NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Slachthuisbrug (Amsterdam)

De Slachthuisbrug (brug 262) is een vaste brug in Amsterdam-Oost. Ze overspant de Nieuwe Vaart en is gelegen in de Veelaan. Ze verzorgt de verbinding tussen het Cruquiusweg en het Zeeburgerpad. De Veelaan begint bij de Cruquiusweg, steekt de Nieuwe Vaart over middels deze Slachthuisbrug en sluit via de Veebrug over het Lozingskanaal aan op de Molukkenstraat. De vernoeming Slachthuis is afkomstig van de Veemarkt die hier vanaf rond 1883 tot midden 20e eeuw werd gehouden. De geschiedenis van de Vee- en Slachthuisbrug gaat gelijk op. In 1882 werd een ontwerp gemaakt om de twee bruggen aan te leggen. Daarbij kwam er een draaibrug over de Nieuwe Vaart, waar nog scheepvaart plaatsvond. In maart 1883 waren de bruggen al in bouw, terwijl de Veemarkt nog bijna geheel moest worden ingericht. Destijds was de Dienst der Publieke Werken al verantwoordelijk voor de ontwerpen van bruggen. De architecten Bastiaan de Greef en Willem Springer waren toen verantwoordelijk voor de bruggen, maar de bouwtekeningen destijds vermeldden geen naam, de Publieke Werken werkte als een collectief. In 1901 moest de brug aangepast worden op de komst van de gemeentetram; ook toen moest de PW zich ermee bemoeien. Eind jaren 1950-1959 moesten beide bruggen vernieuwd worden. Vanaf augustus 1960 werd er achttien maanden gewerkt aan de sloop van de oude bruggen en het plaatsen van nieuwe. In die periode was architect Cornelis Johannes Henke werkzaam bij de Dienst der Publieke Werken, naast brugarchitecten ren Dirk Sterenberg en Dick Slebos. De drie beïnvloedden elkaar regelmatig, Henke was minder bekend, hij zou slechts rond de 35 bruggen ontwerpen. De brug vertoont overeenkomsten met de bruggen die ontworpen werden voor Amsterdam-Slotervaart: betonnen overspanningen met betonnen pijlers/jukken met eenvoudige balustrades, hier groen (in verband met de gemeentevoorschriften) in plaats van blauw.
Drinkwatermuseum

Het Drinkwatermuseum (ook Bedrijfsmuseum Waternet Heemstede) is een museum in Heemstede over de productie en distributie van drinkwater. Het museum is eigendom van Waternet en toont in verschillende ruimten gereedschap dat destijds van belang was voor het waternet. Een ruimte is ingericht als laboratorium om de kwaliteit van kraanwater te kunnen testen. Een andere ruimte is ingericht als kantoorruimte in de sfeer van de begintijd. Het museum is gevestigd in een voormalig pompstation aan de Leidsevaart. Het gebouw dateert uit 1853, toen de Amsterdamse Waterleidingduinen in gebruik werden genomen en diende om het water naar Amsterdam te pompen. Het is daarmee het eerste drinkwaterpompgebouw in Nederland. In 1900 werd de pompinstallatie overbodig door een pompstation op de productielocatie en in Amsterdam. Na verwijdering van de machinerie en schoorsteen werd het gebouw als kantoor in gebruik genomen door het waterleidingbedrijf. Het is erkend een provinciaal monument. Externe link Website
Oliemolen van Weustenrade

