NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aylvapoldermolen

L'Aylvapoldermolen (letteralmente: mulino del polder di Aylva) è un mulino a vento situato a Burgwerd nella municipalità di Súdwest-Fryslân, in Frisia, nei Paesi Bassi. Il mulino, restaurato e rimesso in funzione, è stato iscritto come patrimonio culturale nella lista dei Rijksmonument con il numero 15626. Storia Il primo mulino a vento venne costruito in questo luogo nel 1827 ed era conosciuto come Molen van Tjaard, il quale prosciugo l'Aylvapolder, che fu il primo polder realizzato in Frisia nel 1680. Il 9 novembre 1959 il mulino venne distrutto da un incendio. L'attuale Aylvapoldermolen venne costruito ad Hallum (frazione di Ferwerderadiel) nel 1846 ed era conosciuto come Vijfhuistermolen oppure Hoekstermolen. Il mulino fu restaurato nel 1964 e ancora nel 1971. Il 4 maggio 1976 venne venduto alla fondazione dei mulini frisoni (Stichting De Fryske Mole). Nel 1989 venne istituita la fondazione del mulino del polder di Aylva (Stichting Aylvapoldermolen) con l'obiettivo di ricostruire il mulino a vento distrutto e nel 1996 vi fu la proposta di spostare il Vijfhuistermolen, dal momento che il terreno su cui era collocato in origine ad Hallum doveva essere utilizzato per un ampliamento. Il mulino venne quindi smontato nel 1999 e rimontato a Burgwerd nel luogo in cui sorgeva l'originario Aylvapoldermolen. La cerimonia di inaugurazione del 3 giugno 2009 fu tenuta da Annemarie Jorritsma, che all'epoca rivestiva il ruolo di Ministro degli affari economici (Jorritsma è anche figlia di un proprietario di mulino). Il 20 agosto 2009 il mulino fu colpito ed incendiato da un fulmine, ma i vigili del fuoco riuscirono a limitare i danni al tetto di paglia, utilizzando 135.000 litri d'acqua per spegnere il fuoco, che ha comunque distrutto circa 6 m² del tetto in paglia. Il mulino è ora dotato di un sistema antincendio automatico Descrizione L'Aylvapoldermolen è quello che gi olandesi definiscono un "achtkante grondzeiler", un mulino a vento senza fondamenta, con le pale che arrivano quasi fino a terra. Sopra alla base in mattoni al piano terra, vi sono tre piani rivestiti in paglia, così come il tetto di paglia. Le quattro pale hanno una lunghezza di 22 metri e ad ogni rivoluzione delle stesse la vite di Archimede collegata può sollevare fino a 1.560 litri d'acqua. Accesso Il mulino è aperto al pubblico su appuntamento. Note Bibliografia Bouke en Hinne Bokma Boersma, De Aylvapoldermolen. Sieraad yn de wide romte, Stifting Aylvapoldermole, 2000. Friese Molens, Friese Pers Boekerij, 1995, ISBN 978-90-330-1522-9. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aylvapoldermolen Collegamenti esterni Rijksmonument (15626) (NL) Sito ufficiale, su aylvapolder.nl. URL consultato il 20 giugno 2016.
Aylvapoldermolen

