NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Eerste Openluchtschool voor het Gezonde Kind

De Eerste Openluchtschool voor het Gezonde Kind, meestal kortweg Openluchtschool genoemd, is een schoolgebouw uit 1930, ontworpen door de Nederlandse architect Jan Duiker. Het complex bestaat uit een schoolgebouw op een binnenterrein, en een poortgebouw aan de Cliostraat in Amsterdam-Zuid. Het wordt gerekend tot de stroming van het nieuwe bouwen en is een rijksmonument. In 1927 werd de Vereniging voor Openluchtscholen voor het Gezonde Kind opgericht. In datzelfde jaar gaf de vereniging aan architect Jan Duiker de opdracht om een openluchtschool te ontwerpen. Het idee hierachter was dat frisse buitenlucht goed is voor de gezondheid van het kind. De Amsterdamse schoonheidscommissie vond het ontwerp van Duiker echter te veel uit de toon vallen met het Plan Zuid van Berlage en verwees het gebouw daarom naar een binnenterrein. In 1929 werd een bouwvergunning verleend, en in 1930 werd het hoofdgebouw opgeleverd. Het telde drie verdiepingen, met in totaal zeven overdekte lokalen en vijf openluchtlokalen. Duiker heeft het gebouw ontworpen met een betonskelet. Hierdoor konden de puien rank blijven, met grote strokenramen, die konden worden geopend om frisse lucht toe te laten. Het poortgebouw werd in 1932 opgeleverd. Aan het eind van de jaren dertig werden de personeelsruimten op de begane grond uitgebreid. Ook werd het door Duiker ontworpen verwarmingssysteem in de plafonds van het schoolgebouw vervangen door radiatoren. In 1955 werd het schoolgebouw verbouwd onder verantwoordelijkheid van Auke Komter, een oud-medewerker van Duiker. Het dak en de stalen puien werden onder andere vervangen, waarmee het ranke karakter van het ontwerp van Duiker werd aangetast. In 1993-1994 is het schoolgebouw gerestaureerd en zijn de oorspronkelijke kleuren - wit, zwart en lichtblauw (het zogenaamde Duiker-blauw) - opnieuw aangebracht. De stalen puien zijn echter niet teruggerestaureerd. Op 12 november 2008 won de school in een door de AVRO georganiseerde wedstrijd een prijs van 1 miljoen euro voor een nieuwe restauratie. Van de stemmers bracht 42% hun stem uit op de Openluchtschool. Bibliografie Ronald Zoetbrood, "De school van Jan Duiker", Stichting Vrienden van de school van Duiker Externe link Website van de school
Laurentiuskerk (Mijnsheerenland)

De Laurentiuskerk is een kerkgebouw uit 1445, gelegen aan de Kerkstraat 5 in Mijnsheerenland, gemeente Hoeksche Waard. Geschiedenis De kerk is van oorsprong een rooms-katholieke kerk, gesticht door Vranck van Praet, de ambachtsheer van Mijnsheerenland die voor zichzelf het Huys te Moerkercke (Hof van Moerkerken) liet bouwen. Bij de stichting werd de kerk gewijd aan Sint Laurens en Sint Geertruid en kreeg toen de naam Geertrudeskerk. Pas sinds halverwege de twintigste eeuw wordt de naam Laurentiuskerk gebruik. Van 1445 tot 1574 was de Laurentiuskerk rooms-katholiek, daarna protestant. De laatste pastoor koos tijdens de reformatie ervoor predikant te worden. Beelden en altaren verdwenen toen uit de kerk. In deze kerk werden ca. 2010 opnamen gemaakt van gezangen uit de zestiende-eeuwse Leidse koorboeken door het Egidius Ensemble onder leiding van Peter de Groot. Gebouw Het kerkgebouw kent een gotische stijl, hetgeen voor Hoeksche Waard opmerkelijk is. Naast een plaats voor erediensten was de kerk ook grafruimte voor de familie van Praet. In het schip van de kerk zijn de meest vermogende dorpsgenoten begraven. Hierdoor ligt de vloer van het schip van de kerk hoger dan de vloer van de toren. De kerktoren is 48 meter hoog. In de toren bevindt zich een arrestantenhok uit 1629 met daarop het monogram van Simon Huygens, secretaris en koster van de kerk. Het torenuurwerk dateert van 1879. Op de slingerlens staat het jaartal 1878 waaruit blijkt dat de slingerlens één jaar eerder al werd gegoten. Inventaris In de kerk bevindt zich nog de Ambachtsherenbank uit 1651. De ambachtsherenbank bestaat uit drie etages: het bovenste deel voor de ambachtsheer, daaronder een bank voor de ambachtsvrouw en -kinderen en daarvóór een bank voor de vrouw en kinderen van de predikant. Op de kap van de bank staat het wapen van de heren Van Praet van Moerkerken. In de kerk liggen 56 grafzerken. Het meest in het oog springend is de graftombe van de in 1514 overleden Elisabeth van Loon (vrouw van Vranck van Praet). De enige muurschildering die bewaard is gebleven is St. Joris met de draak. Orgel Er staat een Bätz-orgel (1-klaviers instrument), oorspronkelijk afkomstig uit de Waalse kerk te Heusden, maar die via de Geertruidskerk in Geertruidenberg via de Hervormde Kerk in Middelharnis in 1877 in de kerk komt. In 1966 werd het orgel gerestaureerd en uitgebreid door de firma Van Vulpen. In 1998 volgt nog een ingrijpende restauratie door de firma Van Vulpen, waarbij de windvoorziening en enkele dispositiewijzigingen werden doorgevoerd. De huidige dispositie: Tremulant Koppels: HW+RW, P+HW, P+RW Stemming: Neidhardt 3 Externe links Mijnsheerenkerk - Mijnsheerenland Mijnsheerenland, Kerkstraat 5 - Laurentiuskerk - Reliwiki
Hollandsche Manege

