NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Islamitisch Centrum Imam Malik

Het Islamitisch Centrum Imam Malik is een op 15 juni 2012 geopende soennitische moskee aan de Nieuwe Marnixstraat 80 in de Nederlandse stad Leiden. Het ontwerp is van architect ir. Gerard Rijnsdorp. Hiervoor was de islamitische vereniging gevestigd in een voormalige taxigarage aan de Bonairestraat in Leiden. Het gebouw was te klein geworden voor het aantal bezoekers dat dagelijks de moskee bezocht. De moskee vervult een faciliterende rol voor welzijnsinstellingen, cursussen, gezondheidstrainingen, ontmoetingen en discussies. Het multifunctionele gebouw heeft behalve aparte gebedsruimtes voor mannen en vrouwen ook lokalen, conferentieruimtes en ontspanningsruimtes voor de gehele wijk. Voor parkeren zijn 52 plaatsen voorzien onder het gebouw en nog 82 plaatsen in de buurt, die in gemeenschappelijk bezit zijn. De moskee wil met haar architectuur transparantie uitstralen. Dit is terug te zien in het gebruik van glazen bouwstenen en de grote glazen koepel boven de gebedsruimte. De moskee is genoemd naar Imam Malik, voluit Malik ibn Anas ibn Malik ibn Abi 'Amir al-Asbahī (Arabisch: مالك بن أنس), die leefde van circa 711 tot 795 (93 AH - 179 AH). Hij staat bekend als de Sheikh van de islam, het bewijs van de Gemeenschap en imam van het Huis van de emigratie. Hij was een van de meest gerespecteerde geleerden van Fiqh in de soennitische islam.
Jan van Houtbrug

De Jan van Houtbrug is een vaste brug uit 1923 in de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Korevaarstraat met de Lammenschansweg en overbrugt de Zoeterwoudsesingel. De brug is genoemd naar Jan van Hout, die onder meer als stadssecretaris op velerlei gebieden een belangrijke rol heeft gespeeld ten voordele van zijn vaderstad Leiden. Typering De Jan van Houtbrug is een vaste balk-/liggerbrug uit 1923, grondig gerenoveerd in 1991. Elk brughoofd bestaat uit een betonnen onderbouw, afgewerkt met baksteen en natuursteen. Het brugdek bestaat uit ijzeren liggers met een vaste betonvulling. De rijweg is 11,22 m breed, de trottoirs aan weerszijden 2,60 m. De brugleuningen zijn van siersmeedwerk. De opritten van de brug hebben balustrades bestaande uit ijzeren stangen bevestigd tussen gemetselde pylonen waarop natuurstenen blokken zijn aangebracht. Geschiedenis Aan de stadszijde waar nu de Jan van Houtbrug ligt stond vroeger de stellingmolen de Oranjeboom. Deze molen verdween in 1904. Ten behoeve van de blauwe tram werd in 1923 de Jan van Houtbrug aangelegd. Zes jaar later werd ook een verkeersweg langs de trambaan gelegd, over het terrein van de buitenplaats Zuiderzicht heen (de Lammenschansweg). Hiermee kwam aan de zuidzijde van de stad een geheel nieuwe verbinding naar Voorschoten tot stand. Problemen in 2016 De brug is bestemd voor alle verkeer, maar in februari 2016 bleek bij een inspectie dat de brug niet meer aan alle veiligheidsnormen voldeed. Dat had te maken met de verroeste koppen van de brugbalken. De brug werd daarom voor onbepaalde tijd afgesloten voor bussen en vrachtverkeer zwaarder dan 5 ton of hoger dan 2,60 meter. In maart 2016 is voor 80.000 euro een stalen noodbrug geplaatst, direct liggend op de Jan van Houtbrug, waardoor de brug weer toegankelijk werd voor alle verkeer. In 2018 is de brug hersteld en weer opengesteld voor het verkeer.
Oosterbegraafplaats (Zutphen)

