NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Christelijk Gymnasium Utrecht

The Christelijk Gymnasium Utrecht is a Dutch grammar school in Utrecht, in the Netherlands. It was founded in 1897. The Koni or West is building of the school, located on the Koningsbergerstraat in Lombok, which explains its nickname Koni. The school is located in the building of a former secondary school, the De Bruijne Lyceum. The Diac or Oost was the former building. It was located in the city centre, on the Oudegracht and near the Ledig Erf and the Twijnstraat. This part of the school doesn't exist anymore. The CGU has about 943 pupils, 70 teachers, 5 headmasters and 14 other employees. About the CGU The Christelijk Gymnasium Utrecht was founded in 1897 on the Janskerkhof, with only 13 students and only one girl. In the thirties, the school moved to a bigger location, the Diaconessenstraat. Recently, the school has gone through a long period of searching for a building big enough to house all students. Before 2006, the school was located in two buildings on the Oudegracht, at walking distance called the Diac and the PAS. The school even had a third location in the academic year 2005–2006 on the campus of University College Utrecht. The PAS has now been closed and the University College-location couldn't be maintained in academic year 2006–2007. The school was first promised a building on a street near the Central Station, but the costs required to refurbish the building were too high. The marks of the CGU on national examinations have been above average for many years. In the year of 2005, the school was listed 7th on a nationwide ranking. In the schoolyear 2006–2007, 99 out of 100 students doing their final examinations passed. In 2011, the school was listed 1st on a nationwide ranking. School song The anthem of the Christelijk Gymnasium Utrecht was penned by Dr. Dolf Peeters and was created in 1946/47 to commemorate the school's 50th anniversary. References External links Official site (Dutch)
Bethelkerk (Werkendam)

De Bethelkerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten aan de Sigmondstraat in Werkendam, in 1989 gebouwd naar een ontwerp van architect Van Beijnum te Amerongen. De naam van de kerk verwijst naar Bethel. Kerk De kerk heeft 1.390 zitplaatsen en is daarmee een van de grotere kerken van Noord-Brabant. In 2003 is de kerk naar vier zijden fors uitgebreid en zijn er een aantal zalen ten behoeve van het verenigingswerk bijgebouwd. De ingreep is zodanig uitgevoerd dat in de toekomst op vrij gemakkelijke wijze een galerij kan worden geplaatst. Dan ontstaat een ruimte voor 1990 personen. De kerk is opgetrokken uit lichte bakstenen, een spits toelopend dak, bedekt met dakpannen en heeft een slanke spits. De kerkzaal met spits heeft een totale hoogte van circa 25,0 meter. De diensten staan in de bevindelijk gereformeerde traditie, waarbij de verkondiging van het Woord centraal staat. Orgel Pas vier maanden na het in gebruik nemen van het kerkgebouw in 1989 kon het orgel worden opgeleverd. Aanvankelijk was het de bedoeling voor de kerk een orgel te kopen dat door kerksluiting beschikbaar was gekomen. Toen dit niet mogelijk bleek is bekeken of de bouw van een nieuw orgel mogelijk was. Uiteindelijk is dit gebouwd door de firma Verschueren uit Tongeren. In samenhang met de afmeting van het orgelbalkon is gekozen voor een opbouw met hoofdwerk, onderpositief en pedaal. Het orgel wordt vanaf de zijkant bespeeld. De gemeente zingt de psalmen in de berijming uit 1773. Geschiedenis De Gereformeerde Gemeente van Werkendam is ontstaan in 1887 toen een groep kerkleden uit de Nederlandse Hervormde Kerk stapte. In 1891 werd een kerk gebouwd. Men noemde zich de Nederduits gereformeerde kerk. Eerder was een andere Gereformeerde Kerk ontstaan, maar aansluiting bleek moeizaam. In de volksmond sprak men over Gereformeerde Kerk A en Gereformeerde Kerk B. Gesprekken over een vereniging werden gevoerd, maar uiteindelijk sloot kerk B zich op 18 februari 1920 aan bij het kerkverband van de Gereformeerde Gemeenten. Tot 1989 kerkte men in de kerk uit 1891, in dat jaar werd een nieuwe kerk in gebruik genomen. Deze bleek al na een tiental jaar te klein, waarna de kerk opnieuw is uitgebreid. Werkendam is als gereformeerd bolwerk betrekkelijk uniek in het overwegend rooms-katholieke Noord-Brabant. Dit heeft onder meer te maken met het feit dat de plaats, evenals het omliggende Land van Altena, veeleer tot de Hollandse dan tot de Brabantse invloedssfeer behoorde. Pas vanaf 1798 werd het bestuurlijk meer op het zuiden georiënteerd. Ook de reformatie kreeg hierdoor veel eerder een grotere invloed. Zie ook Lijst grootste Nederlandse kerkgebouwen naar zitplaatsen Externe link De kerk op www.reliwiki.nl
De Hiemerter Mole, Burgwerd

