NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Princessehof

Princessehof is een in 1693 gebouwd herenhuis, eigenlijk een klein stadspaleis, aan de Grote Kerkstraat 11 in de stad Leeuwarden. In het gebouw is sinds 1917 het Keramiekmuseum Princessehof gevestigd. Dit museum gebruikt ook het belendende pand, een stins die wel Liaauckemastins wordt genoemd. Geschiedenis Het gebouw bestaat uit een omstreeks in 1622 gebouwd gedeelte, en de restanten van een stins (Liauckemastins) die mogelijk uit de 15e eeuw dateert. In 1644 kwam het in bezit van het geslacht Van Aylva. In 1731 werd het als residentie aangekocht door Maria Louise van Hessen-Kassel, in de volksmond: Marijke Meu, de weduwe van Johan Willem Friso van Nassau-Dietz, prins van Oranje en stadhouder van Friesland, voorouder van het huidige Nederlands koningshuis. Zij bouwde een omvangrijke verzameling keramiek op, die nu deel uitmaakt van de collectie van het Keramiekmuseum. Later werd het in drie woonhuizen opgesplitst; in het middelste daarvan is in 1898 de befaamde graficus M.C. Escher geboren. In 1916 werd het Princessehof aangekocht door de gemeente Leeuwarden, in 1917 werd het opengesteld voor de tentoonstelling van Indonesische en Chinese kunst. De collectie werd in de eerste jaren vooral gevormd door schenkingen van verzamelaars, onder wie notaris Nanne Ottema. Collectie van het museum Aziatische, vooral Chinese keramiek en porselein 2800 v.Chr.- 1900 n.Chr. tegels en vaatwerk (islamitische landen) uit het Midden-Oosten Europese keramiek (o.a. Wedgwood, Meissen) 15e- 19e eeuw jugendstil- en art-deco-objecten van aardewerk en porselein, plm. 1885-1940 moderne keramische objecten ( plm. 1950- heden) het nog geheel ingerichte atelier van de Nederlands keramist Jan van der Vaart Stijlkamer (Nassaukamer): de in barokstijl ingerichte eetkamer van prinses Maria Louise van Hessen-Kassel, naar wie het gebouw is genoemd, met fraai porselein Daarnaast is er ruimte voor tijdelijke exposities. Directie 1957-1963: Hessel Miedema 1964-1977: Jaap Romijn 1977-1987: Barbara Harrisson 2000-2008: Cees van 't Veen 2009-2015: Saskia Bak 2015-2025: Kris Callens 2025-2026: Oeds Bijlsma (interim) 2026-heden: Eelco van der Lingen Zie ook Lijst van musea in Friesland
Принсессехоф

Принсессехоф (нид. Keramiekmuseum Princessehof) — музей керамики в городе Леуварден в Нидерландах. Название музея происходит от одного из двух зданий, в которых он расположен: небольшого дворца (hof означает «королевский двор»), построенного в 1693 году и позже занятого Марией Луизой. Другим пристроенным зданием является бывшая крепость 15 века. Здания музея представляют интерес, как и его коллекция изразцов, керамики и керамических скульптур. В музее есть кафе и часто проводятся выездные художественные выставки. В музее также экспонируется бывшая мастерская голландского керамиста Яна ван дер Ваарта. История В 1731 году здание было куплено Марией Луизой (известной в Леувардене как Marijke Meu, «тётушка Мария»), которая была вдовой с 1711 года и до этого года исполняла обязанности регента своего сына Вильгельма IV, когда он достиг совершеннолетия. Она поселилась в доме и начала собирать керамику, и её коллекция является частью собрания музея, особенно в Нассаукамере, старинной столовой в стиле барокко. После её смерти здание было разделено на три дома, один из которых позже перешёл в руки нотариуса из Леувардена и коллекционеров искусства Нанне Оттема (1874—1955) и его жены Гритье Кингма, которые основали музей при своей жизни в 1917 году. Голландский художник-график М. К. Эшер, известный своими часто вдохновлёнными математикой ксилографиями, литографиями и меццо-тинто, родился в среднем доме в 1898 году. Керамика Фонд Оттема-Кингма (нид. Ottema-Kingma Stichting) поддерживает традиции основателей, создавая онлайновую базу данных для коллекции и связанной с ней библиотеки. Этот фонд также является официальным владельцем коллекции азиатской керамики, в которой представлены предметы, начиная с 2800 года до нашей эры и заканчивая XX веком. Помимо азиатской коллекции, здесь также представлен широкий ассортимент европейской и некоторых видов исламской керамики. Галерея Подборка работ из соответствующей коллекции: Примечания
Музей кераміки Принцесегоф

