NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Stadhuisbrug

De Stadhuisbrug is een brug over de Oudegracht in de binnenstad van Utrecht. Aan de Stadhuisbrug zijn naast het stadhuis en de hoofdvestiging van de gemeentebibliotheek ook diverse winkels gelegen. In de bestrating van de brug is een windroos te zien. De Stadhuisbrug is in 1547 ontstaan door de verbinding van twee oudere bruggen, de (zuidelijke) Huidenbrug en de (noordelijke) Broodbrug, die tezamen een overkluizing vormen. Het was vroeger bekend onder de naam De Plaats. Op deze plek vonden vroeger de afkondigingen plaats. Het behoort tot de bekendste pleinen van de stad Utrecht, en wordt onder meer gebruikt voor promotiekraampjes van politieke partijen en straatoptredens. Ook is de elftalfoto van voetbalclub FC Utrecht voor het seizoen 2001-2002 er geschoten. Het plein is tevens een kruispunt van - ruim genomen - vijf straten: de Oudegracht en de Ganzenmarkt aan de noordzijde, het Oudkerkhof, de Vismarkt en de Choorstraat aan de zuidzijde. Trivia In de tijd van de heksenvervolgingen moesten mensen die beschuldigd werden van hekserij, soms naast de martelingen ook de waterproef ondergaan om ze te laten bekennen. Vanaf de Stadhuisbrug werden ze met duimen en grote tenen aan elkaar vastgebonden aan een touw in de Oudegracht neergelaten. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Utrecht (stad)
Stadspark Osdorp

Het Stadspark Osdorp is een park in de Amsterdamse wijk Osdorp. Het is een vrij nieuw park, het is in 1990 uitgebreid en heeft in de jaren daarna in het kader van de grootschalige stadsvernieuwing van Osdorp zijn huidige vorm gekregen. Het park is gelegen langs de westzijde van Hoekenes tussen Tussen Meer en de Pieter Calandlaan en ten oosten van de Wolbrantskerkweg en de Koos Vorrinkweg. Het stadspark is omsloten met een hekwerk. Midden in het park is een muziekpodium gebouwd. In het park staan, bij de beide bruggen over de Hoekenesgracht, sinds 2007 kleurige geglazuurde aardewerken fantasie-beelden die de kunstenaar Adriaan Rees samen met kinderen uit de buurt heeft gemaakt. In juni 2017 werd in het park het grootste calisthenics park van de wereld geopend. In het park vinden allerlei activiteiten plaats waaronder een kermis.
Oudkatholieke kerk (Hilversum)

