NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Prinsenhof de Delft

Het Prinsenhof (en français, La cour princière) est un musée situé sur la place Sainte-Agathe (Sint Agathaplein) à Delft, aux Pays-Bas. Originellement le couvent Sainte-Agathe, il sert aujourd'hui de lieu d'exposition de la peinture néerlandaise de l'âge d'or. Histoire Alyd Busers, morte en 1409, était une riche veuve qui, à la fin du XIVe siècle, rejoignit avec sa fille Aechte un groupe de religieuses de Delft. En 1403, ce groupe a acquis une maison dans le Vieux Delft pour en faire un couvent qu'elles ont dédié à sainte Agathe, la patronne d'Aechte. Busers en fut la première mère supérieure et Aechte lui a succédé. Comme le nombre de religieuses n'a cessé d'augmenter, le couvent a été agrandi plusieurs fois. De ce fait, il a été le couvent le plus important (et le plus riche également) au sein des murs du Delft médiéval. Après la Réforme protestante, au cours de la seconde moitié du XVIe siècle, le complexe architectural a été divisé en diverses parties utilisées séparément. Une partie de la chapelle demeura un espace à vocation religieuse et quelques religieuses continuèrent à habiter dans la longue aile méridionale. L'autre partie a été aménagée pour être la Cour princière de Guillaume d'Orange qui a résidé régulièrement de 1572 à 1584 dans le couvent Saint-Agathe : elle est connue depuis sous le nom de Prinsenhof. C'est au sein du Prinsenhof que Guillaume d'Orange est assassiné par Balthazar Gérard en 1584. Les impacts des balles sont par ailleurs encore visibles. En 1657, le Prinsenhof a été partiellement aménagé comme halle aux draps. De 1775 à 1807, l'école latine de Delft y est établie. Le complexe a été restauré entre 1932 et 1951 pour en faire un musée municipal. L'actuelle église wallonne de la ville se trouve en outre à côté du Prinsenhof. Annexes Articles connexes Liste des musées aux Pays-Bas Guillaume Ier d'Orange-Nassau Église wallonne de Delft Liens externes (en + nl) Site officiel. www.gemeentemusea-delft.nl/gmd21012005/home.aspx?m=Prinsenhof : page sur le site des musées de la ville de Delft. Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Prinsenhof (Delft) » (voir la liste des auteurs). Portail du catholicisme Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail des Pays-Bas Portail des musées
Museum Prinsenhof Delft

Museum Prinsenhof Delft is een museum in de Nederlandse stad Delft. Het is gevestigd in het voormalige Sint-Agathaklooster dat behoort tot de Top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg uit 1990. Het museum belicht Delfts blauw, grote Delftse wetenschappers (Hugo de Groot, Antoni van Leeuwenhoek) en Delftse meesters, Willem van Oranje en het Huis Oranje-Nassau. Het museum heeft een collectie schilderijen, aardewerk en gebruiksvoorwerpen uit de Gouden Eeuw. Het museum trekt jaarlijks ongeveer 63.500 bezoekers. Het museum werd als Gemeentemuseum Delft in 1897 opgericht en was gevestigd in het stadhuis van Delft. In 1906 werd het museum verplaatst naar een zaal in het Agathaklooster, een verdieping boven de plek waar sinds 1887 het Rijksmuseum 'De historische zaal van het Prinsenhof' was gevestigd. Het kloostercomplex dat voordien verschillende functies had, werd tussen 1938 tot 1962 volledig gerestaureerd tot museum. In het complex is Willem van Oranje doodgeschoten. De kogelgaten in de muur zijn nog altijd te zien. In 2014 werd het vernieuwde museum heropend door koning Willem-Alexander. In januari 2025 sloot het museum opnieuw haar deuren voor een grote verbouwing, met de belofte dat het in 2027 weer zou openen. De kosten voor de verbouwing worden gedeeld door de gemeente Delft en een bijdrage van de familie Vlek. Van 1997 tot 2024 vond in dit museum jaarlijks in augustus het Delft Chamber Music Festival plaats. Tijdens dit festival vonden in de Van de Mandelezaal diverse klassieke concerten plaats. Vanwege de verbouwing van het museum kon dit festival hier niet plaatsvinden in 2025 en 2026. Het jaar 2025 werd overgeslagen en tijdens de editie van 2026 werd het museum vervangen door Theater de Veste Afbeeldingen Externe links Website van het Prinsenhof Informatie over rijksmonumentnummer 12029
Prinsenhof