De Oliemolen van Weustenrade is een voormalige watermolen bij Weustenrade in de Nederlandse provincie Limburg. Het molengebouw ligt aan de Oliemolenstraat ten noordoosten van het dorp in het gehucht Oliemolen, later gehucht Kasteelbeemden. Vroeger stond de molen op de Geleenbeek en werkt gebruikt als oliemolen. Op de beek lag stroomopwaarts de Eikendermolen en stroomafwaarts de Brommeldermolen en de Kathagermolen. Het gebouw is een rijksmonument. Van de molen zijn de drie molenstenen van de kollergang nog te vinden tegen de gevels van het gebouw. Geschiedenis Rond 1800 of eerder is de watermolen gebouwd als oliemolen. In het midden van de 19e eeuw had de watermolen een onderslagrad met een breedte van 55 centimeter en een doorsnede van 5,9 meter. In de jaren 1880 verving men het onderslagrad door een middenslagrad met een breedte van 55 centimeter en een doorsnede van 5,64 meter. Daarbij bracht men ook een krop aan tegen het rad (kroprad). In de jaren 1950 was de Geleenbeek gekanaliseerd waardoor de molen niet meer direct aan de beek lag. Rond 1960 ging de molen buiten bedrijf en werd het gebouw gerestaureerd en geschikt gemaakt voor bewoning. In 1973 heeft er nogmaals een restauratie plaatsgevonden.
D'Oliphant

The D'Oliphant, also written as De Oliphant, was commissioned in 1591 by Cornelis van Wijkcool as a farmhouse (Dutch: boerenbehuizinge) built near Nieuwesluis on the island Voorne. Oliphant translates into "Elephant" although the current spelling of the Dutch word is Olifant. The octagonal tower part of the house was probably designed to give the allure of a knight homestead and to suggest that the owner belonged to an ancient and noble family. The house was moved in 1975 and is now located at the Kromme Zandweg 90 in the district of Charlois in Rotterdam. Name Cornelis Coolwijk was active in the ivory trade. At the time of the building he lived in Delft, "In de Gulden Olyphant" ("In the Golden Elephant"), which also refers to the source of his fortune. On the front face of the mansion a coat of arms containing an elephant with a castle on its. History Initially, the mansion was a tenant farmhouse. In 1772 it turned into an outpost and, in the 19th century, the permanent residence of the mayor of Zwartewaal. There was at one time dairy factory located in the mansion. In 1975, the manor as a whole was moved from Nieuwesluis, Voorne channel to Rotterdam district Charlois, on the site of a recently burned farm. The hamlets of Nieuwesluis, and Blankenburg on the other side of the Brielse Maas, disappeared under meters of sand. The building is now mainly used for business meetings and weddings. External links Website of "de Oliphant" Website about the disappeared village of Nieuwesluis
D'Oliphant

Landhuis D'Oliphant, ook wel geschreven als De Oliphant, werd van 1591 tot 1592 in opdracht van Cornelis van Coolwijk als "boerenbehuizinge" gebouwd bij Nieuwesluis op het eiland Voorne. De achthoekige toren die onderdeel van het landhuis maakte is waarschijnlijk bedoeld om het bouwwerk de allure van een ridderhofstede te geven, en om de suggestie te wekken dat de opdrachtgever tot een oud en edel geslacht behoorde. Het landhuis is in 1975 herbouwd en staat sindsdien aan de Kromme Zandweg 90 in de wijk Charlois in Rotterdam. Naam Cornelis van Coolwijk was actief in de ivoorhandel. Ten tijde van de bouw woonde hij in Delft 'In de Gulden Olyphant', hetgeen eveneens naar de bron van zijn fortuin doet verwijzen. In de gevel van het landhuis werd dan ook een wapen met daarin een olifant met op zijn rug een kasteel opgenomen. Historie Aanvankelijk was het landhuis een pachtboerderij. Pas in 1772 werd het verbouwd tot buitenplaats, om vervolgens in de 19e eeuw de permanente ambtswoning van de burgemeester van Zwartewaal te worden. Ook was enige tijd een melkfabriek in het landhuis gevestigd. In het kader van de uitbreiding van het Botlekgebied is ervoor gekozen om D'Oliphant af te breken en elders te herbouwen. In 1975 werd het landhuis in zijn geheel verplaatst van Nieuwesluis aan het Voornse kanaal naar de Rotterdamse wijk Charlois, op de plek van een kort tevoren afgebrande boerderij. Het is het enige gebouw van de buurtschap Nieuwesluis dat bewaard bleef. De rest van Nieuwesluis verdween, evenals Blankenburg aan de andere kant van de Brielse Maas, onder meters zand. Het historische pand wordt op Charlois voornamelijk gebruikt voor zakelijke bijeenkomsten en trouwpartijen. Het landhuis werd in april 1966 aangewezen als rijksmonument. Externe links Website van Landhuis de Oliphant Website over het verdwenen dorp Nieuwesluis
Sint-Annakerk (Heerlen)

