NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zomerhuis Dijkstra

Het Zomerhuis Dijkstra is een rijksmonumentale vakantiewoning in Groet, gemeente Bergen. Het pand is in 1932 door Ben Merkelbach en Charles Karsten ontworpen voor de familie van advocaat Rients Hendrik Dijkstra. In 1933 is het bouwen begonnen en een jaar later afgerond. Dit huis is door de jaren heen altijd gebruikt door de familie Dijkstra. Aan het gebouw is vrijwel niks veranderd waardoor het ex- en interieur nog vrijwel gelijk zijn aan dat van de jaren 30 van de twintigste eeuw. Hierdoor kon het pand op 24 juni 1985 ingeschreven worden als rijksmonument en in 2012 werd het door de familie Dijkstra overgedragen aan de Vereniging Hendrick de Keyser. Ontwerp In het ontwerp werd rekening gehouden met de omgeving van het pand. De architecten hielden daarbij rekening met een open karakter waarin aandacht was voor ruimte en licht. Het ontwerp is doorslaggevend geweest om het pand als rijksmonument aan te merken. Daarnaast wordt het als representatief gezien voor de Nederlandse bijdrage aan het nieuwe bouwen. Exterieur De woning is vrijstaand waardoor er rondom grote raampartijen aan zijn gebracht. De woning bestaat uit twee bouwlagen en heeft een plat dak. Het dak steekt ver uit en heeft een geprofileerde daklijst. Op het noordwesten is een uitbouw met bolrond golfplaten dak geplaatst. In deze uitbouw zijn de garage en bijkeuken gesitueerd. De voordeur is op het noordoosten gericht. Naast de voordeur bevindt zich een schuin oplopende luifel. De verdieping aan deze zijde heeft een breed en een hoog venster. In het midden van de gevel bevindt zich het venster van het trappenhuis, in het venster zijn kleine ramen aangebracht. Het venster is, door middel van een roedeverdeling, verdeeld in vier smalle stroken. De gevel aan de zuidoostelijke kant heeft over de volle breedte een balkon met een leuning gemaakt uit stalen buizen. Het hele pand is uit witgeverfde baksteen opgetrokken. De vensters zijn allemaal gevat in smalle stalen kozijnen. De maten van de ramen zijn allemaal op een vaste wijze, maatverhouding, bepaald. De schuifdeuren kunnen ook opengeslagen worden, zodat deze dan de windschermen van het op het zuiden gelegen terras vormen. Interieur In het interieur zijn een aantal meubels geplaatst van bekende ontwerpers. Zo is een paar beugelfauteuils van Gerrit Rietveld uit 1927 door Rients Dijkstra gekocht. Zie ook Lijst van panden van Vereniging Hendrick de Keyser Lijst van rijksmonumenten in Groet
Campveerse Toren

Der Campveerse Toren ist ein erhaltener Eckturm der mittelalterlichen Stadtbefestigung von Veere in der niederländischen Provinz Zeeland. Das Bauwerk ist seit dem Jahr 1967 als niederländisches Rijksmonument eingestuft. Geschichte Der Campveerse Toren gehört neben den Wällen an der Südwestseite des Ortes zu den Resten der früheren Verteidigungsanlagen von Veere. Der Turm in Backsteingotik war Teil der um 1500 errichteten Seebefestigung. Der Campveerse Toren ist ein halbrunder Wehrturm, der auf dem Wall zum Veerse Meer mit einer äußeren Schaufassade im Wechsel von Backstein- und Natursteinschichten errichtet wurde. Im Jahr 1540 wurde der Turm zu einer Herberge umgestaltet. An der Ostseite befindet sich ein länglicher Flügel, der 1738 an einem Abschnitt des alten Walls angebaut wurde. Seeseitig besteht das Mauerwerk aus abwechselnden Ziegel- und Natursteinschichten und weist einen überhängenden, gemauerten Rundbogenfries auf. Auf der Stadtseite befindet sich ein Rundbogenportal mit einem Rahmen aus Naturstein. Im Inneren des Turmes befinden sich ein Keller mit einem Kuppelgewölbe und ein Obergeschoss mit massiven Hauptbalken und Balken auf profilierten Balkenträgern. Im Zuge der Restaurierung der Anlage im Jahr 1950 wurden das hohe Dach des Turmes und der mit Fialen verzierte Stufengiebel an der Stadtseite wiederhergestellt. Literatur Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Zeeland. 2003, S. 246. Weblinks Einzelnachweise
Kritzraedthuis