De oudkatholieke kerk Sint Vitus in Hilversum is een kruiskoepelkerk omdat er een vieringtoren op de kruising van het bouwwerk staat. De kerk is op 10 december 1889 ingewijd en op 10 december 1958 opnieuw nadat hij gerestaureerd was na een brand. Voor zowel de inwijding als de herinwijding zijn gedenkstenen aangebracht. De huidige kerk werd ter vervanging van de 17e-eeuwse Achterhofsekerk gebouwd. Dat was een schuilkerk die was gelegen achter een aantal boerderijen, vandaar de aanduiding 'achterhof' in de naam. Geschiedenis In 1874 werd Hilversum met het spoornetwerk verbonden. De Achterhofsekerk lag samen met de pastorie direct aan het spoor, de bijbehorende tuin werd onteigend. Na verloop van tijd werd besloten om een nieuwe kerk te laten bouwen. In 1887 werd de toen 38-jarige architect Petrus Augustinus Weeldenburg door pastoor Gul en kerkmeester C.A. de Jongh uitgenodigd om de nieuwe kerk te komen ontwerpen. Weeldenburg ontwierp een driebeukige kruisbasiliek met een kruiskoepel van 32 meter hoog. De kerk is in de stijl van de neobarok ontworpen. De nieuwe kerk werd aan het Melkpad gebouwd omdat een parochiaan de grond waar de kerk op staat voor dit doel heeft afgestaan. Exterieur De voorgevel ligt op het zuiden en heeft een risalerend zuilenfront. Op de zuilen is een fronton aangebracht over de volle breedte van de gevel en daarmee van het schip. Voor de gevel staan vier zuilen op sokkels, twee pilasters op de hoeken en twee Dorische zuilen naast de ingang. De dubbele deur heeft geprofileerde paneelomlijstingen. Op de verdieping staan vier ionische zuilen, zij ondersteunen het fries. Tussen de middelste zuilen staat een Christusbeeld, door Simon Miedema en is in 1889 vervaardigd. De ramen in de oost- en westgevels zijn in rondboogvensters geplaatst en zijn gebrandschilderd. In de onderste delen van deze vensters zijn de zijingangen geplaatst. De tamboer van de koepel is achthoekig en bevat grote ronde vensters met gekleurde glas-in-loodramen. Tussen de glas-in-loodramen zijn steunberen aangebracht, de uiteindes van de steunberen krullen. De krullen eindigen in het koepeldak door middel van een fronton. Interieur In de kerk zijn verschillende schilderingen tussen Dorische pilasters aangebracht. De schilderingen zijn van de hand van Paul Determeyer en stammen uit de periode van 1933 tot 1944. De schilderingen stellen voor: de Aankondiging, de Geboorte, de Opdracht van de Heer in de tempel, de Aanbidding der wijzen, de Vlucht naar Egypte, de Twaalfjarige Jezus in de tempel, Doop in de Jordaan, Bruiloft te Kana, de Genezing van de blindgeborene, Maria en Martha, de Olijfberg, Ecce Homo, de Kruisiging en de Verrijzenis. In het transept zijn schilderingen te zien over de Wonderbare spijziging, Abrahams offer, Emmaüsgangers, Elia in de woestijn en de Wonderbare visvangst.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Smartenkerk (Panningen)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Smartenkerk is de parochiekerk van Panningen in de Nederlandse gemeente Peel en Maas, gelegen aan Kerkstraat 5. Op ruim honderd meter naar het noordwesten ligt het kerkhof met daarop de Kerkhofkapel. Gebouw Het is een driebeukige kruisbasiliek met westtoren en forse vieringtoren. De ingangspartij met drie rondbogige deuren is imposant. Hierboven verheft zich de westtoren die gedekt wordt door een ingesnoerde naaldspits en die geflankeerd wordt door twee kapellen. Eugène Laudy vervaardigde in 1954 de glas-in-loodramen in de devotiekapel. Enkele ramen die dorpsgezichten van Panningen tonen zijn van vóór de oorlogsschade, uit de jaren 30 van de 20e eeuw en van de hand van J. Mulders uit Kevelaer. Boven de middelste toegangsdeur bevindt zich een beeld van de Moeder der Smarten van omstreeks 1860. Het interieur kenmerkt zich door het gebruik van paraboolbogen, vaak uitgevoerd in schoon en kleurrijk metselwerk. In de Mariakapel troont het miraculeuze gepolychromeerde Mariabeeld uit 1630, en in reliëf zijn daar de zeven Smarten van Maria uitgebeeld. Uit het eerste kwart van de 16e eeuw stamt een beeld, voorstellende Sint-Anna te Drieën. De kerk en een deel van de inventaris is geklasseerd als Rijksmonument. Geschiedenis Op de plek van de huidige kerk stond omstreeks 1643 een Maria-devotiekapel, die Kepèl werd genoemd, (eertijds de gangbare benaming voor Panningen). In de 18e eeuw werd deze kapel veelvuldig door pelgrims bezocht. Kepèl groeide rond 1830 uit tot een zelfstandige parochie, met een nieuw kerkgebouw. Deze kerk werd al gauw te klein, vanwege de toenemende parochianen en pelgrims. Vandaar dat in 1930-1931 een nieuw en groter kerkgebouw gebouwd werd, naar ontwerp van Hendrik Willem Valk. Architect van de nieuwe bakstenen kerk was Hendrik Valk. Hoewel deze kerk neogotische elementen bevat heeft ze ook veel kenmerken van het expressionisme. De 17e-eeuwse bedevaartskerk, werd in 1931 gesloopt omdat ze te klein was geworden en bovendien het verkeer in de weg stond (!). De oorlogsschade tijdens de Tweede Wereldoorlog was relatief gering. Op 17 november 1944 werd het bovendeel van de vieringtoren van het priesterkoor door de Duitsers opgeblazen. Ook enkele traveeën van het schip stortten hierbij in. Het gapende gat dat hierbij ontstond werd daarna provisorisch gedicht met houten platen. In 1949 en 1951 werd het kerkgebouw door Hendrik Willem Valk naar het origineel gereconstrueerd, daarbij geassisteerd door zijn zoons. Nog steeds is deze kerk een Maria-bedevaartsoord. Externe link Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Smartenkerk (Panningen)
Zeeheldenbuurt

