NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Blokhut (tankstation)

De Blokhut is een rijksmonumentaal tankstation in Diemen. De Blokhut is het oudste tankstation dat nog in gebruik is in Nederland. Geschiedenis In 1933 openden de gebroeders Smits een tankstation, Filling station de Blokhut, aan de weg tussen Muiden en Amsterdam. De naam "De Blokhut" verwijst naar een varkensstal die eerst op deze plek stond, kennelijk een blokhut. Bij het station werd Shell-brandstof verkocht. In 1936 werd een dienstgebouwtje gebouwd en in 1937 een reclameklok. Het huidige gebouw met dienstwoningen werd in 1939 gebouwd in de stijl van de nieuwe zakelijkheid. De eerste steen werd gelegd door Barta Jakoba Smits (2 jr.) en Arie Smits (9 jr) op 24 maart 1939. In 1971 werd de luifel vervangen en een uitbouw gesloopt. Enige jaren later stond het tankstation een tijd leeg, daarna werd het in gebruik genomen door P. Kropman als tankstation van PK. Later werd het een tankstation van Texaco. Sinds september 2018 is het een Esso-station Ligging De Blokhut ligt aan de Muiderstraatweg, bij Stammerdijk, net ten westen van de Vinkenbrug. In 1939 was dit de doorgaande weg tussen Amsterdam, via Diemerbrug naar Muiden. Vanaf 1972 werd de Rijksweg 1 geopend tussen Diemen en Knooppunt Diemen, sindsdien lag het station aan het begin van deze snelweg. In 1989 opende het gedeelte van de Rijksweg A1 tussen Diemen en Watergraafsmeer. De Muiderstraatweg is sindsdien een invalsweg tussen de S113 en de afrit 2 van de A1. Het tankstation ligt op een dijk. Aan de voorkant heeft het slechts één verdieping. Aan de achterkant is er nog een tweede, lagere verdieping met ingangen van de dienstwoningen. Externe links Foto Benzinestation "De Blokhut" fotonummer HKD00005, Historische kring Diemen, 1935
Haltepunkt Baarland

Der Haltepunkt Baarland (Bld) ist der ehemalige Bahnhof der Ortschaft Baarland in der niederländischen Provinz Zeeland. Er war Haltepunkt der 1927 von der Spoorweg-Maatschappij Zuid-Beveland (SZB) eingerichteten Ringbahnstrecke Goes – Hoedekenskerke – Goes. Das Bahnhofsgebäude wurde 1926 an der nördlich der Ortslage vorbeiführenden Trasse im Stil niederländischer Zwischenkriegsarchitektur errichtet. Wie bei den meisten anderen Bahnhöfen der Ringstrecke kam auch hier die Typenbauweise „ZB-Standard“ der SZB zur Ausführung. Der Haltepunkt wurde mit Inbetriebnahme der Strecke am 19. Mai 1927 eröffnet und nach siebenjähriger Betriebszeit am 15. Mai 1934 wieder geschlossen. Auf rechteckigem Grundriss entstand ein schlichter, einstöckiger Satteldachbau, in dem neben dem Dienstraum auch eine Wohnung untergebracht war. Das Mauerwerk aus rötlich-braunen Ziegeln ist im oberen Bereich mit Holz verkleidet. Tür- und Rahmenformen sind noch weitgehend im Originalzustand erhalten. Aus kulturgeschichtlichen Gründen und wegen seines Ensemblewertes steht der Bahnhof als Rijksmonument unter Denkmalschutz. Weblinks Station Baarland. In: stationsweb.nl (niederländisch) Tramstation Baarland. In: cultureelerfgoed.nl. Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (niederländisch)
Halte Baarland