De Oosterbegraafplaats is de tweede gemeentelijke begraafplaats van Zutphen (naast de Algemene begraafplaats aan de Warnsveldseweg). Ze is gelegen aan de Voorsterallee, aan de oostkant van Zutphen, vlak bij landhuis De Voorst. De begraafplaats had in november 2025 een totaal van 2.622 graven. In 1954 werd de financiering geregeld voor de aanleg van de Oosterbegraafplaats. Het lag in de bedoeling om reeds in de zomer van 1955 de eerste begrafenissen te laten plaatsvinden. Dit bleek in 1955 echter niet haalbaar: zonder lijkhuisje, aula en dienstwoning kon de begraafplaats niet in gebruik worden genomen. De Algemene Begraafplaats kampte in 1958 met ruimtegebrek, waardoor de Oosterbegraafplaats dat jaar alsnog open ging, ondanks dat de aula nog niet was gebouwd. In 1960 werd de aula gebouwd. Op 12 oktober 2011 werd op het terrein van de begraafplaats het crematorium 'De Omarming' in gebruik genomen. De bij het crematorium behorende aula vervult die functie ook voor de begraafplaats. Op de Oosterbegraafplaats liggen onder anderen David Wijnveldt, Nina Hoekman, Marleen de Pater-van der Meer, Maïté Duval en Paul Rodenko begraven. Afbeeldingen
Sionskerk (Oudeschoot)

De Sionskerk is een kerkgebouw in Oudeschoot in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De huidige kerk met vrijstaande klokkentoren is in 1964-1965 gebouwd naar plannen van het Amsterdamse architectenbureau C. van der Bom & W. Ingwersen. Het oude kerkje uit 1894 was te klein geworden voor de Gereformeerde gemeente van Oudeschoot en werd afgebroken en vervangen. Het orgel uit 1966 is gemaakt door de Gebr. Reil. Het gebrandschilderd glas in de oostgevel is vervaardigd door Frits Klein. De naam van de kerk verwijst naar de tekst op de gevel van het oude kerkje: "Sion zal door recht verlost worden" (Jesaja 1:27). In 2018 is de kerk verbouwd naar ontwerp van architect Harm Tigchelaar. Er wordt gekerkt door de Protestantse gemeente Heerenveen. Zie ook Skoattertsjerke Lijst van rijksmonumenten in Oudeschoot
Charley Tooropbrug

De Charley Tooropbrug (brug 656) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Postjesweg en overspant een sloot die parallel loop met de Ringspoorbaan en metrolijn 50 aldaar. De Postjesweg gaat hier over in de Robert Fruinlaan. Aan de andere zijde van de Ringspoorlijn ligt eveneens een sloot maar deze kent geen overbrugging. Direct ten noordwesten van brug 656 ligt het metrostation Postjesweg. De brug is circa 30 meter breed. De brug dateert uit het eind van de jaren vijftig van de 20e eeuw. De brug 656 ligt over een duiker en is als brug nauwelijks herkenbaar. De brugkanten bestaan uit verticaal keurig gestapelde donkerbruine bakstenen afgewerkt met een wit geschilderde beton- of cementlaag. Daarop zijn brugleuningen geplaatst. In de wanden is de wit betonnen rechtshoekige duiker uitgespaard met net boven de waterlijn witte stroken naar de oevers. De brug ging vanaf de aanleg anoniem door het leven; ze was alleen bekend onder haar nummer. Sinds april 2016 nodigt de gemeente Amsterdam actief mensen uit om voorstellen aan te dragen voor dergelijke naamloze bruggen. Het voorstel om deze brug naar de kunstenaar Charley Toorop te vernoemen werd in november 2017 goedgekeurd, zodat de brug aldus in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen wordt opgenomen. Als reden voor de vernoeming werd gegeven dat de Tooropstraat, vernoemd naar haar vader Jan Toorop, circa 75 meter oostwaarts van de brug ligt.
Hoog-Hullen

Hoog-Hullen was een sanatorium in de Drentse plaats Eelde, gevestigd op het landgoed Oosterbroek. Hoog-Hullen is een van de eerste Nederlandse vakkundige verslavingszorg die werd aangeboden. Sinds 2005 maakt het deel uit van Verslavingszorg Noord Nederland. Geschiedenis Het sanatorium werd in 1891 opgericht voor alcoholisten door de Vereniging tot Bevordering van het Herstel van Drankzuchtigen. Nadien werd de naam van de instelling gewijzigd in Nieuw Hoog-Hullen en in 1952 werd het erkend als ziekenhuis. Sinds de jaren zeventig van de twintigste eeuw werden naast alcoholisten ook andere verslaafden opgenomen en tevens richtte Nieuw Hoog-Hullen op wetenschappelijk onderzoek. In 1998 fuseerde Nieuw Hoog-Hullen met Ambulante Verslavingszorg Friesland tot de Dr. Kuno van Dijk Stichting, vernoemd naar prof. dr. Kuno van Dijk. Zeven jaren later fuseerde de Dr. Kuno van Dijk Stichting met het Consultatiebureau voor Alcohol en Drugs Drenthe en de Ambulante Verslavingszorg provincie Groningen tot Verslavingszorg Noord Nederland.
Verzorgingsplaats Meedenertol