Музей кераміки Принцесегоф (нідерландською : Keramiekmuseum Princessehof) — музей кераміки в місті Леуварден у Нідерландах. Назва музею походить від однієї з двох будівель, у яких він розміщений: невеликий палац (hof означає «королівський двір»), побудований у 1693 році та пізніше придбаний Марією Луїзою Гессен-Кассельською (1688—1765). Інша будівля — добудована при колишній фортеці 15 століття. Цікаві будівлі музею, у яких розміщені колекція кахлів, кераміки та керамічної скульптури. Нідерландський художник-графік М. К. Ешер, відомий натхненними математикою концептуальними літографіями, гравюрами на дереві й металі, в яких він досліджував пластичні аспекти понять нескінченності і симетрії, особливості психологічного сприйняття складних тривимірних об'єктів, народився в 1898 році в середньому будинку Історія будівлі 1731 року будівлю придбала Марія-Луїза, яка з невеликим двором переїхала до Принцесгофу в Леувардені після того, як вона пішла з посади регента після досягнення її сином Вільгельма IV повноліття. З часом вона зібрала велику колекцію порцеляни. Після її смерті будівлю було розділено на три будинки, і один з яких придбав нотаріус Леувардена Нанне Оттема (1874—1955). Разом з дружиною Грієтє Кінгма він колекціонував твори мистецтва. 1917 року вони заснували музей, основою колекції якого стала колекція порцеляни, зібрана Марією-Луїзою, і окрасою якої є кераміка розміщена в старовинній їдальня в стилі бароко. Кераміка Фонд Оттема-Кінгма зберігає традиції засновників музею, забезпечуючи доступ відвідувачам до онлайнової бази колекції та пов'язаної з нею бібліотеки.. Фонд також є офіційним власником колекції азійської кераміки, яка містить предмети від 2800 року до нашої ери до 20 століття. Окрім азійської колекції, є також широкий асортимент європейської та деяких ісламських керамічних виробів. У музеї також постійно експонується колишня майстерня голландського кераміста Яна ван дер Варта. У музеї часто проводяться виїзні художні виставки. Колекції музею Азійська, зокрема китайська кераміка та порцеляна 2800 р. до н. е.-1900 р. н. е. Кахлі та посуд з Близького Сходу (ісламські країни). Європейська кераміка (зокрема Порцеляна Веджвуд, Майсенська порцеляна) 15-19 століття Предмети модерну та Ар-декоз фаянсу та порцеляни, бл. 1885—1940 років Сучасні керамічні предмети (близько 1950-х років) Повністю умебльована майстерня нідерландського кераміста Яна ван дер Варта Їдальня в стилі бароко принцеси Марії Луїзи Гессен-Кассельської з чудовою порцеляною Галерея Вибір творів зі збірки: Примітки Посилання Officiële website
Nationale Opera en Ballet

Nationale Opera en Ballet (vormals Het Muziektheater) ist ein Theatergebäude in Amsterdam, das eigens für die Aufführungen von Opern, Balletten, aber auch anderen Gattungen des Musiktheaters gebaut wurde. Den neuen Namen trägt das Gebäude seit 2014 nach dem Zusammenschluss von Het Muziektheater, De Nederlandse Opera und Het Nationale Ballet. Früher spielten die Gesellschaften von Oper und Schauspiel gemeinsam in der Stadsschouwburg Amsterdam. Historie Das Gebäude wurde von den Architekten Wilhelm Holzbauer und Cees Dam entworfen. Es wurde am 23. September 1986 offiziell als Het Muziektheater eröffnet. Seither ist es die Heimstätte von De Nederlandse Opera und Het Nationale Ballet. Darüber hinaus treten auch weitere Theatergesellschaften gastierend auf. Nachdem 2013 die Fusion von De Nederlandse Opera, Het Nationale Ballet und Het Muziektheater Amsterdam zu einer neuen Institution namens Nationale Opera & Ballet bekannt gegeben wurde, trägt das Gebäude seit 2014 ebenfalls den Namen „Nationale Opera en Ballet“, im Volksmund Stopera genannt, da es zusätzlich von der Stadtverwaltung genutzt wird. Die Bezeichnung stellt eine Kombination von Stadthaus und Oper (Stadhuis en opera) dar. Weblinks Website von Nationale Opera & Ballet (niederländisch, englisch) De Nationale Opera bei Operabase (Inszenierungen, Künstler und Kalender) Het Nationale Ballet (Inszenierungen, Künstler und Kalender) Einzelnachweise
Ópera y Ballet Nacional (Ámsterdam)

