NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oceanium

The Oceanium is a public aquarium that opened in 2001 in Diergaarde Blijdorp, a zoo in Rotterdam, Netherlands. The Oceanium lies in the expansion area of the zoo, which includes a new entrance and parking area, and was the biggest project to date for the zoo. The area around the Oceanium is home to projects depicting the Americas. The Oceanium is also home to scientific research into the conservation of coral. Sunport On the roof of the Oceanium is the largest solar power plant in the Netherlands within the built-up area. The plant has been given the name 'Sunport'. The 5000 square meter roof area of the Oceanium contains around 3400 black/grey colored solar panels, with a combined capacity of 510 kilowatt peak. The solar power station supplies approximately 325,000 kWh of electricity per year. Blijdorp immediately uses the electricity generated in the Oceanium itself, especially to cool the king penguins' enclosure. The solar power plant has cost nearly 3.9 million euros, including construction, maintenance and an educational program. The power station was officially opened by Ivo Opstelten, then mayor of Rotterdam. Seawater All aquaria in the Oceanium contain clean seawater, in total that is more than eight million liters of water. Only 2 to 5% of the total is changed monthly, thanks to the 10 filters that keep the water clean with 22 different modules. This means that all the water in the shark tank (3375 m3) can be completely filtered and pumped around in 160 minutes. Blijdorp also receives water from a Maersk container ship that loads seawater into its ballast tanks near Newfoundland. In the Port of Rotterdam, the balance of the ship changes because containers are unloaded on the port side, so that the container ship has to discharge water. If the water quality is good, Blijdorp will have the opportunity to collect the water with an inland vessel that will transport it to the Oceanium. Animals (selection) Puffin Kittiwake Guillemot Eider European bass Gilt-head bream Homarus gammarus Nursehound Small-spotted catshark Starry smooth-hound Atlantic sturgeon European plaice Atlantic mackerel Asterias rubens Nurse shark Sandbar shark Blacktip shark Blacknose shark Green sea turtle Hawksbill sea turtle Great barracuda Hippocampus hippocampus Cownose ray Lookdown Elops saurus Longnose gar Red-bellied piranha King penguin Gentoo penguin Galápagos tortoise Common stingray Trisopterus luscus California sea lion California sheephead Beadlet anemone References External links Official website
Oceanium

Het Oceanium is het openbaar aquarium van Diergaarde Blijdorp te Rotterdam. Op 27 juni 2001 werd het Oceanium officieel geopend. Het was echter al ongeveer een jaar eerder voor het publiek te zien. Dit is omdat er toen tijdelijk geen geld was om de laatste verblijven (de Falklands voor de koningspinguïns en de Galapagos voor de Galápagosreuzenschildpadden) te realiseren; een jaar later waren ook deze af. Het Oceanium is het grootste project van Blijdorp tot nu toe. Het bevindt zich in het uitbreidingsgedeelte van Blijdorp, inclusief een nieuwe ingang, restaurant de Lepelaar en een parkeerterrein, dat plaats biedt aan 1400 auto's. In het Oceanium ga je op ontdekkingsreis door de oceanen. Daarnaast ga je ook een stuk weer terug aan land, waar een aantal landdieren uit Midden-Amerika en woestijndieren in de 'Zee van Cortez' te zien zijn. Het Oceanium heeft onder andere een haaientunnel, walvisexpositie, publiekslaboratorium, koraalrif, kelpwoud en een vogelrots vernoemd naar Bass Rock. Ook is er het 'Caraïbisch Café' dat heel kleurrijk en in Antilliaanse stijl is. Voor de komst van het Oceanium was het aquarium te vinden in de Rivièrahal, in een van de zijvleugels. Sunport Op het dak van het Oceanium bevindt zich de grootste zonne-energiecentrale van Nederland binnen de bebouwde kom. De centrale heeft de naam 'Sunport' gekregen. Het 5000 vierkante meter dakoppervlak van het Oceanium bevat rond de 3400 zwart/grijs gekleurde zonnepanelen, met een gezamenlijk vermogen van 510 kilowattpiek. De zonnecentrale levert circa 325.000 kWh elektriciteit per jaar. Blijdorp gebruikt die opgewekte elektriciteit gelijk in het Oceanium zelf, vooral bij de koeling van het verblijf van de koningspinguïns. De zonne-energiecentrale heeft bijna 3,9 miljoen euro gekost, inclusief de bouw, het onderhoud en een educatief programma. De centrale is officieel geopend door Ivo Opstelten, destijds burgemeester van Rotterdam. Zeewater Alle aquaria in het Oceanium bevatten schoon zeewater; in totaal is dat meer dan acht miljoen liter water. Maandelijks wordt er maar 2 tot 5% van het totaal ververst. Dit is te danken aan de 10 filters die met 22 verschillende modules het water schoonhouden. Hierdoor kan al het water in de haaienbak (3375 m³) in 160 minuten volledig gefilterd en rondgepompt worden. Ook krijgt Blijdorp water uit een containerschip van Maersk dat zeewater inlaadt in haar ballasttanks bij Newfoundland. In de haven van Rotterdam verandert het evenwicht van het schip doordat er aan de bakboordzijde containers worden gelost, waardoor het containerschip water moet lozen. Indien de waterkwaliteit goed is, krijgt Blijdorp de gelegenheid om het water op te vangen met een binnenvaartschip (de HaaiBaai) dat het naar het Oceanium zal vervoeren. Zo krijgt Blijdorp met enige regelmaat vers zeewater uit Newfoundland. De dieren (selectie)
Kerkeiland