De Heimerter Mole is a hollow post mill in Burgwerd, Friesland, Netherlands which has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 39348. History In 1811, the mill was built to drain the Heimerter Polder, which had an area of 385 pondemaat (141 ha; 350 acres). The mill was then owned by the church at Schalsum In 1950, the sails were fitted with streamlined leading edges on the Fok system. In 1957, a diesel engine was installed as auxiliary power and the wooden Archimedes' screw replaced by one of steel. In 1969, the mill ceased work. The diesel engine was removed in the mid-1970s and an automatic pumping station built. In 1973, the mill was bought by De Hollandsche Molen. In 1976, the mill was restored to working order. On 16 May 1988, the mill was sold to Stichting De Fryske Mole (English:Frisian Mills Foundation). Description De Heimerter Mole is what the Dutch describe as a "spinnenkopmolen" (English: Spider mill). It is a small hollow post mill winded by a winch. The four Common sails, which have a span of 12.00 metres (39 ft 4 in), are carried in a wooden windshaft. The windshaft also carries the brake wheel which has 29 cogs. This drives the wallower (16 cogs) at the top of the upright shaft, which passed through the main post. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel (31 cogs) drives the Archimedes' screw via a gear wheel with 29 pegs. The Archimedes' screw has an axle diameter of 407 millimetres (16 in) and is 950 millimetres (3 ft 1 in) diameter overall. Its length is 3.95 metres (13 ft 0 in). It is inclined at an angle of 28°. Each revolution of the screw lifts 221 litres (49 imp gal) of water. Public access De Heimerter Mole is open to the public by appointment. References
De Hiemerter Mole

De Hiemerter Mole is een poldermolen van het type spinnenkop die staat in de buurtschap Hemert nabij Burgwerd. De molen werd in 1811 gebouwd ter bemaling van de Hiemerterpolder en heeft tot 1957 de polder op windkracht bemalen. In dat jaar werd in de molen een dieselmotor ingebouwd. Vanaf 1969 is niet meer op de wind gemalen en raakte de Hiemerter in verval. In 1973 kocht Vereniging De Hollandsche Molen de Hiemerter Mole aan en liet deze restaureren. De molen is sinds 1988 eigendom van Stichting De Fryske Mole. De dieselmotor is verwijderd en de Hiemerter bemaalt thans op vrijwillige basis de polder. De molen is op afspraak te bezoeken. Zie ook Molens in Friesland
De Hiemerter Mole

De Hiemerter Mole – wiatrak w miejscowości Burgwerd, w gminie Súdwest-Fryslân, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn został wzniesiony w 1811 r. Został odrestaurowany w 1976 r. Jego śmigi mają rozpiętość 12,00 m. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-16]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Oukoper Molen