Station Baarland is een voormalig station te Baarland aan de tramlijn Goes - Hoedekenskerke - Goes van de voormalige Spoorweg-Maatschappij Zuid-Beveland. Het is in 1927 gebouwd en behoort tot het standaardtype ZB. Sinds 2010 is het station het eindpunt van de Stoomtrein Goes - Borsele. Stoomtreinen komen er niet omdat de lijn hier eindigt en er geen omloopspoor aanwezig is. De dienst tussen halte Baarland en station Hoedekenskerke wordt met motorrijtuigen uitgevoerd. Externe link Station Baarland op Stationsweb
Sint-Martinuskerk (Kloosterzande)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Kloosterzande, gelegen aan Groenendijk 40. Geschiedenis De katholieke kerk werd in 1648 genaast en werd voortaan als Hervormde kerk benut. In 1692 kon in een afgelegen buurtschap, Groenendijk, een schuurkerk worden ingericht, die in 1751 echter afbrandde. Daarna kwam er een stenen kerkgebouw, dat echter geen toren mocht hebben. In 1805 kon het gebouwtje worden uitgebreid en kreeg het een toren. Om de kerk breidde de buurtschap zich tot een nieuwe kern uit. Een nieuwe kerk werd in 1871 gebouwd, waartoe ook het stenen gebouwtje werd gesloopt. Huidige kerk De nieuwe kerk werd ontworpen door P. Soffers en is een neogotische bakstenen kruisbasiliek. De voorgebouwde toren wordt geflankeerd door twee vierkante traptorens en heeft drie vierkante geledingen met daarbovenop een achtkante lantaarn die door een achtkante spits wordt gedekt. Ook is er een vieringtorentje. Naast de kerk staat een grote voormalige pastorie waarnaast vroeger de jongensschool stond. De meisjesschool stond achter de kerk, naast de Rooms-katholieke begraafplaats. De Kruiswegstaties zijn van omstreeks 1920 en afkomstig uit de in 1993 gesloopte Nijmeegse Christus Koningkerk. Voor de kerk staat een Heilig Hartbeeld. Naast de kerk bevindt zich een pastorie van 1877, evenals het kerkgebouw geklasseerd als rijksmonument. De kerktoren werd in 2011-2012 grondig gerestaureerd.
Heilige Familiekerk (Langenboom)

De Heilige Familiekerk was de parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Land van Cuijk behorende plaats Langenboom, gelegen aan de Dominicanenstraat 73. Geschiedenis Langenboom ontstond door de vestiging van een Dominicanenklooster op een landgoed. In 1869 werd een neogotisch kerkgebouw opgericht naar ontwerp van Pierre Cuypers. In 1875 volgde het klooster. De kerk was een rectoraatskerk waar wel missen werden opgedragen maar de parochianen voor doop, huwelijk en begrafenis naar Escharen dienden te gaan. In 1918 werd Langenboom een zelfstandige parochie. Op 10 augustus 1925 werd Langenboom getroffen door een tornado waarbij ook de kerk verwoest werd. In 1926 kwam een nieuwe en meer gestileerde kerk tot stand, nu ontworpen door Eduard Cuypers. Om kosten te besparen werd de nieuwe kerk opgetrokken op de fundamenten van de oude. Het werd een sober éénbeukig bakstenen gebouw onder zadeldak voorzien van een dakruiter. Het daarachter gelegen koor is lager. Aan de voorzijde vindt men een iets verlaagde ingangspartij. In 2023 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en in 2024 werd hij heropend als dorpshuis. Boeken 'Eduard Cuypers, Leven & Werk en hoe hij verdween uit onze architectuurgeschiedenis', Obbe H. Norbruis (2025) Edam LM Publishers.
Waarnemingspost (Katwijk)