Het Kritzraedthuis is een monumentaal pand uit de 17e eeuw in de binnenstad van Sittard. Het pand is gelegen aan de Rosmolenstraat 2, op de hoek van de Plakstraat, enkele meters verwijderd van het Klooster Sint Agnetenberg. Geschiedenis Het Kritzraedthuis is, getuige de muurankers, gebouwd in het jaar 1620. Een protestantse rentmeester heeft opdracht gegeven tot de bouw van het pand als woonhuis. Het gebouw heeft verder nog verschillende functies gekend. Sinds 2000 is in het pand de plaatselijke VVV gehuisvest. Het pand geniet sinds 1967 beschermd als rijksmonument. Beschrijving Het bakstenen gebouw met kruiskozijnen van Naamse steen en mergelen waterlijsten is gebouwd in de zogenaamde Maaslandse renaissancestijl en bestaat uit vijf bouwlagen en een kelder. Hoewel de hoofdtoegang zich tegenwoordig aan de Rosmolenstraat bevindt, ligt de oorspronkelijke voorgevel aan de Plakstraat. De toegangspoort die hier was gelegen is vervangen door een groot raamkozijn, getuige de overgebleven contouren van een poortboog. Het Kritzraedthuis is genoemd naar de jezuïet en schrijver Jacob Kritzraedt, die het pand ooit bewoond heeft. Zijn naam is ook verleend aan de Stichting Jacob Kritzraedt, een stichting die zich inzet voor het behoud van monumentale en monumentwaardige gebouwen in Sittard.
Moerputten

De Moerputten is een natuurgebied in de Nederlandse provincie Noord-Brabant, gelegen nabij 's-Hertogenbosch. Het 118 hectare grote terrein behoort tot de Natura 2000-gebieden en is in beheer bij Staatsbosbeheer. Het is een van de weinig overgebleven laagveenmoerassen ten zuiden van de grote rivieren. Het natuurgebied is omsloten door de polders Gement, Honderd Morgen en Rijskampen (Vught), de Bossche wijken Kruiskamp en Deuteren, en Vlijmen. Veen De naam geeft aan dat het een moerassig gebied is, ter plaatse loopt een verlande prehistorische rivierbedding waarin sterke veenvorming heeft plaatsgevonden. De veenlaag was dik genoeg om te worden ontgonnen. Zo ontstonden twee plassen, de Lange Putten, waarover nu de grote Moerputtenbrug ligt, en een kleinere, de Moerput. Sporen van veenontginning zijn nog te zien in het landschap, zo zijn er talrijke legakkers. Het waterrijke gebied maakte eeuwenlang deel uit van de inundatiezone rond 's-Hertogenbosch. Dat betekende dat als het militair noodzakelijk werd geacht het waterpeil nog verhoogd moest kunnen worden. De aanleg van een spoorweg in het laatste kwart van de 19e eeuw was daarom alleen mogelijk als de spoordijk ter hoogte van de Moerputten werd onderbroken door een lange brug op pijlers. Flora en fauna De Moerputten bestaat uit veel verschillende terreintypen. Er zijn hooilanden, rietvelden, moerassen, open wateren en wilgenstruwelen. Het gebied heeft een rijke maar kwetsbare flora en fauna. Men vindt er reeën, vossen en zeldzame vogels als waterral, blauwborst en zomertaling. In het gebied is een geslaagde poging gedaan het pimpernelblauwtje, een in België en Nederland uitgestorven vlindersoort, te herintroduceren. Op de pijlers van de Moerputtenbrug zijn korstmossen, bladmossen en muurvarens te vinden, waaronder de in Nederland zeldzame en beschermde steenbreekvaren. Elders in het gebied liggen enkele van de weinige oorspronkelijke blauwgraslanden in Nederland. Voormalige spoorbrug Door het gebied loopt een oude spoorbrug, de Moerputtenbrug. Sinds 2011 is dit een voetgangersbrug waar het Halve Zolenpad over heen voert. Fotogalerij Externe links Moerputten IVN 's-Hertogenbosch[dode link] Moerputten en Moerputtenbrug
Geertekerk

