NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Postkantoor van De Steeg

Het postkantoor in De Steeg werd in 1905 gebouwd in opdracht van graaf Bentinck (de eigenaar van Kasteel Middachten) op basis van een ontwerp van de Dierense architect G.J. Uiterwijk. Gezien de opvallende, aan de Duitse vakwerkarchitectuur verwante bouwstijl is het sinds 15 juni 2001 een Rijksmonument (inclusief een achterliggend schuurtje). Het pand was oorspronkelijk het postkantoor van Middachten en diende naar verluidt tevens als gastenverblijf voor gasten van de graaf en zijn familie. Directe aanleiding voor de bouw was volgens de overlevering het bezoek van de Duitse Keizer Wilhelm II in 1909 aan Middachten. Na de bouw werd het gebouw te huur aangeboden aan de posterijen. Het bleef door de gebruikte rood-witte kleurstellingen herkenbaar als eigendom van de familie Bentinck. Het verspreidingsgebied van het postkantoor was vrij groot (om sluiting te voorkomen): ruwweg van de grens van Ellecom tot in Rheden ter hoogte van Strijland en van de Onzalige Bossen tot aan de IJssel bij Doesburg. Het postkantoor van de PTT werd per 1 juni 1992 gesloten. Het pand kwam daarna in particuliere handen en diende als combinatie van woning en kantoor. Nadat in het zakelijk gedeelte een delicatessenwinkel/ traiteur was gevestigd, is dat deel nu een restaurant. Externe link http://www.postkantoordesteeg.nl Site over het postkantoor van De Steeg Referenties
Dorenweerd College

The Dorenweerd College (formerly Duno College) is a school in the Forests of Doorwerth in the Dutch province Gelderland. Education in Dutch and English is offered on 3 levels. The College was founded in 1999 in a merging of several institutes within the City of Renkum. The College has 89 teachers (2013) and 1144 students (2014). The current Rector is Ms. Gabri Maessen. Notable students Marianne Thieme (born 1972), politician and vegetarian External links Dorenweerd College
Dorenweerd College

Het Dorenweerd College is een middelbare school in Doorwerth in de Nederlandse provincie Gelderland. Onderwijs wordt aangeboden op mavo-, havo-, vwo- en tweetalig vwo niveau. Het college is ontstaan in 1991 bij een fusie van een aantal scholen voor voortgezet onderwijs uit de Gemeente Renkum. Geschiedenis In 1965 werd een interparochiële rooms-katholieke ulo-school opgericht, er werd lesgegeven in een barak aan de Richtersweg. In 1968 werd dit een mavo en in 1977 verhuisde die naar de Dalweg. Deze school, De Springplank, ging vervolgens in 1991 samen met de Gelria Mavo in Renkum, de openbare Reijenga Mavo in Oosterbeek en de samenwerkingsschool voor havo, het Duno College te Doorwerth. Deze fusieschool kreeg de naam Dorenweerd College. Het vroegere Duno College startte in 1974 als een nieuwe stichting, opgericht door Stichting Het Renkums Lyceum, het Convent voor Protestant Christelijk Onderwijs en de R.K. Schoolraad. De drie organisaties werkten samen omdat er te weinig leerlingen waren voor afzonderlijke initiatieven. Leerlingen en medewerkers Het aantal leerlingen steeg de voorbije jaren van 875 in 2007 naar 1110 in 2018. Er zijn ongeveer evenveel jongens als meisjes (resp. 51 en 49%). Samen met het aantal leerlingen steeg het aantal leraren van 65 in 2007 (52,8 fte) naar 93 in 2018. Daarnaast waren er in 2018 nog 23 andere medewerkers. Beoordeling van de school In het verleden had de school ernstige kwaliteitsproblemen. In 2004 beoordeelde de Inspectie van het Onderwijs ze als "zeer zwak", onder meer omdat er een eilandencultuur zou heersen. Sindsdien werd het leidinggevende team vervangen en werden veranderingen doorgevoerd. In 2007 stond de school niet meer op de lijst van zeer zwakke scholen. Bij een nieuwe inspectie in 2009 kregen de havo en vmbo een goede beoordeling, de vwo werd nog steeds als zwak beoordeeld. De Elsevier publiceerde in januari 2019 het overzicht 'Beste Scholen'. Het Dorenweerd College kreeg voor mavo de kwalificatie 'Beste mavo van Gelderland', voor het havo de kwalificatie 'goed' (beste 15% scholen) en voor het vwo kwalificatie 'voldoende'. In 2014 volgde een financiële inspectie van de school. Tot 2011 had de school een negatieve rendabiliteit, sinds 2012 werd die positief. De inspectie besloot dat er geen verhoogd financieel risico was met betrekking tot de financiële continuïteit. Bekende oud-leerlingen Eric Corton, artiest Goos Minderman, politicus (ten tijde van Duno College) Marianne Thieme, politicus (ten tijde van Duno College) Niels de Langen, paralympisch alpineskiër Ruben Nicolai, cabaretier Bronnen Externe link Officiële website van de school
Nikolauskapelle

