NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Petrus en Pauluskerk (Reeuwijk)

Die Sint-Petrus en Pauluskerk (deutsch St.-Petrus-und-Paulus-Kirche) ist ein römisch-katholisches Gotteshaus in Reeuwijk-Dorp, einem Ortsteil von Bodegraven-Reeuwijk (Provinz Südholland). Die Kirche steht als Rijksmonument unter Denkmalschutz. Sie wird von der Pfarrgemeinde „De goede Herder“ genutzt. Beschreibung Die Kirche wurde zwischen 1889 und 1890 am Dorspweg errichtet. Der ausführende Architekt Evert Margry entwarf eine dreischiffige Backsteinkirche auf kreuzförmigem Grundriss im neugotischen Stil. Er zeichnet auch für das benachbarte Pfarrhaus verantwortlich. Die äußere Gestaltung der Kirche ist weitgehend im Originalzustand erhalten. Im Kircheninneren befindet sich aus der Entstehungszeit der Kirche der Sockel des Hauptaltars (1890) und der Predigtstuhl (1894), der ebenfalls in Margrys Büro entworfen wurde. Orgel Die Orgel wurde 1913 von der Orgelbaufirma Vermeulen errichtet. Das Instrument hat 21 Register auf zwei Manualen und Pedal. Koppeln: II/I, I/P, II/P Weblinks Website der Kirche (niederländisch) Einzelnachweise
Sint-Petrus en Pauluskerk (Reeuwijk)

De Sint-Petrus en Pauluskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Dorpsweg 24 in Reeuwijk-Dorp in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk werd tussen 1889 en 1890 gebouwd. Architect Evert Margry ontwierp een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl. Hij was ook verantwoordelijk voor het ontwerp van de pastorie. Het exterieur van de kerk is in oorspronkelijke staat bewaard gebleven. In de kerk staan nog de onderbouw van het hoofdaltaar uit 1890 en de preekstoel uit 1894, die ook door het bureau van Margry werden vervaardigd. Naast de kerk staat een Heilig Hartbeeld (1933) van Herman Walstra. De Sint-Petrus en Pauluskerk is een rijksmonument. De kerk is tot op heden in gebruik bij de parochie "Sint Jan de Doper, locatie Reeuwijk". Bron Beschrijving Rijksdienst voor het culturele erfgoed Externe link https://www.sintjandd.nl/reeuwijk/
Westerdoksluis

De Westerdoksluis is een basculebrug in Amsterdam-Centrum. De brug ligt over de verbinding tussen het Westerdok en het IJ. Ze vormt de verbinding in de Stadsroute 100 tussen de Westerdokskade/De Ruijterkade aan de zuidkant en de Westerdoksdijk op het Westerdokseiland aan de noordzijde. Geschiedenis Aan de noordzijde lag voor ruim een eeuw een spoorwegemplacement. In 1878 kwamen er een ijzeren ongelijkarmige draaibrug en vaste spoorbrug (brugnummers 326 en 343) over het water en twee vaste bruggen (bruggen 95 en 104) over de kades. Even ten westen daarvan kwam nog een draaibrug voor het verkeer (brug 314). Midden jaren vijftig kwamen de ideeën voor een IJ-boulevard van de grond, waarbij op het Westerdokseiland allerlei gebouwen zouden komen, die gericht waren op de havenactiviteiten. Het Havengebouw van Willem Dudok vormde daar een onderdeel van. De gemeente had haast want het autoverkeer op de nog met de hand bediende draaibrug liep nogal eens vast. Er werden ijzeren balken aangesleept en op een terrein nabij de brug opgeslagen, toen het project te maken kreeg met een bestedingsbeperkingdecreet vanuit Den Haag. Het gehele project liep vertraging op, zodat het bouwmateriaal schade opliep, doordat het opgeslagen ijzer begon te roesten. Amsterdam had toen voor 37 miljoen gulden aan wensen ingediend, waarvan 2,5 miljoen voor deze brug. Bouwstop of niet, Amsterdam mocht na een beperking van het bestedingsverbod in september 1958 toch beginnen; de kosten waren toen al opgelopen tot 2,7 miljoen. Het gehele complex werd afgedamd inclusief de onderdoorvaart van de spoorbrug. Bovendien kwam er voor het verkeer een noodbrug, ongeveer op de plaats waar in de 21e eeuw de Han Lammersbrug ligt. In de jaren 1959 en 1960 werd vervolgens de nieuwe elektrisch te bedienen basculebrug geplaatst. Het geheel kreeg een constructie van gewapend beton, granieten bekleding (landhoofden), een stalen beweegbaar gedeelte en aluminium leuningen. Het ontwerp daarvan kwam van Dick Slebos werkend bij de Dienst der Publieke Werken. Het (voor die tijd) enorme stalen gevaarte van 285 ton werd vervaardigd door Constructiewerkplaats NV, die gevestigd was aan de Valkenweg in Amsterdam-Noord. De brug was voor wat betreft breedte van 22,6 meter voorbereid op haar toekomst. Er moest een 45 pk motor aan te pas komen om de bascule in beweging te krijgen. De brug kreeg een aluminium brugwachtershuisje aan de noordkant voor de bediening, want er was in 1960 nog voldoende scheepvaart met mastvoerende schepen. Later was ze alleen van nut voor plezierjachten in de Staande mastroute, maar ook dat verkeer werd later gestaakt.
Galgenbrug

