NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Leuchtturm Nieuwe Sluis

p4 Der Leuchtturm Nieuwe Sluis ist ein denkmalgeschützter Leuchtturm an der Mündung der Westerschelde in die Nordsee. Er steht nahe der Bauerschaft Nieuwesluis in der Gemeinde Sluis, rund drei Kilometer westlich von Breskens in der niederländischen Provinz Zeeland. Bauwerk Der achteckige Turm besitzt über fünf Etagen eine Höhe von 28,4 Metern. Bis zur obersten Plattform führen 92 Stufen. Der achteckige Leuchtturm ist schwarz-weiß lackiert und sein Durchmesser beträgt zwischen 5,0 und 2,30 Metern. Er ist der südlichste Leuchtturm der Niederlande, der einzige Leuchtturm auf der südlichen Seite der Westerschelde. Geschichte Der Turm wurde von dem Architekten Quirinus Harder geplant und in der Zeit von 1866 bis 1867 erbaut. Er ist der älteste erhaltene gusseiserne Leuchtturm der Niederlande. Während des Zweiten Weltkriegs war der Leuchtturm einige Zeit außer Betrieb. Am 3. Oktober 2011 wurde der Betrieb endgültig eingestellt. Seitdem sorgt eine Stiftung für den Erhalt des Leuchtturms und des Leuchtfeuers als maritimes Denkmal. Im Jahr 2015 wurde der Turm vollständig renoviert und ist seitdem für Besucher gegen Entgelt an den Wochenenden in den Sommermonaten geöffnet. Weblinks Vuurtoren Nieuwe Sluis (Breskens): Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Nieuwe Sluis

Nieuwe Sluis is a Dutch lighthouse in the Nieuwesluis community, a few kilometres west of Breskens, Zeeland, and the southernmost in the country. History Designed by Quirinus Harder, it was built between 1866 and 1867. The octagonal, black and white tower marks the entrance to the Westerschelde. The tower is 28.4 metres (93 ft) tall and consists of five stories. It is part of a series of lights marking the end of the Schelde river and guide traffic between the North Sea and the harbor of Antwerp. Nieuwe Sluis is the oldest extant cast iron lighthouse in the Netherlands after the one in Renesse was demolished in 1915. Initially it was yellow, then it received red-white bands, before it was painted black and white. The lens assembly was made by the French company of Barbier, Bénard & Turenne, and includes a copper cupola. Initially it was the first in a series of leading lights. During World War II the lighthouse was deactivated and covered in camouflage paint; it was not reactivated until 1951. Originally the lighthouse stood on top of the dike, but when that dike was raised as part of the Delta Works the lighthouse ended up on the seaside. Since 2010 it no longer serves a nautical purpose and in October 2011 the light went out permanently. Alternative uses for the building were investigated. In 2012 ownership was transferred from the Belgian government to a foundation, and in 2014 that foundation was granted E20,000 by Dow Benelux for repairs and renovations. See also List of lighthouses in the Netherlands References External links Stichting Vuurtoren Breskens
Phare de Nieuwe Sluis

Le phare de Nieuwe Sluis est un phare actif situé au hameau de Nieuwesluis (commune de L'Écluse), province de Zélande aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1982 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas. Histoire Le phare a été conçu par Quirinus Harder et a été construit entre 1866 et 1867. Il se trouve sur la digue à l'entrée de l'Escaut occidental, à quelques kilomètres à l'ouest de Breskens. Il compte cinq étages et un escalier intérieur de 93 marches pour arriver à la galerie. Il fait partie d'une série de feux qui marquent la fin de l'Escaut et accompagnent le trafic maritime entre la mer du Nord et le port d'Anvers. Ce phare est le plus ancien phare en fonte existant aux Pays-Bas, après la démolition du phare de Renesse en 1915 et la disparition du phare en fonte d’Ouddorp en 1911. La tour fut d'abord jaune, puis avec des bandes rouges et blanches. Le design de la tour a été créé par Barbier, Bénard et Turenne. Le dôme de la lanterne est en cuivre. Pendant la Seconde Guerre mondiale, le phare a été mis hors service pendant un certain temps et a ensuite été revêtu de couleurs camouflées. Après la guerre, la lumière fut rallumée en 1951. Le phare a ensuite reçu un feu à occultations. Le 3 octobre 2011, la lumière de cette tour a été éteinte jusqu'en 2016. Description Ce phare est une tour octogonale en fonte, avec une galerie et une lanterne de 22 m de haut. Le phare est peint en noir avec deux bandes blanches horizontales et la lanterne est noire avec un dôme blanc. Son feu à occultations émet, à une hauteur focale de 28 m, un long éclat blanc, rouge et vert selon secteurs de 7 secondes par période de 10 secondes. Sa portée est de 14 milles nautiques (environ 26 km) pour le feu blanc et 11 milles nautiques (environ 21 km) pour le feu rouge et 10 milles nautiques (environ 19 km) pour le feu vert. Identifiant : ARLHS : NET-018 - Amirauté : B0166.1 - NGA : 114-9118 (ex-9116) . Caractéristique du feu maritime Fréquence : 10 secondes (W-R-G) Lumière : 7 secondes Obscurité : 3 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Nieuwe Sluis » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Nieuwe Sluis - Site Lightphotos.net (en) Nieuwe Sluis - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Nieuwe Sluis

