NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sportpark De Toekomst

El Sportcomplex De Toekomst es un complejo deportivo en ubicado en Ouder-Amstel, en la periferia de la ciudad de Ámsterdam, Países Bajos, es propiedad de AFC Ajax. El complejo comprende nueve campos de fútbol y está ubicado cerca del Johan Cruyff Arena. Su campo principal tiene capacidad para 2.250 personas.​ El complejo sirve como sede del Ajax de Ámsterdam Femenino, que compite en la Eredivisie femenina, del equipo de reservas Jong Ajax, que compite en la Eerste Divisie, asimismo sirve como campo de entrenamiento para el primer equipo del Ajax, así como para la Academia Juvenil de Ajax en sus distintas categorías. Historia En 1991 se decidió que el antiguo De Meer Stadion del Ajax, situado en Watergraafsmeer, sería reemplazado por el nuevo Amsterdam ArenA, que a su vez requería nuevos campos de entrenamiento para los equipos amateur y juvenil del club. Sportpark Voorland, situado detrás del antiguo estadio, se consideró demasiado pequeño y debía ser demolido para dejar espacio para viviendas. Originalmente, Ajax tenía la intención de establecer sus instalaciones en Sportpark Strandvliet en Zwartelaantje, mientras que los inquilinos presentes en SV Amstelland se negaron a mudarse en ese momento. Esto finalmente llevó a Ajax a cambiar su enfoque a Sportpark De Toekomst en Ouder-Amstel. Los inquilinos anteriores estaban dispuestos a desalojar las instalaciones y el nuevo complejo se construyó e inauguró en 1996. Diseño El parque deportivo fue diseñado por René van Zuuk. Comprende cinco campos de fútbol de hierba, dos campos de césped artificial, una tribuna cubierta con 1250 asientos y gradas junto con una casa club con capacidad para 250 personas. Desde que el equipo reserva Jong Ajax, ha competido en la Eerste Divisie desde la temporada 2013-14, el recinto vio la expansión de 800 asientos adicionales en la tribuna principal y 100 asientos adicionales para los seguidores del equipo visitante.​ La tribuna principal tiene un dosel doblado que cuelga de dos pilares inclinados. Van Zuik recibió el Precio Nacional del Acero, en la categoría de "componentes característicos de acero". Desde el 6 de junio de 2009, las gradas principales de De Toekomst llevan el nombre del fallecido Bobby Haarms, ex entrenador y miembro honorario del club.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de los Países Bajos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Sportpark De Toekomst.
De Toekomst

De Toekomst (« Le futur » en français) est le centre de formation de l'Ajax Amsterdam et est considéré comme un des meilleurs d'Europe. Il est composé d'infrastructures impressionnantes, de sept terrains sur 14 hectares, de 14 vestiaires et d'une salle de sport. Histoire La construction du centre plus moderne a débuté en 1995 et s'est achevé en 1996. Il est situé à environ 600 mètres de l'Amsterdam ArenA. Avec l'Ajax Amsterdam B, quelque 200 jeunes joueurs, âgés de 7 à 19 ans, étudient au centre de formation d'Amsterdam, et jouent dans 13 équipes différentes. Lors de la victoire en Ligue des Champions lors de l'édition 1995, l'Ajax était presque entièrement composée de joueurs issu de son centre de formation. Lors de la finale de la Coupe du monde de football 2010 face à l'Espagne, l'équipe des Pays-Bas était composée au coup d'envoi de 7 joueurs sur 11 issus du centre de formation de l'Ajax Amsterdam. Philosophie de jeu étudiée Le 4-3-3 offensif façon football total est la principale leçon de jeu enseigné. Le centre apprend aux jeunes une philosophie de football créatif, attractif, offensif, rapide et technique. Au départ, toutes les équipes de moins de 12 ans jouent en 3-4-3 ensuite en 4-3-3 et selon le profil des attaquants, en 4-4-2. L'enseignement porte ses fruits au cours des années 1990, lorsque l'Ajax emmené par la génération dorée de Louis Van Gaal, devient champion d'Europe en 1995 avec neuf joueurs sur onze formés au club. Principaux élèves Les élèves les plus connus sont certainement Johan Cruijff et Marco van Basten, gagnant chacun trois Ballons d'or. Ils sont tous les deux considérés comme les meilleurs joueurs de l'histoire néerlandaise. En 1988 et en 1989, Marco van Basten remporte le ballon d'or. Par ailleurs lors de ces mêmes années, Rijkaard autre produit maison du centre de formation, termine 3e. Lors du Mondial 2010, les Pays-Bas atteignent la finale avec plusieurs joueurs issus du centre de formation de l'Ajax : Wesley Sneijder, Maarten Stekelenburg, Gregory van der Wiel, John Heitinga et Nigel de Jong. Notes et références Liens externes (en + es + zh + el) De Toekomst le site officiel de l'Ajax d'Amsterdam Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de l’éducation Portail d’Amsterdam
Sportpark De Toekomst

