NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Thomas Ainsworth

Thomas Ainsworth (1795–1841) was an Englishman and the founding father of Nijverdal, a small town in the Netherlands, during the 19th century. He laid the basis for the Royal Steam Weaving Mill (KSW) in Nijverdal in 1836 that is still operating today under the name Koninklijke Ten Cate NV. Biography Son of Betty (née Hargreave) and prominent Lancashire cotton industrialist, Thomas Ainsworth (1758–1831) and grandson of pioneer of chemical bleaching and founder of Halliwell bleach works, Peter Ainsworth (1713–1780). Thomas Ainsworth (1795–1841) was born in Bolton le Moors, Lancashire a textile-producing region in England. He married Jane Bower of West Retford, Nottinghamshire in 1820, and together they had 5 children. Thomas Ainsworth was a textile engineer who established synthetic bleach works in Almelo, Aalten and Enschede, eastern Netherlands and later founded the Twente Steam bleach works in Goor in 1832. He also established a textile school in Overijssel. His works brought economic prosperity to those regions of the Netherlands. When the cotton firm of Thomas Ainsworth's father went bankrupt, Thomas and his brother, Edward Ainsworth, moved with their families to France and later on to the United Kingdom of the Netherlands (in an area now in Belgium) to work in the cotton industry. Later, in Belgium, Thomas worked in the blast furnace of John Cockerill in Seraing. When the Belgian Revolution started Thomas moved to an area that stayed in the Netherlands and lived for more than a year in the Zaanstreek before he got the idea to go to Elberfeld, Germany to work with chemical aspects of the textile industry which he was very much interested in as later found in a book that he worked for Van Gelder, Schouten & Co where they made bleached and colored paper. On his way towards Germany he passed Twente, situated in the east of the Netherlands. This was a region that was of particular interest for the Dutch government for a textile company and therefore Thomas was the chosen man. He also went to textile companies Aalten and Hofkes situated in Almelo to build machines for bleaching. Charles de Maere, a Belgian textile entrepreneur who came to live in Twente after 1830 wanted the expertise of Thomas Ainsworth and later on in 1832 the secretary of the Nederlandsche Handel-Maatschappij, Willem de Clercq talked about their own textile industry in Twente upon which Nijverdal was founded with the coming of the Royal Steam Weaving Mill (KSW). Ainsworth died suddenly in 1841. His grave can still be found in the town of Goor. References
Thomas Ainsworth

Thomas Ainsworth (Bolton-le-Moors, 22 december 1795 - Nijverdal, 13 februari 1841) was een Engels textieltechnicus en wordt beschouwd als de grondlegger van de katoenindustrie in Twente. Biografie Na omzwervingen in België en West-Nederland voerde hij vanaf 1831 opdrachten uit in Oost-Nederland en Westfalen. Een toevallige ontmoeting in Hengelo met Willem de Clercq, secretaris van de Nederlandsche Handel-Maatschappij (NHM) en Charles Louis de Maere leidde tot de oprichting van een weefschool in Goor in 1833, waarover Ainsworth de leiding kreeg (tot 1836). Aan Twentse wevers werd in snel tempo geleerd te werken op Calicot-getouwen met een verbeterde snelspoel. Al snel werden ook weefscholen geopend in Diepenheim, Enter en Holten. De textieltechnicus Ainsworth begon proeven te nemen met nog fijnere soorten katoen, zoals drukkatoen en cambric. De NHM verzocht hem een modelweverij en vlasspinnerij te stichten, gecombineerd met een agentschap. Zijn keuze viel op de omgeving van de Rijksstraatweg van Zwolle naar Almelo die in 1829 werd aangelegd, waar deze de rivier de Regge kruist. In een directievergadering werd een naam bedacht voor deze plek: Nijverdal. De eerste steen voor de fabriek werd gelegd op 16 mei 1836. Ainsworth nam zijn intrek in de nabijgelegen havezate uit 1612, landgoed De Eversberg. Hier overleed hij onverwacht in 1841. Hij werd begraven in het stadje Goor, waar zijn grafmonument - door de lokale gemeente uit dankbaarheid opgericht - nog steeds aanwezig is op de oude gemeentelijke begraafplaats aan de Laarstraat - Herman Heijermansstraat.
Anna van Saksenbrug

