NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Las Palmas (gebouw)

Las Palmas is een voormalig werkplaatsengebouw in Rotterdam (Wilhelminapier) van de rederij Holland Amerika (Holland-Amerika Lijn), gebouwd tussen 1951 en 1953 naar een ontwerp van het Rotterdamse architectenbureau Van den Broek en Bakema (1910-1985). Ontstaan Tijdens het bombardement van Rotterdam in de Tweede Wereldoorlog werd ook een groot deel van de Wilhelminakade getroffen. Na de oorlog gaf de rederij Holland Amerika opdracht voor nieuwbouw van haar panden. Een aankomsthal en loodsen waren het resultaat. Het laatste van deze wederopbouwpanden van de rederij was het werkplaatsengebouw. Dit gebouw, bekend als Las Palmas, werd in 1953 in gebruik genomen. Naast werkplaatsen voor vervaardiging van scheepsonderdelen huisvestte het gebouw ook opslagplaatsen. Te koop Het hoofdkantoor van de Holland-Amerika Lijn verhuisde in 1977 naar Seattle aan de Amerikaanse westkust. De rederij organiseerde na de opkomst van het massavervoer per straalvliegtuig vooral cruises met Amerikaanse passagiers, daarom was Amerika een betere vestigingsplek. In 1984 stond het oude hoofdkantoor, tegenwoordig bekend als Hotel New York, aan de Wilhelminakade te koop. Veel andere panden van de Holland Amerika Lijn zijn aanvankelijk door de gemeente Rotterdam aangekocht. Las Palmas is jarenlang als opslagruimte gebruikt. Renovaties Vanaf 2001 - tijdens Rotterdam 2001, Culturele hoofdstad van Europa - werden delen van Las Palmas in gebruik genomen als tentoonstellingsruimte. Een jaar later opende Club Las Palmas de deuren voor feesten met internationaal en nationaal bekende deejays. In 2005 sloot de club vanwege een grootschalige renovatie en verbouwing van het gebouw onder directie van Benthem Crouwel Architecten. In 2007 vond de heropening plaats door Koningin Beatrix. In 2007 vestigden er zich onder meer het Nederlands Fotomuseum (dat in 2025 verhuist naar voormalig pakhuis Santos aan de Rijnhaven) en het toenmalige visrestaurant van chef-kok Herman den Blijker (op welke locatie tegenwoordig een ander restaurant is gevestigd). De voormalige tentoonstellings- en clubruimte doet onder de naam LP2 dienst als multifunctionele evenementenlocatie. Bovenop is in 2008 een opvallend penthouse geplaatst, op dunne kolommen, waardoor het lijkt te zweven. De tussenruimte is genoeg om onder te staan of te lopen. Het oude dak is hierdoor gedeeltelijk overdekt. Eigenaar het van pand is het in Antwerpen gevestigde Buysse & Partners Smart Assets. Externe link https://web.archive.org/web/20170710090619/http://www.inlaspalmas.nl/
De Sijp

De Sijp of Sijp is een landgoed van 132 ha in de Peel dat eigendom is van het Brabants Landschap. Dit landgoed ligt in de gemeente Gemert-Bakel. Het is een afwisselend gebied met bos, heide en landbouwgrond, waar lanen doorheen lopen met Beuk en Amerikaanse eik. Er is naaldhout en droog loofhout. In het noorden sluit het landgoed aan bij landgoed Cleefswit en in het oosten bij landgoed De Krim en het plaatsje Vossenberg. De Sijp ligt op de zuidelijke helft van een sikkelduin, dat stamt uit de laatste episode van het Weichselien. Dit gebied werd in 1895 aangekocht door textielfabrikant Abraham Ledeboer (Enschede ,1842-1897) teneinde dit te ontginnen. In de crisisjaren '30 van de 20e eeuw werd het hier gelegen heidegebied als werkverschaffingsproject ontgonnen. Tegenwoordig is De Sijp rijk aan roofvogels.
Kantoorgebouw Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek

Het Kantoorgebouw Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek is een bouwwerk en rijksmonument in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het pand, aan de Wateringseweg 1, werd in 1905 gebouwd en werd ontworpen door de Amsterdamse architecten Karel Muller en Bastiaan Schelling. Het gebouw was het hoofdkantoor van de Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek (NG&SF), een voormalig chemie- en farmaceutisch bedrijf. Ooit vestigde ook Oliefabriek Calvé zich op het bedrijfsterrein. Later vestigde zich door fusies en overnames in het bedrijfspand: Koninklijke Gist-Brocades NV, DSM en DSM-Firmenich. In 1907 was de opening van het nieuwe hoofdkantoor, ontworpen in de stijl van de Um 1800-Bewegung door Karel Muller en Bastiaan Schelling. De hal is gedecoreerd met diverse glas-in-loodversieringen en een gewelfd glas-in-lood overkapping. De wanden met tegelpatronen, ornamenten en tegeltableaus van de Delftse keramiekbakkerij De Porceleyne Fles. Het pand ligt aan de rand van oude binnenstad van Delft aan de Wateringseweg 1, gelegen aan de Schie in de richting van Den Haag. Galerij Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 525332
Huizermolen, Arnhem

Huizermolen is a post mill in the Netherlands Open Air Museum, Arnhem, Netherlands which was built in 1919 and is in working order. History The Huizermolen was built c. 1665 at Huizen. It had a single storey roundhouse there. A beam in the mill bore the date 1758. The mill was dismantled in 1916 and re-erected at the Netherlands Open Air Museum, Arnhem in 1919. It was one of the first buildings to be re-erected at the museum. The mill had a roundhouse at this time. In 1949, the mill was repaired using parts from a mill at Mussel, Groningen that had been demolished in 1943. The trestle from that mill was installed, but the mill was not then in working order. At this restoration, the roundhouse was removed. The mill was restored in 1975-76 by millwright De Ruiter of Elspeet, Gelderland. This amounted to a complete rebuild of the mill, with only the trestle being retained from the old mill. A new wooden windshaft and sails were fitted. The mill was in need of a new windshaft and sails in 2011. Restoration began in March 2012. The restored mill was set to work on 26 January 2013. Description Huizermolen is what the Dutch describe as a "Standerdmolen". It is an open trestle post mill. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 22.00 metres (72 ft 2 in). The sails are carried on a wooden windshaft. The windshaft also carries the brake wheel which has 68 teeth. This drives a lantern pinion stone nut which has 14 staves and drives a pair of 1.50 metres (4 ft 11 in) Cullen millstones, the brake wheel from the mill at Mussel being retained. The tail wheel has 68 teeth. Public access Huizermolen is open for external viewing during museum opening times. Access to the mill may generally be gained on Sundays, or whenever the mill is working. See also Windmills in Arnhem De Hoop De Kroon Windmills in the Netherlands Open Air Museum Boktjasjker Het Fortuyn Mijn Genoegen Spinnenkop Arnhem post mill (1946) Arnhem post mill (1989) Arnhem smock mill (1960) External links Openluchtmuseum webpage about the mill (in Dutch) References
Huizermolen

De Huizermolen is een open standerdmolen in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. De molen werd oorspronkelijk in Huizen in de 17e eeuw gebouwd (mogelijk 1665), waar hij tot 1916 als gesloten standerdmolen heeft gestaan met een gesloten voet. De laatste molenaar Jannetje van der Born overleed in 1915. Het protest tegen de sloop van de schilderachtige molen in Huizen, o.a. door de Bond Heemschut mocht niet baten. In 1916 ging het toenmalige gemeentebestuur van Huizen akkoord met overdracht aan het openluchtmuseum, die vanaf dan de eigenaar is. Het contact kwam tot stand met tussenkomst van Heemschut. In 1916/1917 werd de molen vervoerd via het water naar Arnhem. In 1919 werd de herbouw als standerdmolen met een open voet op het museumterrein afgerond, waarmee deze molen een van de eerste aanwinsten voor het museum was. In 1949 werd de molen gerestaureerd, maar het onderhoud liet dusdanig te wensen over dat in 1976 een zeer grote restauratie noodzakelijk was. De voet die bij de vorige restauratie was gewijzigd in een gesloten voet, werd weer open. In 2016 is er een nieuwe houten roe gestoken. Het 22,20 m lange gevlucht is Oud-Hollands opgehekt. De houten bovenas is 4,50 m lang, die in 2012 door Vaags is vernieuwd. De molen heeft een Vlaamse vang en een binnenvangstok. In de molen bevinden zich twee koppel maalstenen, waarvan slechts een wordt aangedreven. De voormolen heeft evenals de achtermolen 16der blauwe stenen. De molen heeft een houten bovenas en houten roeden, iets wat in Nederland verder vrijwel niet meer voorkomt. Het luiwerk is een kammenluiwerk. De molen is regelmatig in werking op dagen dat een molenaar aanwezig is. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,3. Het bovenwiel voor de voormolen heeft 74 kammen. De steek, de afstand tussen de kammen, is 11 cm. Voor de achtermolen is er een tandkrans met 68 kammen. Het steenrondsel van de voormolen heeft 14 staven. Het steenrondsel van de voormolen draait hierdoor 5,3 keer sneller dan de bovenas. De steek is 8 cm. Externe links Molendatabase (bestaande molens) - Standaardmolen, Arnhem Molendatabase (verdwenen molens) - Huizermolen
Zuidhollandse Molen

