NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 97

Brug 97 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de zuidoostelijke kade van de Spiegelgracht, overspant de Lijnbaansgracht en voert naar de Weteringschans, plaatselijk ooit genoemd Verlengde Spiegelgracht (er kwam echter geen gracht) en Zieseniskade. In het verlengde van de brug ligt de Museumbrug naar het Rijksmuseum. De brug wordt omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. Aan stadszijde liggen het voormalige weverhuis Spiegelgracht 27 (rijks) en de voormalige opvang voor alleenstaanden Lijnbaansgracht 287 (rijks), aan de overzijde Weteringschans 79 (gemeente), dat een mengeling aan stijlen laat zien. De vierde hoek rond de brug werd in beslag genomen door de oude melkfabriek, beter bekend als de Grote Wetering, waarvoor het monumentschap was aangevraagd en vervolgens geweigerd; het pand werd daarna gesloopt om plaats te maken voor Museum Plaza. Er ligt hier al eeuwen een brug. Stadsarchitect Daniël Stalpaert tekende de brug in op zijn ontwerpplattegrond van 1662, er is dan nauwelijks bebouwing te vinden, al staat het gebouw Spiegelgracht 27 er dan al (met het bijbehorend blok Derde Weteringsdwarsstraat). Als zesentwintig jaar later Frederik de Wit komt met zijn plattegrond is alles volgebouwd op de punt van Spiegelgracht 31 na. De moderne geschiedenis van de brug begint rond 1876; dan wordt een bouwtekening gemaakt van de brug, waarop een deel van de huidige (2017) situatie als te zien is. De aanbestedingen voor "Het maken van den onderbouw eener vaste brug" en "het maken en stellen van den metalen bovenbouw eener vaste brug" vonden plaats in januari van dat jaar. Op de landhoofden staan wat later bekend zou worden als de eierdoppen van Willem Springer, versieringen aan de brug, maar het is onbekend of de brug daadwerkelijk door hem ontworpen is. Midden op de brug staan dan lantarenpalen en het wegdek werd ondersteund door metalen boogconstructies. Beide kenmerken zijn (maar dan in het groot) terug te vinden bij de Hogesluis. De brug werd een paar keer gefotografeerd door Jacob Olie. In 1914 werden deze brug en de naastgelegen brug 88 voor het grote deel afgesloten voor verkeer; er werden herstelwerkzaamheden verricht. De brug kreeg vermoedelijk toen haar huidige vorm. In 1969 komen weer beide bruggen voor nieuwbouw in aanmerking. Beide bruggen zijn dan vier à vijf maanden uit roulatie; alleen voetgangers kunnen gebruik maken van noodbruggen. De brug behield daarbij haar uiterlijk van een liggerbrug, maar er mag van worden uitgegaan dat delen van de brug vervangen werden door modernere middelen. De brug kwam in 1980 in de frontlinie te liggen bij de veldslag tussen krakers (of althans sympathisanten daarvan) en de gemeentepolitie en de Mobiele Eenheid bij de ontruiming van het eerder genoemde krakersbolwerk Grote Wetering. Daarna werd het rustig rond de brug, soms werd het wegdek nog vernieuwd, maar grote werkzaamheden bleven uit.
Looierssluis

De Looierssluis (brug 103) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. "Sluis" staat voor een oude aanduiding dat de brug van steen is. De brug is gelegen in de westelijke kade van de Prinsengracht en overspant de Looiersgracht. De brug is vernoemd naar de Looiersgracht en samen zijn ze vernoemd naar de leerlooierijen die hier in de 16e eeuw gevestigd waren. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende op zijn plattegrond uit 1625 hier al een brug in de Prince Graft en over de Loyers Graft. Ook de andere twee bruggen over de Looiersgracht brug 100 en brug 102 stonden al op die kaart. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1746. Het gemeentearchief Amsterdam is in het bezit van een bouwtekening van deze brug uit dat jaar. Op de tekening is een welfbrug te zien met drie doorvaarten. Er is echter geen verdere documentatie van die brug. Toen Gerrit Lamberts de brug in 1815 tekende had de brug slechts één doorvaart. Men vermoedt dat de driebogige brug in 1746 vervangen was, maar onzekerheid bleef of die driebogige brug wel bestaan had. In 1892 werd er groot onderhoud aan de brug verricht, waarbij de brug verlaagd werd, er vonden nog wel eens ongelukken plaats als handkarren er zonder hun begeleider van doorgingen. Er kwam een ijzeren liggerbrug, een normale procedure voor vervanging destijds. In 1936 moest er wat klein herstelwerk aan de brug plaatsvinden, ze was iets langer dan twee weken gesloten voor alle verkeer. In 1980/1981 was de brug weer aan vervanging toe. De brug uit de 17e eeuw in de versie van 1892 werd gesloopt en bij die sloop troffen bouwvakkers zowaar resten aan van de fundering van een driebogige brug. Restauratie van die brug vond (kennelijk) plaats in de tijd dat men in het centrum van de “lelijke” liggerbruggen af wilde (later werden ze weer mooi gevonden) en de brug kreeg haar oude boogconstructie en hoogte terug. De brug is dus als het ware teruggerestaureerd.
Atlas Maiorbrug