De waarnemingspost is een bunker in de duinen van Katwijk, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Sinds 1998 staat de bunker ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Met 37 meter boven NAP is het Vlaggeduin het hoogst gelegen natuurlijke punt van de provincie. Het Vlaggeduin is de meest noordelijke uitloper van het duin- en Natura 2000-gebied van Berkheide en ligt pal ten zuiden van de bebouwing van Katwijk aan Zee. Historie De waarnemingspost dateert uit 1942 en is gebouwd in opdracht van de Duitse bezetter. Oorspronkelijk was hij voorzien van camouflagekleuren. Hij was een onderdeel van de Stützpunktgruppe Katwijk-Noordwijk, een van de defensieve eenheden van de Atlantikwall in Nederland, die liep tussen Noord-Noorwegen en Zuid-Frankrijk. De post bestaat uit een bovengrondse zeskantige koepel en twee ondergrondse vertrekken. Hij ligt 37 meter boven de zeespiegel en diende om een aanval vanaf de landzijde te signaleren. De bunker had alleen een functie als uitkijkpost en was niet beschermd tegen aanvallen van buitenaf zoals bombardementen of beschietingen. Oorspronkelijk was de koepel meer ingegraven in het duin. Tegenwoordig is de koepel vanaf de buitenkant bespoten met graffiti. Vaak wordt de waarnemingspost gespoten in de kleuren van een Katwijkse voetbalclub, als deze kampioen wordt, bijvoorbeeld in wit en blauw bij Quick Boys. Ook wordt de post en/of de betonnen plaat waar de ondergrondse vertrekken zich bevinden, soms bespoten met de naam JEZUS op een professionele manier, met bijbelteksten en al. De muren van de ondergrondse bunker en de koepel zijn 65 centimeter dik en bovengronds aangesmeerd. De twee ondergrondse vertrekken meten elk 3 x 3,8 meter. Er zijn twee ondergrondse ingangen. De koepel wordt afgesloten door een dikke betonnen plaat van 50 centimeter dik. Galerij
Sint-Theresia van het Kind Jezuskerk (Heikant)

De Sint-Theresia van het Kind Jezuskerk is de parochiekerk van Heikant, gelegen aan Julianastraat 16. Het betreft een bakstenen kruiskerk met vierzijdig gesloten apsis en voorzien van expressionistische en art-deco-elementen, zoals het paraboolvormig westraam in de voorgevel en versieringen van de toren. Deze toren is aangebouwd ter rechterzijde van de voorgevel en wordt gedekt door een vierzijdig tentdak. Ook is er een vieringtorentje. De kerk werd ontworpen door Franciscus Sturm en gebouwd 1929-1930. Bijzonder in deze kerk zijn de geheel gemetselde paraboolgewelven in gele baksteen. De gewelfribben zijn in zwarte baksteen uitgevoerd. In 2016 werd de kerk in rang verlaagd tot kapel. In 2017 werd het westraam gerestaureerd. Naast de kerk bevindt zich de pastorie uit dezelfde tijd. Verder is er een processiepark van 1934, gewijd aan de Heilige Theresia en bestaande uit een zevental kapelletjes. Zowel de kerk, de pastorie en het processiepark zijn geklasseerd als rijksmonument.
Sint-Henricuskerk (Clinge)

De Sint-Henricuskerk is de parochiekerk van Clinge, gelegen aan 's-Gravenstraat 169. Deze kerk stamt uit 1876 en werd ontworpen door P. Soffers. In 1875 werd de parochie Clinge gesticht, nadat het dorp zich in 1830 had afgescheiden van het (sindsdien Belgische) De Klinge. Het is een bakstenen basiliek in neoromaanse stijl. De voorgebouwde toren heeft vier geledingen. De benedenste twee zijn vierkant, de twee daarboven zijn achtkant en worden gedekt door een achtkante spits. Het verlaagde koor is driezijdig afgesloten. Het orgel is van 1763 en werd vervaardigd door Detlef Onderhorst. Het is afkomstig uit de kerk van Standdaarbuiten en werd in 1970 gerestaureerd. In 2014 werd de kerk in status verlaagd tot die van kapel. De kerk is sedert 1998 geklasseerd als rijksmonument. Evenzo zijn de pastorie (1875), een baarhuisje op de begraafplaats (1875) en de nabij de pastorietuin gelegen restanten van een Engelse landschapstuin (1e helft 19e eeuw) als zodanig geklasseerd.
Johannes de Doperkerk (Leimuiden)

