NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Haringvlietdam

De Haringvlietdam, ook wel aangeduid als de Haringvlietsluizen in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is het zesde bouwwerk van de Deltawerken. De dam met spuisluizen sluit het Haringvliet af en ligt tussen Voorne-Putten en Goeree-Overflakkee bij de monding van de Haringvliet in de Noordzee. Aan de zuidzijde van de Haringvlietdam ligt de Goereese sluis voor het scheepvaartverkeer. Bouw Het Haringvliet kon niet zonder meer worden afgesloten, omdat de rivieren Rijn en Maas daarin uitkomen. Daarom werd gekozen voor de aanleg van een spuisluizencomplex met een lengte van ongeveer een kilometer, dat per seconde circa 25.000 kubieke meter water kan doorlaten. Om het sluizencomplex te kunnen bouwen, is een gedeelte van de monding van het Haringvliet op een ter plaatse aanwezige zandplaat tijdelijk ingepolderd. In deze bouwpolder is het volledige sluizencomplex tot stand gekomen. In november 1958 begonnen de heiwerkzaamheden voor de aanleg van het sluizencomplex. In totaal gingen 22.300 heipalen de grond in. Toen in 1961 de heipalen in de grond zaten, werd begonnen met het bouwen van de spuisluizen. Pas toen deze klaar waren (1966), werd de polder verwijderd en de dam gemaakt. Hierbij werd gebruikgemaakt van de kabelbaantechniek, die eerder was gebruikt bij de aanleg van de Grevelingendam. Tijdens de bouw van de aansluitende dammen werd de getijstroom door het geopende sluizencomplex geleid. In 1970 was de Haringvlietdam gereed. Op 15 november 1971 opende koningin Juliana met minister Willem Drees jr. van Verkeer en Waterstaat de Haringvlietdam. Kenmerken De dam is 5 kilometer lang en 56 meter breed. Hij heeft in totaal 17 sluizen die ieder 56,5 meter breed zijn. Jaarlijks wordt 30 miljard m³ water gespuid. Wegverkeer kan via de N57 met 2×2 rijstroken over de dam. De overspanning over de sluizen waarop het wegdek ligt, worden vanwege haar omgekeerde driehoeksvorm Nabla-liggers genoemd. Kierbesluit In 2004 werd besloten om per 2008 de sluizen in Haringvlietdam gedeeltelijk te openen, maar eind 2007 verschoof de regering de datum van het op een kier zetten ervan naar 2010. Toch besloot het kabinet er daarna weer van af te zien, zowel vanwege de hoge kosten (ruim €40 miljoen) als vanwege de schade die het openen van de dam aan de regionale landbouw zou kunnen toebrengen. In 2011 kwam het kabinet op deze beslissing terug omdat onderzoek uitwees dat er geen volwaardig alternatief is. Door maatregelen die genoeg zoetwater garanderen was er inmiddels ook regionaal voldoende draagvlak. Op 16 januari 2019 zijn de sluizen voor de eerste keer op een kier gezet zodat er zout water tot de denkbeeldige lijn Middelharnis - Spui kan komen. Anadrome trekvissen als zalm en zeeforel kunnen op die manier hun paaigebieden bereiken. Bij storm (zoals tijdens de storm Corrie in 2022) wordt de kier gesloten; de sluizen werken dan als stormvloedkering. Rijksmonument Sinds 2016 hebben de spuisluizen, als cultuurhistorisch icoon van de Nederlandse strijd tegen het water, de status van rijksmonument. Informatie over rijksmonumentnummer 532246 Zie ook Beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965 Afbeeldingen Kaart deltagebied
Haringvlietdam

Haringvlietdam – zapora przeciwpowodziowa na Haringvliet, w prowincji Holandia Południowa, w Holandii, pomiędzy wyspami Voorne-Putten i Goeree-Overflakkee, w pobliżu miasta Hellevoetsluis. Została wybudowana w latach 1958–1970 w ramach planu Delta i otwarta 25 listopada 1971 roku przy udziale królowej Juliany. Całkowita długość tamy wynosi 4,5 km. W jej środkowej części znajduje się kompleks 17 śluz, każda wyposażona w podwójną ruchomą zaporę. W południowej części tamy znajduje się śluza Goereese sluis umożliwiająca żeglugę przez zaporę. Przez tamę przebiega droga N57. W 2016 roku kompleks śluz uznany został za zabytek. Przypisy
Haringvlietdammen