De Parochiekerk van de H. Moeder Anna (ook wel H. Moeder Annakerk, H. Annakerk of Sint-Annakerk) is een rooms-katholieke kerk in de buurt Bekkerveld in de wijk Aarveld-Bekkerveld aan de gelijknamige straat in Heerlen. Zij werd in 1953 gebouwd naar een ontwerp van Frits Peutz en Hendrik Teeken (1900-1950) en in opdracht van toenmalig burgemeester Marcel van Grunsven. Op 15 oktober 2007 werd de Sint-Annakerk tot rijksmonument verklaard. De kerk staat op een lijst van 101 rijksmonumenten uit de wederopbouwperiode tussen 1940 en 1958. Het is daarmee een van de vele rijksmonumenten naar een ontwerp van Peutz dat zich in Heerlen bevindt. De kerk is vooral bijzonder omdat bij de bouw uitgegaan is van een volledig betonnen skelet. Zie ook Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958 Externe link Officiële website van parochie Heerlen vertelt: Oog voor detail: Sint-Annakerk Kerkgebouwen in Limburg: Anna (Bekkerveld)
Sint-Johannes de Doperkerk (Wageningen)

De Sint-Johannes de Doperkerk, voluit de kerk van Sint-Johannes de Doper Geboorte en Verrijzenis des Heren is de rooms-katholieke kerk van Wageningen. De kerk uit 1925 is gelegen aan de Bergstraat en wordt in de volksmond ook wel Bergstraatkerk" genoemd. De kerk maakt deel uit van de parochie van de Heilige Titus Brandsma. Bouw De kerk werd in 1924-1925 gebouwd naar ontwerp van de architect H.J. van der Heijden uit Hilversum. De kerk is ontworpen volgens een centraalbouw. In de kerk zijn diverse Byzantijnse vormen verwerkt. In 1925 werd de kerk ingewijd door mgr. H. van de Wetering, aartsbisschop van Utrecht. De kerk is gewijd aan Johannes de Doper, net als haar voorganger, de inmiddels protestantse Grote Kerk op het marktplein van Wageningen. Interieur In de kerk bevinden zich zes beelden van de bekende Wageningse beeldhouwer August Falise (1875-1936). Ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de Sint-Johannes de Doperkerk in Wageningen, werd in 2025 (tevens het jaar van de 150ste geboortedag van Falise) besloten de zes beelden extra in de schijnwerpers te zetten vanwege hun belangrijke culturele en artistieke betekenis voor de stad. Oorlogsschade Vóór en tijdens de bezetting werd de 64,2 meter hoge toren van de Sint-Johannes de Doperkerk gebruikt door de gemeentelijke Luchtbeschermingsdienst. Op 7 april 1945 bliezen de Duitsers de toren op. De kerk werd voor driekwart verwoest.. Architect Jan van Dongen jr. uit Apeldoorn leidde de herbouw van de kerk in de jaren 1949-1950. Hij deed dit op redelijke vrije wijze ten opzichte van het oorspronkelijk ontwerp, waardoor het huidige gebouw vooral ook zijn stempel draagt. De hoge toren werd hierbij niet herbouwd. De kerk werd op feestelijke wijze opnieuw in gebruik genomen op 7 januari 1951. Fusie In 1989 werd de andere rooms-katholieke kerk in Wageningen gesloten. Deze kerk uit 1966-1967 was gewijd aan de Verrijzenis des Heren. De Verrijzenisparochie ging op in de Sint-Johannes de Doperparochie. De officiële naam van de kerk is sedertdien de kerk van Sint-Johannes de Doper Geboorte en Verrijzenis des Heren. In de volksmond wordt zij echter de Sint-Johannes de Doperkerk genoemd. Het is sinds 2010 een geloofsgemeenschap van de Parochie H. Titus Brandsma. Bevrijdingsdag De kerk is gelegen op zeer korte afstand van Hotel De Wereld, waar in mei 1945 de capitulatiebesprekingen plaatsvonden en de capitulatie van 5 mei. Ook het Nationaal Bevrijdingsmonument ligt er vlakbij. De kerk wordt jaarlijks op Bevrijdingsdag gebruikt voor een herdenkingsbijeenkomst voorafgaande aan het Bevrijdingsdefilé.
Grote Geert

