NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Roekmole

Roekmole is a hollow post mill in nature reserve It Eilân in Goëngahuizen, Friesland, Netherlands. It was moved there from polder Krieke near Aldeboarn and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 35972. History The earliest record of a mill on the previous site was on a map published by W Eekhorn in 1849. The current mill was built in 1896 and drained polder Krieke. The mill is recorded as having been restored in 1960 and again in 1976, however it spent most of the 1980s and 1990s without sails. In 2009 it was moved to its current location and restoration to working order was finished in 2011. The previous nameless mill was renamed Roekmolen. Description The Roekmolen is what the Dutch describe as a "spinnenkopmolen". It is a hollow post mill with a single storey square roundhouse. The roundhouse and body of the mill are covered with weatherboards. These are horizontal on the roof and vertical on the roundhouse and body. The mill is winded by a winch. The four Common sails had a span of 16.10 metres (52 ft 10 in). They are carried in a wooden windshaft. The mill drives an Archimedes' screw to drain the adjacent polder. References
Roekmole

De Roekmole is een spinnenkopmolen bij Goëngahuizen in de gemeente Smallingerland. Het is de grootste spinnenkopmolen van de provincie Friesland. De poldermolen is uitgerust met een vijzel. De molen is een rijksmonument. De molen werd in 1832 gebouwd ter bemaling van de polder Krieke bij Warniahuizen (gemeente Heerenveen). Na een verplaatsing naar natuurgebied Het Eiland (It Eilân) in 2009 is hij maalvaardig gerestaureerd. In november 2010 is hij opgeleverd op zijn nieuwe plaats, waar hij voor bemaling gebruikt zal worden. De molen kreeg de naam Roekmole.
Roekmolen

Roekmolen – wiatrak w miejscowości Goëngahuizen, w gminie Smallingerland, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn powstał w 1896 r. Był restaurowany w latach 1960, 1976. W 2009 r. przeniesiono go w miejsce, na którym obecnie stoi. Ma on jedno piętro. Jego śmigi mają rozpiętość 16,10 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Sint-Brigidakerk (Geldrop)

De Sint-Brigidakerk of Heilige Brigidakerk is een kerkgebouw in Geldrop in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Beschrijving De Rooms-katholieke kerk werd tussen 1889 en 1891 gebouwd naar ontwerp van architect Carl Weber. Weber inspireerde de kerk op de Munsterkerk in Roermond. Het is een forse neoromaanse kruiskerk met torens en een achtzijdige koepel. Die hoge koepel, die strikt genomen een vieringtoren is, domineert met zijn bouwvolume het aanzien van de kerk. De torens aan de voorzijde zijn 71 meter hoog en worden bekroond door een achtkantige spits tussen vier topgevels. De kerk heeft een rond gesloten koor en transepten. Naast de koepel zijn aan beide kanten twee traptorens aangebouwd. Het interieur van de kerk is uitgevoerd in verschillende kleuren baksteen. Boven de enorme kruising is het koepelgewelf dat ongeveer een inwendige hoogte van 40 meter heeft. De kerk is een van Webers belangrijkste werken en wordt tot op heden gebruikt door de Brigidaparochie te Geldrop. Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 16034
Kerk van Tinallinge

