NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Snelbinder

Der Snelbinder ist eine zwei Kilometer lange Radverkehrsanlage in der niederländischen Provinz Gelderland, die als Fußgängern und Radfahrern vorbehaltene Hochstraße ausgeführt ist. In Nijmegen quert sie den Fluss Waal (Mündungsarm des Rhein bei Kilometer 884) an der parallel verlaufenden Eisenbahnbrücke Nijmegen, an der dazu ein zusätzliches Fachwerk an der Ostseite der Hauptbrücke angebracht wurde. Der Radweg verläuft parallel zur Bahnstrecke Arnhem–Nijmegen und verbindet das Stadtzentrum von Nijmegen mit dem Ort Lent im Bezirk Nijmegen-Noord. Geschichte Vorgeschichte Im Jahre 2001 kritisierte der Fietsersbond das städtische Radverkehrsnetz und regte somit eine bessere Verbindung für Radfahrer in Nijmegen an. Folglich initiierte die Gemeinde Nijmegen ein Projekt, das den Ausbau der Fahrradinfrastruktur bis 2012 fördern sollte. Anschließend entstanden erste Pläne für eine Fahrradbrücke über die Waal. Sie sollte Radfahrern ermöglichen, schneller vom Stadtzentrum in den neuen Stadtteil Nijmegen-Noord zu gelangen. Bisher war ein Umweg über die östlich gelegene Waalbrücke nötig gewesen. Planung Während der Entwicklungsphase stellten die Verantwortlichen, darunter der Architekt Paul van der Ree des Ingenieurbüros Movares und Beteiligte des Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, Überlegungen bezüglich des Umganges mit dem Denkmalschutz an. Am südlichen Ende der Eisenbahnbrücke befinden sich zwei Brückentürme aus dem 19. Jahrhundert, die Überreste einer früheren Brückenkonstruktion und seit dem 11. November 1986 als Rijksmonument denkmalgeschützt sind. Daher entschloss man sich, den Radweg durch den östlicheren Turm hindurchzuführen. Bau Die Einzelteile der Brückenkonstruktion wurden zunächst am nördlichen Ufer der Waal zusammengebaut. Am 20. März 2004 wurde das Bauwerk von vier Schwimmkränen eingeschwommen und an der Eisenbahnbrücke befestigt. Während der gesamten Baumaßnahme musste der Zugverkehr sowie die Schifffahrt eingestellt werden. Die offizielle Eröffnung fand am 15. April 2004 durch Verkehrsministerin Karla Peijs und Bürgermeisterin Guusje ter Horst statt. Heutige Lage Seit der Einweihung des Radschnellweges RijnWaalpad am 3. Juli 2015 werden Radfahrer vom Bahnhof Nijmegen über den Snelbinder nach Arnhem geführt. Siehe auch Liste der Rheinbrücken Weblinks Snelbinder. In: Structurae Fietsbrug de Snelbinder. In: huisvandenijmeegsegeschiedenis.nl. Huis van de Nijmeegse Geschiedenis (niederländisch) Snelbinder. In: studiosk.nl. Movares Nederland B.V. (niederländisch) Einzelnachweise
Snelbinder (brug)

