NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 231 (Postjeswetering)

Brug 231 is een vaste brug in Amsterdam Oud-West. Ze is gelegen in de Hoofdweg. Ze overspant daarbij de Postjeswetering. De brug heeft, nadat de officieuze benaming Postjesbrug per april 2016 door de gemeente was ingetrokken, vooralsnog geen vernoeming gekregen. Amsterdam kent wel een Hoofdbrug, maar die ligt over de Geldersekade in het centrum. De brug dateert uit de periode rond 1918. De aanleg geschiedde in het beheer van Bouwgrond Exploitatie Maatschappij De Hoofdweg met als architect Hendrik van der Vijgh (1868-1930). Die 30 meter brede Hoofdweg, ook van de tekentafel van Van der Vijgh zou in eerste instantie de verbinding vormen tussen het Surinameplein en de Haarlemmerweg, maar zou uiteindelijk bij het Bos en Lommerplein ophouden. De brug was daarbij meteen in steen uitgevoerd, andere bruggen in de buurt bleven nog enige tijd van hout. Er waren namelijk al plannen om over de Hoofdweg alhier een elektrische tram te laten rijden. De woonblokken in de omgeving van de brug volgden pas later. De brug werd destijds verhoogd aangelegd omdat Amsterdam toen al van plan was het waterpeil van de (toekomstige) grachten hier te verhogen naar het peil in de binnenstad, het zou tot omstreeks 1955 duren. In 1928 werd de brug verstevigd. Het ontwerp van de nieuwe brug werd daarbij gemaakt door de Dienst der Publieke Werken, maar de architect zelf bleef onbekend. De brug vertoonde kenmerken van de Amsterdamse School. De vier bouwblokken ten noorden van de brug (hoek Hoofdweg en Postjesweg) werden ontworpen door Piet Kramer, een van de vertegenwoordigers van die stijl. De brug had toen drie doorvaarten, maar aangezien de walkanten nog niet verstevigd waren kon van de linker en rechter doorvaart geen gebruik gemaakt worden door scheepvaart. Die walkanten waren wel voor langere tijd het domein van waterratten, waarop ook wel gejaagd werd. Opvallend aan de brug waren de lantaarns. In 1954 werd de brug in twee fases vernieuwd waarbij tram 17 tijdelijk enkelspoor reed. Een foto van september 1959 laat een geheel andere brug zien met een betonnen overspanning, vernieuwde balustrades; de lantaarns werden waarschijnlijk toen ook verwijderd. Door het plaatsen van een bakstenen bolwerk aan de noordwestelijke walkant bleef men binnen de bouwstijl. De natuurstenen blokjes die hier en daar te vinden zijn en het zitje bij de brug waren een van de kenmerken van bruggen van Piet Kramer, maar die had toen de Publieke Werken al verlaten. Zijn opvolgers lieten zich regelmatig inspireren door zijn werk; in dit geval vermoedelijk Cornelis Johannes Henke. De halte Hoofdweg/Postjesweg van bus 15 en tram 17 staduitwaarts loopt door tot op de brug wat bij lijn 17 in de jaren vijftig niet het geval was omdat de halte kort kon zijn omdat met losse motorwagens werd gereden.
Halverstadbrug

De Halverstadbrug (brug 260) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de Roetersstraat en overspant de Nieuwe Achtergracht. De brug is als basculebrug aangelegd vanaf voorjaar 1889 toen de paalfundering werd neergezet (50 stuks). De brug moest al snel aangepast worden, er kwam een tram over de brug te rijden. In de zomer van 1915 werd de brug grondig aangepakt, ze werd verbreed en omgebouwd tot vaste brug onder een ontwerp van ingenieur Wichert Arend de Graaf van de Dienst der Publieke Werken. Die verbreding is in 2017 nog aan het uiterlijk van de brug terug te zien in de steunen/consoles voor de verbreding die in de landhoofden is weggewerkt. De brug werd in 1995 benoemd tot gemeentelijk monument. De bebouwing ten westen van de brug volgde een jaar na de bouw van de brug. De terreinen ten oosten van de brug werden na de aanvankelijke bebouwing steeds meer volgebouwd met gebouwen voor het Roeterseilandcampus van de Universiteit van Amsterdam. De oorspronkelijke bebouwing is hier geheel verdwenen. Ook ten zuidwesten is al een oorspronkelijk woonblok gesloopt en vervangen door nieuwbouw. De brug is vernoemd naar Raphaël Halverstad, die samen met Walter Süskind en Piet Meerburg Joodse kinderen liet ontsnappen uit de (crêche van de) Hollandsche Schouwburg. De volgende bruggen in de Roetersstraat dragen ook namen van helpers, de Ben Polakbrug en Lau Mazirelbrug, de Walter Süskindbrug ligt in de omgeving, de Piet Meerburgbrug ligt elders in de stad.
Dirk de Waterduikerbrug

