NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Ritakerk (Boskant)

De Sint-Ritakerk was de parochiekerk van Boskant, gelegen aan Ritaplein 2. Geschiedenis Daar Boskant gelegen is op enige kilometers van Sint-Oedenrode groeide, toen de bevolking ervan toenam, de wens om een eigen parochie te vormen en een kerk te bouwen. Hiervan was reeds in 1913 sprake. In 1945 werd een school geopend. Pas in 1956 werd een kerk ingewijd. Dit was te danken aan bouwpastoor Teurlings. De kerk was gewijd aan de heilige Rita, waarvan ook een relikwie werd verworven. De eenvoudige bakstenen kerk is ontworpen door architect H. de Vries uit Helmond. Het betreft een rechthoekig gebouw in lichtgetinte baksteen onder vlak zadeldak, met hoge vensters gevat in beton. De ingang wordt afgeschermd met een betonnen luifel. Naast het koor is een hoge slanke bakstenen klokkentoren, gesierd door een kruis. De kerk is door een gang verbonden met de sacristie. In de Ritakerk zijn enkele muurschilderingen te vinden van de kunstenaar Robert Pothecary uit Sint-Oedenrode. De devotie werd gepropageerd door de Augustijnen, met name die uit Kontich. Op 6 april 2014 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en staat sindsdien leeg. In 2016 werd het pand verkocht aan een woningbouwvereniging. Een aantal vrijwilligers heeft de doopkapel verbouwd tot een nieuwe Ritakapel, waarin voortaan de eredienst werd gehouden.
Joodse begraafplaatsen (Wageningen)

Er zijn twee Joodse begraafplaatsen in de stad Wageningen in de Nederlandse provincie Gelderland. Van 1830 tot 1987 was er in Wageningen een zelfstandige joodse gemeente. Daarvoor en daarna behoorde ze tot de synagoge Arnhem. Oude Joodse begraafplaats De oude Joodse begraafplaats ligt aan het Kerkhofpad tussen de Veerstraat en de Generaal Foulkesweg in het centrum van Wageningen. De begraafplaats is de oudste nog intact zijnde buiten de grote steden. Geschiedenis De begraafplaats werd in 1669 aangelegd in een laagte die was ontstaan door zandafgraving aan de voet van de Wageningse Berg. In het begin van de negentiende eeuw werd de begraafplaats opgehoogd, nadat de bestaande stenen plat gelegd waren. Zo ontstond er een nieuwe begraafplaats op de al bestaande. Reden was waarschijnlijk de noodzaak tot uitbreiding. In 1874 werd de houten omheining vervangen door het huidige metalen hekwerk. Er was een metaarhuisje voor rituele lijkwassing. Na de sluiting van de begraafplaats in 1929 werd dit afgebroken. Een opvallende grafsteen is die van de Arnhemse dichteres Estella Hijmans-Hertzveld. De in 1929 gesloten oude begraafplaats kreeg in 1967 de status van rijksmonument. In de jaren 1980 werd ze gerestaureerd. Afbeeldingen De nieuwe Joodse begraafplaats De nieuwe begraafplaats is een onderdeel van de algemene begraafplaats Leeuwerenk, aan de Oude Diedenweg. Deze nieuwe Joodse begraafplaats is in gebruik vanaf 1913. Locaties Oude Joodse begraafplaats (Kerkhofpad): Nieuwe Joodse begraafplaats (Oude Diedenweg): Zie ook Begraafplaats Leeuwerenk Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Grote Kerk (Driebergen)

De Grote Kerk is een protestants kerkgebouw aan de Hoofdstraat in Driebergen-Rijsenburg. Het gebouw is een gemeentelijk monument met een markante toren van 37 meter. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk op deze locatie stamt uit 1428. Vermoedelijk stond er vanaf het einde van de 14e eeuw een kleine, achthoekige kapel. Dit gebouw werd in 1585 door brand verwoest. Pas in 1656 kwam er een nieuw kerkgebouw voor in de plaats. Deze kerk werd in de eeuwen daarna meerdere keren aangepast en vervangen. In 1830 verrees een nieuwe kerk, die later opnieuw ingrijpend werd verbouwd. Het huidige kerkgebouw, inclusief de toren, werd uiteindelijk in 1927 gerealiseerd. De kerk wordt gebruikt door de wijkgemeente Catharijne van de Protestantse Kerk in Nederland, die er kerkdiensten en andere activiteiten organiseert. In de jaren 2000 onderging het interieur een modernisering en werd de toren gerestaureerd. De toren is toegankelijk voor bezoekers en kan worden beklommen. Architectuur De huidige kerk is opgetrokken in baksteen en vertoont kenmerken van de Amsterdamse School, waaronder expressieve vormen, instekende zadeldaken en een toren die in een van de hoeken van het gebouw is geplaatst. De toren werd in 2001 gerestaureerd. De toren bereikt een hoogte van 37 meter. In de toren hangt een klok uit 1947, met een gewicht van circa 475 kilogram. Het gebouw is ontworpen door H.A. Amerongen.
Pools militair ereveld Breda

