NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heilige Familiekerk (Den Haag)

De Heilige Familiekerk is een rooms-katholieke kerk aan het Kamperfoelieplein in Den Haag. De Heilige Familiekerk werd tussen 1921 en 1922 gebouwd. Architect Jan Stuyt ontwierp een grote driebeukige kruiskerk in neoromaanse stijl. De voorzijde van de kerk is voorzien van twee identieke torens. De gevel wordt bekroond door een fronton, met een mozaïek waarop de Heilige Familie staat afgebeeld. De apsis is voorzien van een kooromgang. De door Stuyt veel gebruikte dambordmotieven zijn ook hier op diverse plaatsen op het gebouw aangebracht. Het interieur van de kerk wordt gesierd door Bijbelse taferelen, die in 1952 zijn geschilderd door Adriaan van der Plas. Op de triomfboog van de apsis is bovenaan de Heilige Drie-eenheid afgebeeld. Daaronder staan aan beide zijden Maria met kind, Jozef, Sint-Franciscus, Johannes de Doper, Petrus en Paulus. In het oostelijke transept heeft Van der Plas Het Laatste Avondmaal en de Bruiloft te Kana uitgebeeld. In het westelijke transept heeft hij de Bergrede geschilderd. De kerk is gewijd aan de Heilige Familie en hoort bij de Titus Brandsma-geloofsgemeenschap, onderdeel van de Parochie de Vier Evangelisten. Afbeeldingen Referentie Archimon - Kerk van de H. Familie (Jan Stuyt, 1921-1922) Titus Brandsmaparochie Den Haag
André van der Louwbrug

De André van der Louwbrug is een kokerbrug over de Scheepmakershaven en de Wijnhaven in het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam. Geschiedenis De brug verbindt de Willemsbrug ter hoogte van de Boompjes met de Blaak. In het basisplan voor de Wederopbouw van Rotterdam uit 1946 was voorzien in de vervanging van de oude Willemsbrug door een nieuwe brug ter hoogte van de Oude Haven. Omdat deze vervanging uitbleef en de verkeersstroom te groot werd voor het Bolwerk en de Geldersekade, werd besloten tot de aanleg van de Verlengde Willemsbrug. Hierdoor kwam het verkeer uit Rotterdam-Zuid direct uit op de Blaak, die er voldoende capaciteit voor heeft. Met de bouw van de Verlengde Willemsbrug werd in 1962 begonnen en al op 28 september 1963 ging de brug open voor het tramverkeer. Op 18 oktober 1963 werd de brug officieel geopend voor het overige verkeer. De bouw van de brug werd uitbesteed aan de Hollandsche Beton Maatschappij en kostte in totaal 1.131.000 gulden. Toen de oude Willemsbrug in 1981 werd vervangen door een nieuwe brug bleef de Verlengde Willemsbrug gehandhaafd. In 2015 heeft de gemeente Rotterdam de brug de naam André van der Louwbrug gegeven, vernoemd naar André van der Louw, oud-burgemeester van Rotterdam.
Verlengde Willemsbrug

Verlengde Willemsbrug – most drogowy w Rotterdamie, w Holandii. Został otwarty w 1963 roku. Biegnie w miejscu, w którym łączą się dwa baseny portowe, Scheepmakershaven oraz Wijnhaven. Zawiera po dwa pasy ruchu w każdą stronę oraz dodatkowy pas dla transportu publicznego, po obu stronach mostu znajdują się również ścieżki dla pieszych oraz rowerzystów. Dawniej Verlengde Willemsbrug stanowił bezpośrednie przedłużenie starego mostu Willemsbrug. Przypisy
Gedachteniskerk (Rhenen)

De Gedachteniskerk is een rooms-katholieke parochiekerk in Rhenen. De kerk werd gebouwd voor de Geloofsgemeenschap Sint-Cunera, en opgeleverd in 1959. Per 1 januari 2010 is de katholieke St. Cuneraparochie geen zelfstandige parochie meer, maar vormt zij – samen met 9 andere geloofsgemeenschappen uit het gebied Veluwe-Rijn – de parochie Zalige Titus Brandsma.
Wandelbos (Tilburg)