De Johannes de Doperkerk is een rooms-katholieke kerk gelegen aan de Willem van de Veldenweg 22 in Leimuiden (gemeente Kaag en Braassem) in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk is gebouwd in de periode 1851-1856 in neogotische stijl naar een ontwerp van "timmerman" Cornelis Dobbe (1799-1869). De kerk werd op 26 juni 1856 ingewijd door de bisschop van Haarlem, F.J. van Vree. Vanaf 1858 was zij een parochiekerk, maar sinds 2011 is de kerk in Leimuiden een van de "parochiekernen" van de parochie H. Franciscus, met als centrum de Adrianuskerk in Langeraar. De Johannes de Doperkerk, de pastorie (van omstreeks 1865) en het toegangshek van de begraafplaats hebben sinds het jaar 2000 de status van rijksmonument. Interieur Uit de bouwperiode zijn het hoofdaltaar en de kansel bewaard gebleven. Het altaar is gemaakt door Louis Veneman. Het orgel is gebouwd in 1856. Externe link RKgroenehart (Clara & Franciscus federatie): Leimuiden
Oude Raadhuis (Haarlemmermeer)

Het Oude Raadhuis van de Nederlandse gemeente Haarlemmermeer is een voormalig raadhuis aan de Hoofdweg. Het raadhuis was gelegen in het Kruisdorp, thans Hoofddorp. Het raadhuis ligt direct naast het voormalige Kantongerecht Haarlemmermeer en ligt schuin tegenover het Polderhuis. Geschiedenis Nadat de Haarlemmermeerpolder, in de periode 1849-1852, droogviel werd de polder aanvankelijk bestuurd door de burgemeester van Heemstede en Bennebroek, M.S.P. Pabst. In 1853 werd besloten twee dorpen Kruisdorp en Venneperdorp te stichten en op 11 juli 1855 werd de polder een zelfstandige gemeente. In 1863 werd J.P. Amersfoordt de tweede burgemeester van de poldergemeente. Hij vond dat de polder, die nog uit modderige paden bestond, een representatief raadhuis nodig had. De architect J. Buijn, wonend in Kruisdorp ontwierp het raadhuis dat ook over een woning voor de gemeentesecretaris beschikte. In september 1867 kwam het raadhuis gereed. In de gevel stond het originele Wapen van Haarlemmermeer dat was ontworpen door burgemeester Pabst. Het raadhuis was zo'n eeuw in gebruik. in 1977 werd de eerste paal van een nieuw raadhuis aan het Raadhuisplein in Hoofddorp de grond ingeslagen. De gemeente had inmiddels zo’n 70.000 inwoners. Het was hoog nodig toe aan een groter en moderner gemeentehuis. De bijgebouwen die om het Oude Raadhuis in verloop van tijd waren bijgebouwd en dienst deden als kantoren werden gesloopt in de jaren 80. Het Oude Raadhuis was van 1992 tot 2023 in gebruik als nevenlocatie van de Schouwburg De Meerse waarbij de oude raadzaal dienst deed als theater- en filmzaal. Ook is het gebouw een officiële trouwlocatie van de gemeente. Op 9 juni 1999 werd het raadhuis aangewezen als rijksmonument. In 2019 werd het Oude Raadhuis verkozen tot het monument van het jaar.
Prins Hendriksoord

