NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Enno (Schiermonnikoog)

Enno is een monumentale recreatiewoning aan de Badweg in Schiermonnikoog. Geschiedenis De recreatiewoning Enno werd in 1917 gebouwd in opdracht van de Groningse fabrikant Timmer als onderdeel van een serie vakantiewoningen voor zijn familie. Waarschijnlijk heeft hij de woning, in art-nouveaustijl zelf ontworpen. Bij de bouw werden Belgische vluchtelingen, die ten tijde van de Eerste Wereldoorlog ondergebracht waren op Schiermonnikoog, ingeschakeld. Deze woning werd naar zijn zoon Enno genoemd. De andere woningen, die ook in die tijd werden gebouwd, zijn inmiddels verdwenen. De rechthoekige woning is gemaakt van eternietplaten die rusten op een betonnen plint. Ook in het interieur zijn veel van de oorspronkelijk art-nouveau-elementen bewaard gebleven. De woning is erkend als een rijksmonument.
Eyewitness Museum

Eyewitness Museum was een museum in Beek, Zuid-Limburg. Het museum toonde de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in Europa in realistisch uitgevoerde diorama's. De menselijke kant van het krijgsbedrijf stond in het museum centraal. Dit gebeurde onder andere aan de hand van het fictieve verhaal van August Segel, een Duitse parachutist. Alle grote thema's van de Tweede Wereldoorlog kwamen in het museum aan bod: het ontstaan en de machtsovername van de NSDAP in Duitsland, vrijwel alle grote militaire operaties aan het west- en oostfront, de NSB, onderduik en verzet, de Jodenvervolging en de Bevrijding. Het museum werd geopend in 2013 en was gevestigd in de monumentale villa Hennekens aan de Maastrichterlaan in Beek. Het was een initiatief van Wim Seelen die er ook directeur van was. De museale collectie bestond uit Duitse en geallieerde uniformen, wapens en uitrusting, documenten, onderscheidingen en vele andere objecten. Met deze collectie werd een beeld gegeven van de Tweede Wereldoorlog. Het museum ontving een groeiend aantal bezoekers. Twee jaarlijks georganiseerde evenementen, het Bevrijdingsfeest in september en de Winternacht in december, boden bezoekers gelgenheid om naast het museum ook in samenwerking met re-enactmentgroepen tentoongestelde oorlogsvoertuigen te bekijken. In 2020 werd het museum getroffen door een grote inbraak waarbij bijzondere stukken uit de collectie werden gestolen. In 2022 sloot het Eyewitness Museum voorgoed haar deuren. De naam leeft voort in het door Oorlogsmuseum Overloon georganiseerde 'Eyewitness Event', dat om het jaar plaats heeft. Externe links Website van het museum Bespreking op tracesofwar.com
Op Hodenpijl (multifunctioneel centrum)

Op Hodenpijl (voorheen: Jacobus de Meerderekerk) is een cultuurkerk in Hodenpijl, vlak bij Schipluiden. Op Hodenpijl is een biologisch restaurant, cultuurkerk, trouw- en rouwlocatie, centrum voor gezondheid en welzijn, vergaderplek en buitenplaats met eigen moestuin. De kerk was voorheen een rooms-katholiek kerkgebouw. Het gebouw betreft een zogenoemde waterstaatskerk en staat aan de dijk van het kanaal de Gaag. Het gebouw fungeerde tot 1963 als kerk en tot 2004 als pakhuis en groothandel. Na een intensieve verbouwing en restauratie opende het centrum Op Hodenpijl haar deuren in 2007. Geschiedenis Op Hodenpijl was een parochiekerk, gebouwd in 1840 en gewijd aan Jakobus de Meerdere. De kerk werd gebouwd naar een neoclassicistisch ontwerp van de Haagse architect Arend Roodenburg. De bijbehorende pastorie de Herdershof werd in 1872 gebouwd, maar de bijbehorende huiskapel is ouder. Deze werd in 1720 gebouwd ter vervanging van een kerkje dat aan de andere kant van de vaart stond. In 1963 werd in het kerkgebouw na 120 jaar de laatste Heilige Mis opgedragen. Daarna werd de kerk door het bisdom aan de eredienst onttrokken. De parochie had zich inmiddels gevestigd in de nieuwe Jacobus de Meerderekerk in de dorpskern van Schipluiden. Daarna waren in het voormalige kerkgebouw en de pastorie enkele decennia een uitgeverij en pakhuis gevestigd. De rooms-katholieke begraafplaats achter het complex bleef echter in gebruik. In 2004 werd het kerkgebouw verkocht en verbouwd, waarna de vernielde glas-in-loodramen werden gerestaureerd. Ook werd in 2006 een vernieuwde torenkoepel herplaatst. Een kunstenaar bracht nieuwe muurschilderingen aan. Het gebouw werd vervolgens geëxploiteerd als restaurant en kunstcentrum onder de naam Op Hodenpijl, een al generaties lang voor deze plek gebruikte aanduiding. Huidig gebruik In de voormalige kerk is thans een multifunctioneel centrum gevestigd. Ook worden er regelmatig lezingen gegeven, onder meer door Karen Hamaker, Maarten Oversier, Roy Martina, Pim van Lommel, Willem Glaudemans en Juno Burger. Ook hebben muzikanten als Loïs Lane, Huub van der Lubbe en Stef Bos er opgetreden. In het voormalige pastoriegebouw werken therapeuten en trainers in de alternatieve gezondheidssfeer. Ook kunnen er vergaderingen en bijeenkomsten worden gehouden. In het restaurant worden seizoens- en streekgebonden producten geserveerd. Deze zijn voornamelijk afkomstig uit De Levende Buitenplaats bij het gebouw, waar stallen, tuinen en de kas te vinden zijn. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken
Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Berkel en Rodenrijs)

De Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk is een rooms-katholieke kerk aan de Noordeindseweg 102 in Berkel en Rodenrijs, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk werd in 1865-1868 gebouwd naar een ontwerp van architect W.J. van Vogelpoel. Geschiedenis Toen in 1860 de toen gebruikte kerk uit 1731 te klein was geworden, werd er gedacht aan de bouw van een grotere kerk. De locatie voor de nieuwe kerk stond echter niet vast. De boeren 'in het noorden' wilden de oude plek aanhouden; anderen wilden dat de kerk dichter bij het dorp kwam te staan. Er werd gekozen op de huidige plaats de nieuwe kerk te bouwen. In 2009 werd de kerk door de NCRV tot mooiste kerk van Zuid-Holland gekozen. Externe link Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk
Machineslootbrug

De Machineslootbrug (brug 358) is een vaste brug in Amsterdam-West over de Admiralengracht. Ligging De verkeersbrug waarover ook tram 7 en 17 rijden, is gelegen in de Postjesweg en overspant de Admiralengracht. De brug is een zusje van de Molenslootbrug (brug 359). De bruggen dateren van 1929 en 1930. De brug ligt ten westen van de voormalige Ambachtsschool, tegenwoordig het Sieraad, in dezelfde stijl gebouwd en erkend als rijksmonument. Ten oosten van dat gebouw ligt de Kinkerbrug over de Kostverlorenvaart. Geschiedenis Amsterdam breidde naar het westen uit nadat het in 1921 de gemeente Sloten had geannexeerd. Die uitbreiding van de stad zou een nieuw grens trekken aan de Hoofdweg. Om het nieuwe deel van de stad te kunnen bereiken werden ter plaatse van de Jan Evertsenstraat en de Postjesweg in 1923 twee houten noodbruggen (gezamenlijke prijs 22.000 gulden) aangelegd. Over deze noodbruggen reden ook al trams. Door de aanleg van de noodbrug Molenslootbrug (brug 359) konden tramlijnen 7 en 17 in 1927 doorgetrokken worden naar het Mercatorplein. Toen die voorloper van de Machineslootbrug werd opgeleverd reed tramlijn 17 over die brug. Het was een smalle brug. Het werd drukker en drukker, want er woonden ongeveer 35.000 in deze Mercatorbuurt. De bruggen konden vrijwel vanaf het begin het verkeer niet aan, ook niet toen in 1927 nog een voetgangersbrug (de latere Groentepraambrug, maar destijds een kippenbruggetje genoemd) verrees ter hoogte van de Van Kinsbergenstraat. Winkeliers en bewoners bleven om nieuwe bruggen vragen, tegelijkertijd was het crisis en dus gebrek aan geld. In najaar 1928 werd krediet aangevraagd van 330.000 gulden voor vervanging van de noodbruggen. Toen het besluit genomen was, organiseerde de buurt direct een feestweek. In januari 1929 was bekend, dat er voor beide bruggen in totaal 11 m³ graniet (circa 147 gulden per m³), leuningen (ter waarde van 6685 gulden) en 184 ton ijzer (100 gulden per ton) geleverd ging worden. Bij de bouw lag het water van de Admiralengracht veel dieper, op het peil van de Sloterpolder (NAP -2.10). In 1952 zijn de Postjeswetering, Admiralengracht en de Erasmusgracht op Amsterdams grachtenpeil (NAP -40 cm) gebracht, en is de nabijgelegen overtoom (op de Baarsjesweg) vervangen door doortrekking van de Admiralengracht naar de Kostverlorenvaart. De bruggen kwamen van de tekentafel van Piet Kramer. De brug is net als de oude Ambachtsschool gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School. Baksteen wordt afgewisseld met natuursteen/graniet, er zijn bewerkingen (vermoedelijk door Hildo Krop) gemaakt in het graniet en siersmeedijzeren balustraden. Bijzonder is dat deze balustraden eindigen in de landhoofden in de vorm van een zeeanemoon. Er zijn minieme verschillen met brug 359, zoals ter plaatse van de balustrades, die bij brug 358 onderbroken zijn en bij brug 359 doorlopen. De brug is genoemd naar de Machinesloot, een oude naam voor een waterweg dat ongeveer het spoor volgde van de Admiralengracht. In de volksmond werd ook wel Ambachtbrug gebezigd, naar de school. Afbeeldingen
Toorenvliedt