De Aylvapoldermolen (uitspraak: [Aluapoldermolen]) (Fries: Aylvapoldermûne) is een poldermolen ten noordoosten van het Friese dorp Burgwerd, dat ligt in de Nederlandse gemeente Súdwest-Fryslân. De molen staat aan de Bolswardertrekvaart. Beschrijving Op de plaats van de huidige Aylvapoldermolen stond vroeger een andere molen, die in 1827 was gebouwd als een van de twee molens die de Tjaard van Aylvapolder moesten bemalen. In 1950 werd deze molen gerestaureerd. Er waren in 1959 plannen om een dieselmotor in de molen te plaatsen, maar op 9 november van dat jaar werd de molen door brand verwoest. Op de grondvesten ervan werd vervolgens een gemaal gebouwd. Dit werd later weer gesloopt, waarbij de vierkante onderbouw van de oorspronkelijke molen weer tevoorschijn kwam. In 2000 werd op deze onderbouw de huidige Aylvapoldermolen geplaatst. Deze is afkomstig uit het Friese Hallum, waar hij als de Hoekstermolen sinds 1846 het waterschap Vijfhuizen bemaalde. Hij moest daar echter wijken voor de uitbreiding van een bedrijventerrein. Hierop werd in 1999 besloten de molen over te brengen naar Burgwerd en hem daar te herbouwen. De molen, waarvan de roeden zijn voorzien van zelfzwichting, werd op 3 juni 2000 geopend door Annemarie Jorritsma, de toenmalige Nederlandse minister van Economische Zaken, zelf een molenaarsdochter. Op 20 augustus 2009 brak ten gevolge van blikseminslag brand uit in de Aylvapoldermolen. De rieten kap vatte meteen vlam. Dankzij de in de molen aangebrachte sprinklerinstallatie en snel ingrijpen van de brandweer bleef de schade beperkt. De molen is eigendom van de Stichting Aylvapoldermolen. Literatuur Boersma, Bouke en Hinne Bokma (2000) De Aylvapoldermolen. Sieraard in de wijde ruimte. Bolsward: Stichting Aylvapoldermolen. ISBN n.v.t. Zie ook Molens in Friesland
Aylvapoldermolen

Aylvapoldermolen – wiatrak w miejscowości Burgwerd, w gminie Súdwest-Fryslân, w prowincji Fryzja, w Holandii. Pierwszy młyn w tym miejscu został wzniesiony w 1827 r. i był nazywany Molen van de Tjaard. W 1959 r. konstrukcja spłonęła. W 2000 r. przeniesiono w to miejsce wiatrak z miejscowości Hallum, z 1846 r. Wiatrak ma trzy piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 22,00 m. Służył on głównie do wypompowywania wody przy pomocy śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-16]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Borgermolen

De Borgermolen is een voormalige watermolen in buurtschap Heisterbrug bij Schinnen in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De watermolen stond op de Geleenbeek. Stroomopwaarts lagen op deze beek de Heisterbrugger korenmolen en de Heisterbrugger oliemolen naast elkaar, stroomafwaarts lag de Olie-watermolen. De molen ligt naast het Kasteel Terborgh. Het is een rechthoekig gebouw met een verdieping, opgetrokken in vakwerk en gedekt door een schilddak. Geschiedenis In 1501 werd de Borgermolen voor het eerst vermeld. In de Franse tijd was de molen de banwatermolen van de heerlijkheid Schinnen. In 1854 werd deze watermolen met twee houten waterraderen genoemd met een waterpeilvaststelling. Ze stonden schuin achter elkaar met ieder een eigen watergang waar het rad draaide en een eigen maalsluis. Het voorste rad lag tegen de gevel met een breedte van 78 centimeter en een doorsnede van 5,46 meter en fungeerde als roggemolen. Het achterste rad had een breedte van 76 centimeter en een doorsnede van 5,28 meter en fungeerde als tarwemolen. Voor 1888 werd het achterste rad verwijderd en was alleen het voorste rad met de peilvaststelling nog aanwezig. Het was toen een middenslagrad met een breedte van 82 centimeter en een doorsnede van 5,34 meter en was voorzien van een krop (kroprad). Op ongeveer 170 meter boven de molen splitste de Geleenbeek zich in twee takken en was er een verdeelwerk met twee lossluizen. De afslagtak liep vervolgens langs de achterkant van het kasteel om zich bij de Spaubeker oliemolen weer te verenigen met de molentak. Tot in het midden van de jaren 1930 werd de molen nog gebruikt, maar de laatste paar jaar alleen voor eigen gebruik van de pachter van landgoed Terborg. De molen was toen al zo vervallen dat het herstellen tot een draaiende molen niet lonend was. In 1939 werd het stuwrecht van de Heisterbruggermolen en de Borgermolen afgekocht. Daarna werd de beek verlegd. Sinds 1967 is het gebouw een rijksmonument.
Spoorweghaven (Rotterdam)

