Führer 2. Auflage. Verein Niederrhein, Krefeld 1998, ISBN 3-00-002906-0, S. 254–256. Wilhelm Pieper: Das letzte Mühlenrad auf dem Rodebach Heimatkalender 1995 Kreis Heinsberg S. 158–164 Landesvermessungsamt Nordrhein-Westfalen Topographische Karte 1:50 000 L 5102 Geilenkirchen und L 5000 Selfkant, ISBN 3-89439-417-X Weblinks Website des Landschaftsparks Rodebach (deutsch, niederländisch) Website der Gemeinde Selfkant Website des Ortes Millen
Millenermolen

De Millenermolen is een watermolen bij Millen, tussen Sittard en Nieuwstadt, op de Roode Beek, op de grens van Nederland en Duitsland. De beek vormt de grens tussen beide landen: aan de Nederlandse linkeroever ligt de korenmolen; op de Duitse rechteroever ligt de voormalige oliemolen. De molen behoorde vroeger tot de bezittingen van Slot Millen in het dorp Millen. In 1912 zijn de middenslagraderen van de beide molens vervangen door een enkele verticaal opgestelde Francisturbine. De turbine wekte ook elektriciteit op voor eigen gebruik. De boerderij waartoe de molen behoort werd pas omstreeks 1960 op het elektriciteitsnet aangesloten. Sinds 2000 is de molen een rijksmonument. De molen op de Nederlandse oever is in 2003-2004 gerestaureerd. Externe link Millenermolen op waterradmolens.nl
Sint-Gertrudiskerk (Heerle)

De Sint-Gertrudiskerk is de voormalige parochiekerk van Heerle. Ze bevindt zich aan de Herelsestraat 100. Geschiedenis Heerle behoorde aanvankelijk tot de parochie Bergen op Zoom, maar in 1307 kreeg men toestemming van het Prinsbisdom Luik om een doopkapel (quarta capella) te installeren en uiteindelijk een zelfstandige parochie te worden. Het patronaatsrecht was tot 1648 in handen van het kapittel van de Sint-Gertrudiskerk te Bergen op Zoom. De parochie ondervond nogal wat moeilijkheden in de tijd voorafgaand aan de reformatie. In 1648 kwam de kerk aan de protestanten om pas in 1800 weer aan de katholieken te worden teruggegeven. In de tussentijd had men soms de beschikking over een eigen schuurkerk, maar meestal behartigde de parochie in Wouw de belangen van de gelovigen. Heerle had de status van statie. Pas in 1833 werd Heerle weer een zelfstandige parochie. In deze parochie werd een devotie tot de Heilige Gertrudis in stand gehouden: Op 17 maart kon men speciaal gewijd zand halen, dat men thuis op de boerderij uitstrooide en dat gezien werd als een probaat middel tegen ratten en muizen. In 1861 werd de oude 14e-eeuwse parochiekerk gesloopt en vervangen door een driebeukige neogotische kerk. Architect was J. van Mansfeld. In 1895 werd het interieur van de kerk gepolychromeerd door G. Deumens. De diverse schilderingen werden later weer verwijderd. Een belangrijke uitbreiding volgde in 1924, toen het oude koor buiten gebruik werd gesteld en dwars op het oude schip een nieuw schip in neogotische stijl en een koor in expressionistische stijl werden aangebracht door Dom Bellot. De kerk werd in 1944 door oorlogsgeweld zwaar beschadigd om daarna weer hersteld te worden. Het oude koor werd in 1957 afgebroken. Huidige functie De laatste eucharistieviering werd gehouden in mei 2012. Het gebouw is daarna verbouwd tot dorpscentrum. Bronnen ReliWiki Gertrudiskerk Meertens Instituut
Nieuwstraat (Dordrecht)

