NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk (Sittard)

De Onze-Lieve-Vrouw Geboortekerk is de parochiekerk van de wijk Broeksittard in de Nederlands-Limburgse stad Sittard, gelegen aan In de Camp 1. Geschiedenis Hier stond al eerder een kapel, die in 1697 werd verbouwd. Deze moest wijken voor de nieuwe kerk. De huidige kerk is een driebeukig basilicaal kerkgebouw, uitgevoerd in baksteen. Rechts van de voorgevel bevindt zich een vierkante bakstenen toren die gedekt wordt door een tentdak. De kerk werd in 1934 gebouwd en architect was Jos Wielders. Hoewel de buitenkant traditionalistisch oogt, neigt het interieur naar expressionisme. Het is uitgevoerd in schoon metselwerk en bevat spitsbooggewelven die dan weer van troggewelfjes zijn voorzien. In de apsis is een muurschildering in pasteltinten aangebracht, die de verering van Maria verbeeldt. Louis van den Essen vervaardigde de glas-in-loodvensters. Het orgel is van 1942 en werd vervaardigd door Verschueren.
Retraitehuis Schinnen

Het Retraitehuis Schinnen is een voormalig retraitehuis dat zich bevindt aan Moorheide 1 te Sweikhuizen, gemeente Beekdaelen, in het Stammenderbos tussen Sweikhuizen en Spaubeek, Geschiedenis Dit retraitehuis, met de naam Sint-Ignatius, werd gesticht door de Jezuïeten. Het gebouw werd in 1923 gesticht, naar ontwerp van Eduard Cuypers, maar in 1942 werd het verwoest bij een vergissingsbombardement. Een nieuw gebouw werd neergezet in 1946, naar ontwerp van Anton Swinkels. Het bisdom Roermond wilde na de Tweede Wereldoorlog de verzuiling zo snel mogelijk weer herstellen, reden waarom de bouw van dit complex een hoge prioriteit kreeg. Tot in 1968 werden er retraites gehouden. De paters verlieten het complex in 1969, waarna het een andere bestemming kreeg. Het is een tijdlang een klein asielzoekerscentrum geweest, dat in 2011 werd gesloten om in 2013 weer heropend te worden. Ook het Natuurcentrum Moorheide van de IVN-afdeling Spau-Beek is in het gebouw gevestigd. Het gebouw is een aanzienlijk complex, waarbij een traditionalistische topgevel en een torentje in het oog springen. Doel De retraites waren bedoeld voor katholieke leerlingen van de Ondergrondse Vakschool (OVS) en de Technische Vakschool (TVS), beide opleidingsinstituten voor aanstaande mijnwerkers dan wel mijnbouwkundige technici. Deze konden gratis groepsgewijs deelnemen aan de aangeboden bezinningsweekenden. Het spreekt vanzelf dat aan deze activiteit een einde kwam kort nadat - in 1965 - de mijnsluitingen waren aangekondigd. Het retraitehuis is geklasseerd als rijksmonument met uitzondering van de uitbreidingen van na 1946.
De Harmonie (Winschoten)

Sociëteitsgebouw De Harmonie is een historisch gebouw in Winschoten dat in 1850 gebouwd is in eclectische stijl. Het heeft aanvankelijk als hotel gefunctioneerd alvorens het in 1890 een sociëteit werd, terwijl het anno 2021 als het kantoor van de Geestelijke Gezondheidszorg dient. Geschiedenis Het gebouw werd oorspronkelijk gebouwd omstreeks 1850 als hotel Schoongezicht in een ambachtelijk-traditionele bouwwijze met een enkele bouwlaag. Van 1865 tot 1898 vestigde de Sociëteit de Harmonie zich in het gebouw en is het gebouw overeenkomstig hernoemd. Rond 1890 werd het gebouw omgebouwd als onderkomen voor de herensociëteit voor vooraanstaande middenstanders en notabelen. Deze groep was erg actief op cultureel gebied en had een eigen orkest en koor. Omstreeks 1899 werd het pand omgedoopt in Hotel Dommering. In 1890 werd het pand in opdracht van B. Dommering en R.M. de Boer uitgebreid met het twee bouwlagen hoge volume gelegen aan de voorzijde, opgetrokken in een stijl waarin Neo-Renaissance elementen zijn te herkennen. Het linker volume, dat drie verdiepingen hoog is, werd in 1894 wederom in opdracht van Dommering en De Boer gebouwd in overeenkomstige stijl. Heden Tegenwoordig wordt het gebouw niet meer gebruikt voor culturele doeleinden, maar dient het als kantoor van de Geestelijke Gezondheidszorg. Het monumentale pand is beeldbepalend gelegen aan het Bosplein en vormt met het eveneens beschermde tegenoverliggende belastingkantoor een fraai stedenbouwkundig ensemble.
Leusveld

