NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
VV M.E.C.

VV M.E.C. is een voetbalclub uit de Nederlandse gemeente Winterswijk. De club is opgericht op 15 mei 1945. De afkortingen slaan op de twee buurtschappen in de buurt, Miste en Corle. De club heeft ruim 270 leden. Het gebied waar M.E.C. haar leden uit betrekt, strekt zich verder uit dan de twee buurtschappen uit de naam. Ook uit het naburige Aalten, Woold en Winterswijk komen er spelers. De club is gesitueerd aan de Misterweg in Miste, gelegen tussen Aalten en Winterswijk. De accommodatie bestaat uit twee voetbalvelden en een trainingsveld. Daarnaast zijn er kleedkamers (in 2003 uitgebreid en vernieuwd) en een bestuurskamer. De clubkleuren zijn geel-zwart. Om de clubkas te ondersteunen worden er door leden van M.E.C. diverse acties gehouden. Omdat MEC halverwege de jaren negentig te kampen had met een teruglopend ledenaantal bij de junioren werd intensieve samenwerking gezocht met Spcl Kotten. Gedurende een aantal jaren voetbalden de juniorenteams onder gezamenlijke vlag. Aan deze samenwerking kwam een einde toen MEC niet meer meedeed aan de fusieplannen voor FC Trias. Vanaf het seizoen 2007/2008 werkt MEC met de juniorenteams samen met SV Bredevoort. Vanaf seizoen 2012/2013 werd de samenwerking uitgebreid met de JO-13 elftallen. Ook de dameselftallen voetballen sinds het seizoen 2009/2010 onder gezamenlijke vlag. Competitieresultaten 1965–2018 Externe link Officiële website
Lorentzsluizen

Die Lorentzsluizen liegen bei Kornwerderzand in der niederländischen Provinz Friesland. Sie sind der kleinere der beiden Sielkomplexe im Abschlussdeich, der das IJsselmeer von der Nordsee trennt. Der Komplex besteht aus zwei gleichartigen Sielgruppen und Schleusen für die Schifffahrt. Er wurde 1928 bis 1932 errichtet. Sein Name leitet sich ab von dem Physiker und Nobelpreisträger Hendrik Antoon Lorentz, der die Auswirkungen der Eindeichung der ehemaligen Zuiderzee untersucht hatte. Sielanlagen Wie anfangs auf der Westseite besteht jede Sielgruppe aus jeweils fünf 12 m breiten Sieldurchlässen. Jeder einzelne Durchlass (ndl.: spuisluis, Plural sluizen) hat zwei Hubtore, wobei das südliche das eigentliche Sieltor ist. Es wird zur Abfuhr des überschüssigen Wassers aus dem IJsselmeer regelmäßig bei Ebbe geöffnet und bei Flut geschlossen. Die nördlichen Tore werden nur bei Sturmflut geschlossen, weshalb der Komplex auch als Sturmflutsperrwerk wirkt. Schleusen Der Durchlass für die Schifffahrt besteht aus dem tidefreien Binnenhafen auf der Ijsselmeerseite, zwei Kammerschleusen: große Schleuse für die Berufsschifffahrt: 137 m lang, 14 m breit und mindestens 3,50 m tief, zulässige Tauchtiefe bis 3,20 m kleine Schleuse für Freizeitschiffer: 67 m lang, und 9 m breit, Tiefen wie bei der großen Schleuse dem tideabhängigen, aber noch südlich des Deichs gelegenen Vorhafen der 15,75 m breiten Durchfahrt durch den Deich mit zwei Drehbrücken dem nur durch seitliche Molen geschützten Buitenhaven (Außenhafen) Die drei Hafenbecken im Verlauf des Durchlasses dienen nur als Wartebereiche. Zukunft Mit dem Project Afsluitdijk wird der komplette Damm für die Jahre bis 2050 gegen die erwarteten Hochwasserereignisse ertüchtigt. Im Rahmen dieser Arbeiten erfolgt in Kornwerderzand der Bau einer Sturmflutsperre im Schleusenkanal, die im Normalfall geöffnet bleibt. Ergänzend besteht der Plan zu Vergrößerung der langen Schifffahrtsschleuse auf 25 Meter Breite und 150 Meter Länge, damit größere Neubauten der Werften im IJsselmeer passieren können. Zu diesem Zweck muss auch die Fahrrinne ins IJsselmeer vertieft werden. Auch die Sielkonstruktionen werden verstärkt und die Verschlüsse in den Durchlässen erneuert. Siehe auch Stevinsluizen Weblinks Cultureel Erfgoed – Cultuurhistorie: De Afsluitdijk (PDF, niederländisch) Sluis Kornwerderzand auf omroepflevoland.nl (ndl)
St. Joseph Cathedral, Groningen