Het Pools militair ereveld Breda is de grootste Poolse begraafplaats in Nederland. Het is gelegen aan de Ettensebaan bij de wijk Princenhage te Breda, vlak bij Begraafplaats Zuylen. De begraafplaats werd op 24 juni 1963 geopend. Het telt ruim 160 graven van Poolse militairen die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland zijn gesneuveld. Velen vochten in de Poolse 1e Pantserdivisie die, onder leiding van generaal Stanisław Maczek, op 29 oktober 1944 Breda bevrijdde. Het naar hem vernoemde Maczek Memorial Breda, dat gelegen is direct achter het ereveld, vertelt hun verhaal. Enkele tientallen soldaten liggen hier begraven onder een schuilnaam. Polen was destijds bezet door de Duitsers maar het Poolse leger was nog steeds actief in het buitenland. Ter bescherming van de achtergebleven familie in Polen droegen de militairen schuilnamen. Het informatiebord van de Oorlogsgravenstichting geeft de echte namen aan in combinatie met de gebruikte schuilnaam. Generaal Stanisław Maczek overleefde de oorlog. Hij overleed op 102-jarige leeftijd en werd in 1994 overeenkomstig zijn wens bij zijn mannen begraven. In 2005 werden hier nog vijf militairen herbegraven. Het ging om de vijf bemanningsleden van een bommenwerper van het Poolse Squadron 300 die op 13 juni 1944 werd neergeschoten. Het vliegtuigwrak werd in 1998 vlak voor de kust bij Wijdenes ontdekt. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Externe links Poolse monumenten in Breda Oorlogsgravenstichting
Polski Honorowy Cmentarz Wojskowy w Bredzie

Polski Honorowy Cmentarz Wojskowy w Bredzie (nid. Pools Militair Ereveld Breda) – nekropolia polskich żołnierzy poległych w Holandii w czasie II wojny światowej. Cmentarz znajduje się w Bredzie, przy ulicy Ettensebaan, tuż obok cmentarza Zuylen. Polski cmentarz wojskowy w Bredzie utworzono z inicjatywy lokalnych społeczników, którzy pragnęli, by miasto, wyzwolone w trakcie II wojny światowej przez polskich żołnierzy z 1 Dywizji Pancernej, posiadało własną nekropolię upamiętniającą polskich bohaterów. Aby utworzyć nowe miejsce pochówku, zgromadzono szczątki polskich żołnierzy pochowanych wcześniej na innych cmentarzach. Otwarcia cmentarza dokonano 24 czerwca 1963 roku. W nekropolii spoczywają głównie żołnierze 1 Dywizji Pancernej, ponadto również lotnicy Polskich Sił Powietrznych, spadochroniarze z 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej, kilku członków ruchu oporu, jeńców oraz robotników przymusowych. Na cmentarzu, zgodnie z własną wolą, by zostać pochowanym wraz ze swoimi żołnierzami, spoczął również zmarły w 1994 roku dowódca 1 Dywizji Pancernej, gen. Stanisław Maczek. Ostatni pochówek na cmentarzu miał miejsce w 2003 roku, kiedy to odnaleziono szczątki polskich lotników, którzy zginęli w czerwcu 1944 roku. Łącznie na cmentarzu znajdują się groby 162 Polaków. Cmentarz jest jednym z miejsc corocznych obchodów uroczystości związanych z wyzwoleniem Bredy przez polskich żołnierzy. Jest to największy polski cmentarz wojenny w Holandii. Wizytowany był m.in. przez prezydentów RPː Lecha Wałęsę, Aleksandra Kwaśniewskiego i Andrzeja Dudę. Zobacz też Cmentarz Wojenny w Arnhem-Oosterbeek Przypisy
Hekslootpolder