Het Wandelbos is een stadspark in Tilburg West. Het is in of voor 1917 ontworpen door de bekende landschapsarchitect Leonard Springer die in Tilburg ook het Wilhelminapark (1895) en het Leijpark vorm gaf. Het werd als werkverschaffingsproject uitgevoerd onder leiding van de Nederlandsche Heidemaatschappij en in 1920 in gebruik genomen. In 1921 en 1922 werd een tweede fase gerealiseerd, maar volledig klaar was het pas in 1937. Bij de opening kreeg het de naam Stadswandelbos. Ligging en ruimtelijke kenmerken Het park ligt op enkele honderden meters van Station Tilburg Universiteit in de buurt Wandelbos-zuid, tussen Het Zand en de westelijke uitbreidingswijk de Reeshof. Ten zuiden van het Wandelbos ligt het sterrenbos de Oude Warande, ze worden gescheiden door de Reeshofdijk en de Spoorlijn Breda - Eindhoven. Van west naar oost wordt het park verder begrensd door de Zwartvenseweg, de Indigolaan en de Taxandriëbaan. De omliggende straten vormen een vierhoek van ongeveer zevenhonderd bij vijfhonderd meter, waar de Indigolaan en de service- en verzorgingsflat De Duynsberg nog wel een hap uit nemen. Anno 2023 is dit parkgebied een kleine dertig hectare groot; er is een kinderboerderij en een veldje met speeltoestellen, maar dit zijn latere aanpassingen. Het park werd aangelegd in wat destijds de Zandsche bosschen werd genoemd, een gebied met dennen dat een kleine kilometer ten westen van de Tilburgse woonwijken lag. Inmiddels heeft de bebouwing zich vooral naar het westen zo sterk uitgebreid dat het in oost-westrichting het midden van de stad vormt. Omdat de oostkant van de stad zijn traditionele centrumfunctie heeft behouden wordt het toch tot Tilburg-west gerekend. Springer Evenals het Wilhelminapark heeft het Wandelbos een aantal markante bomen zoals sequoia's, mammoetbomen, en ook de moerascipressen die opvallend vrij staan, in groepjes van drie in of bij de vijver. In het oog springend is ook de rodondendronvallei met allerlei soorten en bloemkleuren. In de keur van bijzondere planten, onder andere uit Japan en Amerika, is in beide parken de hand van Springer te herkennen, evenals aan de hoofdpaden die in elkaar grijpende ruime bogen vormen, om en over de centrale vijver. Beide parken beantwoorden nog steeds aan de 'romantische, laatnegentiende-eeuwse opzet van Springer'. Benaming Bij de opening kreeg het park de naam Stadswandelbos, maar in de jaren vijftig stond het al bekend als "Wandelbos" Het heeft die naam gegeven aan twee Tilburgse buurten in uitbreidingsplan Het Wandelbos dat in de jaren zestig en jaren zeventig gerealiseerd is. Deze dragen de namen Wandelbos-noord en -zuid. Verder is er de Wandelboslaan, die loopt van het Wandelbos tot aan de Ringbaan-west. Guus Meeuwis Het (Wandel)bos wordt genoemd in het liedje Neem je steeds mijn hart weer mee van Guus Meeuwis, die in Tilburg studeerde: (...) “Ik weet een bankje in het Wandelbos en de wereld staat daar stil.”
Riels Hoefke

Het Riels Hoefke is een natuurgebied tussen Alphen en Riel. Het is eigendom van de Stichting Brabants Landschap. Het was oorspronkelijk een stuifzandgebied dat later bebost werd. Het gebied grenst in het oosten aan de Brakelse Heide en in het zuiden aan landgoed De Hoevens. Aan de noordzijde grenst het gebied aan de Oude Tilburgsebaan. In het westen grenst het aan een militair terrein dat niet meer in gebruik is. In het noordwesten vindt men de bedding van het voormalig Bels Lijntje. Geschiedenis Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het gebied bij de Duitse bezetter in gebruik als schijnvliegveld (Schijnvliegveld Brakel, ofwel Scheinflugplatz SF37 Kamerun), om de aandacht van vliegbasis Gilze-Rijen af te leiden. Er kwamen heel wat geallieerde bommen op het veld en soms verre omtrek terecht. In 1943 liep het dorp Riel daarbij flinke schade op. Een aantal bomkraters getuigen nog van de bombardementen. Sinds 2019 wordt er in het bos door middel van informatiepanelen de aandacht gevestigd op de restanten van het voormalige schijnvliegveld. Ook is er een namaakvliegtuig van cortenstaal geplaatst.
De Ster (Winsum)