De Galgenbrug (brug 315) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen tussen het Bickerseiland en het Prinseneiland. Ze werd aangelegd tussen 1625 (de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 laat de brug niet zien) en 1649 (de kaart van Joan Blaeu laat de brug wel zien). Op de kaart van Gerrit de Broen (II) uit 1737 is een oorgatbrug te zien met de naam Galge Brug tussen de Galge Straat op Prince Eylandt en Kleine Bikkerstraat op Bikkers Eylandt; ze overspant de Bikkers Graft. De moderne geschiedenis van de brug begint rond juli 1881. Toen meldde de gemeente dat er gewerkt werd aan "het vernieuwen en vastmaken van de ophaalbrug no. 315 over de Bickersgracht", een werk dat gelijktijdig plaatsvond met het vernieuwen van de Sloterdijkbrug (brug 321) aan de andere kant van de Galgenstraat over de Prinseneilandsgracht. In september kon gemeld worden dat de Sloterdijkbrug gereed was en dat het hout voor de Galgenbrug ter plaatse was gebracht. De brug zou het iets langer dan veertig jaar uithouden. Toen werd geconstateerd dat de brug begon te rotten en het verkeer niet meer aan kon. Omdat de scheepvaart hier ter plaatse toch ook al gering werd, werd gekozen voor een vaste ijzeren liggerbrug. Even later werd hetzelfde geconstateerd voor de Sloterdijkbrug, maar die werd gespaard (en werd later een gemeentelijk monument). De Galgenbrug, toen met onder andere de Magere Brug al een van de zeldzame wipbruggen in Amsterdam, werd vervangen door een liggerbrug met tonnen breedflenzige balken, normaal profielbalken, hoekijzer, U-ijzer en plaatijzer afkomstig uit Rotterdam. De brug en de straat danken haar naam aan het uitzicht dat je van hier had op het galgenveld in Volewijck aan de overkant van het IJ. Al in 1662 probeerde men de straatnaam te wijzigen in Prinsendwarsstraat, maar het is nooit doorgevoerd. Het uitzicht op het galgenveld verdween overigens al snel, toen het Bickerseiland werd volgebouwd. Ook Dordrecht heeft om dezelfde reden een Galgenbrug, maar die kreeg als officiële naam Damiatebrug.
Petemayenbrug