De Hekslootpolder is een polder en natuurgebied tussen Haarlem-Noord en Spaarndam. Het is een veenweidegebied waar vogels broeden. Het gebied maakt deel uit van recreatiegebied Spaarnwoude als groene bufferzone tussen Haarlem en Amsterdam. In het gebied ligt de watergang Heksloot. De polder maakt tevens deel uit van de Stelling van Amsterdam waarbij bepaald werd dat het schootsveld vrij moest blijven. Tussen de Hekslootpolder en Fort bezuiden Spaarndam bevindt zich de Oude Spaarndammerpolder dat deel uitmaakt van het natuurgebied. Externe link Vereniging Behoud de Hekslootpolder
Splash (Duinrell)

Splash is een shoot-the-chute in het Nederlandse attractiepark Duinrell. In de in 1992 geopende attractie kunnen bezoekers kiezen voor een open of overdekte boot. Splash is de tweede moderne Shoot-the-Chute in Europa en de eerste in Benelux. In Frankrijk was in 1989 de Grand Splatch in Parc Astérix de eerste moderne Shoot-the-Chute in Europa. In deze boot is plaats voor maximaal 20 bezoekers, waarna de boot wordt opgetakeld naar een hoogte van vijftien meter, waarna de afdaling plaatsvindt. Tijdens de afdaling wordt een snelheid van circa 55 km/u gehaald. Toeschouwers van de attractie kunnen onderaan de 'glijbaan' achter een scherm staan. Externe link (nl) (de) (en) Officiële website
Johannes Vianneykerk (Deventer)

De Johannes Vianneykerk is een kerkgebouw in de Nederlandse stad Deventer. Het is gelegen aan de Rielerweg aldaar en vernoemd naar de in 1925 heilig verklaarde Johannes Maria Vianney, de beschermheilige van alle parochiepriesters ter wereld. Tot 2014 was het in gebruik bij de gelijknamige rooms-katholieke parochie. Ontwerp De kerk dateert van 1929 en werd in 1999 opgenomen in het register van rijksmonumenten. Het ontwerp is van de lokale architect Martin A. Roebbers, die de bouwvorm van de basiliek heeft gehanteerd. De kerk heeft drie beuken onder een zadeldak met dakruiter. Het altaar is relatief ondiep. Voor het sobere expressionistische ontwerp in schoon metselwerk werd veel gebruikgemaakt van de meetkundige figuur de parabool. De kerk is gebouwd op de plek waar zich de Kolk van Zandvoort bevond, die ooit was ontstaan bij een dijkdoorbraak van de Gelderse IJssel. Na demping van de kolk werden in verband met de venige ondergrond tweehonderd betonnen heipalen geslagen om het gebouw te funderen. Oorspronkelijk zou naast de kerk een toren worden gebouwd; door de crisis van de dertiger jaren is dit niet doorgegaan. In het interieur van de kerk is een realistisch uitgevoerde kruiswegstatie opgesteld. De veertien schilderijen zijn vervaardigd door een anonieme kunstenaar. Hoog aan de voorgevel bevindt zich een natuurstenen beeld van de schutspatroon. Sluiting De nieuw gevormde fusieparochie voor Deventer en omstreken kreeg eind 2013 opdracht van het bisdom de kerk, samen met vier andere, te sluiten. Dit was noodzakelijk geworden door de terugloop van het aantal leden en de verminderde deelname van parochianen aan het kerkelijk leven. Op 2 februari 2014 werd de laatste reguliere viering in de kerk gehouden. Op zondag 29 juni 2014 werd ter gelegenheid van de sluiting een allerlaatste Heilige Mis opgedragen. Het kerkgebouw is door de bisschop officieel aan de eredienst onttrokken. Bij de zoektocht naar mogelijkheden voor herbestemming schakelde het bestuur van de parochie naast deskundigen ook studenten van hogeschool Saxion in. Herbestemming In 2016 is de Vianneykerk het eigendom geworden van Peter Vredeveld, een handelaar in Boeddhabeelden en Aziatische kunst. Het bestemmingsplan is zo aangepast dat een kunstgalerie in de kerk mogelijk werd. Met respect voor de monumentale waarde van het gebouw werd er een galerie voor Aziatische kunst in gevestigd. Waar voorheen rooms-katholieke heiligen de sfeer bepaalden zijn dat nu Boeddhabeelden.
Zijlroedebrug