De Spoorweghaven is een van de oudste havens van Rotterdam in Rotterdam-Zuid. De Spoorweghaven is een langgerekte stukgoedhaven die is aangelegd op rijksinitiatief voor de overslag van stukgoed op het spoor. De Spoorweghaven is gegraven tussen 1873 en 1879. De Spoorweghaven ligt op de plaats van het oude Zwanengat, dat Feijenoord scheidde van de rest van het eiland IJsselmonde. Tussen 1900 en 1946 stond aan deze haven een kolentip. Al voor de Tweede Wereldoorlog verloor de Spoorweghaven zijn aantrekkelijkheid voor de scheepvaart. Tussen de Spoorweghaven en de Binnenhaven lag Loods 24. Van hieruit zijn tussen 1942 en 1943 twaalfduizend joden afgevoerd naar vernietigingskampen. Rond 1988 is het grootste gedeelte van de haven gedempt en maakt het deel uit van de Kop van Zuid.
Zuyderland Medisch Centrum

Zuyderland Medisch Centrum - kortweg 'Zuyderland' - is een ziekenhuisorganisatie en bedient de inwoners van Oostelijk Zuid-Limburg. Het beschikt over vier locaties: Heerlen, Kerkrade, Brunssum en Sittard-Geleen. In het ziekenhuis zijn nagenoeg alle medisch-specialistische disciplines voorhanden. Geschiedenis Tot 2015 was de naam van het ziekenhuis Atrium Medisch Centrum Parkstad (Atrium MC). Het Atrium Medisch Centrum is voortgekomen uit de fusie tussen de Stichting De Wever-Ziekenhuis te Heerlen en de Stichting H. Gregorius de Grote te Brunssum in 1992. In 1996 is er nog een fusie geweest met de Stichting Sint Jozef-Ziekenhuis te Kerkrade. Zo waren er drie ziekenhuizen ondergebracht in één organisatie, wat maakte dat het Atrium MC een van de grotere algemene ziekenhuizen was in Nederland (buiten academische ziekenhuizen). Het Atrium MC was onderdeel van de Stichting Gezondheidszorg Oostelijk Zuid-Limburg. In 2015 fuseerden het Atrium en het ziekenhuis Orbis Medisch Centrum uit Sittard-Geleen. Sindsdien zijn de gefuseerde ziekenhuizen bekend onder de naam 'Zuyderland'. Locaties Locatie Heerlen: Locatie Kerkrade: Locatie Brunssum: Locatie Sitard-Geleen: Zie ook Lijst van Nederlandse ziekenhuizen Externe link Officiële website
SV Meerssen

SV Meerssen is a football club from Meerssen, Netherlands. Meerssen plays in the Vierde Divisie. History Meerssen became Hoofdklasse champions in the 1993–94 and 2002–03 seasons. At that time, the Hoofdklasse was the highest tier of Dutch amateur football. Meerssen won the 1990, 2004 and 2007 KNVB District Cup in the Zuid 2 (South 2) District. Because of the victory in 2007, Meerssen got to play a match against AZ Alkmaar in the third round of the KNVB Beker. They didn't stand a chance against the team that plays in the Eredivisie and lost the game 10–1. Also a couple of famous Dutch football coaches and players started their career at Meerssen. Bert van Marwijk coached the team between 1995 and 1998. Wim Dusseldorp started his soccer career at Meerssen, just as Erik Meijer did. References External links Official site
SV Meerssen