The Zeeheldenbuurt is a neighbourhood of Amsterdam, Netherlands. Located in the borough Amsterdam-West, it borders directly on the Westelijke Eilanden to the west. It lies between the Westerkanaal and the Westerdok; to the north is Houthaven and the IJ. The neighbourhood is served by the S100 road, and is sometimes confused with the nearby Admiralenbuurt. References Westerpark, Barren, Sparren en Koperen Knopen. De geschiedenis van stadsdeel Westerpark: Zeehelden-, Spaarndammer-, Staatslieden- en Hugo de Grootbuurt. Door Ton Heijdra, Uitgeverij René de Milliano, Alkmaar 2007. ISBN 978-90-72810-53-3. De moord-en-brandbuurt, de Amsterdamse Spaarndammer- en Zeeheldenbuurt tussen 1930 en 1960. Door Harry Stork, Uitgeverij Duizend & Een, 2007. ISBN 978-90-803880-4-8. A. Huyser: Het eerste Amsterdamse Parkje, in Ons Amsterdam 1991 no. 7/8, pages 194–196.
Zoutelandse Molen

De Zoutelandse Molen is een molen in het Zeeuwse dorp Zoutelande. De naamloze ronde stenen grondzeiler aan de Molenweg aan de noordzijde van het dorp dateert uit 1722. Deze korenmolen met drie zolders staat op een 0,5 m hoge molenberg en is nooit bewoond geweest. Boven de oostelijke deur is een grijze hardstenen gevelsteen in de vorm van een vlakke rechthoekige gietijzeren baardplaat met halfronden bekroning aangebracht. De in wit geschreven tekst kan als volgt worden weergegeven: "Het stadsbestuur en het volk van Vlissingen (D'heer Geleyn Hurgronie, D'heer Nicolaes van Hoorn, regerende burgemeesters, D'heer Jacob Winckelman en D'heer Pieter Carel van de Putte) hebben deze molen doen oprichten en bouwen in het jaar onzes Heren 1722". De bemoeienis van Vlissingen is verklaarbaar uit het feit dat de heerlijkheid Zoutelande sinds 1617 in handen is van deze stad. Het bouwjaar 1722 is tevens ingehakt in een steen naast de deur aan de binnenzijde van de molen. De voorganger was een in 1721 omgewaaide standaardmolen, waarna de stadsregering van Vlissingen in 1722 opdracht gaf de huidige molen te bouwen. Tot voor kort maalden vanaf 1801 vier generaties Joh. Adriaanse op deze korenmolen. J.S. Adriaanse en zijn broer Joh. Adriaanse maalden tot december 1970 op windkracht. De maalinrichting omvatte oorspronkelijk een koppel 16der kunst- en blauwe stenen, waarvan het laatste koppel in 1968 is vervangen door een koppel 17der maalstenen uit Westkapelle. Op de begane grond stonden naast een buil en mengmachine ook een 30 PK elektromotor voor aandrijving van de machines. In 1896 werd de als stutvang uitgevoerde blokvang vernieuwd en tevens werd een nieuwe houten roede door de uit 1866 daterende gietijzeren bovenas gestoken. Twee jaar later werd een nieuwe met dakleer beklede kap met windvaantje in de kleuren van de Nederlandse vlag geplaatst. In 1907 werden een nieuwe houten roede en een jaar later een nieuw bovenwiel in rekening gebracht. In de Tweede Wereldoorlog raakte de molen geheel in verval, waarna in 1955 herstellingen werden uitgevoerd. De ijzeren Pot roeden, houten staart met schoren zijn afkomstig van de uit 1802 daterende stenen poldermolen te Hoogvliet. De naburige maalderij met een hamermolen met 25 PK elektromotor, twee mengmachines en een silo van 12 ton werd in 1965 geplaatst. Bijzonder is dat de molen zowel een kruilier als kruirad heeft om de ijzeren rollen onder de molenkap soepel over een ijzeren vloer in beweging te zetten. Het oud-Hollands opgeknapte wiekenkruis heeft een vlucht van 21,66 m en wordt regelmatig in bedrijf gesteld. Na de restauratie van 1983/1985 resteren twee koppels maalstenen, een hijs inrichting en hulpmotor. Sinds de gemeentelijke herindeling op 1 januari 1998 is de molen eigendom van de gemeente Veere.
Chassékerk