The St. Joseph Cathedral (Dutch: Sint-Jozef kathedraal) is the cathedral of the Roman Catholic Diocese of Groningen-Leeuwarden in the city of Groningen in the Netherlands. Description The parish church of St. Joseph (Sint-Jozef), was designed by Pierre Cuypers, with contributions by his son Joseph Cuypers. The church has a Neo-Gothic style and was built between 1885 and 1887 and consecrated on 25 May 1887. The church was dedicated to Saint Joseph, patron of workers, for the many workers who built the building. In 1906 the church was equipped with an organ built by the firm of Utrecht Maarschalkerweerd. The church was used as a parish church in 1970 and officially became the cathedral of the Diocese of Groningen-Leeuwarden in 1981. References External links Media related to Sint-Jozefkathedraal, Groningen at Wikimedia Commons
Catedral de San José (Groninga)

La catedral de San José​ (en neerlandés: Sint-Jozef kathedraal) es la catedral católica de la diócesis de Groninga-Leeuwarden en la ciudad de Groninga, en los Países Bajos. La iglesia parroquial de San José fue diseñada por Pierre Cuypers, con contribuciones de su hijo Joseph Cuypers. La iglesia es de estilo neogótico y fue construida entre 1885 y 1887 y consagrada el 25 de mayo de 1887. La iglesia fue dedicada a San José, patrón de los trabajadores, por los muchos obreros que construyeron el edificio. En 1906 la iglesia fue equipada con un órgano construido por la firma de Utrecht Maarschalkerweerd. La iglesia fue utilizada como iglesia parroquial en 1970 y se convirtió oficialmente en la catedral de la diócesis de Groninga-Leeuwarden en 1981. Véase también Catedral de Santa Catalina (Utrecht) Anexo:Basílicas y catedrales de los Países Bajos Arquitectura de los Países Bajos Referencias
Cathédrale Saint-Joseph de Groningue

La cathédrale Saint-Joseph (en néerlandais : Sint-Jozef kathedraal) est l'église-mère du diocèse de Groningue-Leeuwarden aux Pays-Bas. Elle a été inscrite à la liste du patrimoine historique en 1974. Elle est consacrée à saint Joseph. Historique L'église paroissiale Saint-Joseph (le diocèse était alors supprimé) est construite par Pierre Cuypers en 1886, deuxième église de la ville en majorité protestante, dans un quartier à l'époque peuplé d'ouvriers. Lorsque le diocèse de Groningue est rétabli en 1955, elle est encore église paroissiale, puis elle est choisie comme cathédrale en 1981. Elle fait partie de la paroisse Saint-Martin. En 2010, elle est redevenue une église vivante après avoir été fermée pendant des décennies les jours de semaine, à cause de l'effondrement de la pratique catholique aux Pays-Bas. Caractéristiques L'édifice est construit en style néogothique avec un clocher haut de 76 mètres. L'église est consacrée le 25 mai 1886. Son plan est à trois nefs sans transept. Galerie Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « St.-Josef-Kathedrale (Groningen) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Cathédrale Liste des cathédrales des Pays-Bas Architecture aux Pays-Bas Style néo-gothique Architecture Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument The Skyscraper Center Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture chrétienne
Cattedrale di San Giuseppe (Groninga)