Il Nieuwe Sluis è un faro di Nieuwesluis, frazione della municipalità di Sluis a pochi chilometri da Breskens, nella provincia olandese di Zelanda. Il faro è situato sulla riva della Schelda occidentale. La torre del faro è costruita in ghisa, di forma ottagonale, alta 28,4 metri e suddivisa in 5 piani, di colore bianco e nero a fasce orizzontali. Fa parte di una serie di fari che contrassegnano la fine della Schelda e regolano il traffico marittimo tra il Mare del Nord e Anversa. Il faro è sprovvisto di guardiano. Il faro è un monumento nazionale protetto (Rijksmonument). Storia Il faro fu progettato da Quirinus Harder e costruito nel 1866-67, questo lo rende il faro più antico dei Paesi Bassi escludendo quello di Renesse, che è stato demolito nel 1915. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Nieuwe Sluis Collegamenti esterni Informazioni sul rijksmonument numero 31526, su monumentenregister.cultureelerfgoed.nl (archiviato dall'url originale il 6 marzo 2016). Sito ufficiale della Stichting Vuurtoren Breskens, su vuurtorenbreskens.nl (archiviato dall'url originale il 26 luglio 2015).
Nieuwe Sluis (Breskens)

Nieuwe Sluis is een vuurtoren bij de buurtschap Nieuwesluis, enkele kilometers ten westen van de dorpskern van Breskens, in de Nederlandse provincie Zeeland. De vuurtoren is ontworpen door Quirinus Harder en is gebouwd in 1867. De achtkantige, zwart-wit geverfde toren staat op de zeedijk aan de ingang van de Westerschelde, vlak bij de Waterdunen. De toren heeft een hoogte van 22,4 meter en heeft vijf verdiepingen. Hij maakt deel uit van een reeks van lichten die het einde van de Schelde markeren en het scheepvaartverkeer tussen de Noordzee en Antwerpen begeleiden. Deze toren is de oudste nog bestaande gietijzeren vuurtoren van Nederland, nadat de vuurtoren Noord-Schouwen Laag in Renesse in 1915 werd afgebroken en de gietijzeren baak bij het Flaauwe Werk bij Ouddorp in 1911 verdween. De toren heeft niet altijd zwart-witte banden gehad, maar was eerst geel en werd daarna voorzien van rood-witte banden. Het optiek van de toren is gemaakt door Barbier, Bénard & Turenne. Het lichthuis bevat een koperen koepel. Oorspronkelijk maakte de vuurtoren als hoge licht deel uit van een lichtenlijn met een opengewerkt lichtopstand dat gelijktijdig met de vuurtoren bij het ’t Killetje van Nieuwesluis werd gebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de vuurtoren enige tijd buiten werking gesteld en toen voorzien van camouflagekleuren. Na de oorlog is het licht pas in 1951 weer ontstoken. De vuurtoren kreeg toen een licht dat één verduistering telt per tien seconden. Het lage licht is na de oorlog verplaatst naar het centrum in Breskens. Tegenwoordig staat het op het Spuiplein. Op 3 oktober 2011 werd het licht van de toren gedoofd. Op 29 mei 2015 is de vuurtoren in een kleine ceremonie door de Belgische overheid aan de Stichting Vuurtoren Breskens overgedragen. Sindsdien is de toren open voor publiek. Tevens is het licht weer operationeel, en staat ook op zeekaarten. De vuurtoren stond oorspronkelijk boven op de zeedijk. Toen de dijk in de jaren zeventig van de twintigste eeuw op deltahoogte werd gebracht kwam hij aan de zeezijde van de dijk te staan. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 31526 Website van de Stichting Vuurtoren Breskens
De Ark (Landgraaf)