De Ster is een koren- en pelmolen in het Groningse Winsum. De achtkante bovenkruier uit 1851 staat op een molenberg in de dorpskern van Winsum. Op deze locatie stond in 1628 al een standerdmolen. 'De Ster' is tot in de jaren 80 beroepsmatig in gebruik geweest en draait na een grote restauratie in de jaren 90 van de twintigste eeuw regelmatig op vrijwillige basis. Momenteel is de molen niet maalvaardig, maar de wieken gaan wel enkele malen per maand in de rondte. Eind 2008 zijn een aantal onderdelen van de molen vervangen en is de buitenroede van nieuwe zelfzwichtingskleppen voorzien. De molen is eigendom van de Molenstichting Winsum.
Joodse begraafplaats (Asperen)

In het Gelderse Asperen is een kleine Joodse begraafplaats bewaard gebleven langs de Oude Zuiderlingedijk. Er staan zeven grafstenen die goed leesbaar zijn. Een achtste steen is voor het overgrote deel weggezakt in de bodem. Aangenomen wordt dat deze begraafplaats een privé bezit was van de familie Nieuwendijk. Deze naam komt op vier van de zeven leesbare grafstenen voor. Familieverbanden met andere begraven personen zijn niet aangetoond. Begravenen: Volgens de website van het Stenen Archief zijn er nóg twee grafstenen. Wellicht zijn deze helemaal in de bodem verdwenen. Asperen had geen zelfstandige Joodse gemeenschap, maar viel onder Leerdam. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Blokhuis (Breda)

Blokhuis is een deel van het Kasteel van Breda in Breda. Het ligt op het terrein van de Koninklijke Militaire Academie (KMA) aan het Kasteelplein naast het Park Valkenberg. Sinds 1923 is het Blokhuis ingericht als woning voor de Gouverneur van de KMA die daarmee net als de cadetten 'intern' woont.
De Hoop (Middelstum)

De Hoop is een koren- en voormalige pelmolen aan de westzijde van het Boterdiep, ten noorden van Middelstum in de provincie Groningen. De molen werd in 1855 tussen Middelstum en Toornwerd gebouwd als koren- en pelmolen. Sinds 2016 is hij eigendom van de stichting Het Groninger Landschap. De molen was tot 1954 in bedrijf. In dat jaar besloot de eigenaar de molen af te breken. Het binnenwerk verdween volledig, maar de molen bleef staan. Na jarenlange verwaarlozing werd het bouwwerk in de jaren 1970 gerestaureerd en in 1973 ingeschreven in het Rijksmonumentenregister Het maalwerk werd echter niet weer aangebracht. Vrijwillige molenaars lieten de molen aanvankelijk regelmatig draaien, later werd de onderhoudstoestand zo slecht dit niet meer mogelijk was. De toenmalige eigenaar, Molenstichting Fivelingo, begon in 2009 met een uitvoerige restauratie. Hierbij is een compleet gaandewerk aangebracht, zodat de molen weer maalvaardig is geworden. De Hoop is voorzien van een gevlucht met oudhollandse tuigage.
Joodse begraafplaats (Overveen)