La cattedrale di San Giuseppe (in olandese: Sint-Jozefkathedraal) è la cattedrale cattolica della diocesi di Groninga-Leeuwarden, nella città di Groninga, nei Paesi Bassi. Storia e descrizione La chiesa parrocchiale di San Giuseppe fu progettata dall'architetto Pierre Cuypers, con contributi di suo figlio Joseph Cuypers. La chiesa è in stile neogotico e fu costruita tra il 1885 ed il 1887 e consacrata il 25 maggio 1887. La chiesa fu dedicata a San Giuseppe, patrono dei lavoratori, per i molti operai che lavorarono all'edificio. Nel 1906 la chiesa fu dotata di un organo costruito dalla ditta di Utrecht Maarschalkerweerd. La chiesa fu utilizzata come chiesa parrocchiale nel 1970 e divenne ufficialmente la cattedrale della diocesi di Groningen-Leeuwarden nel 1981. Galleria d'immagini Note Voci correlate Cattedrali nei Paesi Bassi Chiesa cattolica nei Paesi Bassi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Giuseppe Collegamenti esterni Sito ufficiale, su stmartinusparochie.nl. (EN) Cattedrale di San Giuseppe, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di San Giuseppe, su Skyscraper Center. Sito della parrocchia di San Martino, che gestisce il culto nella cattedrale, su stmartinusparochie.nl.
Katedra św. Józefa w Groningen

Katedra świętego Józefa w Groningen (niderl. Sint-Jozefkathedraal (Groningen)) jest kościołem biskupim diecezji Groningen-Leeuwarden w Holandii. Od 1981 jest świątynią katedralną. Świątynia została zbudowana w stylu neogotyckim w latach 1885–1887 według projektu holenderskiego architekta Pierre'a Cuypersa, konsekrowana w 1887. Posiada jedną wieżę. Mieści się przy ulicy Radesingel. Bibliografia Oficjalna strona parafii katedralnej. stmartinusparochie.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-11)].
Собор Святого Иосифа (Гронинген)

Собор святого Иосифа (нид. Sint-Jozefkathedraal ) — католическая церковь, находящаяся в городе Гронинген, Нидерланды. Церковь святого Иосифа является кафедральным храмом епархии Гронингена-Леувардена. В 1974 году церковь святого Иосифа была внесена в список исторических памятников Нидерландов. Церковь освящена в честь святого Иосифа. История Строительство церкви святого Иосифа было завершено в 1886 году по проекту архитектора Питера Кёйперса для католического прихода в рабочем районе Оостепоорт. Храм построен в неоготическом стиле с колокольней высотой 76 метров. 25 мая 1887 года было совершено освящение храма. 16 июля 1955 года была создана епархия Гронингена-Леувардена и церковь святого Иосифа получила статус кафедрального собора этой епархии. Ссылки Сайт католического прихода (нид.)
Кафедральний собор святого Йозефа (Гронінген)

Кафедральний собор святого Йозефа (нід. Sint-Jozefkerk) — католицький кафедральний (єпархія Гронінгена-Лейвардена) собор (катедра) в нідерландському місті Гронінгені, освячена на честь святого Йозефа (Йосипа); яскрава пам'ятка неоготичної архітектури у виконанні відомого архітектора Пітера Кейперса (1886). Історія Будівництво церкви для католицької парафії святого Йозефа (Йосипа) в Гронінгені в робочому районі Остепорт здійснювалось за проектом відомого нідерландського архітектора Пітера Кейперса і було завершено в 1886 році. Храм побудований в неоготичному стилі з дзвіницею заввишки 76 метрів. Відтак 25 травня 1887 року відбулося урочисте освячення храму. 16 липня 1955 року була створена єпархія Гронінгена-Лейвардена і церква святого Йосипа отримала статус кафедрального собору цієї єпархії. У 1974 році гронінгенський собор святого Йосипа був внесений до списку історико-архітектурних пам'яток Нідерландів. Галерея Примітки Джерела, посилання та література Офіційна вебсторінка католицької парафії
Broederschapshuisjes

De Broederschapshuisjes zijn een rijksmonumentaal rijtje woningen in het Nederlandse dorp Vleuten. De woningen ontstonden tussen 1599 en 1624 in het kader van armenzorg. Ze zijn vernoemd naar de in de 15e eeuw opgerichte "Broederschap van Onze Lieve Vrouwe", die de woningen tevens in bezit had. Gaandeweg zijn de woningen verbouwd en/of herbouwd. Tot 1954 werden ze verhuurd aan minvermogenden. In een van de vijf woningen is het documentatiecentrum van de Historische Vereniging Vleuten De Meern Haarzuilens en Leidsche Rijn gevestigd.
Landschotse Heide