Sportcomplex De Toekomst is de thuisbasis van Jong Ajax (Keuken Kampioen Divisie), Ajax Vrouwen (Eredivisie vrouwen), en het in de Derde divisie spelende Ajax Zaterdag 1. Het sportpark, eigendom van AFC Ajax, wordt verder gebruikt voor wedstrijden van de Ajax jeugdelftallen en overige zaterdagamateurs. Daarnaast is het de trainingslocatie van deze genoemde elftallen en de hoofdselectie van AFC Ajax. Geschiedenis Nadat in 1991 definitief werd besloten dat Ajax Stadion De Meer in de Watergraafsmeer zou verruilen voor de nieuwe Amsterdam ArenA moest voor de jeugd- en amateurelftallen van de club ook een nieuwe locatie worden gevonden. Het Sportpark Voorland achter het oude stadion was te klein en moest wijken voor de bouw van de woonwijk Park de Meer. Aanvankelijk wilde Ajax al zijn elftallen onderbrengen op het Amsterdamse Sportpark Strandvliet, aan het Zwartelaantje. Sportvereniging Amstelland die daar was gehuisvest wilde echter niet verhuizen. Daarom verlegde de club haar aandacht naar het iets verder weg gelegen Sportpark De Toekomst in de gemeente Ouder-Amstel. De daar gevestigde sportverenigingen waren wel bereid te verhuizen. In de zomer van 1996 werd het in gebruik genomen. Ontwerp Het ontwerp van het sportpark is van de hand van René van Zuuk Architekten. Het sportcomplex omvat vijf voetbalvelden, twee kunstgrasvelden, een overdekte hoofdtribune met 1250 zitplaatsen, een kleinere tribune met 800 zitplaatsen en een clubgebouw. De kleine tribune is gebouwd omdat Jong Ajax vanaf seizoen 2013-2014 uitkomt in de Jupiler League. 100 plaatsen op deze tribune zijn bestemd voor supporters van de bezoekende club. De hoofdtribune heeft een gebogen luifel, hangend aan twee scheve pylonen. Voor dit ontwerp ontving Van Zuuk in 1998 de Nationale Staalprijs in de toenmalige categorie "Karakteristieke stalen bouwdelen". Sinds 13 juni 2009 is de hoofdtribune op dit sportcomplex vernoemd naar de op 6 juni 2009 overleden Bobby Haarms, oud-coach en erelid van de club. Externe link Sportpark De Toekomst op www.ajax.nl Literatuur Nederlands Architectuurinstituut - Architectuur in Nederland - Jaarboek 1996-1997, NAi Uitgevers, Rotterdam 1997, ISBN 90-5662-040-1 David Endt - Het officiële Ajax jaarboek 1996-1997, uitgeverij Luitingh-Sijthoff, Amsterdam 1997, ISBN 90-245-2162-9 Evert Vermeer en Marcel van Hoof - Ajax 100 jaar - jubileumboek 1900-2000, uitgeverij Luitingh-Sijthoff, Amsterdam 2000, ISBN 90-245-3497-6
Спортпарк Де Тукомст