Het Leusveld is een landhuis op het landgoed Leusveld in de Gelderse plaats Hall. In 1911 liet Carel Anton Willem Nairac het Leusveld bouwen als jachthuis. Het gebouw is ontworpen door de Apeldoornse architect J.A. Heuvelink in een mengeling van twee bouwstijlen, art nouveau en neorenaissance. Hoewel de villa oorspronkelijk dienstdeed als tijdelijk verblijf tijdens jachtpartijen van de eigenaar, kreeg het in de loop van de 20e eeuw ook permanente bewoners. Het pand kent een symmetrisch vormgegeven voorgevel, zij het dat aan de westzijde een serre is aangebouwd. De ingang bevindt zich in het middenrisaliet en is bereikbaar via een portaal met een stenen trap van drie treden. Ter weerszijden van de trap liggen twee leeuwfiguren met eronder de wapens van de stichter Nairac en van zijn moeder Van Borssele. De naam Leusveld en het bouwjaar 1911 zijn op de verdieping in het middenrisaliet aangebracht. Dit middendeel van de gevel wordt bekroond door een klokkentorentje. Het landhuis is een rijksmonument, net als het naastgelegen koetshuis en het toegangshek. Het gehele complex werd in 2001 ingeschreven in het monumentenregister vanwege de architectonische, stedenbouwkundige en cultuur-historische waarde. Het wordt als exemplarisch beschouwd voor een buitenhuis dat werd gebouwd om te dienen als jachthuis en voor de ontvangst van gasten. Landgoed Leusveld is sinds 1971 eigendom van Natuurmonumenten, het jachthuis is verpacht ter bewoning.
Hervormde kerk (Baardwijk)

De hervormde kerk in Baardwijk is een eenbeukig kerkgebouw met schilddak dat dateert uit 1911. Geschiedenis In de 13e eeuw bestond er in Baardwijk een parochie met een bakstenen parochiekerk. Van deze kerk aan de Winterdijk is alleen De Oude Toren bewaard gebleven. Omdat Baardwijk in het graafschap Holland lag, is er een protestantse gemeente gesticht, de officiële godsdienst. De kerk van Baardwijk ging over in protestantse handen. Rooms-katholieken kerkten in 1637 in de huiskapel van de heer van Baardwijk en later in schuil- of schuurkerk. Tot 1911 blijft de kerk voortbestaan als Nederlands Hervormde Kerk. Wegens bouwvalligheid kon men de kerk niet meer behouden en werd besloten een nieuwe kerk op nieuwe plek te bouwen. Het schip van de oude kerk is vervolgens gesloopt en de toren behouden. Deze kerkgemeente heeft een eigen begraafplaats aan de Torenstraat, direct onder de Oude Toren. De nieuwe kerk aan de Loeffstraat 113 is van architectenbureau K.C. Suyling en Zn. In de kerk staat een eikenhouten preekstoel uit 1588, afkomstig uit de St. Laurenskerk te Rotterdam. Zie ook Rijksmonumenten in Waalwijk Externe links Hervormde Gemeente Baardwijk (gearchiveerd 10-01-2016) Reliwiki, Gearchiveerd 09-10-2017
Protestantse Kerk (Warmond)