De De Ark is een protestants kerkgebouw in Schaesberg in de gemeente Landgraaf in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk staat aan de straat Op de Heugden. Op zo'n 200 meter ten noordoosten ligt de Heilige-Familiekerk. Geschiedenis Vanaf 1947 groeide het aantal leden en daarom werd er in 1959 besloten om een nieuwe kerk te bouwen. Er werd toen allereerst een noodkerk gebruikt. De eerste steen werd gelegd op 27 mei 1967 en op 16 december 1967 werd de kerk in gebruik genomen. De kerk was van het ontwerp van architect Peter Sigmond. Opbouw De kerk is een eenvoudige bakstenen zaalkerk gedekt door drie evenwijdige markant gevormde zadeldaken. Deze zouden de zeilen van een schip symboliseren.
De Berencamp

Huis De Berencamp is een buitenplaats nabij de Gelderse plaats Nijkerk. Geschiedenis Tot 1479 was het landgoed in het bezit van de familie Van Aller waarna het ruim drie eeuwen lang, tot 1820, in de familie Bentinck was. Het ging toen over aan de familie Van Pallandt (tak Eerde) die het verpachtte en waarna het verwerd tot een boerderij. In 1842 werd het huis voor een deel afgebroken. In 1898 kwam het in bezit van de minister van Buitenlandse Zaken jhr. mr. Willem Marcus van Weede, heer van de Berencamp (1848-1925), ook al eigenaar van het aanpalende landgoed Salentein. Daarna bleven beide landgoederen in een hand, na 1925 in handen van drie opeenvolgende generaties van de adellijke familie De With. De huidige eigenaar, jhr. Hendrik Maurits Daniël van Haersma de With (1951), die Salentein verkocht, liet de Berencamp in 1979 restaureren en ging er zelf met zijn gezin wonen. Heren van de Berencamp - 1479: familie Van Aller 1479 - 1820: familie Bentinck 1820 - 1898: familie Van Pallandt 1898 - 1925: jhr. mr. Willem Marcus van Weede, heer van de Berencamp (1848-1925) [door koop] 1925 - 1945: jhr. mr. Hendrik Maurits van Haersma de With, heer van de Berencamp (1884-1945), neef (oomzegger) van voorgaande 1945 - 2003: jhr. Willem Hendrik Maurits van Haersma de With, heer van de Berencamp (1920-2003), zoon van voorgaande 2003 - heden: jhr. Hendrik Maurits Daniël van Haersma de With, heer van de Berencamp (1951), zoon van voorgaande Beschrijving Het huis was aanvankelijk een omgracht huis. In de 15e eeuw werd het met een vleugel uitgebreid. In 1809 en 1827 bleek die gracht gedempt, toen het huis als boerderij in gebruik was. In 1842 werd het huis voor een deel afgebroken en werd de 17e-eeuwse vleugel verlaagd. Vanaf 1906 werden de landgoederen Salentein en de Berencamp ook door een gezamenlijke parkaanleg in landschapsstijl een geheel. Op het landgoed bevinden zich nog meer monumenten zoals de duiventoren, een vaas, een tolhuisje, een veeschuur en boerderij Groenewoud. Het bouwwerk is erkend als rijksmonument onder meer vanwege algemeen cultuur-, architectuur- en tuinhistorisch belang. Literatuur Het land van de jonker, Brand Overeem en Bert Paasman; uitg. De Fontein; 2020 Externe link Ronald Stenvert e.a., 'De Berencamp' in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Zwolle, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/Waanders. 2000, blz. 237.
De Bolk