De Dirk de Waterduikerbrug (brug 617) is een vaste brug in de wijk Slotermeer in het stadsdeel Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de straat Noordzijde en voert over een duiker, die het water van de jachthaven aan de noordkant van de Sloterplas verbindt met een smalle gracht die in noordelijke richting loopt. De brug en gracht maakten nog geen deel uit van het ontwerp dat Cornelis van Eesteren in 1939 voor de woonwijk maakte. De brug dateert van de midden jaren vijftig toen de woonwijk ten noorden van de Sloterplas verrees. Het uiterlijk van deze brug doet enigszins aan de Amsterdamse Schoolstijl denken. De walkanten en landhoofden zijn uitgevoerd in baksteen en heeft hier een dito overspanning met ontspanningsboog. De brug heeft aan de zijkanten boven de uiteinden van de duiker een natuurstenen rand met natuurstenen balusters, waarin een metalen balustrade hangt. De brug is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken, toegewezen aan Dick Slebos. Het vele baksteen lijkt daarbij wel van de hand te zijn van Piet Kramer, die in 1952 bij de dienst vertrok. Van zijn opvolgers Dirk Sterenberg en Dirk Slebos is bekend, dat zij soms zijn ontwerpen aanpasten, maar er wel mee verder gingen. De brug ging vanaf de aanleg anoniem door het leven; ze was alleen bekend onder haar nummer. Sinds april 2016 nodigt de gemeente Amsterdam actief mensen uit om voorstellen aan te dragen voor dergelijke naamloze bruggen. Het voorstel om deze brug de Dirk de Waterduikerbrug te noemen werd in november 2017 goedgekeurd, zodat de brug aldus in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen wordt opgenomen. Dirk de Waterduiker was de bijnaam van Dirk Rietveldt (1858-1940), die naar zeggen meer dan 60 mensen en huisdieren uit de Amsterdamse grachten gered heeft van de verdrinkingsdood. De vernoeming werd goedgekeurd omdat direct ten oosten van de brug ook drie straten naar redders zijn genoemd: Jan Cupidohof (naar Jan Cupido, die schipper was op reddingsboot De Brandaris op Terschelling), Dorus Rijkershof (naar Dorus Rijkers) en Frans Naerebouthof (naar Frans Naerebout).
Sint-Antoniuskerk (Utrecht)

De Sint-Antoniuskerk is een voormalige rooms-katholieke parochiekerk in de Nederlandse stad Utrecht, midden in de wijk Lombok In augustus 1902 werd begonnen met de bouw en op 13 juni 1903 werd de kerk ingewijd. De patroonheilige is Antonius van Padua. De kerk werd ontworpen door Jan Stuyt en Joseph Cuypers en is geïnspireerd door de Italiaans-Romaanse bouwstijl. De toren werd pas in 1924 afgebouwd. In 1918 was het aantal parochianen zo groot dat er een bijkerk werd opgericht: de Onze-Lieve-Vrouw-van-Goede-Raadkerk in de Bosboom Toussaintstraat. Deze werd in 1993 gesloopt. In 1939 werd de kerk overgedragen van het aartsbisdom Utrecht naar de paters dominicanen die tot dan toe de Sint-Dominicuskerk aan de Mariaplaats bedienden. Kort daarop werd de laatstgenoemde kerk gesloopt. Toen na de oorlog de wijk Oog in Al werd gebouwd, besloten de Dominicanen ook hier een kerk te stichten en er een kleine communiteit te vestigen. Dit werd de Sint-Dominicuskerk. Eind jaren 1980 werd de parochie samengevoegd met de Goede Raadkerk waarna deze laatste werd gesloten. In 2010 fuseerde de Antonius met vijf andere kerken in Utrecht tot de Ludgerusparochie. In 2018 werd de kerk onttrokken aan de eredienst, maar kon behouden blijven als stadsklooster, een sociaal- cultureel en spiritueel centrum. In een deel van de voormalige pastorie bevindt zich het enige hospice van Utrecht. In november 2022 is de laatste 81-jarige zuster van de congregatie Franciscanessen van Heythuysen, ook genoemd Zusters van de Boetvaardigheid, naar een zusterhuis in Limburg vertrokken.
Gerdesiaweg metro station