De kerk van Tinallinge is een romanogotisch bouwwerk uit de dertiende eeuw op de wierde in het midden van het kleine Groninger dorp Tinallinge. Oorspronkelijk was de kerk gewijd aan Maria (Onze Lieve Vrouwe). Beschrijving De Onze Lieve Vrouwenkerk is een van oorsprong tweebeukig zaalkerkje met een rechtgesloten koor. Met name de zuidmuur heeft duidelijk romanogotische kenmerken. De achtergevel werd later vernieuwd. Het metselwerk was bij een eerdere restauratie onder een pleisterlaag verdwenen, maar is na de laatste restauratie weer teruggebracht. Oorspronkelijk heeft de kerk een losstaande klokkentoren gehad. Deze is in 1727 afgebroken, waarbij op de kerk een dakruiter werd aangebracht. In de kerk bevinden zich middeleeuwse muurschilderingen, een middeleeuwse smeedijzeren wijzerplaat met een uurwerk uit 1545, een houten koorhek uit de periode 1549-1557, een rijk versierde preekstoel uit 1660 met achterschot en het wapen van de familie Van Starkenborgh op het klankbord, een originele tekst over de roggeprijs van 1557, en een aantal grafzerken op de vloer. De oorspronkelijke gewelven zijn verdwenen, de kerk heeft nu een balkenplafond. Het eenklaviers kerkorgel met aangehangen pedaal uit ongeveer 1910 (pas geplaatst in 1917) is van de hand van de orgelbouwer Jan Doornbos. Het pijpwerk is ouder en mogelijk afkomstig van het vorige orgel, dat van 1549 tot 1893 in de kerk gestaan heeft. Het instrument is in 2013-2014 volledig gerestaureerd. Op het kerkhof rondom de kerk ligt nog een aantal grafzerken, waarvan de oudste uit de 17e eeuw dateert. De laatste restauratie van het kerkje vond plaats in 2003. In 2010 droeg de hervormde gemeente van Baflo, Rasquert en Tinallinge vanwege de hoge kosten de kerk, samen met begraafplaats en verenigingsgebouw, over aan de Stichting Oude Groninger Kerken.
Verzorgingsplaats Streepland

Verzorgingsplaats Streepland is een Nederlandse verzorgingsplaats die is gelegen aan het gemeenschappelijke trajectdeel van de autosnelwegen A16 en A59, tussen de knooppunten Zonzeel en Klaverpolder, enkele kilometers voor Klaverpolder. Voorheen heette de verzorgingsplaats 't Hoekske. De verzorgingsplaats ligt in de gemeente Moerdijk. Deze verzorgingsplaats ligt precies op de NAP-nullijn. In 2005 heeft het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen, samen met de ANWB en de ministeries van Verkeer en Waterstaat en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap alle verzorgingsplaatsen die op deze nullijn liggen voorzien van een informatiebord om op deze manier deze lijn inzichtelijk te maken voor het publiek.
Eemsmondgebouw

Het Eemsmondgebouw is een kantoorgebouw aan de Duurswoldlaan in Farmsum bij de haven van Delfzijl in de Nederlandse provincie Groningen. Het gebouw staat op de locatie waar vroeger het hoornwerk Kostverloren gesitueerd was, dat de vestingstad Delfzijl moest beschermen voor aanvallen uit de richting van Farmsum. Geschiedenis Het Eemsmondgebouw is kenmerkend door de betonplastieken ontworpen door kunstenaar Jaap van der Meij. Het gebouw stamt uit 1969 en het bevat een atoomschuilkelder. In 1973 werd het in gebruik genomen door de rijksdiensten voor het onderhoud en de reparatie van de zeebakens. Het gebouw is in de jaren 1990 grondig gemoderniseerd en onder andere voorzien van een nieuw klimaatsysteem. Eind 2006, toen het gebouw bijna leeg stond, was er sprake van dat het zou verdwijnen of dat de betonplastieken zouden worden verwijderd voor het aanbrengen van nieuwe gevels. In 2007 werd besloten om het gebouw grotendeels te voorzien van nieuwe gevelbekleding maar de betonplastieken ongemoeid te laten. In 2025 werd het gebouw aangewezen tot rijksmonument als een van de 15 'post 65'-rijksmonumenten.
De Trouwe Waghter

De Trouwe Waghter is een wipmolen ten oosten van het dorpje Tienhoven in de Nederlandse provincie Utrecht. De molen werd in 1832 gebouwd ter vervanging van twee oudere molens die elders het waterschap bemaalden. Als gevolg van turfwinning en het ontstaan van de Loosdrechtse Plassen werd bemaling in het oostelijke gedeelte van de polder noodzakelijk en verrees deze molen. Tot 1948 heeft de molen de polder bemalen door middel van een scheprad. In 1950 ging de molen over in particuliere handen en werd het binnenwerk uitgebroken en werd de molen tot weekendverblijf ingericht. In 1960 kwam de molen in handen van Natuurmonumenten en deze organisatie liet de molen in 1970 draaivaardig restaureren. Sindsdien is de molen op vrijwillge basis af en toe draaiend te bewonderen. In 2011 is de molen gerestaureerd. De molen heeft roeden met een lengte van ruim 20 meter die zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. Op 4 september 1982 stelde de toenmalige burgemeester van Maarssen de molen en het bijbehorende schutsluisje (Dwarsdijk 13 in Tienhoven) weer in gebruik. Naam De molen heeft de naam De Trouw Waghter sinds de Tweede Wereldoorlog. Deze naam heeft de molen te danken aan de rol die de molen voor onderduikers heeft gespeeld. De toenmalige molenaar gaf door middel van diverse wiekstanden signalen door. Zie ook Tienhovense Plassen
SV Wodanseck