De Bolk is een gebouw aan de Buitenwatersloot in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het pand is in de loop van de geschiedenis voornamelijk als herberg in gebruik geweest en tegenwoordig huist er een studentenvereniging, de D.S.V. "Nieuwe Delft", die voornamelijk bekend is als "De Bolk". Geschiedenis De Bolk wordt voor het eerst genoemd in de notulen van de raadsvergadering van de gemeente Delft van rond het jaar 1500. Daarin staat dat de eigenaar van het pand een stuiver wil heffen voor het deponeren van vis op de stoep voor het pand. Het is vermoedelijk deze vis, bolk of wijting genaamd, waaraan het pand zijn naam te danken heeft. In het pand waren enkele kamers zodanig ingericht dat handelsreizigers hun waren uit konden stallen en verkopen. Mogelijk was het voor de handelaars gunstig om vanuit de Bolk te handelen omdat ze hier, buiten de stadspoorten, geen belasting hoefden te betalen. In het pand zat ook een stalhouderij, waar men een paard kon huren. Na de begrafenis van Willem van Oranje in 1584 hebben de genodigden en de hofhouding in dit hotel overnacht. In later tijden hebben ook Willem II, Willem III en Multatuli in het hotel gelogeerd. Nadat het pand 250 jaar lang in bezit was geweest van de familie De Vos, overleed de heer De Vos in 1939 en geen van zijn kinderen wilde het hotel overnemen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikten verschillende verzetsgroepen, onder andere de Schoemaker-groep en de Mekel-groep, het pand als uitvalsbasis. Na de oorlog was er tot 1949 een meubelmakerij in het pand gevestigd, C.V. Clubmeubelfabriek De Bolk. Daarna kwam het pand in handen van de Stichting Studenten Huisvesting, en werd studentenvereniging "Nieuwe Delft" er gehuisvest. In 1961 werd het pand verbouwd, waarbij er een extra verdieping gebouwd werd voor de huisvesting van studenten. Tegenwoordig dient het gebouw nog steeds als huisvesting voor een studentenvereniging. De bijnaam van de vereniging is gelijknamig aan het gebouw.
De Eendragt (Gouda)

De Eendragt is een monumentaal pand in de Nederlandse stad Gouda. Beschrijving Het pand met de gevelsteen De Eendragt - gelegen aan de Nieuwehaven in Gouda - dateert uit de 17e eeuw. Oorspronkelijk had het pand een trapgevel, die later werd vervangen door een puntgevel. Het houtskelet van de woning dateert nog uit de 17e eeuw. Kenmerkende elementen in de voorgevel zijn de beide twintigruitsschuiframen op de eerste verdieping en het twaalfruitsschuifraam daarboven in de geveltop. Het pand deed in de 18e en de eerste helft van de 19e eeuw dienst als woonhuis en werkplaats. In het begin van de 19e eeuw was er een pijpmaker gevestigd. Toen de laatste bewoner in 1852 de woning verliet kreeg het pand een nieuwe bestemming als pakhuis. Die functie heeft het gebouwtje meer dan honderd jaar gehad. Daarna trad de verpaupering in. In 1980 werd het pand gekocht door de toenmalige penningmeester van de historische vereniging "Die Goude", G.C. van Vliet. Op zijn voorstel werd het pand gekocht door de vereniging. Met behulp van subsidies, particuliere bijdragen en de opbrengst van een zogenaamde "steentjesactie" onder de Goudse burgerij kon het pand gerestaureerd worden. Het pand is sinds 1978 erkend als rijksmonument. De gevelsteen werd gemaakt naar een ontwerp van de Goudse beeldend kunstenaar en historicus, de oudmuseumdirecteur Jan Schouten door de steenhouwer A. Roodbol en gepolychromeerd door P.J. Revet. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
De Vasim

Cultuurspinnerij de Vasim is een voormalig fabrieksgebouw aan de Winselingseweg in Nijmegen dat sinds 2002 in gebruik is als werkplaats voor kunstenaars en culturele ondernemers. Geschiedenis De Vasim is in 1948 gebouwd als onderdeel van kunstzijdespinnerij Nyma. Na de surseance van betaling in 1967 moest de Nyma in 1969 overgaan tot een massa-ontslag. Zo'n 750 medewerkers verloren hun werk. De rayon productie werd gestaakt, alleen de chemische tak, met circa 150 medewerkers werd voortgezet. De productie bestond nu uit Nymcelcarboxymethylcellulose, Nymbands en Nymplex. Tussen 1985 en 2000 was het gebouw in gebruik als vliegasfabriek onder de naam VliegAsSInterMaatschappij, waar de naam VASIM van is afgeleid. In 2002 vestigde een tentenmakerij zich in het gebouw en trokken kunstenaars naar de lege fabriekshal. Het gebouw wordt sindsdien als Cultuurspinnerij De Vasim gepromoot en delen worden verhuurd aan individuele kunstenaars, theatergroepen en andere creatieve organisaties. In 2008 besloot de gemeente Nijmegen op zoek te gaan naar een nieuwe, meer commerciële invulling voor het historische fabriekspand waar De Oversteek, de nieuwe Waalbrug, direct langs zou komen te liggen, er kwamen 56 ideeën. In 2012 kwam de Vasim in beeld als locatie voor een nieuw te bouwen museum over de Tweede Wereldoorlog, maar dit leidde tot een botsing met de exploitanten van de cultuurspinnerij. Het college van B en W bood de Vasim in februari 2013 voor het symbolische bedrag van één euro aan aan Stichting Museum Wereldoorlog II. Op 25 november 2014 werd het plan voor het museum afgeblazen. Externe link Officiële website De Vasim
Den Hommel (zwembad)