Prins Hendriksoord is een buitenplaats aan de Soestdijkerweg 17 bij Den Dolder in de Laagte van Pijnenburg. Het buitenhuis staat tegenover de Ewijckshoeve aan de Soestdijkerweg. Het landhuis ligt op de hoek van de kruising Soestdijkerweg – Embrachementsweg. Achter het landhuis ligt een landschapspark met een lange slingervijver met een gietijzeren brug. Rond de vijver is een gemengd loof-naaldbos op een heuvelachtig terrein. De vijver is een deel van de oude afwateringssloot Engelse Vaart. Alle gevels van Prins Hendrikoord zijn wit gepleisterd. Rechts van het huis staat een tuinmanswoning met vakwerkstijl en veel houtsnijwerk. In 1970 is het pand verbouwd tot dienstwoning. Prins Hendriksoord hoorde tot 1883 bij de Ewijckshoeve. De wit gepleisterde villa Prins Hendriksoord werd in 1883 gebouwd voor bankier Adolphe Boissevain op een deel van het terrein van Ewijckshoeve. Hij liet een landschapstuin aanleggen, naar ontwerp van Hendrik Copijn. Opsplitsing Ewijkshoeve Het landgoed Ewijckshoeve met 574 hectare grond werd in 1871 gekocht door prins Hendrik van Oranje-Nassau. Na diens dood in 1879 kwam de Ewijckshoeve in bezit van koning Willem III en prinses Wilhelmina. In 1883 werd een gedeelte van de Ewijckshoeve afgesplitst en kwam in bezit van de bankier Adolphe Boissevain (1843-1921). Deze liet op het terrein ten noorden van de Soestdijkerweg het buitenverblijf Prins Hendriksoord bouwen met een Engelse landschapstuin. Op het terrein ten zuiden van de Soestdijkerweg kwam een groot koetshuis met stal en dienstwoning. De oude Soestdijkerweg liep vroeger vlak langs Prins Hendriksoord en maakte ter hoogte van de tuinmanswoning een knik naar het noordoosten. De weide voor de villa lag vroeger dus aan de andere kant van de Soestdijkerweg. Een deel van de oude Soestdijkerweg diende later als oprijlaan. Opsplitsing Prins Hendriksoord In 1926 werd Prins Hendriksoord in drieën gesplitst. Het koetshuis met stal en woningen werd eigendom van het Nederlandsche Jongelingsverbond en kreeg de naam Ernst Sillemhoeve. Het resterende gebied werd in tweeën opgedeeld: Prins Hendriksoord zelf met het park en het nieuwe landgoed Vijverhof aan de zuidkant. Vijverhof werd gekocht door G.H. Crone uit Amsterdam, naar wie later het Cronebos werd genoemd. Prins Hendriksoord kreeg in de jaren '60 van de twintigste eeuw een derde verdieping waarbij het karakteristieke dak werd vervangen door een plat dak. Bewoners 1883 - A. Boissevain 1926 - Nederlandse Protestantenbond Zie ook Lijst van landgoederen op de Utrechtse Heuvelrug Galerij
Walkartpark

