NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wachterliedplantsoen

Het Wachterliedplantsoen is een plantsoen in het Amsterdamse stadsdeel West liggende wijk Bos en Lommer. Het plantsoen dat begin jaren 1950 tot stand kwam, ligt tussen de Egidiusstraat (west), de Reinaert de Vosstraat (noord), de Heer Halewijnstraat (oost) en de Erasmusgracht (zuid). Er is een voetgangersbrug over de gracht naar het Erasmuspark. In 2010 is het plantsoen volledig gerenoveerd en opnieuw beplant. Hierbij is rekening gehouden met de wensen van de omwonenden. Het plantsoen is ingericht als een "vulkaanlandschap" met verscheidene heuveltjes. Ook kwam er een nieuw verenigingsgebouw (het Wachterliedpaviljoen) voor de buurt, een kinderboerderij, een speeltuin en enkele sportveldjes. Ook werd het zitmeubilair volledig vernieuwd en zodanig geplaatst dat ouders hun kinderen in de speeltuin goed in de gaten kunnen houden. Ten zuidwesten van het plantsoen staat de protestantse Augustanakerk. Het plantsoen is vernoemd bij een gemeenteraadsbesluit van 26 juli 1939 naar de wachterliederen, een laatmiddeleeuws soort minnelied waarbij afscheid genomen werd door de waarschuwende wachter op een muur van een minnend paar.
Monstersche Sluis

De Monstersche Sluis is een sluis in Maassluis, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het is volgens de overlevering aan deze sluis dat de stad werd gesticht. In 1343 stonden hier twee hutjes van riet en leem. In enkele decennia groeide de stad Maeslantsluys hier omheen. De Hoogstraat, waarin de sluis is opgenomen, is gebouwd op de Maasdijk. Deze dijk heeft ook na de aanleg van de keersluis ter hoogte van de Hoekse Lijn nog een waterkerende functie. De Monstersche Sluis verbindt de Noordvliet met de haven van Maassluis en was bedoeld als spuisluis. De eerste echte sluis op deze plek werd in 1602 gebouwd in opdracht van het bestuur van Monster. In 1889 werd de sluis omgebouwd tot schutsluis, met name om de tuinders van het Westland een vaarroute naar de haven te bieden. De Deltawerken hadden tot gevolg dat de waterstand in de Nieuwe Waterweg en het Scheur steeg, waardoor de Monstersche Sluis niet meer goed kon functioneren. In 1972 is hij dan ook gesloten en afgedamd. Sinds 2008 zette de Stichting Monstersche Sluis zich in voor de heropening van de sluis. Van economisch belang is hij niet meer, maar de pleziervaart maakt sinds de renovatie en de officiële heropening op 1 september 2018 geregeld een doorvaart. De sluis is een rijksmonument. Externe link Stichting de Monstersche Sluis
De Vlijt (Marle)