SV Meerssen is een op 18 maart 1918 opgerichte Nederlandse amateurvoetbalvereniging uit Meerssen in de provincie Limburg. De thuiswedstrijden worden op "Sportpark Marsana" gespeeld. Standaardelftal Het standaardelftal speelde van 1989-2012 onafgebroken 23 seizoenen in de Hoofdklasse, tot en met 2009/10 het hoogste amateurniveau. In 2010/11 werd de Topklasse boven de Hoofdklasse geplaatst. Hier werd twee keer (1994 en 2003) de titel behaald. Na vijf seizoenen in de Eerste klasse van het KNVB-district Zuid-II werd in 2017 middels het klassekampioenschap weer de Hoofdklasse bereikt, inmiddels het derde amateurniveau. KNVB beker SV Meerssen behaalde in het seizoen 2006/07 de derde ronde van de KNVB beker en werd uitgeloot tegen AZ. In het stadion van AZ (toen nog DSB-Stadion) werd met 1-10 verloren. Erelijst kampioen Vierde divisie (zondag B) in 2023 kampioen Hoofdklasse 1994 (C), 2003 (B) kampioen Eerste klasse in 1989, 2017 kampioen Tweede klasse in 1979 kampioen Derde klasse in 1977 kampioen Vierde klasse in 1972 winnaar Districtsbeker (Zuid II) in 1990, 2004, 2007, 2023 Competitieresultaten 1966–2024 1992: de beslissingswedstrijd om het klassekampioenschap bij VV Geldrop werd met 0-3 verloren van RKSV Halsteren SV Meerssen in de KNVB Beker Dit schema laat de resultaten zien van SV Meerssen tegen profclubs in de KNVB Beker. Bekende (oud-)spelers Bekende (oud-)trainers Kevin Hofland
Мерссен (футбольний клуб)

СК Мерссен (нід. SV Meerssen) — нідерландський аматорський футбольний клуб, який базується в місті Мерссен у провінції Лімбург. Заснований 18 березня 1918 року. Домашні матчі команда грає на стадіоні «Спортпарк Марсана». Примітки Посилання Офіційний вебсайт (нід.) Профіль клубу на вебсайті transfermarkt.com (англ.)
Hilvertshof

Hilvertshof is een overdekt winkelcentrum met meerdere verdiepingen in het centrum van de Noord-Hollandse plaats Hilversum. Het winkelcentrum kende in 2017 circa 35 winkels waaronder een grote supermarkt en een Primark. Begin Op 25 maart 1973 werd winkelcentrum Hilvertshof officieel geopend door burgemeester P.J. Plateel. Het 'koop- en kijkpaleis' telde destijds ongeveer 85 winkels op een oppervlakte van 20.000 m². Hilvertshof claimt het eerste meerlaagse overdekte winkelcentrum van Nederland te zijn geweest, een maand later opende winkelcentrum Hoog Catharijne in Utrecht. Delta Lloyd, WestlandUtrecht Bank en Matser BV investeerden veertig miljoen gulden in het project. In het oog springende onderdelen van het complex waren de luchtbruggen naar de toenmalige winkel van Vroom & Dreesmann, de buitenroltrap aan de Groest en de parkeerdekken voor ruim 200 auto's. Verbouwingen Sinds de opening is Hilvertshof drie keer grootschalig verbouwd. Tot midden jaren 1990 waren er bruin/groene vloertegels en open plafonds. Nieuwe eigenaar Kroonenberg Groep gaf het winkelcentrum in 2001 een in- en uitwendige renovatie. De ingangen Groest, Zeedijk en Kerkstraat werden voorzien van grote glaswanden en nieuwe automatische schuifdeuren. Een groot deel van de roltrappen werd vervangen en de luchtbehandelingsinstallatie vernieuwd. In 2015 werd een nieuwe grootschalige renovatie van het winkelcentrum begonnen naar een ontwerp van architect Rijnboutt. Licht, lucht en ruimte bieden was daarbij een belangrijke doelstelling. Harde vierkante vormen maakten plaats voor ronde vormen met veel glas. Sommige vloeren werden opengebroken, hetgeen hoogte en licht creëerde. Het aantal winkels reduceerde hiermee tot ongeveer 50 Roltrappen en liften zijn verplaatst, en de ingangen Groest en Kerkstraat zijn vernieuwd. De veranderingen waren nodig om winkels met een grotere oppervlakte te kunnen verhuren aan bedrijven als H&M, Zara en Primark. Op 13 juni 2017 is het vernieuwde winkelcentrum heropend door Burgemeester Pieter Broertjes.
Kaagmolen