De Petemayenbrug is een dubbele ophaalbrug in Amsterdam-Centrum. De naam zou afgeleid zijn van petemoeien (peetmoeder), tevens aanduiding van oude vrouwtjes. Ze verbindt Bokkinghangen met Zandhoek, beide westelijke kaden van het Westerdok. Bokkinghangen ligt echter op het voormalige Bolwerk Blauwhoofd (Zeeheldenbuurt), Zandhoek op het Realeneiland. Ze overspant de Zoutkeetsgracht. De gevelwand van Zandhoek bestaat bijna alleen uit rijksmonumenten; de brug kan nog geen gemeentelijk of rijksmonument zijn; ze is te jong. De eerste brug alhier dateert van tussen 1599 (op de kaart van Pieter Bast zijn de Westelijke Eilanden nog niet ingetekend) en 1625 (op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode is een deel van de Westelijke Eilanden wel ingetekend). Van Berckenrode tekende ter plaatse een dubbele ophaalbrug in, want er was hier nog scheepvaart naar en van de “Soutketen” (het Westerdok bestond nog niet). De brug droeg toen de naam Leeuwenburgh Brug. Ook Gerrit de Broen tekende op zijn kaart uit 1737 een dubbele ophaalbrug en vermeldde daarbij ook haar naam "Soutkeets Brug" over de "Soutkeets Graft". De moderne geschiedenis begint hier in 1862 als de gemeente Amsterdam besluit landhoofden van de dubbele ophaalbrug te vernieuwen. Vanaf dan loopt de geschiedenis grotendeels parallel met die van de Zandhoeksbrug. De houten ophaalbrug werd in 1897 vervangen door een ijzeren. In maart waren ze nog bezig met het schilderwerk. Men had toen het idee dat het toepassen van ijzer voor hameipoort, de balans en liggers een besparing zou opleveren (ten opzichte van een houten brug), de brug werd enkele maanden na opening vastgelegd door Jacob Olie. In 1910 kreeg de brug een koninklijk tintje toen koningin Wilhelmina met haar gevolg de brug overtrok en de toen eenjarige prinses Juliana aan de Oranjevereniging uit de wijk toonde. Na 35 jaar was de brug op en werd de val van de brug vervangen (1930) om de brug klaar te maken voor de belasting door het almaar zwaarder wordend vervoer. Ze werd aangepast voor voertuigen tot 5,5 ton. In 1974 wilde de gemeente de bruggen in deze buurt in hun oude staat terug te brengen. Omdat een hele serie van dit soort bruggen voor onderhoud aan de beurt was, had de afdeling Publieke Werken weer ervaring met dit soort bruggen gekregen en (zie herstel van de Magere Brug) kon ze aan de slag gaan. Er moest nog wel elf jaar gewacht worden voordat deze brug opgeleverd kon worden. Er kwamen hameipoorten van massief hout, de houten balansen en brugdelen werden wel versterkt met stalen balken. Alles is geplaatst tussen landhoofden van gewapend beton. Wethouder Enneüs Heerma, naar wie later een brug werd genoemd, opende de brug op 9 november 1985. De bovenbouw verhuisde naar de Oostelijke Eilanden, ze werd gebruikt voor de eerste versie van de Ezelsbrug.
Rensenpark