De Anna van Saksenbrug is een vaste brug in Amsterdam-West, gelegen in de Willem de Zwijgerlaan. De brug overspant de De Rijpgracht. De in 1936 naar een ontwerp van Piet Kramer gebouwde brug is in de Amsterdamse Schoolstijl voor circa 80.000 gulden gebouwd. Hij was toen werkzaam bij de Dienst der Publieke Werken. De brug is voor Kramers doen sober van opzet, want werd aangelegd met geld uit het Werkfonds ter bestrijding van werkloosheid. Aan de andere kant is ze ruim opgezet. Het opvallende aan de brug zijn extra brughoofden, die aan de kant van het Westelijk Marktkanaal gebouwd zijn ten behoeve van een extra brug. Die was bestemd voor een nooit aangelegde tramlijn waarbij het niet bekend is of het tracé voor de stadstram of voor de Tramlijn Amsterdam - Zandvoort was bestemd of voor allebei. Wel wilde de gemeente Amsterdam graag de Haarlemse tram verleggen naar een oostelijker tracé omdat de met hekken afgescheiden vrije trambaan op de Admiraal de Ruijterweg in de ogen van de gemeente een groot obstakel vormde. De NZH, die een concessie had tot 1954, voelde daar echter niets voor. Op de Beltbrug en de Jan van Galenbrug werden bij de bouw tramsporen aangelegd, die later weer zijn verwijderd. Deze waren onderdeel van een mogelijke tramlijn via de Jan van Galenstraat in de richting van de Bos en Lommerweg en verder maar West (en Zandvoort). Van 1976 tot 2006 reed bus 21 over de brug en sinds 2005 bus 80. De brug ging anoniem door het leven en had alleen een brugnummer. Officieus had deze de naam Landlustbrug, naar een boerderij aan de Haarlemmerweg. De wijk bij de brug heet Landlust. In 2006 werd de brug vernoemd naar Anna van Saksen, de tweede echtgenote van Willem de Zwijger.
Protestant church of Augustinusga

The Protestant church of Augustinusga or Saint Augustine's church is a religious building in Augustinusga, Netherlands, one of the medieval churches in Friesland. The church was built in the 15th century and has a tower that dates from the 13th century, built out of brick. The building was once a Roman Catholic church dedicated to Saint Augustine, becoming a Protestant church after the Protestant Reformation. It is listed as a Rijksmonument, number 7032. The building is located on the Geawei 15. References
Augustinitsjerke (Augustinusga)

De Augustinitsjerke (Augustinuskerk) is een kerkgebouw in Augustinusga in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De gotische zaalkerk (15e eeuw), oorspronkelijk gewijd aan Sint-Augustinus, werd gesticht door de Cisterciënzers van Gerkesklooster. De toren van twee geledingen uit de 13e eeuw, oorspronkelijk met zadeldak, kreeg in 1895 een ingesnoerde torenspits. De oorspronkelijke klok (1617) van Hans Falck, verdween in de Tweede Wereldoorlog. Zij werd in 1951 vervangen door een door Van Bergen te Heiligerlee vervaardigde kopie. De steunberen die rond 1870 waren afgebroken werden tijdens de restauratie in 1954-1957 herbouwd. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Het interieur wordt gedekt door kruisribgewelven op T-vormige kraagstenen. De preekstoel (17e eeuw) draagt een koperen lessenaar uit 1778. Het doopvont werd vervaardigd in 1742. In de kerk bevinden zich een herenbank uit circa 1650 met familiewapens en twee overhuifde herenbanken uit de 18e eeuw. Het orgel uit 1883 is gebouwd door Leichel & Zn. De kerk wordt gebruikt door de Protestantse gemeente van Augustinusga. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Augustinusga Kerken in Friesland
Sint-Johannes Onthoofdingkerk (Goirle)