Het kerkeiland of schans is de plaats in de Nederlandse stad Maassluis waar vroeger een buitendijkse schans lag, daarom spreekt men ook wel van het schanseiland. De Groote Kerk uit 1639, met beroemd Garrels-orgel, is het centrale punt op dit eilandje. Geschiedenis Tijdens de Tachtigjarige Oorlog gaf Filips van Marnix van Sint-Aldegonde opdracht om buitendijks een schans te bouwen. Nog voordat deze klaar was, in 1573, werd deze door de Spanjaarden veroverd en werd Marnix gevangengenomen. In 1624 werd de schans gesloopt, om plaats te maken voor de Groote Kerk. Deze werd in 1639 voltooid. Bombardement Op 18 maart 1943 bombardeerde een squadron van 12 Ventura's van de Royal Australian Air Force omstreeks half vier 's middags het kerkeiland, waarbij de Groote Kerk en een aantal huizen zwaar beschadigd werden. Ook kwam een aantal burgers om. Het eigenlijke doel was de Witol olieraffinaderij, maar door de grote hoogte waarop werd gevlogen, kwamen de bommen verkeerd terecht. Al tijdens de Tweede Wereldoorlog werd begonnen met herstel van het Kerkeiland. Tegenwoordig bevinden zich in de bestrating gedenkstenen ter herinnering aan dit bombardement. Referentie
Romerhuis

Het Romerhuis is een laat-gotische stijl uit circa 1490 op de hoek van de Kwartelenmarkt en de Wijngaardstraat in de Nederlands Limburgse stad Venlo. Het pand is sinds 20 april 1971 een rijksmonument. Geschiedenis Het pand zou uit 1521 stammen, maar uit bouwhistorisch onderzoek bleek dat het uit circa 1490 stamt. Het woon-winkelpand is in baksteen uitgevoerd met een trapgevel met pinakels; enige uitzondering vormen enkele hoekstenen op de begane grond en de deuromlijsting. Daarnaast zijn er in de achterbouw van het Romerhuis nog sporen van vakwerkbouw aanwezig. Vereniging Hendrick de Keyser kocht het pand in 1925. Het werd in oude stijl gerestaureerd tussen 1939 en 1941 door Jules Kayser, hierbij werden ook de pinakels geplaatst. In 1944 raakte het pand zwaar beschadigd, het reeds afgesplitste achterhuis moest tijdens de herstelwerkzaamheden in 1950 geheel opnieuw opgetrokken worden. Gedurende de wederopbouwperiode werd de Kwartelenmarkt gevormd, waardoor het Romerhuis niet langer aan de Jodenstraat lag, maar aan het plein. Vernoemd naar de stichters, is het sinds 1927 eigendom van de Vereniging Hendrick de Keyser. De naam "Romerhuis" herinnert aan de Venlose magistratenfamilie Romer uit de 17e eeuw, niet te verwisselen met de naam De Römer, een buurtschap aan de noordwestzijde van het Blerickse stadsdeel, langs de Eindhovenseweg, waar tevens een gelijknamig woonwagenkamp lag dat in de tachtiger jaren werd opgeheven. Externe links Gemeentelijke monumentenwebsite Het Romerhuis Chocolade, koffie en thee Zie ook Lijst van panden van Vereniging Hendrick de Keyser Lijst van rijksmonumenten in Venlo (plaats)
Joodse begraafplaats (Lochem)