De Snelbinder is de naam voor de fiets- en voetgangersbrug die in Nijmegen aan de bestaande spoorbrug Nijmegen over de Waal is vastgemaakt. De aansluitende fietsviaducten aan weerszijden, ook over de Spiegelwaal, vormen tezamen een ca. 2 km lang fietspad, vanaf de Stieltjesstraat in Nijmegen tot de Griftdijk Noord in Lent. Alleen het deel boven water heeft een apart voetpad. De brug zorgt voor een snelle fietsverbinding tussen het centrum van Nijmegen en nieuwbouwwijken in de Waalsprong, met een tijdwinst van ruim 10 minuten ten opzichte van omfietsen via de Waalbrug. Opstappunten: een oprit aan de Stieltjesstraat (bij station Nijmegen) een trap bij de Nieuwe Hezelpoort een trap vanaf de Waalkade een trap vanaf het eiland Veur-Lent een trap aan de Oosterhoutsedijk in Lent een oprit aan de Laauwikstraat in Lent (bij station Nijmegen Lent) Plaatsing De Snelbinder werd niet direct aan de spoorbrug vastgebouwd, maar in elkaar gezet op een platform, aan de noordkant van de Waal, de Lentse oever. Oorspronkelijk had de Snelbinder al in september 2003 geplaatst moeten worden. Alle voorbereidingen waren al getroffen, maar wegens te lage waterstand moest de plaatsing worden afgeblazen. Het duurde lang eer er een nieuwe datum geprikt kon worden, omdat de vier drijvende bokken (drijvende hijskranen), die voor het transport ingezet moesten worden, zelden tegelijkertijd beschikbaar zijn. Op 20 maart 2004 is de Snelbinder met behulp van de vier bokken tegen de spoorbrug aan gehangen en bevestigd. Het treinverkeer over de spoorbrug en de scheepvaart op de Waal moesten daarvoor een dag worden stilgelegd. De plaatsing en bevestiging hebben een hele dag in beslag genomen. Daarna was nog een aantal weken nodig om de brug af te werken. Toen hij opengesteld was, kwam er kritiek: de trappen naar de brug bleken bijzonder gebruikersonvriendelijk. Per 1 november 2019 is het met wat handigheid goed mogelijk om de brug met fiets te bereiken. Afbeeldingen Panorama Zie ook Lijst van bruggen in Nijmegen
Chiesa di Santa Caterina (Eindhoven)

La chiesa di Santa Caterina è una chiesa parrocchiale cattolica sita nella città olandese di Eindhoven. Storia L'edificio è stato eretto nel tra il 1861 e il 1867, per sostituire il precedente luogo di culto di epoca medioevale su progetto di Pierre Cuypers. Il progettista, nell'ideare l'edificio, è stato influenzato dallo stile gotico francese, riprendendo lo stile degli edifici di culto di Reims e di Chartres. Durante la seconda guerra mondiale, nel 1942, la chiesa ha subito dei danni ingenti a seguito di un bombardamento aereo, per poi venire restaurata nel dopoguerra. Descrizione La chiesa ha la pianta a croce latina, con tre navate. Sono presenti due torri, entrambe alte 70 metri. Quella posta a sud è dedicata a Maria, rappresentando la torre d'avorio. L'altra torre è stata progettata da Cupers con merli e torrette, dandogli così un aspetto di torre con funzioni difensive; ciò per richiamare nell'osservatore la torre di Davide, simbolo di forza. Nella chiesa sono presenti diversi rosoni con dei riferimenti alla ruota, attributo riferito alla santa a cui è stata dedicata la chiesa. Note Voci correlate Cattedrale di Chartres Cattedrale di Reims Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Santa Caterina
Церковь Святой Екатерины (Эйндховен)

Церковь Святой Екатерины (нид. Sint-Catharinakerk) — католическая церковь, находящаяся в центре города Эйндховен, посвящённая святой Екатерине Александрийской. Находится на площади Екатерины (нид. Catherinaplein), в начале улицы Stratumseind. Церковь святой Екатерины была построена по проекту архитектора Питера Кёйперса в 1867 году (первый камень был заложен в 1861), и представляет собой трёхнефую базилику в неоготическом стиле с двумя башнями высотой в 73 м — Марии и Давида. Примечания
SV Wissel

SV Wissel is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit het dorpje Wissel bij Epe in de provincie Gelderland. SV Wissel werd opgericht op 1 juni 1953. Het eerste elftal van de club speelt in de Vijfde klasse zondag (2020/21). SV Wissel telt 6 seniorenteams (waarvan 1 dames), 1 meisjes juniorenteam en 6 pupillenteams. De club speelt op sportpark Ericaweg te Epe. Competitieresultaten 1979–2018 Externe link Officiële website
Zuivelfabriek Freia