De Oukoper Molen is een wipmolen ongeveer een kilometer ten noorden van de dorpskern van Nieuwer Ter Aa maar aan de andere zijde van de A2, in de Nederlandse provincie Utrecht. Vroeger heette de molen Oukoopermolen, genoemd naar de wetering de Oukooper Wetering ZO. Bij de molen gaat de Nieuwe Wetering over in de Angstel. De oorspronkelijke molen op deze plek werd naar alle waarschijnlijkheid gebouwd rond 1644 en rond 1839 vond een uitvoerige restauratie plaats waarbij het hele bovenhuis van de molen werd vernieuwd. De molen was enige tijd voorzien van het stroomlijnsysteem van molenmaker Dekker, maar thans zijn de roeden, met een lengte van 23 meter, met het oudhollands hekwerk en zeilen uitgerust. Na enkele restauraties, waaronder de laatste grote in 1994, bemaalt de molen de Oukoper polder regelmatig op vrijwillige basis. De molen is hiertoe uitgerust met een scheprad. De molen is thans eigendom van de Stichting De Utrechtse Molens die op haar beurt een onderdeel is van Het Utrechts Landschap.
Süleymaniye-moskee (Tilburg)

De Süleymaniye-moskee (Süleymanye Camii) is een Turkse moskee in Tilburg die onderdeel is van het Islamitische Stichting Nederland . Het gebouw bevindt zich aan de Wandelboslaan 2, in de buurt Het Zand in Tilburg West. De Turkse gemeenschap beschikte al over een ruimte aan het Wilhelminapark 117, maar deze werd te klein. Einde jaren 80 van de 20e eeuw ontstond de behoefte aan een Islamitisch Centrum. Besloten werd tot nieuwbouw, waartoe in 1994 toestemming werd gegeven. De bouw begon in 2001 en de nieuwbouw werd gerealiseerd op 5 oktober 2003. Het gebouw werd ontworpen door Bert Toorman en Hilmi Şahin. Het heeft de vorm van een halve maan, met daarboven een vijfpuntige ster en daarboven een koepel. Een sterpunt die buiten het gebouw uitsteekt, geeft de richting naar Mekka aan. De koepel is 18 meter hoog en de minaretten hebben een hoogte van 38 meter. Het geheel is bekleed met geometrische patronen en gekalligrafeerde teksten. Zie ook Lijst van religieuze gebouwen in Tilburg Externe link Officiële website
Doopsgezinde kerk (Assen)

De Doopsgezinde kerk in de Nederlandse stad Assen is gelegen aan de Oranjestraat 13. De Doopsgezinde gemeente in Assen ontstond in 1896 als kring vanuit de doopsgezinde gemeente in Meppel. In 1899 werd de Assense kring een zelfstandige gemeente. Vanaf 1902 kwam de gemeente samen in het Nutsgebouw in de Javastraat. Een jaar later werd een bouwfonds ingesteld voor een eigen kerk, hiervoor werd in 1905 een stuk grond aan de Oranjestraat gekocht. Deze straat was in dat jaar aangelegd door de erven Van Lier, die daarvoor een deel van hun landgoed Overcingel opofferden. In 1909 kon de nieuwe Vermaning (Doopsgezinde kerken werden vermaning genoemd, evenals de preek) in gebruik worden genomen. Het gebouw is ontworpen door stadsbouwmeester Taeke Boonstra. Het interieur is sober, het exterieur heeft kenmerken van de jugendstil. De zaalkerk is niet zo groot, in 1930 bouwde de Vereniging van Vrijzinnige Hervormden en de Nederlandse Protestanten Bond verderop in de Oranjestraat een verenigingsgebouw, 'De Kern', dat in de jaren vijftig samen met de Doopsgezinde Gemeente werd uitgebreid met een aanbouw 'de Doevekamp' ten behoeve van het gezamenlijke jeugdwerk. Het gezamenlijke Jeugdwerk werd De Meiboom genoemd en was aangesloten bij de Vrijzinnig Christelijke Jeugdcentrale in Utrecht. Voor de bouw van de Doevekamp zijn de stenen gebikt door de Vrije Vogels (V.C.V.V.) en de Jeugd Gemeenschap (V.C.J.G.). De stenen kwamen van een gesloopt huis uit de Javastraat. In 1946 kreeg de gemeente de eerste vrouwelijke voorganger. Vanaf de jaren '50 wordt de kerk ook gebruikt door andere kerkgenootschappen als de Vereniging van Vrijzinnige Protestanten en de Het Apostolisch Genootschap. De kerk is opgenomen op de gemeentelijke monumentenlijst. Op 28 december 2019 is na 110 jaar de laatste kerkdienst gehouden, het gebouw is verkocht aan een kunstenaar. De Doopsgezinde Gemeente Assen is per 1 januari 2020 opgeheven. Zie ook Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland Lijst van kerken in Assen Externe link Doopsgezind Assen[dode link]
Dorregeestermolen