De korenmolen De Vlijt staat aan de Marledijk in Marle (gemeente Olst-Wijhe) in de Nederlandse provincie Overijssel. De molen is sinds 1990 eigendom van de Stichting De Wijhese Molen. In 2020 is de houten onderachtkant en de stenen schuur achter de molen gerestaureerd. Het is een achtkantige, rietgedekte stellingmolen. De molen is maalvaardig. De molen heeft drie koppels stenen voor het op vrijwillige basis malen van graan, maar is niet als zodanig in gebruik. Het koppel op de begane grond heeft 15der, 130 cm doorsnede, blauwe stenen en wordt aangedreven door de 22 pk dieselmotor, de andere twee kunnen worden aangedreven door de molen. Een koppel heeft 17der, 150 cm doorsnede, stenen en een koppel heeft 16der, 140 cm doorsnede, kunststenen. Deze koppels hebben beide een regulateur. Verder is er een mengketel en een koekenbreker aanwezig. Het 23,60 m grote gevlucht is Oudhollands opgehekt. De gelaste, stalen roeden zijn in 1997 gelast door de fabrikant Derckx. De binnenroede heeft nummer 868 en de buitenroede nummer 867. De molen heeft een 4,78 m lange, maar gebroken, gietijzeren as, die door de molenmaker met houten blokken en stroppen rondom de breuk is hersteld. De as is gegoten in 1901 door Koning in Foxham en heeft nummer 52. De molen heeft een neutenkruiwerk, dat wordt bediend met een kruilier. De molen wordt gevangen (stilgezet) met een Vlaamse blokvang, die wordt bediend met een vangstok. De molen heeft zowel een kammenluiwerk als een sleepluiwerk. Het sleepluiwerk is ook voorzien van een elektromotor. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,92. Het bovenwiel heeft 61 kammen en de bonkelaar heeft 28 kammen. De koningsspil draait hierdoor 2,18 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 12,5 cm. Het spoorwiel heeft 108 kammen en het steenrondsel 34 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,176 keer sneller dan de koningsspil en 6,92 keer sneller dan de bovenas. De steek is 8 cm. Geschiedenis De molen is afkomstig uit Leeuwarden, waar hij in 1871 als de oliemolen 'De Jonge' werd opgericht aan de Harlinger Trekvaart. Deze molen werd in 1887 door de Deventer molenbouwer F. ten Zijthoff gekocht, afgebroken en verscheept naar Marle. In hetzelfde jaar werd hij aldaar heropgericht als korenmolen "De Vlijt". Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd de molen vanaf de andere kant van de IJssel, vanuit het inmiddels al bevrijde Overijssel, onder vuur genomen door de Canadezen. Volgens hun informatie zou de molen in gebruik zijn van de Duitsers als uitkijkpost. Van de granaatinslagen bevinden zich nu nog littekens in de molen. Na de oorlog nam de toenmalige molenaar, dhr. Kelderman, een Ruston-dieselmotor in gebruik om ook bij windstil weer te kunnen malen. Deze motor staat nog steeds in de molen, op de begane grond, en is vrijwel geheel gereviseerd. Literatuur In het blad "Molinologie" nr. 8, 1997, (een TIMS Nederland-Vlaanderen uitgave) publiceerde Erik Tijman het artikel "Korenmolen De Vlijt te Marle", waarin de geschiedenis van de molen wordt beschreven. Externe link Eigen website
Gebouw Leidsch Dagblad

Het Gebouw Leidsch Dagblad is een kantoorgebouw aan de Witte Singel 1 in Leiden. Het is in 1916-1917 ontworpen door architect Willem Marinus Dudok voor het Leidsch Dagblad in opdracht van George Henri Sijthoff. De dagelijkse leiding over de bouw was in handen van architect J.J.P. Oud, op dat moment lid van kunstenaarsgroep De Stijl en bekend van Café de Unie in Rotterdam. Het gebouw bood plaats aan de redactie. Erachter lag de hal voor de drukkerij. Dudok De Nederlandse architect en stedebouwkundige Dudok ontwierp de meeste wijken, scholen en gemeentelijke gebouwen voor de gemeente Hilversum en bepaalde daarmee in belangrijke mate het gezicht van deze stad. Vóór deze periode ontwierp hij een tweetal gebouwen in Leiden: de Hoogere Burger School aan de Burggravenlaan 2 - nu onderdeel van het Bonaventuracollege - en dit gebouw voor het Leidsch Dagblad. Dudok was gebonden aan de driehoekige vorm van het beschikbare terrein, gelegen bij de Haagweg en tussen Maliebaan en Witte Singel. Hij ontwierp een opvallend gebouw, samengesteld uit een hoog, vierkant hoofdgebouw met een driehoek aan de zijde van de Witte Singel en een rechthoek die parallel liep aan het water langs de Maliebaan. Het gebouw was specifiek toegesneden op gebruik door de redactie en drukkerij van het Leidsch Dagblad, dat sinds de oprichting in 1860 aan de Doezastraat 1 was gevestigd. W.C. Brouwer Het gebouw is onder meer bezienswaardig vanwege de door W.C. Brouwer ontworpen ornamenten, die samen met de glas-in-loodramen refereren aan de functie van het gebouw en de krant in het algemeen. Zo verwijzen de hanen aan de buitenzijde van het gebouw naar het nieuws dat in alle vroegte wordt verspreid. Aan de zijkanten van de hoofdingang verbeeldde Brouwer in aardewerk de werkzaamheden van de journalist: spreken en schrijven. De ramen in de grote zaal beneden tonen drie aspecten van de krant: kritiek, nieuws en advertentie. Sierlijke smeedijzeren letters gaven de naam van de krant aan, en markeerden de ingang naar de 'tijdingzaal'. Hier kon het publiek het laatste nieuws alvast lezen. Huidig gebruik In 1992 werd de drukkerij gesloten. De krant werd voortaan in Haarlem gedrukt, bij het Haarlems Dagblad. Eind jaren negentig vertrok ook de redactie van de krant uit het pand. Na een periode van leegstand werd de drukkerij gesloopt. en maakte plaats voor een modern kantoorpand behorend tot het als rijksmonument aangewezen Leidsch Dagblad-gebouw. Het verbouwde en uitgebreide geheel kwam in 2000 in gebruik als Kantongerecht Leiden bij de Rechtbank Den Haag en de reclassering. Externe link Leidsch Dagblad Gebouw – 1917, Rijnlands Architectuur Platform
Watertoren (Axel)