SV Wodanseck is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Wolfheze in Gelderland, opgericht in 1972. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zaterdag (2021/22). De club speelt op sportpark Duitsekamp in Wolfheze. Competitieresultaten 1984–2018 Externe link Officiële website
Nijkerkernauw

El Nijkerkernauw (que podría traducirse como estrecho de Nijkerker, ya que en neerlandés, «nauw» significa estrecho) es un lago de borde artificial localizado en el centro de los Países Bajos, entre las provincias de Flevoland y el noreste de Utrecht y el noroeste de Güeldres. El lago fue ganado al mar cuando se realizaron los polders de Flevoland. El Nijkerkernauw forma parte de la serie de lagos periféricos utilizados para separar geohidrológicamente los pólderes bajos de Flevoland de las tierras más altas del continente. El Nijkerkernauw está conectado: por el este, en las cercanías de Nijkerk, con el Nuldernauw, del que le separa una barrera que tien una esclusa (Nijkerkersluis); y por su extremo noroeste, en la parte en que comienza a ensancharse, cerca de Spakenburg, con el Eemmeer, sin que haya una separación clara entre ambos cuerpos de agua. Véase también Lago de borde Eemmeer Nuldernauw Trabajos en el Zuiderzee, para los trabajos de desecación del Zuiderzee (en inglés) Referencias
Nijkerkernauw

Le Nijkerkernauw est un lac de bordure néerlandais, situé entre les provinces de Gueldre, Flevoland et Utrecht. À l'est, dans les environs de Nijkerk le lac est relié au Nuldernauw. Le Nijkerkernauw est séparé du Nuldernauw par un barrage contenant une écluse (Nijkerkersluis). Au nord-ouest, dans les environs de Spakenburg, le Nijkerkernauw devient Eemmeer, à l'endroit où cette étendue d'eau devient plus large. Il n'y a pas de séparation nette entre le Nijkerkernauw et l'Eemmeer. Le Nuldernauw et le Nijkerkernauw sont les deux lacs de bordure les plus étroits. En néerlandais, nauw signifie « étroit ». Portail des lacs et cours d'eau Portail des Pays-Bas
Nijkerkernauw

Il Nijkerkernauw è un lago di confine nei Paesi Bassi. È separato a est dal Nuldernauw da una chiusa chiamata Nijkerkersluis. La costa settentrionale fa parte del Flevopolder nella provincia del Flevoland mentre la costa meridionale è divisa tra le province di Utrecht e della Gheldria. Il limite occidentale, in cui diventa il lago Eemmeer, non è fisicamente definito ma si trova approssimativamente dove la via d'acqua si restringe. Infatti in olandese nauw significa stretto. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Nijkerkernauw Collegamenti esterni (NL) Nijkerkernauw, su rijkswaterstaat.nl, Ministerie van Infrastuctuur en Milieu (Ministero delle Infrastrutture e dell'Ambiente dei Paesi Bassi). URL consultato il 5 dicembre 2015.
Nijkerkernauw

Het Nijkerkernauw is een van de randmeren en is gelegen tussen Gelderland en Flevoland. Het meer grenst in het noordoosten ter hoogte van Nijkerk aan het Nuldernauw en het loopt in het noordwesten, ter hoogte van Bunschoten-Spakenburg over in het Eemmeer. Het is samen met het Nuldernauw het smalste randmeer. Het meer is ontstaan in 1968 door de aanleg van Zuidelijk Flevoland. Het Nijkerkernauw wordt door een dam gescheiden van het Nuldernauw, in deze dam ligt de Nijkerkersluis, hierover loopt de N301. In het Nijkerkernauw mondt ter hoogte van Nijkerk de Arkervaart uit. Circa twee kilometer westelijker hiervan mondt de Wiel uit. Hier ligt het gemaal, dat overtollig water loost uit de polder Arkemheen in het Nijkerkernauw. De haven van Bunschoten-Spakenburg heeft een directe verbinding met het Nijkerkernauw. Voor de kust van Bunschoten-Spakenburg ligt een groot wrakkenkerkhof van voormalige vissersschepen. In augustus 2024 werden de restanten van een kasteel in kaart gebracht. Het ging daarbij vermoedelijk om het verdwenen Kasteel Hulkestein. In de jaren 80 werden al eens restanten aangetroffen en ook in 2007 werd een onderzoekspoging ondernomen, maar bij een nieuwe poging in 2024 bleek de omvang veel groter dan gedacht.
Golfbaan Delfland