Zuivelfabriek Freia was de eerste zuivelfabriek in de Nederlandse provincie Friesland. Hij werd gesticht in 1879. Geschiedenis De particuliere zuivelfabriek werd opgericht door Mindert Bokma de Boer (1847-1909), een bekend pionier op agrarisch gebied. In 1874 had hij een reis gemaakt door Denemarken. In dit land waren reeds zuivelfabrieken. In 1878 werd met de bouw van de fabriek in Veenwouden begonnen en in september 1879 volgde de opening van Freia. Het was een fabriek die gebruik maakte van stoomaandrijving. Na enkele jaren met verlies te hebben gedraaid werd de fabriek in 1882 eigendom van Hero Brouwer uit Joure. In 1890 werd de fabriek verkocht aan Gentius Wybrandi, die in 1905 kwam te overlijden. De nieuwe eigenaar werd Klaas Anema. In 1918 werd de fabriek aangesloten op het elektriciteitsnet. In 1919 had het bedrijf meer dan vijftig werknemers in dienst en was daarmee een van de grootste zuivelfabrieken in Friesland. De familie Anema bleef tot 1969 eigenaar van het bedrijf. Het zuivelbedrijf in Winschoten dat de fabriek overnam beëindigde de productie na een korte periode echter al in 1970. Het bedrijfsarchief is in bewaring bij Tresoar. Nederlands Openluchtmuseum In 1991, ruim twintig jaar na de sluiting, werd het oudste deel van de fabriek afgebroken en in het Nederlands Openluchtmuseum te Arnhem herbouwd. De fabrieksschoorsteen mocht herbouwd worden op voorwaarde dat deze niet boven de bomen in het museum uit zou steken. De originele schoorsteen van Freia was met zijn 30 meter hiervoor onbruikbaar. Daarop werd besloten om een lagere schoorsteen van een andere fabriek te herbouwen, die ca. 17 meter hoog is. Trivia De voormalige zuivelfabriek diende eind 1979 als opnamelocatie voor de film Het teken van het beest. In 2020 verscheen de roman De Kaasfabriek van Simone van der Vlugt, die gebaseerd is op de geschiedenis van deze eerste zuivelfabriek van Nederland. Externe link Stoomzuivelfabriek op openluchtmuseum.nl
Heuvelse kerk

Heuvelse kerk nebo kostel sv. Josefa je novogotický římskokatolický kostel v nizozemském městě Tilburg. Byl postaven mezi lety 1872–1889. Architektem kostela byl Hendrik Jacobus van Tulder. Kostel se nachází na ulici 122 Heuvelring, v těsné blízkosti náměstí Heuvel. Farnost v centru města byla oddělena od farnosti svatého Dionysia van 't Heike, kvůli počtu farníků. Kostel byl postaven ve dvou fázích. První se uskutečnila od 1872 do roku 1873, kdy byl slavnostně otevřen. Avšak budovatel stavby neměl dostatek peněz na dokončení celého kostela, a proto byl dokončen až v roce 1889, včetně dvou 72 metrů vysokých osmibokých kostelních věží. Kostel je považován za jedno z nejvýznamnějších děl architekta van Tuldera a je jedním z největších novogotických církevních staveb v Nizozemsku. Budova má monumentální vchod, který zahrnuje okenní růžici a sochu sv. Josefa. Interiér obsahuje okna z barevného skla. Hlavní oltář byl navržen Hendrikem van der Geldem. Kostel je známý díky nepřetržité eucharistické adoraci, která se v něm koná od r. 1991. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Heuvelse kerk na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Heuvelse kerk na Wikimedia Commons
Église d'Heuvel