La Nikolauskapelle o Valkhofkapelle (in italiano Cappella di San Nicola) si trova a Nimega, nel Paesi Bassi. Si tratta di una delle due cappelle originali del castello di Nijmegen, il Valkhof. È uno degli edifici più antichi dei Paesi Bassi e la parte più antica ancora esistente del Palatinato di Nijmegen. La struttura è composta da una base a 16 ali sormontata una torretta ottagonale: l'edificio ricorda la Cappella Palatina di Aquisgrana. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Nikolauskapelle
Каплиця палацу Валкгоф

Каплиця Сінт-Ніколас (нід. Sint-Nicolaaskapel, каплиця св. Миколая, відомі в літературі назви — Капела палацу Валкгоф або Валкгофська капела) — романська християнська каплиця св. Миколая у нідерландському місті Неймегені; це одна з найстаріших будівель у Нідерландах (XI—XIV ст.ст.) і найдавніша частина палацового комплексу Неймегена Валкгоф (Valkhof); дуже цінна історико-архітектурна пам'ятка країни. З історії каплиці Відомо, що каплиця св. Миколая була однією з 2 каплиць Валкгофського замку в Неймегені. Будівництво храму, як і в цілому замкового комплексу, було започатковано ще за часів Карла Великого, і, ймовірно близько 1030 року, тобто за правління імператора Конрада II було завершене. Найстаріші елементи будівлі, втім, лише частково збереглися. Планування (восьмикутний круговий центральний простір) і загальний вигляд храму нагадують, безперечно, зразки німецької романської архітектури (наприклад, королівську каплицю в Аахені). Близькість Валкгофської каплиці св. Миколая до взірців каплиць Каролінзького Відродження навіть спричинила неправильне датування пам'ятки (у бік збільшення її віку). Однак, навіть і попри це, каплиця палацу Валкгоф є єдиною збереженою в Нідерландах романською центричною каплицею. Каплицю було споруджено, ймовірно, на вшанування померлої 991 року в Неймегені імператриці Феофано, яка зробила багато для популярності культу святого Миколая в імперії. Замовником каплиці були або імператор Конрад II, або пов'язані з Феофано представники рейнського дворянського роду Еццонів. У 1047 році Валкгофський комплекс був ущент знищений пожежею. Спершу за правління Фрідріха Барбаросси каплиця була відбудована у 1155 році в попередньому вигляді. Після подальшого, невідомого за датою, значного руйнування, що сталося наприкінці XIV століття, відбулася друга реконструкція каплиці — вже з новими формами і використанням нових будматеріалів. На території комплексу Валкгофа розташовані також рештки (руїни апсиди) колишньої каплиці святого Мартіна XII століття, що широко відомі нині як «руїни Барбаросси». Посилання Дослідницький проект TU Berlin: Неймеген, Валкгофська каплиця: будівництво, зруйнування і відновлення 1000-1400 [Архівовано 31 січня 2009 у Wayback Machine.] (нім.)
Arboretum Oudenbosch