De Dorregeestermolen is een in 1896 gebouwde poldermolen en staat aan de Klein Dorregeest 2 in Klein Dorregeest, in het buitengebied van Uitgeest en Akersloot. In een achtkantstijl boven de kapzolder staat onder elkaar de inscriptie: D Poland J Meijer 1896. De vorige schepradmolen verbrandde eind 1895 als gevolg van blikseminslag. De huidige molen is een houten achtkantige buitenkruier en heeft een houten vijzel. De molen bemaalde de 185 ha grote dorregeesterpolder op de Schermerboezem. De molen is maalvaardig en slaat nog regelmatig water uit, alhoewel het meeste werk nu gedaan wordt door een naast de molen staand elektrisch gemaal. De gietijzeren bovenas is uit 1880 van het fabricaat De prins van Oranje met als nummer 1234. Het gevlucht is 22,20 m lang en heeft een Oudhollands wieksysteem. De roeden zijn van gelast staal. De uit 1977 stammende binnenroede is 22,20 m lang en in opdracht van de Stichting Uitgeester Molens gemaakt door Hoogovens. De door de firma Vaags uit Aalten gemaakte buitenroede is uit 2003, 22,10 cm lang en heeft als nummer 98. Naast de molen ligt nog een gedeelte van de oude potroe (geklonken ijzerenroe). De molen wordt gekruid (op de wind gezet) met een kruiwiel op de staart. De kap draait op houten en ijzeren rollen in houten rollenwagens. De lange spruit is niet in zijn geheel vernieuwd, maar heeft aan weerskanten nieuwe opzetstukken gekregen. De vang, waarmee de molen stilgezet wordt is een stutvang en wordt bediend met een wipstok. De vijzel heeft een opvoerhoogte van 65 tot 120 cm en heeft een diameter van 150 cm. De hellingshoek is 30°. De vijzel wordt aangedreven door de onderbonkelaar op de koningsspil en kan met een wervel in en uit het werk worden gezet. De onderbonkelaar heeft één gang kammen. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 2,04. Het bovenwiel of aswiel heeft 45 kammen en de bovenbonkelaar heeft 21 kammen. De koningsspil draait hierdoor 2,14 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 16 cm. De onderbonkelaar heeft 39 kammen en het vijzelwiel 41 kammen. De vijzel draait hierdoor 0,95 keer sneller dan de koningsspil en 2,04 keer sneller dan de bovenas. De steek is 12,5 cm. Fotogalerij
Huize Swaensteyn