Спортпарк Де Тукомст (нид. Sportpark De Toekomst, в переводе с нидерландского — «Спортивный парк Будущего») — футбольный спортивный комплекс и стадион в Нидерландах, расположенный в районе Оудекерк-ан-де-Амстел неподалёку от Амстердама. Рядом с ареной Йохана Кройфа Принадлежит клубу Аякс, арендуется и используется для игр и тренировок командами «Йонг Аякс», «Аякс Вроувен» (женская команда Аякса) и несколькими любительскими командами из Амстердама. История Строительство комплекса Начало строительства датировалось 1995 годом. Официальное открытие состоялось 14 июля 1996 года. Архитектором проекта выступил Дик ван Вагенинген. Новый тренировочный центр заменил прежнюю базу Аякса, расположенную на старом комплексе «Меер». Расположение Комплекс находится рядом с железнодорожной линией и расположен напротив стадиона Йохан Кройф Арена — главной арены «Аякса». Инфраструктура Комплекс включает в себя: пять полей с натуральным покрытием; два поля с искусственным покрытием; трибуну вместимостью около 2 250 зрителей; несколько раздевалок, кабинет тренера, медицинского и восстановительного персонала. Использование С момента открытия комплекс служит главной тренировочной базой клуба. На стадионе проводит свои домашние матчи команда Йонг Аякс, выступающая в Эрстедивизи, а также молодёжные и женские команды «Аякса». Архитектура Проект тренировочного центра выполнен в простом и функциональном стиле. При строительстве большое внимание уделялось удобству спортсменов и оптимальной организации тренировочного процесса. За работу над трибунами архитектор Дик ван Вагенинген был отмечен профессиональным сообществом — проект получил упоминание в рамках архитектурной премии Staalprijs 2006 года. См. также Аякс (футбольный клуб, Амстердам) Йонг Аякс Йохан Кройф Арена Примечания
Sint-Bonifaciuskerk (Kwadendamme)

De Sint-Bonifaciuskerk is een neogotische kruiskerk uit 1902 aan de Johan Frisostraat nummer 5 in Kwadendamme. De kerk werd ontworpen door architect P.J. van Genk uit het Brabantse Leur, indertijd de hofarchitect van het Bisdom Breda, en werd in 1902 gebouwd door aannemers L. Peeters uit Kwadendamme en C. Engelbert uit het nabijgelegen 's-Heerenhoek, en onder bescherming gesteld van de heilige Bonifatius. Het gebouw biedt plaats aan ongeveer 500 parochianen. De kerk is gebouwd in een neogotische stijl die kenmerkend is voor Van Genk, en is voorzien van gebrandschilderde ramen in eveneens neogotische stijl. Een belangrijk deel van de kerkelijke meubels werd geleverd door atelier J.W. Ramakers en Zonen, beeldhouwers te Geleen. Het eikenhouten H. Jozefaltaar werd geleverd in 1906, H. Maria-altaar in 1905, de eikenhouten communiebanken met marmeren blad eveneens in 1905, de eikenhouten preekstoel met een totale hoogte van 7,15 meter werd geleverd in 1906. De Piëta, het H. Antoniusbeeld en het Heilig-Hart-van-Jezusbeeld met baldakijn werden geleverd door atelier J.W. Ramakers en Zonen in 1902. Het orgel is gebouwd door Bernard Pels te Alkmaar in 1909. Op 4 december 1919 werd de kerktoren ernstig beschadigd door een windhoos, welke de spits van de toren vernielde. Deze stortte vervolgens neer op de naastgelegen pastorie. Sinds 1974 staat de kerk op de monumentenlijst.
Bethlehemkerk (Den Haag)