Haringvlietdammen (nederländska: Haringvlietdam) är en sluss- och dammbyggnad och översvämningsbarriär nära Hellevoetsluis i provinsen Zuid-Holland i sydvästra Nederländerna. Barriären ska skydda vid hotande översvämningar från Nordsjön och utgör en del av Deltawerken och invigdes 1971. Geografi Hela skyddsbarriären sträcker sig mellan Nordsjön och vattendraget Haringvliet. Dammen förbinder kommunerna Hellevoetsluis och Westvoorne på ön Voorne-Putten i norr med kommunen Goeree-Overflakkee i söder i provinsen Zuid-Holland. Dammen skiljer Haringvliet från Nordsjön. Konstruktionen Haringvlietdammen har en total längd om cirka 5 000 meter där slussområdet har en längd om cirka 1 500 metermed en höjd på cirka 10 meter över vattenytan (NAP) vid Goereese sluis. Under konstruktionen byggdes först en linbana varifrån över 100 000 betongblock om cirka 2 500 kg vardera tippades i vattnet. Metoden hade utvecklats under byggandet av Grevelingendammen. Det finns en sluss, Goereese sluis, i barriärens södra del där fartyg kan passera. Ovanpå dammen löper en bro som del av nederländska riksväg 57 (Rijksweg 57). Dammens funktion förutom översvämningsskydd är att reglera vattenflödet från floderna Rhen och Maas till Nordsjön. Till detta finns 17 slussar (silslussar) som används till vattenreglering. Historia Första spadtaget på dammen gjordes 1956, själva dammbygget inleddes 1958 och slussbygget inleddes 1961. Slussen färdigställdes i juni 1966 och dammen färdigställdes i hösten 1970. Haringvlietdammen invigdes officiellt den 15 november 1971. Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Haringvlietdammen. Om Deltawerkens översvämningsbarriärer Karta över Deltawerken
Biljoen Castle

Castle Biljoen lies between the Veluwe and the IJssel near Velp. This Noble House from the 16th century was rebuilt by Alexander van Spaen (1619–1692) into the present day castle with four equal corner towers. History The castle is thought to have its original as a large farm, first mentioned in 1076. In 1530 Charles, Duke of Guelders made it into a castle, including the towers. In the 18th century the family Van Spaen built the castle into its current state. In 1795, French troops were quartered in the castle. After they left was plundered, the interior being largely destroyed. It was restored with ornamental plaster and ceiling paintings (among other things). Ownership The estate was originally called Broekerhof, and was a place where taxes were collected. In 1076 it was donated by Henry IV, Holy Roman Emperor to the Sint-Pieter Chapter in Utrecht. In 1530 it was sold to Charles, Duke of Guelders. He in turn had to sell it again in 1535 because of debts. It came into possession of Charles' general Roelof van Lennep. Roelof's son Carl, mayor of Arnhem, inherited it in 1546. His son Roelof inherited it in turn in 1567. After family divisions it was sold to the baronial family Van Spaen in 1661. In 1849 baron Van Hardenbroek allowed Anna Pavlovna of Russia to use it temporarily. In 1872 it was inherited by the family Lüps, until 2008. On July 25, 2008 part of the inventory of the castle was sold at Christie's in Amsterdam. See also List of castles in the Netherlands External links mooigelderland.nl
Château de Biljoen