De Nieuwstraat is een straat in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Achtergrond De Nieuwstraat werd in 1293 voor het eerst vermeld en dateert hierdoor nagenoeg uit dezelfde periode waarin de Kolfstraat voor het eerst - onder zijn huidige naam - werd gedocumenteerd. De Nieuwstraat werd voorheen Kauwersinenstege genoemd. In de Nieuwstraat bevond zich een klooster. Sint Clara in Jeruzalem, zoals het klooster heette, werd in 1496 voor het eerst vermeld. Onduidelijk is wat de toevoeging 'in Jeruzalem' betekent, en of er een verband was met de broederschap van pelgrims die een bezoek aan Jeruzalem dan wel het Heilige Land hadden gebracht. Men nam aan dat het klooster eind 15e eeuw al anderhalve eeuw bestond. Aannemelijker is echter dat oude bronnen worden verward met het nabijgelegen Mariënbornklooster in de Mariënbornstraat. Sinds 1864 was er een HBS gevestigd aan de Nieuwstraat, die in 1909 naar het Oranjepark verhuisde. In 1962 betrok het gemeentelijk Lyceum een nieuwe locatie aan de Noordendijk. Bij het ontstaan van het aangrenzende Statenplein onderging de Nieuwstraat een vernieuwing. Verscheidene panden die tegenwoordig historisch tonen, kregen Dordtse voorgevels van voormalige panden die ooit stonden daar waar tegenwoordig het Statenplein zich bevindt. Galerij
ROC A12

ROC A12 is een regionaal opleidingencentrum in de Nederlandse provincie Gelderland met hoofdvestiging in Ede. Vestigingen Het ROC heeft vestigingen in Arnhem, Ede, Veenendaal en Velp. Samen met het Arentheem College in Velp en Arnhem valt ROC A12 onder de Stichting Christelijke Onderwijs Groep Vallei & Gelderland-Midden. Er worden MBO, bedrijfsopleidingen en volwasseneneducatie aangeboden. De naam is ontleend aan de Rijksweg A12. Een aantal vestigingen (Ede, Veenendaal en Velp) ligt langs deze weg. Sinds 2016 is ervoor gekozen om de verschillende locaties zich op een eigen manier te profileren, waarbij ook naamsveranderingen optraden. Locatie Velp werd het Astrum College, locatie Ede Reehorsterweg werd het Dulon College en locatie Ede Bovenbuurtweg werd Technova College. Opleidingen De opleidingen zijn verdeeld in domeinen. Binnen deze domeinen zijn verschillende onderwijsclusters gedefinieerd, waarbinnen specifieke beroepsopleidingen worden onderscheiden. MBO Handel, Economie & Administratie Entree Commerciële Dienstverlening Financiële Beroepen Handel International Business School Recht & Arbeid Secretariële Beroepen Transport & Logistiek Techniek & Technologie Entree Bouwkunde Mechatronica Motorvoertuigentechniek Zorg & Welzijn Entree Onderwijs & Welzijn Verpleging & Verzorging ICT, Beeld & Geluid Fotografie, Video & Evenemententechniek ICT Horeca, Toerisme, Recreatie & Wellness Horeca Toerisme Recreatie Wellness Veiligheid & Sport Orde & Veiligheid Sport & Bewegen Volwassenenonderwijs Bedrijfsopleidingen Particuliere opleidingen Overige opleidingen Kenniscampus Ede ROC A12 participeert in het project Kenniscampus Ede. Dit is een samenwerkingsverband tussen de Gemeente Ede, Christelijke Hogeschool Ede, PTC+, Aeres, ROC A12, CSG Het Streek, Woonstede en Idealis. Het project heeft als doel een voortdurende afstemming over de aansluiting van onderwijsaanbod, onderwijsomgeving, woningaanbod en leefomgeving.
Delflandse Buitensluis