La Ópera y Ballet Nacional, inaugurado en 1986, es el teatro de ópera y ballet de Ámsterdam, Países Bajos. Conocido anteriormente como Het Muziektheater Amsterdam, es la actual sede de la De Nationale Opera (anteriormente denominada De Nederlandse Opera) y del Het Nationale Ballet (el Ballet Nacional Neerlandés) además de la Holland Symfonia. Enlaces externos Sitio oficial
Muziektheater

Le Muziektheater est un théâtre de la ville d'Amsterdam aux Pays-Bas, spécialement construit pour des représentations d'opéra, de ballets et d'autres formes de théâtre musical. Sa capacité est de 1689 places. Il est situé sur Waterlooplein et fait partie d'un bâtiment baptisé Stopera (contraction des mots néerlandais « Stadhuis » et « Opera ») qu'il partage avec la mairie centrale de la ville. Le Muziektheater fut inauguré le 23 septembre 1986. Il accueille aujourd'hui le Nederlandse Opera ainsi que le Nationale Ballet. D'autres compagnies extérieures au Muziektheater se produisent également dans un programme d'invités. Liens externes (en + nl) Site officiel du Muziektheater Portail de la musique classique Portail de l’opéra Portail d’Amsterdam Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Het Muziektheater

Il Muziektheater (noto come Het Muziektheater, in italiano il teatro musicale) è un teatro di Amsterdam, inaugurato il 23 settembre 1986. Il complesso che lo ospita è situato ai bordi del fiume Amstel, in una delle zone più antiche della città, ed include anche il municipio ed è noto quindi come Stopera, una parola macedonia di stadhuis (olandese: "municipio") e opera. Fu costruito per incentivare l'opera, il balletto e altre espressioni di teatro musicale. È la sede in cui si esibiscono De Nederlandse Opera (la compagnia dell'Opera nazionale), Het Nationale Ballet (il complesso del Balletto Nazionale), la Holland Symphonia e alcune compagnie straniere (sono invitati cantanti celebri e danzatori provenienti da tutto il mondo). Il repertorio è quello dei grandi classici internazionali, ma il programma riserva anche qualche spettacolo meno conosciuto. Nel periodo compreso tra giugno e settembre, ogni giorno è possibile assistere gratuitamente a concerti o spettacoli di balletto. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Het Muziektheater Collegamenti esterni Sito web di Het Muziektheater, su muziektheater.nl. URL consultato il 10 marzo 2012 (archiviato dall'url originale il 19 febbraio 2010).
Nationale Opera en Ballet

Nationale Opera & Ballet (voorheen Het Muziektheater Amsterdam) is een theater in Amsterdam dat speciaal gebouwd is voor het opvoeren van opera's, balletten en andere vormen van muziektheater. Het is tevens de naam van de organisatie die naast het theater ook de gezelschappen De Nationale Opera en Het Nationale Ballet omvat. Het theater maakt deel uit van het gebouwencomplex Stopera aan het Waterlooplein. Geschiedenis Na jaren van discussie en afgewezen plannen begon in 1980 de bouw van het nieuwe theater en stadhuis. Het complex kreeg al snel de bijnaam Stopera (stadhuis + opera). Het stadhuis werd ontworpen door de Oostenrijkse architect Wilhelm Holzbauer. Het ontwerp voor het theater dat de architecten Bernard Bijvoet en Gerard Holt oorspronkelijk in de Ferdinand Bolstraat hadden gepland, werd door Holzbauer in het complex gevoegd. Bijvoet overleed in het najaar van 1979 en had zijn bureau nagelaten aan Cees Dam, de schoonzoon van Holt. Bij de start van de bouw braken er rellen uit tussen de voor- en de tegenstanders van de nieuwbouw. Ook bij de opening werd luidruchtig gedemonstreerd door omwonenden die jarenlang geluidsoverlast hadden ondervonden van de bouw. Het theater werd geopend op 23 september 1986 met een ballet (Zoals Orpheus van Toer van Schayk), gevolgd door een opera (Ithaka van Otto Ketting). Sindsdien is het de thuisbasis van De Nederlandse, later Nationale Opera, en Het Nationale Ballet, die in 2013-2014 fuseerden tot Nationale Opera en Ballet. Daarnaast is er een gastprogrammering met gezelschappen van buiten. Fusie De instelling die op 1 januari 2013 ontstond door een fusie tussen het Muziektheater, De Nederlandse Opera en Het Nationale Ballet opereert sinds 17 februari 2014 onder de naam Nationale Opera en Ballet, die officieel ook gebruikt wordt ter aanduiding van de locatie. Zaal en foyer Het Nationale Opera & Ballet beschikt over één zaal, met 1633 stoelen. Tevens zijn er meerdere foyers, met uitzicht op de Amstel. Externe links Nationale Opera & Ballet Het Muziektheater Amsterdam
GS Staalwerken Stadion