De Geertekerk is een kerk in de Nederlandse stad Utrecht. In de middeleeuwen was het een van de vier parochiekerken in die stad, en wel de kleinste en de jongste, gewijd aan de heilige Gertrudis van Nijvel. Het eerste gebouw verrees op een terrein buiten de omwalling, maar tussen 1248 en 1259 werd de kerk overgebracht binnen de stadsmuren. Sindsdien hebben nog vele verbouwingen plaatsgevonden: het koor en dwarsschip dateren uit de veertiende eeuw, de schipzijbeuken van rond 1400. Waarschijnlijk is de uit de dertiende eeuw daterende toren het oudst bewaarde gedeelte. Na de Hervorming was de Geertekerk achtereenvolgens in gebruik als Hervormde kerk, stal, kazerne, magazijn en van 1814 tot 1930 weer als Hervormde kerk. Als gevolg van een overstroming van de Rijn werden in 1855 honderden inwoners van Veenendaal tijdelijk in de kerk ondergebracht. Eind jaren 1940 bevond de Geertekerk zich in ruïneuze toestand: het dak was geheel verdwenen en bomen groeiden in de kerkruimte. Nadat zij door de Remonstrantse Broederschap was aangekocht, werd het gebouw van 1954 tot 1956 geheel gerestaureerd. Het resultaat was een uiterst sobere kerk met een bijna dorps karakter. De Geertekerk heeft sinds de restauratie een bijzonder goede akoestiek. Voor veel orkesten en ensembles is deze kerk een geliefde plek om op te treden. In 2015 zijn er aanpassingen aan het interieur gedaan, zoals grote glazen wanden. Sinds 2017 wordt de Geertekerk ook gebruikt voor congressen, vergaderingen en andere evenementen. Heirloom - Venues of Utrecht is de huidige exploitant van de Geertekerk. Klokken In de toren hangen bijzondere klokken, de 'Ghertrut' van klokkengieter Steven Butendiic uit 1477 (1150 kilo) en de 'Jesus Maria Johannes' van Geert van Wou uit 1506 (650 kilo). In 2023 werd door het Utrechts Klokkenluiders Gilde in de vieringtoren een bijzondere luidklok toegevoegd. Hij is gegoten door de Utrechtse klokkenmaker Jan Tolhuys en heet 'Jezus Maria Johannes Anna' (70 kg). De klok dateert uit 1537 en kwam uit een voormalig klooster te Schaarsbergen. Trivia Op 24 april 1793 is de Nederlandse wiskundige Laurens Praalder bijgezet in de Geertekerk. In de 15de eeuw woonde binnen de muren van de Geertekerk Agnes van Zantwijck, een kluizenares. De kluis waarin zij woonde is in 1943 gesloopt. Overigens was Van Zwantwijck niet de enige vrouw die zich in de 15de eeuw in Utrecht in liet metselen. Suster Bertken verbleef 57 jaar in een kluis in de Buurkerk en Alyt Ponciaens verbleef ruim dertig jaar in de Jacobikerk. Het orgel van de Geertekerk is in 1803 gebouwd door Johannes Stephanus Strümphler. Het is afkomstig uit de Doopsgezinde kerk in De Rijp en werd in 1956 in de Geertekerk geplaatst. De preekstoel of kansel is afkomstig uit de voormalige Remonstrantse kerk te Zevenhuizen, Zuidplas Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Utrecht (stad)
Watertoren (Delden)