Protestantse Kerk is een kerkgebouw aan de Herenweg 82 in het Zuid-Hollandse dorp Warmond. De kerk is gebouwd in rode baksteen op een T-vormige plattegrond onder een zadeldak. Boven op de kerk prijkt een achtkantige dakruiter met een houten lantaarn en spits. Boven de entree bevinden zich twee rondboogvensters. Het kerk had een houten hek rond de kansel een houten doophekwerk, waarbinnen zich de banken bevonden van de ouderlingen en diakenen. Bij de interieurvernieuwing is dit hekwerk verdwenen en werd het doopvont vervangen door een nieuwe. Sinds 2001 staat de kerk ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. In datzelfde jaar kregen ook de twee bruggen met toegangshekken rijksbescherming. Orgel In de kerk bevindt zich een orgel uit 1842 vervaardigd door orgelmakerij N.A. Lohman en Zonen. In 1962-63 werd het orgel gerestaureerd en gewijzigd door P.C. Blik uit Leiden. Foto's
Transformatorhuisje (Nieuwolda, Hoofdweg Oost 15A)

Het transformatorhuisje in Nieuwolda is een monumentaal transformatorhuisje in het open veld aan de doorgaande weg Beschrijving Het gebouw heeft een stijl waarin Amsterdamse School-elementen zijn te herkennen. Het gebouwtje, dat wordt aangeduid als `De Kamp 4100', is een voorbeeld van een type transformatorhuisje met overkragend plat dak. Aan dezelfde weg (Hoofdweg Oost to 77) staat een identieke transformatorhuisje, ook dat is een rijksmonument. Waardering In het rijksmonumentenregister wordt het huisje als volgt gewaardeerd: representatief voorbeeld van een type met overkragend plat dak uit de jaren twintig van de twintigste eeuw in de provincie Groningen; opvallende vormgeving en detaillering hoge mate van gaafheid van het exterieur de markante ligging in het open veld aan de doorgaande weg van Nieuwolda
Sint-Martinuskerk (Linne)

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Linne in de Nederlandse provincie Limburg, gelegen bij Oeveren 9. Geschiedenis In de 10e eeuw werd reeds melding gemaakt van een kerk te Linne, die vermoedelijk in (vroeg-)romaanse stijl was gebouwd. In een akte uit 1057 bevestigt de bisschop van Luik de schenking van de kerk van Linne aan de bisschop van Utrecht. In 1897 werd een neoromaans kerkgebouw gesticht, ontworpen door Caspar Franssen. Het was zijn eerste neoromaans ontwerp. Begin 1945 werd de kerktoren door de bezetter opgeblazen en ook werd een deel van de kerk verwoest. In 1950 was de herbouw voltooid. De toren kreeg toen echter een tentdak als spits in plaats van het oorspronkelijke rombisch dak. In 1992 raakte de toren opnieuw beschadigd, nu door een aardbeving. Bij herbouw herkreeg de spits zijn oorspronkelijke vorm. Gebouw Het gebouw ligt nabij de Maas en diende tevens als baken voor de schippers. Het wordt omgeven door een kerkhof. Het is een bakstenen basilicale kerk met voorgebouwde vierkante toren, die geflankeerd wordt door een rond traptorentje. De apsis is halfrond. In de kerk bevindt zich een preekstoel in rococostijl van 1759, een 12e-eeuwse romaanse doopvont. Er zijn neogotische heiligenbeelden van 1860, en gebrandschilderde ramen van Max Weiss (1952 en 1955). Kerk en een deel van de inventaris zijn geklasseerd als rijksmonument.
Sint-Annakapel (Ohé en Laak)