De Joodse begraafplaats in Overveen (gemeente Bloemendaal in Noord-Holland) is gelegen in het duingebied aan de Tetterodeweg en is eigendom van het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap te Amsterdam. Geschiedenis De begraafplaats werd in 1797 gesticht door de Neie Kille (Nieuwe Gemeente), die zich had afgesplitst van de Amsterdamse Hoogduitse Joodse Gemeente onder de naam Adath Jeschurun (Gemeente van Jeschurun). De oprichters (onder wie Mozes Salomon Asser, Herman Bromet en Hartog de Lemon) streefden, geïnspireerd door de idealen van de Franse Revolutie, naar dezelfde burgerrechten voor Nederlandse joden als voor de overige Nederlanders. Dat wekte verzet van de gevestigde Amsterdamse Joodse Gemeente en het kwam tot rellen, waarbij de toenmalige politie te paard de orde probeerde te herstellen. De gemeente bleef bestaan, totdat men in opdracht van Lodewijk Napoleon in 1808 terug moest keren tot de Joodse Gemeente Amsterdam. Nadat er in 1805 door de plaatselijke jeugd vernielingen waren aangericht op de begraafplaats, werd er een muur om de dodenakker gebouwd. Naast de ingang staat in het Hebreeuws: ‘Klein en groot is daar gelijk en de slaaf is vrij van zijn heer’ (Job 3:19). De begraafplaats is sinds 2005 een Rijksmonument. Op initiatief van de Stichting tot Instandhouding van de Joodse Begraafplaats te Overveen zijn de stenen muur en het toegangshek in 2010 volledig gerestaureerd, evenals de waterpomp voor de rituele handwassing. De restauratie van het metaheerhuis, waar de overledenen opgebaard en ritueel gewassen werden, is in 2013 voltooid. Graven Er zijn ca. 220 personen begraven op de begraafplaats, de meesten tussen 1797 en 1940. Onder hen zijn de oprichters en de eerste rabbijn, Isaac Graanboom en Jacob Leon Wertheim (1839-1882). Van de 20e-eeuwse graven zijn die van de Amsterdamse bankier en politicus A.C. Wertheim (1832-1897), broer van de genoemde Wertheim, en van de Haagse jurist mr. dr. Lodewijk Visser (1871-1942) het bekendst. Visser was president van de Hoge Raad der Nederlanden, maar werd evenals alle andere Joodse ambtenaren uit zijn ambt gezet door de Duitse bezetter. De graven van rabbijn Graanboom, de heer en mevrouw Visser en dat van D.E. Lioni zijn in juli 2020 ingrijpend gerestaureerd. Barend Elburg, woonachtig in Herzliya (Israël), heeft als een van de vrijwilligers van het project Het Stenen Archief, alle Hebreeuwse teksten op de graven vertaald en waar nodig voorzien van noten (bijvoorbeeld een verwijzing naar een aangehaald Bijbelvers). Zie ook Joodse begraafplaatsen (Amsterdam) Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Overveen Externe links NIK: Begraafplaatsen Begraafplaatsen, Joodse Gemeente Amsterdam, NIHS Het Stenen Archief
De Poelen, Dronryp

De Poelen or De Puollen is a smock mill in Dronryp, Friesland, Netherlands, which was built in 1850. The mill is listed as a Rijksmonument, number 28612. It is located in the hamlet of the same name, De Puollen. History De Poelen was built in 1850 to drain the 365 hectares (900 acres) Oosterpolder. During its working life, the mill was fitted with Patent sails which had Dekkerised leading edges. The mill was restored in 1984–85, after years out of use and in decline. De Poelen was officially reopened on 27 April 1985. The mill now only pumps water in a circuit for demonstration purposes. Description De Poelen is a three-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sail reaching almost to the ground. The smock and cap thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 19.10 metres (62 ft 8 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft, which is bored through to take the striking rod for Patent sails. The windshaft also carries the brake wheel which has 58 cogs. This drives the wallower (35 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 53 cogs drives a gearwheel with 38 cogs on the axle of the Archimedes' screw. The axle of the screw is 350 millimetres (1 ft 2 in) diameter and the screw is 1.50 metres (4 ft 11 in) diameter and 4.50 metres (14 ft 9 in) long. The screw is inclined at 20°. Each revolution of the screw lifts 919 litres (202 imp gal) of water. Public access De Poelen is open to the public by appointment. References
De Poelen (molen)