De Joodse begraafplaats van Lochem in de Nederlandse provincie Gelderland is gelegen aan de Zutphenseweg. Er wordt op deze dodenakker nog steeds begraven. Van 1785 tot 1848 was er een begraafplaats aan het Hoogestraatje in gebruik. Ze lag naast de toenmalige synagoge. In 1955 is deze begraafplaats geruimd. In 1865 werd de synagoge aan de Westerwal ingewijd. Deze is na 1945 verkocht aan de gemeente Lochem en wordt nu gebruikt voor culturele activiteiten. Sinds 1983 is hier er een gedenksteen ter nagedachtenis aan de joodse medeburgers die door Nazi-geweld zijn vermoord. Van de Lochemse joden zijn 79 gedood gedurende de Tweede Wereldoorlog, 14 personen overleefden. In 1947 is de joodse gemeente van Lochem bij die van Borculo gevoegd. Na de opheffing van Borculo vond een samengaan met Deventer plaats. De begraafplaats aan de Zutphenseweg is in 2003 gerestaureerd. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Afbeeldingen
Bella Vista (Groningen)

Bella Vista is een villa met chaletstijl-elementen in de Nederlandse stad Groningen, die is aangewezen als rijksmonument. Beschrijving De villa, die in 1907 werd gebouwd, staat in de zuidelijke wijk Helpman aan het zuidoostelijke deel van de Verlengde Hereweg. Wie het gebouw heeft ontworpen, is niet bekend. Het pand heeft een in essentie vierkant grondplan en omvat twee bouwlagen en een zolderverdieping, die worden gedekt door een met leien belegd schilddak met korte wolfseinden. De witgepleisterde gevels zijn opgetrokken boven een trasraam van roodbruine baksteen. Ze zijn asymmetrisch opgezet en voorzien van beurtelings recht- en segmentboogvormig gesloten vensters, waarin bovenlichten met glas in lood zijn aangebracht. De twee traveeën brede voorgevel heeft op de begane grond twee grote driedelige vensters, die eveneens zijn gedecoreerd met glas in lood. Op de verdieping bevindt zich over de gehele breedte van de villa een balkon met een houten hek. De linkertravee is aan de bovenzijde rechtgesloten, de rechter door een topgevel met een overstekende en beschoten houten kap, die wordt gedragen door vier houten stijlen. Tegen de zuidgevel is een rechthoekige serre aangebracht met daarboven een gepotdekseld balkon, dat ook is voorzien van een overstekende houten kap met topgevelbeschieting. In de noordelijke zijgevel bevindt zich de ingang van het pand. Het gebouw wordt sinds 1967 als kantoor gebruikt en is daartoe van binnen aangepast. Een glas-in-loodvenster in het trappenhuis dateert nog uit de bouwtijd. In 1992 is achter het pand een stalling annex opslagruimte geplaatst. De villa wordt omringd door een grote tuin, die gedeeltelijk als parkeerplaats is ingericht. Waardering De villa is in 1994 aangewezen als rijksmonument vanwege haar "algemeen belang uit stedebouwkundig, cultuurhistorisch en architectuurhistorisch oogpunt als onderdeel van de buitengewoon karakteristieke reeks van landhuizen en villa's in parkachtige omgeving aan de Verlengde Hereweg in Groningen". Het pand maakt tevens deel uit van het beschermde stadsgezicht dat het gehele zuidelijke deel van de Verlengde Hereweg omvat.
Bakenesserkerk