Het Walkartpark is een park aan het begin van de Slotlaan in Zeist. Het park van ruim 2 ha. werd in late landschapsstijl aangelegd naar een ontwerp uit 1904 van Hendrik Copijn. Het terrein wordt begrensd door de Slotlaan, de Kerkweg, de 1e Hogeweg en het nieuwe Gemeentehuis aan de 1e Dorpsstraat. In 1999 werd het Walkartpark aangewezen als beschermd rijksmonument. De buitenplaats werd in 1824 aangekocht als zomerverblijf voor de Amsterdamse rentenier Godfried Leonard Walkart. Na diens overlijden in 1856 breidden zijn drie dochters de buitenplaats gestaag uit. In 1876-1877 lieten zij het Overbosch aanleggen, het huidige Walkartpark. In het park stonden een neogotisch schijnkapelletje en een duifhuis. De schijnkapel staat tegenwoordig in de achtertuin van Woudenbergseweg 34 te Zeist. In 1885 werd het park uitgebreid met de overplaats van het buiten Middenhoeve. In de overplaats stond tot 1939 een oranjerie. In 1904 schonk de laatste telg uit het geslacht Walkart het overbos aan de gemeente Zeist. Voorwaarde hierbij was dat het een openbaar park zou worden en blijven. Het totale Walkartbezit bedroeg in die tijd meer dan vijf hectare. In 1904 gaf de gemeente Zeist aan tuinarchitect Hendrik Copijn de opdracht tot de aanleg van een openbaar wandelpark. Copijn handhaafde de oude boompartijen, maakte een open ruimte met doorzichten en een sterke reliëfwerking. De bestaande vijver kreeg een onregelmatige vorm in landschapsstijl. Tevens creëerde Copijn beslotenheid door het plaatsen van grondwallen met zware beplanting langs de randen van het park. De hoge wal bij de Donkerelaan werd afgegraven. Aangeplante hulsthaagjes langs de Kerkweg en de Donkerelaan vervingen de eerdere hekken. De grondwal aan de Kerkweg bestaat nog, de wal aan de zijde van de Slotlaan is verdwenen. Op 24 mei 1905 vond de opening plaats. In het kader van de werkverschaffing werden in 1938-1940 de wal langs de Slotlaan afgegraven en het pad verhoogd. Door het weghalen van de orangerie ontstond een zichtas. Van de muziektent uit die tijd resteren nog de bakstenen muurtjes. In 1951 werd het Monument der Gevallenen in het park geplaatst. Daarvoor moest de padenstructuur achter het monument enigszins worden aangepast. Jaren lang (1957-2007) heeft er in de zomer een poffertjeskraam gestaan (Mullens). Voor de inwoners van Zeist was het Walkartpark en poffertjes dan ook onlosmakend met elkaar verbonden. Sinds 2020 staat er weer een Foodtruck met poffertjes op woensdag en zaterdag. De laatste decennia van de twintigste eeuw is beplanting vervangen en werd de padenstructuur en de vorm van de vijver en de koppen van het park gewijzigd. De oorspronkelijke voorzieningen en decoratieve bouwsels verdwenen uit het park. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Zeist (plaats)
Heilige Geestkerk (Heerenveen)

De Heilige Geestkerk is de rooms-katholieke parochiekerk van de Heilige Geest in Heerenveen. De huidige R.K. kerk, de vierde, werd in het centrum gebouwd circa 50 meter ten westen van Crackstate. Het ontwerp is van architect H.C.M. van Beers en is in traditionalistische stijl. De driebeukige kerk kwam in 1933 gereed. Het gebouw heeft een vieringtoren met een kleine spits en een toren, waarin zich drie klokken bevinden, met een hoge spits. Ook de aan de kerk verbonden doopkapel heeft een spits. De kansel komt uit het atelier van de beeldhouwer Friedrich Wilhelm Mengelberg. Het orgel uit 1867 is gemaakt door Adema. Het is een rijksmonument. De geschiedenis van de R.K. parochie in Heerenveen begon in 1636. De groei van de gemeente had tot gevolg dat men grotere kerken moest bouwen. In 1842 werd het derde gebouw, naast Oenemastate, in gebruik genomen. Deze kerk bleef in gebruik tot 1933, maar werd later gesloopt. Sinds 2014 vormen de gemeenschappen van Heerenveen, Wolvega, Steggerda en Frederiksoord de HH. Petrus en Paulus parochie. Zie ook Kerken in Friesland Externe link HH. Petrus en Paulus parochie - rkkerkheerenveen.nl (gearchiveerd)
Boezemmolen, Tijnje