L'église d'Heuvel (Heuvelse Kerk) est une église catholique située dans la ville de Tilbourg dans le sud des Pays-Bas. Elle est dédiée à saint Joseph. L'église considérée comme un Monument national a été construite selon les plans de l'architecte Hendrik Jacobus van Tulder Les tours de la façade sont hautes de 72 m . Historique Pour des raisons financières, le bâtiment a été construit en deux phases. La première partie fut achevée dans les années 1871-1873 et la seconde partie, qui comprenait la façade avec les deux tours, fut construite entre 1887 et 1889. Enfin de 1950 à 1956 le transept fut agrandi. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas
Lutherse kerk (Woerden)

De Lutherse Kerk in Woerden is een schuilkerk van de oudste lutherse gemeente van Nederland. Vanaf 1558 hield hertog Erik II van Brunswijk-Calenberg-Göttingen de stad in onderpand van Filips II van Spanje. Hij liet ruimte voor lutherse samenkomsten, hoewel de stad officieel katholiek bleef. Toen Woerden zich in 1572 aansloot bij de opstand tegen het Spaanse bewind, werd de stad op verzoek van de bestuurders als enige Hollandse stad luthers. Dit leidde tot ongenoegen bij de gereformeerde meerderheid in het gewest en in 1580 werd de hoofdkerk van de stad, de Petruskerk, aan de calvinisten toegewezen. Hierna moesten de lutheranen het doen met een huiskerk, die in 1644 werd afgebroken. In 1646 werd op die plek een schuilkerk in gebruik genomen. Orgel De kerk heeft een orgel van de firma Bätz &Co, uit 1846, dat destijds voor fl 3800 werd geleverd, inclusief doksaal en galerij. Ligging De kerk ligt in de Jan de Bakkerstraat in Woerden. Vroeger lag de achterzijde van de kerk tegen de stadswal, de ingang was toen via een dwarshuis, dat vroeger via een paadje over de stadswal bereikbaar was. Ook de kerkgangers mochten niet als zodanig herkend kunnen worden. In 1661 werd de ingang naar de voorkant verhuisd, aan de St. Annastraat, thans Jan de Bakkerstraat. In de kerk hangt een lijst met voorgangers, met als eerste de naam van Johannes Pistorius, beter bekend als Jan de Bakker. Deze was echter nooit predikant in deze kerk, hij stierf op de brandstapel in 1525. Hij werd zoals alle "ketters" in die tijd "Lutheraan" genoemd. Gebouw Van de buitenkant lijkt het gebouw meer op een woonhuis dan op een kerk. Dit was een van de voorwaarden voor de bouw in 1644. Achter op het dak bevindt zich de afbeelding van een zwaan, het symbool van de Lutherse kerk. Binnen bevinden zich het Bätz-orgel en gebrandschilderde ramen.
Rijn en Weert

De Rijn en Weert is een korenmolen in Werkhoven in de provincie Utrecht. De molen werd in 1882 gebouwd ter vervanging van een molen bij kasteel Beverweerd. De molen bleef tot in de jaren twintig van de twintigste eeuw op windkracht in bedrijf, een elektromotor nam de functie over, waarna van de molen op den duur alleen de stenen romp overbleef. De Stichting Korenmolen Werkhoven heeft zich vanaf 1986 ingezet voor complete restauratie. In 1994 werd de molen weer maalvaardig op windkracht in bedrijf genomen. De roeden zijn 23,7 meter lang en zijn voorzien van het oudhollands wieksysteem met zeilen. De molen maalt wekelijks op vrijwillige basis graan dankzij enkele vrijwillige molenaars. Naam De molen had voor de restauratie geen naam. Aangezien de molen niet ver van de Kromme Rijn ligt en omdat de molen haar bestaan aan kasteel Beverweerd dankt, werd de naam van de molen Rijn en Weert. De combinatie met Rijn is niet onbekend in de provincie Utrecht aangezien de naburige molens in Utrecht en Wijk bij Duurstede respectievelijk Rijn en Zon en Rijn en Lek heten.
Nieuwe Kerk (Zierikzee)