The Bakenesserkerk is a former church and seat of the local archeological workgroup in Haarlem, Netherlands, on the Vrouwestraat 10. Its characteristic white tower can be seen in cityscapes of Haarlem. The entrance is opposite the rear entrance to the Teylers Hofje. History It was founded in the 13th century by William II of Holland as "Onze Lieve Vrouwenkapel", and the white sandstone tower was added in 1520. After the Siege of Haarlem when 1500 soldiers were held here before being killed by the Spanish after their victory, the church was used to store turf for fifty years. Inscribed above the 1620 doorway on the north side is the Latin text Si laudem nova qui struxerunt templa tulere cur non qui renovant et vetus hocce ferant 1639. The church is currently in use as exhibition space for the workgroup of the Archeologisch Museum Haarlem. References External links Bakenesserkerk on neighborhood website
Verzorgingsplaats Hellevliet

Verzorgingsplaats Hellevliet is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A12 Beek-Den Haag ter hoogte van afrit 14a nabij Harmelen in de gemeente Woerden. Even ten oosten van deze verzorgingsplaats is een water (brede sloot) die de Leidse Rijn en de Reijerscopsche Wetering verbindt. Dit water heet de Hellevliet en hier is de verzorgingsplaats naar genoemd. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Bijleveld. Bij Hellevliet is een tankstation van Shell aanwezig. Bij dit tankstation zijn al verschillende keren overvallen gepleegd. Ook is er meerdere malen ingebroken in auto's, soms terwijl de bestuurders van deze auto's aan het afrekenen waren. Omdat het aantal parkeerplaatsen voor vrachtwagens te gering was, is in 2006 de capaciteit flink uitgebreid. Hierbij werden hoge eisen aan de kwaliteit van deze parkeerplaats gesteld. Er moest gebruikgemaakt worden van beton, omdat asfalt te snel achteruit zou gaan onder het gewicht van de vrachtwagens. En er is een speciale opvang van het regenwater dat eventuele lekkage uit vrachtwagens netjes filtert, voor het op het riool wordt geloosd. Dit systeem is vergelijkbaar met de eisen die hieraan gesteld worden bij tankstations. Deze verzorgingsplaats ligt precies op de NAP-nullijn. In 2005 heeft het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen, samen met de ANWB en de ministeries van Verkeer en Waterstaat en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap alle verzorgingsplaatsen die op deze nullijn liggen voorzien van een informatiebord om aldus deze lijn inzichtelijk te maken voor het publiek.
Hellevoetsluis Lighthouse

The Hellevoetsluis Lighthouse is a lighthouse in Hellevoetsluis, the Netherlands. It is listed as a Rijksmonument since 1982, number 21422. Although the tower is no longer in use as a beacon, the light has not been officially extinguished and the lighthouse is still one of about thirty active light houses in the Netherlands. History 19th century Until the 19th century, the port of Hellevoetsluis remained an important naval port. Before the lighthouse was built, ships entering the port were warned by a lantern. In 1792 they already found this insufficient, but it was not until 1818 that it was decided to place an 'inner fire' as a beacon at the head of the harbour. This too was no longer sufficient and in 1821, it was decided that a lighthouse could be built. 5,800 Dutch guilders was made available. The next year, on February 23, 1822, contracts were signed and the lighthouse was completed that same year for a sum of only 4,849 Dutch guilders. The design came from Jan Valk and it was built by contractor Klaas van Golvedingen. The original tower was built with bricks and then plastered and painted white. In 1899, a black belt was added directly under the circumference. 20th century In 1901 the tower was drastically renovated. The pointed cone cap was replaced by a spherical cap with a wax embossed sphere. The tower was painted in dark green color. During the renovation the light was extinguished for four months. In 1933, the light, which was then oil-fired, was replaced by electric light. The light was again extinguished during the occupation in World War II. Both because the tower had been partly damaged in the war, and because there was overdue maintenance, it was decided on December 5, 1951, that the light house would be completely restored. Because it became apparent that the cost of repair would be very high, it was considered to have the lighthouse demolished, but this was strongly opposed by the local population. The mayor took the objections against the demolition to the government in The Hague and in 1952 it was decided that the lighthouse could remain. In 1961 the bottom of the tower was tiled up to the ring above the door and finally in 1965 the tower was completely restored. 21st century In 2005 the local population once again took action, as the tower was in bad shape. Mayor Corstiaan Kleijwegt went to Rijkswaterstaat with about 7,000 signatures. As a result, the tower was fully restored. The current fencing around the tower had also been installed during this year. In 2013, the halogen lighting system has been replaced with LED lighting. In August 2021, the lighthouse was in bad shape and paint was peeling off. Rijkswaterstaat decided to clean, plaster en paint the lighthouse again. About 80 kilos of latex sauce and more than 400 liters of white paint was used. The planned work on the lighthouse was brought forward because of the festivities that would be held in October 2021 in honor of the 400th anniversary of the port. See also List of lighthouses in the Netherlands References External links Lighthouse Database Dutch Lighthouse Society Database
Phare d'Hellevoetsluis