Gerdesiaweg is an underground subway station in the city of Rotterdam, located on the Rotterdam Metro lines A, B, and C. The station opened on 10 May 1982, the same date that the East-West Line (also formerly called the Caland line), of which it is a part, was opened. The station is located to the east of the city center, in the borough of Kralingen-Crooswijk.
Gerdesiaweg (métro de Rotterdam)

Gerdesiaweg est une station de la section commune des lignes A, B et C du métro de Rotterdam. Elle est située sous la Gerdesiaweg dans le quartier Kralingen (nl) au sein de l'arrondissement Kralingen-Crooswijk à Rotterdam aux Pays-Bas. Mise en service en 1982, elle est desservie par les rames des lignes A, B et C du métro. Situation sur le réseau Établie en souterrain, Gerdesiaweg, est une station de passage de la section commune entre la ligne A, la ligne B et la ligne C du métro de Rotterdam. Elle est située : entre la station Voorschoterlaan, sur la section commune (A+B+C), en direction du terminus nord de la ligne A Binnenhof, ou du terminus nord de la ligne B Nesselande ou du terminus nord de la ligne C De Terp; et la station de la section commune A+B+C Oostplein, en direction : du terminus sud-ouest de la ligne A Vlaardingen-West, ou terminus sud-ouest de la ligne B Hoek van Holland-Haven, ou du terminus sud de la ligne C De Akkers. Elle comporte deux voies encadrées par deux quais latéraux. Histoire La station Gerdesiaweg est mise en service le 10 mai 1982, lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Coolhaven à Capelsebrug, d'une ligne que l'on dénomme alors la ligne Est-Ouest (nl). Les lignes du métro sont renommées, en décembre 2009, selon la dénomination toujours en vigueur : A, B et C. Services aux voyageurs Accès et accueil Elle est équipée d'automates pour l'achat ou la recharge de titres de transports et elle dispose d'un ascenseur pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite. Desserte Gerdesiaweg est desservie par les rames des lignes A, B et C du métro. Intermodalité Quelques accroches vélos sont situés à proximité. Art dans la station À proximité Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Métro de Rotterdam Ligne A du métro de Rotterdam Ligne B du métro de Rotterdam Ligne C du métro de Rotterdam Liste des stations du métro de Rotterdam Liens externes (nl) « Gerdesiaweg », sur ret.nl. (nl) « Metro A : Binnenhof - Schiedam Centrum », sur RET. (nl) « Metro B : Nesselande - Hoek van Holland Haven », sur RET. (nl) « Metro C : De Terp - De Akkers », sur RET. (en) « Rotterdam (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de Rotterdam
Gerdesiaweg (metrostation)

Gerdesiaweg is een ondergronds metrostation in de Rotterdamse wijk Kralingen onder de Gerdesiaweg. Het station ligt aan de metrolijnen A, B en C en werd geopend op 10 mei 1982, toen de tweede lijn van de Rotterdamse metro in gebruik werd genomen. Van de ondergrondse zijperrons van het station gaan een trap en een lift rechtstreeks naar het straatniveau. Slechts de ingang voor de metro naar de oostzijde van Rotterdam is voorzien van een roltrap, gaat men van hier naar het stadscentrum zal men het zonder roltrap moeten stellen. Afhankelijk van de richting waarin men wil reizen, moet buiten dus al de juiste ingang gekozen worden. De beide toegangen bevinden zich op een onbebouwd terrein langs de Gerdesiaweg, die ten tijde van de aanleg van de metro nog grotendeels een kale vlakte was. Een vijf meter hoog stalen sculptuur achter en voor de ingang helpt bij de oriëntatie. Bij raadsbesluit van 16 juni 1950 werd deze straat vernoemd naar de voormalige buitenplaats Gerdesia (voorheen Devonia) aan de Oudedijk. Op perron 1 van het station bevindt zich een RET-kantoortje van waaruit men uitzicht over het hele station heeft. Na de invoering van de OV-chipkaart is dit kantoortje verplaatst tot naast de automaat om de klanten die moeite hebben met deze automaat beter van dienst te kunnen zijn. Het oude kantoortje staat leeg. In het station bevinden zich grote portretten gemaakt door Zia Smets, genaamd "Illusionary Closeness". Vlak bij de uitgang van het station staat een korte toelichting op de portretten. Het werk gaat over de afstand die reizigers tot elkaar voelen en stelt deze ter discussie. "Terwijl je naar je metro wandelt kom je misschien mensen tegen van je buurt die je vaak groet, maar je weet niet echt wie ze zijn. Deze portretten zijn mensen die ook deze metrohalte nemen", aldus de kunstenares. Gebeurtenissen Op 19 april 2012 heeft de politie 25-jarige man aangehouden, nadat hij een RET-medewerker heeft mishandeld, nadat deze hem aansprak op zwartrijden. Twee andere daders zijn ontkomen.
Kunstoefening