Le château de Biljoen est un château néerlandais du XVIe siècle, situé dans la ville de Velp. La construction actuelle a été commandée par le général prussien Alexander van Spaen (1619-1692) avec quatre tours situées à chacun des coins. Histoire La première mention du château remonte à 1076, il est alors une grande ferme. Ce n'est qu'en 1530 que Charles de Gueldre la transforme en château. Les tours datent également de cette époque. Pour le reste de la construction, on ne sait pas exactement ce qui a été refait ou pas. La famille Van Spaen le reconstruit vers le début du XVIIIe siècle, pour le transformer dans l'état dans lequel il se trouve maintenant. Il prend alors la fonction de buitenplaats. En 1795, les troupes françaises prennent quartier dans le château. Après leur départ, le château est pillé et son intérieur largement détruit. Les dommages sont réparés avec du plâtre et de la peinture au plafond. Possession L'ensemble des bâtiments était appelé originellement Broekerhof, et servait de lieu de collecte des taxes. En 1076, il est donné par Henri IV du Saint-Empire au chapitre d'Utrecht. En 1530, il est vendu à Charles de Gueldre qui doit le revendre pour payer ses dettes. Il entre alors en possession du général Roelof van Lennep. Son fils, Carl, maire de Arnhem, en hérite en 1546. Après des divisions familiales, il est vendu à la famille van Spaen en 1661. En 1849, le baron van Hardenbroek le prête à Anna Pavlovna de Russie pour qu'elle en dispose temporairement. En 1872, il entre en possession de la famille Lüps, jusque 2008. Le 25 juillet 2008, une partie de l'inventaire du château est vendu chez Christie's à Amsterdam. Article connexe Liste des châteaux néerlandais par région Source (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Biljoen Castle » (voir la liste des auteurs). Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail des châteaux Portail des Pays-Bas
Mevlana-moskéen

Mevlana-moskéen (nederlandsk: Mevlanamoskee, tyrkisk: Mevlana Camii) er en moske i de nordvestlige Rotterdam, Nederlandene der primært huser tyrkiske og nederlandske muslim. Moskeen er navngivet efter Rumi, blev bygget i 2001 og har to minareter som er 33,8m. Moskeen blev stemt som Rotterdams mest attraktive bygning i 2006.. Moskeens arkitektur er osmannisk/tyrkisk. Kilder Litteratur Eksterne henvisninger Official website Arkiveret 16. august 2010 hos Wayback Machine (nederlandsk/hollandsk)
Mevlana-Moschee (Rotterdam)

Die Mevlana-Moschee (niederländisch Mevlana Moskee, türkisch Mevlana Camii) ist eine Moschee im Nordwesten von Rotterdam in den Niederlanden, die hauptsächlich der türkisch-niederländischen Gemeinde dient. Die Moschee, die nach dem islamischen Mystiker Dschalal ad-Din ar-Rumi benannt wurde, wurde im Jahr 2001 errichtet und besitzt zwei Minarette. Die Moschee gehört zur Stiftung „Hollanda Diyanet Vakfı“ der türkischen Diyanet. Das Gotteshaus wurde im Jahr 2006 zum attraktivsten Gebäude Rotterdams gewählt. Weblinks Offizieller Internetauftritt (niederländisch) Einzelnachweise
Mevlana Mosque, Rotterdam

The Mevlana Mosque (Dutch: Mevlanamoskee; Turkish: Mevlana Camii) is a mosque in northwestern Rotterdam, Netherlands which serves mainly Turkish-Dutch Muslims. The mosque, named after Rumi, was built in 2001 and has two minarets. The mosque was voted as Rotterdam's most attractive building in 2006. See also List of mosques in the Netherlands References Bibliography External links Official website (in Dutch)
Mosquée Mevalan de Rotterdam

La mosquée Mevalan est un édifice religieux destiné au culte musulman, situé à Rotterdam. Histoire Elle est construite en 2001 pour la communauté musulmane turque néerlandaise, sur les plans de l'architecte Bert Toorman. Description La mosquée a deux minarets de 42 mètres de hauteur, et sa coupole a un revêtement en cuivre. La salle de prière peut accueillir 1 400 personnes. Le bâtiment a été inauguré 6 octobre 2001 par le bourgmestre Ivo Opstelten. Elle est, à l'époque, la première mosquée de Rotterdam. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Mevlana Moskee (Rotterdam) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de Rotterdam Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'islam
Mevlana Moskee

De Mevlana Moskee is een moskee in Rotterdam die in 2001 voor de Turks-Nederlandse gemeenschap werd gebouwd naar ontwerp van architect Bert Toorman. De moskee heeft twee minaretten van 42 meter hoog en een met koper bekleed koepeldak. In de gebedsruimte is plaats voor 1.400 gelovigen. Het gebouw werd op 6 oktober 2001 geopend door onder anderen burgemeester Ivo Opstelten. Het was de eerste moskee in Rotterdam die voor dat doel gebouwd werd. In april 2006 werd de Mevlana Moskee in een publieksverkiezing door het City Informatiecentrum verkozen tot het mooiste gebouw van Rotterdam. Externe link Officiële website
Adventskerk (Eindhoven)