De Landschotse Heide is een natuurgebied van 239 ha in de Nederlandse provincie Noord-Brabant, ten zuiden van Middelbeers en ten oosten van Westelbeers. Het is eigendom van het Brabants Landschap. Het wordt ook wel 'Het Wit-Holland genoemd naar het bekendste meer van de vier vennen die daar liggen. Het Wit-Holland is ook het meer waar men 's winters schaatst als dat kan. Geschiedenis De Landschotse Heide maakte deel uit van een veel groter heidegebied. In 1937 was met de gemeente Oost-, West- en Middelbeers afgesproken dat het zuidelijk deel hiervan, 500 ha vochtige heidevelden, zou worden ontgonnen, maar het noordelijk deel, waarin een aantal vennen lagen, gespaard zou blijven. Na de oorlog was er een nieuwe burgemeester die de afspraak ontkende en ook het overige gebied wilde ontginnen. Hierop volgde een diplomatiek offensief door het bestuur van het Brabants Landschap, waardoor de gemeente niet kon ontginnen. Begin jaren 60 werd het zuidelijk deel van de heide ontgonnen. Pas in 1999 kon het Brabants Landschap de resterende heide voor een symbolisch bedrag verwerven. Vennen Het gebied bestaat uit vochtige heide met daarin een aantal grote vennen: Keienhurk, Berkven, Wit Holland Ven, Scherpven, en Kromven. Deze vennen zijn rijk aan watervogels en steltlopers, zoals Groenpootruiter en Zwarte ruiter, en er komen 24 soorten libellen voor, waaronder de zeldzame Kempense heidelibel en de Gevlekte witsnuitlibel. De flora kenmerkt zich door Klokjesgentiaan, Oeverkruid en Moerashertshooi. Aangrenzend in het noorden en oosten ligt de Kuikeindse Heide, wat een naaldhoutgebied is. In het westen en zuiden ligt het dal van de Grote Beerze, waarlangs zich een aantal natuurgebieden bevinden die als Dal van de Groote Beerze door het Brabants Landschap worden beheerd. Ook ligt hier de plaats Westelbeers. Ten zuidwesten van het gebied liggen landbouwontginningen. Schijnboten De Landschotse Heide heeft nog een rol gespeeld tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op Welschap werden toen door de Duitse bezetter bommenrichters opgeleid die op de Landschotse Heide moesten oefenen in het bombarderen van schepen. Er werd daartoe een schijnhaven aangelegd en ook werden er schijnboten gebouwd. Deze bestonden uit aarden ruggen van 50 m lang en 7 m breed, met daarop een soort van houten kajuit. Een aantal van deze aarden wallen liggen er nog steeds. Ook de bunker, van waaruit waarnemingen werden verricht, is er nog te vinden. Vaak werden er betonnen bommen gebruikt die door een rookpatroon aangaven waar ze neervielen. Na de bevrijding is een groot deel van de heide ontgonnen. De boeren gebruikten de betonnen bommen om hun erf mee op te sieren. Externe link Landschotsche Heide op brabantslandschap.nl
De Drost

De Drost is een kunstmatig aangelegd eilandje in het IJmeer ten noordoosten van Muiden. Eind jaren 60 van de 20e eeuw werden er in het IJmeer drie kunstmatige eilandjes aangelegd, "De Drost", "Warenar" en "Hooft", die fungeren als zogenaamde luwtedammen. De Drost is van de drie eilanden het meest westelijk gelegen. Het eiland heeft een lengte van circa 700 meter. De drie eilandjes ontlenen hun naam aan de vroegere drost van Muiden, P.C. Hooft, schrijver van Warenar.
Diamantbrug