De Bethlehemkerk aan de Laan van Meerdervoort 627 in Den Haag is een kerkgebouw van de Protestantse Gemeente ‘s Gravenhage. Het gebouw is in gebruik bij de buitengewone hervormde wijkgemeente. Het kerkgebouw is een gemeentelijk monument. Het kerkgebouw werd door de Rotterdamse architecten Johan Coenraad Meischke en Pieter Schmidt van het Architectenbureau Meischke en Schmidt ontworpen, en kon in 1931 in gebruik worden genomen. In 1928 was Anne Klaas Straatsma reeds als predikant aangesteld. In 1931 kreeg hij assistentie van ds. Schuller. Gebouw Het gebouw is een zaalkerk met een spitsbooggewelf. De toren is 55m hoog en heeft een koperen spits. De toren is aan alle zijden voorzien van een uurwerk. Bij de oplevering beschikte de kerk over ruim 1200 zitplaatsen, waarvan een deel op de galerij. De kerkbanken zijn van teakhout. Naast de kansel bevond zich - tot 1970 - een loge voor de kerkenraad en aan de andere zijde voor de koninklijke familie. Prinses Juliana en prins Bernhard brachten hier als jong verloofd paar hun eerste kerkbezoek samen met koningin Wilhelmina. In 1970 is het aantal zitplaatsen iets teruggebracht door het aanbrengen van een tussenschot in de kerkzaal. Orgel Van 1931 tot 1974 stond het Kam-orgel uit de voormalige Haagse Bethlehemskerk in de Bethlehemkerk. In 1974 werd dit vervangen door het orgel uit de voormalige Goede Vrijdagkerk in Den Haag. Het huidige orgel, dat in 1972 gebouwd werd door de firma Vierdag, is afkomstig uit de Haagse Julianakerk. Orgelbouwer Pels & Van Leeuwen gaf het in 1997 zijn plek in de Bethlehemkerk. Aarnoud de Groen is sinds 1995 de organist van deze kerk. Wijkgemeente De Bethlehemkerk was de wijkkerk voor Wijk XVI (Bloemenbuurt). De wijk werd door de volgende wijkpredikanten bediend: 1929 - 1951: ds. A.K. Straatsma 1952 - 1976: ds. A.P. van der Haas 1977 - 1995: ds. E.J.C. Hamminga Bondsgemeente Door een teruglopend aantal kerkgangers besloot de Haagse hervormde kerkvoogdij een aantal kerken te sluiten en af te stoten. Om te voorkomen dat dat ook met de Bethlehemkerk zou gebeuren, werd besloten de kerkelijke gemeente te laten fuseren met de kerkgemeente van de Pauluskerk. De Gereformeerde Bondsgemeente, die gebruik maakte van de Marcuskerk, groeide juist. Hierdoor werd haar kerkgebouw te klein. In 1995 heeft deze gemeente de Bethlehemkerk in gebruik genomen. Sinds de ingebruikname van het kerkgebouw door de buitengewone hervormde wijkgemeente is de kerk door de volgende predikanten bediend: (1992) - 1997: ds. J. van der Meijden 1998 - 2009: dr. P.J. Visser 2011 - 2017: ds. L.J. Vogelaar 2011 - 2019: ds. A. Vastenhoud 2018 - heden: ds. E.K. Foppen 2021 - heden: ds. T. Bos Externe links Officiële site
Achterhaven (Rotterdam)

L'Achterhaven (en français, l'Arrière-port) est un ancien port de la commune de Rotterdam, situé dans la section communale de Delfshaven. Histoire Le port a été créé en 1417 sous le nom de Nieuwe Haven (« nouveau port ») et se situait à l'origine entre la Nouvelle Meuse et l'Arrière-canal (Achterwater) dans l'ancienne ville de Delfshaven. Galerie Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Achterhaven » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Delfshaven Nouvelle Meuse Port de Rotterdam Portail des ports Portail de Rotterdam
Achterhaven

De Achterhaven is de oude haven in Rotterdam-Delfshaven. De haven is in 1417 gegraven als Nieuwe Haven en lag oorspronkelijk tussen de Nieuwe Maas en het Achterwater in Delfshaven. Na de demping van het Achterwater lag aan de noordkant van de Achterhaven het Piet Heynsplein. Na de stormvloed van 1953 werd besloten de Ruigeplaatsluis te sluiten en de verbinding tussen Delfshaven en de Nieuwe Maas af te dammen. Om de oude havens van Delfshaven bereikbaar te houden is in de jaren 1960-1969 een deel van de Havenstraat afgebroken en werd een verbinding tussen de Achterhaven en de Coolhaven gegraven. De Achterhavenbrug in de Havenstraat is voorzien van een sluisdeur die alleen in geval van nood gesloten wordt.
Molen I (Heusden)

Molen I is een van de drie walmolens die nog op de vestingwallen van de Nederlandse stad Heusden staat. Met de bouw van de huidige molen, staand op de plaats van een vroegere standerdmolen op het molenbastion aan de stadshaven, is begonnen in 1971. Bij de bouw is gebruikgemaakt van een oude standerdmolen uit Lommel (België). Begin 1972 werd de bouw voltooid en op 22 maart dat jaar stelde de toenmalige staatssecretaris Henk Vonhoff de eerste van de drie nieuw gebouwde standerdmolens in gebruik. Molen I staat bij de ophaalbrug over de stadshaven die bij de verlegging van de Maas in 1904 is gedempt, maar in 1968 weer in ere werd hersteld. Molen II staat 100 m noordelijker. Molen III staat iets verderop. De molen maalt niet meer, maar draait nog wel regelmatig 'voor de prins'. Wanneer hij draait, meestal op zaterdag en/of zondag, kan de molen bezocht worden.
Hereweg 73 (Groningen)

