NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nederwaard Molen No.2

Nederwaard Molen No.2 is one of the Kinderdijk windmills, in the Dutch municipality of Molenlanden. Description The mill, which dates from 1738, serves as a visitor mill. There is a museum house in the mill. The owner is the Kinderdijk World Heritage Foundation. The mill has an iron paddle wheel with a diameter of 6.30 meters with which the low basin of the Nederwaard is drained. References
Nederwaard Molen No.2

Nederwaard Molen 2 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen, die dateert uit 1738, doet dienst als bezoekersmolen. In de molen bevindt zich een museumwoning. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,30 meter waarmee de lage boezem van de Nederwaard wordt bemalen.
Starkriet

Starkriet is de naam van een nieuw natuurgebied dat zich bevindt ten oosten van de Zuid-Willemsvaart ter hoogte van Someren-Eind in de gemeente Someren. Het gebied ligt langs de bovenloop van de Aa en is aangelegd in 2001, nadat men meer aandacht voor waterberging begon te krijgen. Het is een relatief laaggelegen en van nature moerassig gebied. Aangezien de Aa ook 4000 ha in Limburg afwaterde, dreigde wateroverlast bij hevige regenval, waarop het Waterschap Aa en Maas een buffer wilde aanleggen. Men heeft de Aa daar weer een meanderend verloop gegeven en een overstromingsvlakte van 52 ha gecreëerd, waaromheen een kade is aangelegd. Van deze 52 ha is 40 ha in bezit van Staatsbosbeheer, en 12 ha is daaraan toegevoegd door landbouwgronden om te vormen. Deze 12 ha zijn in bezit van het waterschap. In het noorden van het gebied mondt de Eeuwselse Loop uit in de Aa. Het gebied is toegankelijk, maar drassig. Wandelroutes zijn uitgezet, startend vanuit het centrum van Someren-Eind, en gaan deels over de kaden, deels door het gebied heen. Er zijn rietlanden en er liggen verwilderde griendbossen.
Malpie

De Malpie is een natuurgebied in de gemeente Valkenswaard. Het bestaat uit twee gedeelten: De Malpiebeemden is ongeveer 217 hectare groot. Het ligt tussen Valkenswaard en Borkel en Schaft en is in bezit van de Vereniging Natuurmonumenten. Het bestaat uit hooilanden, moerassen en moerasbosjes. De Malpiebossen en natuurreservaat De Malpie is een aansluitend gebied van ongeveer 400 ha, dat in het bezit is van de gemeente Valkenswaard. Ongeveer 120 ha daarvan bestaat uit heide en vennen. Verder is er veel productiebos. Landschap Het meest bekend aan natuurreservaat De Malpie is het uitgestrekte heidegebied met vele grote en kleine vennen. Grote vennen zijn het Molenven, het Wasven, het Pastoorsven, de Vaarvennen en het Groot Malpieven. Sommige vennen, met name het Molenven en het Pastoorsven, zijn vermoedelijk aangelegd of gebruikt als visvijvers. De Vaarvennen hebben een natuurlijke oorsprong: ze zijn gevormd als stroomdalvennen, samenhangend met het nabije Dommeldal. In de Vaarvennen bevindt zich een grote kokmeeuwkolonie. Plaatselijk zijn er zandverstuivingen te vinden, onder meer nabij het Groot Malpieven. In de buurt van de watermolen komen gagelstruwelen voor. Het heide is een van de laatste overgebleven oorspronkelijke Brabantse heidegebieden. De Dommel stroomt dwars door het gebied, langs heide en beemden. Aan de oostzijde van de beek liggen de Malpiebeemden. Het beekdal, waarin de meest zanderige bodem afwisselt met venige en lemige plekken, vormt een vloeiende overgang naar de laaggelegen dekzanden van de eigenlijke Malpie. Bij de noordelijke ingang van het gebied staat aan de rivier de Venbergse Watermolen. Naamgeving Over de betekenis van de naam Malpie bestaan verschillende theorieën. Een mogelijkheid is dat hij is afgeleid van het Franse 'mal pays' (slecht land). Een andere theorie, die waarschijnlijker is, stelt dat het woord is afgeleid van het oud-Nederlandse 'maal pee': maal betekent grenspaal en pee betekent zandrug of zandpad. De naam zou dan een plaats aangeven waar paden over een zandrug langs een grenspaal leiden. Beheer In de zomer van 2010 werd begonnen met uitvoering van een herstelplan voor het Groot Malpieven. Om af te rekenen met een groot overschot aan voedingsstoffen, onder meer veroorzaakt door luchtvervuiling, inwaaiend blad en de kolonie kokmeeuwen, zette waterschap De Dommel de westzijde van het ven droog en verwijderde met graafmachines de dikke laag voedselrijk slib van de oorspronkelijke schrale zandbodem. De bomen en de voedselrijke humuslaag rond het ven werden ook verwijderd. In 2017 kreeg het oostelijk deel van het ven eenzelfde behandeling. Recreatie De Malpie is een wandel- en fietsgebied. Er loopt een fietspad van de Venbergse Watermolen naar Borkel en Schaft. Men heeft van af dit pad zicht op het afwisselende landschap met de vennen en de kokmeeuwkolonie. Er zijn ook uitgezette wandelroutes door het gebied. Externe link Historische elementen op de Malpie (scriptie, 2011).
Ioannis Theaterkerk Wier