Arboretum Oudenbosch is een botanische tuin van ruim vier hectare in het Nederlandse Oudenbosch (gemeente Halderberge, provincie Noord-Brabant). Het arboretum is in 1987 opengesteld voor het publiek. De collectie omvat meer dan 2700 bomen en struiken. Locatie Arboretum Oudenbosch bevindt zich in het centrum van Oudenbosch. Oudenbosch is een stadje, dat tot 1997 een eigen gemeente vormde, maar sinds die tijd is opgegaan in de gemeente Halderberge. De ligging op de grens van zand en klein maakte de omgeving geschikt voor boomkwekerijen. Vanaf de 18e eeuw vestigden zich boomkwekers, bijv. de (inmiddels Koninklijke) Boomkwekerij Alphons van der Bom, in 1798. Oudenbosch kende ook een groot aantal gebouwen die verbonden waren met de katholieke kerk. In de eerste plaats de Basiliek van de H.H. Agatha en Barbara, maar ook bouwwerken die toebehoorden aan de congregatie van de Broeders van Saint-Louis (of Broeders van Oudenbosch) en het Collegium Berchmanium van de paters Jezuïeten. De voormalige kloostertuin van de Broeders van Saint-Louis en de tuin van het Collegium Berchmanium (de "tuin van de paters") werden in 1983 door de gemeente opgekocht, hier werd het Arboretum Oudenbosch ingericht. Het adres van het Arboretum Oudenbosch is: Achter 't Postkantoor 1. Geschiedenis Het Arboretum is ontstaan door samenvoeging van de tuinen van de Broeders van Oudenbosch en die van de Jezuïeten. In 1983 verkochten de Broeders het terrein aan de gemeente. Dit is later nog uitgebreid. Het ontwerp van de tuin stamt uit 1987 en is gemaakt door Anton van Rooijen. Het zijn de Jezuïeten die veel exotische bomen hebben geplant. Hun tuin werd in 1996 bij het Arboretum gevoegd. Tuin Het arboretum is gespecialiseerd in planten uit de geslachten Aesculus en Viburnum uit de gematigde streken van Azië. De collectie Viburnum is een aanvulling op de collectie uit andere werelddelen, die aanwezig is in de Botanische Tuinen Wageningen (locatie Belmonte). Het arboretum bezit een collectie planten uit de familie Calycanthaceae. Ter uitbreiding van deze collectie krijgt het arboretum ondersteuning van de Hortus botanicus Leiden. Andere planten die in de tuin zijn te zien, betreffen andere bomen en planten uit de gematigde streken van Azië. Er is een gedeelte met Europese bomen en struiken die op vegetatietype zijn gerangschikt. Er is een collectie Amerikaanse planten die in een Engelse landschapsstijl zijn aangeplant. Er is een Malus-laan met verschillende appelsoorten. Tevens behoren een succulentenkas en oranjerieplanten tot de collectie. Sinds 2001 is het arboretum lid van de Nederlandse Vereniging van Botanische Tuinen. Het arboretum is lid van de Museumvereniging en bezit het certificaat "Geregistreerd museum", op basis van de kwaliteit in het presenteren van een collectie bomen en planten. Het Internationaal Toegankelijkheidssymbool is toegekend omdat het arboretum toegankelijk is voor mensen met een functiebeperking. Het arboretum werkt samen met andere arboreta zoals Arboretum Trompenburg en Arboretum Kalmthout.
Jacobuskerk (Utrecht, Bemuurde Weerd)

De Jacobuskerk in Utrecht is een voormalige oud-katholieke kerk, gelegen aan de Bemuurde Weerd. Op deze plek stond eerst een schuilkerk, in de 16e eeuw ingericht voor de voormalige statie buiten de stadsmuren, behorende bij de parochie van de Jacobikerk binnen de stad. Ook twee huizen hoorden bij het complex. Net als die van de Gertrudiskapel en de Maria Minor, sloot de inmiddels zelfstandig geworden parochie zich aan bij de Oud-Katholieken, doordat toenmalig pastoor J.H. Hansen in 1702 de zijde van aartsbisschop Petrus Codde koos, nadat deze laatste was geschorst door paus Clemens XI. Oorzaak van de schorsing was het aloude recht van het kiezen van een eigen aartsbisschop, op welk recht de Nederlandse rooms-katholieken van de 17e en 18e eeuw zich beriepen. Rome was het hier niet mee eens en wilde zelf benoemen. Het huidige gebouw werd gebouwd in 1870, en ingewijd door de oud-katholieke aartsbisschop Henricus Loos. De Jacobuskerk was een ontwerp van architect G. Gerritsen en bezat ook nog een toren. De toren is in 1889 gesloopt nadat deze was gaan verzakken. De kerk is het enige voorbeeld van stucadoorsgotiek, ook wel Waterstaatsgotiek genoemd, in Utrecht. De leden van de parochie van Sint Jacobus oefenden tot ongeveer 1950 vrijwel allen het beroep van hovenier/tuinder uit. Waren zij eerst tegen de stadssingels aan gevestigd (huidige Koekoeksbuurt, Herenweg, Otterstraat) allengs werden zij door stadsuitbreiding "verdreven" naar Pijlsweerd, Lagenoord, Hogen Oord, Lauwerecht, Draaiweg en Zandpad. Nog weer later naar Zuilen, Maarssen, Vleuten, Blauwkapel, Groenekan en Westbroek. Hun kerkelijk centrum bleef echter steeds de Sint Jacobuskerk. In april 1989 moest het kerkgebouw vanwege teruglopend kerkbezoek en hoge onderhouds- en personeelskosten, worden afgestoten. De parochianen gingen deel uitmaken van de Oud-Katholieke Parochie van Utrecht met als kerkgebouw de Sint-Gertrudiskathedraal aan het Willemsplantsoen in Utrecht. Nieuwe gebruiker was een meubelmaker/antiquair. Eind 2009 heeft deze eigenaar de kerk weer verkocht en het gebouw is nu verbouwd tot één woonhuis. Het orgel, gebouwd door de Utrechtse orgelbouwer Johan Frederik Witte in 1879, en betaald uit een schenking door de parochiane Petronella van Oort, staat sinds 1995 in de Rehobothkerk te Doornspijk.
Blokker, Netherlands