Swaensteyn is een huis aan de Herenstraat 72-74 in de Nederlandse plaats Voorburg. Het huis wordt sinds 1986 opnieuw als raadhuis en trouwlocatie gebruikt. Het moet niet worden verward met het Museum Swaensteyn dat in dezelfde straat is gelegen, maar op huisnummer 101. Geschiedenis Swaensteyn is een van de oudste huizen in Voorburg. In 1512 was hier herberg De Swaen. Boven de voordeur prijkt een gevelsteen met een zwaan, wat vroeger gold als aanduiding van prostitutie. Ernaast staat het jaartal 1632. Het huidige pand bestaat uit twee panden (nummers 72 en 74) die waarschijnlijk in 1632 werden samengevoegd. Het werd toen het Regthuys, waar Schout en Schepenen hun besluiten namen en waar huwelijken gesloten werden. Later kwam hier een melksalon. Van 1873-1883 waren de gemeentesecretarie en het kantongerecht in de herberg gevestigd. In 1883 was de bouw gereed van een nieuw raadhuis. De Swaen kwam in particuliere handen. Swaensteyn werd een museum over de geschiedenis van Voorburg, van de tijd van Forum Hadriani en de Romeinse tijd. In 1960 werd op de zolderverdieping een Oudheidkamer ingericht. In de jaren zestig verhuisde dit kleine museum naar het Notarishuis aan de overkant, naar nummer 101. Hier werd toen onder dezelfde naam het Museum Swaensteyn geopend, en er kwam een smeedijzeren uithangbord met een zwaan. In 2008 kwam het tot een fusie tussen de Stichting Museum Swaensteyn en Stichting Historische Collectie Veur-Stompwijk. Het toen ontstane Stadsmuseum Leidschendam-Voorburg valt sindsdien onder de Stichting Historisch Museum Leidschendam-Voorburg. In 1970 kocht architect Jo Kruger het pand en hij liet het restaureren. In 1983 besloot de gemeente het pand te kopen. Burgemeester en wethouders betrokken het nieuwe pand in 1986. Per 1 januari 2002 fuseerden de gemeenten Voorburg en Leidschendam. De nieuwe gemeenteraad en de griffie betrokken opnieuw Huize Swaensteyn.
Oosterkerk (Zeist)

De Oosterkerk in Zeist in de Nederlandse provincie Utrecht was opgericht vanuit de Gereformeerde Kerken in Nederland (GKN). Sinds mei 2004 hoort de Oosterkerk bij de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). De kerk staat aan de Woudenbergseweg 44, op de hoek met het Laantje zonder Eind. Het in 1936 geopende gebouw is ontworpen door architect B.W. Plooij. De kerkelijke gemeente die dit gebedshuis gebruikt is in 1887 ontstaan uit een samengang van twee afsplitsingen van de Nederlandse Hervormde Kerk. In 1989 werd de basis gelegd voor de huidige visie en missie van de kerkelijke gemeente. De kerk kent een waaiervormige plattegrond die ontstond door twee eenbeukige schepen in een punt te laten samenkomen. Deze plattegrond bepaalt de vorm van het gebouw tot en met de dakconstructie. Vanwege de constructie is de Oosterkerk uniek in het oeuvre van Plooij. De kerk is verder uitgevoerd in zijn gebruikelijke zakelijk-expressionistische stijl. De Oosterkerk is een rijksmonument sinds 3 november 1999. Tot de beschermde inventaris behoren onder meer de originele kerkbanken op de begane grond en op de balkons. De kerk is de tweede in Zeist van die naam. De eerste Oosterkerk werd in 1891 geopend aan de Slotlaan. Deze kerk werd in 1935 weer afgebroken. Er zijn gekleurde glas-in-loodramen uitgevoerd door het atelier voor kunstnijverheid A.C. Valstar uit De Bilt naar een ontwerp van Jaap Valstar. De entreeportaal plus gang achter de kerk bevatten nog de originele tegelwanden. Orgel Het kerkorgel is in 1935 gebouwd door de firma H.W. Flentrop te Zaandam en is voorzien van het zogenaamde pneumatische kegelladenssysteem. Oorlogsmonument In het gebouw is in 1950 aan een muur een witte marmeren gedenkplaat (plaquette) aangebracht ter herinnering aan mensen die door de Duitse bezetting van Nederland in de periode 1940-'45 zijn omgekomen. De plaquette bevat de namen van omgebrachte gemeenteleden en een verwijzing naar een bijbeltekst (Openbaringen 14:13). Dit gedenkteken werd bij de herdenking op 4 mei 1950 onthuld. Fotogalerij
Trappistinnenabtei Koningsoord

