NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Joachimkerk (De Moer)

De Sint-Joachimkerk is een kerkgebouw in De Moer in de gemeente Loon op Zand in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk staat aan de Middelstraat 26 en is opgedragen aan de heilige Joachim. Voor de kerk staat een Heilig Hartbeeld. Geschiedenis In 1894 richtte men in De Moer een nieuwe zelfstandige parochie op en scheidde men zich af van de Parochie Loon op Zand. Men kerkte vanaf toen in een houten noodkerk. In 1901-1902 werd in De Moer een kerk in neogotische stijl gebouwd, naar een ontwerp van de Tilburgse architect C.F. van Hoof. Pastoor Kamp, de bouwheer, had een broer die Joachim heette. Hij was kapelaan geweest en op jonge leeftijd gestorven. Tot zijn nagedachtenis koos Kamp St. Joachim als patroon van zijn pas opgerichte parochie. De heilige Joachim wordt wel eens afgebeeld als schaapsherder. Op 6 juni 1903 werd de nieuwe kerk ingezegend door monseigneur W. van de Ven, bisschop van ‘s-Hertogenbosch. Op initiatief van Kamp werd in de Sint-Joachimkerk ook de Heilige Anna vereerd, hetgeen na het overlijden van deze eerste pastoor (in 1939) reeds afnam. In de jaren vijftig bezochten de laatste bedevaartgangers De Moer voor Sint-Anna. Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte de kerk ernstig beschadigd. In 1968 werd de Parochie De Moer opgeheven. In juli 2025 werd de kerk aan de eredienst onttrokken wegens teruglopend kerkbezoek. Een nieuwe bestemming wordt nog gezocht. Opbouw Het georiënteerde neogotische bakstenen kerkgebouw bestaat uit een westtoren met naaldspits, een driebeukig schip met drie traveeën in basilicale opstand, een transept en een koor van een travee en driezijdige koorsluiting. De kerktoren op vierkant plattegrond heeft vier geledingen en een ingesnoerde achtkantige spits tussen vier topgevels. Het middenschip, het transept en het koor worden gedekt door een kruisdak van zadeldaken met op het kruis een dakruiter, de zijbeuken worden gedekt door lessenaarsdaken. De transeptarmen hebben een driezijdige transeptsluiting.
Arentsburgh

Arentsburgh is een Nederlandse buitenplaats gelegen in Voorburg-West aan de Vliet, het kanaal van Delft naar Leiden. Geschiedenis Het huis Arentsburgh werd in 1662 gebouwd door Cornelis van Lodensteyn, gecommitteerde in de Generaliteitsrekenkamer. Het huis werd vernoemd naar Jacob Arentz., die reeds in 1451 op deze plaats woonde. Tussen 1686 en 1826 was Arentsburgh in het bezit van de familie Scheltus. In dat jaar werd Arentsburgh door de overheid aangekocht omdat op het landgoed resten van de Romeinse stad Forum Hadriani werden vermoed. Tussen 1827 en 1834 werden hier archeologische opgravingen uitgevoerd onder leiding van Caspar Reuvens. In 1854 verwierf jonkheer Hendrik Johan Caan Arentsburgh en voegde het samen met het aangrenzende landgoed Hoekenburg. In 1912 werd het huidige landhuis in neoclassicistische stijl in de Hollandse baksteentraditie gebouwd door de Haagse architecten Johannes van Nieukerken en zijn zoons Johan en Marie Adrianus. In 1924 werden Hoekenburg en Arentsburgh aangekocht door de gemeente Voorburg. Op een deel van het landgoed werd een woonwijk gerealiseerd, genaamd "Buitenplaats Nieuw Hadriani". De parken werden toegankelijk voor het publiek. In 1926 werden Hoekenburg en Arentsburgh gekocht door het Christelijk Instituut Effatha, dat hier tot de jaren negentig gevestigd was. In 2004 werd Arentsburgh gerestaureerd en omgebouwd tot woning en kantoor.
Onze-Lieve-Vrouw ten Hemelopnemingkerk (Voorburg)

De Onze-Lieve-Vrouwe ten Hemelopnemingkerk is een Rooms-Katholieke kerk aan de Laan van Nieuw Oosteinde in de Nederlandse plaats Voorburg. De uit 1925 daterende kerk is gebouwd in traditionalistische stijl, heeft een daktoren en smalle ramen en is gebouwd volgens het vrijwel identieke ontwerp van de Sint-Franciscus van Assisiëkerk in Heerlen van twee jaar eerder. Het interieur wordt gedekt door een schuinlopend bakstenen tongewelf. Deze door architect Petrus Gerardus Buskens, een katholieke bouwer uit Rotterdam, gebouwde kerk is per 1 januari 2008 aan de eredienst onttrokken. Het complex van de O.L.V ten Hemelopnemingkerk en pastorie met omringende muren is een rijksmonument. In 2022 is de kerk omgebouwd tot appartementsgebouw met inachtneming van het monumentale karakter.
Begraafplaats Persijnhof