Ioannis Theaterkerk Wier (Fries: Ioannis Teätertsjerke Wier), vaak kortaf de Ioannis Theaterkerk of Theaterkerk Wier genoemd, is een theaterkerk en multifunctioneel gebouw in het Friese dorp Wier. Het gebouw betreft het kerkgebouw van de voormalige Nederlands hervormde kerk van Wier. Naam 'Ioannis' verwijst naar twee figuren. Dit zijn Johannes (Ioannis) de Doper en de Romeinse god Janus. Johannes de Doper was de beschermheilige van het kerkgebouw. De god Janus wordt vaak afgebeeld als man met twee gezichten, waarvan het begrip 'januskop' is afgeleid. De theaterkerk hanteert deze twee gezichten, als een huilend en een lachend gezicht, als symbool voor theater. Dit is tevens in het beeldmerk van de theaterkerk verwerkt. Geschiedenis Het kerkgebouw dateert uit de 12e eeuw en is gemaakt van kloostermoppen. Het betreft een eenbeukige kerk met een halfronde koorsluiting. In 1786 werd de zuidgevel beklampt. De toren, van drie geledingen met ingesnoerde naaldspits, werd in 1881 gebouwd naar plannen van Foppe Brouwer. De klok dateert mogelijk uit de 13e eeuw. In 1923 werd de zuidgevel van steunberen voorzien. De preekstoel met dooptuin en de overhuifde herenbank dateren uit de 19e eeuw. Het kerkorgel dateert uit 1842 en is gebouwd door Pieter Jans Radersma. In 1925 werd het orgel gerestaureerd door de orgelmakerij Bakker & Timmenga. Sinds 1970 heeft het kerkgebouw een status als rijksmonument en is eigendom van Stichting Alde Fryske Tsjerken. In 2011–2012 onderging het kerkgebouw een grootschalige renovatie en werd het herbestemd tot een theaterkerk en multifunctioneel gebouw. Het kerkgebouw draagt sindsdien de naam 'Ioannis Theaterkerk Wier' (Fries: Ioannis Teätertsjerke Wier). Astronomisch uurwerk In 1946 werd aan de zuidgevel van de kerktoren een astronomisch uurwerk bevestigd dat is vervaardigd door onderduiker Fred Bruin. Hij maakte het uurwerk als dankbetuiging voor het onderduiken tijdens de Tweede Wereldoorlog in een Wierse boerderij nabij de kerk. In 2012 is het astronomisch uurwerk gerestaureerd. Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Wier Theaterkerk Mammemahuis Theaterkerk Nes De Bidler Externe links Ioannis Theaterkerk Wier (officiële website) Nederlands hervormde kerk van Wier op ReliWiki
Petruskerk (Jouswier)

De Petruskerk is een kerkgebouw in Jouswier in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De eenbeukige kerk met vierzijdig gesloten koor werd gebouwd in 1557 op een grotendeels afgegraven terp ter vervanging van een kerk (13e eeuw) die gewijd was aan Petrus. In 1752 verrees de zadeldaktoren van twee geledingen met vleugelmuren en werd de westmuur en ingang vernieuwd. In de toren hangt een klok (1395) van Hermanus. De spitsboogvensters zijn in 1823 aangebracht. In 1858 werd de kerk iets verhoogd en voorzien van een nieuwe kap. De toren werd in 1915 beklampt. In 1978 werd de bepleistering uit 1876 verwijderd. In 1987 werd de kerk opnieuw gerestaureerd. Het kerkgebouw is een rijksmonument en is in 2003 overgenomen door de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Interieur In de voorkerk (westelijke travee) met consistoriekamer is de volgende tekst te lezen: "De kerkvoogden verzoeken in 's Heeren huis het spuwen van tabak na te laten". Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. Aan de noordmuur bevinden zich twee rouwborden in rococostijl voor Willem Bergsma (1774) en Remelia Schik (1781) en een rouwbord voor Petronella Bergsma (1831). In het middenpad bij het koor de grafkelder voor Bergsma. In de zuidoost muur een piscina. De preekstoel (19e eeuw) is voorzien van gietijzeren decoraties. Het kabinetorgel uit 1872 werd gebouwd door de Gebr. Adema en werd in 1916 door Bakker & Timmenga in de kerk geplaatst. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Jouswier Kerken in Friesland
Huis Het Loo