Prinsenhof (Stedelijk Museum Het Prinsenhof) – muzeum miejskie w Delfcie w Holandii. Tematycznie jest poświęcone Wilhelmowi Orańskiemu i jego roli w powstaniu Republiki Siedmiu Zjednoczonych Prowincji Niderlandzkich, a także wydarzeniom oraz postaciom związanym z wojną o niepodległość Niderlandów. Ponadto zgromadzona kolekcja sztuki i przedmiotów sztuki użytkowej z XVII wieku, w tym „porcelany” z Delftu, pokazuje zwiedzającym miasto podczas tego okresu historycznego. Mieści się w poklasztornym kompleksie z XV wieku zbudowanym w stylu burgundzkiego gotyku, położonym przy placu Sint-Agathaplein 1. Gromadzi zbiory map ilustrujących historię Holandii, rozwój jej miast i regionów, kolekcję topograficznych obrazów Delftu. Można także obejrzeć tutaj średniowieczną rzeźbę, zbiór portretów najważniejszych postaci historycznych z okresu powstania holenderskiego oraz porcelanę. W muzealnych wnętrzach zabytkowe podłogi wyłożone są kafelkami, a okna mają oprawy z ołowiu. Przy muzeum znajdują się także ogrody. Muzeum Het Prinsenhof można zwiedzać codziennie oprócz poniedziałku, wstęp do niego jest płatny. Zabójstwo Wilhelma I Orańskiego W roku 1584 w tym żeńskim klasztorze świętej Agaty doszło do politycznego morderstwa. Stronnik Hiszpanów Balthasar Gérard zastrzelił tutaj Wilhelma I Orańskiego zwanego Cichym, Niemym lub Milczącym (jemu to poświęcony jest hymn Holandii – Wilhelm z Nassau czyli Het Wilhelmus). Ślady po kulach eksponowane są za szkłem na ścianie Mordzaal. Pomnik Wilhelma I Orańskiego stoi w przymuzealnych ogrodach. Przypisy Bibliografia Holandia – przewodnik ilustrowany. Warszawa: Langenscheidt Polska Sp. z o.o. (Berlitz), 2008, s. 192, 193. ISBN 978-83-7476-501-5.
Принсенхоф

Принсенхоф (нид. Prinsenhof — «двор принца») — музей в городе Делфт (Нидерланды). Музейное собрание включает в себя картины делфтских мастеров XVI и XVII веков, изделия знаменитого делфтского фаянса, серебра и произведения современного искусства. Музей расположен в здании монастыря святой Агаты, построенном около 1400 года. Здание было возведено в позднеготическом стиле, спустя некоторое время появились пристройки, изменившие первоначальный облик. Во второй половине XVI века монастырь стал резиденцией штатгальтера Голландии Вильгельма I Оранского в период его борьбы против Испании. 10 июля 1584 года в Принсенхофе Вильгельм был убит испанским агентом Бальтазаром Жераром. На стене лестницы, ведущей в покои, именуемые Залом смерти, сохранились следы от пуль, которыми был убит принц. Интерьеры дворца расписывал известный голландский живописец Леонард Брамер. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Принсенхоф Сайт музея (нид.)
Музей Принценгоф (Делфт)