Golfbaan Delfland is een Nederlandse golfbaan in Schipluiden, provincie Zuid-Holland. Geschiedenis In 2000 ging de golfbaan open. Bij de oprichting werd gekozen voor een afwijkende opzet, zonder lidmaatschappen: de baan moest toegankelijk worden voor elke golfer die dan per bezoek zou betalen. Per april 2008 heeft de baan de NGF D-status. Begin 2015 stapte de golfbaan in het Committed to Green-programma van de Nederlandse Golf Federatie (NGF). Dit leidde in 2017 tot het GEO-certificaat, een keurmerk voor golfbanen die milieuvriendelijk beheerd worden. Beschrijving Delfland heeft een 27 holes golfbaan in de polders buiten Schipluiden, ontworpen door golfbaanarchitect Gerard Jol. Oorspronkelijk was de baan 18 holes lang (de zogenaamde rode en gele lus), maar in 2009 was de blauwe lus, een uitbreiding met 9 holes, gereed. Daarnaast zijn er 9 holes op de Par 3 Challenge Course beschikbaar. In 2025 is de baan uitgebreid met de eerste Joost Luiten Green Course. Deze is speciaal ontworpen voor golfers van alle niveaus. Dit is geen traditionele minigolfbaan, maar een hoogwaardige 9-holes putting & chipping course. NK Dames In 2008 werd het Nationaal Kampioenschap voor damesprofessionals op Delfland gehouden. Titelverdedigster was Marjan de Boer. Mette Hageman won het toernooi. Externe links Officiële website
Zilvensche heide

De Zilvensche heide is een heidegebied dat deel uitmaakt van de Loenermark en daarmee onderdeel is van het Nationaal Park Veluwezoom. Het ligt ca. 5 km ten zuidwesten van Loenen. Geologisch gezien heeft dit gebied de meeste stabiele bodem in Nederland. Het ligt ver verwijderd van tektonische breuken waardoor er nauwelijks verzakkingen en verschuivingen optreden. Op de heide bevindt zich de ijkbasis van het Nederlandse Rijksdriehoekmeetnet.
Ulvenhoutse Bos

Het Ulvenhoutse Bos is een bosgebied ten oosten van Ulvenhout. Het gebied meet 729 ha en is eigendom van Staatsbosbeheer. Tot het gebied behoren tevens het Sint-Annabos, het Voorbos, het Nieuwbos, het Prinsenbos en het Chaambos. Het is een oud, lemig, vochtig wintereiken-beukenbos dat bekend is om zijn rijke flora. Men vindt hier slanke sleutelbloem, bosanemoon, eenbes, grote keverorchis, geel nagelkruid en witte rapunzel. Een gebied van 112 ha, direct gelegen ten noordoosten van Ulvenhout en ten westen van de A27, is aangewezen als Natura 2000-gebied. Dichtbij ligt Anneville. Geschiedenis Het Ulvenhoutse Bos was vroeger eigendom van de heren van Breda en werd al in de 15e eeuw gebruikt voor de jacht en houtopbrengst. Het Sint-Annabos werd in de 16e eeuw aangelegd in opdracht van de Oranje-Nassaus. Het Prinsenbos is eveneens vernoemd naar de Prinsen van Oranje. Aldus hebben deze bossen dus een andere geschiedenis dan de Chaamse Bossen, die pas in het begin van de 20e eeuw werden aangelegd. Recreatie Het bos wordt doorsneden door wandel- en fietspaden. Er is een viertal gemarkeerde rondwandelingen uitgezet, alsmede een rolstoelpad. Ook is er de horeca-gelegenheid De Fazanterie. Externe links Natura 2000 gebiedendatabase
Ulvenhoutse Bos