De watertoren in Delden is ontworpen door architect H.P.N. Halbertsma, gebouwd in 1894 en behoort bij het landgoed Twickel. De toren is gebouwd in opdracht van eigenaar Dr. R.F. Baron van Heeckeren van Wassenaer. De toren diende als waterreservoir voor het blussen van branden op Twickel. Daarnaast wilde de bovengenoemde eigenaar aan Delden een waterleiding schenken. Toen bleek dat het water bij Twickel zout bevatte en dus niet bruikbaar was als drinkwater, werd de toren aangesloten op het waterleidingnet van Almelo. Hiertoe moest een pijpleiding van circa 10 kilometer lengte worden aangelegd. Het zout was afkomstig van een zoutlaag in de bodem van Delden. Deze laag is nadien commercieel geëxploiteerd. Op de markt van Delden herinnert een kunstige gietijzeren waterpomp aan het stichten van deze waterleiding. De watertoren heeft een hoogte van 37,50 meter en heeft een waterreservoir van 200 m³. De toren bezit de status rijksmonument. Bron Het Twente boek, door Gerard Vaanholt. Uitgegeven in 2012 door WBooks te Zwolle, met ISBN 978 90 400 05671. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 507505
Hulstkampgebouw

Het Hulstkampgebouw is een rijksmonument aan de Maaskade in Rotterdam. Het is een gezichtsbepalend pand aan de noordzijde van het Noordereiland. De Rotterdamse architect Jacobus Pieter Stok ontwierp het in 1889 in neorenaissancestijl. Kenmerkend is het gebruik van rode baksteen, versierd met witte banden en ornamenten. Geschiedenis Opdrachtgever tot de bouw was de firma Laming & Sons, die het gebouw in 1895 betrok. Het diende als margarine- en kaasfabriek met kantoor, woonhuis en opslagplaats. Na het faillissement van dit bedrijf werd het van 1919–1972 eigendom van de firma Hulstkamp & Zoon & Molijn die er een distilleerderij vestigde voor jenever. Bij de aanval op Rotterdam in mei 1940 werd dit gebouw als een van de eerste door Duitse militairen bezet. In 1979 kwam het gebouw leeg te staan. Van 1980 tot 1995 was er het Mariniersmuseum gevestigd. Na renovatie van het kantoorgebouw en sloop van de distilleerderij werd het pand een bedrijfsverzamelgebouw annex feest- en congrescentrum. In de centrale expeditieruimte werden galerijen aangebracht en de voormalige opslagruimtes werden omgebouwd tot kantoorruimtes. Beneden bevinden zich vijf zalen en in het centrale deel is een wintertuin met glazen dak. In sommige zalen zijn de oorspronkelijke staalconstructies zichtbaar. Literatuur Ronald Stenvert e.a. (2004): Monumenten in Nederland. Zuid-Holland, Zeist: Rijksdienst voor de Monumentenzorg / Zwolle: Waanders Uitgevers, p. 447; te lezen op DBNL(KB) Gerrit Vermeer & Ben Rebel (1994): Historische gids van Rotterdam. 14 wandelingen door de oude en nieuwe stad, Den Haag: Sdu Uitgeverij Koninginnegracht, p. 267
't Behouden Huys

't Behouden Huys or Het Behouden Huis is a museum in West-Terschelling, Netherlands. The museum is named after the shelter used by Willem Barentsz on his third Arctic expedition, when they became trapped in ice off northern Russia. The museum consists of several 17th-century buildings which were once the houses of wealthy whaling commanders. The buildings were constructed in 1688. The museum was established in 1938, and acquired these buildings in 1950. During World War II the collection had to be hidden. The building is rijksmonument 35050. References
Museum 't Behouden Huys