De watertoren van Axel in de gemeente Terneuzen in de Nederlandse provincie Zeeland, werd gebouwd in 1936. De watertoren is ontworpen door architect C. van Eck en heeft een hoogte van 60,60 meter en is hiermee een van de hogere watertorens van Nederland. De toren heeft drie vlakbodem-waterreservoirs met een opslagcapaciteit van 500, 500 en 300 m³. In maart 1995 werd de watertoren verkocht aan de Gemeente Axel. De gemeente stelde een 'watertorenwerkgroep' in, die op zoek ging naar een nieuwe functie voor het gebouw. Het gebouw is als jong industrieel monument opgenomen in het register van rijksmonumenten. Na de gemeentefusie van 2003 ging de toren over naar de gemeente Terneuzen, rechtsopvolger van de gemeente Axel. Sinds 2009 staat er een nestkast voor slechtvalken op de toren. Vanaf 2011 is deze voorzien van twee webcams waarmee men in het broedseizoen de aanwezige vogels volgt. Tussen april en oktober is de watertoren opengesteld voor bezichtiging. Externe link Pagina van de Watertoren op de website van Museum Het Warenhuis
Wiel van Bassa

Het Wiel van Bassa (ook bekend als Schoonrewoerdse Wiel of Kruidhofwiel) is een kolk van 13 hectare groot en daarmee het grootste doorbraakwiel van Nederland. Het ligt aan de westzijde van de Diefdijk, op ongeveer een kilometer ten oosten van Schoonrewoerd. Het wiel is ontstaan in 1573 bij een doorbraak van de Diefdijk. De dijk kruist ter plaatse de zandige stroomrug van een fossiele rivier waardoor dit eeuwenlang een zwakke plek was. De kolk is tot circa acht meter diep. Op een dik pakket van uit het wiel overgeslagen zandige grond bevinden zich boomgaarden, hooilanden en een aantal boerenerven. Het overgrote deel van het wiel en de omliggende gronden is eigendom van het Zuid-Hollands Landschap, meest uitgegeven in erfpacht. Er staan bij het wiel twee erkende monumenten; het Dordtse Huis en boerderij De Kruithof. Door het gebied loopt de Groene Kikkerroute, deze gemarkeerde wandelroute is ongeveer 2,5 kilometer lang.
Isaac Israëlsbrug