De Adventskerk is een protestants kerkgebouw aan de Camphuysenstraat 4 in de Schrijversbuurt welke deel uitmaakt van het Eindhovense stadsdeel Gestel. Geschiedenis De kerk werd gebouwd in 1960 en werd op 9 december van dat jaar in gebruik genomen. Architect was Johan van Asbeck. In deze tijd was het nog bijzonder dat de kerk gezamenlijk werd gebruikt door hervormden en gereformeerden. Het was in een tijd dat Eindhoven zich sterk uitbreidde en door gezamenlijk gebruik konden de financiële gevolgen van de noodzakelijke bouw van nieuwe kerken gemeenschappelijk worden gedragen. Feitelijk was de Adventskerk de tweede hervormde wederopbouwkerk, na de Opstandingskerk, welke in 1955 werd ingewijd. In 1961 werd een Flentrop-orgel in de kerk geplaatst. Vanaf 1973 werden de diensten, die eerst voor beide gemeenten afzonderlijk plaatsvonden, voortaan gezamenlijk gehouden en in 1992 kwam de Reformatorische Kerkgemeenschap tot stand, waardoor een volledige samenwerking ontstond, ruim voordat de officiële kerkenfusie tot PKN (2004) een feit werd. Gebouw Het bakstenen gebouw, in modernistische stijl ontworpen, heeft een rechthoekige plattegrond. Eén zijde is echter gebogen, en de ander heeft een hoek. De betrekkelijk hoge gevels hebben kleine ramen. Boven de apsis bevindt zich een bescheiden klokkentoren in baksteen. Bij het gebouw behoren een aantal lage bijgebouwen. Externe links Geschiedenis ReliWiki Orgel Eindhoven in beeld
Ambrosiuskerk (Waalwijk)

De Ambrosiuskerk is een protestants kerkgebouw in Waalwijk. Oorspronkelijk was deze kerkgemeente van Gereformeerde signatuur, maar tijdens het Samen op Weg-proces overgegaan in PKN en vormt nu daarvan een wijkgemeente, samen met de Kerk aan de Haven. Het gebouwontwerp van Wout Ingwersen is geïnspireerd door de Franse kapel Notre Dame du Haut. Rockdienst Op 28 januari 2007 was er een van de eerste 'U2-diensten' van ds. Jan Andries de Boer in de kerk van zijn oude gemeente in Waalwijk. Externe link Officiële website
Annabos

Het Annabos is een van de natuurgebieden, die door de Vereniging Natuurmonumenten worden beheerd. Het bevindt zich op Voorne-Putten ten oosten van Rockanje in de provincie Zuid-Holland. Het is in de Sint Annapolder aangelegd, daar komt de naam Annabos vandaan, en bestaat uit gevarieerd bos met een waterloop (Sluiswatering) en graslandjes in een polderlandschap. De oppervlakte is 4 km2. Het bos werd in 1980 na een ruilverkaveling beplant. Aan de rand van het bos liggen graslandjes. Vanuit de ondergrond komt hier zoute kwel omhoog waardoor zoutverdragende planten als heelblaadjes, zeeaster, zilte rus en zilte schijnspurrie hier voorkomen. Er groeien een paar zeldzame soorten planten, waaronder knolvossenstaart en zwartmoeskervel. De tengere grasjuffer, die hier wordt waargenomen, is een niet veel voorkomende libelle. Beheer Natuurmonumenten laat de graslandjes door runderen en schapen begrazen, zodat weidevogels als kievit en tureluur hier kunnen broeden. Lepelaars en grote zilverreigers worden regelmatig waargenomen, maar die broeden in het natuurgebied Quackgors aan het Haringvliet. Om het bos gevarieerd te houden worden regelmatig bomen gekapt. Door het bos lopen verschillende wandelpaden. Deze zijn aangegeven op een kaartje op de informatiepanelen bij de ingang aan de Meelzakseweg en aan de Schapengorsedijk.
Merrevliet