De Delflandse Buitensluis is een schutsluis in Vlaardingen, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De sluis faciliteert het passeren van schepen van de Buitenhaven naar de Oude Haven en vice versa. De Delflandse Buitensluis is tegenwoordig voornamelijk nog van betekenis voor de pleziervaart. Kleine bootjes kunnen door de Oude Haven via de Vlaardinger Driesluizen naar de Vlaardingervaart doorvaren. Grotere schepen kunnen niet verder dan de Oude Haven. De openingstijden van de sluis zijn onder meer afhankelijk van de dienstregeling van de Nederlandse Spoorwegen, omdat over de sluis een spoorbrug ligt die deel uitmaakt van de Hoekse Lijn. Schepen dienen zich bij de Havendienst te melden voor de bediening van de sluis. De huidige sluis, spoorbrug en de Deltabrug voor het autoverkeer zijn in 1995 tegelijkertijd aangelegd, als sluitstuk van de dijkverhoging. Geschiedenis In 1888 werd begonnen met de aanleg van de Hoekse Lijn. Deze loopt grotendeels over een waterkerende dijk. Bij de aanleg van de Hoekse Lijn werd een keersluis in de dijk aangebracht die de toegang tot de Oude Haven bij hoog water afsloot. Vlaardingen werd door de spoordijk beschermd tegen wateroverlast. Na de stormvloed van 13 januari 1916 werd door het Hoogheemraadschap van Delfland bepaald dat de dijken in Vlaardingen moesten worden verhoogd. Hiervoor zouden 168 winkelhuizen en 18 pakhuizen aan de Hoogstraat moeten worden afgebroken. Het gemeentebestuur protesteerde en in 1919 werd een overeenkomst met het hoogheemraadschap afgesloten waarbij werd bepaald dat de stad een tweede sluis ten noorden van de keersluis diende te bouwen, samen met waterkerende dijken. De dubbele sluis die daarmee ontstond was nooit als schutsluis bedoeld. De Oude Haven bleef een getijdehaven; de sluisdeuren werden slechts tijdens een periode van extreem hoogwater gesloten. Tijdens de Watersnoodramp van 1953 hield de kering ternauwernood stand. Het water sloeg over de spoordijk, maar het achtergelegen land liep niet onder. Een onderdeel van het Deltaplan was de aanleg van een nieuwe dijk, ten zuiden van de spoordijk. In deze Deltadijk werd de Delflandse Buitensluis opgenomen, die de bestaande keersluis verving. Een monument herinnert aan de voltooiing van deze waterkering. Spoorhaven Bij de aanleg van de Hoekse Lijn werd ten zuiden ervan ten zuidwesten van de sluis ook een haventje met laad- en loskade ten behoeve van goederentransport aangelegd. Deze Spoorhaven is nooit een succes geweest en diende tot in de jaren 50 van de 20e eeuw voornamelijk als onderkomen voor het drijvende zwembad van de stad. Na de bouw van het Kolpabad in 1955 is de haven gedempt. Ten zuidoosten was een verbinding tussen de Oude Haven en de Koningin Wilhelminahaven. Deze verbinding bevond zich ter hoogte van het huidige Grote Visserijplein en werd naderhand gedempt.
Oude Kerk (Lunteren)

De Oude Kerk is een Hervormde kerk in het Gelderse dorp Lunteren. De Oude Kerk is oorspronkelijk als rooms-katholieke Sint Antonius Abt kerk gesticht. De gotische toren is gebouwd in de 15e eeuw. Ook is er een 17e-eeuwse preekstoel aanwezig in de kerk. In 1858 is de kerk ingrijpend vernieuwd. In 2010 is het interieur van de kerk grondig gerenoveerd. Hierbij is onder andere de opstelling van de zitplaatsen gewijzigd. Orgel In de kerk is een in 1981 door de firma Gebr. Reil uit Heerde gebouwd orgel aanwezig. Bij de bouw van het orgel is gebruikgemaakt van de barokke orgelkast uit 1901. Hier volgt de dispositie:
Bronkhorstermolen, Steenderen