Blokker is a village in the northwest Netherlands, in the province of North Holland and the region of West Friesland. History and geography Blokker consists of two parts: Westerblokker in the municipality of Hoorn, and Oosterblokker in Drechterland. Until 1979, Blokker was a separate municipality. The village was one of the locations of the only three concerts on Dutch soil by The Beatles, during their 1964 world tour. That they played in Blokker was due to Ben Essing, the son of the mayor. Essing had also managed to get other acts to play in the Blokker auction hall, and organized a "Dutch Teener Fest" in 1964 and 1965, which made international headlines. Transportation There is a regular bus service to Hoorn railway station, which is, along with Hoorn Kersenboogerd railway station, the closest station to Blokker. Notable people Dirk Schouten (born 2001), Racing driver and content creator Gallery References
Блоккер (Нідерланди)

Блоккер (нід. Blokker) — село в нідерландській провінції Північна Голландія. Розділене на дві частини, західніша з яких (Вестерблоккер) входить до муніципалітету Горн, а східніша (Остерблоккер) — до муніципалітету Дрехтерланд. Його площа становить 6,44 км², а населення станом на 2021 рік складало 5 315 осіб. До 1979 року мало статус окремого муніципалітету. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Дрехтерланд (нід.)
52Nijmegen

52Nijmegen (bis 2017 FiftyTwoDegrees) ist ein auffallendes Bürogebäude auf dem Novio Tech Campus in Nijmegen-Goffert, Niederlande. Es ist 86 Meter hoch bei 18 Stockwerken. Das Hochhaus steht auf einem schrägen, grasbewachsenen Plateau, das als Parkhaus dient. Die unteren Stockwerke stehen schräg, während die oberen senkrecht errichtet sind. Die Fassade soll an Pixel eines Bildschirms erinnern. Der Name bezieht sich auf den 52. Breitengrad, das Gebäude steht allerdings leicht abseits davon. Das Hochhaus wurde nach Plänen von Francine Houben und Francesco Veenstra errichtet und 2008 eröffnet. Weblinks Einzelnachweise
FiftyTwoDegrees

FiftyTwoDegrees is an 86-metre-tall (282 ft) high-rise building in Nijmegen, Netherlands. It is from a special design. Its lower floors are built as an inclined tower, while its upper sections are from conventional design. FiftyTwoDegrees was completed in 2007. See also Mecanoo External links http://skyscraperpage.com/diagrams/?b33936 https://web.archive.org/web/20071009105433/http://www.fiftytwodegrees.com/ftd/
Saasveldermolen

De Saasveldermolen (Twents: Soaseler Möl) is een molen nabij het Twentse dorp Saasveld in de Nederlandse provincie Overijssel. De molen van het type grondzeiler heeft een functie als korenmolen. De molen, gebouwd in 1870, heeft een ronde stenen romp, die grotendeels is gepleisterd. De kap van de molen is gedekt met eiken dakleien. De spanwijdte, de afstand tussen de uiterste punten van de molenwieken, bedraagt 22 meter. De molen werd gebouwd in opdracht van Augustinus Bootsveld, wiens vorige molen tijdens een storm was verwoest. Rond 1900 ging de molen over naar de familie Rotgerink. Na het overlijden van de laatste telg uit deze familie ging de molen in 1952 over op de voormalige molenaarsknecht Gerardus Spijker. In 2013 werd de molen voorzien van nieuw stucwerk en nieuw voegwerk. De molen draait af en toe en is beperkt te bezoeken. De molen heeft thans de status van rijksmonument. Referenties
Karnemelksbrug (Leiden)