Het Merrevliet is een natuurgebied ten oosten van Rockanje op Voorne-Putten in de provincie Zuid-Holland. Het gebied van tien hectare wordt beheerd door Natuurmonumenten. Merrevliet is een restant van een oude kreek, een zijgeul van de Strype. Door veenvorming heeft verlanding plaatsgevonden en zijn er bloemrijke rietlandjes ontstaan. Deze worden omringd door graslandjes. Kreken Tot in de achttiende eeuw drong de zee bij hoog tij langs een stelsel van kreken het Voornse land binnen. Door duinvorming en de aanleg van dijken zijn de kreken van zee afgesloten en verland. Het streven is oude kreken weer op te waarderen ten behoeve van de ecologische verbindingszones, wateropslag en als aantrekkelijk landschappelijk element. Merrevliet is een voorbeeld van kreekherstel op Voorne-Putten. Beheer Natuurmonumenten kocht het grasland rondom de oude kreek in 1986 aan. Op bepaalde plaatsen kwam zout water via de ondergrond het gebied binnen, maar door verlaging van het polderpeil verdween de zoute kwel. Natuurmonumenten heeft de situatie hersteld door de kwel op te pompen. Hierdoor groeien er weer planten als moeraszoutgras en melkkruid. Daarnaast zijn er natuurvriendelijkere oevers gemaakt door de kanten van de omringende sloot plaatselijk minder steil te maken. Op de rietlandjes groeien dotterbloem, echte koekoeksbloem, grote ratelaar, veenmos en kleine valeriaan. De graslanden om de kreek vormen een buffer en vangen ongewenst zeer voedselrijk water vanuit het omringende agrarische land. Daarnaast wordt de waterstand hoger gehouden binnen de bufferzone. Er wordt laat gemaaid en na het maaien begrazen koeien van een lokale boer de graslanden. Door de verschillende maatregelen is het Merrevliet een aantrekkelijk broedgebied geworden voor onder andere veldleeuwerik, grutto, tureluur en kievit. Toegang Het gebied is niet vrij toegankelijk. Het is te overzien vanaf het fietspad langs de Merrevlietseweg en Westvoornseweg. Zie ook Lijst van gebieden van Natuurmonumenten Externe links Rockanje - Merrevliet e.o. op Waarneming.nl Informatie over het Merrevliet op de website van Natuurmonumenten (Internet Archive)
Baptistenkerk (Eindhoven)

De Baptistenkerk (ook: De Bazuin) is een kerkgebouw te Eindhoven dat toebehoort aan de bij de Unie van Baptistengemeenten in Nederland aangesloten Baptistengemeente "De Schuilplaats". Het gebouw bevindt zich aan de Marconilaan 70 in het Eindhovense stadsdeel Woensel. Geschiedenis Het baptisme in Eindhoven vindt zijn oorsprong bij de buitenlanders, met name Amerikanen, die er voor Philips werkten. Ook onder de bewoners van Drenthe, die massaal naar Eindhoven kwamen, bevonden zich baptisten. In 1925 ontstond een baptistengemeente van 15 leden. In 1939, toen er 88 leden waren, werd er door hen aan de Zwaanstraat een houten kerkje gebouwd. Philips had de grond echter nodig om een spoorlijn naar het te ontwikkelen fabrieksterrein Strijp-R aan te leggen. Het houten gebouwtje werd daarom inclusief de inventaris eind 1942 verhuisd naar een perceel aan de Wattstraat. In de jaren 50 van de 20e eeuw werd de inventaris vernield door vandalen. Doordat ook de waterleiding werd beschadigd kwam het gebouwtje blank te staan. De schade werd hersteld. Het houten kerkje brandde af in 1957. Huidig gebouw In 1956 kwam het huidige kerkgebouw gereed aan de Marconilaan. Het bakstenen gebouw werd ontworpen door H.J. van den Bergh, die bij Philips werkte. Het gebouw is uitgevoerd in modernistische stijl. Speklagen domineren het ontwerp dat verder een typisch dak kent dat lijkt te rusten op glazen wanden. Op de zijgevel is een opvallend beeldhouwwerk aangebracht, dat drie herauten voorstelt welke met bazuinen naar een kruis wijzen. Het is vervaardigd door de beeldhouwer Paul Kingma. De gemeente Eindhoven heeft de Baptistenkerk in maart 2016 aangewezen als gemeentelijk monument teneinde ze te beschermen tegen afbraak. Externe links Baptistengemeente de Schuilplaats
Barrebos