Het Rensenpark is een park in het centrum van Emmen in de Nederlandse provincie Drenthe. Het park bestaat uit het terrein van de voormalige dierentuin Dierenpark Emmen. Deze dierentuin sloot in 2015 waarna er begin 2016 elders in Emmen een nieuw dierenpark werd geopend. Juni 2016 werd het oude dierenpark door oud-dierentuindirecteur Aleid Rensen heropend als stadspark. Dit park kreeg eerst de naam 'Mensenpark' maar begin 2018 werd het omgedoopt tot 'Rensenpark', naar het echtpaar Rensen. Geschiedenis In de middeleeuwen zou er volgens geschiedkundigen een bisschoppelijk hof hebben gestaan op de plek van het huidige Rensenpark. Er zou een grachtenstelsel hebben gelegen met een visvijver, een weiert. Door het park loopt bomenlaan van 350 meter lang. Volgens historicus Co Patist zijn die bomen zeker driehonderd jaar oud, hij maakte in opdracht van ErfgoedNetwerk Emmen een film over de geschiedenis van het gebied. In mei 1935 werd op het terrein van het huidige Rensenpark het Noorder Dierenpark opgericht door Willem Oosting die eigenaar en directeur was. De gemeente Emmen besloot in 2016 het vrijgekomen terrein in te richten als stadspark waarbij de leegstaande gebouwen zouden worden verhuurd aan creatieve ondernemers, culturele instellingen en kunstenaars. Kort na de openstelling van het terrein als stadspark werden er vernielingen aangericht met voor meer dan honderdduizend euro schade. Kenmerken en voorzieningen Al in het voormalige dierenpark was er een kinderboerderij, die werd na de verhuizing een stadsboerderij voor onder andere de opvang van zorgbehoevende dieren. In 2023 sloot deze veel bezochte plek vanwege exploitatieproblemen. Ondernemers op creatief gebied huren op tijdelijke basis vroegere dierentuingebouwen. Er zijn onder meer galeries en ateliers, een escaperoom in de oude dierenverblijven, een klein theater het Rensentheater en het Museum of Contemporary Tibetan Art gevestigd. In het park worden evenementen gehouden, zoals de Uitmarkt (met stadsbarbecue), Boo at the Zoo tijdens Halloween en Fable & Fantasy. In 2020 stond het prestigieuze China Lights Festival gepland, maar door de coronacrisis werd dit uitgesteld. Vliegramp Van 17 juli 2017 tot en met 29 oktober 2017 was er in het voormalige Afrikahuis in het Rensenpark een expositie met papieren kraanvogels ter nagedachtenis van de vliegramp met de MH17 in Oekraïne, waarbij voor elk van de 298 slachtoffers 1000 kraanvogels waren gevouwen, met in totaal 298.000 kraanvogels. Externe links Officiële website Website gemeente Emmen over Rensenpark
Camera Obscurabrug

De Camera Obscurabrug (brug 322) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het verlengde van de Leeuwendalersweg zuidwaarts. Ze overspant de Erasmusgracht, die ten westen van de brug de naam Burgemeester Van Tienhovengracht krijgt. De brug dateert van 1961/1962, vlak na de oplevering kwam een stadsfotograaf van de Gemeente Amsterdam langs om een foto te maken. In die jaren waren zowel Dick Slebos als Dirk Sterenberg werkzaam voor de Dienst der Publieke Werken, maar deze brug werd ontworpen door tijdelijke collega Peter Pennink. De brug vertoont wel gelijkenissen met bruggen van Sterenberg en Slebos, bijvoorbeeld in de betonnen overspanning en de strak uitgevoerde rechthoekige metalen blauwe balustrades. De brug is alleen toegankelijk voor voetgangers en fietsers. De brug ging tot 10 april 2006 naamloos door het leven. Ze kreeg toen haar naam verwijzend naar het werk van Nicolaas Beets. In deze omgeving zijn straten en pleinen vernoemd naar bekende werken uit de Nederlandse literatuur (Leeuwendalers is een landspel van Joost van den Vondel). De vernoeming maakte deel uit van een hele serie vernoemingen van bruggen, zoals de Saïdja en Adindabrug.
Taborkerk (Ede)