De Karnemelksbrug is een vaste plaatbrug over de Nieuwe Rijn tussen de Hartesteeg en het Gangetje in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug grenst aan de Botermarkt, en het brugdek (18 meter breed) wordt nog steeds als marktterrein gebruikt. Typering De Karnemelksbrug is een liggerbrug met twee pijlers. De landhoofden en de pijlers zijn bekleed met metselwerk. De middenopening is gedekt met I-liggers met stampbetonvulling en gietasfaltdek. De zij-overspanningen zijn afgedekt met gewapend beton, stampbeton, zand en klinkers. Geschiedenis De eerste brug op deze locatie werd in de 13e eeuw gebouwd. De huidige brug dateert uit 1938.
Het Zand ('s-Hertogenbosch)

Het Zand is een buurt in het stadsdeel de Binnenstad van 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De buurt is gebouwd van 1890 tot 1915, toen de stad zich uitbreidde na het slechten van delen van de vestingwerken. Aan de bouw ging een ophoging vooraf met zand, wat afgegraven is in de Vughtse heide. Hierdoor is de recreatieplas de IJzeren Man ontstaan. De buurt had in het begin de naam Het Nieuwe Terrein. 't Zand ligt aan de rand van de Binnenstad, bij het station. Een blikvanger in de buurt is de drakenfontein bij het Stationsplein. Eind 19e eeuw werd de buurt vormgegeven door de toenmalige stadsarchitect Jules Dony. Hij ontwierp 60 gebouwen, waarvan 20 aan de Stationsweg, de drakenfontein en de Sint Leonarduskerk. De buurt 't Zand kan worden opgedeeld in noord- en een zuidkant. Het middelpunt hiervan is het (vierde) station 's-Hertogenbosch. Het eerste station van 's-Hertogenbosch stond 200 meter ten noorden tegenover de Sint Leonarduskerk. Deze in neogotische stijl gebouwde katholieke kerk is in 1971 gesloopt. Hiervoor kwam het kantoor van Brabants Dagblad in de plaats (1979-2013), en daarna appartementen. In deze buurt is te zien, dat de Tweede Wereldoorlog zijn sporen heeft nagelaten. Bij de bevrijding van 's-Hertogenbosch is een aantal gebouwen rondom het Emmaplein verwoest. De kop van 't Zand (Noord) wordt gekenmerkt door vier voormalige fabriekspanden, die omgebouwd zijn tot culturele centra. De sigarenfabriek Goulmy & Baar omgedoopt tot Willem Twee muziek en beeldende kunst, een expositieruimte voor hedendaagse kunst, en ateliers. De koekjesfabriek van Verkade omgedoopt tot cultureel centrum Verkadefabriek. Meelfabriek Koudijs (De Heus) is een evenementenlocatie. De ijzergieterij Dufay is een skateboardhal. In juni 2013 werd onder de naam Boschveld Boulevard door de gemeenteraad een (burger)initiatiefvoorstel aangenomen om langs de Boschveldweg te komen tot een inrichting die een verbinding maakt van het Centraal Station naar 'het culturele hart van 's-Hertogenbosch'. In 2016 werden de werkzaamheden uitgevoerd, inclusief een special lichtproject onder de naam 'Schaduw&Licht' waarmee panden, bomen en de straat met speciale projecttoren op kunstzinnige wijze worden aangelicht. Impressie van de bebouwing Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Het Zand Lijst van rijksmonumenten in Het Zand Wijken in 's-Hertogenbosch
Sint-Nicolaaskerk (Zalk)

De Sint-Nicolaaskerk is een kerk in het Nederlandse dorp Zalk. De kerktoren stamt al uit 1220 en is in romaanse stijl. In de toren hangt een 15e-eeuwse klok van een anonieme gieter. Het gotische schip werd rond 1400 gebouwd en bestaat grotendeels uit tufsteen afkomstig van de romaanse voorganger. De kerk werd gesticht door de heren van Buckhorst. Voor hen zijn de Buckhorst-banken vervaardigd. Verder stammen ook de preekstoel en de vicariën uit die tijd. Verder zijn er veel bezittingen van de Buckhorsters te bezichtigen in de kerk. Ook is er een grafkelder met de graven van de Buckhorsters. Bij de reformatie in 1590 werd de kerk van vicariën gezuiverd. De bezittingen en de grafmonumenten werden gespaard. Tot 1838 werd de kerk onderhouden door de nazaten van de Buckhorsters.
Sint-Willibrorduskerk ('s-Heerenhoek)