Museum 't Behouden Huys in het dorp West-Terschelling op het eiland Terschelling in de Nederlandse provincie Friesland richt zich met vaste en wisselende exposities op de Terschellinger geschiedenis, cultuur en zeevaart. Beschrijving Het museum is vernoemd naar het Het Behouden Huys, het onderkomen waar de Terschellinger Willem Barentsz en zijn bemanning in 1596-1597 overwinterden op Nova Zembla. Het museum is gevestigd in twee originele commandeurswoningen en nieuwbouw aan de Commandeurstraat 30-32. Het museum werd op 5 mei 1939 gesticht onder door onder anderen de op Terschelling geboren Gerrit Knop, G. van Dieren, Jan Lieuwen, D. Smit, B. Stobbe en J.W. van Dieren en begon als een eenmalige tentoonstelling, die zo populair was dat men besloot er een permanent museum van te maken. De stichting "Schellinger Kultuur-historisch Museum Behouden Huys werd in 1955 opgeheven. De collectie werd in 1954 overgedragen aan de gemeente. Het eerste museumgebouw was al ingericht in 1952 en sinds de jaren vijftig zijn de gebouwen en de collectie eigendom van de gemeente Terschelling. Exposities Elk jaar wordt in de nieuwbouwzaal een expositie gehouden die betrekking heeft op het eiland en zijn bewoners. De exposities sinds 1992 zijn als volgt: 1992: Strandvondsten 1993: Loodsdienst van Terschelling 1994: 400 jaar Brandaris 1995: Terschelling in de Tweede Wereldoorlog (ten gevolg van de 50ste verjaardag van de bevrijding) 1996: Willem Barentsz 1997: Willem Barentsz (vervolg) 1998: Rijkswaterstaat op Terschelling/Friese klederdracht 1999: De Lutine 2000: De Lutine (vervolg) 2001: Paulus de Terschellinger Boskabouter 2002: Geuzen en ander ongewenst bezoek 2003: Australisch avontuur van Vliestra 2004: Schip in Nood (redding op Terschelling) 2005: Feesten op Terschelling 2006: Vette Buit (relatie tussen Terschelling en Groenland) 2007: Fan Twa Kanten (met medewerking van Linette Raven) 2008: Veerdiensten in ver verleden (ten gevolge van van 100 jaar rederij Doeksen) 2009: Terschelling springt eruit (ten gevolge van 100 jaar toerisme op Terschelling) 2011: Alleen op de Boschplaat (over Jan Cornelis Femmesz) 2013: Schilderijen van Schylge 2014: Sprookjes en Sagen van Terschelling 2016: De grote brand van 1666 2020: Wonderlijke Waarheden van Terschelling 2021: Ode aan het landschap 2022: Het geheim van de Lutine Zie ook Lijst van musea in Friesland
Jeruzalemkerk (Amsterdam)

