NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Pelikaan (molen)

De Pelikaan is de naam van een ronde stenen korenmolen aan de Hoogstraat 91 aan het Maaskantje die in 1864 werd gebouwd. Het is een type beltmolen. Geschiedenis De molen werd in 1864 gebouwd in opdracht van C. van de Westelaken. Na 1870 waren van deze familie de eigenaren: Francis, Antony en Andreas (tot 1908). Daarna werd H.A. Eetgerink eigenaar, totdat de molen in 1922 in brand geraakte. In 1924 kwam de herbouw van de molen gereed en kwam de molen in handen van de familie Toelen. Eerst was dit Martinus Toelen en vanaf 1949 Jan Toelen, die in de molen een mechanische maalderij begon, waardoor voor de molen zelf een periode van verval begon. Later werd de molen gerestaureerd en ook maalvaardig gemaakt. In de molen is een drukbeklante meng- en kleindiervoederzaak. Er wordt ook nog steeds gemalen met de maalstoel, aangedreven door de antieke dieselmotor. De molen is op afspraak met de molenaar nog steeds te bezichtigen. Verval Ondertussen ging het in de jaren 90 van de 20ste eeuw met het onderhoud minder goed: de stenen romp lekte op diverse plaatsen. Grotendeels nog een gevolg van de brand van 1922. Door de felle brand in de stenen molen heeft dit een blijvende schade opgeleverd in de vorm van poreuze stenen. In 2003 werd de molen in de steigers gezet. Door tegenvallers kon dit werk niet worden voltooid. Inmiddels is de steiger verwijderd, zonder dat het metselwerk volledig is hersteld. De toestand daarvan is dan ook nog steeds slecht. Als noodvoorziening zijn plastic zeilen over de romp gespannen. Wel werd er nog zo nu en dan gedraaid. Subsidie en restauratie In de zomer van 2008 kregen veel molens in Nederland subsidie, maar vielen andere, zoals deze molen, buiten de prijzen. Eigenaar Jan Toelen, die vele jaren heeft geprobeerd, deze molen gerestaureerd te krijgen, was de situatie beu en vroeg een vergunning aan, om roeden en staart te mogen verwijderen. Later werd toch weer een poging gedaan om restauratiesubsidie te krijgen, maar de situatie gaf veel zorgen. Op 4 december 2008 werden de fokken en de ophekking verwijderd. De roeden mochten, op last van de RACM, niet worden verwijderd. Op 5 december 2008 kwam het goede nieuws dat de molen alsnog een forse subsidie van de Provincie Noord-Brabant krijgt. Hiermee lijkt het grootste gevaar voor deze molen afgewend. De molen is inmiddels compleet gerestaureerd, de potroeden zijn gerestaureerd. Er zijn geen fokwieken, maar Van Busselwieken opgekomen. Foto's
H.H. Cosmas en Damianuskerk (Abcoude)