De Taborkerk is een kerkgebouw in de Nederlandse plaats Ede. De kerk is van de hervormde Taborgemeente en vindt haar oorsprong in 1948. Sinds 2004 maakt de kerk deel uit van de Protestantse Kerk in Nederland. De naam verwijst naar de Taborberg in Israël. Gebouw Het gebouw dateert uit 1953 en is op 26 augustus van dat jaar in gebruik genomen. De architect is B.W. Zijfers uit Ede. De totale bouwkosten bedroegen 105.000 gulden. In 1971 is de kerk uitgebreid met zalencomplex "Ons Huis". In 1979 en 2007 wordt het interieur gewijzigd. Orgel In 1954 werd een orgel geplaatst dat gebouwd was door de firma B. Koch (Apeldoorn). Dit orgel is in 1986 vervangen door het huidige orgel, dat gebouwd werd door de firma Gebroeders Van Vulpen (Utrecht). Adviseur bij de bouw was Jan Jongepier. In 2009 werd het orgel opnieuw geïntoneerd door Gert van Buuren. Dispositie: Mechanische sleepladen. Stemming: Van Buuren I. Deling bas/discant tussen c1/cis1. Voor in de kerk staat een klein kistorgel. Dit is in 2014 aangeschaft en is eigendom van een gemeentelid. Het is omstreeks 1970 gebouwd door de Firma J. de Koff (Utrecht), en maakt deel uit van een serie kistorgels dat onder de naam Continuo werd geproduceerd. Toonhoogte en stemming zijn gelijk aan die van het Van Vulpen-orgel. Dispositie: Allen gedeeld in bas/discant. De kerkgemeenschap in jaren Fase 1: 1948-1956 De kerkgemeenschap begint als de "Nederlandse Hervormde Vereniging voor Evangelisatie te Ede". Deze vereniging wordt op 17 november 2006 opgeheven. De eerste kerkdienst vindt plaats op 17 oktober 1948 in de concertzaal "Buitenlust" aan de Stationsweg. Fase 2: 1957-1964 De term 'noodgemeente' is van toepassing. Een noodmaatregel van de Synode waardoor het pastoraat met een minimale bezetting werd uitgevoerd. Er is geen sprake van een tweede zelfstandige Hervormde Gemeente in Ede. Fase 3: 1965-1984 Op 1 januari 1965 kreeg de gemeente de status van een buitengewone wijkgemeente in wording. De gemeente kon nu zelf een kerkenraad kiezen. Het buitengewone verwijst naar het feit dat leden niet meer automatisch op basis van hun woonplek lid werden van deze gemeenschap, maar dat leden een bewust keuze konden maken om lid te worden. Fase 4: 1985-30 april 2004 Wijziging naar een hervormde deelgemeente. Fase 5: 1 mei 2004- heden Aansluiting bij de Protestantse Kerk in Nederland. Er wordt toenadering gezocht tot de Gereformeerde Kerk en de Evangelisch-Lutherse Gemeente. Predikanten P.G. de Vey Mesdagh (vanaf 7 januari 1951) E. Smith (1954 - 18 januari 1971) P. Landweer (vanaf 27 april 1969) J.J. Nijenhuis (vanaf 24 juni 1973) H.J. Oortgiesen (vanaf 28 juni 1987 - 30 september 1992) J. van der Linden (vanaf 10 januari 1993) D. Parlevliet (1992 - 1998) G.H. Westra (28 maart 1999 - heden) Fotogalerij
Verzorgingsplaats De Brink

Verzorgingsplaats De Brink is een verzorgingsplaats, gelegen aan de Nederlandse autosnelweg A50 Emmeloord-Eindhoven in Klarenbeek net ten zuiden van Apeldoorn. Op de verzorgingsplaats bevindt zich een tankstation met winkel. De Brink ligt op een plek die tot in de 19e eeuw deel uitmaakte van het Beekbergerwoud en grenst direct aan het nieuwe natuurgebied met die naam. Aan de overzijde van de snelweg ligt verzorgingsplaats De Somp. Tot eind 2020 was op De Brink ook een La Place (tot 2017 AC Restaurant) gevestigd. Het gebouw staat er nog, maar is gesloten.
Joriskirche (Venlo)