Bronkhorstermolen is a tower mill in Steenderen, Gelderland, Netherlands which was built in 1844 and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History There has been a windmill on this site since the late 15th century. A mill that had stood about a hundred years before was not then standing in 1496. Until 1795, the mill at Bronkhorst was one where the commoners living in the domain of the Bronckhorst nobility were mandated to take their grain to for milling. The mill immediately preceding the present mill was a post mill which was standing in 1803, when it was sold to Jan Breukink. The mill, and its successor, were to remain in the Breukink family until the late 20th century. The post mill burnt down on 18 May 1844. Bronkhorstermolen was built to replace it. It worked until the late 1930s. A committee was formed in 1958 to restore the mill, which took place in 1960. The mill was the first in the Netherlands to be fitted with a counter on its windshaft to enable it to receive a grant from the Dutch Government according to the number of times the sails rotated. A dispute followed and the mill again ceased to work. In 1980, the mill was sold to the municipality Bronckhorst, following which it was returned to work. Bronkhorstermolen is listed as a Rijksmonument, № 34543. Description Bronkhorstermolen is what the Dutch call a "Beltmolen". It is a three-storey tower mill built into a cast mound which is 3.30 metres (10 ft 10 in) high. There is no stage, the sails reaching almost down to ground level. The cap is thatched. Winding is by tailpole and winch. The sails are a pair of Common sails, fitted with the Van Bussel system on their leading edges, and a pair Ten Have sails, fitted with the Van Bussel system on their leading edges. They have a span of 23.50 metres (77 ft 1 in). They are carried on a cast iron windshaft, which was cast by Enthoven & Co., The Hague, South Holland in 1870. The windshaft also carries the brake wheel, which has 60 cogs. This drives a wallower with 31 teeth, which is situated at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 72 cogs. This drives a pair of 1.40 metres (4 ft 7 in) Cullen millstones and a pair of 1.40 metres (4 ft 7 in) French Burr stones via lantern pinion stone nuts with 22 staves each. A third pair of French Burr stones is fitted, but there is no drive to them now. Public access Bronkhorstermolen is open on Saturday from 10:00 to 16:00, or by appointment. References
Bronkhorstermolen

De Bronkhorster Molen is een in 1844 gebouwde korenmolen. Deze beltmolen ligt aan de Spaensweertweg, even buiten Steenderen. Tot 1844 stond op deze plaats een standerdmolen die in de nacht van 17 op 18 mei dat jaar afbrandde. De heren van Bronkhorst hadden tot 1795 het recht op gebruik van de wind. De inwoners van Bronkhorst waren verplicht hun koren in hun dwangmolen te laten malen. Inrichting De molen heeft twee koppels maalstenen waarvan een bestaat uit kunststenen met een gatenscherpsel en de ander uit zogenaamde blauwe steen. Een derde koppel in de molen heeft geen aandrijving meer, maar werd eerst door een dieselmotor en later door een elektromotor aangedreven. De aandrijfinrichting is nog wel aanwezig. De vlucht van de molen is 23,5 meter. Het gevlucht bestaat uit ijzeren, gelaste roeden van molenmakersbedrijf Groot Wesseldyk. De binnenroe met roenummer 32 heeft Busselneuzen in combinatie met Ten Have-kleppen; de buitenroe met roenummer 31 heeft Busselneuzen en een oudhollands hekwerk. Het kruiwerk in de kap van de molen is voorzien van een Engels kruiwerk en wordt gekruid met een kruiwiel. Het luiwerk bestaat uit een sleepluiwerk en gaffelwiel. De gietijzeren, 5,25 m lange bovenas is in 1870 gegoten door de fabrikant L.I. Enthoven & Co., 's Hage. De molen wordt gevangen met een Vlaamse vang, die bediend wordt door een vangtrommel. De Bronkhorster Molen is maalvaardig, ze wordt beheerd door vrijwillige molenaars. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,33. Het bovenwiel heeft 60 kammen en de bonkelaar heeft 31 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,935 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 12,2 cm. Het spoorwiel heeft 72 kammen en de steenrondsels 22 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 3,27 keer sneller dan de koningsspil en 6,33 keer sneller dan de bovenas. De steek is 11,4 cm.
Heilig Hart van Jezuskerk (Bergen op Zoom)