De Jeruzalemkerk is een protestants kerkgebouw aan de Jan Maijenstraat in het Amsterdamse stadsdeel West, in de wijk De Baarsjes, nabij het Mercatorplein. Ontstaan De kerk werd gebouwd in de jaren 1928-1929 naar een ontwerp van de architect Ferdinand Jantzen. Oorspronkelijk wilde men de kerk de Nieuwe Westerkerk noemen, vanwege haar ligging in het Plan West, maar uiteindelijk koos men voor de naam Jeruzalemkerk. Deze is ontleend aan de inzamelingsactie Stad zonder Tempel die gehouden werd om de kerk te financieren. Omdat Jeruzalem sinds het jaar 70 een stad zonder tempel is, was deze naam toepasselijk. Architectuur en inrichting De kerk is een goed voorbeeld van de stijl van de Amsterdamse School. Ook vormt de kerk een harmonieus geheel met de omgeving waarin zij gebouwd is. Het was een bewuste keuze van de architect Jantzen om de kerk aan woningen vast te bouwen. Dit drukt uit dat God bij de mensen wil wonen. De buitenkant en het interieur zijn rijk aan symbolen, die ook door Jantzen werden ontworpen en toegepast. Daarbij wordt verwezen naar Jeruzalem en motieven uit het geloof. De symmetrie is ver doorgevoerd in deze kerk. Rechts en links zijn identiek. De Jeruzalemkerk is noord-zuid gericht, terwijl de meeste kerken oost-west gericht zijn. De door Jantzen ontworpen glas-in-loodramen zijn rijk uitgevoerd. Er zijn zeven ramen naar de dagen van de schepping: 1e dag, God scheidde licht van donker 2e dag, Hij scheidde lucht van water 3e dag, Hij scheidde water van land en schiep planten en bloemen 4e dag, Hij schiep de hemellichten: zon, maan en sterren. 5e dag, Hij schiep zeedieren en vogels 6e dag, Hij schiep overige landdieren en de mens 7e dag, rustdag, Adam en Eva kijken uit over de schepping Boven de diakenen-bank staat de profeet Maleachi die de ondergang van de wereld voorspelde. Boven de ouderlingen-banken staat koning en priester Melchizedek afgebeeld. Boven de ingang zijn de drie ramen waar de engel afgebeeld wordt. Rijksmonument Op 1 oktober 2003 werd de Jeruzalemkerk op de rijksmonumentenlijst geplaatst wegens haar bijzondere architectonische waarde. Recht tegenover het gebouw staat het complex Jan Maijenstraat 11-17, van architect J.W. Frantzen voor Publieke Werken, ook een rijksmonument. Kerkelijk leven Oorspronkelijk viel het gebouw onder de Hervormde kerk. De kerk werd in gebruik genomen op 25 april 1929. Tegenwoordig is de "Jeruzalemkerkgemeente" een wijkgemeente van de Protestantse Kerk in Nederland. Externe links Jeruzalemkerk (PKN) De Jeruzalemkerk op Erfgoed van de Week, www.amsterdam.nl Foto's van de Jeruzalemkerk in de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam
Skoattertsjerke

De Skoattertsjerke is het kerkgebouw in Oudeschoot in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De zaalkerk uit 1752, ingewijd op 26 november, verving een houten gebouw uit 1610. De kerk werd gebouwd in opdracht van Menno Coehoorn van Scheltinga (1701-1777), grietman van Schoterland, en zijn vrouw Martha Kinnema. Boven de ingang is een gevelsteen met hun wapens aangebracht. De torenspits werd na een brand in 1823 vervangen. De klok uit 1758 werd in de 1942 door de Duitse bezetter gevorderd. De windwijzer heeft de vorm van een paard. In 2007 werd het houten torentje gerestaureerd. Tijdens deze werkzaamheden ontdekte men dat het hout van de gehele kerk door houtworm en de huisboktor was aangetast. Voor de restauratie werd door de gemeente Heerenveen extra geld beschikbaar gesteld. De kansel is in Lodewijk XIV-stijl uitgevoerd. Het orgel uit 1871 is gemaakt door Willem Hardorff en geschonken door jhr. Andringa de Kempenaer. In het driezijdig gesloten koor een doopvont en twee ramen van gebrandschilderd glas gemaakt door Chris Fokma. Raam noordzijde: Er zij licht, en er was licht (Gen 1:3). Raam zuidzijde: Ik ben het Licht der wereld (Joh 8:12). In 2002 werd ter viering van het 250-jarig jubileum ook twee door Ton de Bruin gemaakte ramen geplaatst: de duif (Gen 8:11) en de broden en vissen (Luk 9:16). De naam van de kerk is sindsdien Skoattertsjerke. De kerk is een rijksmonument. Zie ook Sionskerk (Oudeschoot) Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Oudeschoot
Hortusplantsoen