De H.H. Cosmas en Damianuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Kerkstraat 23 in Abcoude. Kerkgebouw De kerk werd tussen 1887 en 1888 gebouwd. Architect Alfred Tepe ontwierp een driebeukige kruisbasiliek, met halfingebouwde toren boven de hoofdingang. Het is qua verhoudingen een van de fraaiste neogotische kerken van Nederland. Het gebouw mist de massaliteit die vele katholiek kerken uit eind 19e eeuw kenmerkt. Hij harmonieert goed met de Dorpskerk iets verderop. De vormgeving van de torenspits is geïnspireerd door die van de toren van de dorpskerk, waarbij als illustratie van de voormalige wedijver kan worden vermeld dat hij ongeveer een meter hoger is gemaakt. De kerk bezit een fraai orgelfront uit de grote kerk te Gouda. Het houten beeld van de Heilige Maagd uit de begin 16e eeuw is een van de pronkstukken van het interieur. Het neogotische Mengelberg-altaar mag zich de laatste tijd in een sterk toenemende waardering verheugen. Op de plaats van het aan de Katholiek kerk verbonden centrum Het trefpunt(1973 - architect P.H.A. Starmans), stond tot voor kort een uit 1771 daterend kerkje dat in 1835 samengevoegd werd met de pastorie. Begraafplaats Op 19 juni 1904 werd de nieuwe katholieke begraafplaats ingewijd en niet lang daarna werden de eerste doden hier ter aarde besteld. Langs de randen van de begraafplaats plante men een haag met daar omheen een zogenaamd processiepad. In 1908 werd bij de eerste openbare processie in Abcoude gebruikgemaakt van dit pad. Het kerkhof is geheel traditioneel aangelegd met een middenpad dat loopt naar een kruisbeeld en een priestergraf. Het baarhuisje met gemetselde de vlechtingen in de gevel, staat achter de omgevende haag en stamt eveneens uit 1904. Tijdens de jaren zeventig van de 20e eeuw raakte het Katholieke kerkhof vol en werden meer en meer katholieken begraven op de algemene begraafplaats van Abcoude. Enkele jaren geleden is het kerkhof flink onder handen genomen, waardoor de grafstenen en -monumenten weer goed zichtbaar zijn. De kerk wordt tot op heden gebruikt door de parochie "Sint-Jan de Doper - Vecht & Venen", waar de Cosmas en Damianusparochie in 2010 in opging. Het kerkgebouw is een Rijksmonument. Externe links Kerk op Reliwiki[dode link] Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed Website kerk
Westergasfabriek

La Westergasfabriek (« Usine à gaz de l'ouest » en néerlandais) est une ancienne usine à gaz fondée par l'Imperial Continental Gas Association, située dans l'arrondissement West d'Amsterdam. Au début du XXIe siècle, elle a fait l'objet d'importants travaux de rénovation visant à la reconvertir en un espace culturel et de loisir au sein du Westerpark. Le complexe comprend également des studios d'enregistrement de télévision et de radio. Voir aussi Articles connexes Histoire du gaz manufacturé Imperial Continental Gas Association Amsterdam Dance Event Architecture aux Pays-Bas Liens externes (en + nl) Site officiel de la Westergasfabriek Portail du cinéma Portail de la télévision Portail d’Amsterdam Portail des énergies fossiles
Herema State

Herema State is een state of stins in Joure in de Nederlandse gemeente De Friese Meren. Geschiedenis Middeleeuwse geschiedenis De families Van Oenema, Van Hoytema en later Uninga bezaten hier al grond en een huis; verondersteld wordt dat Tyepke Onama hier in 1466 een huis bezat. Een afstammeling, Hoyte Uninga van Hoytema, was Spaansgezind en vluchtte daarom rond 1580 uit het gebied; in 1581 gaven de Staten van Friesland daarop opdracht het stenen huis af te breken. De terreinen bleven niettemin eigendom van de familie Uninga van Hoytema. Een kleindochter van de gevluchte Hoyte, Gerland (†1608), trouwde met Wigle Herema (van Tzum). Hun kleindochter Ebele van Grovestins, die het goed erfde, bouwde in 1625 samen met haar man Bartold Tjaerda van Starkenborgh een huis dat zij de naam Herema State gaven. Hun erfgenamen verkochten het huis in 1679. Moderne geschiedenis In 1679 kocht Philip Ernst Vegilin van Claerbergen (1613-1693) de stins voor zijn zoon Hessel Vegilin (1655-1715), grietman van Utingeradeel, grietman van Haskerland; de laatste liet in 1689 een nieuwe stins bouwen. De familie Vegilin van Claerbergen zou de state tot 1948 in bezit hebben en bewonen: jhr. Pieter Benjamin Johan Vegelin van Claerbergen (1878-1942), burgemeester van Haskerland, en zijn echtgenote Anna Aurelia Maria Hofstede (1891-1948) waren de laatste bewoners. De familie Vegilin bewoonde het huis met een kleine onderbreking tussen 1910 en 1921 toen de stins in gebruik was als het Friesch Volkssanatorium voor lijders aan tuberculose. De stins was tot dat doel geschonken door het echtpaar Driessen-Vegelin van Claerbergen. Toen het echter in begin jaren 1920 te klein bleek te zijn, werd in 1921 een nieuw sanatorium in Appelscha in gebruik genomen; de familie Driessen herkreeg de state. Daarna kocht de burgemeester van Haskerland, P.J.B. Vegelin van Claerbergen het oude familiebezit om er zelf, na een in 1924 uitgevoerde verbouwing, weer te gaan wonen; hij overleed op de state in 1942. Hij had de state in 1940 verkocht aan de gemeente Haskerland, met het recht voor hem en zijn echtgenote er te mogen blijven wonen. De gemeente vestigde er, na enige verbouwingen, in 1950 het gemeentehuis in en het functioneert nog steeds als zodanig; in de Tweede Wereldoorlog werd de kelder van de state door de gemeente al wel gebruikt als opslagplaats voor de archieven. Tuinen In 1716 werd een tuin in barokstijl aangelegd, met een zichtkanaal terwijl op de al bestaande berg een belvédère werd gebouwd. Tot 1848 bleef deze tuin, met ook een pronktuin, met loofwerken van buxus en gras met lage vruchtbomen, ongewijzigd. Het park werd even na 1848 aangelegd door de tuinarchitect Lucas Pieters Roodbaard. Dit park werd, na toestemming aan de gemeente door Gedeputeerde Staten in 1943 tot vrijmaking van budget voor het aanleggen ervan, in gebruik genomen als openbaar wandelpark; dit park staat nu bekend onder de naam Park Heremastate.
Haaldersbroek