De Atlas Maiorbrug (brug 120) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is een van de vier bruggen over de Bloemgracht. Het is de derde vanuit de stad gezien. Ze vormt een verbinding noordzuid tussen de Derde Leliedwarsstraat (noord) en de Tweede Bloemdwarsstraat (zuid). De brug wordt omringd door rijksmonumenten, bijna alle gebouwen aan de Bloemgracht zijn immers ingeschreven in het monumentenregister. Er ligt hier al eeuwen een brug. Alle vier de bruggen over de Bloemgracht (Kees de Jongenbrug nabij Prinsengracht; Rosa Overbeekbrug nabij Tweede Leliedwarsstraat, Atlas Maiorbrug en brug 119) waren al door Balthasar Florisz. van Berckenrode ingetekend in zijn plattegrond uit 1625 en zijn daarna eigenlijk nooit meer van de kaart verdwenen. Het gebied was ten tijde van het tekenen van de plattegrond al bijna geheel volgebouwd. De volgende die de brug intekende was Joan Blaeu in zijn kaart van 1649. Wellicht zijn hij en zijn vader Willem Blaeu de brug weleens overgestoken, want hij had zijn atelier aan de Bloemgracht hoek Derde Leliedwarsstraat (het zou later totaal afbranden). De brug dateert van 1898, toen de Bloemgracht vanaf 11 oktober van dat jaar enige tijd was voor alle verkeer om (met name) het bovendek van de brug te vervangen. Ook in 1929 moesten herstelwerkzaamheden verricht worden aan het bovendek. De Atlas Maiorbrug (soms Atlasbrug) dankt haar naam aan het atelier van Blaeu, waar de atlassen gemaakt werden. In 2016 werd de officieuze naam officieel gemaakt.
Pansemertbrug

De Pansemertbrug (brug 124) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de westelijke kade van de Prinsengracht. Ze voert daarbij over de Egelantiersgracht. De gehele hoek noordelijke hoek Prinsengracht en Egelantiersgracht kent de gemeentelijk dan wel rijksmonumentstatus. Grootste blikvanger is Egelantiersgracht 2, het relatief brede pand en anachronisme in de zin van architectuur van Gunters & Meuser, handel in ijzerwaren. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende hier een brug in op zijn kaart van Amsterdam in 1625, de brug ligt dan in een kade van de Prince Graft en voert over de Eglentiers Graft. Op die kaart is tevens te zien dat het begin van de Egelanrtiersgracht al geheel dichtgebouwd is, maar dat westwaarts tegen het einde van die gracht steeds meer stukken open terrein liggen. Het stratenplan, zoals dat er in de 21e eeuw uitziet, is wel al terug te vinden. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1871. Aannemers konden op 26 juni hun bod uitbrengen op het vervangen van de vaste houten brug. Soortgelijke werkzaamheden vonden elders ook plaats. Die brug hield het amper veertig jaar vol, in 1901 moest het bovendek vernieuwd worden. In juni 1907 vond er opnieuw een aanbesteding plaats, echter nu voor het slopen van de bestaande houten brug en het "aldaar bouwen eener nieuwe vaste steenen brug met ijzeren bovenbouw en bijbehoorende werken". Het vernieuwen van de brug vond plaats onder supervisie van de Dienst der Publieke Werken, waar ook het ontwerp vandaan kwam. Een aannemer uit de Watergraafsmeer won de aanbesteding met een bod van 16.284,00 gulden. Hij begon op 5 augustus van dat jaar en 22 januari 1908 moest het werk opgeleverd zijn. De brug behield sindsdien haar uiterlijk als ijzeren liggerbrug. De vernoeming van de brug kent twee versies. De eerste is dat er in de nabijheid een pensmarkt werd gehouden, maar daarvoor is tot aan 2017 geen bewijs gevonden. De andere versie houdt het op een verwijzing naar Hendrick Cornelisz Panser, een plaatselijk bekend apothekersfamilie, onder andere een "pest"-apotheker gevestigd aan de Egelantiersgracht. Beide versies gaan terug op de 17e eeuw.
Anna Paulownabrug