De Kaagmolen is een poldermolen die in 1654 gebouwd is voor bemaling van de Kaagpolder. De Molen staat in het buitengebied van Spanbroek, in De Kaag (een polderbuurt die in de 19e eeuw als een zelfstandige plaats werd gezien). Het postadres is echter Opmeer omdat hoewel het aan de rand van Kaagpolder, nabij Berkmeer en tegenover De Lage Hoek staat, de adressering aan de Nieuweweg is toegekend. In 1854 is de Kaagmolen voorzien van een vijzel. In 1879 werd naast de molen een stoomgemaal geplaatst, dat als hulpgemaal fungeerde; de hoofdbemaling werd door windkracht gedaan. In 1959 is de stoommachine in het nu nog steeds bestaande gemaal door een dieselmotor vervangen. Eigenaar van de Kaagmolen is sinds 2001 de Stichting De Westfriese Molens. De molen is niet te bezichtigen.
Frederik Hendrikplantsoen

Frederik Hendrikplantsoen is a park in Amsterdam West, on the edge of the Jordaan in one of the greenest historic neighbourhoods of Amsterdam. The park is located in the Frederik Hendrikbuurt Neighbourhood and has recently undergone extensive investment and redevelopment in consultation with the local community. It is notable for its sculpture group 'De Stam' or 'The Tribe' by Atelier van Lieshout. History The park was chosen as a prominent location for Amsterdam's Liberation festivities in June 1945. References
Parkhotel Valkenburg