De Zijlroedebrug is een ophaalbrug in het dorp Lemmer in de Nederlandse provincie Friesland. De brug voert de N359 over het kanaal de Zijlroede. Vanwege de drukte op het water in het hoofdseizoen werden aan het begin van deze eeuw plannen gemaakt om de brug te verhogen waardoor een gedeelte van het scheepvaartverkeer de brug zou kunnen passeren zonder dat bediening noodzakelijk zou zijn. Deze plannen zijn 2004 in de ijskast gezet omdat de kosten-batenanalyse niet toereikend was. Ook het stadsbeeld zou door zulk een verhoging negatief worden veranderd. In het 2011 zijn plannen gemaakt om de brug door een aquaduct te vervangen, ook andere varianten liggen ter tafel.
Huldtoneel

Het Huldtoneel of de Schepelenberg is een historisch monument in de Nederlandse gemeente Heemskerk. Het is een kunstmatige heuvel aan de huidige Rijksstraatweg, schuin tegenover de Marquettelaan, in de buurt van Noorddorp. Hier werden in de Middeleeuwen de Graven van Holland ingehuldigd als Heren van Kennemerland; vandaar de naam Huldtoneel. Het was een van de eerste wettelijk beschermde rijksmonumenten in Nederland. Het Huldtoneel bestaat in feite uit twee rijksmonumenten: het bodemarchief van de heuvel (rijksmonument 45436) en het gedenkteken op de heuvel (rijksmonument 21209). Historie Volgens overleveringen zou het Huldtoneel al voor de Romeinse tijd zijn ingericht als Germaanse heilige plaats. Uit bij opgravingen gevonden voorwerpen en sporen, is gebleken dat de heuvel ooit een offerplaats is geweest. Hier zou ook recht zijn gesproken over de inwoners van de streek. In 860 duikt het huidige Huldtoneel als 'Schupildhem' op in de geschreven geschiedenis. Onder meer Albrecht van Beieren en Jan IV van Brabant werden er respectievelijk in 1361 en 1418 gehuldigd als Heren van Kennemerland. Hiermee accepteerden de Kennemers de nieuwe graaf als hun nieuwe heer, en kon de graaf op hun steun rekenen. In Holland waren er minstens twee van dergelijke plaatsen: Katwijk was de andere. Het monument staat beschreven in het 18e-eeuwse Het Vaderland van Gerrit van der Jagt. Hierbij werd vermeld dat vroeger, naar Fries gebruik, bij verkiezingen de gekozen veldheren op een schild door vier edelen werden gedragen. In 1863 onderzocht conservator-archeoloog L.J.F. Jansen van het Rijksmuseum van Oudheden de heuvel middels een opgraving. Hij vond aardewerk, verbrand bot, houtskool en resten geoxideerd ijzer. Hij concludeerde dat het een begraafplaats uit de Romeinse tijd betrof. Waarschijnlijk onmiddellijk na de opgraving in datzelfde jaar, plaatste jonkheer Gevers van Endegeest het driezijdig hardstenen monument op het Huldtoneel. Op elke zijde staat een inscriptie: In 1951 werd in het oude Raadhuis van Heemskerk een glas-in-loodraam aangebracht, dat laat zien hoe hertog Jan van Beieren in 1418 de eed aflegt.
Windlust (Goudswaard)

Windlust is een korenmolen in Goudswaard, in de gemeente Hoeksche Waard, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De grondzeiler aan de Molendijk is een rijksmonument. Deze stenen molen zou, volgens de gevelsteen in de romp, uit 1694 dateren en daarmee een van de oudste nog bestaande stenen molens in Nederland zijn, maar dat wordt betwijfeld. Windlust heeft tot 1945 gemalen, maar raakte daarna in verval. In 1960 verkreeg de toenmalige gemeente Goudswaard de molen in eigendom. Tijdens een restauratie in 1962 stortte een groot deel van de molen in en werd de molenmaker onder het puin bedolven, waarvan hij weer herstelde. Tegenwoordig is de molen weer maalvaardig en wordt er graan gemalen. In de molen bevinden zich twee maalkoppels, een mengketel, een elevator en een sleepluiwerk. Windlust is te bezoeken op zaterdag 11:00 - 17:30 uur en op afspraak.
Ludgerus church (Oldehove)