Die Chassékerk (auch: Chassé Dance Studios) ist eine ehemalige römisch-katholische Kirche an der Chasséstraat im Stadtviertel De Baarsjes im Amsterdamer Stadtbezirk West. Das entkernte und umgebaute profanierte Kirchenschiff beherbergt heute ein Tanzstudio und in den Obergeschossen ein Hotel. Geschichte Die Kirche trug ursprünglich das Patrozinium Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand (deutsch: Unsere Liebe Frau von der immerwährenden Hilfe). Das Gotteshaus wurde nach einem Entwurf des Architekten Karel Petrus Tholens im Stil der Amsterdamer Schule errichtet und 1926 geweiht. Das Gebäude war das Zentrum einer römisch-katholischen Enklave im Amsterdamer Westen, einer sogenannten „römischen Insel“ (niederländisch: rooms eiland), zu der auch zwei benachbarte Schulen und ein Schwesternhaus gehörten, allesamt auch von Tholens entworfen. Später wurde noch ein Gemeinschaftsgebäude hinzugefügt. Die Chassé-Kirche war eine Basilika mit schmalen Seitenschiffen. Das ausladende Mittelschiff erweckte den Eindruck einer großen Saalkirche. Die weite Spannweite des Mittelschiffs wurde aus riesigen gebogenen Betonbögen erzeugt. Im Jahr 2004 wurde die Pfarrei an der Kirche mit den Pfarreien von St. Franz von Assisi und St. Augustinus fusioniert, jedoch erfolgte kurze Zeit später im Jahr 2007 die Schließung der Kirche. 2014 gingen alle Gemeindegebiete in der neuen katholischen Großpfarrei Amsterdam-West auf. Bei den Umbaumaßnahmen zu Tanzstudio und Hotel wurde der innere Raumeindruck durch den Einbau von Zwischendecken zerstört sowie der Chorraum für einen Neubau eines Flügels des Hotels abgerissen. Das große Rosenfenster in der Westfassade ist heute im Inneren teilweise in einem Treppenhaus sichtbar. Das ehemalige Pfarrhaus wurde zum Restaurant des Hotels umgebaut. Die 1950 von dem Orgelbauer B. Pels und Söhne erbaute Orgel wurde verkauft und 2010/11 in großen Teilen für den Neubau einer Orgel in der Franziskanerkirche von Vukovar in Kroatien genutzt. Weblinks Homepage des Chassé Dance Studios Einzelnachweise
Elisabeths Gasthuis (Arnhem)