El Hollandsche Manege (en español: Centro Ecuestre holandés) en Ámsterdam es la escuela de equitación más antigua de los Países Bajos, la misma data de 1744.​ El edificio actual, inspirado en la Escuela Española de Equitación de Viena, fue construido en 1882. El edificio ha sido declarado monumento nacional. En el Hollandsche Manege, los ciudadanos adinerados de Ámsterdam y los miembros de la casa real holandesa podían practicar sus habilidades de equitación. El Hollandsche Manege original se construyó en 1744 y se encontraba en la esquina de los canales Lijnbaansgracht y Leidsegracht. El complejo incluía establos para 60 caballos y viviendas para un entrenador de caballos. En el piso superior de la casa del entrenador de caballos, Wolfgang Amadeus Mozart y su hermana Marianne dieron una actuación en 1766. La escuela de equitación fue demolida en 1881 cuando el canal Leidegracht se amplió hasta el canal Singelgracht. Para reemplazarla, se construyó un nuevo edificio de estilo neoclásico en 1882 en Vondelstraat 140, en el borde noreste del Vondelpark, que en ese momento se usaba con frecuencia para montar a caballo. El nuevo edificio fue diseñado por el entonces popular arquitecto Al van Gendt, quien también diseñó la sala de conciertos y la estación de tren Amsterdam Centraal. El interior ricamente ornamentado presenta una sala principal con balaustres y una construcción de techo de hierro fundido y un pasillo desde el vestíbulo hasta la sala principal con techo de hierro y vidrio. En 1889 se añadió una ampliación en la parte trasera del edificio, frente a la calle Overtoom. Esta ampliación, que incluía una cochera, lo que fue demolido en 1969. La actual escuela de equitación cuenta con una cuadra de 35 caballos y 15 ponis. Los clubes de equitación de estudiantes ASR BLOK y ASR HORS tienen sesiones de entrenamiento semanales en Hollandsche Manege.​ El edificio también se utiliza para competiciones de doma. El edificio incluye una cafetería/restaurante de acceso público y se alquila para recepciones, bodas y otros eventos. A principios de la década de 1970, había planes para demoler Hollandsche Manege. Joop Ritmeester van de Kamp, presidente de la organización "De Hollandse Manege" (que gestionaba el edificio), pretendía demoler el edificio y construir una nueva escuela de equitación en Amsterdamse Bos, un bosque artificial al sur de Ámsterdam. Los planes fueron desechados después de protestas vocales, incluida una petición de estudiantes de historia del arte de la Universidad de Ámsterdam, que recogieron más de 2000 firmas contra la demolición. En 1986 el edificio fue restaurado. En 2007 celebró su 125 aniversario. Desde el 28 de mayo de 2009, los caballos ya no están confinados en el edificio, sino que también se dejan salir regularmente en el prado Koeienweide del Vondelpark adyacente.​ Referencias Bibliografía De geschiedenis van de Hollandsche Manege (in Dutch) Gemeente Amsterdam, Bureau Monumenten & Archeologie (in Dutch) Hollandsche Manege - I amsterdam Enlaces externos Sitio web de Hollandsche Manege
Голландский манеж