Ludgeruskerk or Liudgerkerk is a church located in Oldehove, Groningen, a village in the north of the Netherlands. It is a Romanesque-Gothic structure from the Middle Ages, dedicated to Ludger. Description The single-nave church was constructed in the 13th century and was originally vaulted. The facade on the north side has almost entirely survived the centuries. The gable roof tower dates back to the 15th century. Both the church and the tower underwent renovation in 1664, using demolition materials from the Aduard Abbey. During this renovation, the tower received a classical entrance portal. The tower of the church was requisitioned by the government during the Napoleonic era, in the early 19th century, to use it for military communication purposes. The system was known as the optical telegraph. Since then, the tower has been the property of local government (Westerkwartier municipality). Inside the church, the pulpit and the lord's benches are from the 17th century. Beneath the church are two burial vaults. One of these vaults contains the tomb of Countess Margaretha von Cobentzel from Vienna, who died around 1730. She was the wife of a member of the Ripperda family. There is also a memorial stone dedicated to the brothers Douwe and Aedsge Martens Teenstra, who drained nearby land known as the Ruigezandsterpolder in 1794 (a typical Dutch polder). The church organ, installed in 1903, was built by Van Oeckelen and underwent restoration in 1971 by the firm Mense Ruiter. On March 1, 2013, the church's ownership was transferred to the Stichting Oude Groninger Kerken (Old Churches Foundation in Groningen). References External links Ludgerus Church (Dutch language)
Ludgeruskerk (Oldehove)

De Ludgeruskerk of Liudgerkerk in Oldehove in het Groninger Westerkwartier is een romanogotisch bouwwerk uit de middeleeuwen, gewijd aan Liudger van Münster. Beschrijving Het eenbeukige kerkgebouw is gebouwd in de 13e eeuw en was oorspronkelijk overwelfd. Aan de noordkant heeft de gevel vrijwel ongeschonden de eeuwen overleefd. De zadeldaktoren dateert uit de 15e eeuw. Kerk en toren zijn beide verbouwd in 1664, waarbij sloopmateriaal van het klooster Aduard werd gebruikt. Daarbij kreeg de toren een ingangsportaal in classicistische stijl. De preekstoel en de herenbanken stammen uit de 17e eeuw. Onder de kerk bevinden zich twee grafkelders. Een daarvan bevat de graftombe voor de uit Wenen afkomstige gravin Margaretha von Cobentzel, de omstreeks 1730 overleden echtgenote van een lid van het geslacht Ripperda. Ook is er een gedenksteen voor Douwe en Aedsge Martens Teenstra, die de Ruigezandsterpolder in 1794 hebben drooggemaakt. Het kerkorgel is in 1903 dankzij een particulier legaat geplaatst door de gebroeders Van Oeckelen uit Glimmen. Het werd in 1971 door Mense Ruiter gerestaureerd. Hij verving de lichtbruine kleur van de orgelkas door lichtgroen met goud-op-snee. De Hervormde gemeente in Oldehove (thans opgegaan in PKN Oldehove en Niehove) maakt gebruik van het kerkgebouw. Op 1 maart 2013 is de eigendom van de kerk overgedragen aan de Stichting Oude Groninger Kerken. Externe link Homepage
Heimolen (Leende)