Музей Принценгоф (англ. Museum Het Prinsenhof) — історично-меморіальний і художній музей в місті Делфт, Нідерланди. Середньовічний монастир Наприкінці XIV століття стара і багата вдова Елід Бусерс (? — 1409) разом із донькою Агатою приєдналась до черниць. Вони оселились поблизу так званої Старої церкви в приміщенні на Oude Delft, де виник середньовічний монастир Святої Агати. Монастирську назву пов'язують з ім'ям Святої Агати, покровительки доньки пані Бусерс, яка стала першою ігуменею жіночого монастиря. Споруди монастиря вибудовані в стилістиці місцевої готики. З роками монастир збільшився і економічно, був серед найбагатших в місті. У XVI столітті Бурхливі події рішуче втрутилися в спокійне життя жіночого монастиря. Він був зменшений кількісно, а вивільнені приміщення розділили на різні функції. Монастирська каплиця перейшла до реформатської церкви. Низка колишніх монастирських приміщень переобладнана під житло. Саме в цегляних приміщеннях колишнього монастиря створив власну резиденцію принц Вільгельм І Оранський, керівник повсталих в добу Нідерландської революції. Подальша історія Впродовж століть монастирські приміщення використовувались за різним призначенням. З середини 17 ст. тут облаштували ткацьке виробництво, низку крамниць на першому поверху з продажу сукон і тканин. Другий поверх використовували для житла володарів крамничок. В період 1775—1807 років тут діяла латинська школа. Перетворення на музей В період 1932—1951 років муніципалітет міста керував реставраційними роботами і пристосуванням частки приміщень під міський музей. Каплиця належить реформатській церкві. В південному крилі монастирського комплексу існує невеликий жіночий монастир. Музей має історико-меморіальне значення, позаяк в його приміщенні було скоєнє політичне убивство керівника Нідерландської революції і засновника нової держави принца Вільгельма І Оранського. Музей також збирає і демонструє історичні артефакти, старовинні мапи відповідні історії Північних Нідерландів, розвитку міст, історії самого міста Делфт. В невеликій кількості в музеї представлена середньовічна скульптура, портретна галерея історичних осіб і зразки уславленої делфтської порцеляни. Музей працює щоденно, окрім понеділка. Відновлені декоративні сади Галерея історичних портретів Живопис інших жанрів Див. також Готична архітектура Маньєризм Нідерландська революція Вільгельм І Оранський Порцеляна Делфта Музейний туризм Примітки Джерела Holandia — przewodnik ilustrowany. — Warszawa: Langenscheidt Polska Sp. z o.o. (Berlitz), 2008. — S. 192, 193. — ISBN 978-83-7476-501-5. (пол.) Офіційний сайт музею [Архівовано 10 січня 2016 у Wayback Machine.] (нід.) Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Музей Принценгоф (Делфт)
Judith Leysterbrug

De Judith Leysterbrug (brug 176) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. Het is de enige brug gelegen in de Stadhouderskade en overspant de Boerenwetering. Ontwerp huidige brug Het ontwerp van de huidige brug kwam van bruggenbouwer Piet Kramer. De brug moet het daarbij doen zonder al te veel versieringen, zo ontbreken hier brughuisjes en beeldhouwwerken van Hildo Krop. De sierbalustrades zijn een kenmerk van Kramers ontwerpen, net zoals enkele granieten steunen. De brug is uiteraard gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School van die architect, waarbij hij de veelvuldige bakstenen zowel horizontaal als verticaal liet metselen. Geschiedenis Voor 1890 lag hier al een brug, maar deze kon het toenmalige verkeer niet aan. Amsterdam was druk aan het bouwen (en liet ook druk bouwen) aan de Stadhouderskade met als hoogtepunt het Rijksmuseum. In februari 1890 besloot de gemeente dat de hoge sluis vervangen moest worden door een "flinke, breede, vaste" brug. De bouw ging snel want al in april 1890 kon gemeld worden dat de brug gereed was. In 1920 was deze brug zodanig beschadigd dat ze een half jaar afgesloten werd voor het verkeer. Er bleven problemen met de brug want in mei 1924 besloot de gemeente tot een aanbesteding van een nieuwe brug, er was daarbij vraag voor circa 37 m3 aan graniet. De aanleg/uitbreiding van de brug ging tegen een kostprijs van 51.000 gulden. In februari 1925 werd melding gemaakt, dat de brug in gebruik genomen kon worden, zodra de Boerenwetering hetzelfde peil had gekregen als de Singelgracht. De brug zou in de loop der jaren uitgroeien tot een van de drukste bruggen van Amsterdam, zeker toen de gemeente besloot de Stadhouderskade tot binnenring (de Rijksweg 10 is de buitenring) te bestempelen. In 2017 bleken vooral toeristen de brug te gebruiken om er een liefdesslotje aan op te hangen. Naam van de brug De brug kreeg gedurende haar bestaan de aanduiding Stadhoudersbrug, maar deze naam werd nooit officieel. Dat kon eigenlijk ook niet, want ook de brug ter plaatse van de Torontobrug werd zo genoemd (ook officieus). In 2016 kwam de gemeenteraad met het initiatief alle officieuze brugnamen te schrappen, dan wel de officieuze benaming officieel te maken, dan wel de brug een nieuwe naam te geven. Er werd gekozen voor de laatste optie en er werd een voorstel ingediend om de brug te vernoemen naar kunstschilder Judith Leyster met de volgende onderbouwing: van haar hangt een aantal schilderijen in het Rijksmuseum (aan de ene kant van de brug) haar leermeester was Frans Hals, de Frans Halsstraat ligt op nog geen 100 meter (aan de andere kant van de brug). Sindsdien heet brug 176 Judith Leysterbrug.
Grote Gracht (Montfoort)