Haaldersbroek is a hamlet in Zaanstad, North Holland in the Netherlands. It is located in the southeast of Kalverpolder and next to Zaanse Schans. The hamlet was first mentioned in historical records in the late 14th century. It is named after a swamp, which is now located in a part of Kalverpolder. The oldest house in Haaldersbroek dates from 1661. It is a former fishing village. It consists of about 150 people. References
Галдерсбрук

Галдерсбрук (нід. Haaldersbroek) — селище в нідерландській провінції Північна Голландія. Входить до муніципалітету Занстад. Перша згадка про населений пункт датується кінцем 14-го сторіччя. Наразі у селищі нараховується близько 150 мешканців. Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Занстад (нід.)
Bank van Lening (Haarlem)

De Bank van Lening in Haarlem is een voormalige bank van lening en werd ook wel een lommerd genoemd. Het pand betreft een rijksmonument. Geschiedenis De geschiedenis van het pand begint bij de bouw van het Maria en Lazarusklooster in 1307 of 1308 en is gesticht door Willem, heer van Egmond (-1312). Het klooster was bedoeld voor de lazaristen. Zij waren een geestelijke ridderorde. Zij combineerde net zoals de Jansorde de strijd voor het geloof met ziekenverzorging. Het klooster werd echter gesticht zonder het medeweten van de grootmeester van de Lazaristen waardoor het niet werd herkend. In 1311 besloot Willem het klooster en de bezittingen over te dragen aan het Jansklooster. In de zestiende eeuw werd het voormalig klooster een bank van lening. Het gebouw is een rijksmonument. Van 2009 tot en met 2018 was het sterrenrestaurant ML in het pand gevestigd. Sinds 2019 is het restaurant Olivijn in het pand gevestigd.
Het Verlaat (Leeuwarden)