Het Elisabeth Gasthuis (ook: Sint Elisabeths Gasthuis) is een voormalig ziekenhuis in de Nederlandse stad Arnhem. Het ziekenhuis is in 1878 gesticht door de Arnhemse pastoor J.H. van Basten Batenburg als rooms-katholiek ziekenhuis. In 1893 maakte architect J.W. Boerbooms het ontwerp van het gebouw in neorenaissance stijl. Het ziekenhuis werd vernoemd naar de heilige Elisabeth van Thüringen, waarbij het medisch personeel langere tijd bestond uit Franciscaner nonnen uit Münster. Tijdens de Slag om Arnhem stond het ziekenhuis midden in het strijdgebied, waardoor het een tijd in Britse handen was, maar daaropvolgend op 19 september 1944 weer werd heroverd door de Duitsers. Voor de ingang van het ziekenhuis hing de vlag van het Rode Kruis. In het ziekenhuis werd ten tijde van de slag doorgegaan met opereren van zowel Britse als Duitse troepen. Nadat de Duitsers het gasthuis definitief weer in handen hadden gekregen, werden de gewonde Britten krijgsgevangenen en later getransporteerd naar Apeldoorn. Evenwel werd op 24 september 1944 een twee uur durende wapenstilstand overeengekomen, waarbij gewonde Britse militairen naar het Elisabeths Gasthuis werden overgebracht. Zij werden eveneens krijgsgevangen gemaakt. Burgerpatiënten werden naar andere ziekenhuizen van Arnhem gebracht, waarbij zij eveneens de vlag van het Rode Kruis droegen. Na de Tweede Wereldoorlog is het een pelgrimsoord geworden voor veteranen, nabestaanden en andere belangstellenden aangaande de Slag om Arnhem. Fusies en herbestemming In 1986 fuseerden het St. Elisabeths Gasthuis en het Gemeenteziekenhuis tot De Malberg en na de fusie met het Diaconessenhuis in 1988 ontstond hieruit Rijnstate. In 1995 werd de functie als ziekenhuis opgeheven, en werden na een renovatie appartementen in het gebouw gerealiseerd. Zie ook Rijnstate
Église Saint-Nicolas de Nieuwveen

L'église Saint-Nicolas (en néerlandais : Sint Nicolaaskerk) est une église néogothique du milieu du XIXe siècle située dans la ville de Nieuwveen aux Pays-Bas. Histoire Origine La paroisse de Saint-Nicolas est fondée en 1865, mais l'église n'est construite qu'en 1867. Elle est érigée dans la rue principale de Nieuwveen dans la province néerlandaise de Hollande-Méridionale par l'architecte Theo Asseler, qui conçoit une structure simple de style néo-gothique néerlandais. Histoire du clocher Lorsque l'évêque Bottemanne vient en 1886 pour visiter l'Église Saint-Nicolas, il ne parvient pas à trouver la paroisse car il n'aperçoit pas le clocher. L'architecte Evert Margry est donc engagé pour la construction d'une tour néo-gothique d'une hauteur de 48 mètres. Œuvres L'orgue a été construit en 1876 par les frères Smits, puis restauré en 1956 et en 2003. Au-dessus de l'entrée de l'église se dresse une statue de saint Nicolas, et dans le porche deux monuments monumentaux : une pierre de 1559 provenant de la première église Saint-Nicolas reprise par les protestants pendant la Réforme, et une deuxième pierre datant de 1740 provenant de l'ancien presbytère de Zevenhoven. Voir aussi Articles connexes Saint-Nicolas Architecture aux Pays-Bas Liens externes Paroisse Saint-Nicolas Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas
Sint-Nicolaaskerk (Nieuwveen)