Het gebouw de Kunstoefening is een voormalige tekenschool in de Nederlandse stad Arnhem. Het gebouw is gelegen aan de Gele Rijders Plein, ter hoogte van de Koepelkerk en voorheen tegenover de Willemskazerne. De voorgevel is in neoclassicistische stijl opgezet met grote schuiframen. Tussen de eerste en tweede verdieping is een gebeeldhouwd fries aanwezig. In 1846 is het gebouw in gebruik genomen door het Genootschap Kunstoefening dat in 1802 werd opgericht. Externe link Ronald Stenvert e.a., Kunstoefening in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 90
Achterhavenbrug

De Achterhavenbrug is een basculebrug over de Achterhaven in Delfshaven, een deelgemeente van de Nederlandse gemeente Rotterdam. De brug ligt in de Havenstraat nabij het Piet Heynsplein. De doorvaarthoogte in gesloten stand is KP + 5,05 m, de doorvaartwijdte is 14 meter. De brug wordt alleen op afroep bediend, niet op zondag. Er is ook geen bediening tijdens brugopening van de Lage Erfbrug. De brug is aan te roepen op marifoon-kanaal 22. De Achterhavenbrug is in 1965 aangelegd in het kader van de verhoging van de waterkering in Rotterdam tot deltahoogte. De Ruigeplaatsluis, die de verbinding vormde tussen de Voorhaven en Schiemond is in 1968 gesloten. Als alternatief is een verbinding gegraven tussen de Achterhaven en de Coolhaven. Hierbij werd de oude hoofdwaterkering, Schielands Hoge Zeedijk doorgegraven. Onder de brug ligt een keersluis. De drempeldiepte van de keersluis is KP - 3,60 m. De sluisdeuren kunnen worden gesloten in het geval dat de huidige hoofdwaterkering, de Westzeedijk, door zou breken.
Sint-Martinuskerk (Schijf)

De Sint-Martinuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Sint-Antoniusstraat 44 in Schijf. Geschiedenis In 1882 splitste de parochie van Schijf zich af van die van Rucphen en Klein-Zundert. Evenals de moederkerk was ook deze parochie gewijd aan de Heilige Martinus. In hetzelfde jaar kwam een kerkje gereed dat was ontworpen door P.J. Soffers. Dankzij een gift kon ook een torentje worden gebouwd, dat echter in 1914, tijdens een storm, omwaaide. Besloten werd om een nieuwe toren te bouwen en tevens de kerk te vergroten. In 1915 kwam dit werk gereed en in 1922 werd nog een torenuurwerk en een klok aangebracht. In 1939 werd besloten om een nieuwe kerk te bouwen, daar de toenmalige kerk als te oud en te klein werd beschouwd. In 1940 werd de kerk ingewijd. Gebouw Het is een bakstenen kerk in traditionele vormen met een kerktoren. De kerk is gebouwd in 1939-1940 naar ontwerp van A.W. en B.P.J. Oomen uit Oosterhout. De kerk heeft een breed middenschip met lage en smalle zijbeuken en lage transeptarmen. Externe links Sint Martinuskerk (Reliwiki) Sint Martinuskerk Heemkundekring
Kraantje Lek