Het Verlaat, ook wel bekend als De Paddenstoel of Girokantoor Leeuwarden is een brutalistisch gebouw in Leeuwarden uit 1975 en is oorspronkelijk ontworpen als kantoor door de architect Abe Bonnema. Het gebouw wordt sinds 2024 getransformeerd naar 59 woningen. Geschiedenis Het gebouw werd ontworpen als kantoor voor de toen snelgroeiende Girodienst van de PTT. In het kader van spreiding van werkgelegenheid en economische stimulering van het Noorden werd er in juni 1971 gekozen voor Leeuwarden als derde kantoorlocatie (naast het hoofdkantoor in Den Haag en een tweede kantoor in Arnhem). Abe Bonnema werd geselecteerd als architect, die bekend stond als functionalist. Het gebouw moest 600 mensen kunnen faciliteren, maar de kavel op de hoek van de Tesselschadestraat en de Harlingertrekweg had een oppervlakte van slechts 3000 vierkante meter, waardoor hoogbouw noodzakelijk was. Bonnema had nog weinig ervaring met kantoren, maar kwam met een ongewoon ontwerp waarin hij het kantoorblok van elf verdiepingen optilde en losmaakte van de begane grond. Dit blok rust op een betonnen kern van 11 bij 11 meter, en de vloeren van het kantoor zijn opgehangen tussen deze kern en een uitwendige draagstructuur van betonkolommen. Op de oostgevel werd het kunstwerk Schrijvende hand van Marte Röling aangebracht. Op 6 mei 1975 werd het kantoor geopend en in gebruik genomen door de PTT. Later kwam het pand in eigendom van de ING Bank. Herontwikkeling In 2023 werd het gebouw verkocht aan projectonwikkelaar Reales die het gebouw sinds 2024 transformeert naar 59 woningen als onderdeel van de nieuwe buurt Park West. De plint wordt getransformeerd naar horeca en ondergrondse parkeergarage. De transformatie naar ontwerp van EVA architecten zou naar verwachting medio 2025 af zijn gerond. In december 2025 werd het naastgelegen complex aan de Tesselschadestraat 5 ook door Reales overgenomen, waarmee de grondposities voor Park West compleet zijn.
Kerk van Baijum

De kerk van Baijum is een kerkgebouw in Baijum in de Nederlandse provincie Friesland. Het is een rijksmonument. Het kerkgebouw is in 2014 overgenomen door de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Beschrijving De toren van drie geledingen met spaarvelden en een ingesnoerde naaldspits werd in 1865 gebouwd naar ontwerp van B. J. Sitema ter vervanging van een middeleeuwse zadeldaktoren. In 1876 werd de middeleeuwse kerk vervangen door de huidige kerk in eclectische stijl naar ontwerp van S. van der Veen. Het interieur wordt gedekt door een gewelf dat in 1876 door J.D. Fast werd voorzien van stucwerk. In de kerk bevinden zich twee herenbanken, een preekstoel en een kubusvormige gotische doopvont van rode zandsteen (15e eeuw). Het pijporgel uit 1878 is gemaakt door Willem Hardorff. Na een grote restauratie in 2022 door Orgelmakerij Bakker & Timmenga, werd het orgel op 3 februari 2023 weer in gebruik genomen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Baijum Kerken in Friesland
Sint-Jacobskapel (Galder)

De Sint-Jacobskapel is een oude kapel in Galder in de Nederlandse provincie Noord-Brabant, gewijd aan de Heilige Jacobus de Meerdere. Geschiedenis De kapel werd gesticht in 1468 en fungeerde als kwartkerk. In 1517 werd de kapel uitgebreid en werd ook de toren gebouwd. Door de toren, met overhoekse steunberen en twee geledingen, oogt de kapel eerder als een klein dorpskerkje. Rond de kapel ontwikkelde zich het oorspronkelijke dorp, terwijl het huidige dorp iets ten zuiden daarvan ligt. Van 1648-1798, toen de kapel in Hervormde handen was, werd ze niettemin onderhouden. In 1824 werden de muren van het schip verlaagd om de kapel geschikt te maken als schooltje. In 1881 werd de kapel als school ongeschikt verklaard. In 1934 werd de kapel gerestaureerd onder leiding van Hendrik Willem Valk. In 1976 werd een Sint-Jacobsbeeld uit chamotte geplaatst van de hand van Harry Storms. In 1979 volgde opnieuw een restauratie. Regelmatig worden er nog Missen opgedragen. De klok dateert van 1553 (met opschrift: Jhezus ben ick van Peter van den Ghein geghoten) en het gebouw is een zaalkerkje met verlaagd schip en koor. Het laatste heeft een veelhoekige sluiting. Externe links R.K. Parochie van de Heilige Familie: Breda - Bavel - Ulvenhout Sint-Jacobskapel
Joliotflat (torenflat)

De Joliotflat is een in 1967 gebouwde torenflat in de Nederlandse gemeente Rotterdam. De flat ligt aan de Joliotplaats in de wijk Ommoord. Naast de Joliotflat ligt nog flat met dezelfde naam, alleen is dit een ERA-flat en geen torenflat. De Joliotflat heeft een hoogte van 62 meter, telt 20 verdiepingen. Ze is ontworpen door architect J. Nuts en ziet er daarom hetzelfde uit als de meeste torenflats in Ommoord.
De Ooijevaar

