NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de San Antonio de Padua (Breda)

La catedral de San Antonio de Padua​ o simplemente Catedral de San Antonio (en neerlandés: Sint-Antoniuskathedraal) es la catedral católica de la diócesis de Breda,​ que se encuentra en la ciudad de Breda, en los Países Bajos.​ La iglesia de San Antonio es llamada Waterstaatskerk, debido a que su construcción fue pagada en gran parte por el gobierno nacional y llevada a cabo bajo la supervisión de ingenieros de obras públicas. La iglesia fue construida en 1837 por el arquitecto Peter Huijsers en estilo neoclásico, como es evidente en la fachada frontal, en la pueden distinguirse claramente de abajo hacia arriba elementos dóricos, jónicos y corintios, mientras que el frontón bajo el campanario se asemeja a un templo griego. La iglesia fue elevada al estatus de catedral en 1853, en 1876 su nombre oficial pasó a ser iglesia de Santa Bárbara, y en 1968 iglesia de San Miguel y, finalmente, desde el 1 de enero de 2001, la iglesia de San Antonio, una vez más se ha convertido en la catedral, a petición del obispo Muskens. Véase también Anexo:Basílicas y catedrales de los Países Bajos Arquitectura de los Países Bajos San Antonio de Padua Referencias
Cathédrale Saint-Antoine-de-Padoue de Bréda

La cathédrale Saint-Antoine-de-Padoue de Bréda (en néerlandais : Kathedrale Sint Antonius van Paduakerk) est l'église-mère du diocèse de Breda aux Pays-Bas. Elle a été construite en 1837 en style néoclassique. Elle est choisie comme cathédrale de Bréda de 1853 à 1876, et de nouveau en 2001. La cathédrale est située en centre-ville de Bréda, non loin de la Grand-Place. Historique Elle est construite en 1837 pour servir d'église paroissiale au centre de la ville. Lorsque la hiérarchie épiscopale est restaurée aux Pays-Bas en 1853, elle est choisie comme nouvelle cathédrale du diocèse de Breda, fonction qu'elle garde jusqu'en 1876, lorsqu'une nouvelle cathédrale, la cathédrale Sainte-Barbara, est consacrée. Lorsque la cathédrale Sainte-Barbara est démolie en 1970, c'est l'église Saint-Michel qui est choisie comme cathédrale, mais elle est déchue de son rang de cathédrale en 2001 et détruite en 2007 à cause de l'effondrement de la pratique catholique consécutive à la crise de l'Église dans ce pays. Saint-Antoine-de-Padoue redevient cathédrale en 2001. Architecture L'église est construite par Piet Huysens en style néoclassique selon un plan d'église-halle à trois nefs. La nef du milieu possède des voûtes en berceau. Les nefs de côté sont à plafond plat. La façade est ornée de colonnes corinthiennes, comme à l'intérieur., ainsi que de pilastres et d'un fronton triangulaire surmonté d'un clocher en forme de lanterne octogonale. La chaire est décorée de scènes de la vie de saint Antoine de Padoue, patron de la cathédrale et le maître-autel est richement orné. L'orgue, datant de 1910, est issu des ateliers de la maison Maarschalkerweerd. Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « St.-Antonius-Kathedrale » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Bréda Liste des cathédrales des Pays-Bas Architecture aux Pays-Bas Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Ressource relative à la religion : GCatholic.org (nl) Site de la paroisse Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture chrétienne
Cattedrale di Sant'Antonio di Padova (Breda)

La cattedrale di Sant'Antonio di Padova o cattedrale di Breda (in olandese Sint-Antoniuskathedraal) è la cattedrale cattolica della diocesi di Breda, si trova nella città di Breda, nei Paesi Bassi. Storia La chiesa di Sant'Antonio è chiamata Waterstaatskerk, in quanto la sua costruzione è stata in gran parte pagata dal governo nazionale e realizzata sotto la supervisione di ingegneri di lavori pubblici. La chiesa fu costruita nel 1837 su progetto dell'architetto Peter Huijsers in stile neoclassico, come evidente nella facciata anteriore, dove si distinguono nettamente dal basso in alto colonne doriche, ioniche e corinzie, mentre il frontone sotto il campanile ricorda un tempio greco. La chiesa fu elevata a cattedrale nel 1853, nel 1876 tale titolo passò alla chiesa di Santa Barbara, quindi nel 1968 alla chiesa di San Michele e infine, dal 1º gennaio 2001 la chiesa di Sant'Antonio è tornata ad essere cattedrale, su richiesta del vescovo Muskens. Note Voci correlate Cattedrali nei Paesi Bassi Chiesa cattolica nei Paesi Bassi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla cattedrale di Sant'Antonio di Padova a Breda Collegamenti esterni Sito ufficiale, su kathedraalbreda.nl. (EN) Cattedrale di Sant'Antonio di Padova, in GCatholic.org.
Sint-Antoniuskathedraal (Breda)