Verzorgingsplaats Meedenertol is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Zaandam-Bad Nieuweschans tussen knooppunt Zuidbroek en afrit 45 ten westen van Scheemda in de gemeente Oldambt. Op de verzorgingsplaats is een Shell tankstation aanwezig. Tegenover de verzorgingsplaats ligt verzorgingsplaats Roode Til. Tolhuis Meedenertol De verzorgingsplaats is genoemd naar een gelijknamig gehucht en een voormalig tolhuis Meedenertol (ook Medumertol genoemd) aan het Winschoterdiep tussen Zuidbroek en Scheemda. Het tolhuis bevond zich bij de kruising van het trekpad langs het Winschoterdiep van Zuidbroek naar Scheemda met een de noord-zuid-route langs de Zevenwolsterweg en de Oudedijksterweg, die Meeden en Westerlee verbond met Noordbroek en Nieuw-Scheemda. Bij het tolhuis lag een brug over het Winschoterdiep, die bij de verbreding van het kanaal omstreeks 1960 is verwijderd. Het gehucht is bekend geworden door de onopgeloste moord op de weduwe Molanus en haar zoon in augustus 1931.
Villa Heymans

Villa Heymans is een 19e-eeuws voormalig woonhuis aan de Ubbo Emmiussingel in de Nederlandse stad Groningen. Geschiedenis Dr. Gerard Heymans (1857-1930) was filosoof, psycholoog en vanaf 1890 verbonden als hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij gaf aan architect Berlage opdracht voor hem een woonhuis met psychologisch laboratorium te bouwen. Berlage ontwierp een gebouw in de vernieuwingsarchitectuur van rond 1900. In 1958 werd het pand gekocht door de Stichting Eigen Huis van RKSV Albertus Magnus, met als doel er een studentensociëteit te vestigen. Er was zoveel weerstand van omwonenden en het bestuur van het Diakonessenhuis, eigenaar van de naastgelegen kraamkliniek Huize Tavenier, dat het zelfs tot een rechtszaak leidde. Eigen Huis wijzigde de plannen en kocht in 1960 een pand aan het Hoge der A. De villa is sindsdien in gebruik als kantoor. Van 1960 tot 2010 was Klein Architekten in het pand gevestigd. Toyisme Studio Vanaf juni 2015 fungeerde Villa Heymans als Toyisme Studio, en daarmee als galerie voor hedendaagse kunst. Ze was het hoofdkwartier van de toyisten, een kunststroming die in 1992 was ontstaan in Emmen. In juni 2017 vertrokken de Toyisten weer, nu naar het terrein van de KLM Flight Academy op Groningen Airport Eelde. Beschrijving Het gebouw werd opgetrokken op een vierkante plattegrond en heeft twee bouwlagen en een zolderverdieping onder met rode kruispannen bedekte zadeldaken. De plint is gemaakt van bruin baksteen, de rode persstenen gevels zijn asymmetrisch, met een tuitgevel in het westelijk deel van de hoofdgevel en aan de oostkant van het gebouw. De gevels zijn voorzien van smeedijzeren muurankers, diverse rondboogvensters en loggiabogen. De vensterbanken en negblokken zijn uitgevoerd in hardsteen. Aan de zuidoostgevel is een erker aangebracht, vijfzijdig op de begane grond, overgaand in een rechthoekige erker op de verdieping. In het erkerraam is gekleurd glas in lood aangebracht. Waardering Het pand werd in 1995 als rijksmonument ingeschreven in het Monumentenregister, onder andere "vanwege zijn cultuurhistorische en architectuurhistorische waarde vanwege de unieke waarde van het ontwerp, dat in het totale oeuvre van architect H.P. Berlage een belangrijke plaats inneemt, alsmede vanwege de voorbeeldfunctie die het ontwerp heeft gehad voor de stilistische ontwikkeling van de Nederlandse en in het bijzonder de Groningse architectuur." Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Groningen (stad)
Sotana (futbol)