De Sint-Nicolaaskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Dorpsstraat 41 in Nieuwveen in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De parochie Sint-Nicolaas werd in 1865 gesticht, voor die tijd gingen de gelovigen naar de kerk in Zevenhoven. De Sint-Nicolaaskerk werd gebouwd in 1867. Architect Theo Asseler ontwierp een eenvoudig kerkgebouw in neogotische stijl. Voor een kerktoren was nog geen geld. Toen bisschop Bottemanne in 1886 een bezoek aan de Nicolaaskerk wilde brengen, kon hij het gebouw niet kon vinden omdat hij geen kerktoren zag. Hierop werd besloten een toren te laten bouwen. Architect Evert Margry ontwierp de neogotische kerktoren met een hoogte van 48 meter. De toenmalige pastoor Bruystens betaalde uit eigen middelen de fl. 10.770,- die de toren kostte. De parochianen namen de klokken en overige kosten voor rekening. Het orgel uit 1876 werd gebouwd door de gebr. Smits uit Reek. Het orgel werd in 1956 en 2003 gerestaureerd. Boven de ingang van de kerk staat een beeld van Sint-Nicolaas, dat werd gemaakt door Frans Stracké. In het portaal staan twee monumentale gedenkstenen. Een steen is van 1559 en is afkomstig uit de eerste Sint-Nicolaaskerk, die tijdens de reformatie werd overgenomen door de protestanten. De tweede steen uit 1740 komt uit de voormalige pastorie van Zevenhoven. In de voorgevel van de kerk zijn drie tegeltjes van "Geloof, Hoop en Liefde" ingemetseld, afkomstig uit arbeidershuisjes die door het kerkelijk armenbestuur waren gebouwd. De oorspronkelijke klokken, waaronder de 528 kg zware Sint-Nicolaasklok, werden in 1943 door de Duitse bezetter gevorderd en naar Duitsland gebracht. Pas in 1949 konden ze worden vervangen. De kerk is in gebruik bij de Clara en Franciscus Federatie.
HC Eemvallei

HC Eemvallei is een Nederlandse hockeyclub uit Amersfoort. De club is opgericht in 1974 als MHC Bunschoten en in 2007 verhuisd naar Amersfoort. De club is gevestigd in de wijk Vathorst. In Bunschoten werd nog gespeeld op twee grasvelden. Deze hebben in Amersfoort plaatsgemaakt voor vier kunstgrasvelden, verdeeld over twee locaties. De hockeyclub telt ruim 1180 leden (eind 2020). De club is in samenwerking met gemeente en andere betrokkenen bezig om te oriënteren op een nieuwe locatie waarbij alle leden in de toekomst op dezelfde locatie hun sport kunnen beoefenen. HCE is een van de twee clubs in Amersfoort. De andere club is Amersfoortse mixed hockey club. Seizoen 2021/2022 komen alle teams van HC Eemvallei uit in een vernieuwd tenue. Het nieuwe tenue bestaat uit een donker groen shirt met witte diagonale streep en is daarmee een moderne versie van het originele herkenbare donker groene shirt, donkerblauwe rok/broek en donkerblauwe sokken. Externe link Officiële website
De Nijverheid (Ravenstein)

De molen De Nijverheid (voorheen ook tijdelijk De Raaf geheten) is een windmolen aan de Molensingel in de Nederlandse plaats Ravenstein (gemeente Oss). Het is een ronde stenen stellingmolen die als korenmolen is ingericht. De molen is in de jaren zestig van de 20e eeuw na een periode van verval gerestaureerd, waarna tot einde van de jaren 80 is gemalen. Hieraan kwam een einde door het overlijden van de toenmalige eigenaar. De Nijverheid is nu in handen van Stichting De Ravensteinse Molen. De laatste restauratie was in de jaren 90 van de 20e eeuw. Op De Nijverheid wordt spelt gemalen en verkocht. In het bijgebouw van de molen is stadsbrouwerij Wilskracht gevestigd. De molen siert dan ook het etiket van de bierflesjes van de brouwerij.
Plantage (Schiedam)