De Ooijevaar (ook wel als De Ooievaar gespeld) is een oliemolen direct ten zuiden van de Zaanse Schans in de gemeente Zaanstad. Oorspronkelijk gebouwd in 1622 te Assendelft waar hij aan de Delft heeft gestaan ter hoogte van de Kerkbuurt, de molen had toen nog geen naam. De molen werd in 1670 gekocht door Cornelis Adriaansz van de Leij die de molen liet afbreken waarna hij op zijn huidige locatie werd herbouwd en is daarna in gebruik geweest voor het slaan van olie en later voor onder andere het malen van doppen en cacaoafval. De molen kwam in 1936 definitief buiten bedrijf. In 1955 ontfermde de Vereniging De Zaansche Molen zich over de molen en in 1956 werd de molen geheel gerestaureerd. Hierbij werd onder andere het complete bovenachtkant vervangen. Na restauraties in 1978 en kort na 2000 is de molen weer op vrijwillige basis in bedrijf. De biotoop van de molen is sterk aangetast door de grote fabriekshallen van Duyvis die naast de molen staan. Als gevolg van de ligging op het terrein van deze ondernemer kan de molen ook niet bezichtigd worden. Externe link Vereniging de Zaansche Molen
Verzorgingsplaats Wildinghe

Verzorgingsplaats Wildinghe is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 richting Zaandam tussen afrit 16 (Witmarsum) en knooppunt Zurich in de gemeente Súdwest-Fryslân. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Shell Express aanwezig. Ongeveer 200 meter ten zuiden van de Rijksweg bij het dorpje Wons loopt de Wildinghelaan. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Hayum.
Protestantse Begraafplaats Charlois

De Protestantse Begraafplaats Charlois ligt in de Nederlandse stad Rotterdam, aan de Charloisse Lagedijk, en is een begraafplaats waar veel mensen uit de oude dorpen Charlois en Katendrecht zijn begraven. Voor de oorlog zijn ook veel rijke Rotterdammers van de overkant van de rivier er begraven. Opmerkelijk is dat veel mensen die op Charlois zijn geboren en door de woningnood zijn uitgezwermd toch op Charlois willen worden begraven. Charlois en Katendrecht zijn door Rotterdam in 1895 geannexeerd. De kapel is gebouwd naar een traditionalistisch ontwerp van G.A. Bestebreurtje. Van de oude begraafplaats komt het postament met gebroken zuil voor de scheikundige A.G. Pieper (28 juli 1840 - 22 augustus 1900). Er is een familiegraf van de adellijke familie Reuchlin met een steen met de naam van jonkheer Johan George Reuchlin. Deze kwam om bij de ramp met de Titanic. Charloise notabelen van de families Blok, Barendregt, Breukhoven, Kranenburg, Kruidenier, Niemantsverdriet, Jungerius en Vaandrager hebben er een graf. Geschiedenis Vroeger werd in de Oude kerk en op het kerkhof rond de kerk in Charlois begraven. Omdat niet meer binnen de bebouwde kom mocht worden begraven werd in 1828 door de Hervormde Gemeente "Charlois" een begraafplaats aangelegd aan de binnenkant van de Sluisjesdijk. Dit was de plaats waar eerder een groot aantal mensen was begraven dat in 1512 was verdronken in de rivier. Bij de inwijding van de vernieuwde en vergrote kerk staken naar men zegt wel 5000 mensen in processie de bevroren rivier over. Door de dooi en noordwesterstorm was het ijs te zwak geworden en men zakte massaal door het ijs. De slachtoffers van dat ongeluk zijn in een massagraf begraven. Over de precieze datum en omstandigheden van overlijden bestaat geen zekerheid, zeker is dat er bij het uitgraven van de sloten voor de nieuwe begraafplaats vele overblijfselen van menselijke geraamten werden gevonden. Die plaats heette op Charlois lang de "Papenpit". De eerste overledene werd op dit kerkhof in 1829 begraven, de laatste in 1924. Toen de Waalhaven werd gegraven kwam de positie van deze begraafplaats steeds meer in de knel, onder andere door de toenmalige toegangsweg naar de wijk Heijplaat en het feit dat de haven steeds verder werd uitgegraven. Namens de kerkvoogdij onderhandelde H.J. Kruidenier met de gemeente Rotterdam en eind 1922 gingen beide partijen akkoord met een bedrag van ƒ 85.000,- en werden de overblijfselen en zerken van de begraafplaats Sluisjesdijk overgebracht naar de huidige begraafplaats Charlois. Op het voorterrein staat links naast de ingang een steen met de informatie over die overbrenging. De eerste die er op Charlois nieuw begraven werd was Gerrit Sloof op 30 juli 1924. Oorspronkelijk lag de begraafplaats op het grondgebied van Rhoon, sinds halverwege de jaren zeventig in Rotterdam. Op 31 december 2007 is de Hervormde begraafplaats Charlois door de Hervormde Gemeente Charlois in eigendom overdragen aan een stichting en is de naam gewijzigd in Protestantse Begraafplaats Charlois. Referentie
Evert van der Wallbrug