Toorenvliedt (ook bekend als Thoornvliet) is een buitenplaats in de Zeeuwse hoofdstad Middelburg. Het huidige gebouw dateert uit 1726. Destijds lag het uiteraard nog buiten de stad. Toorenvliedt is opgenomen in de Canon van Zeeland. Rond 1919 verbleef Johan Huizinga hier om zijn boek Herfsttij der Middeleeuwen te schrijven. De buitenplaats was van 1794 tot 1948 in bezit van de familie van Huizinga's vrouw, Mary Vincentia Schorer (1877-1914). In de schelmenromans rond Adriaan en Olivier van Huizinga's zoon Leonhard komt het buiten voor als Korenvliet. In 1948 werd Toorenvliedt door de erven van Huizinga verkocht aan de gemeente Middelburg. De familie Huizinga noemde hun villa in de Groningse wijk Helpman Klein Toornvliet naar Toorenvliedt. De buitenplaats Toorenvliedt was tijdens de Tweede Wereldoorlog Duits hoofdkwartier van de Atlantikwall voor Walcheren en de beide Bevelanden. In het omliggende landgoed staan bunkers uit de Tweede Wereldoorlog. Na de oorlog was het door de aanleg van de bunkers en door de inundatie van Walcheren nodig om een nieuw park rondom het landhuis aan te leggen. De bekende landschapsarchitect Chris Broerse verzorgde het ontwerp. Het park is nu voor iedereen toegankelijk. Het beschikt over een bunkerroute, een openluchttheater, een labyrinth en een vogelopvang. Op het hek zijn beelden van Peter de Jong geplaatst.
Sint-Remigiuskerk (Schimmert)