Huis Het Loo is de woning van prinses Margriet en prof. mr. Pieter van Vollenhoven in Apeldoorn. Het pand werd in 1970 gebouwd naar ontwerp van de Amsterdamse architect Maarten Evelein. In 1975 heeft het paar zijn intrek genomen in de woning. Huis Het Loo staat op het terrein van Paleis Het Loo en de ingang is aan de Tuinmanslaan. Het huis is nauwelijks te zien vanaf de weg en wordt permanent beveiligd door de Koninklijke Marechaussee. Externe links Huis Het Loo op koninklijkhuis.nl
Zeldenrust, Oss

Zeldenrust (formerly De Zwaluw (English: The swallow)) is a smock mill in Oss, Netherlands. History Zeldenrun (known at the time as De Zwaluw) was built in 1860 and was in use up until the end of the 1950s. It was later sold to the municipality of Oss in 1971. In 1974 De Osse Molen stichting (English: The Oss Mill foundation) was established to raise funds for restoration of the mill. The campaign was successfully funded by 1975 and restoration was completed on 24 February 1978. Details Zeldenrun is a round stone smock mill that functions primarily as a flour mill. The windmill sail is of Old Hollandic design. The mill contains three pairs of millstones. Sources Molendatabase (in Dutch)
Zeldenrust (Oss)

De molen Zeldenrust (voorheen De Zwaluw) is een windmolen aan de Kruisstraat in de Nederlandse plaats Oss. Het is een ronde stenen stellingmolen die als korenmolen is ingericht. De molen heeft tot einde jaren 50 van de 20e eeuw op de wind gemalen. In 1971 is de vervallen molen verkocht aan de gemeente Oss. De in 1974 op particulier initiatief opgerichte stichting De Osse Molen ondernam in 1975 met succes inzamelacties om de molen te herstellen. Op 24 februari 1978 is de restauratie van een opnieuw maalvaardige molen voltooid. Het gevlucht is oud-Hollands. In de molen bevinden zich drie koppel maalstenen. De molen is op zaterdagen geopend voor het publiek.
Kasteel Terworm

Das Kasteel Terworm (deutsch Schloss Terworm) ist eine Wasserburg in der Gemeinde Heerlen in der niederländischen Provinz Limburg. Geschichte Das Rokoko-Schloss wurde im 14. Jahrhundert erbaut und mit einem Schlossgraben und einer Gartenanlage umgeben. Der Eingangsbereich wurde 1670 neu angebaut. Das Wasserschloss hat eine wechselvolle Geschichte und zahlreiche Eigentümerwechsel, darunter von 1568 bis 1738 die Aachener Schöffenfamilie von Wylre, deren erster Besitzer Simon von Wylre, Sohn des Aachener Bürgermeisters Wilhelm von Wylre, bereits seit 1552 mit dem Gut belehnt worden war. Anfang des 19. Jahrhunderts wechselte die Eigentümerschaft auf dem Erbwege von der Familie von der Heyden gen. Belderbusch auf die Familie Boeselager über. 1841 gelangte Terworm an die Familie de Loë-Mheer, die das Schloss 1890/91 umfangreich umbauen ließ. Im Zweiten Weltkrieg wurde das Schloss stark beschädigt. Das Landgut wurde vollständig restauriert und ist heute ein Hotel mit Restaurant. Persönlichkeiten Maximilien de Fürstenberg (* 1904 auf Kasteel Terworm; † 1988), belgischer Kurienkardinal, Diplomat und Kardinal-Großmeister des Ritterordens vom Heiligen Grab zu Jerusalem. Weblinks Einzelnachweise
Castillo de Ter Worm