De Sint-Johannes Onthoofdingkerk is een katholieke kerk in Goirle en maakt onderdeel uit van Parochie De Goede Herder. Geschiedenis Tijdens de bouw van de huidige kerk werd het schip van de gotische kerk gesloopt maar ook vond men de fundamenten van een ouder, romaans, kerkje met een rechthoekige plattegrond. Dit kerkje was 6 meter breed en nog geen 10 meter lang. Het gebouwtje dateert van ongeveer 1100 en was een kwartkerk. Van een zelfstandige parochie getuigt in 1340 voor het eerst een schriftelijk document. Het patronaatsrecht van de parochie was in handen van het kapittel van Hilvarenbeek. In 1639 werd de katholieke godsdienst verboden en de kerk genaast door de hervormden. De katholieken kerkten voortaan in een grenskerk Sint-Jans-Gool te Nieuwkerk. De Goirlese kerk raakte in verval omdat de weinige protestanten geen geld voor het onderhoud ervan konden bijeenbrengen. Tijdens de zomerstorm van 1 augustus 1674 stortte de toren in. Hij werd hersteld. Ondertussen kregen de Goirlenaren in 1683 de toestemming om een schuurkerk te bouwen, die zich nabij de Goirlese Watermolen bevond. In 1759 werd een nieuwe schuurkerk gebouwd aan de Bergstraat tegenover de oude parochiekerk die nu Grote kerk werd genoemd. De nieuwe schuurkerk mocht worden gebouwd op voorwaarde dat de kerkmeesters het gebouw zouden approciëeren tot een ordentelijke koorenschuur. Nadat de oude parochiekerk in 1809 weer aan de katholieken werd overgedragen werd de schuurkerk verkocht en gesloopt. In 1843 werden de dwarsbalken in het schip verwijderd waardoor de zijmuren begonnen te wijken. In 1849 en 1869 werd de toren door blikseminslag getroffen. In 1895 werd een noodkerk ingewijd waarna de oude kerk in 1896 werd gesloopt. De nieuwe, huidige, kerk kwam in 1899 gereed en werd vanuit de toren gezien in zuidelijke richting gebouwd. Daarmee was de kerk een kwartslag gedraaid ten opzichte van de oude, die traditioneel vanuit de toren in oostelijke richting gebouwd was. De oude hoofdingang van de toren in de westgevel lijkt zodoende nu een 'zijingang'. De bestaande toren bleef behouden maar werd met één geleding verhoogd. In 1944 werd Goirle beschoten waarbij ook de toren getroffen werd. De spits stortte drie dagen na de bevrijding op het kerkgebouw. In 1945 begon men met de restauratie van de kerk en een nieuwe torenspits volgde in 1953. Gebouw Het is een neogotische kerk die werd ontworpen door Jos Cuypers en gebouwd werd van 1896-1897. Van de voorgaande, gotische, kerk uit omstreeks 1450 is slechts de toren overgebleven. Deze toren stamt uit het midden van de 15e eeuw en heeft overhoekse steunberen. Oorspronkelijk bezat de toren drie geledingen, maar ze werd tijdens de bouw van de huidige kerk met één geleding verhoogd. De kerk bezit gebrandschilderde ramen van Louis van der Essen uit 1933, en van Jan Willemen uit 1950. De heiligenbeelden dateren van 1925. De neogotische preekstoel is gemaakt in de werkplaats van Hendrik van der Geld. Er is een 15e-eeuws kruisbeeld, enkele 16e-eeuwse klokken en een priestergraf met zerk uit 1635.
Sysselt