De Grote Gracht is de naam van een gracht die deel uitmaakt van de voormalige verdedigingswerken van de Utrechtse plaats Montfoort. De Grote Gracht ligt tussen de stadsmuur van Montfoort en de Stadsboomgaard en wordt overspannen door een houten brug voor fietsers en voetgangers. De gracht is een geliefd water voor sportvissers en wordt in de winter gebruikt als ijsbaan. Hiervoor staan er ook lichtmasten opgesteld langs de oevers.
SV DHL

SV DHL is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit de stad Delft in Zuid-Holland, opgericht in 1915. Het eerste mannenelftal van de club speelt in de Derde klasse zaterdag (2022/23) De club speelt op Sportpark Brasserskade in de Delftse Hout. Competitieresultaten 1941–heden Tot en met 2022 speelde SV DHL met haar eerste elftal op zondag. In 2022 hebben zij horizontaal de overstap gemaakt naar de zaterdag. 2004: de beslissingswedstrijd op 2 mei om het klassekampioenschap in zondag 3A werd met 0-0 gelijkgespeeld tegen DoCoS, DHL kampioen op basis beter doelsaldo in competitie. 2020: Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. 2021: Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Bekende (ex-)spelers en trainers Bram Panman Hans Galjé Externe link Officiële website
De Marssumermolen

De Marsummermolen English: The mill of Marssum is a smock mill in Marsum, Friesland, Netherlands which was built in 1903. The mill has been restored to working order and is used as a training mill. It is listed as a Rijksmonument, number 28624. History De Marssummermolen was built in 1903 by millwright J H Westra of Franeker. The mill can drain the polder, or pump water into the polder, or pump water in a closed circuit. Restorations were undertaken in 1976, and 1992–94. It is used as a training mill (Dutch: lesmolen), and was the first mill in Friesland to be designated as such. A further restoration was undertaken in 2000. The mill is licensed as a venue for weddings. Description De Marsummermolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Patent sails. They have a span of 22.00 metres (72 ft 2 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft. which was cast by De Muinck Keizer, Martenshoek, Groningen in 1903. The windshaft also carries the brake wheel which has 57 cogs. This drives the wallower (31 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels' The upper crown wheel, which has 17 cogs drives an Archimedes' screw. The axle of the Archimedes' screw is 70 millimetres (3 in) diameter and 2.25 metres (7 ft 5 in) long. This screw is used to pump water into the polder. The lower crown wheel, which has 43 cogs, drives a gearwheel with 38 cogs on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 60 centimetres (2 ft 0 in) diameter and 5.25 metres (17 ft 3 in) long. The screw is 1.75 metres (5 ft 9 in) diameter. It is inclined at 17°. Each revolution of the screw lifts 1,995 litres (439 imp gal) of water. Public access De Marsummermolen is open to the public on Saturdays from 09:00 to 12:00, or by appointment. References
Marssumermolen