De Sint-Remigiuskerk is een kerkgebouw in Schimmert in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De kerk is gewijd aan Remigius van Reims en is gelegen aan de hoofdstraat door het dorp, de weg van Klein Haasdal via Op de Bies naar Spaubeek. Achter de kerk is de pastorie gelegen. De kerk en de pastorie zijn allebei rijksmonumenten. Het kerkgebouw bestaat uit een hoge dominante westtoren met ingesnoerde torenspits, een driebeukig schip met zijbeuken onder ingestoken kappen (zaagdak), een transept met uitgebouwde kapellen en een vieringtoren, een koor en een apsis. Aan de zuidzijde van de apsis is de sacristie aangebouwd. De kerk is 55 meter lang, 22 meter breed en de toren heeft een totale hoogte van 65 meter. Geschiedenis In 1832 werd hier ter plaatse een waterstaatskerk gebouwd. Deze kerk werd in 1855 gewijd, maar was te klein voor de toenemende bevolking van Schimmert en vertoonde veel technische gebreken. Aan het begin van de twintigste eeuw werd het besluit genomen tot het bouwen van een nieuwe kerk. Er was nog even sprake van een kerkgebouw op het huidige Oranjeplein (door bewoners van Haasdal zeer gewenst), maar dat bleek niet haalbaar. In de jaren 1924-1926 werd het huidige kerkgebouw gebouwd naar het ontwerp van de architecten Joseph Cuypers en Pierre Cuypers jr. De aannemer was fa. Turlings uit Pey. Deze nieuwe kerk werd feitelijk over de oude kerk heen gebouwd, zodat de diensten door konden blijven gaan. De kerk werd opgetrokken in historiserende stijl op basis van neoromaanse en neogotische invloeden. De bouwelementen waren onder andere zandsteen, mergel, graniet, hout, koper. Het kerkhof moest deels worden verplaatst (een deel van de oude graven ligt onder de huidige kerk) en het gebouw werd aangekleed met elementen uit de oude kerk. De kerk werd op 15 juni 1932 door de bisschop van Roermond, de in Schimmert geboren Mgr. Lemmens, geconsacreerd. In 1938 werd er naar het ontwerp van Joseph Cuypers een nieuwe sacristie gebouwd. Het kerkgebouw kwam niet schadevrij door de Tweede Wereldoorlog: op 4 oktober 1942 raakte de kerk beschadigd aan het dak, de ramen en de toren door brisant- en brandbommen en in september 1944 werden de ramen van de kerk en toren opnieuw beschadigd. De kerk had het nodige onderhoud nodig: in 1956 werd de toren hersteld. Twintig jaar later werd de hele kerk gerenoveerd en in 2006 werd de toren opnieuw onder handen genomen, waarna enkele jaren later het Angelusklokje werd gerestaureerd. De meest recente renovering is die van de glas-in-loodramen en de daken aan beide zijdes van het schip. Orgel Het huidige orgel staat in het linker transept en werd in 1947 gebouwd door fa. Pels uit Alkmaar. Aanvankelijk stond dit orgel in de kapel van het Montfortanenklooster, maar werd in 1973 naar het kerkgebouw verplaatst. In 2017 bleek dat het orgel kwalitatief niet meer geschikt, vanaf februari 2018 beschikt de kerk over een nieuw orgel dat overgenomen is van een kerk welke aan de eredienst werd onttrokken. Galerij
Wilhelminapark (Delft)

Het Wilhelminapark is een stadspark in Delft in de Engelse landschapsstijl. Geschiedenis Aanleg Het Wilhelminapark is aangelegd in de jaren 30 van de twintigste eeuw als werkverschaffing, naar een ontwerp van O. de Vries, plantsoenopzichter van de gemeente Delft. Het park is oorspronkelijk geïnspireerd op de Engelse landschapsstijl. Het is een “kijk”-park, met slingerende waterpartijen en doorkijkjes over glooiende gazons. Het park heeft een hoofdstructuur van wandelpaden met daarin centraal een grote vijver. Bij aanleg is een bepaald beplantingssysteem gevolgd: de buitenste rand is beplant met inheemse soorten die bestand zijn tegen felle en koude winden. De tweede gordel is beplant met Noord Amerikaanse en de derde met Chinese en Japanse gewassen en als vierde is een stukje inheems polderland aangelegd. Het park is gelegen in de Voordijkshoornse Polder. Het plan voor het park is in 1931 in de raad besproken. Het is in overeenstemming met het gemeentelijke uitbreidingsplan van ir. J. de Booij. De visie op het versterken van de groenstructuur van de stad met de aanleg van dit park werd destijds als volgt omschreven: “Betreedt men de nieuwe wijk van den Voordijkse Polder vanaf den overweg bij het J.C. Markenplein (ook bekend als het Balkengat met het Kommetje), dan kan de rustige wandelaar zich verpoozen in het Agnetapark en hij kan dan via het Nieuwe Park komen bij het Westplantsoen, waarvan het eerste gedeelte langs de Laan van Altena bij het gemaal reeds geheel is aangelegd. Het Westplantsoen met den doorgaande vijver of wetering zet zich dan zuidwaarts voort, om ten slotte in het park haar voorlopige eindpunt en bekroning te krijgen. Het doorzetten en verbreden van de Wetering tot een grooten vijver met een eilandje verdeelt het park als vanzelf in verschillende delen, hetgeen de afwisseling van het geheel ten goede komt. De communicatie der verschillende door het water gescheiden gedeelten wordt door steenen bruggetjes van zorgvuldig handvormsteen onderhouden.”. Na de Tweede Wereldoorlog In 1945 is het park ter ere van koningin Wilhelmina omgedoopt in Wilhelminapark. Op initiatief van de Oranjevereniging zijn er toen zes lindebomen geplant, genoemd naar de leden van het koninklijk huis, een Wilhelminaboom, Julianaboom, etc. Op 30 april 2013 is hier ter gelegenheid van de kroning van Koning Willem-Alexander een lindeboom (Kroningsboom) bijgeplant. Renovatie In 1994 heeft de gemeenteraad besloten het Wilhelminapark te renoveren met als doel de Engelse landschapsstijl en de daarbij karakteristieke opbouw (zichtlijnen, decors, taferelen, boomgroepen etc.) te herstellen. Groene Parel In 2010 is het rapport waarin het park als Groene Parel wordt genoemd door de gemeenteraad vastgesteld. In 2013 is het park opgenomen in de beleidsregel cultuurhistorisch waardevolle groengebieden 2013 van de gemeente Delft.
Oliemolen, Heerlen