De Grote Geert is een koren- en pelmolen in het dorp Kantens in de Nederlandse provincie Groningen. De molen werd oorspronkelijk in 1818 gebouwd als lage stellingmolen. Waarschijnlijk als gevolg van windbelemmering van de molen door de uitbreiding van het dorp werd de molen in 1852 verhoogd. De onderbouw heeft hierdoor een opvallende rechte vorm. De molen is thans enkele malen per week op vrijwillige basis in gebruik. Als een van de weinige pelmolens in Groningen wordt hier ook daadwerkelijk nog regelmatig gepeld. De molen is prachtig gelegen aan het Boterdiep en is voorzien van zelfzwichting. In de jaren 1954 en 1979 werd de molen gerestaureerd. De fa. Dunning begon in maart 2005 met een noodzakelijke restauratie. Op 19 mei werden de nieuwe roeden gestoken en eind juni is de molen weer opgeleverd. In 2008 is de molen geheel opnieuw gedekt met riet. Naast de molen staat nog de voormalige stookhut. De molen is geopend op zaterdagmiddag en op de Nationale Molendag en open monumentendag en als de molen draait. Technische gegevens Wieksysteem: Zelfzwichting, Van Bussel, remkleppen/zelfzwichting, oudhollandse voorzomen Vang: IJzeren hoepelvang met duim. Bovenwiel of aswiel: 66 kammen Overige molen- of aandrijfwielen: Bonkelaar: 35 kammen Kammenluitafel: 28 kammen Luiaswiel: 26 kammen Elevatorwiel: 12 kammen Wiel koekenbreker: 16 kammen Spoorwiel: 101 kammen Pelschijflopen: 20 en 22 staven Maalschijfloop: 30 staven Externe link Kantens.nl: Molen De Grote Geert
Bonifatiuskerk (Cornwerd)

De Bonifatiuskerk is een kerkgebouw in Cornwerd, gemeente Súdwest-Fryslân, in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De romaanse kerk uit de 13e eeuw was oorspronkelijk gewijd aan Bonifatius. De zadeldaktoren werd in 1898 vervangen door toren met neorenaissance-elementen naar ontwerp van L. Reitsma. In de toren van drie geledingen met omloop en spits hangt een klok (1569) van Aelt Boister. Een ijzeren beslagen deur (1591) en een fragment van een middeleeuws zandstenen retabel bevinden zich in het Fries Museum. In 1916 werd naar plannen van F. Raadsma de zaalkerk ommetseld, van twee spitsboogportalen voorzien, en werd de vijfzijdige koorsluiting vervangen door een driezijdig gesloten koor. In 1988 zijn de fundamenten versterkt en in 2000 is het dak hersteld. De hervormde kerk is een rijksmonument. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf (16e eeuw) op trekbalken voorzien van sleutelstukken. De preekstoel met doophek en vier wapenborden dateren uit 1740. Het orgel uit 1865 is gemaakt door L. van Dam en Zonen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Cornwerd Kerken in Friesland
Maasbrug bij Empel

