NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Noord Aa

De Noord Aa is een waterloop ten noorden van Zoetermeer in de gemeente Zoeterwoude. Op het Noord Aa sluiten de Meer of Buurwatering, de Zuidbuurtse Watering en de Weipoortse Vliet aan. Door de driehoekige vorm is het Noord Aa al vroeg herkenbaar op oude landkaarten. Van oudsher werd er door de inwoners van de dorpen Zoetermeer en Seghwaert al veel gezwommen. Het Hoogheemraadschap van Rijnland beheert de waterkwaliteit en verzorgt de watercontroles ten behoeve van het zwemmen in buitenwater. Naar de Zoetermeerse Plas is een kano-overdraagplaats. Noord Aa is ook de naam van het gehele recreatiegebied, waarin ook de Plas en de Zoetermeerse Plas in de gemeente Zoetermeer liggen. In veel gevallen wordt daarom vooral in het Zoetermeerse de Zoetermeerse Plas bedoeld, als men het over het Noord Aa heeft. Vanwege achterstallig onderhoud en gewijzigd recreatiegebruik werd in 2016 besloten om het recreatiegebied op te waarderen en opnieuw in te richten zodat de gebruiks- en belevingswaarde kon worden verbeterd. Bij de plannen waren al de gebruikersgroepen die er recreëerden betrokken door de landschapsarchitect zodat er geen vaste gebruikers in het nieuwe plan zouden worden buiten gesloten. In het “Landschapsplan Noord Aa” is dat duidelijk uiteengezet.
Batenburg Windmill

Batenburg Windmill is a post mill in Batenburg, Gelderland, Netherlands which was built in the 18th century and is under repair as of February 2014. The mill is listed as a Rijksmonument. History The first mill on this site was built in 1531. It belonged to the Batenburg Castle. It was compulsory for the local farmers to take their grain to the mill to be ground. The mill was built in the 18th century. Batenburg Castle was burnt down by the French in 1795 during the War of the First Coalition and the records of the mill were lost. Major repairs were carried out in 1913. Owned by Viktor Adolf, Prince of Benheim-Steinfurth when World War II took place, the castle and its estate were seized by the Dutch Government following the German surrender at the end of World War II in Europe. Ownership was transferred to the Stichting Vrienden Gelderse Kasteelen in 1953. The mill was sold in 1957 to its former tenant, H. Th. Verploegen, who restored the mill in 1960. The mill was sold to Mhr. Van der Steen in 1970, and was transferred on 18 April 1973 to the Vereniging De Hollandsche Molen. Further restorations took place in 1977 and 1996. In 2011, the mill was stopped due to a crack in the wooden windshaft. The windshaft was removed in February 2014 pending a decision on repair or replacement. The mill is listed as a Rijksmonument, № 8719. Description The mill is what the Dutch describe as a "Standerdmolen". It is a post mill with a single storey octagonal roundhouse. The roof of the buck is thatched. The mill is winded by a tailpole and winch. The sails are Common sails. One pair has a span of 25.55 metres (83 ft 10 in), and the other pair spans 25.40 metres (83 ft 4 in). The sails are carried on a wooden windshaft. The windshaft also carries the head wheel which has 68 teeth and the tail wheel which has 67 teeth. These gears each drive a pair of 1.60 metres (5 ft 3 in) diameter French Burr millstones via lantern pinion stone nuts, which have 13 staves each. Public access The mill is open on Wednesdays 13:30-17:00, or by appointment. References
Standerdmolen Batenburg

De Standerdmolen Batenburg is een naamloze gesloten standerdmolen ten oosten van het stadje Batenburg. Doordat het archief van de heerlijkheid Batenburg in 1795 verloren ging is het bouwjaar van de molen niet meer te achterhalen. Vermoedelijk werd de molen in de 18e eeuw gebouwd. De molen behoorde tot de heerlijkheid en kwam na de Tweede Wereldoorlog in handen van de Nederlandse Staat. De staat verkocht de molen in 1957 aan de toenmalige molenaar en is sinds 1972 in bezit van de Vereniging De Hollandsche Molen. Deze liet de molen in 1977 en 1996 restaureren. Anno 2009 is de molen regelmatig op vrijwillige basis in bedrijf. Sommige delen, waaronder de kruipalen, zijn echter duidelijk aan herstel toe.
Watertoren (Radio Kootwijk)