Die Joriskirche (niederländisch: Sint-Joriskerk) ist ein evangelischer Sakralbau im Zentrum der niederländischen Stadt Venlo in der Provinz Limburg. Baugeschichte bis zum Zweiten Weltkrieg Der spätgotische dreiseitig geschlossene Chor der Joriskirche stammt aus dem Jahr 1509 und war Teil des vermutlich um 1385 erbauten St. Jorisgasthuis östlich des Venloer Marktes. Die gotische Gasthuis-Kapelle des Jorisgasthuis bildet den ältesten Teil des heutigen Kirchengebäudes. 1718 wurde die Kapelle T-förmig und in klassischem Stil nach Plänen des Dordrecht-Baumeisters Pleun van Bolnes erweitert und zu der heutigen reformierten Joriskirche ausgebaut. Der Teil aus dem 18. Jahrhundert besitzt einen Turm und Rundbogenfenster. Der Glockenstuhl mit Uhr stammt aus dem Jahr 1836. 1925 erhielt die Kirche eine Einhandorgel. Zweiter Weltkrieg und Nachkriegszeit Im Kriegswinter 1944/45 erlitt die Kirche schwere Schäden. Da außerdem die Gebäudesubstanz aufgrund des permanenten Geldmangels über die Jahrhunderte ohnehin stark gelitten hatte, beschloss man eine umfassende Restaurierung. Nach anfänglichen Schwierigkeiten wurde 1957 die gesamte Kirche mit Ausnahme der Orgel restauriert und am 25. und 26. Mai 1957 feierlich wiedereröffnet. Als Spende der Venloer Zivilbevölkerung wurde eine bronzene St.-Joris-Statue in einer Nische an der Außenwand aufgestellt. Im selben Jahr nahm auch das neue Gemeindezentrum mit dem Küsterhaus seinen Betrieb auf. Orgel 1966 baute die Firma K. Blank aus Herwijnen (Provinz Gelderland) eine neue Orgel mit zwei Manualen. Der Orgelbau wurde 1973 von der Firma Kaat & Tijhuis aus Kampen abgeschlossen. Eine Restaurierung und Erweiterung dieser Orgel erfolgte 2006. Nationaldenkmal Die evangelische Joriskirche ist ein nationales Denkmal der Niederlande (Rijksmonument) mit der Identifikationsnummer 37162. Literatur Broschüre über die Sint-Joriskerk in Venlo, veröffentlicht im Auftrag des damaligen College of Church Guardians, 1987 Quaedvlieg, G.M.I.: Orgeldokumentation Limburg, 1999, in der Stadtbibliothek Maastricht Weblinks 375 Jahre: Geschichte der Venloer Protestantischen Joriskirche Website der Protestantischen Gemeinde Venlo, abgerufen am 6. April 2021 Joriskirche Website der Protestantischen Gemeinde Venlo, abgerufen am 6. April 2021 Sint-Joriskerk in Venlo aus rijksmonumenten.nl, abgerufen am 6. April 2021 Einzelnachweise
Sint-Joriskerk (Venlo)

De Joriskerk is een protestantse kerk in Venlo en staat gedeeltelijk op de plaats waar vroeger het Sint Jorisgasthuis stond. Het laat-gotische koor van de voormalige Gasthuiskapel (1509) vormt het oudste deel van de kerk. Het oude kerkje werd in 1632 aan de protestantse gemeente afgestaan, ging in 1637 voor de Hervormden verloren, maar kwam in 1702, bij de bezetting van Venlo door de Staatsen, definitief in hun bezit. In het begin van de achttiende eeuw gaven de Staten-Generaal van de Nederlanden bevel tot uitbreiding van de kerk. Reden daarvoor was dat de protestantse gemeenschap inmiddels flink was gegroeid door de komst van Hollandse en Zwitserse troepen. In 1718 werd de Sint-Joriskerk in zijn huidige vorm gebouwd. Bouwmeester was de Dordtenaar Pleun van Bolnes. In 1896 bezocht de rondtrekkende evangelist Heimerick Dekker (1866-1936) Venlo om daar een gereformeerde gemeenschap van de grond te tillen. In 1910 kochten de gereformeerden een stuk grond aan de noordzijde van de Venlose binnenstad, om daar in 1910-1911 een kerkje met pastorie te bouwen. In 1967 werd dit kerkje afgebroken. Op 19 juli 1911 werd Dekker door de Venlose kerk tot dominee beroepen. In 1921 stichtte de gereformeerde gemeenschap de School met de Bijbel. Na de Tweede Wereldoorlog werd een begin gemaakt met de restauratie van de kerk, die bij de bombardementen op Venlo in 1944 nogal wat schade opliep. In 1957 was de restauratie voltooid. Sinds 11 mei 1986 vormen de gereformeerde kerk en de hervormde gemeente een federatie onder de naam Protestantse kerkgemeenschap te Venlo. Externe link Officiële website
Sint-Vituskerk (Wetsens)