De Maasbrug bij Hedel, Velddriel, Empel en 's-Hertogenbosch is de brug waarmee de autosnelweg A2 over de Maas wordt geleid, die aldaar de grens van Gelderland en Noord-Brabant vormt. De Maasbrug is de meest oostelijke van de drie bruggen bij Hedel. Zo'n 2,5 kilometer ten westen van de Maasbrug ligt de Hedelse spoorbrug, met daarnaast de Hedelse brug. Tussen 1937 en 1970 ging het doorgaande verkeer tussen Utrecht en 's-Hertogenbosch over laatstgenoemde brug. Doordat het volume van het wegverkeer sterk toenam, werd besloten om de A2 vanaf wegrestaurant De Lucht naar het oosten te verplaatsen, langs 's-Hertogenbosch (middels de Ring 's-Hertogenbosch). Daarvoor was een nieuwe, veel bredere Maasbrug noodzakelijk. Deze werd in beton uitgevoerd en op 29 december 1970 geopend. Bij de bouw is de autosnelweg op de brug uitgevoerd in twee maal twee rijstroken. In het kader van de verbreding van de A2 tussen Zaltbommel en Empel tot twee maal drie rijstroken, zijn de vluchtstroken vervangen door een derde rijstrook. Dit is sinds april 2010 gereed. Langs de zijkanten van de brug zijn geluidsschermen geplaatst.
Socratesbrug

De Socratesbrug is een basculebrug over het Merwedekanaal in de stad Utrecht. De brug werd in 1964 geopend en vormt een verbinding tussen de wijken Transwijk en Rivierenwijk, respectievelijk de Beneluxlaan en de Socrateslaan, in het zuiden van de stad. Aan de westzijde overspant de brug een fiets- annex voetpad tussen de Zeehaenkade en de Kanaalweg. In het talud van het overspannende fietspad aan de ZW-zijde is in 2013 een ondergrondse waterberging geherbergd. De wijdte van de brug bedraagt 14 m, de hoogte in gesloten stand KP +2,63 m. Voor de huidige Socratesbrug lag er een draaibrug over het kanaal van het hetzelfde type als de Muntbrug over hetzelfde kanaal. De brug wordt op afstand bediend. Externe link Foto uit 1964
Brug 695

Brug 695 is een vaste brug op de grens van Amsterdam-Zuid en Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het (noordelijke) verlengde van de Woestduinstraat en ligt over de Westlandgracht. Het gehele gebied hier kwam al voor op de ontwerptekening Cornelis van Eesteren, maar een brug was toen hier niet ingepland. Aan de noordzijde van de Westlandgracht was het zuidelijkste gedeelte van het Rembrandtpark voorzien. Dit gedeelte ten zuiden van de Cornelis Lelylaan werd midden jaren zestig opgeofferd voor de bouw van het Andreas Ziekenhuis. Dat ziekenhuis kreeg drie toevoerwegen, een vanaf de Cornelis Lelylaan, een vanaf de Nachtwachtlaan en een vanaf de Woestduinstraat / Theophile de Bockstraat. Gelijktijdig met het ziekenhuis werd er een brug over de Westlandgracht gelegd, want al vanaf de ingebruikname in 1969 (de officiële opening was pas in 1970) was het adres Theophile de Bockstraat 8, het ziekenhuis moest dus vanaf die kant bereikbaar zijn. Het werd een brug naar een ontwerp van de Dienst der Publieke Werken, de specifieke architect is vooralsnog onbekend (de dienst werkte als collectief). Deze kwam met een betonnen overspanning op twee betonnen jukken, met daarop twee metalen balustraden. De brug diende niet alleen voor het bereiken van het ziekenhuis, maar was ook de zuidelijke toegang van het Rembrandtpark en maakt deel uit van het Hoofdnet Fiets Amsterdam. De brug werd opgeleverd in de voor die tijd geldende standaardmaat (circa 18 meter breed). Er ging verkeer in twee richtingen overheen met waarschijnlijk aparte stroken voor voetgangers en fietsers. Bovendien moesten er soms ambulances overheen naar en van het ziekenhuis. Het ziekenhuis verloor in de eerste jaren van de 21e eeuw veel van haar activiteiten, ze ging op in het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis, waarnaar alle activiteiten verplaatst werden. Zodoende kon de brug in 2003/2004 aangepast worden aan de nieuwe situatie. Vanaf die tijd is zij alleen nog toegankelijk voor voetgangers en fietsers, waarvan de voetgangers een ruim trottoir bedeeld kregen.
Hotel Dullemond