Die Nieuwe Kerk (deutsch Neue Kirche) ist die ehemalige reformierte Hauptkirche von Zierikzee (Gemeinde Schouwen-Duiveland in der Provinz Zeeland in den Niederlanden). Die Kirche wurde durch die Kirchengemeinde in eine Stiftung überführt und wird als Kulturkirche genutzt. Das Bauwerk ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die Kirche wurde als Ersatz für einen 1832 abgebrannten mittelalterlichen Vorgängerbau, das St.-Livinus-Münster, errichtet. Einzig der Turm des Münsters ist westlich der Nieuwe Kerk heute frei stehend erhalten. Nach dem Abriss der Ruine wurde 1835 mit dem Bau der jetzigen Kirche begonnen. Ursprünglich war eine kreuzförmige Kirche nach einem Entwurf von Pieter Huijsers vorgesehen, aber nach Vereinfachungen der Pläne durch den Middelburger Stadtarchitekten Gerardus Hendrik Grauss wurde der Neubau schließlich im neoklassizistischen Stil durch Joseph Bourdrez als ausführenden Architekten erstellt. Die Kirche wurde 1848 fertiggestellt, nachdem der Bau acht Jahre lang unterbrochen worden war. Zwischen 1949 und 1958 folgte die Restaurierung nach Kriegsschäden. In den Jahren 1978 bis 1988 wurde nach der Übertragung der Kirche 1977 an die Stiftung Oude Zeeuwse Kerken eine schrittweise Restaurierung durchgeführt. Das Gebäude wird seitdem für kulturelle Zwecke genutzt. Der reformierten Gemeinde dient die Gasthuiskerk am Markt in Zierikzee für ihre Gottesdienste. Der neoklassizistische Innenraum ist von einem hölzernen Tonnengewölbe bedeckt und durch gekoppelte ionische Halbsäulen gegliedert. Der Ausstattung umfasst Mobiliar aus der Bauzeit, darunter die Kanzel, das Taufbecken, Bänke und ein Gestühl für den Kirchenvorstand und besondere Gäste. Die Orgel wurde 1848 durch die Firma Kam & Van der Meulen gebaut und 1996 restauriert. Der ursprüngliche Kirchhof um den Münsterturm und die Kirche ist ummauert. An der Ostseite der Kirche sind im Pflaster die Fundamente des Chores der gotischen Kirche aus dem 15. Jahrhundert angedeutet. Die gusseisernen Laternen am Fuß der Eingangstreppe stammen aus dem Jahr 1847. Literatur Monumenten in Nederland. Zeeland. Zwolle 2003, S. 277. Weblinks Einzelnachweise
Nieuwe Kerk (Zierikzee)

De Nieuwe Kerk is een kerk in de stad Zierikzee, in de Nederlandse provincie Zeeland. Het neoclassicistische bouwwerk werd gebouwd in de periode 1835-1848 als opvolger van de in 1832 in de as gelegde Sint-Lievensmonsterkerk, waar nu alleen nog de toren van over is. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd. Tot 1971 was de Hervormde gemeente te Zierikzee, eigenares van de Nieuwe Kerk. Zij kon vanwege de zware financiële lasten de Nieuwe Kerk niet langer onderhouden. Daarom werd het gebouw in 1971 gesloten. Nadat het gebouw in 1971 in bezit kwam van de Stichting Oude Zeeuwse Kerken, werd het met haar financiële steun, tussen 1978 en 1988 in fasen gerestaureerd. In 1847 bouwde Kam & Van der Meulen in opdracht van de kerkvoogdij het orgel. Externe link Officiële website
Begraafplaats Akendam