Le phare d'Hellevoetsluis ou phare d'Ouddorp est un phare situé à Hellevoetsluis (île de Voorne-Putten) sur la commune de Goeree-Overflakkee, province de Hollande-Méridionale aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1982 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire La tour a été conçue par J. Valk et construite en 1822 par K. van Golverdingen. La tour se trouve à l'entrée du port d'Hellevoetsluis en rive du bras de mer d'Haringvliet . À sa construction, la tour fut équipée de trois réflecteurs paraboliques qui combinaient la lumière. En 1901, la tour fut reconstruite et en 1933, le système optique fut remplacé. En 1965, le phare a été restauré. L'ancien système optique fait partie d'une petite exposition à l'office de tourisme d'Hellevoetsluis. En 2005, une nouvelle restauration a été financée par la municipalité d'Hellevoetsluis et de nombreux habitants de la ville. La tour est ouverte au public quelques dimanches en été et lors des Journées européennes du patrimoine. Description Ce phare est une tour cylindrique en brique, avec une galerie et une lanterne de 18 m de haut. La tour est peinte en blanc, la galerie est noire et le dôme de la lanterne blanche est rouge. Son feu isophase émet, à une hauteur focale de 17 m, un long éclat blanc, rouge et vert selon secteurs de 5 secondes par période de 10 secondes. Sa portée est de 11 milles nautiques (environ 20 km) pour le feu blanc et 8 milles nautiques (environ 15 km) pour le feu rouge et 7 milles nautiques (environ 13 km) pour le feu vert. Identifiant : ARLHS : NET-042 ; NL-0728 -Amirauté : B0536 - NGA : 114-9624. Caractéristique du feu maritime Fréquence : 10 secondes (WRG) Lumière : 5 secondes Obscurité : 5 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vuurtoren van Hellevoetsluis » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Hellevoetsluis Hellevoetsluis - Site Lightphotos.net (en) Hellevoetsluis Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Vuurtoren van Hellevoetsluis

De Vuurtoren van Hellevoetsluis is een ronde, witte, bakstenen vuurtoren met twee verdiepingen en een hoogte van 18,1 meter. De toren is ontworpen door Jacob Valk en in 1822 gebouwd door K. van Golverdingen. De toren staat bij de haveningang van Hellevoetsluis en ligt aan het Haringvliet. Na de bouw werd de toren voorzien van drie parabolische reflectoren die het licht bundelden. In 1901 is de toren verbouwd en in 1933 werd het optiek vervangen. In 1965 is de vuurtoren gerestaureerd. Sinds 2013 is de lichtinstallatie vervangen door led-verlichting. De toren is in eigendom van Rijkswaterstaat. In 2005 werden door middel van hulp van de gemeente Hellevoetsluis en vele bewoners van de stad de restauratie van de toren bekostigd. Ook werd er toen een hekwerk rond de toren geplaatst. De toren is op enkele zondagen in de zomer en op Open Monumentendag geopend voor publiek. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland
San Salvatorkerk (Groningen)