De Diamantbrug, brugnummer 137, is een vaste brug in Amsterdam en ligt op de grens van de wijken De Pijp en de Johannes Vermeerbuurt in Amsterdam-Zuid. De brug verbindt de beide oevers, Hobbema- en Ruysdaelkade, van de Boerenwetering met elkaar. Om over en weer verkeer mogelijk te maken van de snel groeiende wijken werd in 1901 een voetbrug gewijzigd en verlegd tegenover de Ruysdaelstraat. Een vervanging van die brug leverde de nodige problemen om omdat het terrein van circa 6500 m² aldaar nog in handen was een particulier. De weduwe van de grondeigenaar wilde het terrein wel verkopen, maar rekende een fors bedrag, in de ogen van de gemeente. Deze ging desalniettemin akkoord, omdat door de aankoop het stratenplan inclusief de al ontworpen brug tot uitvoer gebracht konden worden. De brug dateert van rond 1910. In mei 1909 werd budget vrijgemaakt voor de aanleg van de brug, naar het terrein van de voormalige waskaarsenfabriek (gesloopt in 1906) om vanuit dat terrein de buurt YY (de Pijp) te kunnen bereiken voor alle verkeer; geschatte kosten 55.000 gulden. Op 16 oktober 1909 vond er aanbesteding plaats voor het leveren van balkijzer, L-ijzer en T-ijzer voor de brug no. 137 en voor brug 139. Een week later vond er aanbesteding plaats voor 21.947 m³ graniet. Een derde aanbesteding vond plaats op 25 oktober 1909: "het maken van eene vaste brug no. 137". De brug werd gebouwd in opdracht van de Publieke Werken, hetgeen ook inhield dat daar het ontwerp vandaan kwam. In die tijd was Hendrik Leguyt daar de baas, maar of het ontwerp van hem afkomstig is, is niet bekend; de dienst werkte als een geheel. Ze is genoemd naar diamantslijperij Van Moppes, die hier (op de hoek van de Albert Cuyp en de Ruysdaelkade) lange tijd was gevestigd, maar in 2005 gesloten werd. De Diamantbrug ligt in het verlengde van de Albert Cuypstraat (hier zonder markt) en de Ruysdaelstraat. De brug is dan wel genoemd naar een diamantslijperij, ze biedt ook uitzicht op het raamprostitutiegebied aan de Ruysdaelkade. Over de brug, die aan beide kanten vrij steil is door de laagliggende omgeving, reed van 1913-2018 tramlijn 16. Sinds de openbreking van de Ferdinand Bolstraat in 2003 in verband met de aanleg van de Noord-Zuidlijn reed ook tramlijn 24 tot 11 mei 2016 over de brug. Ten noorden van de oeververbinding is sinds 2018 de omstreden ondergrondse Albert Cuypgarage onder de Boerenwetering in gebruik genomen.
Richel

Richel ist der Name einer Sandbank im Wattenmeer, etwa 1 km östlich vom nördlichsten Punkt der Insel Vlieland. Die Sandbank gehört zur gleichnamigen niederländischen Gemeinde Vlieland. Richel hat eine Fläche von 116 Hektar und ist im Wesentlichen vegetationslos. Es ist zeitweise durch Strand-Quecke (Elytrigia juncea subsp. boreoatlantica) bewachsen. Die Insel ist ein wichtiges Brutgebiet für den Sandregenpfeifer (Charadrius hiaticula), den Seeregenpfeifer (Charadrius alexandrinus) und die Zwergseeschwalbe (Sterna albifrons), die in wechselnden Mengen vorkommen. Daneben ist Richel das wichtigste Ruhegebiet für die Kegelrobbe im Wattenmeer. Weblinks Foto der Sandbank Richel Einzelnachweise
Richel

Richel (Dutch pronunciation: [ˈrɪxəl] ; English: Ridge), or rather De Richel (The Ridge), is a permanently dry sandbank in the Wadden Sea, in the gap between the Dutch islands of Vlieland and Terschelling. It is located about 1 kilometer east of the northernmost point of Vlieland and is administered by the municipality of Vlieland. The sandbank has an average surface area of 116 hectares. It is completely flooded only during extremely high tides. The island is primarily known as the most important breeding place in the Wadden Sea for grey seals. More than 300 pups are born on Richel in winter. In summer seals seem to prefer areas more sheltered from human contact. The sandbank is also important as a breeding and feeding area for ringed plovers, Kentish plovers, little terns and other bird species. Richel is uninhabited and virtually barren. It is too low to support any permanent vegetation. The sandbank is only able to support some temporary colonisation by the grass species sand couch (Elytrigia juncea). The ferry between Harlingen and Vlieland passes by Richel, making a detour around the sandbank. During low tide, it is possible to walk to the sandbank from Vlieland (see mudflat hiking) although Richel is off-limits to humans due to its importance as a nature area. Boat trips from Vlieland used to be organised daily during the summer tourist season to observe the seal population on Richel. References External links Media related to Richel at Wikimedia Commons
Richel