Una sotana, també anomenada túnel, és una habilitat que es fa servir principalment en futbol, però també en hoquei sobre herba, en hoquei sobre gel i en basquetbol, que consisteix a fer passar la pilota entre les cames d'un oponent. Açò es pot fer passant la pilota o servint, però ben sovint s'associa amb l'habilitat de driblar, que permet que un davanter deixi enrere un defensor. Referències
Panna (voetbal)

Een panna (Surinaams voor ‘poortje’, een verwijzing naar de voetbalterm ‘poorten’) is een beweging waarbij één voetballer de bal tussen de benen van de tegenstander door poort. De belangrijkste voorwaarde voor een geslaagde panna is dat de poortende speler zelf balbezit houdt na zijn beweging. Daarnaast is het ook een geslaagde panna wanneer de poortende speler scoort door middel van het door de benen spelen van zijn tegenstander en een teamgenoot de bal aanneemt en scoort. Wordt de bal niet meer aangeraakt nadat deze door de tegenstander zijn benen is gespeeld dan is dit een poorting en geen panna. In het straatvoetbal dat grotendeels draait om dit soort bewegingen worden panna's gebruikt om de tegenstander buitenspel te zetten. Een panna wordt vaak als vernederend gezien voor de verdedigende speler. Pannavoetbal Pannavoetbal, ook wel "Panna Knock-Out", is een vorm van straatvoetbal op een klein veldje waarbij 1 tegen 1 tot 5 tegen 5, maar bij voorkeur 2 tegen 2 spelers, door middel van behendige voetbaltrucs proberen de tegenstander af te troeven. Een groot verschil met het standaard voetbalspel is, dat er geen regels zijn en de bal niet uit kan gaan of achter kan raken. Een veel gebruikte manier van uitspelen of passen is het spelen van de bal via de muur of het hek aan de zijkanten van het veld en achter de doelen. Bij voorkeur worden de potjes gespeeld in een "pannakooi", een klein asfalt veldje met twee kleine doeltjes en een metaaldraadomheining. In Nederland zijn deze kooien meestal permanent te vinden in de woonwijken van de grotere steden en worden tijdig opgezet op open pleinen voor officiële toernooien. Straatvoetbal en pannavoetbal hebben vanaf het begin van de jaren 2000 flink aan populariteit gewonnen. Toernooien Er worden wereldwijd nationale toernooien georganiseerd in allerlei landen zoals Nederland, België, Denemarken, Duitsland, Japan en andere landen. Los daarvan worden er jaarlijks 2 wereldkampioenschappen georganiseerd. Hier zijn Pannahouse (Denemarken) en PannaKnockOut (Nederland) verantwoordelijk voor. Het verschil tussen deze 2 toernooien is de manier waarop er kan worden gewonnen. Pannahouse speelt het originele spel waarbij er 3 minuten wordt gespeeld. De winnaar wordt bepaald door de meeste doelpunten. Bij een panna is het meteen game-over. Bij Pannaknockout worden er na 4 minuten nog eens 3 punten uitgereikt door 3 juryleden die beoordelen op skills. Vanaf de kwartfinale wordt er 3x2 minuten gespeeld, waarbij na elke ronde ook 3 skillpunten worden toegekend. Kampioenen De winnaars van toernooien:
Caneta (futebol)