De Anna Paulownabrug oftewel brug 136 is een verkeersbrug in Amsterdam-Zuid, gelegen in de Oranje Nassaulaan, en overspant de Willemsparkvijver aan de zuidwestkant van het Vondelpark. De brug kende tot april 2016 de officieuze namen Willemsparkbrug en Oranje Nassaubrug. In april 2018 werd de brug officieel vernoemd naar prinses Anna Paulowna. De brug zou vermoedelijk gebouwd worden door Bouwonderneming Willemspark, die rond 1902 ter plaatse een villawijk had gerealiseerd. In mei 1903 vroeg deze onderneming de gemeente om een kleine wijziging in het stratenplan en "dat haar bovendien worde toegestaan nog eene brug over een der vijvers van het Willemspark te bouwen". Na de oplevering zou de brug aan de gemeente overgedragen worden. Inlichtingen konden toen worden verkregen bij de afdeling bruggen. Hendrik Leguyt (1840-1907) was toen nog hoofd architectuur bij Publieke Werken. Men werkte daar als afdeling en het is niet bekend of Leguyt verantwoordelijk is voor deze brug. De aanbesteding werd pas in januari 1905 uitgeschreven, door de gemeente zelf. Een aannemer zag kans de brug voor amper 17.000 gulden te bouwen. Qua ontwerp vormt de brug één geheel met de omliggende villa’s. In oktober 1904 vermeldt een aanbesteding voor benodigde materialen dat er in de brug circa 30 m³ graniet verwerkt zit. Het graniet is vooral te zien in de balusters en balustrades.
Noorderparkbad

Het Noorderparkbad is een zwembad in Amsterdam, gelegen aan de rand van het Noorderpark. Het zwembad omvat zowel een overdekt deel (binnenbad) als een buitengebied met zwembassins (openluchtbad). Het overdekte deel is gebouwd in de periode 2013-2015 naast het Floraparkbad dat in 1975 was geopend. Na de opening van het nieuwe zwembad in april 2015 werd het oude zwembadgebouw gesloopt. Voor het nieuwe gebouw aan de Sneeuwbalweg en de Wingerdweg dat ontworpen is door de Architekten Cie. werd in 2016 de Amsterdamse Architectuur Prijs toegekend. Externe link Gemeente Amsterdam: Noorderparkbad
Eva Schalkbrug