Den Hommel is een zwembad in de Nederlandse stad Utrecht dat tevens onderdak biedt aan andere activiteiten. Geschiedenis Het zwembad is begin jaren 60 van de 20e eeuw aan de westzijde van Utrecht aangelegd. Het toenmalige gebouwencomplex werd ontworpen door de gemeentelijk architect Nijs Spronk (1926-1990). De officiële opening volgde in maart 1962. Binnen enkele jaren kreeg het uitbreiding. Het complex werd voorzien van meerdere binnenbaden. Buiten bevonden zich onder andere meerdere openluchtbaden, waaronder een 50-meterwedstrijdbad, een 10 meter hoge springtoren, tribunes en een zonneweide. Diverse watergerelateerde sporten en Utrechtse sportverenigingen kregen er sindsdien onderdak. Naast onder meer zwemmen en waterpolo, ging het complex ook plaats bieden aan een tafeltennis- en worstelvereniging S.D.Z. en kunstwerken van Theo van de Vathorst, Paulus Reinhard, Dick Elffers en Jan Boon. Gaandeweg de geschiedenis werden in Den Hommel diverse zwemtoernooien gehouden zoals in 1966 de Europese kampioenschappen zwemmen, en in 1968 en 1974 nationale kampioenschappen. Rond 1991 werd Den Hommel grootschalig verbouwd. Fotogalerij Zie ook O.Z.E.B.I. Zwembad Krommerijn Bronnen Diverse foto's en tekeningen van Den Hommel aan de Kennedylaan 5 te Utrecht - Het Utrechts Archief Noten
Designer Outlet Roermond

Das Designer Outlet Roermond ist ein Factory-Outlet-Center in der niederländischen Stadt Roermond, 6 Kilometer hinter der deutsch-niederländischen Grenze. Das Center gehört zur McArthurGlen Gruppe mit Sitz in London/Großbritannien und wurde im November 2001 eröffnet. Beschreibung Das Designer Outlet Roermond ist das größte Factory-Outlet-Center in Nordeuropa. Auf einer Fläche von 46.700 Quadratmetern werden in ca. 200 Ladengeschäften Waren aus Vorjahres- und Musterkollektionen sowie Überschussbeständen angeboten. Neben Mode und Accessoires bietet das Designer Outlet Roermond Kosmetik, Sportartikel, Haushaltswaren, Heimtextilien sowie derzeit elf Restaurants und Cafés. Im Jahr 2013 gab es ca. 4,6 Mio. Besucher des Outlet-Centers. Ein wesentlicher Teil der Besucher des an 363 Tagen im Jahr geöffneten Centers stammt insbesondere an Wochenenden und Feiertagen aus Deutschland. Geschichte Das Designer Outlet Roermond eröffnete am 21. November 2001 im ehemaligen Ernst-Casimir-Kasernengelände. Zur Eröffnung verfügte das Center über eine Verkaufsfläche von 19.000 Quadratmetern und beherbergte 66 Shops sowie sieben Gastronomieanbieter. Im September 2005 wurde das Center um 9.000 Quadratmeter und 40 Stores erweitert. Eine zweite Erweiterung um 7.200 Quadratmeter Verkaufsfläche bzw. 34 Ladenlokale wurde im August 2011 im Zuge der dritten Bauphase abgeschlossen. Ein neues Parkhaus, durch das zusätzliche 4.500 Parkplätze geschaffen wurden, ist Ende 2016 in Betrieb gegangen. Die vierte Bauphase mit einem Ausbau der Verkaufsfläche um weitere 11.500 Quadratmeter bzw. 50 Ladenlokale wurde im April 2017 eröffnet, wodurch das Designer Outlet Roermond nun mit 46.700 Quadratmetern Verkaufsfläche das größte Outlet-Zentrum Nordeuropas ist. Weblinks Einzelnachweise
Designer Outlet Roermond