Boezemmolen is a smock mill in Tijnje, Friesland, Netherlands which was built in 1856 and dismantled in 1911. Formerly converted to residential use, the mill is under restoration. It is listed as a Rijksmonument. History Boezemmolen was built in 1856 at a cost of ƒ11,073.06. Construction began in March and the mill was advertised as "new built" in the Leeuwarder Courant of 22 August 1856. It was one of seven mills that drained the Veenpolder. A pumping station was built in 1876, and the windmills were subsequently demolished. The mill was dismantled c.1911. It was subsequently converted to residential use for the keeper of a ferry. In 1968, the mill was struck by ball lightning. It was sold the following year and repaired and made habitable again, using parts from the wind saw mill De Visser, Leeuwarden, Friesland that had burnt down on 16 January 1964. In May 2012, plans to restore the mill were approved by the Gemeente Opsterland. As of November 2013, a new cap had been fitted to the mill by Bouwbedrijf Hiemstra, Tzummarum, Friesland. The mill is listed as a Rijksmonument, №510646. Description Boezemmolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two storey smock mill on a single storey base. There is no stage, the sails formerly reaching almost to ground level. The mill was winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails were Common sails. They had a span of 25.00 metres (82 ft 0 in). The original upright shaft survives. The mill formerly drove an Archimedes' screw. References
Rouwkapel (Bedum)

De rouwkapel op de katholieke begraafplaats in de Nederlandse plaats Bedum is een rijksmonument. Achtergrond De Maria ten Hemelopnemingkerk werd in 1880 gebouwd naar een ontwerp van Alfred Tepe. Tegelijkertijd verrees op de begraafplaats een neogotische rouwkapel, in 1877 ontworpen door de Pannerdense aannemer Jacobus Balvert in Tepiaanse stijl en na zijn dood in 1880 gebouwd door Cornelis Theodorus van Schaik. Beschrijving De kapel is opgetrokken in bruine baksteen op een uitspringend trasraam. Het zadeldak is bedekt met leisteen. Het gebouwtje heeft drie tuitgevels met aanzetstenen en een ezelsrug. Onder een steekkap aan de westzijde bevindt zich de entree met spitsboog. De kapel heeft een kruisgewelf met ribben. Binnen staat een altaar van baksteen, met een terrazzo blad. Op het altaar staat een beeldengroep van Jezus aan het kruis, met naast hem twee gietijzeren figuren, waarschijnlijk Maria en Johannes. Waardering De kapel werd in 1998 in het monumentenregister opgenomen, het is "van algemeen belang als voorbeeld van een in neogotische stijl opgetrokken kapel uit het laatste kwart van de vorige eeuw; als goede representant van het oeuvre van architect J. Balvert; vanwege de hoge mate van gaafheid; vanwege de karakteristieke vormgeving; vanwege de functionele relatie met de begraafplaats." Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Bedum (plaats)
Goede Herderkerk (Bedum)

Goede Herderkerk (ook wel Noorderkerk) is een gereformeerde kerk in Bedum, in de provincie Groningen. De kerk werd gebouwd tussen 1937 en 1938 en bezit zowel kenmerken van de Amsterdamse School als de Delftse School. Ontwerpend architect was toen onder andere Egbert Reitsma en uitvoerend architect Albert Wiersema. De plattegrond van de kerk vormt een Grieks kruis met op de zuidoostelijke hoek een toren, aan de zuidkant een aanbouw voor het catechisatielokaal en aan de zuidwestzijde een aanbouw voor de kerkenraadskamer. In de kerk bevinden zich gebrandschilderde glas-in-loodramen. In 1976 vonden er enkele verbouwingen van de bijruimten aan de westgevel plaats. Sinds 1998 heeft het gebouw de status rijksmonument. In datzelfde jaar werd de kerk overgenomen door de Gereformeerde Kerken in Nederland (vrijgemaakt) ter plaatse. In 2003 werd de kerk verbouwd en in de originele kleuren hersteld. Vanaf december 2010 was de kerk voor de erediensten gesloten. Sinds februari 2018 wordt de kerk gebruikt voor de erediensten van de Gereformeerde Kerken (hersteld), in 2024 opgegaan in de Gereformeerde Kerken. Zie ook Lijst van Groninger kerken