Het Hortusplantsoen is een plantsoen en straat in het centrum van Amsterdam. Het plantsoen bevindt zich aan de zuidkant van de Hortus Botanicus, tussen de Nieuwe Herengracht (hoek Weesperstraat) en de Nieuwe Keizersgracht (bij de knik waar de gracht overgaat in de Plantage Muidergracht). In de bij de Nieuwe Herengracht horende Hortustunnel onder de Weesperstraat bevindt zich een ingang van het metrostation Waterlooplein. Aan het Hortusplantsoen bevindt zich op nummer 4 de zogenaamde Overtuin, een niet voor het publiek toegankelijk deel van de Hortus Botanicus. De Hortusvijver in het plantsoen loopt van de Nieuwe Herengracht naar de Nieuwe Keizersgracht, hoewel het wel afgesloten is voor bootverkeer. De twee bruggen in de vijver zijn beide aangewezen als rijksmonument: een natuurstenen welfbrug met zware gietijzeren leuningen uit 1877 (brug nr. 233) en een ijzeren boogbrug uit 1903. Deze eerste brug wordt gebruikt voor voetverkeer, de tweede leidt naar de Hortus en is afgesloten met een hek. Vanaf het schooljaar 2015-'16 is de Reinwardt Academie van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten gevestigd in het gebouwencomplex Hortusplantsoen 1-3. Geschiedenis Op de plek van het plantsoen liep oorspronkelijk de Muidergracht. Na demping van het noordelijke deel bevond zich er een rooms-katholiek armenkerkhof, het St. Anthoniekerkhof. Aan Hortusplantsoen 1 was vele jaren een lagere school gevestigd. Hier werkte schrijver en politicus Theo Thijssen van 1899 tot 1905 als onderwijzer en ontmoette daar zijn latere vrouw Jo Zeegerman. Van 1928 tot 1976 was aan Hortusplantsoen 2 een school voor doven en slechthorenden gevestigd, de J.C. Ammanschool. Hier werkte de latere voetbaltrainer Rinus Michels van 1956 tot 1965 als gymnastiekleraar. Op 19 april 2007 onthulde de Amsterdamse burgemeester Job Cohen een plaquette bij de Academie ter herinnering aan de Joodse leerlingen van de J.C. Ammanschool die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden opgepakt en naar de concentratiekampen gestuurd. In 2010 werd in het plantsoen een Monument voor Joodse dove oorlogsslachtoffers geplaatst met een beeld van Truus Menger-Oversteegen. De Academie voor Beeldende Vorming van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten was sinds 1977 gevestigd aan Hortusplantsoen 2; met ingang van studiejaar 2015 verhuisde deze faculteit naar het voormalige Groot Laboratorium van Shell in Overhoeks in Amsterdam-Noord, samen met de masteropleidingen van de Amsterdamse Theaterschool. Het Hortusplantsoen stond bekend als verzamelplaats voor drugs- en alcoholverslaafden, dealers en daklozen. In juli 2007 wees de gemeente het plantsoen en omliggende gebied voor drie maanden aan als overlastgebied. Afbeeldingen
Sint-Petruskerk (Eindhoven)

De Sint-Petruskerk is een kerk in Eindhoven. De huidige Sint-Petruskerk aan de Kloosterdreef in het stadsdeel Woensel is gebouwd na de sloop van de oude Sint-Petruskerk in 1815. Ze werd ingewijd in 1880. Het is een neogotische kruisbasiliek welke H.J. van Tulder als architect had. Tijdens de bouw stortte de toren in, in 1875. Pas in 1912 werd een nieuwe toren gebouwd. De architect was L.P.J. Kooken. De kerk is een rijksmonument en behoort met 76 m tot de hoogste kerken in Nederland. Ongeveer 50 meter noordelijker staat de Heilig-Hartkapel. Minder dan één kilometer ten oosten van de Sint-Petruskerk staat de Oude Toren van Woensel. Dit is de overgebleven toren van de lokale middeleeuwse kerk in Kempense gotiek, die eveneens gewijd was aan Sint-Petrus. In het jaar 1800 heeft een orkaan de spits en het schip van deze kerk vernield, waarna kerkgangers in een oude schuurkerk diensten hielden, en uiteindelijk de huidige Sint-Petruskerk bouwden om hun lokale kerkdiensten in te houden. Foto's Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Eindhoven