De watertoren in Radio Kootwijk (Nederlandse gemeente Apeldoorn) is gebouwd in 1922. De toren is ontworpen door Julius Maria Luthmann, architect uit de Amsterdamse school die ook de gebouwen A en H in dezelfde plaats ontwierp. De watertoren heeft een hoogte van 37,85 meter en had een waterreservoir van 110 m3. Het water werd op een diepte van 30 meter uit de grond gepompt. De toren verzorgde het koelwater voor het zendstation Radio Kootwijk en de watervoorziening van de bewoners van het gelijknamige dorp. Daarnaast had de toren ook een functie als lichtbaken, om het luchtverkeer te waarschuwen voor de zeer hoge zendmasten in de omgeving. De lichtkoepel boven in de toren had een eigen toegang, volledig gescheiden van de toegang tot het waterreservoir. Personeel van de watervoorziening had hierdoor geen toegang tot het lichtbaken en omgekeerd. Sinds de sluiting van het zendstation is de watertoren niet meer regulier in gebruik. De installaties en leidingen zijn nog wel operationeel en kunnen gebruikt worden als bluswatervoorziening bij brand. De watertoren heeft de status van rijksmonument.
Herenbrug (Leiden)

De Herenbrug is een vaste boog- en plaatbrug over de Herengracht in de Nederlandse stad Leiden, provincie Zuid-Holland. De eerste brug op deze locatie werd in 1659 gebouwd en had drie bogen. De middelboog is door een ijzeren overspanning vervangen. De huidige brug dateert uit 1979. Onder de brug loopt de Nieuwe Rijn en de brug verbindt de Herengracht die aan weerskanten van de oevers loopt. Het water ten zuiden van de brug heet ook Nieuwe Rijn. De brug is een rijksmonument en is ingeschreven onder nummer 25672 in het monumentenregister met als omschrijving 3 bogige brug met zandsteenblokken, middenboog door ijzeren overspanning vervangen 1659.
Kempkensberg (kantoorgebouw)

De Kempkensberg is een kantoorgebouw aan de gelijknamige straat in de Nederlandse stad Groningen. Het pand is genoemd naar een heuvel, de Kempkensberg, waarvan lange tijd werd aangenomen dat deze zich vroeger hier bevond, maar waarvan tegenwoordig wordt gedacht dat deze nabij de 13e-eeuwse stadsmuur heeft gelegen. Het 92 meter hoge gebouw is ontworpen door het architectenbureau UNStudio en kenmerkt zich door vloeiende lijnen. In maart 2011 werd het gebouw opgeleverd. Het pand is bedoeld als vervanging van vier oudere kantoortorens, die in de jaren ’70 en '80 gebouwd werden en in 2011 zijn gesloopt. Hierin waren de IB-Groep (Informatie Beheer Groep, de tegenwoordige DUO) en de Belastingdienst gevestigd. Onder het gebouw bevond zich een atoomschuilkelder van 500 vierkante meter met een eigen drinkwatervoorziening en een noodstroominstallatie, die in het geval van een atoomoorlog de commandobunker moest vormen voor het stadsbestuur en andere belangrijke personen. Uit onderzoek in de jaren 2000 bleek dat sloop en nieuwbouw goedkoper was dan renovatie van de vier torens. In opdracht van de toekomstige huurders (dezelfde twee organisaties) gunde de Rijksgebouwendienst de bouwopdracht door middel van een PPS-constructie aan het consortium DUO². In dit samenwerkingsverband participeerden Strukton, Ballast Nedam en John Laing. De bouwsom bedroeg ruim 100 miljoen euro. De atoombunker werd voor de bouw gesloopt. Het nieuwe complex is met een hoogte van 92 meter het hoogste kantoorgebouw in de stad. Alleen de Martinitoren is hoger, namelijk 97 meter. Het gebouw wordt in de volksmond ook wel het cruiseschip genoemd.. Afbeeldingen Externe link Officiële webpagina (via archive.org)
Nederwaard Molen No.1