Ulvenhoutse Bos este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 112 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Ulvenhoutse Bos este situat la coordonatele 51.5537°N 4.81°E﻿ ()51.5537; 4.81. Înființare Situl Ulvenhoutse Bos a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja . Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în februarie 2010. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 3 habitate naturale: Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Sleenerzand

Sleenerzand is een ruim 1600 ha groot bosgebied in de provincie Drenthe, gelegen tussen Noord-Sleen en Schoonoord. De bossen werden in de jaren 1930 aangeplant. Er zijn nog veel sporen uit het verre verleden te vinden, in het noordelijke gedeelte gletsjerkuilen en in het zuidelijke gedeelte grafheuvels. In het gebied ligt de recreatieplas de Kibbelkoele. Ook het openluchtzwembad Bosbad Noord-Sleen ligt in het Sleenerzand en er is een 30 km lange mountainbikeroute. Een oorlogsmonument herinnert aan de zeven soldaten die op 14 mei 1943 in het bos omkwamen. Hun bommenwerper was teruggekeerd van een bombardement in Duitsland, toen hij boven Emmen door een Duitse nachtjager werd neergehaald. Verder ligt er een steen voor soldaat White, die een grote ramp voorkomen heeft. Zijn vliegtuig werd ook neergehaald en dreigde op Noord-Sleen neer te storten, maar hij wist in het bos te landen. Externe link Sleenerzand op de website van Staatsbosbeheer
Havekes Mölle

Havekes Mölle is een in 1898 gebouwde windmolen aan het Havekespad in Twello in de Nederlandse gemeente Voorst. De molen vervangt een eerdere bouwvallig geworden standerdmolen uit de 14e eeuw op dezelfde plaats. De stellingmolen bestaat uit een achtkante houten molen, geplaatst op een gemetselde achtkante voet. De stellinghoogte bedraagt 6,80 m. Na verkoop van de molen in 1919 is het grootste deel van het gaande werk verwijderd om plaats te maken voor silo's en is er in de molen alleen maar elektrisch gemalen. In 1975 is Havekes Mölle maalvaardig gerestaureerd, waarna hij een tijdlang in gebruik was. Nadat de molen in 1982 stilgezet werd, is in 1983 de stichting Behoud Havekes Mölle opgericht. Deze stichting is nu eigenaar van de molen. Havekes Mölle is op zaterdagen te bezoeken. De korenmolen wordt gebruikt voor het malen van graan, zowel voor menselijke consumptie als voor veevoer. Hiervoor zijn 2 koppels 16der kunststenen aanwezig. Het gevlucht is oud-Hollands. De gelaste roeden zijn gemaakt door de firma Brunia en in 1975 gestoken. De binnenroede heeft het nummer 74 en de buitenroede nummer 73. De wieken worden op de wind gezet met een kruirad. De kap draait op neuten. De molen wordt gevangen met een vlaamse vang en bediend met een vangstok die beschilderd is met prinsjeswerk. De gietijzeren bovenas gemaakt door de firma De Prins van Oranje te 's-Hage stamt uit 1903 en is 5,05 meter lang. De as is in 1938 in de molen geplaatst en is afkomstig van de gesloopte Oude Molen in het Overijsselse Den Ham. Het luiwerk is een sleepluiwerk. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,91 respectievelijk 6,67. Het bovenwiel heeft 65 kammen en de bonkelaar heeft 33 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,97 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen is 10,7 cm. Het spoorwiel heeft 105 kammen en de steenrondsels 35 respectievelijk 31 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 3 respectievelijk 3,39 keer sneller dan de koningsspil en 5,91 respectievelijk 6,67 keer sneller dan de bovenas. De steek is 9 cm. Fotogalerij Externe links Website van de Havekes Mölle Informatie over de molen (via webarchive) Ronald Stenvert e.a., Havekes Mölle in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 303 Website van de molen
Joodse begraafplaats (Bellingwolde)