De San Salvatorkerk is de enig overgebleven katholieke kerk in het zuiden van de stad Groningen. Het kerkgebouw, gebouwd in twee fases tussen 1951 en 1962, werd ontworpen door de Nijmeegse architect Cornelis Pouderoyen. Oorspronkelijk voorzag het ontwerp ook in een toren, maar die is wegens geldgebrek nimmer gerealiseerd. De kerk staat op de hoek van de Hora Siccamasingel en de Van Iddekingeweg op de grens van de wijken Helpman en de Wijert. Het gebouw is een gemeentelijk monument en is sinds 2017 in gebruik bij de toen gevormde Hildegardparochie. Parochie Voor de Tweede Wereldoorlog hoorde het zuiden van de stad, dat toen alleen nog maar het voormalige dorp Helpman omvatte, bij de Jozefparochie, met de huidige kathedraal als parochiekerk. Tijdens de oorlog kwam het openbaar vervoer grotendeels stil te liggen, waardoor de katholieken in Helpman tijdelijk kerkten in de kapel van het toenmalige RKZ aan de Verlengde Hereweg. Toen direct na de oorlog de stad met name aan de zuidkant ging uitbreiden lag een eigen parochie voor de hand. De naam, San Salvator, werd mede gekozen als verwijzing naar Helpman, een bewoner van het oude dorp werd wel aangeduid als Helper, San Salvator werd geduid als Grote Helper. Toen de kerk gebouwd werd, moest de wijk De Wijert nog worden aangelegd. Ten westen van de kerk bevonden zich, tijdens de kerkwijding die de aartsbisschop-coadjutor van het aartsbisdom Utrecht, Bernardus Alfrink in 1952 verrichtte, nog uitsluitend weilanden. Kerk De kerk is een ontwerp van Cees Pouderoyen. Zijn ontwerp, in de stijl van de Bossche school, greep terug op de vroeg-christelijke Basilica: een strak driebeukig gebouw met verhoogd middenschip met een halfronde apsis. In de tweede fase werd het schip verlengd, waarbij aan de noordzijde een achthoekige doopkapel werd geplaatst. De koepel van de apsis is versierd met een grote afbeelding van Christus de verlosser, geschilderd door de Utrechtse kunstschilder Lambert Simon. Bij de uitbreiding van de kerk, in 1962, was Groningen inmiddels een eigen bisdom geworden. De uitgebouwde kerk – die nu midden in een woonwijk lag – werd daarom gewijd door de bisschop van Groningen Petrus Nierman. Nieuwe parochie Op het moment dat de kerk werd ingewijd was er nog sprake van een sterke toename van het aantal katholieken in Groningen. Een aantal jaar later werd in de aangrenzende wijk Corpus den Hoorn de Mariakerk ingewijd. De aan de Salvatorkerk gelieerde lagere school werd in 1965 nog gesplitst waarna in Coendersborg de naar paus Johannes XXIII vernoemde Roncallischool werd geopend. Kort daarna keerde het tij. De Roncallischool sloot in 1972 al weer zijn deuren. In 1985 sloot de Mariakerk waarbij beide parochies fuseerden tot de Salvator-Mariaparochie. In 2017 ging deze samen met de parochie in Lewenborg en de parochies in Zuidhorn en Haren. De nieuwe parochie werd vernoemd naar Hildegard van Bingen. Zie ook Lijst van gebouwen in Groningen Lijst van gemeentelijke monumenten in Groningen Lijst van Groninger kerken Lijst van gebouwen in Bossche Schoolstijl Externe link Website van de parochie
Woudvaart (Noardeast-Fryslân)

De Woudvaart (Fries en officieel: Wâldfeart) is in vaart in de Friese gemeente Noardeast-Fryslân. De vaart loopt van Rinsumageest naar het noordoosten, waar vanuit het zuidwesten de Akkerwoudstervaart uitmondt in de Woudvaart. Vervolgens loopt de vaart door de Geestmermeer richting Dokkum. In Dokkum voorbij het zorgcomplex Sionsberg en de ijsbaan buigt de vaart naar het noorden en mondt dan uit in de Baantjegracht, een van de stadsgrachten van Dokkum. Per 15 maart 2007 is de officiële benaming Wâldfeart, daarvoor Woudvaart.