De Marssumermolen (Fries: Marsumermûne) is een poldermolen nabij het Friese dorp Marssum, dat in de Nederlandse gemeente Waadhoeke (voorheen gemeente Menaldumadeel) ligt. Beschrijving De Marssumermolen, een grondzeiler die iets ten noordwesten van het dorp staat, werd in 1903 gebouwd voor de bemaling van de Marssumerpolder. Dankzij een tweede vijzelinstallatie kan hij ook inmalen. In 2000 werd de molen voor het laatst gerestaureerd. De Marssumermolen, eigendom van de Stichting Molens in Menaldumadeel, is maalvaardig in circuit en kan op afspraak worden bezichtigd. Ook kan hij als trouwzaal worden gebruikt. Zie ook Molens in Friesland
Winkelcentrum Leyweg

Winkelcentrum Leyweg is een deels overdekt winkelcentrum in Den Haag. Gelegen in het stadsdeel Escamp (Morgenstond-West). Op het stadscentrum na is het winkelcentrum het grootste winkelgebied van de stad, met een tevens een regionale functie. Geschiedenis Het oorspronkelijke winkelcentrum Leyweg is in 1960 gebouwd. Na 1997 zijn voor het gebied herontwikkelingplannen opgesteld. Op 16 oktober 2003 werd Leyweg heropend na jarenlange renovatie en uitbreiding. Enkele parallel lopende straten zijn tot voetgangersgebied gemaakt. Er zijn drie winkelblokken bij gekomen en 68 appartementen. Markt Iedere dinsdag wordt rond het voormalig V&D-blok van het winkelcentrum een warenmarkt gehouden. Bereikbaarheid Het winkelcentrum is bereikbaar met zowel auto als openbaar vervoer. Het winkelcentrum is van twee zijden bereikbaar. Op het busstation Leyweg stoppen bussen van de HTM-lijnen 21, 23 en 25 en op de halte Leyweg/Melis Stokelaan trams van de lijnen 9, 10 (spitslijn), 16 en EBS buslijn 37. Winkelcentrum Leyweg beschikt over een tweetal parkeergarages met een totale capaciteit van 1000 parkeerplaatsen.
Watertoren (Delft Wateringsevest)

De watertoren van de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is gelegen aan een zijtak van de Delftse Schie, voor de Calvé-fabriek in het noorden van de stad. Deze watertoren uit 1895, met een hoogte van 29 m en een waterresevoir van 600 m³, was bedoeld voor de drinkwatervoorziening en werd gebouwd in neorenaissancestijl naar ontwerp van gemeentearchitect M.A.C. Hartman. In 1918 werd de watertoren uitgebreid met een pomphuis en een ondergronds waterbassin. Deze cirkelvormige reinwaterkelder had een capaciteit van ruim twee miljoen liter drinkwater. Herbestemming In 2002 werd er een prijsvraag gehouden over de toekomst van de watertoren, een rijksmonument. Uit de inzendingen werd het plan om een klimhal te vestigen gekozen. In totaal werden 26 inzendingen ingediend en beoordeeld door een gemeentelijke commissie. Ook de Rijksdienst voor Monumentenzorg, de Welstandscommissie en de Nederlandse Watertorenstichting hebben adviezen uitgebracht. In 2005 werd de watertoren opnieuw verkocht, omdat het plan voor een klimtoren niet uitvoerbaar was. Nummer twee van de prijsvraag kreeg een kans en er zou een waterwinkel worden opgestart. De watertoren werd vanaf 2007 intern volledig gerenoveerd naar een ontwerp van Rocha Tombal Architecten. In 2020 werd de watertoren en het naastgelegen pompgebouw aangekocht door een Delftse ondernemer. In 2021 werden plannen ontwikkeld voor een grootschalige renovatie van het naastgelegen pompgebouw (inclusief waterkelder) naar ontwerp van DP6 Architectuurstudio, waarna op 7 mei 2022 Kunstcentrum RADIUS opende op deze locatie. Kunstcentrum RADIUS, opgericht door Niekolaas Johannes Lekkerkerk, is een landelijk toonaangevende instelling die zich richt op de effecten van klimaatverandering en het belang van ecologisch herstel door middel van hedendaagse beeldende kunst. In 2022 werd de vlag van Oekraïne op de watertoren gevlogen, vanwege de Russische invasie. Zie ook Watertoren (Delft Stromingslaboratorium) gebouwd in 1975 Watertoren (Delft Getijmodellaboratorium) gebouwd in 1980 Nieuwe Plantage, beschermd stadsgezicht waar de watertoren onder valt Galerij
Schip van Blaauw