De Sint-Antoniuskathedraal (ook Sint-Antoniuskerk genoemd) is de kathedrale kerk van het bisdom Breda in de Sint-Janstraat in Breda. De kathedraal is gewijd aan de heilige Antonius van Padua. De kathedraal bevindt zich in het centrum van Breda niet ver van de Grote Markt. De Sint-Antoniuskerk is een zogenaamde Waterstaatskerk, een kerk waarvan de bouw grotendeels betaald werd door de landelijke overheid en om die reden onder toezicht stond van ingenieurs van Waterstaat. De kerk werd gebouwd in 1837 naar een ontwerp van architect Pieter Huijsers in de toen gebruikelijke neoclassicistische stijl. Dit uit zich aan de buitenkant voornamelijk in de voorgevel. Drie soorten zuilen uit de klassieke oudheid zijn duidelijk te onderscheiden: van onder naar boven Dorisch, Ionisch en Korinthisch. Het fronton onder de klokkenstoel lijkt op een Griekse tempel. Het bovenste torentje lijkt op een Romeins of Grieks liefdestempeltje. De kerk werd gebouwd als parochiekerk maar werd in 1853, na het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie, de eerste kathedraal van het bisdom. Maar de Antonius hield niet lang de kathedrale waardigheid. In 1876 werd de Sint-Barbarakerk tot kathedraal gewijd. Na de sluiting van deze kerk in 1968 ging de titel naar de later gesloopte Sint-Michaelkerk in het Brabantpark. Sinds 1 januari 2001 is de Antoniuskerk opnieuw kathedraal, op verzoek van bisschop Muskens. Interieur In het midden staan twee rijen van vijf zuilen. Er zijn twee ruraalzuilen aan beide kanten, voor en achter, en middenin acht losse zuilen, totaal twaalf. Dit duidt in de iconografie op de twaalf apostelen, die de kerk ondersteunen. De kerk heeft een prachtig in hout gesneden preekstoel van de Vlaamse kunstenaar Hendrik Peeters-Divoort over het leven van de heilige Antonius. Vermeldenswaard zijn ook het Antonius-altaar uit 1899, het hoofdaltaar uit 1888 en de gebrandschilderde ramen. Orgels Het orgel is gebouwd door de 19e-eeuwse Belgische orgelfamilie Loret en in 1910 grondig verbouwd door Michaël Maarschalkerweerd, die onder meer een pneumatische tractuur aanbracht. Omstreeks 1950 vonden nieuwe verbouwingen plaats door Verschueren. Het instrument heeft twee manualen, 14 registers en een vrij pedaal. Sinds 2005 heeft de kerk ook een uit Londen afkomstig tweeklaviers koororgel dat in 1905 is gebouwd door William Hill & Sons. Het heeft zeven registers, een aangehangen pedaal en mechanische tractuur. Galerij Zie ook Lijst van Waterstaatskerken Externe links Sint-Antoniuskathedraal Restauratie
Katedra św. Antoniego w Bredzie

Katedra św. Antoniego w Bredzie (niderl. Sint-Antoniuskathedraal (Breda)) - główna świątynia rzymskokatolickiej diecezji bredzkiej, znajdująca się w Bredzie, w Holandii, przy ulicy Sin Janstraat. Historia Od 1853 była katedrą diecezji bredzkiej. W 1875 nową katedrą został kościół św. Barbary. Od 7 stycznia 2001 kościół św. Antoniego ponownie nosi godność katedry Architektura Świątynia została wybudowana w 1837 w stylu neoklasycystycznym według projektu architekta Pieta Huysersa. Architekt projektując katedrę, wzorował się na rzymskim Koloseum. Kościół posiada nawę główną, dwie nawy boczne oraz apsydę. Plan świątyni jest wzorowany na bazylice rzymskiej. Bibliografia Strona parafii katedralnej. kathedraalbreda.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-21)]. (niderl.)
Собор Святого Антония Падуанского (Бреда)