Голландский манеж в Амстердаме — самая старая школа верховой езды в Нидерландах. Изначально манеж находился на канале Лейдсеграхт и был возведен в 1744 году. Нынешнее здание было построено в 1882 году по примеру Испанской школы верховой езды в Вене. Позднее здание Голландского манежа было объявлено национальным памятником. Голландский манеж пользовался популярностью у состоятельных жителей Амстердама, а также членов королевского дома. Оригинальный Голландский манеж был построен в 1744 году и стоял на углу каналов Лиинбаансграхт и Лейдсеграхт. В комплекс манежа входили конюшни на 60 лошадей и жилые помещения для берейтора. В 1881 году из-за расширения канала Лейдеграхт школу верховой езды решили снести. В качестве замены было построено новое здание в неоклассическом стиле, по проекту архитектора Ван Гендта. Также он спроектировал концертный зал Консертгебау и центральный железнодорожный вокзал Амстердама . Внутренний интерьер Голландского манежа состоит из зала с балюстрадами и крышей из чугуна, а также его украшает длинный коридор со стеклянной и железной крышей. В 1998 году к манежу была добавлена пристройка, но в 1969 году она была снесена. На сегодняшний день на территории манежа размещаются конюшни, вмещающие 35 лошадей и 15 пони. Довольно часто манеж используется студенческими клубами для тренировок по верховой езде. В здании есть ресторан, а также манеж сдаётся в аренду для торжественных мероприятий. В 1980-е годы Голландский манеж планировали снести, но громкие протесты, включающие в себя многочисленные петиции от студентов, спасли его. В 1986 году провели реставрацию здания и она вернула школе былую славу. Особого внимания заслуживает внутренняя арена, которую отреставрировали в неоклассическом стиле. А украсили сооружение зеркала с позолотой и лепные лошадиные головы на стенах. В 2007 году Голландский манеж отметил свой 125-летний юбилей. В Голландском манеже до сих пор сохранилась атмосфера XIX века. В наши дни, защитники прав животных добились того, чтобы лошади могли гулять за пределами Голландского манежа, в близлежащем парке Вондельпарк. Название данной достопримечательности говорит само за себя. В основном, туристы приходят сюда для того, чтобы посмотреть на старинное здание или потренироваться с лошадьми. Несмотря на это, Голландский манеж может стать отличным развлечением как для любителей лошадей, так и для детей. Примечания Ссылки De geschiedenis van de Hollandsche Manege (нид.) Gemeente Amsterdam, Bureau Monumenten & Archeologie (нид.) Hollandsche Manege — I amsterdam
Aquanura

La Aquanura​ es el nombre de un sistema de fuentes​ en el parque temático Efteling​ en los Países Bajos.​ Su estreno tuvo lugar el 31 de mayo de 2012, con el 60 aniversario del parque, y se abrió al público el día siguiente. La fuente fue desarrollada por WET Design, Efteling y Tebodin Consultores e Ingenieros. La fuente es la más grande de Europa y la tercera más grande del mundo, después de La Fuente de Dubái y las fuentes de Bellagio, a pesar de que mejor podría ser comparado con una versión más pequeña del World of Color de Disney California Adventure, en Estados Unidos. El espectáculo se inscribe en el ámbito del tema del «príncipe rana». Como tal, 4 grandes réplicas de la rana se colocaron en el estanque. Aquanura tiene un total de 200 fuentes, subdivididas en 9 tipos, cada una con su propio alcance y efecto. 4 de ellas están diseñados a medida y construidas para este proyecto, así como los efectos de luz. 800 lámparas se colocaron en el estanque, y 29 postes de luz y de sonido se colocaron alrededor de la laguna, con cabezas móviles en la parte superior, todo ello en apoyo del programa de agua. Véase también Fuente Parque Efteling Referencias Enlaces externos
Drents Overijsselse Delta