Die Trappistinnenabtei Koningsoord ist ein niederländisches Kloster im Johannahoeveweg in Arnhem, Erzbistum Utrecht. Geschichte Die belgische Trappistinnenabtei Chimay gründete 1937 (in der Nähe der Trappistenabtei Tilburg in Berkel-Enschot, Niederlande) das Kloster Unsere Liebe Frau von Koningsoord, das sogleich zur Abtei erhoben wurde. Nach dem Zweiten Weltkrieg war das Kloster fähig, 1953 und 1964 zwei Tochterklöster zu gründen (in Deutschland und in Uganda) und 1954 Verstärkung in das französische Kloster Altbronn zu schicken. 2009 wurde die Abtei nach Renkum, einem Vorort von Arnhem, verlegt. Äbtissinnen Gertrudis Demarrez (1937–1958) Godelieve Hooymans (1958–1964) Rafaël Hinkenkemper (1964–1982) Ermelindis De Groot (1982–1994) Benedict Thissen (1994–2014) Julian Pieters (2014–) Gründungen 1953: Abtei Maria Frieden (Dahlem) 1964: Trappistinnenabtei Butende, Uganda Nonnen der Abtei Koningsoord als Opfer des Nationalsozialismus Am 2. August 1942 wurden (zusammen mit der im Kloster lebenden Lisamaria Meirowsky) zwei Nonnen der Abtei von der Gestapo festgenommen. Es handelte sich um die Schwestern Hedwigis Löb (* 1908, Ordenseintritt 1928 in die Trappistinnenabtei Chimay, Feierliche Profess 1933, Koningsoord 1937) und Maria-Theresia Löb (* 1911). Zusammen mit ihren drei Brüdern aus der Trappistenabtei Tilburg wurden sie ins KZ Westerbork gebracht. Sie starben 1942 oder 1943 in Polen. Ein sechstes Mitglied der Familie Löb, ebenfalls Nonne in Koningsoord, Veronica Löb (* 1911), wurde erst am 1. April 1943 verhaftet und starb (nach Aufenthalt in Westerbork) am 1. August 1944 im Kloster. Die sechs Religiosen waren die Kinder des vom Judentum zum Katholizismus übergetretenen deutschstämmigen Ludwig Löb (* 1881 in Euskirchen; † 1935) und seiner niederländischen Ehefrau Jenny van Gelder (1879–1938), die ebenfalls jüdischer Abstammung war. Motiv für den Ordenseintritt der Kinder war unter anderem der Wunsch, durch Gebet zur Konversion aller Juden beizutragen. Sich der Festnahme durch Flucht zu entziehen, was möglich gewesen wäre, lehnten die Geschwister ab, um den Klöstern die angedrohten Repressalien zu ersparen. Dank dem Zeugnis der überlebenden jüngsten Schwester, Paula van Broekhoven (1918–2004), kam es 70 Jahre später noch zu einer umfassenden Dokumentation der Tragödie und ihrer familiären Vorgeschichte. Literatur P.W.F.M. Hamans, Getuigen voor Christus. Rooms-katholieke bloedgetuigen uit Nederland in de twintigste eeuw. Nationale Raad voor Liturgie, Den Bosch 2008. (englisch) Paul Hamans, Edith Stein and Companions. On the Way to Auschwitz, Ignatius Press, San Francisco 2010. Bernard Peugniez, Le Guide Routier de l’Europe Cistercienne, Straßburg: Editions du Signe, 2012, S. 414. Peter Steffen und Hans Evers, Scheuren in het kleed. Het joods-katholieke gezin Löb 1881–1945, Valkhof Pers, Nijmegen 2009. (englisch) Peter Steffen und Hans Evers, Can a Seamless Garment Be Truly Torn? Questions Surrounding the Jewish-Catholic Löb Family, 1881–1945, Liturgical Press, Collegeville, Minnesota, 2014. Weblinks Webauftritt der Abtei (niederländisch) Arnhem In: Encyclopaedia Cisterciensia (englisch)
't Sol