Het Designer Outlet Roermond is een outletcenter van het Britse bedrijf McArthurGlen en biedt 200 internationale designermerken aan. Het centrum is gelegen aan de rand van de Roermondse binnenstad en is geopend in november 2001. Met ruim 8 miljoen bezoekers per jaar (2018) is het een van de grootste attracties in Nederland. Geschiedenis Het Designer Outlet Roermond is gevestigd in een aantal gebouwen van de voormalige Ernst Casimirkazerne. Deze kazerne werd in 1939 in gebruik genomen en diende als onderdak voor enkele grensbataljons, die volgens de minister van Oorlog noodzakelijk werden geacht met de toenemende oorlogsdreiging vanuit Duitsland. In 1940 bezet de Duitse Wehrmacht de kazerne die ten slotte in 1992 door het Nederlandse leger verlaten wordt. Daarna bieden de gebouwen nog voor enkele jaren onderdak aan asielzoekers, totdat in 2000 de meeste gebouwen worden gesloopt. Op het terrein verrijst eind 2001 een winkelcentrum van het Britse bedrijf McArthurGlen, dat in Roermond het eerste outletcenter - speciaal voor merkartikelen - in Nederland opent. De komst van het center naar Roermond veroorzaakte commotie, vooral bij de winkeliers in de binnenstad. Zij vreesden voor concurrentie en waren bang dat de bezoekers van het center de binnenstad links lieten liggen. De eerste fase van het merkendorp bestond uit circa 70 winkels. In 2005 werd begonnen met de bouw van fase 2, een serie van 60 winkels in pseudo Amsterdamse stijl. Anno 2008 telde het merkendorp ongeveer 120 winkels en waren nagenoeg alle ruimten verhuurd. Jaarlijks verwelkomde het center ruim 2,9 miljoen bezoekers. Een derde uitbreidingsfase is in september 2011 voltooid. Deze fase zorgde voor 7000 m² extra vloeroppervlak waardoor het winkeloppervlak groeide tot 35000 m². Qua winkelaantal groeit het winkelcentrum van 113 naar 150 winkels. In Roermond bevindt zich vanaf 2011 het grootste outletcenter van de Benelux en Duitsland. Midden 2018 heeft het outletcenter, volgens vermelding op hun eigen website, 186 winkels en 25 restaurants. Externe link Officiële website van Designer Outlet Roermond
Deurnsche Peel & Mariapeel

Das EU-Vogelschutzgebiet und Fauna-Flora-Habitat-Gebiet Deurnsche Peel & Mariapeel liegt auf dem Gebiet der Gemeinden Deurne in der Provinz Noord-Brabant und Horst aan de Maas in der Provinz Limburg in den Niederlanden. Das 27,3 km² große Schutzgebiet gehört zum europäischen Schutzgebietsnetz Natura 2000. Es umfasst ein großes Moorgebiet zwischen den Ortschaften Liessel und America und ein kleineres Moor nordöstlich von Deurne. Die Moorlebensräume wurden in der Vergangenheit durch Torfabbau und Trockenlegung stark beeinträchtigt und stellen die Reste eines ehemals 30.000 Hektar großen Hochmoorkomplexes dar. Das Gebiet wurde im Jahr 1986 als Vogelschutzgebiet ausgewiesen und im Jahr 1996 als FFH-Gebiet vorgeschlagen. 2004 erfolgte die Bestätigung als Gebiet gemeinschaftlicher Bedeutung (SCI) und 2009 die Ausweisung als Besonderes Erhaltungsgebiet (SAC). Schutzzweck Lebensraumtypen Folgende Lebensraumtypen nach Anhang I der FFH-Richtlinie kommen im Gebiet vor; prioritäre Lebensraumtypen sind mit * gekennzeichnet: Arteninventar Folgende Arten von gemeinschaftlichem Interesse sind für das Gebiet gemeldet: Folgende Vogelarten sind für das Gebiet gemeldet; Arten, die im Anhang I der Vogelschutzrichtlinie geführt sind, sind mit * gekennzeichnet: Siehe auch Liste der FFH-Gebiete in den Niederlanden Weblinks Standarddatenbogen für das FFH- und Vogelschutzgebiet Deurnsche Peel & Mariapeel