De Eva Schalkbrug (brug 997) is vaste brug voor voetgangers en fietsers in Amsterdam-Noord. Ze is gelegen in het Noorderpark en overspant zowel een deel van het park als het Noord-Hollandsch Kanaal. In de jaren nul en tien van de 21e eeuw werd als gevolg van de aanleg van de Noord-Zuidlijn de gehele omgeving hier aangepast. De Nieuwe Leeuwarderweg werd verlaagd en de hier verspreid liggende parken werden samengevoegd tot het Noorderpark. Het nieuwe park bleef daarbij echter in tweeën gedeeld door het Noord-Hollandsch Kanaal. Het werd daarbij noodzakelijk geacht die tweedeling te verminderen door de aanleg van deze brug, dat ook een deel viaduct is. Architectenbureau West 8, dat sinds 2003 betrokken was bij de herinrichting van park en omgeving ontwierp daarvoor een 150 meter lange brug die deels over het oude oostelijke deel van het Volewijkspark ligt, vervolgens het kanaal kruist en op de westoever daarvan landt in het oude Florapark-gedeelte. De brug is ontworpen in de stijl van de andere bruggen hier (Hederabrug (brug 998), Klimopbrug (brug 999), brug 1000), maar is soberder van stijl. Die bruggen worden ondersteund door betonnen pijlers/jukken, terwijl deze brug wordt gedragen door stalen pijlers. De geprefabriceerde onderdelen werden per schip aangevoerd en deels door middel van een drijvende bok op hun plaats gehesen. De grootste uitdaging daarbij werd gevormd door het 34 meter lange en 71 ton zware stalen middendeel dat in juli 2017 over het kanaal kwam te liggen. Het moest precies passen op de hier afwijkende brugpijlers, die metalen kruizen vormen (de andere pijlers zijn rechte staanders), die de bijnaam ballerina’s kregen. Om die twee pijlers te beschermen werden stroomop- en afwaarts dukdalven geplaatst. Tussen die twee pijlers wordt de overspanning extra ondersteund door een metalen constructie. Net als haar eerder genoemde zusjes zijn de balustrades uitgevoerd in gegoten aluminium met bladmotieven. Op 3 september 2017 werd de brug geopend, waarbij al meegedeeld werd dat over dat kanaal nog een soortgelijke brug zou komen. De brug maakt deel uit van doorlopende fietsroutes door Amsterdam-Noord. Voor de aanleg van de brug sneuvelden in eerste instantie meer dan 100 bomen, na de oplevering van de brug werden ter plaatse nieuwe bomen geplant. De brug kreeg toen de naam Noorderparkbrug mee. Op 21 december 2017 nam de Amsterdamse gemeenteraad een voorstel over van Stadsdeel Noord om de brug te vernoemen naar Eva Schalk. Eva Schalk (Buiksloot, 22 mei 1890 – Hengelo, 18 maart 1978) is dochter van veehouder, gemeenteraadslid en dijkgraaf Govert Schalk en predikantsdochter Anna Maria Paris. Ze was vanaf 1931 voorzitter van het bestuur van de Banne Buiksloot (in 1928 aanvaardde ze de functie niet) en vanaf 1936 hoofdingeland van het Hoogheemraadschap Buikslotermeer. In de jaren zestig zag ze dat Amsterdam de in 1921 geannexeerde gemeente Buiksloot volbouwde. Daarbij werd zij als eigenaar van haar landerijen onteigend en was dermate teleurgesteld dat ze naar Borne, Overijssel vertrok. Galerij
Klimopbrug

De Klimopbrug (brug 999) is een vaste brug in de vorm van een viaduct in Amsterdam-Noord. Ze is gelegen over de Nieuwe Leeuwarderweg die hier omringd wordt door het Noorderpark en voorheen het Volewijkspark doorsneed. De brug dateert uit de 2010/2011 en bestaat uit een lange enigszins boogachtig betonnen overspanning op twee betonnen pijlers in de vorm van jukken. De randen van de overspanning hebben een <-vorm. De sierlijkheid van de brug is terug te vinden in de bewerkte stalen balustrades, die behoorlijk naar binnen hellen in het verlengde van de bovenzijde van de overspanning. De brug is versierd met bladmotieven, zowel in de pijlers (een aantal) en balustrades (overdadig). Het viaduct ligt een beetje schuin over zowel de Nieuwe Leeuwarderweg als de rails van de Noord-Zuidlijn. De brug, die twee zusjes heeft in brug 998 en brug 1000, kreeg al in de volksmond een bijnaam die verwees naar het “bladerdek”. Op 26 september 2017 werd besloten de brug officieel te vernoemen naar de klimop. De brug is ontworpen door Architectenbureau West 8, die ook de totale herinrichting van dit deel van het Noorderpark verzorgde.
Middenweteringbrug

De Middenweteringbrug is een ophaalbrug gelegen in de Baambrugse Zuwe nabij het Utrechtse dorp Vinkeveen gemeente de Ronde Venen. De brug overspant het verbindingskanaal, "Middenwetering" dat de noordelijke en zuidelijke Vinkeveense plassen met elkaar verbindt en ligt ten oosten van het vierde zandeiland. Naast de rijbaan voor het snelverkeer in het midden zijn er twee fietsstroken. De brug wordt ter plekke bediend vanuit een brugwachtershuisje aan de westkant en is beveiligd met slagbomen. Indien de brugwachter niet aanwezig is kan hij door de scheepvaart worden opgeroepen met een drukknop bij de brug. De brug moet voornamelijk worden geopend voor de pleziervaart en bediening vindt in de zomer vaker plaats dan in de winter wanneer op bepaalde tijden geen bediening plaats vindt. Er rijdt geen openbaar vervoer meer over de brug in verband met de filevorming op drukke zomerdagen. Aanvankelijk gold deze maatregel waarbij de hier toen rijdende buslijn werd verlegd over de zuidelijker gelegen Provinciale weg 201 alleen op zondagen maar sinds eind 2008 rijdt er helemaal geen bus meer over de Baambrugse Zuwe.
Carolinapark