De Joodse begraafplaats van Bellingwolde is gelegen aan de Kerkweg. Ze werd in gebruik genomen omstreeks 1881. Er bevinden zich nog 14 grafstenen. Geschiedenis Bellingwolde was niet zelfstandig als Joodse gemeente, maar viel onder Nieuweschans. Ook hier is een Joodse begraafplaats gelegen. Omdat Bellingwolde nogal afgelegen lag van Nieuweschans, werd in 1879 het verzoek ingediend om een eigen begraafplaats te krijgen. De grond was oorspronkelijk eigendom van de Dominee. Deze verpachtte de grond voor 5 gulden per jaar. Er hebben in totaal 22 begrafenissen plaatsgevonden op de begraafplaats. Acht grafstenen zijn dus verdwenen, of wellicht in het geheel niet opgericht. Vooral in de Tweede Wereldoorlog gebeurde het vaak dat overledenen geen grafsteen kregen, doordat hun verwanten waren gevlucht of gedeporteerd. Echter, gezien het feit dat laatste graf is gedolven in 1939, is dat onwaarschijnlijk. De grond is nu eigendom van de gemeente Westerwolde. De meeste andere Joodse begraafplaatsen in Nederland zijn eigendom van het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap (NIK). In 2010 is er ter nagedachtenis aan de 37 joden uit Bellingwolde en Wedde, die in de Tweede Wereldoorlog zijn weggevoerd en vermoord, een monument op de begraafplaats onthuld. Het ontwerp is van de Drentse kunstenaar Efraïm Milikowski. Het monument bestaat uit zes blokken natuursteen en drie glazen panelen, met daarop de namen van de slachtoffers plus hun geboortedatum en de plek waar ze zijn omgebracht. Op de naastgelegen Protestantse begraafplaats wordt nu begraven. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
De Korenhalm

De Korenhalm is een korenmolen aan de Korenhalmdijk aan de rand van 's-Gravenpolder. Het is een ronde, uit baksteen opgetrokken stellingmolen uit 1876. De kap van de molen is gedekt met dakleer en de molen heeft een vlucht van 23,50 meter. De hoogte van de stelling is 9,50 meter. Het is een beeldbepalende molen die van alle kanten goed zichtbaar is gelegen. De Korenhalm was in 2008 tijdelijk niet draaivaardig door problemen met het kruiwerk, dit is medio 2009 verholpen. De Korenhalm is gebouwd in plaats van een molen die in 1873 is afgebrand. Deze molen stond op een molenberg op 50 meter afstand.
De Drie Haringen (Deventer)

De Drie Haringen is een rijksmonument aan de Brink in de Overijsselse stad Deventer. Het ligt achter de Deventer Waag en is daar door een smal straatje van gescheiden. In 1567 kocht het in de haringhandel rijk geworden lid van het Schonevaardersgilde Herbert Dapper het pand aan. Hij liet het in 1575 verbouwen in een mengeling van Duitse en Vlaamse stijlen. De bestaande gevels dateren voor een belangrijk deel uit die tijd. Het Schonevaardersgilde voerde een wapen met daarop drie gekroonde haringen. Dapper sierde er de gevel van zijn woon- en pakhuis mee. Op een gevelsteen valt nog de oorspronkelijke naam van het huis In di drie vergulde herick te lezen. De leden van het Schonevaardersgilde dreven handel met Skåne (Schone), tegenwoordig in Zweden, maar vroeger in Denemarken gelegen. Op de heenreis bracht men er per schip laken, wijn en zout. De retourvracht bestond voornamelijk uit haring. In Deventer werd die niet ver van het huis van Dapper gerookt aan de Bokkingshang. Sinds 1932 was het huis in gebruik bij het Historisch Museum Deventer. Aanvankelijk als expositieruimte, maar later werden er kantoren en andere museumfaciliteiten in gevestigd. Na een gemeentelijke reorganisatie in 2014 was het niet meer als zodanig in gebruik. De grote kelder, die een stuk onder de bestrating van de Brink doorloopt, herbergde bijzondere bouwkundige elementen van afgebroken historische Deventer gebouwen. Het pand was in 2011 het 92e Delfts blauwe huisje in een serie promotiemateriaal van de Koninklijke Luchtvaart Maatschappij. In 2013 maakte de Duitse kunstenaar Egbert Broerken een bronzen reliëf met een afbeelding van het rijksmonument dat aan de gevel werd bevestigd. Blinden en slechtzienden kunnen er aan voelen om te ervaren hoe het gebouw er uit ziet. In 2015 verkocht de gemeente Deventer het zestiende-eeuwse pand aan een ondernemer. In 2024 is het pand gekocht door NV Bergkwartier.