De Evert van der Wallbrug is een vaste brug voor voetgangers en fietsers in Amsterdam-Oost. Ze is gelegen in de Watergraafsmeer in het verlengde van de Mr. P.N. Arntzeniusweg en overspant de Ringvaart van de Watergraafsmeer. Ze legt daarbij verbinding tussen de Linnaeuskade en Oranje-Vrijstaatkade, beide oevers van die ringvaart. Een eerste voetbrug kwam hier in 1974; het was een houten brug op stalen liggers. Dat bruggetje lag net ten westen van de Sporthal Oost (later Wethouder Verheijhal), die toen gebouwd is op de fundamenten en begane grond van de gashouder van de Oostergasfabriek. Rond 1976 werd er een nieuwe brug gebouwd, nu direct voor de sporthal. De brug kreeg betonnen pijlers, betonnen wegdek en stalen balustrades. Het ontwerp kwam van Publieke Werken, waar toen Dick Slebos en Dirk Sterenberg verantwoordelijk waren voor bruggen. Soms werkten zij samen, soms ook zelfstandig. Deze brug is afkomstig van Sterenberg, aldus de bestektekening. Dat was terug te zien in de (destijds) opvallend lichtblauwe balustrades. De vormgeving is terug te vinden in Sterenbergs bruggen rondom het Station Amsterdam Centraal. Het gehele terrein van de Ooster Gasfabriek werd in de jaren nul van de 21e eeuw gesaneerd en vernieuwd. Er kwam een nieuw stadsdeelkantoor, de oude sporthal ging tegen de vlakte en werd als rechthoekig gebouw elders in de buurt uit de grond gestampt. Ook de brug werd vernieuwd waarbij ze enigszins ranker van vorm werd (het wegdek kwam horizontaal vrij te liggen van de pijlers). De karakteristieke pijlers bleven, maar de balustrades verdwenen en werden vervangen door rankere frames aan de westkant en een lange houten zitbank aan de oostkant. Toenmalige burgemeester Job Cohen opende de nieuwe brug in 2008. De brug is rond 2009 vernoemd naar wethouder Evert van der Wall (Haarlem, 11 augustus 1944 - Amsterdam, 22 november 2003), zoon van Mieke van der Wall-Duyvendak, hij was namens de Partij van de Arbeid wethouder Onderwijs en Jeugdzaken. In 2002 werd hij voorzitter van het Stadsdeel Oost-Watergraafsmeer, maar overleed al snel na zijn benoeming. Hij was betrokken met de ontwikkeling van de Oostpoort (gebied rond de gasfabriek), direct ten noorden van deze brug, waar ook een school werd gebouwd. De naam van de brug is niet zoals gebruikelijk terug te vinden in de relingen van de brug, maar in een koperen plaquette op een van de pijlers. Het brugnummer 355 is eerder gebruikt voor een brug in de Grasweg (Amsterdam-Noord) over het Buiksloterkanaal, die neergelegd werd in 1918 en al gesloopt was toen de aanleg van deze brug begon.