Собор Святого Антония Падуанского (нид. Sint-Antoniuskathedraal) — католическая церковь в городе Бреда (Нидерланды). Кафедральный храм епархии Бреды. История Церковь Святого Антония Падуанского была построена в 1837 году в неоклассическом стиле. В 1853 году, после образования епархии Бреды, церковь Святого Антония Падуанского стала кафедральным собором епархии. В 1875 году кафедра епархии Бреды была перенесена в церковь Святой Варвары. С 7 января 2001 года церковь Святого Антония Падуанского вновь стала кафедральным собором епархии Бреды. Галерея Ссылки Сайт прихода святого Антония Падуанского
Собор святого Антонія (Бреда)

Собор святого Антонія (нід. Sint-Antoniuskathedraal) — католицька церква, що знаходиться в місті Бреда Нідерланди, кафедральний храм Бредзької дієцезії. Побудована в 1837 році в неокласичному стилі. У 1853 році, після утворення дієцезії Бреди, церква стала кафедральним собором дієцезії. У 1875 році кафедра дієцезії Бреди була перенесена до церкви святої Варвари. З січня 2001 року церква святого Антонія Падуанського знову стала кафедральним собором єпархії Бреди. Названий на честь честь святого Антонія Падуанського. Посилання Сайт приходу святого Антонія Падуанського
Kalkoven Biebosch

De Kalkoven Biebosch of Kalkoven Sibbergrubbe is een voormalige kalkbranderij in de Nederlandse gemeente Valkenburg aan de Geul in Zuid-Limburg. De kalkbranderij staat aan de noordrand van het Plateau van Margraten in de Sibbergrubbe, vlak bij de weg van Sibbe naar Valkenburg. Ten oosten van de kalkbranderij ligt het Biebosch. Achter de kalkoven ligt de Bieboschgroeve, een voormalige groeve waar kalksteen in dagbouw gewonnen is. De kalk die gebruikt werd om te branden in de kalkoven kwam uit de Sibbergroeve. Natuurmonumenten is eigenaar van de kalkoven. Geschiedenis Op 11 februari 1937 diende Eduard America een aanvraag in bij het gemeentebestuur van Oud-Valkenburg om twee kalkovens te mogen aanleggen. Op 23 maart kreeg hij deze vergunning voor de duur van een jaar en een jaar later werd de vergunning definitief verkregen. In januari 1939 werd er een aanvraag ingediend om een derde oven te mogen bouwen, maar deze is uiteindelijk nooit gerealiseerd. Na de Tweede Wereldoorlog kende de kalkovens hoogtijdagen en waren er 25 arbeiders in dienst die hier werkzaam waren. In 1948 werd er een eigen ingang in de Sibberberg aangelegd voor de aanvoer van kalksteen. Ze gebruikten voor de transport van de kalksteen uit de groeve voormalige voertuigen van het Amerikaanse leger waarvan het bovenste deel was weggehaald. In 1961 liep de concessie af en deze werd niet verlengd. Na de sluiting van de oven werd deze aan de natuur overgelaten. Oven De twee ovens waren zes tot zeven hoog en waren tegen de bergwand gebouwd. Aan de voorzijde waren de ovens open en werd deze getrokken, aan de achterzijde (boven) werd de oven gevuld met brandstof en kalksteen. De oven werd gebruikt om kalk te branden. Allereerst werd de oven gevuld: onderin werd een laag hout gelegd, daarop bracht men een laag kalksteenblokken aan, daarna een laag cokes (als brandstof), daarna weer een laag kalksteenblokken, weer een laag cokes, weer een laag kalksteenblokken, en dit zo door totdat de oven helemaal gevuld was tot bovenin. Men stak vervolgens de oven van onderen aan en het vuur ging langzaam tussen het kalksteen door omhoog. Niet de gehele kolom van de oven brandde, maar enkel een bepaald gedeelte middenin. Boven het vuur zat het (ongebrande kalksteen) en onder het vuur de gebrande kalk. Tijdens het branden bereikte men in de oven een temperatuur van 1000 graden Celsius. Men moest van tijd tot tijd de oven laten trekken: het heen en weer trekken van het rooster om de gebrande kalk (kluitkalk) te laten zakken en te kunnen weghalen. Als gevolg van het branden vindt er een ontleding plaats van de kalk in enerzijds calciumoxide (gebrande kalk) en anderzijds koolstofdioxide. De (ongebluste) kalk die uit de oven kwam werd meteen geblust met water om zo een poeder te krijgen. Dit poeder werd vervolgens gezeefd, in zakken gedaan en over een transportband naar vrachtwagens gebracht. De kalk werd geproduceerd voor de landbouw als kunstmest en werd geleverd aan de Staatsmijnen. Zie ook bemergelen Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg
Kalkovens Dikkebuiksweg