Hotel Dullemond of Hotel Laag-Soeren was een hotel in de Nederlandse plaats Laag-Soeren (gemeente Rheden, provincie Gelderland). Sinds begin 21e eeuw rest van het bouwwerk alleen nog een ruïne. Geschiedenis Het gebouw begon als landhuis en had lange tijd de naam Huis Laag-Soeren. Het werd vanaf 1780 gebouwd door Carel Otto van Kesteren. Na diens dood in 1817 verkochten zijn erfgenamen het grootste deel van zijn landerijen, waaronder Huis Laag-Soeren. De koper was Gerrit Jan van Rhemen. Deze verkocht het huis en de landerijen in 1829 aan luitenant-generaal Ralph Dundas Tindal. Deze militair, die tevens politicus was, verkocht het weer aan Jacobus van Bronkhuyze, die tot 1847 eigenaar was. De volgende koper was mevrouw L. Poel-Luyden uit Amsterdam, gevolgd door Pieter Nicolaas Jut (jr.). Die liet het in 1849 verbouwen tot een woning. Jut, die zijn achternaam zelf verrijkte tot "Jut van Breukelerwaard", had interesse gekregen in watergeneeskunde, nadat hij via deze methode genezen was van jicht. Hij zette op zijn landgoed een kuuroord op. Dit gebouw bestaat nog steeds, en heeft bekendgestaan als Bethesda, Soeria en tegenwoordig als Landgoed Laag-Soeren. Rond deze tijd nam hij zelf zijn intrek in Huis Laag-Soeren. Op ongeveer 350 meter afstand staat het Priesnitzmonument, dat Jut liet bouwen ter ere van pioniers van de watergeneeskunde. Na Juts dood kwam het huis met landerijen onder het beheer van het door hemzelf opgezette kuuroord Bethesda. Deze verhuurde het aan onder meer A. Horsting, die er rond de eeuwwisseling een hotel van liet maken. In 1906 werd het hotel verpacht aan de familie Dullemond. In de jaren daarna werden er diverse verbouwingen gedaan aan wat inmiddels 'Hotel Laag-Soeren' was gaan heten: onder meer een badkamer, een veranda, een serre en een garage werden er bij gebouwd. Hotel Laag-Soeren, dat beter bekend kwam te staan onder de naam 'Hotel Dullemond', gold als een van de meer luxueuze, gezien de aanwezigheid van warm stromend water en elektriciteit, een erfenis uit de tijd van Bethesda. Het hotel had voornamelijk vaste klanten die uit het westen van Nederland kwamen, en kende goede jaren tot voor de Tweede Wereldoorlog. Na de oorlog begonnen achterstallig onderhoud en verval echter hun tol te eisen. Hotel Dullemond sloot 1970 zijn deuren. Tot 1976 hield de Rotaryclub nog wel zijn maandelijkse vergadering in een speciaal daartoe ingerichte kamer. Broer en zus Wim en Mientje Dullemond hebben als laatste in het hotel gewoond. Zij leefden voornamelijk in de keuken en de naastgelegen kamer. Het middelste deel van het pand was niet meer toegankelijk wegens instortingsgevaar. Mientje, de laatste Dullemond, overleed in 2007 en liet het hotel na aan vijf goede doelen. Deze konden echter geen overeenstemming vinden over de bestemming van het terrein. Het voormalige hotel verwerd tot een ruïne, die er nog steeds staat. Deze wordt door bepaalde hobbyisten beschouwd als een huis waar het 'spookt'; uit deze kringen vinden er dan ook af en toe nachtelijke excursies naar de ruïne plaats. Het terrein staat sinds 2016 te koop als bouwgrond voor een recreatieve of toeristische bestemming. Afbeeldingen van de ruïne (2017)
Gwijde van Henegouwenbrug