Parkhotel Valkenburg, voorheen Kurhaus Huis ter Geul en Parkhotel Rooding, is een hotel in Valkenburg in de Nederlandse provincie Limburg. Het hotel ligt tegen het "Gebösjke" aan de Neerhem, langs de weg naar Oud-Valkenburg. Het gebouw, ontworpen door Pierre Cuypers, is beschermd als rijksmonument. Geschiedenis Het hotel werd als kuurhotel gebouwd in opdracht van de N.V. Maatschappij tot exploitatie van een rust- en herstellingsoord. De bekende architect Pierre Cuypers maakte in 1890 het ontwerp in chaletstijl, dat grotendeels werd uitgevoerd. Het pand is van mergel, met hardstenen en houten details. Het gebouw met prachtige vergezichten werd geprojecteerd op de bosrijke hellingen langs de Oud-Valkenburgerweg. De toeristen die in die dagen Valkenburg bezochten, waren gefortuneerd en verbleven meestal een langere periode. Om die reden stelden zij dan ook hun eisen. Het oorspronkelijke hotel bestond daarom uit 50 ruime logeerkamers met salons, stoombaden, een lift, balkons, een royale eetzaal, leeszaal, muziekzaal, conversatiezaal en een eigen elektriciteitsvoorziening. In het grote park bevonden zich sportvelden en een kiosk voor muziekuitvoeringen. Kort na de opening in 1892 kreeg het hotel bezoek van koningin Emma en Wilhelmina. Het kuurhotel bleek echter niet rendabel te zijn en moest al na 20 jaar sluiten. Vanaf 1911 was het gebouw in gebruik als klooster van redemptoristen die uit Frankrijk verdreven waren ten gevolge van de toenmalige seculariseringspolitiek. Deze paters hadden weinig contact met de plaatselijke bevolking en vertrokken in 1939 weer naar Frankrijk. In hetzelfde jaar werd het gekocht door Johan Rooding, die er weer een hotel van maakte. Na de oorlog werd het hotel diverse keren verbouwd en uitgebreid met als laatste uitbreiding een groot zwembad, sauna en 8 hotelkamers opgeleverd in 2003 en gerealiseerd onder leiding van Joop Rooding, kleinzoon van Johan Rooding. In 2008 kocht de ‘Stichting tot Behoud van Monumenten Laurentius en Petronella’ het hotel. Het hotel droeg de naam Parkhotel Rooding nog enkele jaren waarna het opereerde onder de naam Parkhotel Valkenburg. Vanaf aanvang 2014 is Parkhotel Valkenburg uitgebreid met een extra verblijf in Villa Valkenburg (voorheen Villa Alpha) in het centrum van Valkenburg. Ook heeft het Parkhotel een groot appartementencomplex aan de Neerhem, genaamd Appartementen Valkenburg, voorheen Dieteren Appartementen. Sponsoring Van 2010 tot 2012 was het Parkhotel Rooding hoofdsponsor van het Limburgse wielrennerteam Parkhotel Rooding Cycling Team, voorheen PPL-Belisol Cycling Team. Vanaf 2014 is Parkhotel Valkenburg de hoofdsponsor van de vrouwenploeg Parkhotel Valkenburg en van 2014 tot en met 2016 van de mannenploeg Parkhotel Valkenburg Continental Cycling Team. In 2011 en 2012 was het tevens hoofdsponsor van de wielerwedstrijd Parkhotel Valkenburg Hills Classic.
Windlust, Wolvega

Windlust (English: "A love of wind") is a smock mill in Wolvega, Friesland, Netherlands which was built in 1884 and is in working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History Windlust was built in 1888 on the site of a post mill. A new base was built; the smock having previously stood at Mijdrecht, Utrecht, where the mill was a drainage mill. The work was done by millwright Visser of Heerenveen, Friesland for Wibe Hooisma. On 31 August 1893, the mill was sold to Mhr. Hulscher. The mill was sold to Jan de Jong in 1896. He sold it to Bulsma van der Woude in 1902. The mill was sold to Arie Nijkerk in 1925. It was bought by C A F Oldeberkoop on 1 October 1930. He employed Ebbel Lenstra as miller. A diesel engine was installed in 1937, but it went out of use during World War II due to a lack of available fuel. Oldeberkoop owned the mill until 1943, when it was bought by the Gemeente Westellingwerf. Out of use as a mill, the local fire brigade utilised it for drying their hoses. Following storm damage in 1971, the mill was restored to working order. A replacement pair of millstones was acquired from North Brabant in 1982. Also in that year, a crusher was acquired from a German watermill. Windlust is listed as a Rijksmonument, № 39437. Description Windlust is what the Dutch describe as a "Stellingmolen". It is a smock mill on a brick base. The stage is 9.66 metres (31 ft 8 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails, fitted with the Fok system on their leading edges. They have a span of 27.20 metres (89 ft 3 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft, which was cast by the IJzergieterij Weduwe A Sterkman en Zoon, The Hague, South Holland in 1861. The windshaft also carries the brake wheel which has 69 teeth. This drives the wallower (35 teeth) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 120 cogs. The great spur wheel drives a pair of 1.60 metres (5 ft 3 in) diameter Cullen millstones via a lantern pinion stone nut which has 29 staves. A pair of 1.60-metre (5 ft 3 in) French Burr millstones is driven via a lantern pinion stone nut which has 29 staves. It formerly drove a third pair of millstones. Millers The following people have been millers in Windlust: Wibe Hooisma (1888–93) Mhr. Hulscher (1893–96) Jan de Jong (1896-1902) Bulsma van de Woude (1902–25) Arie Bijkerk (1925–30) Ebbel Lenstra (1930–37) Public access Windlust is open to the public on Saturday between 08:00 and 11:30, or by appointment. References
Kraftwerk Maasvlakte (Uniper)