De Sint-Annakapel is een betreedbare kapel in Ohé en Laak op het Eiland in de Maas in de Nederlandse gemeente Maasgouw. De kapel staat aan de Sint-Annastraat 1 ten noordoosten van buurtschap Laak. De kapel is geklasseerd als rijksmonument en is gewijd aan de heilige Anna, de moeder van Maria. Geschiedenis In 1631 zou er in deze buurt al een kapel hebben gestaan die door de bewoners van het nabijgelegen Kasteel Walburg voor de kerkgang zou zijn gebruikt. In 1719 wisselde de eigenaar en kwam er een protestantse familie op het kasteel. In 1896 werd de kapel gesloopt en werd er op een andere plek een nieuwe kapel gebouwd in neogotische stijl, ontworpen door N. van der Schuit. Gebouw Het bakstenen gebouw heeft drie traveeën en een driezijdige koorsluiting met boven het koor op een met leien gedekt zadeldak een vierkante dakruiter met hoge spits. Op de hoeken en tussen de traveeën bevinden zich steunberen. In de zijgevels en in de schuine gevels van de koorsluiting bevinden zich spitsboogvensters. De frontgevel is een tuitgevel met korte schouderstukken. Hoog in deze gevel bevindt zich een spitsboogvormige nis met een Annabeeld en de gevel bevat de spitsboogvormige toegang, voorzien van een blind boogveld met drielob en eronder een dubbele rechthoekige deur. Onder de nis is in de frontgevel een gele gevelsteen ingemetseld waarin een slecht leesbare Latijnse tekst is aangebracht, die vertaald luidt als: De weldoeners hebben met milde vrijgevigheid blijde deze kapel gebouwd ter ere van St. Anna Van binnen is de kapel wit gepleisterd en staan er houten kerkbanken. In de overgang tussen de derde travee en de koorsluiting bevinden zich links en rechts een heiligenbeeld op consoles. Tegen de achterwand is het altaar geplaatst met hierop op de opzet een kruis. Boven het altaar is boven het kruis een console aangebracht met hierop een beeld van de drie heiligen: moeder Anna, vader Joachim en hun dochter Maria. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Maasgouw Lijst van rijksmonumenten in Ohé en Laak
Heilige Annakerk (Hintham)

De Heilig Annakerk is de parochiekerk van Hintham, een stadsdeel van 's-Hertogenbosch in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. In 19e eeuw groeit Hintham uit tot een langgerekte straatdorp. De gemeenschap krijgt dan ook in 1910 een eigen kerk en het wordt daarmee een kerkdorp. De parochie werd gewijd aan Heilige Anna, de moeder van de maagd Maria. De kerk is een in neogotische stijl gebouwde kerk, welke ontworpen is door de Bossche architect W.Th. van Aalst. Afgezien van de gebruikte steensoort, en enkele architectonische details is de kerk is in feite een kopie van de Église Saint-Martin d'Aillant-sur-Tholon in Frankrijk. De bekende restauratie-architect Viollet-le-Duc had een modelkerk ontworpen, die als voorbeeld kon dienen voor dorpskerken. Het grondpatroon is een driebeukige kruiskerk, waarbij de toren opzij is geplaatst. De voorgevel heeft drie portalen, en een roosvenster. Naast de kerk staat een Heilig Hartbeeld van Charles Grips, dat in 1949 werd opgericht als oorlogsmonument. Interieur Aanvankelijk was het interieur was in kleurrijk schilderwerk uitgevoerd, maar in de jaren zestig is deze in sobere tinten overgeschilderd. Er werd een tochtportaal ingebouwd, en de zitbanken zijn vervangen. Het orgel is uit 1850 van H. Vermeersch. De ramen boven het koor zijn van de glazenier Joep Nicolas. Gebruik In 2014 heeft de kerk een kapelfunctie gekregen, waarbij sluiting of herbestemming tot de mogelijkheden behoort. Waardering De kerk werd in 2001 als rijksmonument ingeschreven in het Monumentenregister, onder meer "als getuigenis van de invloed van E. Viollet-le-Duc op de neogotische kerkenbouw in ons land. Verder omdat het object, als interpretatie en navolging van het als model voor dorpskerken bedoelde Franse voorbeeld in Aillant-sur-Tholon, met opzij geplaatste toren en lagere koorsluiting, in typologisch opzicht van belang is voor de (internationale) ontwikkeling en verspreiding van dit type dorpskerk. (...) Het object heeft ensemblewaarden als essentieel onderdeel van een historisch gegroeid religieus ensemble, voorts bestaande uit de belendende pastorie en de erachter, aan de C. Kannemansstraat gelegen begraafplaats." Begraafplaats Anna Achter het kerkgebouw aan de Christiaan Kannemansstraat ligt Begraafplaats Anna met 165 graven. Hier ligt onder andere begraven de laatstlevende Nederlands pauselijk zoeaaf Petrus Mattheus (Pieter) Verbeek; hij overleed op 27 september 1946 op 94-jarige leeftijd.
Maria Geboortekerk (Lent)