De Kalkovens Dikkebuiksweg zijn twee kalkovens en industrieel monument in de Nederlandse gemeente Gulpen-Wittem in Zuid-Limburg. De kalkovens staan ten oosten van Wijlre aan de holle weg Dikkebuiksweg aan de zuidwestelijke rand van het Plateau van Ubachsberg. Geschiedenis In 1996 werd de kalkoven opgeknapt door de Stichting Instandhouding Kleine Landschapselementen in Limburg in samenwerking met de gemeente Gulpen. Ovens Deze kalkovens waren kleine ovens waarin Kunradersteen werd gebrand. Deze kalksteen was afkomstig uit een groeve die aan de overkant van de weg lag. De gebrande kalk uit deze ovens werd vervolgens gebruikt voor het bemergelen van akkers of als pleisterkalk. Zie ook Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg
Sint-Jansboskapel

De Sint-Jansboskapel is een kapel in Oud-Valkenburg in de Nederlandse gemeente Valkenburg aan de Geul. De veldkapel staat in het Geuldal aan de splitsing van de Sint Jansbosweg met de Kapelkensveldweg ten zuidwesten van het dorp. De Sint Jansbosweg loopt naar het Sint-Jansbosch dat ten zuidwesten van de kapel op de noordoostelijke helling van het Plateau van Margraten staat. De kapel is eigendom van de Vereniging Natuurmonumenten. Geschiedenis Rond 1915 werd de kapel gebouwd. In 1979 werd de kapel gerestaureerd. Gebouw De kapel is opgetrokken in kalksteen op een rechthoekig grondvlak in neogotische stijl. Ze wordt de gedekt door een zadeldak van rode dakpannen. De kapel is aan de voorzijde open, afgesloten met een ijzeren hek en plexiglas. In de gevel is boven de ingang een vierpas als motief gebruikt ter versiering, op de twee hoeken van de voorgevel bevinden zich twee pinakels en de gevel wordt getopt door een stenen kruis. In de mergelstenen wanden van het interieur bevindt zich een spitsboog raampje met doorzichtig gewapend glas. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Valkenburg aan de Geul
Verzorgingsplaats Frontera

Verzorgingsplaats Frontera is een verzorgingsplaats, gelegen aan de Nederlandse autosnelweg A4. Het ligt bij afrit 11 van de Belgische A12 bij Zandvliet aan de grens met België in de gemeente Woensdrecht. De verzorgingsplaats Frontera is sober ingericht. Er is alleen de mogelijkheid om te parkeren. Er is ruimte voor vrachtwagens. De afrit naar deze verzorgingsplaats begint nog voor de grens, als afrit van de Belgische A12. Doordat de afritnummers van de Nederlandse A4 in België doorlopen, is ook deze Belgische afrit genummerd als afrit 11 Zandvliet.
Crystal Court