't Sol is een natuurgebied van circa 37 hectare, gelegen ten oosten van Garderen in de Gelderse gemeente Barneveld. Oorspronkelijk was het landgoed 't Sol bijna twee keer zo groot (68 hectare). Na de ruilverkaveling in de jaren 70 van de 20e eeuw en na het beëindigen van de zandwinning in het gebied in 1982 kocht de stichting Het Geldersch Landschap een deel van het gebied — zo'n 37 hectare — als natuurgebied. Een groot deel van het gebied bestaat uit naald- en loofbos. Het terrein van de voormalige zandwinning is open met schrale vegetatie en heide. Een markant punt is de Goudsberg waar een smalle strook heide in westelijke richting zicht biedt op de Garderense enk en het dorp Garderen met de molen De Hoop. In 't Sol bevinden zich de restanten van een arboretum.
Frederikkazerne (Den Haag)

De Frederikkazerne is een kazerne in Den Haag aan de Van Alkemadelaan bij Scheveningen. In 1929 werd op voorstel van H.P. Berlage begonnen met de bouw. Het ontwerp was van Kapitein (later Generaal-Majoor) der Genie J. Kok (1895-1975), in samenwerking met Riné Boerée. De kazerne werd in 1938 in gebruik genomen. De oorspronkelijke ingang was recht tegenover de ingang van de Alexanderkazerne en had eenzelfde poortgebouw. In het gebouw Admiraliteit, dat in 1983 in gebruik werd genomen door het marinehoofdkwartier, bevond zich tot 2018 de Defensie Materieel Organisatie (tegenwoordig genaamd het Commando Materieel en IT). In een circa 10 verdiepingen hoog kantoorgebouw is het hoofdkwartier van de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (MIVD) gevestigd. De huidige ingang van de Frederikkazerne bevindt zich bij het nieuwbouwcomplex dat in 2012 in gebruik is genomen. Het nieuwbouwcomplex bestaat uit een geïntegreerd wachtgebouw, facilitaire voorzieningen en 450 kamers die dienstdoen als logies voor officieren en vlagofficieren. Zie ook Oude Frederikskazerne Externe link Website BUDVE: beschrijving (Kies Archipelbuurt)
Kerk van Schildwolde

De kerk van Schildwolde dateert uit de zeventiende eeuw. De kerk De huidige kerk is gebouwd na de reformatie op de fundamenten van een oudere kerk uit de dertiende eeuw. Het is een eenvoudige zaalkerk, opgetrokken uit baksteen. Over de bakstenen is een pleisterlaag aangebracht. De kerk werd ingewijd in 1686. De meest recente kerkrestauratie vond plaats in 1987. Het eenklaviers orgel uit 1868 is van de orgelbouwer Roelf Meijer. Het hoofdwerk heeft negen registers en een aangehangen pedaal. De meest recente orgelrestauratie vond plaats in 1977. De toren De los van de kerk staande kerktoren met een achtkantige spits tussen vier topgevels heeft een hoogte van bijna 48 meter en is een overblijfsel van de oorspronkelijke kerk uit de 13e eeuw. Het is een van de twee juffertorens in de provincie Groningen. Bij een onderzoek in 2012 bleek dat de spits in slechte staat was, doordat bij de restauratie van 1987 ongeschikte stenen waren gebruikt. Door inwerking van vocht en vorst verbrokkelde het metselwerk en kwamen stenen los te liggen. Men begon onmiddellijk geld bijeen te brengen en de restauratie is in 2014 voltooid. In 2015 is de toren door de hervormde gemeente overgedragen aan de Stichting Juffertoren Schildwolde. Externe link Stichting Juffertoren Schildwolde