De Maria Geboortekerk is een rijksmonument en parochiekerk in Lent in de Nederlandse gemeente Nijmegen. De kerk is een ontwerp van Gerard te Riele en werd in 1879 geopend. Halverwege de jaren 1920 werden twee zijbeuken toegevoegd. De kerk is de enige katholieke kerk in de gemeente Nijmegen die binnen het aartsbisdom Utrecht valt. De Waal is de scheidslijn met het bisdom 's-Hertogenbosch. Externe links Lent, Pastoor van Laakstraat 42 - Maria Geboorte, reliwiki.nl Parochie H. Maria Magdalena
Hervormde kerk (Lent)

De Hervormde kerk of Gereformeerde kerk is een kerkgebouw in de Nederlandse plaats Lent, provincie Gelderland. De kerk wordt gebruikt door de protestantse gemeente De 4-plek. Geschiedenis De kerk zou sinds 1255 in eigendom zijn van een abdij bij Goch. De oudste vermelding van de kerk dateert uit 1329. In 1395 wordt de kerk vermeld in de lijsten van de Utrechtse Dom. Het patronaatsrecht behoorde toe aan de hertogen van Gelre. In 1582 kwam de reformatie naar Lent, maar tot 1616 waren de predikanten nog afkomstig uit Nijmegen. In 1585 werd de kerk in brand gestoken door Engelse troepen die kort daarvoor uit de schans Knodsenburg waren vertrokken. Het kerkje werd weer herbouwd, maar de absis werd in 1659 afgebroken. In 1755 is het schip mogelijk iets ingekort aan de westzijde. In 1794-1795 haalden Engelse troepen de preekstoel, banken en wapenborden uit de kerk en staken alles in brand. In 1886 zijn de toren en een nieuwe voorgevel toegevoegd. Beschrijving De kerk is een zaalkerk met een gedeeltelijk ingebouwde toren. De kern van de zaal dateert vermoedelijk uit het einde van de 13e eeuw, maar door de latere toren en de nieuwe gevel oogt de kerk 19e-eeuws. Vanwege die later toegevoegde buitengevel heeft het dak van het schip een knik en een overstek. Het orgel is in 1855 gebouwd door F.W. Kam uit Delfshaven. De toren heeft drie geledingen en wordt afgesloten door een ingesnoerde naaldspits met leistenen bekleding. De kerkklok dateert uit 1683. Zowel de toren als de voorgevel zijn wit gepleisterd.
Sint-Barbarakerk (Griendtsveen)