GS Staalwerken Stadion, also known as Campus De Braak, is an multi-purpose sports venue located in Helmond, Netherlands. The facility serves as the home ground of professional football club Helmond Sport and has a capacity of 3,600 spectators. In addition to football matches, the complex includes the secondary school Praktijkschool Helmond, an NOC*NSF sports hall, several gymnasiums, a physiotherapy practice, and facilities for amateur football club SV De Braak. History After multiple proposals to replace Helmond Sport's former home ground, Stadion De Braak, construction of a new stadium began in 2023. The facility was designed to host professional football matches while also serving as a multi-purpose sports and educational complex. In addition to the stadium, the site includes a sports hall, a physiotherapy practice, amateur club SV De Braak, and a vocational college. The first official match at the GS Staalwerken Stadion was held on Friday, 7 March 2025, as Helmond Sport faced MVV Maastricht in the Eerste Divisie. Anthony van den Hurk scored the first goal at the new stadium, helping Helmond Sport secure a 4–0 victory. The home team's hardcore supporters staged a boycott during the early part of the match in protest against the new ticket pricing structure. References External links Official website Helmond Sport Official website Campus de Braak
Campus de Braak

Het GS Staalwerken Stadion is een multifunctionele accommodatie in de Nederlandse plaats Helmond, Noord-Brabant. De accommodatie is voornamelijk bekend als thuisbasis van betaald voetbalclub Helmond Sport en biedt plaats aan 3.600 toeschouwers. Daarnaast omvat het de middelbare school Praktijkcollege Helmond, een NOC*NSF-sporthal, enkele gymzalen, fysiotherapiepraktijk en een onderkomen voor amateurvoetbalclub SV De Braak. Algemeen Eerste wedstrijd De eerste officiële wedstrijd in het GS Staalwerken Stadion werd op vrijdag 7 maart 2025 gespeeld door Helmond Sport en MVV Maastricht. Het eerste doelpunt werd gescoord door Anthony van den Hurk. Het eerste deel van de wedstrijd werd geboycot door de harde kern van de thuisploeg uit onvrede over de nieuwe toegangsprijzen. Externe links Officiële website Helmond Sport Officiële website Campus de Braak
Melksteeg