De Sysselt (uitspraak: Siesselt) is een bosgebied ten oosten van Ede in de Nederlandse provincie Gelderland. Het natuurgebied met een oppervlakte van 350 ha is sinds 1954 eigendom van Gelders Landschap & Kastelen. Naam De naam wordt ook geschreven als: (De) Sijsselt. Ook werd vroeger wel de naam: De Zijselt gebruikt (bijvoorbeeld op de topografische kaart 1847/8). In Ede is een straatnaam genoemd naar de Sysselt: Sijsseltselaan, geschreven met een lange ij. Over de oorsprong van de naam bestaat geen zekerheid. Er zijn vermoedens dat de naam verband houdt met de sijs (Spinus spinus), die hier als wintergast voorkomt, en die hier mogelijk werd gevangen. Geografie De huidige grenzen van de Sysselt zijn: aan de (noord-)westzijde: de terreinen van de voormalige militaire kazernes van Ede – de kazernecomplexen Ede-West en Ede-Oost; aan de (noord-)oostzijde: de Ginkelse Heide; aan de zuidzijde: de A12 en de spoorlijn Utrecht - Arnhem. Geschiedenis In de middeleeuwen droeg het gebied ten zuidoosten van het tegenwoordige Ede, ten oosten van Bennekom en Wageningen, zuidelijk tot aan de Nederrijn en oostelijk tot aan de Hartense of Renkumse beek, de naam "Moftbos". De oudste geschreven vermelding van dat Moftbos dateert van 996. Eigendom Stift Elten. Later was het het domein van de graven van Gelre, en na 1339 van het Hertogdom Gelre. In 1427 gaf Arnold, de hertog van Gelre, het noordwestelijke deel van het Moftbos in leen aan Udo den Boese, de heer van Kernhem. In 1437 wordt de Sysselt voor het eerst met name genoemd. In 1841 werd begonnen met de aanleg van de Rhijnspoorweg. Dat betekende een doorsnijding van het zuidelijk deel van de Sysselt. Vanaf 1942 vonden de werkzaamheden voor de aanleg van "het Hazenpad" (de tegenwoordige A12) plaats. Dat betekende opnieuw een doorsnijding. Afbeeldingen Zie ook Kernhem (landgoed) Externe links Sysselt op de website van GLK
Blariacumcollege

Het Blariacumcollege is een middelbare school in het westelijke Venlose stadsdeel Blerick. De naam van de school verwijst naar het Romeinse legerkamp Blariacum. De school behoort tot de onderwijsgemeenschap OGVO. De schoolgebouwen Voorheen lagen de schoolgebouwen verspreid over Blerick (deels zelfstandig en deels al onderdeel van 'het Blariacum'). Sinds medio 2007 zijn alle gebouwen samengevoegd in twee gebouwen waarvan er een helemaal nieuw is gebouwd. Het nieuwgebouwde pand ligt op de hoek van de Burgemeester Gommansstraat en de Drie Decembersingel en is gebouwd in de vorm van een arena uit de oudheid. Dit nieuwe gebouw wordt ook wel het juniorcollege genoemd. In dit gebouw zitten alle opleidingen die het Blariacum biedt maar alleen de onderbouw (de helft van de tijd die elke opleiding duurt). Het juniorcollege herbergt dus 1 en 2 vmbo en 1 t/m 3 havo/vwo. Het andere gebouw is het seniorcollege en ligt een stukje verderop aan de Drie Decembersingel. Hier zitten ook alle opleidingen en spenderen de leerlingen de rest van hun schooljaren. Ook gebruikte het Blariacumcollege rond de eeuwwisseling het gebouw van het voormalige VBO-College Molenbossen, totdat het gesloopt werd. Zie ook Laboratoriumschool Venlo VBO-College Molenbossen Externe links Officiële site
Nigrum Pullum