The Oliemolen (literally Oilmill) is a 16th-century watermill located at the foot of a steep hill in the Aambos, Heerlen in the Netherlands. The name already tells us much about its function, extracting oil, but this was not always the case as it first functioned as a volmolen (a mill to press wool). The mill is fed by the Caumerbeek. A copy, dating to May 31, 1710, of the original deed exists, indicating the mill was founded on May 9, 1502, commissioned by the family Van Scheasberg. However, names of notables on the deed do not correlate with the people in those positions in the beginning of the 16th century; possibly a "0" was mistaken for a "6", making the founding year 1562. In 1829 a license was granted for the mill to mill grain, which became the only use of the mill in 1904. References
Oliemolen (Heerlen)

De Oliemolen is een zestiende-eeuwse watermolen aan de voet van de Molenberg in het Aambos in Heerlen. Stroomopwaarts op de Caumerbeek lag de Caumermolen, stroomafwaarts de Schandelermolen. Geschiedenis De molen is gesticht met de naam In den Crouwel. De huidige naam vertelt al veel over de functie van de molen, het uitpersen van olie uit oliehoudende zaden. Dit was niet altijd het geval. De eerste functie van de molen was als volmolen, het vollen van wol. De molen wordt gevoed door de Caumerbeek. Er bestaat een kopie van een akte, gedateerd op 31 mei 1710, die aangeeft dat de molen gebouwd is op 9 mei 1502 in opdracht van de familie Van Schaesberg. Deze kopie is een vervalsing om de rechten van de bouw van de molen door de graven van Schaesberg voor de koning van Spanje te bewijzen. Hoewel de namen van de notabelen niet overeenkomen met de mensen in die posities aan het begin van de zestiende eeuw, zou het kunnen zijn dat de 0 aangezien is voor een 6. Dit maakt dat het bouwjaar ook 1562 zou kunnen zijn. In 1829 kreeg de molen de vergunning om graan te malen. Vanaf 1905 werd hij alleen nog in gebruik als graanmolen. Op vrijwillige basis wordt in de molen met waterkracht tarwe gemalen en in de molenwinkel zijn meelproducten te koop. In de zomer van 2021 is het pand door een combinatie van hevige regenval en het doorbreken van dammen in de bovenstrooms gelegen regenwaterbekkens in zeer korte tijd tot grote hoogte overstroomd, met forse schade tot gevolg. Externe link Oliemolen te Heerlen (gearchiveerd)
Pont de Zelanda

El Pont de Zelanda (en neerlandès: Zeelandbrug és el pont més llarg dels Països Baixos. El pont travessa l'estuari de l'Escaut Oriental. Connecta a les illes de Schouwen-Duiveland i Noord-Beveland a la província de Zelanda. El Pont de Zelanda va ser construït entre 1963 i 1965. En el moment de la seva finalització, va ser el pont més llarg d'Europa. Té una longitud total de 5.022 metres, i consta de 48 obertures de 95 metres, 2 obertures de 72,5 metres i un pont mòbil amb un ample de 40 metres. La província de Zelanda va pagar per la construcció del pont i els seus costos van ser recuperats amb el cobrament de peatges els primers 30 anys. Referències
Zeeland Bridge