De Zuidhollandse Molen of "Nieuw-Dussensche poldermolen" is een poldermolen uit 1791 aan de Buitenkade 4 in de plaats Hank in de Noord-Brabantse gemeente Altena. Eigenaar is Molenstichting Land van Heusden en Altena. Doel Na de Sint-Elisabethsvloeden (in 1404, 1421 en 1424) waren delen van Holland en Zeeland voorgoed veranderd. Vooral de tweede watersnood in 1421 richtte veel schade aan. De dijken van onder meer de Groote Waard waren doorgebroken en zo ontstond een gebied dat we nu kennen als de Biesbosch. Ook de oude dijk van Dussen naar Almkerk was doorgebroken, deze werd pas in 1650 vernieuwd. Om de waterafvoer te bevorderen werd daar ruim een eeuw later de Zuidhollandse molen gebouwd. Beschrijving De molen is een houten achtkante grondzeiler. In 2004 was de molen in slechte staat en werd hij stilgezet. In 2007 onderging de molen een grote restauratie, waarbij een van de potroeden is vervangen door een gelaste roede van de firma Vaags. De Zuidhollandse Molen bemaalde tot 1964 de in 1682 bedijkte Zuid-Hollandse Polder, tegenwoordig maalt de molen in circuit. Voor de bemaling is een ijzeren scheprad met een diameter van 6,40 meter en een breedte van 64 cm in de molen aanwezig. De uit 1878 stammende wateras is van ijzergieterij Prins van Oranje. De molen heeft een Engels kruiwerk dat bediend wordt met een kruiwiel. Voor het vangen (stilzetten) heeft de molen een Vlaamse vang met vangtrommel. De molen is op afspraak te bezoeken. Molenaarshuis In dit geval was de molen de eerste eeuw bewoond, maar in 1877 werd naast de molen een molenaarshuis gebouwd. Het molenaarshuis is al eerder gerestaureerd en in 2004 gekocht door luitenant-generaal b.d. Cees de Veer. Externe link Chris Kolman [et al.], Zuidhollandse Molen in: Monumenten in Nederland - Noord-Brabant, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders Uitgevers, Zeist/Zwolle, 1997, blz. 140 Fotogalerij
Groene Hart Ziekenhuis