Barrebos is een landgoed van 15 hectare nabij Hulshorst in de gemeente Nunspeet. Op het landgoed is op 16 september 1924 een huttenkolonie gesticht door Theo Holdert, die daarbij geïnspireerd was door de huttenkolonie Walden van Frederik van Eeden. Holdert was - voordat hij de Barrebos stichtte - secretaris van Van Eeden. De minimalistische hutten van het Barrebos werden uiterst sober opgericht volgens socialistische idealen. Een van de huizen op het landgoed is ontworpen door de architect Frits Eschauzier. De huttenkolonie werd opgericht ver buiten de stedelijke omgeving en bood regelmatig onderdak aan bekende Nederlanders zoals de wiskundige Bertus Brouwer en de dichter Herman Gorter. Door de componist Hans Dillo werd er een muziekstuk voor althobo geschreven. Het landgoed is nog altijd in bezit van familie van Theo Holdert, en er recreëren nog steeds mensen in de oorspronkelijke hutten, met als doel deze en volgende generaties te laten inspireren door de natuur.
Joep Langebrug

Joep Langebrug (brug 417) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. Ligging De verkeersbrug, waarover ook de tram 5 (sinds 1978) rijdt, is gelegen in de Beethovenstraat en overspant het Zuider Amstelkanaal. In het noorden loopt de Stadionkade overgaand in de Bernard Zweerskade langs de brug en in het zuiden de Cornelis Dopperkade. Ten oosten van de brug ligt het Beatrixpark. Geschiedenis Al in 1931 werd er geld voor deze brug gereserveerd. Samen met zeven andere bruggen werd een budget vrijgegeven van 1.150.000 gulden. Echter, pas in 1939 volgde de aanbesteding voor bijna 100 m³ graniet. Maar liefst 24 aannemers schreven in voor het bouwen van de gehele brug met als laagste een bod van 75.821 gulden. In augustus 1940 konden de eerste voetgangers gebruik maken van de brug, mits zij het laatste stuk nog over planken dorsten te lopen (tussen brugdek en landhoofd, dus boven zand). Tegelijkertijd was Hildo krop nog bezig te beelden uit te beitelen uit Noors graniet. Op de grens van 1940/1941 kwam de brug gereed. Bij de opening van de brug was het gebied ten zuiden hiervan nog een niemandsland waar evenementen konden worden gehouden. Pas in de jaren vijftig verscheen hier de eerste bebouwing en werd ook de Beethovenstraat verder doorgetrokken naar het zuiden. Stijl De brug werd in 1939 ontworpen door architect Piet Kramer en de Dienst der Publieke Werken. De in de Amsterdamse Schoolstijl uitgevoerde brug bevat alle elementen van een Kramerbrug met het vele baksteen gecombineerd met natuursteen en siersmeedijzeren balustrades. Op de brug bevinden zich tevens een zitbank en een tweetal beeldhouwwerken van Hildo Krop, "De handen van de schepper" waarin een man en een vrouw zitten en "Nieuw leven" met twee omhelzende kinderen in een bloem. Beide beelden staan op een sokkel waarop de vier windrichtingen (een thema dat vaker voorkomt bij Kramers bruggen) zijn aangegeven. Op de zuidwestzijde van de brug staat een huisje waarin tot 2008 een sigarenwinkel was gevestigd en zich thans een advocatenkantoor bevindt. Aan de andere zijde staat een elektriciteitshuisje. Origineel werd de brug opgeleverd met urinoirs onder de brug. Naam Tot 2016 stond de brug officieus te boek als de 'Beethovenbrug', net als de straat vernoemd naar Ludwig van Beethoven. In juli 2016 wilde de gemeente af van officieuze benamingen en liet de bevolking kiezen tussen de officieuze naam officieel maken, een verzoek tot nieuwe vernoeming insturen dan wel de brug anoniem door het leven te laten gaan. Er werd toen voor de laatste optie gekozen. In september 2021 werd de brug omgedoopt tot de Joep Langebrug naar de in 2014 bij de MH17-ramp omgekomen arts en aids-deskundige Joep Lange die vlak bij deze brug woonde; geëffectueerd in juli 2022. Afbeeldingen