The Zeeland Bridge (Dutch: Zeelandbrug) is the longest bridge in the Netherlands. The bridge spans the Eastern Scheldt estuary. It connects the islands of Schouwen-Duiveland and Noord-Beveland in the province of Zeeland. The Zeeland Bridge was built between 1963 and 1965. It was inaugurated on 15 December 1965 by Queen Juliana of the Netherlands, and was originally called Eastern Scheldt Bridge (Dutch: Oosterscheldebrug) before being renamed the Zealand Bridge on 13 April 1967. At the time of its completion, it was the longest bridge in Europe. It has a total length of 5,022 metres, and consists of 48 spans of 95 metres, 2 spans of 72.5 metres and a movable bridge with a width of 40 metres. The province of Zeeland borrowed the money for the construction of the bridge. The loan was repaid by levying tolls for the first 24 years. References External links Zeelandbrug Youtube
Puente de Zelanda

El puente de Zelanda (en neerlandés: Zeelandbrug) es el puente más largo en los Países Bajos.​ El puente atraviesa el estuario del Escalda Oriental. Conecta a las islas de Schouwen-Duiveland y Noord-Beveland en la provincia de Zelanda. El puente de Zelanda fue construido entre 1963 y 1965. En el momento de su finalización, fue el puente más largo de Europa. Tiene una longitud total de 5022 metros, y consta de 48 vanos de 95 metros, dos vanos de 72,5 metros y un puente móvil con un ancho de 40 metros. La provincia de Zelanda pagó por la construcción del puente, y los costos fueron recuperados con el cobro de peajes los primeros 30 años. Véase también Puente de Taiwán Puente de Yeonjong Puente de tuberías del desfiladero Hegigio Puente de Wandre Referencias
Pont de Zélande

Le pont de Zélande et viaduc autoroutier relie Noord-Beveland à l'île de Schouwen-Duiveland. Situé aux Pays-Bas, il est le pont le plus long du pays. Contexte Le pont a été construit à l'initiative de la province de Zélande. Les routes sur les nouveaux barrages de l'Escaut ont été construites dans le cadre du plan Delta à l'ouest de la province ; mais l'est de la province restait congestionné. La liaison ferry existante entre Zierikzee, Schouwen-Duiveland et Kats dans le Noord-Beveland était incapable de fournir le trafic. Selon les plans originaux, l'Escaut oriental devait être endigué en 1978, mais la construction de l'Oosterscheldekering a été repoussée qu'en 1986. Pour bénéficier d'une connexion nord-sud non perturbé, la province a donc décidé de construire un pont entre Zierikzee et Colijnsplaat. Construction Le pont a été construit entre 1963 et 1965. Il est composé de 54 piliers séparés par 52 travées de 95 mètres et une partie mobile de quarante mètres. Le 15 décembre 1965, la reine Juliana ouvre officiellement le pont à la circulation. C'était alors le plus long pont d'Europe. Péage L'argent pour la construction du pont avait été emprunté par la province de Zélande. Pour être en mesure de rembourser le prêt, la collectivité avait rendu le pont payant. Le 1er janvier 1993, le pont ayant été remboursé est devenu gratuit. Notes et références Portail des ponts Portail des routes Portail des Pays-Bas
Ponte Zeeland

Il ponte Zeeland (in olandese: Zeelandbrug) è il ponte più lungo dei Paesi Bassi. Descrizione Il ponte, che attraversa l'estuario del Oosterschelde, collega le isole di Schouwen-Duiveland e Noord-Beveland nella provincia di Zeeland. Il ponte Zeeland fu costruito tra il 1963 e il 1965. Al momento del suo completamento, era il ponte più lungo d'Europa. Ha una lunghezza totale di 5 022 metri ed è composto da 48 campate di 95 metri, 2 campate di 72,5 metri e un ponte mobile dalla larghezza di 40 metri. La provincia di Zelanda prese in prestito i soldi per la costruzione del ponte. Il prestito è stato rimborsato riscuotendo i pedaggi per i primi 24 anni. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Ponte Zeeland Collegamenti esterni (EN) Zeelandbrug, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Ponte Zeeland su Structurae, su structurae.net.
Zeelandbrug

Zeelandbrug – most nad Skaldą Wschodnią, pomiędzy Zierikzee i Colijnsplaat, w prowincji Zelandia, w Holandii. Jego budowa rozpoczęła się w 1963 roku, a uroczyste otwarcie nastąpiło 15 grudnia 1965 roku. Do 1967 roku most nosił nazwę Oosterscheldebrug. Długość obiektu wynosi 5,022 m, co czyni go najdłuższym mostem w kraju, a w chwili otwarcia był to również najdłuższy most w Europie. Przez most przebiega droga N256 oraz ścieżka rowerowa. Do końca 1992 roku za przejazd mostem pobierane były opłaty. Przypisy