El castillo de Ter Worm (en neerlandés: Kasteel Ter Worm) es un castillo situado en el municipio de Heerlen, provincia de Limburgo, en los Países Bajos.​ El castillo es parte de la propiedad Terworm. El edificio actual data en gran parte del siglo XVII, cuando el edificio fortificado original del siglo XV se convirtió en una casa. Se compone de dos alas en forma de T rodeado por un foso. El edificio principal es accesible en la parte frontal a través de puente de piedra que data de 1843 que conduce a la entrada principal. Referencias
Zaagpoort

De Zaagpoort (brug nr. 161) is een vaste brug tussen het centrum van Amsterdam en het stadsdeel Amsterdam-West. De brug verbindt enerzijds het Marnixplein en de Marnixstraat met anderzijds het Frederik Hendrikplantsoen en de Nassaukade. Ze voert over de Singelgracht. Naast de brug lag het overdekte Marnixbad, dat gesloopt werd en vervangen werd door het zwembad Het Marnix. Een eerste brug hier in de omgeving was een dubbele ophaalbrug. Die sneuvelde tijdens de sloop van de stadswal hier rond 1858. Toen kwam op de huidige plek een vaste brug van hout. Die brug was nog voorzien van afsluitbare hekken want tot 1868 werd er accijns geheven op toegang tot de stad. De brug had toen nog een lengte nodig van bijna 80 meter, hetgeen door landhoofden ingekort kon worden tot 38 meter. In 1907 was versterking van de brug noodzakelijk, maar die bleek alleen tijdelijk houdbaar. In 1913 kwam er een vernieuwde en bredere brug naar een ontwerp van architect J.M. van der Mey uit 1913. Hij schreef ijzeren liggers voor en de voor hem gebruikelijke uitkragende pijlers van graniet te vergelijken met de bruggen Raampoort en Weesperpoort. Toen ook kwamen er op pijlers sierlijke lantaarns te staan, vermoedelijk uit de koker van Van de Mey’s opvolger Piet Kramer. De stad breidde flink uit naar het westen en ook deze brug werd te smal. In 1928 werd de brug met circa 15 meter verbreed en op 25 meter gebracht. In 2004/2005 werd de brug volledig gerenoveerd en was geruime tijd voor al het verkeer afgesloten. Tijdens die renovatie werd een kleine welving (porring) in de brug toegepast om de brug op dezelfde hoogte te brengen als andere bruggen over de Singelgracht (volgens de uit 1996 stammende IJsnota). Tegelijkertijd werden in de werkplaats van de afdeling KunstWerken replica’s gemaakt van de vier bruglantaarns. In begin 21e eeuw rijden Tramlijn 3 en 10 en buslijn 18 en 21 over de brug en hebben er in één richting een halte. De halte in de andere richting ligt in de Marnixstraat. Op 22 juli 2018 werd lijn 10 opgeheven en vervangen door tramlijn 5. De naam van de brug verwijst naar de in 1857 gesloopte Zaagpoort, daar lag de Zaagbarrière, die bestond uit een hek met twee commiezenhuisjes waar, tot de afschaffing in 1868, stadsaccijnzen werden geïnd.
Brabantse Delta

Brabantse Delta is een groot fusiewaterschap in het westen van de Nederlandse provincie Noord-Brabant, verspreid over 21 gemeenten. Het is in 2004 ontstaan uit de voormalige waterschappen Mark en Weerijs, Land van Nassau, Hoogheemraadschap van West-Brabant, de Dongestroom en het Scheldekwartier. Waterschap Brabantse Delta heeft zijn hoofdkantoor Hof van Bouvigne, sinds 1 juni 2010 gevestigd op landgoed Bouvigne bij Kasteel Bouvigne, aan de rand van Breda. De dijkgraaf sinds 1 oktober 2025 is Joris Bengevoord. Daarvoor waren dat achtereenvolgens Joseph Vos, Carla Moonen, Huub Hieltjes (waarnemend) en Kees Jan de Vet. Werkgebied Het werkgebied van waterschap Brabantse Delta omvat het deel van de provincie Noord-Brabant dat ligt ten westen van de lijn Waalwijk/Baarle-Nassau en ten zuiden van het Hollandsch Diep, de Amer en de Bergsche Maas. De bodemhoogte in dit gebied varieert van -1,80 tot +30,00 meter NAP. De grootste wateren in het werkgebied van Brabantse Delta zijn Mark, Vliet, Aa of Weerijs, Donge, Zuiderafwateringskanaal, Oude Maasje en Roode Vaart. Gemeenten Er vallen 21 gemeenten onder het werkgebied van waterschap Brabantse Delta, dit zijn: Alphen-Chaam, Baarle-Nassau, Bergen op Zoom, Breda, Dongen, Drimmelen, Etten-Leur, Geertruidenberg, Gilze en Rijen, Goirle, Halderberge, Loon op Zand, Moerdijk, Steenbergen, Oosterhout, Roosendaal, Rucphen, Tilburg (gedeeltelijk), Waalwijk, Woensdrecht en Zundert. Externe link Officiële website van Waterschap Brabantse Delta
Cleefswit