Het pand Hereweg 73 in de stad Groningen is een woonhuis in eclectische stijl, dat is aangewezen als rijksmonument. Beschrijving Het vrijstaande pand, dat rond 1880 is gebouwd, bevindt zich aan de westzijde van de Hereweg, even ten noorden van de voormalige fietsenfabriek Fongers. Wie het huis heeft ontworpen, is niet bekend. Het is gebouwd op een rechthoekig grondplan en bestaat uit één bouwlaag onder een afgeknot schilddak, dat is gedekt met leisteen. De symmetrisch ingedeelde en vijf traveeën brede voorgevel, die is opgetrokken uit roodbruine baksteen boven een hardstenen plint, is versierd met gestucte banden. Aan de beide uiteinden van de voorgevel en ter weerszijden van de centraal geplaatste ingangstravee zijn bakstenen pilasters aangebracht. De andere gevels, die grijs zijn gestuct, zijn voorzien van schijnvoegen. De recht gesloten vensteropeningen in de voorgevel worden bekroond door driehoekige timpanen, die rusten op gestucte architraven. De timpaan boven het bovenlicht in de ingangspartij heeft een gebogen vorm. De houten voordeur is voorzien van panelen en is bewerkt met art-nouveau-motieven. De voorgevel wordt gesloten door een rechte houten kroonlijst en een bakgoot met profielwerk. Boven de ingangstravee wordt deze onderbroken door een in 1905 geplaatst balkon, dat rust op twee gestucte consoles en is voorzien van een open balustrade. Het balkon is bereikbaar via de in het voordakschild aangebrachte gemetselde kajuit. Deze is eveneens gedecoreerd met gestucte banden en wordt afgesloten door een gebogen timpaan op een architraaf. Aan beide zijden van de kajuit zijn in het dakschild uit zink vervaardigde oeils de boeuf aangebracht. Een tweede kajuit, die gestuct en recht gesloten is, bevindt zich in het noordelijke dakschild. Op het dak zijn twee hoekschoorstenen geplaatst, die zijn voorzien van borden met kleine houten tandlijsten. De voortuin van het pand heeft als erfafscheiding een smeedijzeren hekwerk, dat uit 1905 dateert. Een poortje dat aan de noordzijde van het pand is aangebouwd, geeft toegang tot een gang. Het wordt bekroond door een gestucte ronde timpaan. Waardering Het pand Hereweg 73 is aangewezen als rijksmonument "vanwege de architectonische gaafheid van het exterieur" en omdat het wordt beschouwd als "een waardevol architectonisch element in de westelijke gevelwand van de Hereweg in Groningen".
De Grauwe Beer

Molen De Grauwe Beer is een beltmolen in het Midden-Limburgse Beesel. Geschiedenis De molen is gebouwd in 1614 in Zaandam als een houtzaagmolen. In 1891 werd de molen verscheept naar Beesel en opgebouwd op de kleine Solberg. Hierbij werd de molen heringericht om te dienen als korenmolen. Tot in de jaren 60 is de molen in bedrijf gebleven. In 1982-1983 werd de molen gerestaureerd en verplaatst naar de oever van de Maas. De molen is sindsdien op vrijwillige basis geregeld in bedrijf. De molen liep de afgelopen decennia vier keer onder water na overstromingen van de Maas. Daarom is de molen op 9 september 2014 60 meter landinwaarts op een hogere plek geplaatst. Technische details Type: beltmolen voor het malen van granen Inrichting: 2 koppels maalstenen Wieksysteem: Systeem van Bussel Vlucht: 21,60 m Bijzonderheden: de enige Limburgse molen met een stutvang; een herinnering aan zijn Zaanse verleden. Bezoek De molen is vrij te bezichtigen op zaterdagmiddag. Literatuur W. Luys. De beltkorenmolen "De Grauwe Beer". Jaarboek Maas- en Swalmdal nr. 2 (1982) blz. 92-114.
Blaaktoren