De Gwijde van Henegouwenbrug (brug 805) is een Kunstwerk in Amsterdam-Zuid. De brug stamt uit 1960/1962 toen architect Dirk Sterenberg bij de Dienst der Publieke Werken werkte. Hij mocht alle voet- en fietsbruggen in het Gijsbrecht van Aemstelpark ontwerpen en zelfs het Ontmoetingseiland inrichten. Voor de Buitenveldertselaan die het park in twee delen snijdt ontwierp hij in dezelfde periode een bijzonder grote duiker onder Brug 804. Voor de overspanning van (de waterstroom in) het Gijsbrecht van Aemstelpark moest hij qua grootte iets ontwerpen van een andere orde. De brug overspant niet alleen de afwateringstocht, maar ook twee platforms die het mogelijk maken van het ene deel van het park naar het andere te geraken, zowel noordelijk als zuidelijk van de waterstroom. In aanvulling daarop moesten er vier trappen komen die voetgangers de gelegenheid gaven om in en uit het park naar de Buitenveldertsebaan te komen (al was het park nog niet geheel ingericht). Over de overspanning van plateaus en water gaan voetpaden, fietspaden, rijdekken en in eerste instantie een brede middenberm. Vanwege de breedte werden er twee uitsparingen in het brugdek gehouden, zodat daglicht de onderdoorgang kon bereiken. Bij het ontwerp werd rekening gehouden met het kunnen dragen van een ontworpen metrolijn. In 1989 en 1990 werd in de middenberm en middenstrook op de brug een tram/sneltrambaan aangelegd waar de brug gezien de oorspronkelijke gedachte metrolijn sterk genoeg voor was. Het betonnen geheel wordt gedragen door een betonnen paalfundering en tussen de landhoofden nog twee series van brugpijlers. De brugpijlers van de rijdekken hebben de vorm van sculpturen, Sterenberg was ook kunstenaar; die van de trambaan zijn eenvoudiger uitgevoerd. Ook bijzonder is de afwerking van leuningen. Op de overspanningen staan brugleuning die sterk doen denken aan die van brug 804 en de bruggen die Sterenberg ontwierp voor de Cornelis Lelylaan. De leuningen aan de onderdoorvoer liet hij lijken op de brugleuningen van de voetbruggen in het park; alleen zijn ze hier in blauw uitgevoerd en in het park groen. Korstmossen laten echter dat kleurverschil langzaam verdwijnen. De brug ging vanaf oplevering naamloos door het leven. In 2014 bereikte de gemeente Amsterdam het verzoek de brug te vernoemen naar Gwijde van Henegouwen, hetgeen werd ingewilligd. De naamgeving vond plaats voordat de gemeente de Amsterdamse bevolking in 2016 verzocht met namen te komen om bruggen te kunnen duiden in de Basisregistratie Adressen en Gebouwen. De naam werd mede gehonoreerd omdat Gwijde van Henegouwen Amsterdam haar stadsrechten gaf, nog geen vernoeming had binnen Amsterdam en qua belangrijkheid boven Gijsbrecht van Aemstel stond (de brug gaat over het park). Tot slot zijn in de buurt van deze brug straten en pleinen vernoemd naar baljuwen en heren van Aemstel. Afbeeldingen