Richel (De Richel, en frisón) es un islote arenoso del mar de Frisia, en los Países Bajos. Situado a un kilómetro al oeste del punto más septentrional de Vlieland, está ligeramente desplazada de la cadena de islas Frisias. Por sus dimensiones puede ser comparada con Griend, si bien este último está más aislado. El islote tiene una superficie media de 116 hectáreas.​ Referencias
Richel

Richel est un banc de sable dans la mer des Wadden, situé à environ 1 km à l'est de la pointe nord de l'île néerlandaise de Vlieland. Richel n'est pas habité ; son territoire fait partie de la commune de Vlieland. Il y a peu de végétation. On y trouve uniquement l'espèce Elytrigia juncea. En revanche, Richel constitue une importante aire de nidification pour le pluvier grand-gravelot, le pluvier à collier interrompu et la sterne naine. Le banc de sable est également un endroit où de nombreux phoques gris viennent se reposer. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Richel » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail des Pays-Bas Portail des îles Portail de la mer du Nord
Richel

Richel, o anche De Richel (frisone occidentale per "la cresta"), è un banco di sabbia arida permanente nel Mare dei Wadden ed è collocato tra le isole dei Paesi Bassi di Vlieland e Terschelling. È situato a circa un chilometro a est del punto più settentrionale di Vlieland ed è amministrato dalla stessa municipalità di Vlieland. Richel ha una superficie media di 116 ettari. Viene sommerso completamente durante l'alta marea. L'isola è nota principalmente come uno dei più importanti habitat nel Mare di Wadden per la foca grigia. Circa duecento esemplari vivono permanentemente sull'isola, in modo particolare nelle settimane successive alla nascita dei piccoli. Richel è anche un'importante zona di riproduzione per il corriere grosso, per il fratino, per il fraticello e per altre specie di uccelli. Richel è disabitata e virtualmente sterile, poiché la sua altitudine sul livello del mare è talmente bassa da non permettere una vegetazione permanente. Sull'isola è solamente possibile trovare temporaneamente una specie di erba, la cosiddetta Sand Couch (Elytrigia juncea). Il traghetto tra Harlingen e Vlieland transita da Richel, facendo una deviazione attorno all'isola. Durante la bassa marea è anche possibile raggiungere Richel da Vlieland a piedi, praticando camminate sul fango, sebbene l'isola sia off-limits per gli esseri umani, data l'importanza naturalistica dell'area. Gite in barca da Vlieland sono organizzate quotidianamente durante il periodo estivo per i turisti che desiderano osservare la popolazione di foche. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Richel
Richel

De Richel is een zandplaat en een klein eiland in het Nederlandse gedeelte van de Waddenzee, een paar kilometer ten oosten van de haven van Vlieland. Bij hoogwater is de zandplaat zo’n 30 hectare groot. Het eiland komt sinds de 19e eeuw al op zeekaarten voor. De zandplaat maakt deel uit van de gemeente Vlieland. Sinds 2009 is er sprake van duinvorming. Een gebied van ruim 7 hectare is daarna steeds verder begroeid geraakt. Het is daarmee een echt eiland dat op afstand zichtbaar is. Inmiddels zijn er ruim 30 plantensoorten aangetroffen. De Richel is van belang als broedgebied van de bontbekplevier, strandplevier en dwergstern, die er in een wisselend aantal voorkomt. Ook is het een van de belangrijkste rustgebieden van de grijze zeehond in de Waddenzee. Tussen 1964 en 1976 stond er ook nog een houten kaap op de Richel. De aannemer was Herke de Groot uit Harlingen die eerder ook al een kaap bouwde op de Engelsmanplaat.
Richel

Richel (niderl. De Richel – grzbiet lub pasmo górskie) – sucha, piaszczysta mielizna na Morzu Wattowym, pomiędzy wyspami Vlieland i Terschelling. Zajmuje powierzchnię ok. 116 hektarów. Mielizna jest całkowicie zalewana jedynie podczas bardzo wysokich przypływów. Wyspa jest znana jako jedno z najważniejszych miejsc odpoczynku foki szarej w okolicach Morza Wattowego. Richel jest niezamieszkana i całkowicie jałowa.