De Plantage, een park in de Zuid-Hollandse plaats Schiedam, is gelegen tussen de Lange Nieuwstraat en de Tuinlaan. Het is aangelegd in 1767 door stadsarchitect Arij van Bol'es. Het gebied was destijds de groene zone aan de rand van Schiedam. In 1826 werd de Plantage opnieuw ingericht onder leiding van tuinarchitect Jan David Zocher. Omstreeks 1954 werd de Plantage heringericht door Jan Bijhouwer, die veel negentiende-eeuwse elementen verwijderde en desgevraagd een speelplek en een muziekpodium toevoegde. Bijhouwer werkte hierbij samen met het hoofd van de plantsoenendienst Schiedam, Jan Jacob Schipper. Van augustus 2011 tot april 2012 is het noordwestelijk deel van de Plantage opgeknapt. Door verwijderen van een doorsnijdende verbindingsweg is het bevrijdingsmonument van Jan van Luijn weer onderdeel van het park. Ook zijn een deel van de parkeerplaatsen en het uit de jaren 1950 daterende muziekpodium uit de Plantage verwijderd. Het park telt een groot aantal kunstuitingen. Externe link Stadspark de Plantage
Escuela al Aire Libre

La Escuela al Aire Libre , es el nombre de un complejo escolar situado en la ciudad holandesa de Ámsterdam. Fue diseñado y construido por los arquitectos Jan Duiker y Bernard Bijvoet en forma progresiva entre los años 1926 y 1930. Anteproyectos Los trabajos preparatorios de Jan Duiker y Bernard Bijvoet para la construcción de los edificios comenzaron mucho antes de conocer cual sería el lugar donde se implantaría, buscando una solución que expresara las aspiraciones de Duiker para una sociedad más saludable.​ El conjunto comprede el edificio docente en si y un bloque de acceso que comprendía un taller ocupacional, 2 viviendas y un aparcamiento para bicicletas. Del edificio se llegaron a hacer hasta 6 anteproyectos, en los que cada vez se depuraba más la forma y se lograba una estructura más estilizada, y de la zona de acceso otras 4 propuestas. Se pensó que su lugar perfecto de implantación sería en medio del campo, pero después de varias controversias con el Ayuntamiento sólo consiguieron, cliente y arquitectos, que les proporcionaran un solar urbano. Arquitectura Edificio Docente El edificio docente tiene cuatro plantas sobre rasante, terraza y sótano. La planta baja está ocupada por el vestíbulo y el gimnasio. Las siguientes plantas están ocupadas por las aulas, unas cerradas y proFusamente iluminadas mediante amplios ventanales y otras al exterior para aprovechar al máximo las radiaciones solares, pues no hay que olvidar que se consideraba la mejor terapia junto con el aire puro de los bosques para combatir las enfermedades pulmonares.​ La combinación de grandes planos de cerramiento blancos con los acristalamientos y las losas en voladizo le convierten en un precedente de la arquitectura blanca de Richard Meier.​ La gran terraza con que se cubre el edificio puede considerarse también como un anticipo del Gimnasio del Colegio Maravillas, de Madrid, de Alejandro de la Sota Martínez​ Siguiendo los principios de la arquitectura modular tan difundidos por Le Corbusier a través de los CIAM, toda la planta del edificio se genera a partir de una cuadrícula de 3 x 3 metros. La estructura es de hormigón armado, con jácenas en retícula, algunas en un estilizado voladizo, que se apoyan en pilares cada 9 metros. Se acabó de construir en 1930. Pabellón de Acceso Es un edificio de tres plantas, con la administración y dirección, las viviendas para los guardeses y un taller para terapia ocupacional en un cuerpo volado que acentúa lo etéreo de los voladizos del edificio docente, que se encuentran girados 45° respecto a este. Actualidad El edificio continúa en uso, ahora rodeado por otros edificios de carácter residencial. Referencias Bibliografía Historia de la Arquitectura Moderna, Leonardo Benévolo, (1996). ISBN 84-252-1641-9 Los Ideales de la Arquitectura Moderna; su Evolución (1750-1950), Peter Collins, (1965). ISBN 84-252-0342-2 Jan Duiker. Obras y proyectos, Jan Molema, (1989). ISBN 84-252-1520-X Arquitectura del Siglo XX, TASCHEN, (2001). ISBN 3-8228-1164-5 La Montaña Mágica, Thomas Mann Arquitectura de España, 1929/1996, Carlos Flores, (2001). ISBN 84-920718-9-3 Notas Enlaces externos Escuela al Aire Libre en Urbipedia