Kraantje Lek is a pancake restaurant and former inn in Overveen, Netherlands, on the Duinlustweg. It was originally built in 1542 as herberg Rockaers, or "inn of Rockaers", as Rockaers was the former name of the village of Overveen. It was strategically located at the base of a dune referred to as the "Blinkert", often used by sports teams in the area for training purposes. The Visserspad or "fishermen's path" passes it on the north side. The location was used as a place for fish sellers to stop on their way to and from Zandvoort on their way to the fish market on the Grote Markt, Haarlem. In more recent times the location is a pancake restaurant with a playground favored by families and it features in Nicolas Beets' stories of Haarlem in his Camera Obscura. Many children played in the Holle boom, or "hollow tree", located outside and memorialized in bronze today. According to local legend, Frans Hals painted his fisher folk here and his portrait of Yonker Ramp and his sweetheart was painted inside in 1623. The painting, now in the collection of the Metropolitan Museum of Art, was on loan to the Frans Hals Museum for their jubileum exhibition on Frans Hals in 1937. In 1805 the Amsterdam banker Willem Borski and his wife Johanna Borski bought Kraantje Lek for 65,000 guilders from Jacob Boreel, as part of the Elswout estate, together with the Blinkert and the large area of dunes behind it bordering on the Visserspad known as the "Zwarte veld", which was used as hunting grounds. References 450 jaar Kraantje Lek. Een jubileum met een korreltje zand, by Anna Storm, Schuyt & Co, Haarlem, 1992, OCLC 66102296 Het Verhaal van Kraantje Lek Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine on website of Oneindig Noord Holland Old film footage of children playing at Kraantje Lek, in the Holle boom, and behind it on the Blinkert, 1956 on YouTube Old film footage of people skiing behind Kraantje Lek, on the Blinkert, winter 1940 on YouTube
Kraantje Lek

Kraantje Lek es un restaurante de tortitas y antigua posada en Overveen, Países Bajos, en Duinlustweg. Originalmente construida en 1542 como herberg Rockaers, o "posada de Rockaers", ya que Rockaers era el nombre anterior del pueblo de Overveen. Estaba estratégicamente localizada en la base de una duna conocida como "Blinkert", a menudo utilizada modernamente por equipos de deportes en el área para entrenar. El Visserspad o "camino de los pescadores" pasa por el lado norte. La ubicación era utilizada como lugar de parada de los vendedores de pescado en su camino a y desde Zandvoort al mercado de pescado en Grote Markt, Haarlem. Posteriormente el establecimiento se convirtió en un restaurante de tortitas con un patio favorito de las familias y así aparece en las historias de Haarlem del escritor Nicolas Beets (1814-1903) en su obra Camera Obscura. Muchos niños jugaban en el Holle boom, o "árbol hueco", localizado en su exterior y hoy conmemorado con una réplica en bronce. Según la leyenda local, Frans Hals pintó a sus pescadores aquí y Yonker Ramp y su enamorada lo pintó en su interior en 1623. La pintura, ahora en la colección del Museo Metropolitano de Arte, fue prestada al Museo Frans Hals para la exposición sobre el pintor con que celebró su jubileo en 1937. En 1805 el banquero de Ámsterdam Willem Borski y su esposa Johanna Borski compraron Kraantje Lek por 65,000 florines a Jacob Boreel, como parte de la finca de Elswout, junto con el Blinkert y la gran área de dunas que limita con Visserspad conocida como "Zwarte veld", que se utilizaba como coto de caza.​ Referencias Enlaces externos 450 jaar Kraantje Lek. Een jubileum met een korreltje zand, por Anna Storm, Schuyt & Co, Haarlem, 1992, OCLC 66102296 Het Verhaal van Kraantje Lek Archivado el 4 de marzo de 2016 en Wayback Machine.
Kraantje Lek

Kraantje Lek is een historische plek in Overveen, vlak bij Haarlem aan de voet van het steile duin De Blinkert. In 1542 werd hier herberg Rockaers gebouwd, later kwam op deze plek restaurant Kraantje Lek. Naast het restaurant is een speeltuin, met voorheen een enorme wip en zeer hoge schommels. Deze historische, van staal gemaakte speeltoestellen zijn in 2019 verwijderd en vervangen door moderne houten speelforten en schommels. Kraanje Lek was een geliefkoosde bestemming voor een schoolreisje. Kraantje Lek is tevens een ingang naar Kraansvlak van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland. Holle boom Bij Kraantje Lek bevond zich 'de holle boom', een bijzonder grote, eeuwenoude en in de wijde omgeving beroemde iep. In Haarlem en omstreken werd vroeger wel beweerd dat de kinderen in de holle boom ter wereld kwamen. De boom werd in 1976 getroffen door de bliksem. Het overgebleven gedeelte werd in 2007 weggehaald en vervangen door een replica in brons. Zie ook Kraantje Lek Trofee Externe link Website Restaurant Kraantje Lek
Brouwhuissche Heide