Landgoed Cleefswit is een particulier landgoed van 145 ha in de Peel, in de gemeente Gemert-Bakel, in de omgeving van Elsendorp. De naam van het landgoed is afkomstig van een ven, die reeds in de 18e eeuw zo genoemd werd. Het landgoed bestaat voor 70 ha uit landbouwgrond en voor 75 ha uit bossen, die voornamelijk uit Grove den en Amerikaanse eik bestaan. Het is ontstaan tijdens een ontginningsbeweging omstreeks 1900, waar de Maatschappij van Welstand een belangrijke rol in speelde. Deze maatschappij is ook tegenwoordig nog eigenaar. Het bosgedeelte ligt op de noordhelft van een sikkelduin die tegen het einde van de laatste ijstijd is ontstaan. De droge grond maakte landbouw daar minder economisch. Cleefswit maakt deel uit van een reeks vrijwel aaneengesloten landgoederen in de Peel en vormt deels onderdeel van de ecologische hoofdstructuur van Nederland. Het gebied is vrij toegankelijk. De recente aanleg van poelen en van een singel door het landbouwgebied hebben ervoor gezorgd dat het gebied nog aantrekkelijker werd.
BMC Moerdijk

Energiecentrale BMC Moerdijk op haven- en industriegebied Moerdijk in de provincie Noord-Brabant, heeft een vermogen van ruim 36 megawatt, waarmee ongeveer zeventigduizend huishoudens van elektriciteit kunnen worden voorzien. De brandstof voor deze centrale is pluimveemest wat een drogestofgehalte van ongeveer 55% heeft. Met een capaciteit van 440.000 ton is dit de grootste centrale op het Europese vasteland die stapelbare mest omzet in elektriciteit. De as die na verbranding resteert en dat onder andere fosfaat en kalium bevat wordt ingezet als meststof. De centrale werd geopend op 3 september 2008. De bouw ervan begon in 2006. BMC Moerdijk heeft drie aandeelhouders: energiebedrijf PZEM, de vereniging van boeren en tuinders ZLTO en de Coöperatie DEP (Duurzame Energieproductie Pluimveehouderij). Hoewel er vanuit de milieubeweging in begin kritiek was op dit initiatief laten recente onderzoeken zien dat verbranding van pluimveemest milieuvoordeel oplevert ten opzichte van traditionele toepassingen van pluimveemest zoals direct uitrijden op het land, vergisting en het maken en exporteren van droge mestkorrels. In 2026 heeft BMC Moerdijk echter besloten over te willen gaan van verbranding naar vergisting van de kippenmest voor de levering van jaarlijk 30 miljoen m3 groen gas aan het aardgasnet en voor de glastuinbouw 35.000 ton vloeibare CO2. Het bedrag voor de investering is rond alleen geeft de provincie Noord Brabant geen natuurvergunning voor de bouw. Dat terwijl als de verbrander uit bedrijf zou zijn genomen (BMC Moerdijk wil het digistaat nog wel blijven verbranden voor het blijven produceren van de mineralen kalium en fosfaat uit het verbrandingsas) er juist minder (reactieve) stikstof zal vrijkomen. . Externe bron Officiële website
Cathrijn Jacobsdochterhof

Het Cathrijn Jacobsdochterhof is een hofje aan Kaarsenmakersstraat 1 in de Nederlandse stad Leiden, aangewezen als gemeentelijk monument. Geschiedenis Het Cathrijn Jacobsdochtershofje werd in 1598 gesticht en vernoemd naar de stichtster. Het hofje lag eerst aan de Zegersteeg, maar is in 1928 verplaatst naar de huidige locatie, waar in 1929 werd begonnen met de bouw van het Diaconiefhofje naar ontwerp van de architect A. van der Heijden. Het perceel ligt tussen de Kaarsemakersstraat, Nieuwe Rijn en de Binnenvestgracht. Op 6 april 2004 werd het Cathrijn Jacobsdochterhof aangewezen als beschermd gemeentelijk monument en geregistreerd in het gemeentelijk monumentenregister.
Chemiehaven