Melksteeg is een natuurgebied op de Utrechtse Heuvelrug op de grens van Soest en Amersfoort in de Nederlandse provincie Utrecht. Het 19 hectare grote gebied verbindt als ecologische schakel de natuurgebieden van de Utrechtse Heuvelrug met de natuurzone langs de Eem en Landgoed Coelhorst. De nieuwe natuur van 19 hectare zal bestaan uit een mix van bospercelen, bloemrijke graslanden en plasdrasstroken. De eerste fase werd in maart 2023 afgesloten met de omvorming van 4 hectare agrarisch gebied in voornamelijk bos. Er werden inheemse bomen aangeplant. Op enkele plekken zijn vondsten gedaan uit de steentijd, het late neolithicum en restanten van een veldhospitaal uit de Tweede Wereldoorlog. Deze archeologische vindplaatsen zijn opgehoogd en ingezaaid met bloemenmengsel. In maart 2025 werd de tweede fase afgerond. Daarbij werd 15 hectare agrarisch gebied in de omgeving van de A.P. Hilhorstweg en Peter van den Bremerweg in Soest omgezet naar natuurgebied. Bos- en natuurcompensatie De aanleg van het natuurgebied vormde een compensatie voor de gekapte bomen aan de westzijde van Amersfoort en de reconstructie van knooppunt Hoevelaken. Daartoe verkocht de gemeente Amersfoort in 2022 de benodigde 19 hectare agrarische grond aan de gemeente Soest. De werkzaamheden werden uitgevoerd door de gemeente Amersfoort. Na de verkoop aan Soest werd die gemeente eigenaar en beheerder van het natuurgebied. Naam De Melksteeg was een oud pad in Amersfoort dat in het verlengde lag van de Middelhoefseweg naar boerderij Middelhoef. De Melksteeg werd tijdens de zomermaanden door boeren van de hoger gelegen Birkt gebruikt om naar hun melkvee in de lager gelegen polder te gaan. Na een vroegere grenswijziging met de gemeente Soest en werd de naam Melksteeg gewijzigd in A.P. Hilhorstweg. Melksteeg verwijst waarschijnlijk naar het toegangspad naar de plaats waar koeien werden gemolken.
Pekelderbos

Het Pekelderbos, ook wel Pekelder Bos, is een recreatiebos ten zuiden van Oude Pekela, in de Nederlandse provincie Groningen. Het 53,2 hectare grote natuurgebied maakt deel uit van het overkoepelende natuurgebied Oude Veenkoloniën en is eigendom van Staatsbosbeheer. Er zijn aangelegde fiets- en wandelpaden en een zandstrand met visplaats, zwem- en windsurfmogelijkheden. Geschiedenis Met de komst van de Herinrichtingswet Oost-Groningen en de Gronings-Drentse Veenkoloniën uit 1979 werd de Landinrichtingsdienst belast met de herinrichting van Oost-Groningen en de Gronings-Drentse Veenkoloniën. Bij zandafgravingen in de Polder Nieuwe Compagnie bij Oude Pekela ontstond toen bij de bouw van de nieuwbouwwijk Plan Zuid een plas, waarbij in de jaren tachtig gefaseerd ook het Pekelderbos werd aangelegd. In 1983 legde de Stichting Beheer Landbouwgronden tussen de Wedderweg en de Compagniesterwijk 34 hectare bos aan, grotendeels bestaande uit naaldbomen. De overige 19 hectare volgde een paar jaar later. Galerij
Skrok (natuurgebied)

Skrok is een natuurgebied van de Vereniging Natuurmonumenten in de gemeente Súdwest-Fryslán. Het ligt tussen de plaatsen Oosterend en Wommels in. Het beheer is gericht op weidevogels. Daartoe wordt de waterstand in het gebied hooggehouden en bestaat het uit een extensief weidegebied. Aan de rand van het reservaat bij de Swynserplas, dat een restant is de afgraving van de terp Swyns, staat een vogelkijkhut. Langs de rand van het reservaat loopt een smal fietspad. In 1983 werd Vereniging Natuurmonumenten eigenaar van de boerderij It Skrok en de bijbehorende landerijen die bestonden uit 30 ha grasland. Dat gebeurde in het kader van de ruilverkaveling Wommels. Deze gebieden waren toen al een belangrijk weidevogelgebied.
Saint Martin's Parish

The Saint Martin's Parish (Dutch: Sint Martinus Parochie) is a Roman Catholic church in Bovenkarspel, Netherlands. The original church, built in the late 19th century, was a prominent example of Neo-Gothic architecture. It featured a striking façade, pointed arch windows, and an imposing bell tower. The church served as a religious and cultural landmark for the town. In the mid-20th century, it was demolished and replaced with a modernist-style church. Original church (1872-1965) The original Saint Martin's Parish, completed in 1872, reflected the revivalist Gothic style popular in the Netherlands at the time. It featured a spacious interior with a large central nave and side aisles, adorned with stained glass windows and religious statues. Its towering façade and detailed crucifix made it a significant landmark in Bovenkarspel. By the 1960s, concerns arose regarding the church’s structural integrity, and debates emerged about whether it should be restored or replaced. Ultimately, in 1964–65, the decision was made to demolish it, despite protests from parishioners who wished to preserve the historic building. Later research suggested that restoration and expansion would have been feasible, leading to lasting regret among heritage enthusiasts. The fate of the original Saint Martin’s Parish was part of a broader trend during this period. The town’s Dutch Reformed Church, another historic landmark, was also demolished in the 1960s and replaced with a modernist structure, reflecting a shift away from traditional architecture. New church (1967-) Following the demolition, a new modernist-style church was built on the same site, featuring a minimalist design. While functional, it lacked the architectural grandeur of its predecessor. Later research revealed that the old church could have been restored and expanded instead of being demolished, leading to regret among historians and heritage enthusiasts. Its loss was seen as part of a broader trend in the 20th century where many historic buildings were replaced with modernist structures. Though the original church no longer stands, its memory remains strong in Bovenkarspel. Old photographs, personal stories, and surviving artefacts continue to remind the town of the grandeur and importance of the historic church. The debate over its demolition has contributed to a greater awareness of heritage preservation in the region. External links Sint Martinuskerk (Church website) References
Sint Martinus Parochie (Bovenkarspel)