Het Waterschap Drents Overijsselse Delta (afgekort WDODelta) is een waterschap in de Nederlandse provincies Overijssel en Drenthe. Het waterschap zetelt in Zwolle. Geschiedenis Het waterschap werd op 1 januari 2016 gevormd door een fusie van de waterschappen Reest en Wieden (in Drenthe en Overijssel) en Groot Salland (in Overijssel). De naam van het waterschap was in 2015 na een prijsvraag vastgesteld. De dijkgraaf is voorzitter van het algemeen bestuur en het dagelijks bestuur. Hij wordt benoemd door de Kroon, op voordracht van het algemeen bestuur van het waterschap, voor een termijn van zes jaar. Dirk-Siert Schoonman was tot 1 mei 2026 de dijkgraaf van het waterschap. Na zijn aftreden is Hans Perenboom loco dijkgraaf geworden. Werkgebied en taken Het werkgebied van Drents Overijsselse Delta loopt van Assen tot Deventer. Het zorgt zorgt voor veilig wonen met water, voor voldoende en schoon water voor mensen, boeren en bedrijven, in de stad en de natuur. Het waterschap zorgt er voor dat de dijken sterk en hoog genoeg zijn, dat er niet te veel, maar ook niet te weinig, water beschikbaar en dat het afvalwater wordt gezuiverd. Dit betekent het onderhoud aan 7100 kilometer aan rivieren, kanalen, wetering en sloten, 16 rioolwaterzuiveringsinstallaties, 438 gemalen, 1980 stuwen en ruim 1000 kilometer aan dijken en kades. Al deze werkzaamheden worden gedaan met ongeveer 800 medewerkers. In 2023 had het waterschap voor bijna € 170 miljoen aan inkomsten en uitgaven. De belangrijkste uitgaven hebben betrekking op het personeel en kapitaalkosten zoals rente en afschrijving. De inkomsten bestaan hoofdzakelijk uit belastingen. Bestuur Algemeen bestuur Het algemeen bestuur bestaat uit vertegenwoordigers van verschillende categorieën belanghebbenden. De samenstelling naar categorie is als volgt: Categorie ingezetenen Voor de categorie ingezetenen vinden elke vier jaar verkiezingen plaats. Een overzicht van de zetelverdeling binnen deze categorie: Dagelijks bestuur Dijkgraaf 1 januari 2016 – 20 augustus 2019: Herman Dijk 1 mei 2019 – 25 augustus 2020: Piet Zoon (VVD, wnd.) 1 augustus 2020 – 30 april 2026: Dirk-Siert Schoonman (VVD) Coalities 2016–2019: Water Natuurlijk, CDA, VVD, ChristenUnie, Ongebouwd 2019–2023: Water Natuurlijk, VVD, Ongebouwd, Bedrijven, ChristenUnie 2023–heden: BBB, VVD, CDA, Ongebouwd
Sint-Bonifatiuskerk (Dokkum)

De Sint-Bonifatiuskerk is een kerkgebouw in Dokkum in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is sinds 1976 een rijksmonument. Beschrijving De rooms-katholieke kerk is gewijd aan de H. Martinus en HH. Bonifatius en Gezellen. De neogotische kerk werd gebouwd naar ontwerp van Pierre Cuypers. De kerk was de tweede van de in totaal zeven neogotische kerken die hij in Friesland bouwde. In 1871 begon men baksteen (rode waalsteen) met de bouw van de driebeukige basilikale kruiskerk en in 1872, hoewel nog niet voltooid, werd de kerk ingewijd. De kerk werd georiënteerd op het oosten. Het polygonaal priesterkoor kwam daardoor aan de Hoogstraat te liggen en daarom werd de klokkentoren - anders dan gebruikelijk - in de hoek naast het koor en de zuidelijke transeptarm gebouwd. Deze toren stortte in 1874 in, maar werd herbouwd. Aan de westzijde bevindt zich nog een kleinere toren. De viering, de transeptarmen en de gewelven van het schip zijn in stucwerk uitgevoerd. In 1878 was de kerk voltooid. Restauraties vonden plaats in de jaren zeventig en tachtig van de twintigste eeuw. Tot het interieur behoren een orgel van L. van Dam en Zonen uit 1883 (in de jaren negentig van de twintigste eeuw gerestaureerd) en uit het atelier van Mengelberg de kansel uit 1910, een hoogaltaar uit 1876, en de zijaltaren. De gebrandschilderde ramen zijn van H. de Vos uit 1904 en van Max Weiss, een medewerker van Joep Nicolas, uit 1946. In de Bonifatiuskapel staat onder het beeld van de H. Bonifatius een reliekschrijn waarin een gedeelte van de schedel van de H. Bonifatius wordt bewaard. Dit relikwie is afkomstig uit de crypte van de Dom van Fulda. Externe link https://web.archive.org/web/20111008162129/http://www.heiligbonifatius.nl/wb/pages/onze-kerk.php
De Buitenmolen, Zevenaar