Nederwaard Molen No.1 is one of the Kinderdijk windmills, in the Dutch municipality of Molenlanden. The mill, which dates from 1738, is inhabited and cannot be visited. The owner is the Kinderdijk World Heritage Foundation. The mill has an iron paddle wheel with a diameter of 6.30 meters with which the low basin of the Nederwaard is drained. The mill has sagged over the years and probably around 1870 a buttress was built against the hull on the northeastern side to prevent further sagging. References
Nederwaard Molen No.1

Nederwaard Molen 1 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen die dateert uit 1738 wordt bewoond en is niet te bezoeken. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,30 meter waarmee de lage boezem van de Nederwaard wordt bemalen. De molen is in de loop der jaren scheefgezakt en vermoedelijk rond 1870 heeft men aan de noordoostelijke kant een steunbeer tegen de romp gemetseld, om verder scheefzakken te voorkomen.
Nederwaard Molen No.1

Nederwaard Molen No.1 – wiatrak w miejscowości Kinderdijk, w gminie Molenwaard, w Holandii Południowej. Młyn został wzniesiony w 1738 r. Obecnie wiatrak jest zamieszkany i nie jest udostępniony do zwiedzania. Zobacz też Wiatraki w Kinderdijk Przypisy Bibliografia Profil na www.molendatabase.nl
Sint-Martinuskerk (Vijlen)

De Sint-Martinuskerk is een Nederlands kerkgebouw in Vijlen in de Zuid-Limburgse gemeente Vaals. Ze staat dominerend langs de hoofdweg van Vijlen op 195,62 meter hoogte boven op de Vijlenberg, een heuvel in het dorp, waardoor ze van verre te zien is. Ze is daarmee een van de hoogstgelegen parochiekerken van Nederland. Rond de kerk ligt een door een natuurstenen muur omgeven kerkhof. Het kerkgebouw is een rijksmonument en gewijd aan Sint-Martinus. Geschiedenis Volgens de traditie werd er reeds in de 7e eeuw op de plaats van de huidige kerk een kerkje gebouwd, gesticht door de heilige Chlodulf van Metz. Omstreeks 1860 werd de middeleeuwse kerk gesloopt. De kerk is gebouwd in de periode 1860-1862 en ontworpen door Carl Weber. Wegens waarschijnlijk financiële problemen duurde het tot 1879 voordat de kerk definitief af was. Opbouw De stijl van het neogotische kerkgebouw is geïnspireerd op de Nederrijnse gotiek. De kerk is van het zogenaamde Stufenhalle-type, wat inhoudt dat de drie schepen van de kerk onder één doorlopend dak liggen, waarbij de zijschepen smaller zijn dan het middenschip. Dergelijke Stufenhallen kwamen veel voor in het gebied waar Weber opgroeide en de Vijlense kerk is karakteristiek voor zijn vroege werk. De kerk heeft ronde pijlers met gestucadoord-houten kruisribgewelven. De 65 meter hoge westtoren wordt geschraagd met overhoekse steunberen. In de hoogste geleding zitten gekoppelde galmgaten en het geheel wordt bekroond met een achtkantige naaldspits. Het interieur van de kerk is neogotisch.
Hartelbrug