De Sint-Barbarakerk is de parochiekerk van Griendtsveen, gelegen aan Helenaveenseweg 48. De kleine neogotische eenbeukige kerk met traptoren en dakruiter stamt uit 1895 en is gemaakt van baksteen. Geschiedenis Toen Griendtsveen einde 19e eeuw werd gesticht, was het een rectoraat dat onder America ressorteerde. De rector droeg de Mis aanvankelijk op in een winkellokaal waarvan zowel katholieken als protestanten gebruik maakten. In 1891 werd America een parochie. Griendtsveen werd op 3 maart 1903 een zelfstandige parochie. De maatschappij heeft kerk en pastorie laten bouwen. De kerk werd in 1895 gebouwd mede op basis van de opbrengst van een landelijke campagne verbonden met een loterij door de bouwpastoor J.J. Jeuken. Het ontwerp is van Jacques van Groenendael. Het is een neogotische, bakstenen zaalkerk met een lager, driezijdig afgesloten koor. Het schip van de kerk heeft een met leien bedekt zadeldak. De voorgevel wordt aan de rechterzijde door een spitse traptoren geflankeerd. Ook is er een portaal in de noordoost-gevel, maar daarboven een roosvenster en een uurwerk. De luidklok bevindt zich in de dakruiter. Het interieur wordt overwelfd door een spits tongewelf. Er zijn een aantal gepolychromeerde heiligenbeelden en een doksaal aanwezig. Tussen oktober en december 1944 werd er veel verwoest en ook geplunderd. De kerk kwam er redelijk van af en kon worden hersteld. In 1947 werden enkele glas-in-loodramen toegevoegd, vervaardigd door Charles Eyck. De kerk staat sinds 2002 als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Foto's
Huis Duistervoorde

Huis Duistervoorde is een monumentaal landhuis in de Gelderse plaats Twello. Oorspronkelijk was "Huis Duistervoorde" een havezate. De oudste vermelding dateert uit 1338. In de veertiende eeuw behoorde het huis tot de bezittingen van Herman van Apeldoorn. Latere eigenaren waren leden van de families Van Steenbergen, Van Stepraedt, Van Doornick en Van Nagell. Het huis fungeerde na de reformatie als schuilkerk voor de rooms-katholiek bewoners van de streek. Van de oorspronkelijke havezate is weinig meer bewaard gebleven. In 1863 werd het gebouw grotendeels afgebroken en vervangen door het huidige bouwwerk. Opdrachtgever tot de ingrijpende verbouwing en nieuwbouw was de Amsterdamse bankier Johan Hendrik Timme. In 1878 kreeg het gebouw weer een andere eigenaar. De rooms-katholieke kerk kocht het landgoed en liet in de jaren 1887/1888 op het landgoed naast Duistervoorde een nieuwe kerk bouwen, de Sint-Martinuskerk. Duistervoorde kreeg van het kerkbestuur in 1890 een nieuwe bestemming als klooster. Van 1890 tot 1967 deed het gebouw dienst als het Sint Anthonius Gesticht voor de Zusters van Liefde uit Schijndel. Na 1967 werd het landhuis weer particulier bewoond. Duistervoorde werd in 2002 ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister.
Sint-Jozefkerk (Achterveld)

De Sint-Jozefkerk is een katholieke kerk in Achterveld in de Nederlandse provincie Utrecht. De kerk ligt aan de doorgaande weg van Amersfoort naar Barneveld. De hoofdingang van de neo-romaanse kerk bevindt zich aan de zijde van de Jan van Arkelweg. De kerk staat op de plaats van de afgebroken zaalkerk uit 1845. Architect H.W. Valk werd bij het ontwerpen geïnspireerd door oude abdijkerken in Zuid Frankrijk. De kerk werd binnen een jaar gebouwd. De aanbesteding vond plaats in juli 1932, een eerstesteenlegging in december 1932, de consecratie werd op 20 juli 1933 bijgewoond door aartsbisschop Joannes Jansen. De neo-romaanse Jozefkerk heeft een kruisvormige plattegrond en is opgetrokken uit kloostermoppen in wild verband. Het dak bestaat uit zadel- en tentdaken met wisselende nok- en goothoogten. De kruiskerk heeft twee torens, een hoge vieringstoren en een westelijke klokkentoren. Deze lagere klokkentoren met ingangsportaal bestaat uit drie geledingen. De spitsboogvormige vensters zijn voorzien van gebrandschilderd glas-in-lood met doopvoorstellingen. In het hoofdaltaar bevinden zich relikwieën van de martelaren Monastinus, Proba en Verecunda. Ze zijn afkomstig uit de oude kerk, evenals de houten beelden van Johannes de Doper en van Johannes van Nepomuc. De gebrandschilderde ramen en de kruisweg van Charles Eyck werden gemaakt door Joep Nicolas. Aan de zuidkant van het middenschip een kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand, aan de noordkant is de doopkapel. De doopkapel en de toren raakten in 1943 ernstig beschadigd toen de Nederlandse artillerie vanuit Amersfoort de Duitsers in Achterveld beschoot. Het orgel werd ontworpen door Caecillianus Huygens en gebouwd door de firma B. Pels en Zn. De in 1943 geroofde bronzen klokken werden in 1947 vervangen door drie luidklokken van Petit en Fritsen.
Het Lyceum Rotterdam