The Buitenmolen (Outer mill) is a tower mill in Zevenaar, Netherlands that was restored to working order in 1970. The mill was built in the beginning of the sixteenth century and is listed as a Rijksmonument, number 40427. History The first mention of a windmill on this site dates from 1408; however, this probably refers to an older post mill, which was later replaced by the current brick tower mill. Research on the brickwork of European tower mills by a historian points to a year of construction that cannot be earlier than about 1500. The mill was initially the property of Lord of the Duchy Kleef and continued to be owned by successive landlords, until it was sold into private ownership in 1866 to the then leaseholder Van Grinten. After his death, it was sold to mill worker Johannes Gerritsen. In the 1930s, the change was made from wind to motor power, and the sails, tailpole and internal gearings were removed. All milling stopped in 1955, after which the municipally of Zevenaar became the owner in 1966. They had the windmill restored in 1969. Description The Buitenmolen is a brick tower mill with a 3.28 metres (10 ft 9 in) high mound built up around the mill for the miller to reach the sails. The four common sails have a span of 24.4 metres (80 ft 1 in). They are carried on a wooden windshaft, 9 metres (29 ft 6 in) in length which was initially fitted in 1969 and replaced in 2002. The windshaft carries the brake wheel which drives the wallower at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel drives the one pair of mill stones of 1.50 metres (4 ft 11 in) diameter via a lantern pinion stone nut. The mill is winded by two sets of wooden gears in the cap engaging cogs on the curb. The gearing is operated by an endless rope running on a Y-wheel on the dust floor but can also be operated by an endless chain from outside the mill or powered by an electric motor. The cap rests on a live curb with flanged cast iron rollers and is covered by wood shingles. Public Access The windmill is open to the public every Saturday from 10:00 to 16:00 hours and by appointment. References
Tsjerke oan it Dok

De Tsjerke oan it Dok is een kerkgebouw aan het Kerkhof in de Friese plaats Lemmer. De kerk wordt gebruikt voor de kerkdiensten door de Protestantse Gemeente in deze plaats. Beschrijving De Tsjerke oan it Dok werd in 1716 gebouwd als vervanger van een kerk, die in de 16e eeuw was gebouwd. De bouw vond plaats onder leiding van Auke Bouwes Disma, meester timmerman uit Sneek. Aanvankelijk bestond de kerk uit een beuk met een driezijdige sluiting. Later, in 1759, werd er aan de noordzijde een dwarsbeuk geplaatst. Ook deze dwarsbeuk heeft een driezijdige sluiting. Aan de westzijde van de kerk werd een toren half ingebouwd. De toren heeft een achtkantige lantaarn, met daarboven een rond koepeldak. Aan de zuidzijde van de kerk werd in de tweede helft van de 19e eeuw een consistorie gebouwd. In de kerk zijn gewelfschilderingen aangebracht die onder meer de noordelijke en de zuidelijke sterrenhemel weergeven. Ook zijn er afbeeldingen van de zon, de maan, wolken en vogels aangebracht. Bij een restauratie in 1984 werden deze schilderingen ontdekt. De rijk versierde preekstoel is halverwege de 18e eeuw gemaakt door Gerben Jelles Nauta, een beeldhouwer uit Sneek. De preekstoel bevat diverse Bijbelse taferelen en christelijke symbolen. Het orgel dateert uit 1842 en is gemaakt door Dirk Sjoerds Ypma, een orgelbouwer uit Bolsward. In 1863 werd het orgel gewijzigd door het Leeuwarder bedrijf L. van Dam en Zonen. In de muur van de toren is in 1955 boven de ingang van de kerk een oorlogsmonument aangebracht. Het bronzen reliëf, gemaakt door Nico Onkenhout, toont een knielende man, die een duif laat vliegen. Daaronder de tekst: "Har dea us frijdom 1940-1945". De kerk is erkend als rijksmonument. Het torenuurwerk als gemeentelijk monument
Huis met de Luts