De Isaac Israëlsbrug, (Brug 408), ook bekend als Schildersbrug, is een brug in Amsterdam-Zuid. De brug overspant het Noorder Amstelkanaal en vormt de verbinding tussen de Cornelis Schuytstraat en de Breitnerstraat. De huidige brug (gegevens 2016) werd in 1961 aangelegd en was althans vanaf de tekentafel de derde brug: de eerste brug, toen aangeduid als Academiebrug was van de hand van Piet Kramer, die diverse ontwerpen maakte, de brug werd niet gebouwd; een tweede brug, die daadwerkelijk in de jaren twintig werd gebouwd, maar het verkeer eind jaren vijftig niet aan kon; de derde brug die in 1961 werd aangelegd naar een ontwerp van Dick Slebos. Tot eind jaren vijftig was het terrein gelegen ten zuiden van het Noorder Amstelkanaal een plantsoen, er was weinig verkeer. Echter met de oplevering van het Hilton Amsterdam Hotel werd het drukker en moesten de bruggen aan zowel de oost- als westkant (408 en 409) vernieuwd worden. Het werden twee betonnen vaste bruggen, die tegelijkertijd gebouwd werden. Dit werd gedaan omdat er voor de aanleg nieuwe funderingspalen de grond in moesten, dus door de bouw te combineren kon geld worden uitgespaard. Omwonenden, taxichauffeurs en ook het Hilton maakten daartegen wel bezwaar, maar de dienst Publieke Werken van Amsterdam zag geen andere mogelijkheid. De naam Schildersbrug werd gebruikt omdat in de buurt een aantal straten naar schilders is vernoemd. Cornelis Schuyt was echter een componist en organist. In juli 2016 besloot de gemeente Amsterdam dan ook om de officieuze benaming niet meer in officiële stukken te gebruiken. De brug had daarna een aantal maanden geen echte naam, maar werd aangeduid met het brugnummer 408. In februari 2017 heeft het gemeentebestuur besloten de brug te vernoemen naar de kunstenaar Isaac Israëls (1865-1934), een zoon van Jozef Israëls. Hiermee is de brug dan toch naar een schilder genoemd. Terwijl de Amsterdamse Jozef Israëlskade (door Gerard Reve in De avonden de Schilderskade genoemd) in een andere buurt ligt, zijn in de buurt van de brug straten genoemd naar George Breitner en Willem Witsen, die met Isaac Israëls tot de Amsterdamse impressionisten worden gerekend, en ook is een straat genoemd naar hun generatiegenoot Gerrit Willem Dijsselhof. Bovendien heeft Israëls werken gemaakt naar bruggen in Amsterdam, Den Haag en Batavia.
Sint-Heribertuskerk (Odijk)

De Sint-Heribertuskerk (ook wel witte kerkje genoemd) is een laatgotische kerkgebouw aan de Zeisterweg 34 in het Nederlandse dorp Odijk gemeente Bunnik. De kerk is een eenvoudig gepleisterd driezijdig gesloten gebouw uit de 16e eeuw in laatgotische stijl. Het witte kerkje van Odijk staat op dezelfde plek waar vanaf 1230 een andere kerk heeft gestaan en waarvan de fundering nog in de grond zit. Deze kerk leek veel op de Oude of Sint Stevenskerk in Werkhoven; beide behoorden tot dezelfde parochie. De bisschop van Utrecht schonk rond 1230 deze kerk aan de nieuw-gestichte Sint-Servaasabdij in Utrecht, maar bleef tot aan het begin van de reformatie het patronaatsrecht behouden van de parochie Odijk en het kerkgebouw. Later in 1857 werd er een consistoriekamer aangebouwd, die gebruikt werd voor catechisatie- en vergaderruimte. In 1974 kreeg de kerk een nieuw orgel, gebouwd door orgelbouwer K.B. Blank & Zoon te Herwijnen, ter vervanging van het Verweijs-orgel (een afgekeurd drieklaviersorgel dat bestemd was voor het conservatorium te Utrecht). De kas van het instrument is gekopieerd naar het orgel uit 1713 in de hervormde kerk te Ried (Fr.). Rond dit mooie kerkje liggen de kerkeboomgaard, de pastorie met grote pastorietuin met daaraan gelegen de begraafplaats. Dit alles vormt samen de oudste groene kern van Odijk.
Leek (Westerkwartier)

Leek (en groningois : (De) Laik ou De Lieke) est une ville de la commune néerlandaise de Westerkwartier, située dans la province de Groningue. Géographie La ville est située à 10 km au sud-ouest de Groningue. Elle est le centre d'une agglomération de 15 000 habitants qu'elle forme avec les localités de Midwolde et Tolbert, appartenant à la même commune, ainsi qu'avec Nietap, appartenant à la commune de Noordenveld, dans la province de Drenthe. Histoire Leek trouve son origine dans la présence d'un ouvrage fortifié édifié pendant la guerre de Quatre-Vingts Ans. La ville a pris le nom du Lek, ruisseau qui la sépare de la province de Drenthe. Leek est la principale localité et le chef-lieu de la commune homonyme avant le 1er janvier 2019, date à laquelle celle-ci est fusionnée avec les autres communes de Grootegast, Marum et Zuidhorn, ainsi qu'avec une partie de celle de Winsum, pour former la nouvelle commune de Westerkwartier. Démographie Le 1er janvier 2019, la ville comptait 11 260 habitants Références Portail des Pays-Bas
De Witte Juffer