De Heilig Hart van Jezuskerk is een kerkgebouw in Bergen op Zoom, dat zich bevindt aan het Piusplein, ten oosten van de binnenstad. Deze kerk werd gebouwd in de trant van de Bossche School en werd ingewijd in 1952. Architecten waren A. Siebers en W. van Dael. De ingangspartij met lessenaardak en drie rondbogen herinnert aan de basilicastijl, maar de eigenlijke kerkruimte heeft een vierkante plattegrond en wordt overdekt door een achtkante koepel, die met dakpannen is bedekt en gekroond is met een klokkentorentje. De kerk is aangewezen als gemeentelijk monument. Terwijl in het interieur de zijbeuken ogen als zijnde in een basilica, wat nog versterkt wordt door het cassetteplafond, is in het middengedeelte de koepel dominant en daar zijn de op rondbogen rustende zuilen veel minder rechtlijnig gerangschikt. De kerk is op 30 maart 2014 aan de rooms-katholieke eredienst onttrokken. Aan de zijde richting het Piusplein is een kunstwerk geplaatst dat oorspronkelijk aan de voorgevel zat van de Martelaren-van-Gorcumkerk die in 1987 is gesloopt. Het kunstwerk van gegoten beton werd in 1962 gemaakt door B.J.M. Welten en stelt een liggende Christusfiguur voor met negen van de negentien martelaren van Gorcum, gesymboliseerd door monnikspijen. Zie ook Lijst van gebouwen in Bossche Schoolstijl Externe link Heilig Hart van Jezuskerk
Juffer Margarethagasthuis

Het Juffer Margarethagasthuis is een gasthuis en hofje in de Haddingestraat in de stad Groningen. Het dateert uit 1858 en is vernoemd naar Margaretha Muller, een dochter van een van de rentmeesters van de naastgelegen lutherse kerk. Geschiedenis Al in het begin van de zeventiende eeuw zijn er lutheranen in Groningen. Zij krijgen dan nog geen vrijheid om hun eigen diensten te houden. In de Kostersgang hebben de lutheranen een schuilkerk waar een aantal malen per jaar een predikant uit Oost-Friesland voorgaat. In 1658 krijgt de gemeente een eigen predikant, die echter in 1664 door het stadsbestuur de stad uit wordt gezet. Bij het Gronings Ontzet in 1672 spelen Duitse troepen een belangrijke rol in de verdediging van de stad. Dat is een voorname reden om de Lutheranen toestemming te geven een eigen kerkgebouw te stichten. Het toelaten van die kerk impliceerde echter ook dat de lutherse gemeenschap zelf verantwoordelijk werd voor de zorg voor de eigen hulpbehoevenden. Voor het kerkgebouw, dat oorspronkelijk op een binnenterrein was gebouwd, werd in twee huizen aan de Haddingestraat in de achttiende eeuw een weeshuis gesticht. Het weeshuis verloor in de negentiende eeuw zijn functie en werd deels gesloopt. In het resterende deel en in nieuwbouw achter het voormalige weeshuis werd in 1856 het gasthuis gevestigd.
Efteling Museum

Het Efteling Museum werd in 2003 in het attractiepark de Efteling in de Noord-Brabantse plaats Kaatsheuvel op het destijds vernieuwde en uitgebreide Anton Pieckplein geopend. Het Efteling Museum is ingericht door Robert-Jaap Jansen en kostte €390.000,00. Het museum is aan 2 kanten te betreden. Het museum, gevestigd in de voormalige werkplaats van de afdeling Ontwerp en Ontwikkeling, huisvest oude ornamenten, beelden en attributen van het park. Zo is onder andere de eerste originele vliegende fakir te zien, de sprekende plattegrond, de eerste heksen die zich boven op de toegangspoort naar het Sprookjesbos bevonden en vele tientallen mallen van koppen. Veel van deze attributen lagen jarenlang opgeslagen in de catacomben onder het Spookslot. De niet in het museum geëxposeerde Eftelingattributen bevinden zich in de kelder onder Vogel Rok. De expositie wordt periodiek aangepast aan een bepaald thema of jubileum. Tentoonstellingen De tentoonstellingen die in de expositieruimte gehouden zijn doorheen de jaren.