Uma "caneta" (ou, no Brasil: túnel, canetinha, janelinha, rolinho, ovinho, tabaca, em Angola: caguero, em Portugal: cueca, rata, ova) é uma habilidade usada principalmente no Futebol, mas também no hóquei em campo, hóquei no gelo e basquete. O objetivo é chutar, rolar, driblar, arremessar ou empurrar a bola (ou disco) entre as pernas (pés) do adversário. Expoentes no futebol Chutar a bola pelas pernas de um oponente para passar a bola por elas e voltar ao jogador original é uma habilidade de drible que é comumente usada entre jogadores de futebol. Devido à sua eficácia e visualmente impressionante, é muito popular entre os jogadores e pode ser visto com frequência sendo tentado várias vezes ao longo de um jogo, seja por um único jogador ou por muitos jogadores diferentes. Alguns dos praticantes mais notáveis incluem Ronaldo, Ronaldinho, Robinho, Neymar, Luis Suarez, Lionel Messi, Eden Hazard e Tobin Heath. Suarez, em particular, é conhecido por ter uma propensão para executá-lo constantemente, o que levou ao banner e dizendo 'Suarez e o rei da caneta'. durante o tempo que passou no Liverpool tem que ser pelas pernas, pois o jogador está de frente para você e não para as costas. Origem do termo No jargão futebolístico brasileiro, dar uma caneta (ou passar uma caneta) é o ato de passar a bola entre as pernas de um adversário. Ausente de dicionários portugueses, essa acepção do substantivo feminino “caneta” pode ser encontrada no Houaiss (“finta em que um jogador faz a bola passar entre as pernas de um adversário”) e no Aurélio (“ato de passar a bola entre as pernas do adversário”) Em outros esportes Na Associação Nacional de Basquete, Manu Ginóbili e Jamaal Tinsley empregam o passe entre as pernas. Alguns comentaristas também usam o termo " cinco buracos " sempre que isso acontece. O termo "cinco buracos" é usado no hóquei no gelo quando o disco passa entre as pernas do goleiro e entra no gol. Em outros idiomas Nos países de língua espanhola Argentina, Colômbia, Chile, Espanha e México, é chamado de "túnel" ou "caño". No Austrália é chamado de a "nutmeg " ou "Nuddie". No Botswana é chamado de "kitchen" ou "keafeta" No Inglês britânico é chamado de a "Nutmeg". No Brunei é chamado de "lasut" ou "ole". Na China é chamado de "Chuandang" (穿裆) Na Dinamarca, Suécia e Noruega é chamado de "tunnel". Em Gana é chamado de "SULIA" Na Itália é chamado de "tunnel". No Inglês jamaicano chama-se "salad". Na Mauritânia é chamado de "Yali". No Myanmar é chamado de "phaung gyar hte' htae" Na Namíbia é chamado de "Junjie" ou "Kootjie" No Paquistão é chamado de "Chadda" ou "panna" No Peru é chamado de "huacha." No Senegal é chamado de "yalli" Em Serra Leoa é chamado de "under waise" ou "under cellar" Na Tailandia é chamado de "ลอดดาก" ou "ดากไหม้". Em Trinidad & Tobago é chamado de "breed" No Zâmbia é chamado de a "pomo ou Olilo" No Zimbabwe é chamado de "deya, window ou umbhoko" Muitos outros países europeus / latinos e africanos são chamados de "panna", uma palavra do Suriname. Ver também Dribles Referências Leitura adicional «The Nutmeg dribbling trick». Expert Football «Finishing and Scoring». Expert Football
Гол між ногами

Гол «між ногами» або «п'ятдесят копійок» (nutmeg, tunnel, nut, megs, megnuts) — ігрова техніка, що використовується, як правило, у футболі, а також у хокеї на траві, хокеї на льоду та в баскетболі. Суть техніки полягає у тому щоби ігровий предмет (м'яч або шайба) пройшов між ногами суперника. Ефективність прийому полягає в тому, що опонент не має можливості швидко відреагувати на нього, так що у гравця є можливість швидко втекти від нього й продовжити атаку.
Werk aan de Bakkerskil