De Witte Juffer is een korenmolen in IJzendijke in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen had lange tijd geen naam, maar in 2009 heeft de huidige eigenaar hem De Witte Juffer genoemd. De molen werd in 1841 als grondzeiler gebouwd. Later is de molen tot stellingmolen verhoogd. De molen kent een aantal Vlaamse kenmerken. In 1931 werd de molen onttakeld waarna in 1965 de molen weer in oude glorie werd hersteld. Later volgden nog enkele restauraties om de maalvaardigheid van de molen te verbeteren. Uniek aan deze molen is de Vlaamse constructie van de kap. De molen is eigendom van de gemeente Sluis en wordt regelmatig in werking gezet door een vrijwillig molenaar. De roeden van de molen zijn bijna 24 meter lang en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk (op Vlaamse wijze opgehekt) met zeilen. De molen is ingericht met één koppel maalstenen.
Corneliagasthuis

Het Corneliagasthuis was een klein gasthuis in de stad Groningen. Het werd gesticht in 1854 door de katholieke familie Cremers. Het gasthuis is vernoemd naar Cornelia J. Tellegen-Cremers en werd daarom ook wel aangeduid met Tellegengasthuis. Het Corneliagasthuis had zeven kamers voor katholieke behoeftige vrouwen en weduwen. Het pand (een rijksmonument) aan de Hardewikerstraat werd in 1984 gerestaureerd en is tegenwoordig een woonhuis. Zie ook Hofje Tellegenstraat
Latijnse School (Nijmegen)

De Latijnse School is een voormalige Apostolische of Latijnse school in de Nederlandse stad Nijmegen, gevestigd aan het Sint-Stevenskerkhof (nr. 2). Het gebouw is bereikbaar vanaf de Grote Markt via de Sint-Stevenspoort. Geschiedenis De school is omstreeks 1544-1545 gebouwd door architect Herman van Herengrave, in vroeg-renaissancistische stijl. In 1842 werd de Latijnse school omgezet in een gymnasium, het Stedelijk Gymnasium Nijmegen. Vervolgens zijn er verschillende instellingen gevestigd geweest. Het gebouw werd in 1965 gerestaureerd. Sindsdien is er een stedenbouwkundig adviesbureau gevestigd. Tegenwoordig is het gebouw een rijksmonument en draagt nummer 31170. Fotogalerij Externe links Latijnse School op Noviomagus De Latijnsche School op monumentenlijst Nijmegen
Baarhuis (Oirschot)

Het baarhuis op de R.K. begraafplaats in de Nederlandse plaats Oirschot is een rijksmonument. Beschrijving Het baarhuis staat centraal op begraafplaats, in de as van het middenpad. Het bakstenen gebouw heeft neogotische stijlelementen. Het is opgetrokken op een rechthoekige plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak met tuile-du-nord pannen. Het heeft vierruits ijzeren rondlichten in de zijgevels en een inrijpoort in de noordgevel. De zuidgevel is groter dan de andere en heeft hoekpijlers en een zware, op gemetselde consoles rustende, nokruiter die als basement dienen voor een zandstenen calvariegroep. De korfboognis in deze gevel is leeg. Het baarhuisje is in 2000 opgenomen in het monumentenregister vanwefe onder andere de "cultuurhistorische waarde als bijzondere uitdrukking van een sociale en geestelijk ontwikkeling, in het bijzonder de ontwikkeling van de katholieke grafcultuur, het is door de combinatie van functies tevens van belang voor de typologische ontwikkeling van het baarhuisje." Zie ook Lijst van baarhuisjes in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Oirschot
De Reit ('s-Hertogenbosch)

De Reit is een woonwijk in het stadsdeel Noord van 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De wijk ligt ten westen van de A2. De straten zijn genummerd van Eerste Reit tot en met de Negende Reit. Deze straten liggen aan een centrale dreef: Eerste Reitse Dreef, die overgaat in Tweede Reitse Dreef. Typerend is dat de Reitscheweg niet in De Reit ligt. Deze ligt in het Bedrijventerrein De Herven. De gemeente 's-Hertogenbosch heeft De Reit ingedeeld bij het stadsdeel Noord. Aangrenzende wijken Zie ook Wijken in 's-Hertogenbosch
Kleiterpstermolen