De Sint-Willibrorduskerk was een rooms-katholieke kerk aan de Deken Holtkampstraat 9 in 's-Heerenhoek. Op deze plaats stond sinds 1797 een schuurkerk. De huidige kerk werd tussen 1873 en 1874 gebouwd. De kosten bedroegen fl. 106.181,88,-. Architect Theo Asseler ontwierp een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl, met aan de voorzijde een hoge toren met drie geledingen en spits. Op 3 april 1873 werd de eerste steen gelegd en op 20 augustus 1874 werd de kerk door de Haarlemse bisschop G.P. Wilmer ingewijd. Een van de kerkklokken werd in 1620 gemaakt, de andere klok is modern. In de kerk staan nog de neogotische altaren en koorramen uit de bouwtijd. Het orgel werd in 1907 gebouwd door de firma B. Pels. Zowel het kerkgebouw als het orgel zijn een rijksmonument. De kerk werd tot 2023 heden gebruikt door de Pater Damiaanparochie, waar de Sint-Willibrordusparochie in was opgegaan. Wegens teruglopend kerkbezoek is de kerk op 5 november 2023 gesloten.
Feest der muzen

Feest der muzen is een fontein in de Nederlandse stad Utrecht. Ze is vervaardigd door de kunstenaar Joop Hekman en is op 2 oktober 1959 door de toenmalige Utrechtse burgemeester De Ranitz onthuld in het park voor de Stadsschouwburg op het Lucasbolwerk. Beschrijving Aan de onthulling ging de instelling van het Fonds Stadsverfraaiing in 1948 door de plaatselijke overheid vooraf. Een van de eerste grote projecten die hieruit voortvloeide was dit kunstwerk. Het eerste fonteinplan dateert uit 1949. De architect van de reeds in 1941 geopende Stadsschouwburg, Willem Dudok, kwam toen met een ontwerp dat echter niet door de gemeente Utrecht werd aanvaard. Een jaar later werd een besloten prijsvraag ingesteld tussen de lokale kunstenaars Pieter d'Hont en Hekman. Hekman won de prijsvraag met een fonteinplan dat een zeemeermin op een sokkel bevatte. De gemeente bood vervolgens Hekman een studiereis naar het fonteinrijke Rome aan. Teruggekomen kwam de kunstenaar tot een nieuw ontwerp met drie muzen. In 1956 kreeg Hekman uiteindelijk daarvoor de definitieve opdracht, en ook werd bepaald dat het Lucasbolwerk de definitieve locatie zou worden. De beeldengroep van de fontein is ruim drie meter hoog. De in brons vormgegeven muzen Melpomene, Terpsichore en Thaleia liggen hierin tussen granieten vlakken. De granieten basis van de fontein heeft een doorsnede van drie meter en is voorzien van spuitgaten voor het fonteinwater. Via een aantal spuitgaten worden onafgebroken hoge stralen over de beeldengroep gespoten; overige spuitgaten veroorzaken kleine waterbogen of een bobbelend effect op het wateroppervlak. Zie ook Muze (Stadsschouwburg Utrecht) Bronnen Gemeente Utrecht, Beelden in de stad: Feest der muzen, geraadpleegd 17 mei 2015. Utrechts Nieuwsblad van 13 oktober 1951, pagina 2. Utrechts Nieuwsblad van 3 oktober 1959, pagina 4. Noten
Van Heutszpark

Het Van Heutszpark is een stadspark en straatnaam in de Drentse plaats Coevorden. Het is vernoemd naar de in Coevorden geboren luitenant-generaal en militair en civiel gouverneur van Atjeh, Jo van Heutsz (1851 – 1924). Het park ligt deels binnen en deels buiten de stadsgracht aan de noordzijde van de stad en strekt zich uit van de weg de Stationsstraat - Dalerallee tot aan het Stieltjeskanaal. Ook in de Zuid-Hollandse stad Vlaardingen is 'Van Heutszpark' de naam van een park en een straatnaam. Bezienswaardigheden In het park staan de Oranjebank, die in 1938 werd opgericht ter gelegenheid van de geboorte van prinses Beatrix, en een Verzetsmonument uit 1949 van Bas Galis (beide binnen de stadsgracht). Op het hoogste punt van het park, tevens binnen de vestinggracht, staat sinds 1914 de watertoren van Coevorden, een ontwerp van architect J.P. Hazeu. Foto's