De Blaaktoren is een woontoren aan de Binnenrotte bij de Blaak in de Nederlandse stad Rotterdam. Aan het opvallende puntvormige dak ontleent het gebouw zijn meer bekende bijnaam "Het Potlood". Het is een van de markantere gebouwen van Rotterdam en vormt met de naastgelegen kubuswoningen een herkenningspunt in de stad. De Blaaktoren is in 1984 opgeleverd. Het gebouw De toren is, evenals de kubuswoningen en een wooncomplex aan de overzijde van de Blaak, ontworpen door de Nederlandse architect Piet Blom. Van straatniveau tot aan top van het puntdak meet de toren 61 meter, onderverdeeld in 13 woonlagen en een algemene stallingsruimte. Constructie De betonnen draagmuren van het gebouw lopen van binnen naar buiten straalsgewijs uit, waardoor elke verdieping uit zes gelijkvormige, taps uitlopende secties bestaat. Vijf hiervan worden benut als woonruimte, de zesde is gereserveerd voor de liften, vluchttrappen en individuele bergingsruimte. Het puntdak is onbewoond en heeft slechts een architectonische betekenis.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk (Bergen op Zoom)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk is een kerkgebouw in Bergen op Zoom aan de Prins Bernhardlaan 66. De kerk werd gebouwd tussen 1926 en 1928 voor de wijk Het Fort/Zeekant die zich ten zuiden van de binnenstad bevindt. In deze wijk ontstond omstreeks 1910 een zelfstandige parochie, waarna in 1918 aan Lourdesplein 1 een noodkerk werd ingericht, die tegenwoordig als wijkcentrum wordt gebruikt en, evenals de pastorie, ontworpen werd door Jacobus van Gils. Architecten van het huidige kerkgebouw waren Joseph Cuypers en Pierre Cuypers jr.. Het betreft een bakstenen Christocentrische kerk met een breed schip dat overdekt wordt door een twaalfkantige koepel. Het gebouw bevat verwijzingen naar Byzantijnse en Romaanse vormgeving en elementen van baksteenexpressionisme, zoals paraboolbogen, en schoon metselwerk met versieringen van onder meer geglazuurde baksteen. Het is voorzien van een opvallende, 52 meter hoge toren. In 1939 werden glas-in-loodramen aangebracht. Deze werden vervaardigd door Clijsen. Binnenin de kerk bevindt zich een kopie van de Mariagrot te Lourdes. De grot is ingericht als dagkerk en devotieruimte. In 1944 werd de toren door de Duitsers opgeblazen; hij werd in 1954-1955 herbouwd. Hoewel de stadsparochies zijn gefuseerd en diverse kerken werden onttrokken aan de eredienst, blijft de Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk voor dat doel gehandhaafd. In 2010 werd ze gerestaureerd. Externe bronnen ReliWiki In de buurt Kerkpagina Beschrijving Rijksmonumenten
Speelpark Klein Zwitserland

Speelpark Klein Zwitserland is een avonturenspeelpark in een parkachtige omgeving in Tegelen in de Nederlandse provincie Limburg. Het park biedt naast de speeltoestellen een minigolf-baan en, sinds 2000 een natuurspeelbos. Geschiedenis Een uitgeputte kleigroeve diende in de crisisjaren van de twintigste eeuw als basis voor de aanleg van het sterk geaccidenteerde terrein. Dit gebeurde voornamelijk door werklozen, in het kader van werkverschaffing. De opening van het speelpark vond plaats in 1939 tijdens Pinksteren: de plaatselijke pastoor en burgemeester Felix Pesch openden het park. In het beboste gebied van Klein Zwitserland zijn nog meerdere van baksteen gebouwde onderdoorgangen te vinden. Ze maakten in het verleden deel uit van een smalspoor waarover klei uit de groeve werd getransporteerd. De tunneltjes zijn opgenomen in het register van rijksmonumenten. Zie ook Sint-Theresiakapel, een kapel nabij het speelpark
J.L. Hooglandgemaal

Het J.L. Hooglandgemaal is een elektrisch gemaal in Stavoren in de Nederlandse provincie Friesland. Het bouwwerk uit 1966 met een gebogen dak werd gebouwd naar ontwerp van architect Piet de Vries. In de hal staan vier horizontale schroefpompen. Het gemaal loost het water vanuit het Johan Frisokanaal, als deel van de Friese boezem, op het IJsselmeer. Op 10 mei 1967 werd het gemaal officieel geopend. Het is gelegen ten zuiden van de Johan Frisosluis. In 2011 werd na een grondige renovatie de totale capaciteit met meer dan twintig procent verhoogd tot 7340 m³ per minuut. Het Hooglandgemaal nam de taak over van het ir. D.F. Woudagemaal te Lemmer, dat nu alleen nog bij zeer hoge waterstanden hoeft bij te springen om water vanuit de Friese boezem op het IJsselmeer te lozen. Nadat het gebouw in 2013 op de lijst van het beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965 was gezet, werd het in 2015 als beschermd rijksmonument aangewezen. Het gemaal is genoemd naar PvdA-politicus Jan Hoogland. Zie ook Gemalen in Friesland Beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965