De Poelen (Fries: De Puollen) is een poldermolen in De Poelen, ongeveer een kilometer ten oosten van het Friese dorp Dronrijp, dat in de Nederlandse gemeente Waadhoeke ligt. Beschrijving De Poelen, een grondzeiler, werd in 1850 gebouwd voor de bemaling van de 365 ha grote Oosterpolder, die tegenwoordig deel uitmaakt van de polder De Poelen. Lange tijd verkeerde de molen in vervallen toestand, maar in 1984/1985 werd hij gerestaureerd. Hij is niet meer aangesloten op de Friese boezem, maar wel maalvaardig in circuit. De wipstok van de molen is aan het uiteinde versierd met een eenhoorn. De molen is eigendom van de Stichting Molens in Menaldumadeel en kan worden bezichtigd wanneer hij draait. Zie ook Molens in Friesland
De Poelen

De Poelen – wiatrak w miejscowości Dronrijp, w gminie Menaldumadeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn został wzniesiony w 1850 r. Był restaurowany w latach 1984–1985. Wiatrak ma trzy piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 19,10 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-16]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Parkweg metro station

Parkweg is an underground subway station in the Dutch town of Schiedam, located just west of Rotterdam. The station is part of Rotterdam Metro line C and was opened as part of an extension of the East-West Line (also formerly called Caland line) which opened in November 2002. This extension connected the former terminus Marconiplein to the North-South Line (also Erasmus line) at Tussenwater station.
Parkweg (métro de Rotterdam)

Parkweg est une station de la ligne C du métro de Rotterdam. Elle est située sous le carrefour de la Burgemeester Honnerlage Gretelaan et le Parkweg, dans le quartier de Nieuwland, sur le territoire de la commune de Schiedam, dans la région urbaine de Rotterdam aux Pays-Bas. Mise en service en 2002, elle est desservie, depuis 2009, par les rames de la ligne C du métro. Situation sur le réseau Établie en souterrain, la station Parkweg , de la ligne C du métro de Rotterdam, est établie entre la station Schiedam-Centre, en direction du terminus nord-est De Terp, et la station Troelstralaan, en direction du terminus sud-ouest De Akkers. Elle comporte un quai central encadré par les deux voies de la ligne. Histoire La station Parkweg est mise en service le 4 novembre 2002, lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Marconiplein à Tussenwater. Elle est due à l'architecte Hans van Heeswijk (nl). En décembre 2009, lors de la réorganisation des lignes, elle devient une station de la ligne C du métro. Services aux voyageurs Accès et accueil La station dispose de deux accès situés à chaque extrémité du hall. Elle est équipée pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite. Desserte Parkweg, est desservie par les rames de la ligne C, en provenance ou à destination des terminus De Terp et De Akkers. Intermodalité La station est en correspondance avec les rames, des lignes 21 et 24, du tramway de Rotterdam . Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Rotterdam Ligne C du métro de Rotterdam Liste des stations du métro de Rotterdam Tramway de Rotterdam RET (entreprise) Liens externes (nl) « Parkweg », sur ret.nl. (en) « Rotterdam (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de Rotterdam
Parkweg (metrostation)

Parkweg is een ondergronds metrostation in Schiedam aan lijn C van de Rotterdamse metro. Station Parkweg bevindt zich in de Schiedamse wijk Nieuwland en is gebouwd onder de kruising van de Burgemeester Honnerlage Gretelaan en de Parkweg. Het station werd voor reizigers geopend in november 2002 (als onderdeel van de Beneluxlijn) en is ontworpen door architect Hans van Heeswijk. Het eilandperron ligt direct onder straatniveau en kan bereikt worden door middel van trappen, een roltrap en een lift, die zich in twee grote koepels aan de uiteinden van het station bevinden. Tussen de beide ingangen bevinden zich twee kleinere koepels, waardoor overdag daglicht in het station binnenvalt en 's avonds licht vanuit het station de bovengrondse stationsomgeving verlicht. De lichtkoepels vormen de voornaamste ornamenten van het station, dat verder redelijk eenvoudig is afgewerkt. Bij de kruising Parkweg/Burgemeester van Haarenlaan bevindt zich ook een tramhalte Parkweg waar de tramlijnen 1 en 11 halteren. Van hieruit is het ongeveer 500 meters lopen naar het metrostation. Tussen april 2017 en de opening van de Hoekse Lijn (30 september 2019) werd station Parkweg tijdelijk doordeweeks tussen 6:00 uur en 19:00, zaterdag/zondag van 10:30 tot 19:00 uur ook bediend door metrolijn A en vanaf 20:00 uur door metrolijn B als eindpunt. Dit had te maken met de ombouw van de Hoekse Lijn en het feit dat er vanaf station Vijfsluizen pendelbussen richting Vlaardingen reden.
Museu Van Gogh