Crystal Court in een appartementencomplex in Amsterdam-Zuid, Buitenveldert. Aan het eind van de Willem van Weldammelaan kwam ruimte vrij voor de bouw van een appartementencomplex. Hillen & Roosen, hier optredend als ontwikkelings- en bouwbedrijf, mocht hier een luxe complex bouwen in de nabijheid van het winkelcentrum Gelderlandplein. Zij sleepte de opdracht binnen uit een prijsvraag uit 2001. Voor dit complex schakelde het Tangram Architecten (Bart Mispelblom Beyer, Charlotte ten Dijke) in die met een stapeling van villa’s kwam, gesitueerd bovenop een parkeergarage, het kreeg de aanduiding woonsculptuur. Die villa’s kregen de vorm mee van blokken die verdeeld werden over vier sculpturen, die dan samen weer een soort blokkenstapel vormen, waarbij een relatief grote ruimte daartussen werd meegebouwd. Het gaf een grote verscheidenheid aan woningen; in uiterlijk lijken alle villa’s vrijstaand; ze zijn alleen gestapeld. Het geheel werd afgeschermd door een glaswand die voor transparantie en doorkijk zorgt. De binnenruimte, die als een soort kas en veiligheidsgebied werkt, werd voorzien van binnen-, wintertuin en vijvers, zodat het ook gezien kan worden als klimaatbuffer. Het gebouw kraagt naar boven toe uit (wordt steeds breder). De gevels zijn bekleed met Western Red Cedar-hout, die aansluit bij het in de omgeving liggende Gijsbrecht van Aemstelpark. Tijdens de bouw ging Hillen & Roosen failliet (woningen waren klaar met algemene ruimten niet). Het gebouw lokte uiteenlopende reacties uit, van uitbundig in soberheid en doelmatigheid en een prachtige blikvanger tegenover "mag het ook iets minder". De kleurigheid en vorm van het complex valt op in de vooral saaie en monotone bouw in de omliggende wijken (flatbouw uit midden jaren 60). Het gebouw kreeg in 2010 zowel de Amsterdamse Nieuwbouwprijs als De Houtprijs.
Flietsterbosk

Het Flietsterbosk is een natuurgebied ten zuiden van Witmarsum in de Nederlandse provincie Friesland. Het Flietsterbosk ligt ten zuiden van Witmarsum. Het bos wordt aan de westzijde begrensd door de Witmarsumervaart. Het kleinschalige natuurgebied heeft een relatief grote variatie aan begroeiing van meidoorn, wilgen, beuken, populieren en elzen. Het gebied wordt beheerd door de vereniging Natuurmonumenten. In 2018 zijn er vanwege de essentaksterfte maatregelen getroffen om het bos toegankelijk te houden voor recreanten.
Pumpwerk De Cruquius

Das Pumpwerk De Cruquius (niederländisch Gemaal De Cruquius) aus dem Jahr 1849 ist eines von drei historischen Dampfschöpfwerken, mit denen der Haarlemmermeerpolder in der niederländischen Provinz Nordholland trockengelegt wurde. Das Pumpwerk und die Ortschaft, in der es steht, wurden nach Nicolaus Samuelis Cruquius benannt, einem berühmten, niederländischen Wasserbaukundigen. Es war bis 1933 in Betrieb, ab 1934 wurde es als Museum eingerichtet. Das Pumpwerk wurde zum Rijksmonument erklärt. Die beiden anderen Pumpwerke De Lijnde und De Leeghwater wurden modernisiert. Museum Das Museum zeigt ausführlich den Jahrhunderte dauernden Kampf gegen das Wasser. In der Ausstellung werden verschiedene Modelle von Windmühlen, mit denen man Wasser pumpte, gezeigt. Außerdem viele Maschinen und Gerätschaften mit Bezug auf den Wasserbau, ein großes Landschafts-Diorama und Zeichnungen. Die dampfgetriebene Pumpe ist noch im Original erhalten und man kann sie auch in Betrieb nehmen. Allerdings wird sie seit 2002 hydraulisch angetrieben. Im runden Maschinenhaus steht in der Mitte der riesige Dampfzylinder, mit 3,66 Metern Durchmesser der größte, der je gebaut wurde. Er treibt acht Hebelarme von je 10 Tonnen Gewicht an, die durch die Fenster nach außen reichen. Daran sind im Ringkanal acht Pumpen angebracht, von denen jede mit einem Hub 8000 Liter Wasser fördert. Bei einer Leistung von fünf Hüben in der Minute wurden 320 m³ Wasser pro Minute aus dem Haarlemmermeer gepumpt. Das Pumpwerk ist Teil der Europäischen Route der Industriekultur. Weblinks Website des Haarlemmermeermuseums De Cruquius (niederländisch, englisch)
Хет Кастеел

„Хет Кастеел Арена“ е стадионът, на който играе нидерландският тим „Спарта“, Ротердам. Известен е с южната си трибуна във формата на замък. Оттам идва и името на стадиона, което преведено означава „Замък“. Построен е през 1915 година и е открит през 1916 година, което го прави най-старото спортно съоръжение в Нидерландия. Първоначално е бил с капацитет от 8 000 седящи места, но сега стадионът е разширен и събира 12 000 души.
Sparta Stadion Het Kasteel