Het Lyceum Rotterdam (HLR) is een school voor havo, atheneum en gymnasium aan de Beukelsdijk 91 te Rotterdam. De organisatie is in 2014 ontstaan uit een fusie van het 'Citycollege Sint Franciscus' en 'Het Lyceum voor Beeldende Vormgeving' en 'Highschool Rotterdam'. Ze noemt zich een school voor kunst, wetenschap en ondernemen. De vroegste onderwijsactiviteit dateert van 1919 toen de 'Roomsch Katholieke Hoogereburgerschool' werd opgericht. Van 1923-2014 zou Sint-Franciscus naamgever zijn. Het schoolgebouw aan de Beukelsdijk is sinds 1924 in gebruik en in 2002 opgenomen in het Rijksmonumentenregister. Geschiedenis De rooms-katholieke hogereburgerschool (HBS) was in 1919 gesticht in een pand aan de Boompjes aan de Maas. In 1922-1923 werd er door P.G. Buskens en H. Sudderland sr. in Wrightiaanse stijl aan de Beukelsdijk een nieuwe school gebouwd. In 1927-1935 werd er tijdelijk een meisjeslyceum toegevoegd, dat daarna verhuisde naar de Breitnerstraat als meisjeslyceum 'Maria Virgo'. Toen de school in 1935 in nood verkeerde namen de Minderbroeders-Franciscanen het beheer over en veranderde de naam in St. Franciscus College. Na de Tweede Wereldoorlog werd de school tijdelijk gehuisvest in de Oostervantstraat, omdat de oorlogsschade aan het gebouw nog hersteld moest worden. De paters vonden dat onderwijs en sport samen diende te gaan. De school zelf beschikte over een gymzaal en atletiek werd bedreven op de naastgelegen Nenijto, waar in de zestiger jaren vaak de Nederlandse kampioenschappen atletiek werden gehouden. Tevens ondersteunden zij de voetbalclub Aeolus, toentertijd gevestigd in Rotterdam Noord. Tot eind jaren zestig was de school alleen toegankelijk voor jongens, maar vanaf deze tijd werden ook meisjes toegelaten. In 1962-1964 werd de school uitgebreid met een (noordwestelijke) vleugel aan het G.W. Burgerplein, ontworpen door E.H. en H.M. Kraaijvanger. In 1993-1994 werd het pand gerenoveerd en kwam op de cour een uitbreiding van zes lokalen tot stand naar ontwerp van P. Stipkovits, waarbij in materiaalvoering en vormgeving aansluiting is gezocht met het Buskens-ontwerp. Hierna werd de naam veranderd in Citycollege St. Franciscus. Fusie De schoolprestaties en het aantal leerlingen namen in de loop der jaren af, het Sint Franciscuscollege werd steeds meer een zwarte school. In 2009 ontving het een negatieve beoordeling van de Onderwijsinspectie. Na de fusie met Het Lyceum voor Beeldende Vormgeving en aanpassing van het leeraanbod groeide het aantal leerlingen flink en ook de prestaties gingen omhoog. Nieuwe beoordelingen waren positief. Brugklassers kiezen voor de richting kunst, wetenschap of ondernemen. Leerlingen maken meer lesuren dan een gemiddelde voor voortgezet onderwijs, gemiddeld zo'n drie uur per week. Het vak filosofie is verplicht voor alle leerlingen. Van een zwakke school was in 2017 geen sprake meer. Externe link Website van Het Lyceum Rotterdam