Het Groene Hart Ziekenhuis is een algemeen ziekenhuis voor de inwoners van Midden-Holland. Het Groene Hart Ziekenhuis is gevestigd in Gouda en heeft regiolocaties in Nieuwerkerk aan den IJssel, Schoonhoven en Bodegraven. In het ziekenhuis werken ruim 2300 mensen en het heeft 350 bedden (2024). Geschiedenis Voorlopers van het Groene Hart Ziekenhuis waren drie Goudse ziekenhuizen, te weten het protestantse Diaconessenhuis "De Wijk" (opgericht in 1897 door de Amsterdamse diacones Mieke Hoogerwerf), het algemene “Van Itersonziekenhuis” (opgericht uit een legaat van de dochters van de directeur van de Goudse kaarsenfabriek A.A.G. van Iterson in 1910) en het rooms-katholieke Sint-Jozefziekenhuis (in 1929 gerealiseerd als voortzetting van het Sint-Josephs weeshuis). De twee eerstgenoemde ziekenhuizen fuseerden en zo ontstond in 1972 het Bleulandziekenhuis, genoemd naar de Goudse stadsarts Jan Bleuland. Ondanks het verzet vanuit de actiegroep “Tegen de fusie” ontstond in 1992 het Groene Hart Ziekenhuis uit een fusie tussen het Bleulandziekenhuis en het Sint-Jozefziekenhuis. Op 16 mei 2011 is gestart met de bouw van een nieuwe vleugel, ontworpen door EGM architecten, van 28.000 m² op de Bleulandlocatie. Op 9 december 2013 namen de eerste afdelingen deze nieuwbouw in gebruik. In 2014 werd de nieuwbouw officieel geopend. Dat betekende tevens de sluiting van de Jozeflocatie als onderdeel van het ziekenhuis. Datalek Op 7 oktober 2012 maakte nieuwssite Nu.nl bekend dat de medische dossiers van enkele tientallen patiënten en de adresgegevens van meer dan 493.000 patiënten jarenlang toegankelijk waren via een server van het ziekenhuis in een datacentrum van hun provider. De gegevens waren, aldus de betreffende hacker, verborgen achter slechts een voorspelbaar wachtwoord van de beheerder. Het ziekenhuis liet in een reactie weten geschrokken te zijn, en sprak over een "onacceptabele situatie". De betreffende server werd direct afgesloten. Op 9 oktober maakte Edith Schippers, minister van volksgezondheid, welzijn en sport, bekend dat er 52 dossiers van patiënten zijn ingezien. Zorg van de toekomst Om in de stijgende zorgvraag te kunnen voorzien bouwt het Groene Hart Ziekenhuis aan de zorg van de toekomst. Het ziekenhuisgebouw in Gouda wordt de komende jaren vernieuwd, oude bouwdelen maken plaats voor nieuwbouw. De vervangende nieuwbouw vindt gefaseerd plaats. De eerste bouwdelen die opgeleverd worden zijn een nieuw energiegebouw, facilitair gebouw en een nieuw carrégebouw waarin onder andere een nieuw spoedplein gehuisvest wordt. Beeldende kunst In 1979, het jaar waarin het voormalige Sint Jozefpaviljoen 50 jaar bestond, werden in de tuin voor het paviljoen twee bronzen ganzen geplaatst. Dit kunstwerk was gemaakt door de Goudse beeldhouwster Ineke van Dijk. Begin 2014 zijn de ganzen verhuisd, ze staan nu voor de hoofdingang van het Groene Hart Ziekenhuis. Enkele cijfers en feiten
Onze Lieve Vrouwekapel Leiden

De Kapel Onze Lieve Vrouw van de Heilige Rozenkrans is een moderne, thans traditionalistische katholieke, kerk in de Nederlandse stad Leiden. De kerk is gebouwd in 1961 in opdracht van het Apostolisch Genootschap. De kerk, gelegen aan de Sumatrastraat in de Leidse wijk de Kooi, is een ontwerp van A. Dekker en P. van der Sterre en is gewijd aan Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans. De kerk wordt bediend door de Priesterbroederschap Sint Pius X, een traditionele beweging die in 2026 door de Katholieke Kerk geëxcommuniceerd werd. Geschiedenis De kapel werd in 1961 als kerk voor het Apostolisch Genootschap in gebruik genomen. Door terugloop van kerkbezoek werd besloten om alleen het kerkgebouw in Leiden Zuid-West te gebruiken. Voor de verkoop heeft het genootschap de kerk in 2000 al gerenoveerd en een pastorie erbij gebouwd. De kerk werd aan de katholieken van de Priesterbroederschap Sint Pius X verkocht. De broederschap zet zich in voor het behoud van de traditioneel katholieke liturgie van 1962 en theologie van voor het Tweede Vaticaanse Concilie. Om deze reden worden de heilige missen alleen in het Latijn volgens het Concilie van Trente gevierd. Hiervoor moest zij in 2011-2012 grondig verbouwd en heringericht worden. Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans De gemeenschap van de FSSPX die de kapel gekocht heeft, kerkte hiervoor op een speciaal ingerichte kerkboot aan de Calandkade in Den Haag. Na 25 jaar dienstgedaan te hebben, werd de naam van de kerkboot naar de nieuwe kapel meegenomen. De kerkboot is na de verkoop naar Haarlem verhuisd. Verbouwing voor de katholieke liturgie Speciaal voor het orgel en de koren, werd een ruim oksaal gebouwd van alle gemakken voorzien. De kerkbanken en de preekstoel werden vervangen en er werden beelden van heiligen en engelen geplaatst. Nieuwe voorwerpen zijn het altaar, communiebank en doopvont. Verschuerenorgel Weinig is over dit orgel bekend. Het tweeklaviers orgel is in 1956 door Emile Verschueren te Tongeren gebouwd, destijds bestemd voor een klooster nabij Tongeren. Nadat het bekend werd dat het klooster gesloten en verkocht moest worden, zocht men naar een gepaste herbestemming. In 2012 heeft de kapel het orgel overgekocht voor een bescheiden prijs, het afbreken en heropbouwen in Leiden door firma Verschueren te Heythuisen kostte echter een fortuin. Destijds werd de kapel zelf gerenoveerd voor de katholieke liturgie. Het orgel werd op 22 september 2012 ingezegend door bisschop Bernard Fellay. Openeningstijden De kapel is open voor en na elke mis. In de kapel worden missen gevierd op vrijdag 18.30 uur, zaterdag 9.00 uur en zondag 10.30 uur. Externe links https://fsspx.nl/nl/kerken-kapellen-benelux Site van de kapel http://verschuerenorgel.blogspot.nl/ Site over het orgel https://web.archive.org/web/20141020232550/http://sanctacecilia.blogspot.nl/ Site van het gemengd koor St. Cecilia
Holy Trinity Church (Utrecht)