Het Huis met de Luts is een van de oudst bewaarde huizen van Helmond. Het huis ligt midden in het centrum van Helmond aan de Markt. Het huidige pand dateert uit 1594, toen het nieuw werd opgebouwd na een grote stadsbrand. Oorspronkelijk stond er een herberg genaamd "De Swaen", gebouwd in de vijftiende eeuw. De zwaan boven op het dak is nog een herinnering aan deze herberg, waarvan de oorspronkelijke kelders bewaard zijn gebleven. Boven aan de deur staat een tekst die herinnert aan de grote stadsbrand: Dit huys sloeg in brant, in den swaen ist wel bicant. Een opvallend detail is het ronde raampje in de gevel met daarin een pentagram. De huidige naam van het pand is gebaseerd op de karakteristieke luifel, luts is een ander woord voor een dergelijke overkapping. De luts is een kenmerk voor een handelspand, het beschermde namelijk koopwaar die werd uitgestald voor de gevel. In de loop der eeuwen is het pand o.a. gebruikt als winkel van sinkel, kantoorboekhandel, goudsmederij, bierbrouwerij en apotheek. In 1983 vestigde er zich na jaren leegstand een bakkerswinkel, in 2000 werd het een horecapand. Afbeeldingen
Station Kwadendamme

Station Kwadendamme is een station in het gehucht Langeweegje, ten noordoosten van het dorp Kwadendamme, aan de tramlijn Goes - Hoedekenskerke - Goes van de voormalige Spoorweg-Maatschappij Zuid-Beveland in de provincie Zeeland. Tegenwoordig wordt het station Kwadendamme gebruikt voor de Stoomtrein Goes - Borsele (SGB) die van Goes naar Baarland rijdt. Vanaf de opening in 1927 tot en met het jaar 1971 vond er op station Kwadendamme ook regelmatig vervoer van goederen plaats, met name landbouwproducten. Een bijzonderheid is dat het goederenstation in 1973 nog voor een korte periode is heropend door NS voor het vervoer van een spotpartij van 7.000 ton uien. Externe link Station Kwadendamme op Stationsweb
Houtmansplantsoen

Het Houtmansplantsoen is een park in de binnenstad van de Nederlandse stad Gouda. Geschiedenis Het park werd vanaf 1830 aangelegd, toen er ruimte ontstond langs de singels door de afbraak van de stadsmuren. Aanvankelijk bestond het park uit een smalle groenstrook langs de stadssingel. In de tweede helft van de negentiende eeuw werd de singel verbreed en in werd een deel van het park, vanwege de aanleg van een stoomgemaal in 1856, vergraven. In 1893 werd het park uitgebreid met de achtertuin van het huis van burgemeester Van Bergen IJzendoorn aan de Oosthaven. In 1898 kreeg het park de naam Houtmansplantsoen. Ter hoogte van het park lag vroeger een deel van de stadsomwalling. Nog langer geleden bevond zich deels op het gebied van het plantsoen het Kasteel van Gouda. Het park is vernoemd naar Cornelis en Frederik de Houtman, de twee Goudse broers die in 1595 met de eerste Nederlandse expeditie naar Oost-Indië voeren. In het park bevindt zich sinds 1880 een monument voor de twee broers, met het opschrift: "aan de gebroeders Cornelis en Frederik de Houtman, inboorlingen en burgers van Gouda...grondleggers van het verbond van Nederland met Insulinde." Andere gedenktekens zijn er voor burgemeester Van Bergen IJzendoorn en voor Koningin Wilhelmina en Koning Willem Alexander (Koningslinden). Verder bevindt zich in het park een muziekkoepel, gebouwd in 1898 naar een ontwerp uit 1893, Aan de rand van het park staat de korenmolen 't Slot. In het Houtmansplantsoen vinden enkele evenementen plaats. In de zomer vinden er in de muziektent in het plantsoen op zondagmiddag door de Stichting Evenementen Gouda (SEG) georganiseerde gratis concerten plaats - de zogenoemde Houtmansplantsoenconcerten. Het Houtmansplantsoen is, evenals de muziektent en enkele gedenktekens in het park, ingeschreven in het rijksmonumentenregister.