De Hartelbrug of Zoetwaterkanaalbrug is een brug in Nederland die de verbinding vormt tussen de A15 en Spijkenisse, en ligt over zowel het Hartelkanaal als het Scheepvaart- en Voedingskanaal. De provinciale weg N218 (hier Hartelweg geheten) loopt over deze brug. In 1968 werd de huidige basculebrug opengesteld. Oorspronkelijk had de brug twee rijstroken voor het autoverkeer, met hiernaast aan beide kanten één fietsstrook. Een van deze fietsstroken is van functie gewijzigd tot een rijstrook voor het autoverkeer, terwijl de andere geschikt gemaakt werd voor fietsverkeer in beide richtingen. Hierdoor had de brug drie rijstroken, waarvan de middelste afhankelijk van het verkeersaanbod voor de ene of de andere rijrichting werd opengesteld. De brug heeft een totale lengte van 585 meter. Hij is gemaakt van voorgespannen beton. Er zijn twee beweegbare stalen basculebruggen in opgenomen, één over het Hartelkanaal en de andere over het Scheepvaart- en Voedingskanaal. Het ontwerp is van de Afdeling Waterbouw van Gemeentewerken Rotterdam. In april 2010 startte de bouw van een aparte fietsbrug, die op 26 oktober 2011 geopend werd. De overgebleven fietsstrook van de hoofdbrug werd als extra rijstrook aangewend waardoor het verkeer sinds 14 mei 2012 over vier rijstroken (2 in elke richting) beschikt. Midden de jaren 80 werd het Hartelkanaal verbreed, echter zonder aan de brug zelf te raken. Het deel van de brug dat over het water hangt nam daardoor toe. In 1996 werd de bouw van de Hartelkering tegen de westzijde van de bestaande brug voltooid. In 2013 is de brug gereviseerd. De betonnen hoofdoverspanning is versterkt, de scheuren in het brugdek behoren tot het verleden. Alle rijbanen zijn geasfalteerd, de middenberm, bekabeling en brugleuningen zijn gerenoveerd. Externe link N218 Hartelbrug bij Provincie Zuid Holland
Dorpskerk (Huizum)

De Dorpskerk is een middeleeuws kerkgebouw in Huizum (stad Leeuwarden) in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Johannes de Doper. De eenbeukige kerk uit de 12e eeuw heeft een gepleisterd middenschip. In de zadeldaktoren uit de 13e eeuw hangen twee klokken. De klok uit 1529 is gegoten door Geert van Wou II. De jaartalankers 1655 geven een van de restauraties aan. De kerk is een rijksmonument. Het interieur is gedekt door een houten tongewelf. De drie herenbanken en de preekstoel dateren uit de 17e eeuw en het orgel uit 1849 is gemaakt door Van Dam. De kerk werd in 2013 eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Sinds 2014 wordt door de plaatselijke commissie het Cultureel Podium Dorpskerk Huizum georganiseerd. Zie ook Lijst van kerken in Leeuwarden (stad) Lijst van rijksmonumenten in Leeuwarden (stad) Kerken in Friesland
Jagershagen

Jagershagen is een landgoed en natuurgebied in Vught. Het is eigendom van de Stichting Brabants Landschap. Het landgoed ligt in de overgangszone van dekzand naar het beekdal van de Oude Leij en kent een mooie afwisseling van cultuurland en loofbos, waar fraaie lanen in zijn aangelegd. In het cultuurland zijn houtsingels aangelegd waarlangs vleermuizen foerageren. In het landgoed bevinden zich kraamkamers van de rosse vleermuis, die in Noord-Brabant een zeldzaamheid vormen. Langs de Oude Leij ligt het natuurgebied Helvoirts Broek, waar dit landgoed op aansluit. Naar het noorden vindt men het landgoed Sparrendaal en in het oosten landgoed Beukenhorst. Jagershagen is vrij toegankelijk en er is vanaf de Essche Baan een rondwandeling in het gebied uitgezet. Externe link Landgoed Jagershagen op brabantslandschap.nl
Internační tábor Westerbork

Internační tábor Westerbork se za druhé světové války nacházel asi deset kilometrů severně od stejnojmenné obce v nizozemské provincii Drenthe. Prošlo jím 107 tisíc zejména nizozemských Židů, konce války se přitom dočkalo asi pět tisíc z nich. Památku těch, kteří zahynuli v koncentračních táborech, připomíná 102 tisíc hranolů s Davidovou hvězdou. Historie Tábor postavilo v roce 1939 Nizozemsko pro německé Židy prchající před nacismem. Když si však nacisté Nizozemsko podrobili, přebudovali v roce 1942 tábor na internační. Od července 1942 do září 1944 odtud odjelo 93 vlaků, které rozvezly internované Židy do Osvětimi, Sobiboru, Bergen-Belsenu nebo Terezína. V dubnu 1945 osvobodili tábor kanadští vojáci. Později sloužil jako tábor pro uprchlíky. V 70. letech byl však zbořen. Známí vězňové Anne Franková Etty Hillesum Edita Steinová Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Internační tábor Westerbork na Wikimedia Commons
Westerbork (lejr)