De Sint-Vituskerk is een kerkgebouw in Wetsens in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De kerk uit de 12e eeuw was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Vitus. De romaanse tufstenen eenbeukige kerk heeft inwendig een halfrond en uitwendig een vijfzijdig gesloten koor. De noord- en zuidgevel worden geleed door een doorgaand spaarveld met afsluitend rondboogfries. In de zuidgevel rondboog- en spitsboogvensters. In de 16e eeuw kreeg de kerk een nieuwe kap en een nieuwe ingang. De vensters in het koor dateren uit 1836. Na de instorting van de toren werd in 1842 de westgevel driezijdig afgesloten en werd aan de buitenzijde een hangende klokkenstoel geplaatst. De kerk kreeg bij de restauratie in 1974, naar plannen van P.B. Offringa, aan de noordzijde een houten aanbouw. Het orgel is in 1933 geplaatst en afkomstig uit Sappemeer. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Wetsens Kerken in Friesland Externe link Website Sint Vituskerk Wetsens - Plaatselijke Commissie
Verzorgingsplaats Deersels

Verzorgingsplaats Deersels is de naam van een tweetal verzorgingsplaatsen aan de Nederlandse A67 tussen aansluiting Panningen en aansluiting Venlo-Noordwest in de richting Venlo. Beide liggen in de gemeente Peel en Maas. Het westelijke deel heeft een tankstation en het oostelijke deel heeft enkel een parkeerplaats. Coördinaten West: Oost:
Parkstad Limburg Stadion

Das Parkstad Limburg Stadion ist ein Fußballstadion in der niederländischen Gemeinde Kerkrade. Es wurde im Jahr 2000 eröffnet und fasst 19.979 Zuschauer. Benannt wurde es nach der Parkstad Limburg, einem Verbund von Gemeinden in der Provinz Limburg. Im Parkstad Limburg Stadion trägt der Verein Roda Kerkrade seine Heimspiele aus. Eröffnet wurde es am 15. August 2000 mit einem Freundschaftsspiel Roda JCs gegen Real Saragossa, das 2:2 endete. Die erste Ligabegegnung fand gegen den FC Twente statt, ebenfalls ein 2:2-Unentschieden. Bei der Junioren-Fußballweltmeisterschaft 2005 war das Stadion von Kerkrade einer von sechs Spielorten. Es wurden acht Partien dort ausgetragen; darunter das Eröffnungsspiel sowie ein Halbfinale. Weil der alte Tivoli nicht die in europäischen Wettbewerben von der UEFA zwingend vorgeschriebene Sitzplatzkapazität erfüllte, wollte der deutsche Klub Alemannia Aachen für die Heimspiele im UEFA-Pokal 2004/05 das benachbarte Parkstad Limburg Stadion anmieten. Dies wurde jedoch nicht genehmigt. Stattdessen wich die Alemannia in das Kölner Rheinenergiestadion aus. Seit 2014 ist im Stadion ein Spielfeld aus Kunstrasen verlegt. Galerie Weblinks Website des Stadions (niederländisch) In: parkstadlimburgstadion.nl Bildergalerie In: stadionwelt.de Daten und Bilder In: europlan-online.de Einzelnachweise