De Sint-Martinusparochie was een rooms-katholieke kerk in Bovenkarspel, Noord-Holland. De kerk werd gebouwd aan het einde van de 19e eeuw en was een voorbeeld van de neogotische architectuur en had een opvallende gevel en een imposante klokkentoren. De kerk was een religieus en cultureel herkenningspunt voor de lokale bevolking. De bouw van de kerk naar ontwerp van Theo Asseler (1823-1879), werd voltooid in 1872. Het had tot 1905 uitsluitend een middenschip. De kerk werd in dat jaar, naar plannen van de Amsterdamse architect Eduard Cuypers verlengd. Ook kreeg het twee zijbeuken.. Een krant schreef:‘Lang hebben de parochianen zich met een zeer beperkte ruimte moeten behelpen en nu levert het ruime gebouw een overvloed aan plaats, want meer dan 400 vaste zitplaatsen zijn we rijker geworden. […] Maar niet alleen de overvloed aan ruimte stemt ons aangenaam, bovenal de schoonheid van het geheel maakt op ons een diepe indruk. Al zijn we op ’t gebied van bouwkunst geheel en al leek, ons dunkt: hier heeft de ontwerper, architect Ed. Cuypers te Amsterdam, een waar kunstwerk geleverd. Streng, tot in de kleinste bijzonderheden heeft hij de stijl van de bestaande kerk in het nieuwe gedeelte doorgevoerd. Hier is een geheel geschapen, waarvan geen enkel onderdeel, zelfs niet het kleinste, doet vermoeden, dat het door de hand van twee bouwmeesters is gegaan.’. Het plan van Eduard Cuypers schiep een ruim interieur dat plaats bood aan een rijkelijk versierd hoog altaar. Opvallend waren de beelden en een gedetailleerd kruisbeeld, glas-in-loodramen, De hoge klokkentoren bleef onveranderd boven het gebouw uitsteken. Sloop en huidige kerk In de jaren zestig ontstonden er zorgen over de staat van de kerk. Een combinatie van structurele problemen en veranderende prioriteiten in de stedelijke ontwikkeling leidde tot debatten over de toekomst ervan. In 1964-65 werd besloten dat restauratie te duur zou zijn en de kerk werd afgebroken, ondanks protesten van de lokale bevolking die de kerk wilde behouden.Na de sloop werd op dezelfde plek een nieuwe kerk in modernistische stijl gebouwd, met een minimalistisch ontwerp. Hoewel het functioneel was, miste het de architectonische grandeur van zijn voorganger. Uit later onderzoek bleek dat de oude kerk gerestaureerd en uitgebreid had kunnen worden in plaats van gesloopt te worden, wat vandaag de dag nog tot spijt leid bij historici. Het verlies ervan werd gezien als onderdeel van een bredere trend in de 20e eeuw waarbij veel historische gebouwen werden vervangen door modernistische structuren, zo werd ook de oude hervormde kerk van Bovenkarspel gesloopt, binnen loopafstand van de Sint Martinus Parochie. Hoewel de oorspronkelijke kerk er niet meer staat, leeft de herinnering eraan nog sterk voort in Bovenkarspel. Oude foto's, persoonlijke verhalen en overgebleven artefacten herinneren de stad nog steeds aan de grootsheid en het belang van de historische kerk. Het debat over de sloop ervan heeft bijgedragen aan een groter bewustzijn van het behoud van erfgoed in de regio. Galerij