Das Kraftwerk Maasvlakte (niederländisch Centrale Maasvlakte) ist ein Steinkohlekraftwerk in den Niederlanden. Es liegt in Maasvlakte, einem großen Industrie- und Hafengebiet, das als künstliche Insel für die Erweiterung des Hafens von Rotterdam errichtet wurde. Betreiber ist Uniper Benelux als Nachfolger von E.ON Benelux N. V. Es verfügt über drei Blöcke mit einer Nettoleistung von insgesamt 2.179 MW. Technische Daten Block 1 & 2 Die ersten beiden Kraftwerksblöcke auf dem Gelände wurden 1973 / 1974 in Betrieb genommen. Die Nettoleistung dieser Blöcke stieg im Jahr 2013 nach Umrüstungen von je 535 MW auf 555 MW. Die Blöcke 1 und 2 wurden zum 1. Juli 2017 geschlossen. Block 3 Die Bauarbeiten am Block 3 mit einer elektrischen Leistung von 1069 MWnetto bzw. 1113 MWbrutto wurden im April 2008 begonnen. Dieser gehört zur gleichen 1100 MW-Klasse wie der Block 4 des Kraftwerks Datteln und der ehemals geplante Block 6 des Kraftwerks Staudinger. Wegen der Meerwasserkühlung hat er mit 47 % jedoch einen leicht höheren Wirkungsgrad. Die Frischdampfparameter betragen 600 °C und 285 bar, die Parameter des zwischenüberhitzten Dampfes 620 °C und 60 bar. Die Anlage ist für eine Beifeuerung von Biomasse (bis zu 30 %), Wärmeauskopplung und CCS vorbereitet. Die Baukosten wurden im März 2014 auf 1,6 Mrd. € geschätzt. CCS-Demonstrationsanlage Gemeinsam mit Engie E&P Nederland B.V., welches ein benachbartes Kraftwerk betreibt, ist eine Anlage zur CO2-Abscheidung und -Speicherung geplant. Im Rahmen des sogenannten ROAD-Projekts (für Rotterdam Carbon Capture and Storage Demonstration) sollen 1,1 Mio. t abgeschiedenes CO2 (entsprechend einer Kraftwerksleistung von etwa 250 MW) über eine 25 km lange Pipeline in ein erschöpftes Erdgasfeld (P18-A) in der Nordsee transportiert werden. Die Kosten werden auf etwa 400 Mio. € geschätzt. Geplante Stilllegung 2030 Im Oktober 2018 erwirkte die Umweltorganisation Urgenda ein Gerichtsurteil, dem zufolge die niederländische Regierung schneller gegen die Erderwärmung vorgehen müsse. Eine Debatte über Atomkraft begann; der VVD-Fraktionsvorsitzende Klaas Dijkhoff plädierte für den Bau neuer Kernkraftwerke. Ministerpräsident Mark Rutte (VVD) pflichtete später bei; ohne neue Kernkraftwerke könnten die Niederlande „ihre Klimaziele nicht erreichen“. Die Regierung ordnete an, dass spätestens 2030 die Kohleverstromung beendet werden muss. Anders als in Deutschland gibt es in den Niederlanden dafür keine Entschädigung; davon sind die deutschen Energiekonzerne RWE und Uniper betroffen. RWE klagte auf 1,4 Milliarden Euro Schadenersatz; Ende November 2022 bestätigte ein Gericht in Den Haag die staatliche Haltung. Siehe auch Liste von Kraftwerken in den Niederlanden Liste von Kraftwerken in der Europäischen Union mit der höchsten Kohlenstoffdioxidemission Weblinks Einzelnachweise