De Heimolen is een half gesloten standerdmolen te Leende. De kast is gedekt met eiken schaliën. De molen heeft houten borstroeden, die 16 meter lang zijn. De molen heeft één koppel blauwe maalstenen, die een doorsnede hebben van 98 cm. Het betrof oorspronkelijk een gesloten standerdmolen die dateert van 1754 en was gebouwd op een stuifzandberg, de Molenberg geheten, nabij het huidige Molenbergviaduct, op de Molenheide. De molen, die in gebruik was als korenmolen, was een opvolger van een op 20 juni 1754 afgebrande voorganger. Oorspronkelijk stond de molen op open heideveld, maar Staatsbosbeheer legde er het Leenderbos aan. Daarbij kwam dat molenaar Piet Kerkhofs, die sedert 1926 eigenaar was, na enkele jaren bij zijn woning een motormaalderij liet inrichten. De molen raakte in verval, maar in 1934 werd ze door Staatsbosbeheer gekocht en in 1937 gerestaureerd. Nu werd het een halfgesloten standerdmolen. In 1938 werd er weer op gemalen. In 1939 werden de wieken van stroomlijnneuzen voorzien. Op 14 november 1940 werd de molen echter door een zware storm volledig vernield. Op deze plaats is tegenwoordig het molenputmonument aanwezig. De molenput werd gebruikt om met het water daaruit de molenstenen te scherpen. Bij wegaanleg en de bouw van het Molenbergviaduct werd de Molenberg afgegraven. Herbouw Vanaf 2003 is er door Frans Hagenaars en Andre van Overdijk gewerkt aan de herbouw van de molen, en wel aan de Kapelstraat nabij Leenderstrijp. Hierbij zijn diverse originele en tweedehandse onderdelen gebruikt. Zo is een gedeelte van de eikenhouten schaliën nog van de vorige molen afkomstig. Zie ook Sint-Janskapel (Leenderstrijp), de kapel die ten zuiden van de molen staat Externe links Video van de weer draaiende molen De bouwers
SDV Rotterdam

SDV Rotterdam is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Rotterdam in Zuid-Holland, opgericht in 1947. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zaterdag (2020/21). De club speelt op Sportpark Toepad in de Rotterdamse deelgemeente Kralingen-Crooswijk. Op dit sportpark was ook voetbalvereniging PSV Hermandad gevestigd. In mei 2018 besloot SDV zijn eerste zaterdagteam terug te trekken uit de competitie na een grote nederlaag. Hierdoor maakte het team het seizoen 2017/18 niet af. Competitieresultaten 1997–heden (zaterdag) = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Externe link Officiële website
't Soepuus

't Soepuus is een gebouw aan de Kleine Kade in Goes, in de Nederlandse provincie Zeeland. Tot 1809, toen door een sluis geen getij meer in de Goese stadshaven bestond, heeft het dienst gedaan als getijwaterkorenmolen. Al in 1484 stond op deze plek zo'n molen, maar het huidige gebouw is ontstaan uit herbouw in 1554. In 1641 werd het gebouw vernieuwd met de gepleisterde pilastergevel. Het torentje met slagklokje en het eenwijzer-uurwerk zijn afkomstig van de in 1855 gesloopte Oostpoort. De molen werkte op water dat door sluisjes in een gebouwtje naast 't Soepuus bij hoog tij in de Achterhaven werd opgezameld en bij laag tij weer terugstroomde. In de kademuur is met een boog aangegeven waar het water werd doorgelaten. In de negentiende eeuw werd het gebouw gebruikt als gaarkeuken, waar, tot in de jaren dertig, soep aan de Goese armen werd verstrekt. Aan deze verstrekkingen dankt het zijn naam. Tegenwoordig staat het gebouw ten dienste van de (jacht)haven. Sinds 1991 wordt het pand tevens gebruikt als sociëteitsgebouw van de Sociëteit Van Ongenuchten Vrij.
Chiesa dei Domenicani (Maastricht)

La chiesa dei Domenicani (in olandese Dominicanenkerk) è un edificio gotico situato nel centro di Maastricht, nei Paesi Bassi. La chiesa è situata in Dominicanerkstraat 1, poco distante da Vrijthof, la principale piazza della città. L'edificio risale al XIII secolo e fu costruita come chiesa conventuale dell'Ordine dei frati predicatori o Domenicani. Alla fine del XVIII secolo il monastero fu sciolto e la chiesa svolse diverse funzioni, venne usata come magazzino comunale, una parte ospitò una tipografia. Tra il 1912 e il 1917 venne ristrutturata ad opera dell'architetto Pierre Cuypers, venne poi utilizzata come sala per concerti e mostre, in seguito fu usata come deposito per l'archivio comunale, e anche le poste la usarono come magazzino. Per un breve periodo fu persino usata come deposito per biciclette. La chiesa è nel registro dei monumenti nazionali dei Paesi Bassi (Rijksmonumentenregister) col numero 26957. All'interno si trova un affresco del XIV secolo che raffigura la vita di San Tommaso d'Aquino. Dal 2007 ospita una libreria che dal 2014 ha assunto il nome di Boekhandel Dominicanen. Dalla sua apertura è stata spesso citata come una delle librerie più belle del mondo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Domenicani (Maastricht)