De Kleiterpstermolen (Fries: Klaaiterpstermûne) is een poldermolen bij het Friese dorp Bozum, dat in de Nederlandse gemeente Súdwest-Fryslân ligt. Beschrijving De Kleiterpstermolen is een maalvaardige Amerikaanse windmotor van het merk Hercules, type Metallicus. Hij werd vervaardigd door de Vereinigte Windturbine Werke AG in Dresden en geïmporteerd door de handelsmaatschappij Stokvis en Zonen uit Rotterdam. De molen, die ruim een kilometer ten noordoosten van Bozum aan een opvaart van de Zwette staat, werd in 1918 of 1920 geplaatst voor de bemaling van het Bozumer Nieuwland. De molen maakte deel uit van een groep van vijf Amerikaanse windmotoren (de andere vier zijn de Weidumermolen, de Mantgumermolen en de gesloopte molens bij Schillaard en buurtschap Makkum). Deze waren vervangers van 58 traditionele windmolens en bemaalden samen het gebied van het voormalige waterschap De Oosterwierumer Oudvaart. De windmotor is niet voor publiek geopend. In 2009 is de molen geheel gerestaureerd. De molen werd door Wetterskip Fryslân overgedragen aan de Stichting Waterschapserfgoed. Zie ook Windmotoren in Friesland
Weesp City Hall

The Weesp City Hall is the former city hall of Weesp, Netherlands. The main body of the municipality, the municipal council, convened in the Raadzaal (Council Hall) until 24 March 2022 when Weesp became part of the municipality of Amsterdam. The administrative offices have moved, but the former Vierschaar and Burgerzaal (Civic Hall) are still used for weddings and other official proceedings. The rest of the building is in use as the local museum of Weesp. History The building was designed by the architects Jacob Otten Husly (1738-1796) and his assistant Leendert Viervant the Younger. They built it during the years 1772-1776. The museum started upstairs as an antiquities room in 1911. In 1974 the city council decided to make a proper museum when an important gift of porcelain was given from the legacy of Baron F. van Heeckeren van Waliën. This porcelain collection is now in the former vroedschapskamer, or council meeting room. References Gemeente Museum Weesp
Begraafplaats Binnenweg

De begraafplaats Binnenweg is een algemene begraafplaats in Zoetermeer. De begraafplaats is gelegen aan de Binnenweg in Zoetermeer en heeft een oppervlakte van ongeveer 2 hectare. Tot 1956 heeft de gemeente Zoetermeer gebruikgemaakt van de begraafplaats bij de Nederlands Hervormde Kerk. Doordat deze begraafplaats te klein werd en niet uitgebreid kon worden, werd het kerkbestuur verzocht uit te kijken naar een nieuwe locatie. Op een gegeven moment heeft de gemeente echter besloten zelf een algemene begraafplaats te ontwerpen en op te richten: de begraafplaats Binnenweg. Deze begraafplaats werd in 1956 in gebruik genomen. Geschiedenis De gemeente Zoetermeer heeft rond 1956 een perceel ter grootte van twee hectare aangekocht waarop de begraafplaats Binnenweg werd geopend. De begraafplaats is ontworpen met verschillende klassen graven; er waren eerste, tweede en derde klasse graven. Waarbij zowel algemene als eigen graven aangeboden werden. Niet gerealiseerd Ten tijde van de aanleg van de begraafplaats Binnenweg was er al sprake van bezuinigingen. In de diverse ontwerpen is een aula opgenomen, geen van deze aula's is daadwerkelijk gerealiseerd. Wat ook opvallend is, is dat toen besloten is gebruik te maken van het ontwerp van ir. W. Wissing voor de gebouwen en van W.C.J. Boer voor de begraafplaats. In 1966 was sprake van een uitbreiding van de begraafplaats Binnenweg. Rond 1974 is ervoor gekozen om deze begraafplaats niet uit te breiden, maar een nieuwe begraafplaats aan te leggen in recreatiegebied noord-west: Begraafplaats Hoflaan. Begraafmogelijkheden In het ontwerp van de begraafplaats Binnenweg is rekening gehouden met begraafmogelijkheden voor algemene en eigen graven. Anno 2016 worden alleen nog eigen graven aangeboden voor een periode van 30 jaar. Sfeerbeelden Externe link Begraafplaatsen Zoetermeer