Het Carolinapark is een stadspark in de Nederlandse plaats Dieren. Oorspronkelijk was het Carolinapark de tuin van het naastgelegen herenhuis c.q. buitenplaats. De laatste bewoonster van het huis - mevrouw Jeantine Haitzema Viëtor - bepaalde dat na haar overlijden de gemeente Rheden het totale complex (huis, tuin, oranjerie en alle bijbehorende zaken) tegen gunstige voorwaarden kon verkrijgen. De tuin had al in de 19e eeuw een parkachtig karakter gekregen. De vermoedelijke ontwerper van het park is de tuinarchitect Jan Copijn, een broer van Henri. De gemeente besloot na het overlijden van mevrouw Haitzema Viëtor in februari 1941 om het huis om te bouwen tot een politiebureau. De tuin kreeg een bestemming als stadspark en werd opengesteld voor het publiek. De voormalige oranjerie kreeg een horecafunctie. Ook worden er diverse culturele activiteiten georganiseerd. In het park staat het oorlogsmonument van Dieren. In 2012 werd het borstbeeld van mevrouw Haitzema Viëtor bij de voormalige oranjerie in het park geplaatst. Literatuur Gessel, J.J.M. van [et al.] Buitenplaats Carolinapark Dieren, Dieren, 2010
Valkbrug

De Valkbrug is een brug over de Rijnsburgersingel in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Lammermarkt / Molenwerf met het Schuttersveld en bevindt zich nabij molen De Valk, waarnaar deze brug genoemd is. Op 15 januari 2018 zijn de werkzaamheden gestart van de vernieuwing van de tijdelijke brug die in 2002 werd aangelegd. De tijdelijke brug was ter vervanging van de oude Valkbrug die in verval verkeerde en een erg lage doorvaarthoogte had. De gerenoveerde Valkbrug bestaat uit vier losse bruggen (twee voor langzaam verkeer en twee voor autoverkeer) die vanaf de Lammermarkt uitwaaieren naar het kruispunt Schuttersveld. De nieuwe Valkbrug heeft in tegenstelling tot de tijdelijke brug uit 2002 geen tussensteunpunten in het water en een volledig vrije overspanning van circa 26 meter van oever naar oever. Bij de renovatie is de oeverlijn aangepast zodat de bocht in de singel minder scherp is en scheepvaart gemakkelijker onder de brug door kan varen. De Valkbrug is als een zogeheten integraalbrug uitgevoerd. Op 16 juli 2019 werd de Valkbrug, samen met het plein boven op de Lammermarkt-parkeergarage, feestelijk geopend. Trivia Het aantal karakteristieke leuningspijlen aan de zijkant van de brug(gen) zou naar verluidt 1574 stuks bedragen, een verwijzing naar 3 oktober 1574, de datum van het Leidens Ontzet.
Hervormde kerk (Nieuwaal)

De Hervormde kerk is een kerkgebouw in de Nederlandse plaats Nieuwaal (gemeente Zaltbommel, provincie Gelderland), gelegen aan Kerkstraat 1. Geschiedenis In de 15e eeuw stond hier al een kerk, oorspronkelijk katholiek, later hervormd, die in 1945 echter door oorlogsgeweld werd verwoest. Het was een bakstenen gotische kerk met voorgebouwde toren. In 1951 kwam een nieuwe kerk tot stand naar ontwerp van Commer de Geus. Deze kerk werd tot 2004 als Hervormde kerk gebruikt, maar nadat de meeste gemeenteleden waren overgestapt naar de toen nieuw gevormde Hersteld Hervormde Kerk, kwam het gebouw uiteindelijk ook aan dit genootschap. Het betreft een eenvoudig bakstenen gebouw onder zadeldak en voorzien van een achtkante dakruiter.
Volewijckbrug