De Brouwhuissche Heide (ook Brouwhuise Heide, Bikkelse Heide of Vlierdense Bossen genaamd) is een op dekzand en deels op stuifzand geplant grovedennenbos van 390 hectare in de Nederlandse gemeente Deurne. Eigenaar van het bos is de gemeente Deurne. Het bos ligt tussen Brouwhuis en Vlierden. Het bos maakt deel uit een groot aantal bosgebieden die de stad Helmond omringen. Ten noorden van dit gebied liggen het Zandbos en de Bakelse bossen; ten zuiden ervan liggen de Hoeven met het dal van de Astense Aa, de Oostappense Heide en de Dennendijkse bossen. De Bikkels Niet ver van Vlierden ligt een circa 5 hectare groot heideveld met stuifzandduinen, bekend als de Bikkels. Dit gebied is voor een deel begroeid met vele struiken en een dicht jeneverbesstruweel. Deze zeldzaamheid trekt veel wandelaars. Ook de zandhagedis wordt hier aangetroffen. De sperwer, boomvalk, houtsnip en zwarte specht behoren tot de broedvogels. De kale stuifzandduinen met de grillig gevormde jeneverbessen gaven bij maanlicht aanleiding tot fantasieën over heksen en spoken. Vandaar de volksnaam Tutjesberg: een "tutje" is een oud wijf of heks. Ook elders in de Brouwhuisse heide komt een beperkt aantal jeneverbesstruiken voor, zij het dat die vaak te lijden hebben van de schaduw van omringende dennenbomen. Er is een actief stuifzandcomplex nabij Helmond-Brouwhuis genaamd de Zwaanse Bergen.
De Roode Leeuw (Gouda)

De Roode Leeuw is een ronde stenen stellingmolen op de Vest in Gouda. Geschiedenis De molen werd omstreeks 1727 gebouwd ter vervanging van een houten wipmolen op die plaats. In 1771 werd molenkap gerestaureerd. Ter herinnering aan deze restauratie is dit jaartal aangebracht in de baard van de molen. Daardoor wordt, volgens Van Dam, ten onrechte gedacht dat dit het bouwjaar van de molen geweest zou zijn. In 1894 werd de molen door de bliksem getroffen, maar werd niet onherstelbaar beschadigd. In de loop van de 20e eeuw heeft de molen gedurende een langere periode, meer dan zestig jaar, geen maalwerk verricht. Meerdere keren stond de molen in die periode op de nominatie om te worden gesloopt. Halverwege de jaren tachtig van de 20e eeuw werd de molen gerestaureerd. In 1986 was de molen weer maalvaardig. In 2007 is de molen voor het malen stilgezet in afwachting van een nieuwe restauratie, deze is reeds in 2012 voltooid. In De Roode Leeuw bevinden zich twee windgedreven / elektrisch aangedreven koppels maalstenen. Zie ook Molens in Gouda
De Drie Lelies

De molen De Drie Lelies is een korenmolen in de Nederlandse plaats Maasland (gemeente Midden-Delfland). De molen ligt aan de Molenweg net buiten het dorp, achter de Dijkmolen. De molen is in 1767 gebouwd ter vervanging van een eerdere standerdmolen op dezelfde plaats. Tot in de jaren 60 van de 20e eeuw was de molen in bedrijf voor het malen van veevoeder. In 1974/1975 is de molen gerestaureerd, waarna De Drie Lelies tot 1985 in bedrijf was. Daarna volgde een lange periode van stilstand. Op 27 oktober 2002 liep de molen tijdens een hevige storm uit de rem en begon hij te draaien, wat kans op grote schade of brand geeft. De molenaar van de Dijkmolen kon erger voorkomen. In 2006 werd begonnen aan een grondige restauratie, die in juni 2007 is voltooid. De molen draait nu regelmatig, niet op vaste dagen. In de molen is te zien dat er vroeger vier maalkoppels aanwezig zijn geweest. Tegenwoordig is daar nog slechts de maalstoel van over. Boven de deur is een gevelsteen aangebracht waarop te lezen is: Den Eerste Steen Geleyt Op Den 4Mey Door Teuntje Vander Lely A.V.D. Lely Anno 1767 Teuntje van der Lely was de dochter van de eerste molenaar. Helaas is zij door de wieken van dezelfde molen korte tijd later doodgeslagen. Het raam boven de ingang is slechts schijn: de bakstenen in de boog zijn beschilderd om het geheel als raam te doen uitzien. Externe link www.westlandsemolens.nl