De Chemiehaven is een haven in het Botlek-gebied in Rotterdam met een omvang van 22 ha. Een van de belangrijkste bedrijven aan de Chemiehaven is AkzoNobel, die hier onder meer een chloorfabriek heeft staan. De Chemiehaven is aangelegd tussen 1954 en 1957 in het kader van de ontwikkeling van het Botlekgebied. De Chemiehaven is in de jaren zestig en zeventig ernstig vervuild geraakt. Deze vervuiling is in 2002 en 2003 gesaneerd.
Wilhelminatoren (Vaals)

De Wilhelminatoren is een uitzichttoren op de Vaalserberg in de Nederlandse gemeente Vaals. De toren staat niet ver van het Drielandenpunt Nederland-België-Duitsland met het hoogste punt van Europees Nederland (322,4 meter boven N.A.P.). De huidige toren is de derde en 35 meter hoog. Samen met de berg bereikt hij een hoogte van 353,5 meter boven N.A.P. Hoger in Nederland is alleen de Gerbrandytoren, een straalverbindingstoren met zendmast van 372 meter hoogte. Geschiedenis In 1905 werd er door de vereniging "Neerlands Hoogste Berg" een houten uitzichttoren gebouwd met erbij een bloementuin en restaurant. Deze eerste toren werd vernoemd naar de toenmalige koningin Wilhelmina der Nederlanden en had zes verdiepingen. In de Eerste Wereldoorlog zorgde een storm voor ernstige schade aan de toren, waardoor de bovenste twee verdiepingen van de toren moesten worden afgebroken. In 1944 zorgde Duitse artillerievuur voor flinke beschadigingen aan de toren. Ook een blikseminslag deed de toren geen goed. Met de bevrijding aan het einde van het oorlog werd het interieur van het restaurant volledig vernield. In 1945 werd ten slotte alles afgebroken. De tweede Wilhelminatoren werd op 11 augustus 1951 geopend. Deze houten toren was 20 meter hoog met erbij een restaurant, ijskar, souvenirwinkel en speeltuin. In 1957 werd de 45 ton zware toren met zwaar transport verplaatst over 60 meter, zodat hij naast het nieuwe restaurant met panoramaterras kwam te staan. In 1970 kreeg de Wilhelminatoren gezelschap van de Koning Boudewijntoren die op Belgisch grondgebied staat en een hoogte had van 33 meter. Hij was geconstrueerd uit twee oude Franse radarstations. In 1993 werd deze toren afgebroken. De daarna gebouwde tweede Boudewijntoren is 50 meter hoog en voorzien van een glazen lift. Door de tijd heen heeft men om nostalgische redenen de onderhoudsgevoelige houten toren steeds weer opgeknapt en in stand gehouden. In de winter van 2010-2011 is de 65 jaar oude Wilhelminatoren toch gesloopt omdat hij in slechte staat verkeerde. Drie van de vier poten waren al eens vervangen, net als de balustrades en het trappenhuis. Toen de vierde poot aan vervanging toe was en een van de platforms moest worden afgesloten, besloot men om de oude toren te slopen en te vervangen door nieuwbouw. Nieuwbouw De nieuwe Wilhelminatoren werd in juni 2011 opgeleverd. Deze moderne toren is 35 meter hoog en heeft een glazen skywalk waar de bezoeker door het glas naar beneden kan kijken. Verder is de toren voorzien van een lift. De uitzichttoren is een ontwerp van Ruimtemakers Architectengroep te Maastricht. Op 7 oktober 2011 werd het bouwwerk officieel geopend met vuurwerk. Monument en oude grenssteen In 1932 verongelukte op de Vaalserberg een marinevliegtuig. Een monument dat hieraan herinnert, het Vliegermonument, staat in de buurt van de Wilhelminatoren. Ook bevindt zich ten oosten van de toren op de Duits-Nederlandse grens een oude grenssteen met adelaar. Fotogalerij Zie ook Labyrint Drielandenpunt Grafheuvel Vaalserberg
Noord Aa

Le Noord Aa est un cours d'eau néerlandais de la Hollande-Méridionale. Il se trouve dans la commune de Zoeterwoude, et relie le Zoetermeerse Plas au Weipoortse Vliet. Le nom de Noord Aa est parfois utilisé pour indiquer le lac du Zoetermeerse Plas même. Portail des Pays-Bas Portail des lacs et cours d'eau