De Begraafplaats Akendam of Noorderbegraafplaats (vroeger bekend als Nieuwe Noorder Begraafplaats en Begraafplaats Akendam-Noord) is een begraafplaats in Haarlem. De begraafplaats ligt in het Vondelkwartier aan de noordgrens van Haarlem. Deze buurt ligt op de plek van de vroegere buurtschap Akendam-Noord in het gebied van de voormalige gemeente Schoten. Het is de tweede grote algemene begraafplaats in Haarlem. Aan het begin van de 20e eeuw begon de 19e-eeuwse begraafplaats aan de Kleverlaan, die oorspronkelijk ook de naam "Begraafplaats Akerdam" (of Akerdam-Zuid) droeg, vol te raken en besloot de gemeente een nieuwe begraafplaats buiten de toenmalige bebouwde kom aan te leggen. De begraafplaats is ontworpen door Johannes Lambertus Bouwer (1874-1943) en J.A. Dorresteijn van de gemeente Haarlem. De ronde aula uit 1936, van de architect Gijsbert Friedhoff (stadsarchitect), geïnspireerd door de ronde kerken (rundkirke) van Bornholm, is een rijksmonument. Boven de deur is een sculptuur van Theo van Reijn aangebracht. Vanaf de ingang van het terrein gaat een brede laan naar de aula. De zuidelijke hoek van het voor de begraafplaats bestemde gebied, links van de ingang, is niet voor graven gebruikt omdat er sinds de jaren zestig minder teraardebestellingen zijn doordat er meer crematies plaatsvinden. Op deze plek is dan ook in 2002 een crematorium gerealiseerd (Crematorium Haarlem). Het gebouw is ontworpen door Herman Zeinstra. Aan de oostkant, aan de andere zijde van de Vergierdeweg, is in de jaren vijftig de rooms-katholieke begraafplaats "St.Jozef" aangelegd, gereed in 1958, ook in eigendom en beheer van de gemeente. Het terrein en de kapel van 1959, in de stijl van de Bossche School, zijn ontworpen door G.M. Leeuwenberg. Externe links Officiële website Noorderbegraafplaats - Stichting Historisch Schoten[dode link]
Nudenoord

Huize Nudenoord is een aan de Lawickse Allee in Wageningen gelegen villa. Het gebouw heeft de status van rijksmonument. De buitenplaats huize Nudenoord werd in 1842 gebouwd of grondig verbouwd door de koopman Jacob Marcus Rosenik, op dat moment de grootste grondbezitter in Wageningen. Een kadastrale kaart uit 1832 toont al een "Neuden-Oord". Omstreeks 1860 wordt het gebouw grondig verbouwd. Het meisjesboek Ruden-oord van Thérèse Hoven speelt zich op Nudenoord af. Externe link Ronald Stenvert e.a., Nudenoord in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 324
Hellebeuk

Hellebeuk is een buurtschap bij Klimmen in de gemeente Voerendaal, in het zuiden van de Nederlandse provincie Limburg. Tot 1982 viel deze onder de voormalige gemeente Klimmen. De buurtschap telt (in 2023) ongeveer 80 inwoners. Hellebeuk ligt ongeveer een kilometer ten westen van Klimmen op de noordelijke helling van het Hekerbeekdal naar het Centraal Plateau. De buurtschap is gesitueerd langs één straat: de Hellebeukerweg. Hier is het vakantiepark Domein Hellebeuk gelegen. Enkele recreatiewoningen op dit park worden permanent bewoond. Buiten het park bevinden zich slechts drie woningen. Qua adressering valt de buurtschap volledig onder de woonplaats Klimmen. Hellebeuk wordt aangedaan door beide varianten van de Mergellandroute. De Hellebeukerweg is een populaire beklimming in de wielersport met een hellingspercentage van 10%.
Stadion Marsdijk

Stadion Marsdijk is een voetbalstadion gelegen in het noorden van de Drentse stad Assen in de gelijknamige wijk Marsdijk. Het stadion is de thuishaven van amateurvoetbalclub Achilles 1894. Het stadion biedt plaats aan 5.000 toeschouwers waarvan 520 zitplaatsen. Bijzondere evenementen Interlands Oranje (vrouwen) onder de 19 jaar In september 2015 werd het stadion gebruikt voor het EK kwalificatietoernooi voor vrouwen onder de 19 jaar. Interlands Oranje onder de 19 jaar In maart 2015 zijn in het stadion drie EK-kwalifikatiewedstrijden voor nationale selecties onder 19 jaar gespeeld:
Chaamse Bossen