De Volewijckbrug (brug 2475) is een vaste brug in Amsterdam-Noord. Brug De brug ligt in de IJpromenade en overspant het Buiksloterkanaal. In de onmiddellijke nabijheid van de brug staat de A'DAM Toren (eerder bekend als Shell-gebouw en later Toren Overhoeks), de Paviljoen Tolhuistuin en het EYE Filmmuseum. De gemeente Amsterdam kocht in 2003 het terrein Overhoeks om er een nieuwe wijk neer te zetten met woningen, kantoren en culturele aangelegenheden. Nadat er eerst nog wat culturele manifestaties plaatsvonden in het Shell-gebouw en bijgebouwen werd daarna de draad opgepakt. Om het terrein goed te kunnen ontwikkelen werd het noodzakelijk een verkeersbrug te hebben in de boulevard, naast de aanlegplaatsen van de IJ-veren. Er werd een prijsvraag uitgeschreven, die gewonnen werd door Korth Tielens Architecten met architect Mike Korth. Hij of het kantoor tekende een robuuste brug met massieve balustrades. Het ontwerp kent een aantal bijzonderheden: de balustrade aan de zuidkant van de brug loopt van oost naar west schuin af de balustrade loopt naar het oosten een flink eind door als een soort beschutting aan de oostkant is een uitsparing gemaakt die uitzicht geeft op het IJ, in die uitsparing zijn cirkelvormige elementen aangebracht midden op de brug ligt een scheiding tussen voetpad en fietspad; ook deze middenbalustrade is niet geheel rechtshoekig de noordelijke balustrade doet minder massief aan; deze balustrade heeft een gelijke opening als de noordelijke balustrade, maar deze kijkt uit over het Buiksloterkanaal. Het kantoor had met deze afwijkingen in de rechte lijn de bedoeling om de voorbijgang een filmische indruk van de omgeving te geven, een verwijzing naar het filmmuseum, dat overigens pas veel later openging dan de brug. De brug werd mei 2009 geplaatst, nadat zij uit Vlissingen per schip aangevoerd was en met een ponton op de nokken en in de sleuven werd geplaatst. Later dat jaar werd de brug geopend. De brug is in 2016 vernoemd naar de oude benaming voor de buurt Volewijck; eerder werd de brug ook wel aangeduid als Brug Overhoeks. In de landhoofden is het nummer "0995" te lezen, onbekend is waar dat voor staat. Afbeeldingen
Elsje Christiaensbrug

De Elsje Christiaensbrug (brug 2474) is een vaste brug in Amsterdam-Noord. De verkeersbrug is gelegen over het Buiksloterkanaal en ligt in de Tolhuisweg. Die laatste weg groeide in de 21e eeuw uit tot een verkeersweg tussen de Van der Pekbuurt (een relatief oude woonbuurt) en de Overhoeksbuurt (een relatief nieuwe woon/winkelbuurt met bedrijven). Die laatste buurt ontstond tijdens de ontwikkeling van het terrein rondom Gebouw Overhoeks, omgedoopt tot A'DAM Toren. Over het Buiksloterkanaal werd voor de ontwikkeling van die buurt een aantal nieuwe bruggen neergelegd, maar deze lag er al. Dat is bijvoorbeeld te zien aan het bij de brug gelegen Portierswoning Shell, dat in 2013 tot gemeentelijk monument bestempeld werd. De eerste brug alhier dateert van de midden jaren twintig, toen hier de haven van de Buiksloterveer verder werd uitgegraven tot eind/begin van het Buiksloterkanaal. De brug kreeg toen nummer 50 mee. Doordat het achterliggend terrein bijna geheel in gebruik werd genomen door de voorlopers van de Shell en Koninklijke Shell zelf, ging de brug over in “privé-eigendom en verloor dat nummer. Shell en haar voorlopers zoals de Bataafsche Petroleum Maatschappij breidden hun werkzaamheden hier steeds verder uit met als architectonische hoogtepunten het laboratorium aan de badhuiskade, de eerdere genoemde portierswoning en de Overhoekstoren. Daarna is de brug nog een keer aangepast, maar dan vermoedelijk nog steeds onder het beheer van Shell. In 2003 kocht de gemeente Amsterdam het gehele terrein van Shell en viel de brug weer onder haar beheer. Aangezien er bij de ontwikkeling van het fabrieksterrein tot woon/winkelgebied meerdere bruggen noodzakelijk waren, werd het brugnummer ingepast in de serie voor nieuwe bruggen. In 2015 werden namen bedacht voor de nieuwe bruggen en daarbij kwam de naam Elsje Christiaensbrug naar voren. De brug werd zodoende vernoemd naar de jongedame Elsje Christiaens, die als straf voor een moord gewurgd werd op de Dam en vervolgens opgehangen werd op Volewijck om te verteren in lucht en door vogels. Dat laatste werd door Rembrandt van Rijn vastgelegd in een tekening. in 2023 werd de brug voorzien van een "muurschildering" getiteld Ecologische voetafdruk.