Westerbork, officielt Durchgangslager Westerbork (= Gennemgangslejr Westerbork) var en tysk koncentrationslejr, beliggende i Drenthe i det da tyskbesatte Nederland. Flere end 100.000 hollandske jøder og sigøjnere blev samlet her før transport til lejre i Generalguvernementet. I dag er stedet et museum. Historie Westerbork blev oprettet som en flygtningelejr med tanke på tysk-jødiske flygtninge før krigen (Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork). Lejren blev finansieret af nederlandske jøder i 1939, efter at Nederland det foregående år var ophørt med at give indrejsetilladelse til folk på flugt fra Tyskland. Den 9. oktober 1939 ankom de første 22 jødiske internerede fra en gruppe tyske jøder, som forgæves havde søgt at undslippe Tyskland på skibet St. Louis fra Hamburg til Cuba. Skibet blev afvist både på Cuba og dernæst af USA, og vendte så tilbage til Europa, hvor det lagde til kaj i Antwerpen. Herfra blev flygtningene fordelt til Nederland, Belgien, Frankrig og Storbritannien. Disse lande indvilgede i at modtage dem, efter at The American Jewish Joint Distribution Committee (JDC) stillede en garanti på $ 500.000 til dækning af udgifter. I juli 1942 blev lejrens status ændret til gennemgangslejr. Westerbork var en gigantisk lejr med titusinder jødiske internerede. Berlin gav kommandanten ordre om at sende et vogntog derfra en gang i ugen med omkring tusinde passagerer. I alt gik 93 transporter østpå. Omkring 500 personer overlevede krigen, ingen af dem fra de første transporter, så man har ikke kendskab til, hvordan disse artede sig. Men en observant ansat ved sygestuen i Westerbork bemærkede, at det altid var de samme togvogne, der gik i skytteltrafik mellem Westerbork og et ukendt ankomststed østpå. Dermed kunne de deporterede sende hemmelige beskeder med vognene, der kørte tomme tilbage til Nederland, og fra da af blev der sørget for forsyninger af mad og drikkevand med transporterne, og baljer til toiletbrug. Mellem juli 1942 og 3. september 1944 gik der ugentligt et tog til Auschwitz, Sobibor og nogle mindre lejre. Edith Stein og Anne Frank passerede gennem Westerbork; ligeså stumfilmskuespillerinden Dora Gerson (1899-1943) og Etty Hillesum (1914-43), kendt for dagbogen hun påbegyndte i marts 1941. 12. april 1945 blev lejren befriet af kanadiske tropper. De fandt 876 overlevende jøder i Westerbork. Noter Eksterne henvisninger
Campo de concentración de Westerbork

Westerbork (en neerlandés: Kamp Westerbork; en alemán: Durchgangslager Westerbork) fue un campo de tránsito e internamiento alemán ubicado en Hooghalen, en el noreste de los Países Bajos, provincia de Drenthe, controlado por el Tercer Reich para concentrar a la población gitana y judía durante la Segunda Guerra Mundial. El 28 de noviembre de 2013, el «campo de Westerbork» fue distinguido con uno de los primeros cuatro sellos del patrimonio europeo que otorga la Comisión europea.​ Historia Westerbork había sido abierto como centro de internamiento en octubre de 1939. Cuando los nazis invadieron los Países Bajos en 1940, lo utilizaron para concentrar a la población judía, a la cual empezaron a deportar a partir de junio de 1942 como parte de la Operación Reinhard hacia los campos de Polonia. Los alemanes deportaron 60 000 judíos neerlandeses desde Westerbork a Auschwitz; 34 000 al campo de exterminio de Sobibor, 5000 judíos a Theresienstadt y 4000 a Bergen Belsen. Anne Frank y su familia estuvieron desde el 8 de agosto hasta el 3 de septiembre de 1944 en este campo, siendo deportados en el último tren hacia Auschwitz. Etty Hillesum trabajó como asistente y enfermera en este campo de concentración. Volvió una docena de veces a Ámsterdam, llevando consigo cartas y mensajes de los prisioneros. Empezó a sentirse solidaria con la persecución sufrida por los judíos y comenzó un camino de interiorización que expresó con gran profundidad en sus diarios. Este campo estuvo bajo el control de la policía neerlandesa y fue cerrado el 12 de abril de 1945, cuando el país fue liberado por tropas canadienses. Notas Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Campo de concentración de Westerbork. Información sobre el campo de tránsito de Westerbork
Вестерборк (концентрационный лагерь)