De Holy Trinity Church is een anglicaanse parochiekerk in de Utrechtse wijk Oudwijk aan het Van Limburg Stirumplein bij de Van Limburg Stirumstraat, gewijd aan de Heilige Drie-eenheid. De eerste steen werd gelegd op 9 november 1911 door de anglicaanse bisschop voor Noord-Europa Herbert Bury. Een jaar later werd de eerste kerkdienst gehouden en uiteindelijk werd de kerk op 2 juni 1913 ingewijd. Architect was Petrus Johannes Houtzagers, de glas-in-loodramen zijn van de hand van Henry Bosdet en zijn geplaatst in de periode tussen 1913 en 1925.
Klaarkampstermeermolen

The Klaarkampstermeermolen or Klaarkampstermolen is a polder windmill in Rinsumageast, Friesland, the Netherlands. Built in 1862 the smock mill was relocated to its current position in 1893 and has been restored several times. Worked by volunteers it still drains the Klaarkampstermeer as of 2022. The mill is listed as a Rijksmonument since 1970 and can be visited by appointment. History De Klaarkampstermeermolen was originally built in 1862 at the Juckemavaart canal. It was moved to its current site in 1893 to drain the 210 pondemaat (77 ha; 190 acres) Klaarkampstermeer. The mill was restored in 1975 and an electric pump was installed. During a further restoration in 1991 the wooden windshaft was replaced by a cast iron one, cast by Gieterij Hardinxveld of Hardinxveld-Giessendam, South Holland. A further restoration was undertaken in 2009. The mill is listed as a Rijksmonument, №11695. Description De Klaarkampstermeermolen is a grondzeiler, the mill can be set to the wind from the ground: as the sails almost touch the ground no stage is needed. It is a two-storey smock mill on a single-storey brick base. The mill is set to the wind by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The common sailssit on wings with a 16.14 metres (52 ft 11 in) span. The windshaft carries the 47 cogs brake wheel that drives the wallower (24 cogs) at the top of the upright shaft that has two crown wheels at the bottom end called the upper and the lower crown wheel. The upper crown wheel has 35 cogs and drives an Archimedes' screw. The lower crown wheel, which has 34 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw that drains the Klaarkampstermeer polder. The axle of the screw is 37 centimetres (1 ft 3 in) diameter and 5.15 metres (16 ft 11 in) long. The 1.07 metres (3 ft 6 in) diameter screw is inclined at 25.7° and each revolution lifts 293 litres (64 imp gal) of water. Visiting As per 2020 the Klaarkampstermeermolen was open to the public by appointment and on the first Saturday morning of each month. References
Klaarkampstermolen

De Klaarkampstermolen is een poldermolen nabij het Friese dorp Rinsumageest, dat in de Nederlandse gemeente Dantumadeel ligt. Beschrijving De Klaarkampstermolen, een grondzeiler, werd vermoedelijk rond 1862 gebouwd bij de Juckemavaart in Dantumadeel. In 1893 werd hij overgebracht naar zijn huidige locatie ongeveer 800 meter ten noorden van Rinsumageest, waar hij de ca. 70 ha grote Klaarkampstermeerpolder moest bemalen. De molen werd bij de ruilverkaveling van de gemeente in 1975 gerestaureerd. Daarbij werd buiten de molen een elektrisch gemaaltje geïnstalleerd, waarvan de meterkast in de molen werd geplaatst. In 1991 werd de Klaarkampstermolen opnieuw gerestaureerd, maar in 2008 was hij vanwege onderhoudsproblemen buiten gebruik gesteld. De molen is eigendom van Staatsbosbeheer en kan in de regel op de eerste zaterdagochtend van de maand en op afspraak worden bezocht. Zie ook Molens in Friesland
Sint-Ceciliakerk (Lekkum)