El Museu Van Gogh (en neerlandès: Van Gogh Museum) és un museu d'art situat a Amsterdam (Països Baixos), a la Museumplein, lloc on hi ha altres museus destacats. Conté una col·lecció d'obres del pintor neerlandès Vincent Van Gogh. Història En morir Vincent Van Gogh, a l'edat de 37 anys, va deixar un llegat extens de la seva obra d'aproximadament 900 pintures i uns 1.100 dibuixos. D'aquestes obres, havia assolit de vendre'n poques i regalat algunes a les seves amistats. Els seus béns van ser heretats pel seu germà menor, el comerciant d'art Theo van Gogh. Aquest havia col·leccionat, a més de les obres del seu germà Vincent, obres dels artistes Paul Gauguin, Henri de Toulouse-Lautrec, Léon Lhermitte i Jean-François Millet. Lamentablement, Theo va morir un any després de Vincent, per la qual cosa l'herència va ser administrada per la seva vídua, Johanna van Gogh. Ella va tornar als Països Baixos, on va organitzar les primeres exhibicions de les obres de Vincent Van Gogh i va contribuir fonamentalment a la difusió i el coneixement públic de l'artista. El 1905, va tenir lloc la primera gran exposició al Stedelijk Museum, a Amsterdam, mentre que el Rijksmuseum es va negar a acceptar obres de Vincent en préstec. A causa que Vincent va fer diverses versions del mateix tema, Johanna van Gogh va poder vendre algunes pintures de la col·lecció, sense fer l'efecte general de reduir-la. Johanna van Gogh va promoure, també primerencament, la publicació de les cartes del seu marit en diversos idiomes. Després de la mort de Johanna van Gogh, el fill, l'enginyer Vincent Willem van Gogh (1890-1978), va heretar la col·lecció. Va posar la col·lecció a disposició de diversos museus en qualitat de préstec, fins que el 1960 va crear la Fundació Vincent Van Gogh, la qual va encomanar la col·lecció. Les pintures es van exhibir en exposició permanent al Stedelijk Museum, fins que el 1973 el Museu Van Gogh va obrir-ne les portes. Edifici El museu consta de dos edificis. La construcció original és obra de l'arquitecte neerlandès Gerrit Rietveld (1888-1964) i va ser inaugurat el 1973. L'arquitecte de l'ala d'exposicions va ser Kisho Kurokawa, la qual va ser acabada el 1999 per Gojko. Col·lecció El museu inclou més de 200 pintures de Vincent Van Gogh de tots els seus períodes de creació i uns 400 dibuixos. De les obres principals exposades, es troba Els comensals de papes, La recambra d'Arle i una versió dels "gira-sols". A més, el museu té la custòdia de la majoria de les cartes de Vincent Van Gogh. La col·lecció d'obres d'artistes del segle xix iniciada per Theo van Gogh ha estat estesa contínuament amb recursos de la fundació, de manera que el museu disposa d'obres d'artistes com: Alma-Tadema, Émile Bernard, Boulanger, Breton, Caillebotte, Courbet, Couture, Daubigny, Denis, Gauguin, Israëls, Jongkind, Manet, Mauve, Millet, Monet, Pissarro, Puvis de Chavannes, Redon, Seurat, Signac, Toulouse-Lautrec, Van Dongen i Von Stuck. Obres en exhibició Referències Vegeu també Llista de museus dels Països Baixos Enllaços externs Pàgina web del Museu Van Gogh. (neerlandès) (anglès) (castellà) (francès) (alemany) (italià) (japonès)