Nigrum Pullum (Zwammerdam, Países Bajos) es un castellum romano de la provincia Germania Inferior. Su nombre significa en latín 'tierra oscura', lo que hace referencia a la turba negra característica de esta zona del bajo Rin.​ Historia Nigrum Pullum fue fundada hacia el año 47 como una más de las fortalezas defensivas del Limes Germanicus, concebido para servir de guarnición a unos 300 soldados, que se cree que pudieron pertenecer a la Cohors XV Voluntariorum. Fue construida con madera y tierra. Anexo a la fortificación existía un muelle fluvial y la fortificación estaba conectada con el resto del limes a través de la calzada romana paralela al curso del Rin. Como todas las fortificaciones de esta zona de Germania Inferior, fue destruida entre los años 69 y 70, durante la Rebelión de los bátavos. Hacia el año 80, el lugar fue reocupado, construyéndose un nuevo castellum en madera y tierra, siendo guarnecido por un destacamento de la Cohors XV Voluntariorum, unidad de la que se documentan varios ladrillos siglados con su figlina.​ Hacia 175, la fortaleza fue reedificada en piedra por soldados de la Legio XXX Ulpia Victrix, cuya base estaba en Vetera (Xanten, Alemania).​ La guarnición debía de pertenecer en ese momento a una cohors equitata, ya que los ladrillos con figlina indican la presencia de turmae de caballería.​ En la zona del muelle fluvial, los soldados de la citada legión levantaron una statio con fines de control del tráfico fluvial, posiblemente asociada con alguna labor de recaudación de impuestos sobre el comercio. La fortaleza fue destruida hacia 275 por un incendio y el lugar no fue reocupado durante el Bajo Imperio. La canabae o asentamiento civil, donde vivían las familias regulares o irregulares de los soldados junto con artesanos y comerciantes, estaba al sur y el este de la fortaleza y se comunicaba con ella a través de un camino. Excavaciones arqueológicas Nigrum Pullum fue ampliamente estudiado entre 1968 y 1974, ya que la zona iba a ser urbanizada. De la primera fortaleza apenas se encontraron vestigios, constatándose su destrucción total entre los años 69 y 70. Del segundo castellum, se encontraron los restos del vallum de tierra y madera, precedido por un foso y con tres puertas.​ De la reconstrucción en piedra de finales del siglo II, se documentaron los arranques de los muros, las cuatro puertas y los tres fosos exteriores. En la zona del puerto fluvial, entre 1971 y 1974, se encontraron seis barcos romanos hechos en roble; tres eran simples canoas de pesca, realizadas mediante el vaciado de troncos; las otras tres eran chalanas fluviales de fondo plano de 20 a 34 m de longitud, pensadas para transportar piedras desde las canteras del Rin superior hasta esta zona del limes. En el museo local se exhibe una maqueta de uno de estos barcos. Notas Enlaces externos
Nigrum Pullum

Nigrum Pullum - aujourd'hui Zwammerdam - est un petit castellum romain en bois sur les limes de Germanie inférieure qui contrôle le confluent d'une petite rivière, la Meije avec le Vieux Rhin. Castellum Nigrum Pullum Le nom signifie « terre noire », par référence à la lande sombre. Nigrum Pullum est construit vers 47 par le général Cnaeus Domitius Corbulo qui réorganisait la défense de cette zone. Démoli en 79 pendant la révolte des Bataves, il est immédiatement reconstruit en 80. Il est encore reconstruit, cette fois en pierres et briques après 175, probablement lors de la présence de Didius Julianus, un gouverneur connu pour avoir construit le castellum de Maldegem. Les tuiles retrouvées sont celles de la légion XXX Ulpia Victrix du Castra Vetera de Colonia Ulpia Traiana - aujourd'hui Xanten - peuvent laisser penser que c'est aussi cette légion qui a construit ce castellum. Nigrum Pullum est brûlé vers 185, et semble ne pas avoir été reconstruit. Les fondations furent découvertes et mises au jour en 1971, celles de la porte sud et du quartier général sont visibles au début du Hooge Burgh, qui est au sud de la route principale. Au Nord-Est du castellum se trouvait un quai le long du Vieux Rhin où les archéologues ont trouvé pas loin de six bateaux, y compris trois prames de 20 à 34 mètres de long. Les recherches ont démontré que le bois de construction provenait du Moyen-Rhin, ce qui suggère un long voyage. Il est possible qu'elles aient servi à transporter les pierres avec lesquelles le fort a été reconstruit. Un de ces bateaux, une prame connue sous le nom de « Zwammerdam 6 », semble être le bateau-sœur d'une galère de transport trouvée 15 kilomètres en amont le Woerden 7 qui fut découvert dans la rivière de l'ancien port de Lirium. Il ressemble aussi au Mainz 6. Ce bateau est maintenant au musée de Ketelhaven et une reconstitution de la prame est exposée au Musée de l'Archéon. Vicus Le canabae, - la colonie civile - est situé à l'est et au sud du castellum et relié par une voie en gravier. On trouve dans le vicus des indices des femmes et des enfants des soldats, des agriculteurs, de commerçants et d'artisans. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des établissements romains en Germanie inférieure Germanie inférieure Toponymie de la Germanie inférieure Limes Vieux Rhin Lugdunum Batavorum Liens externes Ressource relative à la géographie : Digital Atlas of the Roman Empire Portail de la Rome antique
Nigrum Pullum