De Sint-Ceciliakerk is een kerkgebouw in Lekkum in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De door Frederik van Hallum gestichte kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sint Cecilia. Deze middeleeuwse kerk werd in 1778 vervangen door een zaalkerk in opdracht van grietman Ulbo van Burmania. In 1896 werd de zadeldaktoren vervangen door een toren met ingesnoerde spits. In de toren hangen twee klokken uit 1512 en 1548. De kerk werd in 1967 een rijksmonument. Het orgel uit 1828 werd gemaakt door L. van Dam en Zonen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Lekkum Kerken in Friesland
Karregat

Het Karregat (ook: Karreput) is een natuurgebied van 43 ha gelegen ten westen van Nuland en aansluitend aan de Nulandse Heide. Het Karregat is eigendom van de Stichting Brabants Landschap. Het is gelegen ter weerszijden van de spoorlijn Tilburg - Nijmegen. Het gebied vormt de noordelijke uitloper van een dekzandrug die tot 4 meter hoger ligt dan het omringende slagenlandschap dat weer grenst aan het rivierkleilandschap van de Maas. In 1880 werd hier een plas gegraven ten behoeve van de aanleg van de spoorlijn van 's-Hertogenbosch naar Nijmegen. Deze plas lag te midden van een stuifzandgebied en werd slechts gevoed door regenwater. Aldus ontstond er een plantengroei die met die van een ven te vergelijken viel. Moeraswolfsklauw en Ronde zonnedauw groeien er tegenwoordig. De Waterlobelia, in 1965 voor het laatst aangetroffen, kwam na het afplaggen weer terug en groeide in 2006 in grote aantallen. Ten zuiden van het spoor ligt een open gebied. Externe link Karregat & Nulandse Heide op brabantslandschap.nl
Eikenhorst (landgoed)

Eikenhorst is een 35 ha. groot landgoed met landhuis bij Esch ten noorden van de plaats Boxtel in de Noord-Brabantse gemeente Boxtel. Het is eigendom van de Stichting Brabants Landschap. Geschiedenis Eikenhorst werd in 1806 op een deel van de toenmalige Halsche Heide aangelegd door de gebroeders Joseph en Antoon de Wijs, broers van Franciscus de Wijs en leden van de Provinciale Staten. Zij ontgonnen veel woeste gronden in de omgeving van Boxtel en Esch. De gebroeders werden opgevolgd door Carolus van Rijckevorsel. In 1907 kwam het landgoed in handen van de familie Windstosser en daarna in die van de familie Henket. De laatste familie bracht het bezit onder in een stichting en stelde het in 1933 in het kader van de natuurschoonwet open voor het publiek. Monument In 2004 werd het landgoed als waardevol cultuurbezit opgenomen in het register van rijksmonumenten. Onder de bescherming valt het hoofdgebouw met parkaanleg, het koetshuis annex orangerie, de portierswoning, het kinderspeelhuis, de tuin met tuinmuur en koude bakken en de hekpijlers. Park Het landgoed is aangelegd in de Engelse landschapsstijl, waarschijnlijk naar een ontwerp van de landschapsarchitect Jan David Zocher Jr.. Hierbij werden onder meer waterpartijen aangelegd die leken op natuurlijke wateren. De grootste vijver kreeg de bijnaam Serpentine. Zichtassen bieden een wandelaar onverwachte doorkijken richting landhuis. Tot de plantensoorten die voorkomen behoren rode beuk, waterviolier en witte klaverzuring. Over het landgoed is een publiekswandeling van twee km uitgezet. Omgeving Ten westen van het landgoed ligt de Essche Stroom, ten zuiden het landgoed Sparrenrijk, ten oosten het Wilhelminapark en ten zuidoosten het landgoed Venrode. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Esch Externe link Landgoed Eikenhorst op brabantslandschap.nl