De Chaamse Bossen liggen tussen de weg Gilze-Chaam en het dorp Alphen. Het gebied meet 1.324 ha en is eigendom van Staatsbosbeheer. Geschiedenis Ooit bestond het gebied uit zandverstuivingen en natte heide met verschillende vennen. Veel van deze heideterreinen zijn tussen 1900 en 1934 ontgonnen en bebost met voornamelijk grove den. Het gebied werd ontwaterd en te natte plekken werden omgezet in grasland. Hieraan heeft het bos zijn verrassende afwisseling te danken. De plantengroei van het gebied is echter arm en bestaat, vooral langs de paden, uit heischrale vegetatie. In het eerste decennium van de 21e eeuw werden de voormalige landbouwgebieden teruggebracht in de oude staat, en werd het gebied ook weer natter gemaakt. In het brongebied van de Chaamse beken werd het water vastgehouden. Ook werden de oorspronkelijke vennen weer uitgegraven en in de aldus ontstane moerasgebieden kunnen veel oorspronkelijke planten en dieren terugkeren. Natuur In de bossen komen tal van vogelsoorten voor, als geelgors, nachtzwaluw, boomleeuwerik, boompieper, gekraagde roodstaart en groene specht. Roofvogels zijn: buizerd, sperwer, havik, torenvalk, boomvalk en soms de wespendief. In de nu vochtige graslanden broeden onder andere de wintertaling, kuifeend, dodaars en geoorde fuut. In de meer dan dertig gegraven poelen huizen onder meer de vinpootsalamander en de alpenwatersalamander. Recreatie In de uitgestrekte bossen vindt men een net van fietspaden en wandelpaden. Ook zijn er enkele zogeheten paalkampeerterreinen, waar men kan kamperen met een minimum aan voorzieningen. Omgeving Het gebied sluit in het westen aan op het Ulvenhoutse Bos en het landgoed Valkenberg. Externe links Chaamse bossenroute Gemarkeerde wandelroutes[dode link] Gemarkeerde wandelroutes
Hortus Nijmegen

Hortus Nijmegen, voorheen de Hortus Arcadië, is een botanische tuin in de wijk Heijendaal in het zuiden van de Nederlandse stad Nijmegen. De tuin is opgezet naar inzichten van Jac. P. Thijsse. Het is een onderdeel van Park Brakkenstein. Geschiedenis De tuin is in de zuidoostelijke hoek van het park aangelegd tussen 1969 en 1971. Dit gebeurde in opdracht van de Katholieke Universiteit Nijmegen (nu Radboud Universiteit). De hoogleraren Victor Westhoff en Hans Ferdinand Linskens waren bij de oprichting betrokken. Bij de ingang van de botanische tuin bevindt zich een rotsheuvel gebouwd met rotsblokken uit de Ardennen, die is gebouwd in de jaren 70. Een aantal biologen van de universiteit wilden namelijk ook onderzoek doen naar rotsplanten uit het Alpengebied. Vanaf de jaren 80 werd de botanische tuin als gevolg van bezuinigingen verwaarloosd. In 1999 nam de Stichting Hortus Arcadië het beheer over van de universiteit, waarna de botanische tuin weer is opgeknapt. Sinds 2002 vinden er in de zomermaanden ook akoestische tuinconcerten plaats. In 2015 ging de Hortus Arcadië over in de Hortus Nijmegen en is ook het bestuur vernieuwd. Met hulp van financiering door zowel de gemeente Nijmegen als de Radboud Universiteit konden er bij deze doorstart nieuwe plannen worden gerealiseerd. Externe link Hortus Nijmegen