Sparta Stadion Het Kasteel je fotbalový stadion v nizozemském Rotterdamu a je domovem klubu Sparta Rotterdam. Pojme 11 000 sedících diváků. Otevřen byl v roce 1916. Název Het Kasteel znamená zámek a je odvozen z charakteristické budovy se dvěma nízkými věžemi připomínající zámek, který zde stál o století dříve. Jedná se o nejstarší stadion v zemi a také první stadion v Nizozemsku vlastněný klubem. Prvním zápasem, který se na stadionu odehrál, bylo střetnutí domácí Sparty Rotterdam se skotským celkem Rangers FC (0:0). Stojí v rotterdamské čtvrti Spangen, původně se jmenoval Stadion Spangen. LOH 1928 Během Letních olympijských her 1928 hostil stadion 2 fotbalové zápasy. Prvním bylo utkání 5. června domácího Nizozemska s Belgií, které skončilo vítězstvím Nizozemska 3:1. Další zápas se odehrál 8. června mezi Nizozemskem a Chile a skončil remízou 2:2. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Sparta Stadion Het Kasteel na anglické Wikipedii. Související články Seznam největších evropských stadionů podle kapacity Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Sparta Stadion Het Kasteel na Wikimedia Commons Stadion na worldstadiums.com (anglicky)
Sparta Stadion Het Kasteel

Das Sparta Stadion Het Kasteel ist ein Fußballstadion in der niederländischen Stadt Rotterdam. Der Fußballverein Sparta Rotterdam trägt hier seine Heimspiele aus. Das Stadion wurde 1916 eingeweiht und ist das älteste Fußballstadion der Niederlande. Geschichte Das Stadion wurde im Jahr 1916 in Spangen, einem Arbeiterviertel im Stadtteil Delfshaven, nach Plänen der Architekten J. H. de Roos und W. F. Overeijnder erbaut. Der Entwurf war inspiriert durch das Schloss Spangen, das früher in der Nähe des Stadionbauortes gestanden hatte. Ursprünglich waren Türme an allen vier Seiten des Stadions vorgesehen. Wegen des I. Weltkriegs und der damit verbundenen Verteuerung der Baustoffe wurden nur Teile der ursprünglichen Pläne ausgeführt und nur eine Tribüne mit den charakteristischen Türmen errichtet, die „Kasteeltribüne“, die dem Stadion fortan seinen Namen gab: „Het Kasteel“ („Das Schloss“). Unter großer öffentlicher Anteilnahme wurde das erste Fußballstadion der Niederlande am 15. Oktober 1916 mit einem Spiel von Sparta gegen Willem II eröffnet. Im Laufe der Jahre wurde das Stadion in jeweils kleinen Schritten auf eine Kapazität von 30.000 fast ausschließlich Stehplätzen renoviert und erweitert. 1998 wurde das Stadion durch einen Orkan stark beschädigt. Überlegungen, ein neues Stadion an einem Ort oder zusammen mit dem Lokalrivalen Excelsior Rotterdam zu bauen, wurden nach langen öffentlichen Diskussionen verworfen. Das Stadion blieb in Spangen. Nach den Plänen des Architektenbüros Zwarts & Jansma wurde das Spielfeld um 90° gedreht. Die alte „Kasteeltribüne“ mit ihren Türmen blieb erhalten und wurde in das neue Stadion integriert, das insgesamt 11.026 Zuschauer fasst. Die alte Kasteeltribüne beherbergt seitdem das Sparta-Museum sowie eine Brasserie. Das neuerbaute Stadion wurde kurzzeitig in Eneco-Stadion umbenannt, nach Spartas damaligen Hauptsponsor. Diese Umbenennung wurde jedoch recht bald wieder in Het Kasteel umgeändert. Seit 2019 finden zahlreiche Modernisierungsarbeiten im Stadion statt. Im Rahmen dieser Modernisierung wurde im Sommer 2022 auch der 2006 aus finanziellen Gründen angelegte, sehr umstrittene Kunstrasen wieder durch Naturrasen ersetzt. Geplant ist auch ein schrittweiser Ausbau des Stadions, um die Zuschauerkapazität zu erhöhen. 2022 wurde das Stadion zum schönsten Stadion der Niederlande gekürt. Galerie Weblinks Website des Stadions (niederländisch) Sparta Stadion Het Kasteel In: stadionwelt.de Einzelnachweise