Вестерборк (нид. Westerbork) — концентрационный лагерь, созданный после оккупации Нидерландов нацистской Германией в десяти километрах к северу от бывшего посёлка Вестерборк в провинции Дренте, недалеко от границы с Германией. История В 1939 году нидерландские власти создали Вестерборк как лагерь для беженцев-евреев, покинувших Германию и оккупированные ею территории. Первые беженцы были размещены в лагере 9 октября. Всего было возведено 50 бараков на 1800 человек и множество самодельных построек. В апреле 1940 года в лагере находилось около 750 еврейских беженцев. Нацистская Германия вторглась в Нидерланды и оккупировала страну в мае 1940 года. С мая 1940 года по июль 1942 года лагерь оставался под управлением голландцев. В июле 1942 года немецкие власти захватили Вестерборк и превратили его в транзитный лагерь для голландских евреев. Лагерь был расширен, обнесен колючей проволокой, правила для заключенных ужесточились. С 1942 по 1944 год в нём размещались нидерландские евреи и цыгане, пересылаемые в концентрационные лагеря на востоке, в основном в Аушвиц 2 и Собибор. Лагерь находился под надзором командующего полицией безопасности и СД Нидерландов. Непосредственно возглавлял лагерь немецкий комендант, охрану осуществляли немецкие СС и группа голландской гражданской и военной полиции. Внутри лагеря порядок поддерживала еврейская полиция. Руководители созданной комендантом еврейской «службы безопасности» концлагеря Курт Шлезингер и Хайнц Тодтманн издевались над новоприбывшими, отбирали у них ценные вещи и принуждали женщин к сексуальным услугам. Также они проводили в лагере постановочные фото- и киносъёмки. Депортации С 15 июля 1942 года по 13 сентября 1944 года немцы через лагерь Вестерборк депортировали около 100 000 евреев из Нидерландов: Более 55 000 евреев и 245 цыган были депортированы в Аушвиц-Биркенау; 34 313 евреев были депортированы в лагерь смерти Собибор; 4000-5000 евреев были депортированы в Терезиенштадт ; более 3500 евреев были депортированы в концентрационный лагерь Берген-Бельзен. Несколько транспортов были отправлены также в лагеря Равенсбрюк и Бухенвальд. С 7 августа по 3 сентября 1944 года в лагере содержались Анна Франк и её семья. Затем их депортировали в Освенцим. Этти Хиллесум в 1942—1943 годах сначала работала в лагере добровольцем, а потом содержалась как заключённая. Она и её семья также были депортированы в Освенцим. Ещё известными узниками были актёр и режиссёр Курт Геррон, актёр Отто Валльбург. После освобождения 12 апреля 1945 года Вестерборк был освобождён канадскими солдатами. В лагере в этот момент осталось 876 заключенных. Впоследствии в лагере содержались нидерландские коллаборационисты. После войны за независимость Индонезии в Вестерборке была размещена часть беженцев. В 1970-х лагерь был демонтирован, на его месте открылся мемориальный комплекс. Руководство У лагеря за время его существования было три коменданта: Эрих Деппнер (июль 1942 — сентябрь 1942) Йозеф Хуго Дишнер (сентябрь — октябрь 1942) Альберт Конрад Геммекер (октябрь 1942 — апрель 1945) Галерея Примечания Ссылки Мемориал «Концлагерь Вестерброк»
Westerbork (koncentrationsläger)

Westerbork, officiellt benämnt Durchgangslager Westerbork, var ett nazistiskt koncentrationsläger beläget 10 km norr om Westerbork i det av Tyskland ockuperade Nederländerna. Omkring 107 000 judar deporterades från Westerbork till de nazistiska förintelselägren. Kommendanter Erich Deppner (juli–augusti 1942) Josef Hugo Dischner (september–oktober 1942) Albert Konrad Gemmeker (oktober 1942 – april 1945) Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från tyskspråkiga Wikipedia, Durchgangslager Westerbork, 8 juli 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Westerbork (koncentrationsläger).