Het Schip van Blaauw is het voormalige Laboratorium voor Plantenfysiologie van de Landbouwhogeschool Wageningen. Het in 1919-1920 naar ontwerp van Cornelis Jouke Blaauw gebouwde complex heeft de status van rijksmonument. Plan In 1917 werd Anton Hendrik Blaauw (niet te verwarren met de architect C.J. Blaauw, en geen familie) benoemd aan de Landbouwhogeschool Wageningen. Op 8 november 1918 liet deze weten dat het huidige laboratorium niet voldeed en dat een modern laboratorium voor plantenfysiologie noodzakelijk was. Ook wenste hij over een eigen woning in dit laboratorium te kunnen beschikken. In maart 1919 stelde A.H. Blaauw nauwkeurige plannen op voor het te bouwen laboratorium. Als architect voor de bouw werd Cornelis Jouke Blaauw gevraagd. C.J. Blaauw had in 1917 drie villa's gebouwd in het Park Meerwijk te Bergen in de stijl van de Amsterdamse School. De keuze voor C.J. Blaauw liep via de Rijksgebouwendienst. A.H. Blaauw moest veel moeite doen om zijn plan voor een woning bij het laboratorium gerealiseerd te krijgen. Hij stelde dat dit nodig was om ook 's avonds met experimenten te kunnen doorgaan en om regelmatig de temperatuur te kunnen controleren, die constant moest blijven met het oog op de voorgenomen proefnemingen. Bouw In 1919 werd begonnen met de bouw van het laboratorium, dat later de naam Schip van Blaauw zou krijgen. De bouw werd met aandacht door de Wageningse bevolking gevolgd. Toen in 1922 de bouw, door vertragingen later dan verwacht, voltooid was, stelde A.H. Blaauw het laboratorium open ter bezichtiging. De officiële openingsplechtigheden gingen niet door vanwege gezondheidsproblemen van A.H. Blaauw. In 1923 werd in het tijdschrift Wendingen uitgebreid aandacht besteed aan het oeuvre van C.J. Blaauw. Ook het Schip van Blaauw kwam daarin ruim aan bod. Onderzoek Al snel werden resultaten geboekt bij het onderzoek naar de groei van planten bij constante temperaturen. Het bleek mogelijk bloemen en gewassen later of eerder te laten uitkomen en tot bloei te laten komen. In 1925 kwam A.H. Blaauw met het verzoek voor de aanbouw van een gekoelde ruimte, waar een temperatuur van 9-12 graden Celsius zou moeten heersen. Het onderzoeken in deze koelruimtes legde de basis voor verlenging van de houdbaarheid door het gekoeld bewaren van bloemen en groenten.. In de Tweede Wereldoorlog overleed A.H. Blaauw. Zijn plaats in het laboratorium werd overgenomen door dr. E.C. Wassink. Wassink verschoof het onderzoek van fototropie naar fotosynthese. Hij onderzocht onder meer de mogelijkheden om door middel van massacultuur van algen zonlicht op te slaan. Anders dan Blaauw maakte Wassink veel gebruik van de ambtswoning. Externe links Ronald Stenvert e.a., Schip van Blaauw in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 323. Website van 'Het Schip van Blaauw'.
Bloeddonorbrug

De Bloeddonorbrug (brug 701) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De betonnen brug is gelegen in de Johan Huizingalaan en overspant de Slotervaart. De brug is gebouwd naar een ontwerp van Dick Slebos, destijds architect bij Publieke Werken. Hij ontwierp brug in de stijl van het nieuwe bouwen. De brug dateert uit 1956 en was de eerste brug in Slotervaart. De naam dateert uit 2017. De gemeente Amsterdam had in 2016 een inschrijfmogelijkheid gecreëerd voor het geven van namen aan dan naamloze bruggen. Het verzoek om deze brug op te dragen aan bloeddonoren werd ingewilligd op basis van: de Amsterdamse Sanquin-bloedbank is gelegen aan de Plesmanlaan de Henri Dunantstraat, vernoemd naar de oprichter van het Internationale Rode Kruis Henri Dunant ligt ook in de buurt. De brug is sinds 2008 een gemeentelijk monument.