Nigrum pullum (črni piščanec ali črna prst) je bila nekoč manjša rimska utrdba (castellum) v današnjem Zwammerdamu. Postavljen na južni obali reke Stari Ren (Oude Rijn) na sotočju z majhno reko Meije in je služil za zaščito rimskih meja v provinci Spodnja Germanija (Limes Germanicus). Na Peutingerjevem zemljevidu leži med naselji Albanijano (Alfen aan den Rijn) in Laurium (Woerden). Utrdba je imela garnizijo približno 300 mož iz 15. kohorte »Prostovoljcev rimskih državljanov«. Ime Ime Nigrum Pullum se morda nanaša na črno obarvano šotno zemljo ali črno vodo šotne reke Meije, ki se na nasprotnem bregu izteka v Stari Ren. Zgodovina Prvi Rimljani so na mesto prispeli leta 47 našega štetja kot del večje operacije za okrepitev germanskih meja. Vojaško naselje je bilo ustanovljeno po letu 47, ko je rimski general Gnej Domicij Korbulon preuredil obmejno območje. Lesene barake so bile uničene med batavskim uporom leta 69. Nato niso bile takoj obnovljene: drugo gradbeno fazo, ki je sledila lahko datiramo po 80. Ponovno so ga zgradili, tokrat iz naravnega kamna in opeke, po letu 175, kar je gradbena faza, ki je verjetno povezana s prisotnostjo Didija Julijana, guvernerja , za katerega je znano, da je zgradil druge utrdbe (Maldegem). Ker vemo, da so vojaki legije XXX Ulpia Victrix iz Castra Vetera (sodobni Xanten) izdelali strešnike, lahko domnevamo, da so bili zaslužni tudi za obnovo utrdbe kot celote. Sto let kasneje je bil Nigrum pullum sežgan in - kolikor vemo - nikoli več uporabljen. Ostanke te starodavne vojaške naselbine so odkrili in izkopali leta 1971. Temelje južnih vrat in poveljstva je še vedno mogoče videti v prostorih The Hooge Burgh, ki je jugozahodno od glavne ceste. Severovzhodno od utrdbe je bil pomol ob Renu, kjer so arheologi odkrili nič manj kot šest ladij, vključno s tremi jadrnicami z ravnim dnom (20 - 34 metrov). Ugotovljeno je bilo, da je bil les, iz katerega so bile izdelane, posekan na območju Srednjega Porenja, kar nakazuje, da so trgovci imeli dolgo plovbo. Možno je, da so prevažali kamenje, iz katerega je bila utrdba na novo zgrajena. Ena od teh ladij, jadrnica z ravnim dnom, znana kot »Zwammerdam 6«, se zdi, da je bila sestrska ladja tovorne galeje, najdene 15 kilometrov gorvodno, pri Woerdenu, ki je bila odkrita v rečnem pristanišču starodavnega Lauriuma. Prav tako spominja na podobno odkrito v Mainzu. Vojaška cesta (Via Militaris) Približno 150 metrov severno od železniške proge Utrecht-Leiden je bila velika vojaška povezovalna cesta (via militaris) v Zwammerdam, ki je povezovala vojaške postojanke in naselja med seboj in z zaledjem. Tamkajšnja cesta je bila široka 12,5 metra in je bila sestavljena iz 20–30 cm debele gramoznice, pomešane s tufom, črepinjami in ostanki strešnikov na debeli plasti naravne ilovice, vključno s plastjo peska. Najdeni so sledovi pripadajočega drenažnega jarka. Sklici Zunanje povezave nigrumpullum.nl
Noordscheschut

Noordscheschut is a village in the north of the Netherlands. It is located in the municipality of Hoogeveen, Drenthe. History Noordscheschut is a settlement along a canal which developed in the 18th century for peat excavation. It was first mentioned in the 1850s as Noordsche Schut, and means "northern sluice". In 2020, the local football club, VV Noordscheschut, promoted to the Hoofdklasse. References