Werk aan de Bakkerskil is een fort, gelegen op de Schenkeldijk ten zuidoosten van Werkendam. Het is onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en is gebouwd rond 1878. De Bakkerskil stroomt erlangs. Het fort is een van de meest zuidelijke werken en heeft onder andere als doel de Papsluis, een waaiersluis in de Schenkeldijk, te beschermen. Het werk bestaat uit een bomvrije kazerne en een natte gracht. Op het fort zijn in de jaren zestig een drietal grote loodsen gebouwd. Het Waterliniepad loopt langs het fort. Taak van het fort was de bescherming van Woudrichem en de afgrendeling van de zuidelijke Maasdijk. Het is een klein fort met een oppervlakte van circa 1 hectare. Het fortterrein is trapeziumvormig en omgeven door een gracht met brug. In het midden van het fort staat de bomvrije kazerne. De kazerne is grotendeels aangeaard en alleen de gevel, gericht op het noorden, is zichtbaar. Het langgerekte gebouw telt twee verdiepingen. Hier waren destijds manschappenverblijven, twee verbruiksmagazijnen met hijslift, een ziekenboeg, keuken, munitiemagazijnen en privaten. Het fort bood ruimte aan zo’n 110 man en 8 kanonnen. Het geschut stond vooral naar het zuiden gericht, op de dijk. Ten westen van het fort lag de Bakkerskil en dit terrein was moeilijk begaanbaar. In de mobilisatieperiodes van 1914-1918 en 1939-1940 was het fort bemand, maar er vonden geen gevechtshandelingen plaats. Na de Tweede Wereldoorlog werden in het fort collaborateurs opgesloten. Dit duurde van 7 mei 1945 tot 28 september 1946. Na hun vertrek werd het fort gebruikt als munitieopslag. Bij de watersnood van 1953 vluchtte het fortwachtersgezin. Het huis werd onbewoonbaar verklaard en gesloopt. Het fort verloor zijn waarde als verdedigingswerk en in 1951 werd het geheel aangemerkt als “vestingwerk van geen klasse”. In 1956 werden vier mobilisatieloodsen geplaatst en de brug over de fortgracht werd vervangen door een aarden dam voor het transport door zware vrachtwagens. Om plaats te maken voor de loodsen werden de aarden wallen rondom het kazernegebouw afgegraven. In 2011 zijn drie loodsen gesloopt en zijn de aarden wallen hersteld. Tijdens de Koude Oorlog is het fort gebruikt voor de opslag van verbindingsmaterieel en gebruikt voor de training van agenten in onder andere communicatie. Het maakte hiermee waarschijnlijk deel uit van de Stay-Behind organisatie, ook wel operatie Gladio genoemd. In 2007 werd het fort verworven door de Stichting Brabants Landschap. Naslagwerk H. Visser-Kieboom, Hollandse Waterlinie Erfgoedreeks: Werk aan de Bakkerskil, Stokerkade cultuurhistorische uitgeverij, Amsterdam Externe links Fort Bakkerskil op brabantslandschap.nl Altenatuur.nl Fort Bakkerskil Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Werk aan de Bakkerskil Website van de Bed & Breakfast Fort Bakkerskil
Het Wapen van Savoyen

Het Wapen van Savoyen is een gebouw aan de Oude Delft in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het is een groot monumentaal woonhuis met trapgevel uit 1565. Geschiedenis Op 28 november 1654 kocht Jan Peris Buzijn het kavel en begon de nieuwbouw. Jan Peris Buzijn was houder van banken van lening in Delft en Rotterdam. Zijn achternaam werd ook wel gespeld als Buzin, wat de suggestie opwerpt dat hij wellicht afkomstig was uit Frankrijk. Dit zou de naam van het pand verklaren. De erfgenamen van Buzijn verkochten het huis aan Dirck Brasser, thesaurier van Delft. In 1632 ging het pand over aan de familie Boogaert. De kleinzoon van de eerste eigenaar, Nicolaas Boogaert, liet de nu nog aanwezige erker boven de voordeur construeren. Na zijn dood werd het huis verkocht aan Christiaan van Kretschmar, heer van Noord-Scharwoude, en in 1789 aan Gerrit Burgerhout. Het was toen beschadigd als gevolg van plunderingen door de Haagse Oranjegezinden op 1 september 1787. De weduwe van Burgerhout verkocht het huis in 1798 aan de gemeente Delft. Het gebouw werd van 1787 tot 1807 gebruikt als artilleriekazerne. Vervolgens was er negen jaar lang de Latijnse school en de stadsbibliotheek in gevestigd. Daarna kwam er een compagnie geweermakers in en in 1856 kreeg het Burgerlijk Armbestuur het in gebruik. In de jaren 1955-1957 werd het pand gerestaureerd en verrees er een nieuw archiefdepotgebouw achter het monument. In het monument werden werk- en publieksruimten van het Gemeentearchief ingericht. De gemeente heeft het gebouw in 2016 verkocht. Het archief verliet het pand in juli-augustus 2017 voor een nieuwe huisvesting in Den Hoorn.