Begraafplaats Persijnhof is een begraafplaats in de wijk Kerkehout van Wassenaar die in 1906 in gebruik is genomen als Joodse begraafplaats, maar nu ook een algemeen en een rooms-katholiek gedeelte kent. De eerste begrafenis vond plaats op 11 november 1906. Het westelijke deel van de begraafplaats werd in 1977 gekocht door de gemeente Wassenaar, teneinde daar een katholiek en een algemeen gedeelte aan te leggen. De eerste begrafenis hier vond plaats op 29 oktober 1982. Joodse begraafplaats Het terrein voor de Joodse begraafplaats aan Het Kerkehout 7 in Wassenaar is in 1899 aangekocht en vanaf 1906 in gebruik genomen door de Asjkenazische of Hoogduitse Israëlitische Gemeente van Den Haag. Hiermee kreeg die een eigen begraafplaats, nadat zij gedurende twee eeuwen samen met de Sefardische of Portugese gemeente gebruik hadden gemaakt van de Joodse begraafplaats aan de Scheveningseweg te Den Haag. Kenmerkend voor de traditie van de Hoogduitse gemeente is het gebruik van uitsluitend rechtopstaande vergelijkbare zerken met zoveel mogelijk dezelfde lengte en breedte. De stenen zijn georiënteerd op het oosten. De gedachte hierachter is het Joodse geloof dat arm en rijk in de dood gelijk zijn. Het enige onderscheid is gemaakt voor de graven van de kohanim (priesters), die vooral op de eerste rij liggen. Bijzonder is dat de grafstenen van sommige echtparen via een segmentboogje met elkaar verbonden zijn. Het Joodse deel van de begraafplaats is aan de buitenzijde van het terrein omgeven door een vroeg-20ste-eeuwse betonnen muur (gerestaureerd in 2014). De beplanting bestaat vooral uit Chinese jeneverbessen. Metaheerhuis Het metaheerhuis of metaarhuis (in het Hebreeuws Bet Tohorah ) was oorspronkelijk bedoeld voor het ritueel reinigen van de doden. Het is in 1906-1907 gebouwd naar een ontwerp van de Haags-Joodse architect Lodewijk Simons, een lid van de joodse gemeente, in een historiserende op de Oudheid geïnspireerde bouwstijl. Tegenwoordig is het in gebruik als aula van de gemeentelijke begraafplaats. Een tweede eenvoudiger uitgevoerd nieuw metaheerhuis staat op het zuidwestelijke deel van het Joodse deel van de begraafplaats. Joods monument Op het voorplein van de aula is een hardstenen monument geplaatst ter herdenking van de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het is onthuld op 28 december 1947. Op de zuil is een davidster afgebeeld en is in het Hebreeuws en het Nederlands de volgende tekst aangebracht.
Heilig Hartkerk (Maarssen)

De Heilig Hartkerk aan de Breedstraat 3 te Maarssen. Deze rooms-katholieke kerk werd ontworpen door Alfred Tepe en op 9 september 1885 gewijd. Het kerkgebouw is een rijksmonument. De naastgelegen rijksmonumentale pastorie dateert ook uit het laatste kwart van de 19e eeuw maar is een ontwerp van de architect J. van Kesteren. Hij zorgde tevens voor het ontwerp van het smeedijzeren hekwerk aan de straatzijde. Wetenswaardigheden Alfons Ariëns die een grote rol speelde in de rooms-katholieke arbeidersbeweging in Nederland werd in 1908 in deze kerk tot pastoor benoemd. Ariëns is op de Begraafplaats Beeresteijn te Maarssen begraven. Beeldhouwer René van Seumeren hakte een houten beeld van Mgr. Ariëns naar het origineel van Charles Vos. In 1930 werd Alfrink in deze kerk tot kapelaan benoemd. Hij werd later aartsbisschop van Utrecht. Het altaar van de Heilig Hartkerk is in 1965 uit steen gehakt door beeldhouwer René van Seumeren.
50kV-station (Radio Kootwijk)

Het 50kV-station is een voormalig transformatorstation bij het voormalige zenderpark Radio Kootwijk. Het gebouw staat ongeveer anderhalve kilometer ten noorden van Gebouw A en de rest van het zenderpark. Het 50kV-station is gebouwd tussen 1923 en 1931 naar een ontwerp van architect Hendrik Fels. De bouw van het station was nodig om voldoende elektriciteit te kunnen leveren aan het zenderpark. Het station was onderdeel van een 50kV-net in de provincie Gelderland. De elektriciteit werd aangeleverd onder 50 kV hoogspanning, in het station omgevormd naar 10 kV en verder getransporteerd naar het zenderpark en de omgeving. Behalve aan het zenderpark leverde het 50kV-station ook elektriciteit aan de Nederlandse Spoorwegen en de plaatsen Ede, Nunspeet en Apeldoorn. Oorspronkelijk was er voor het transport van de elektriciteit ook een 10kV-transformatorstation op het zenderpark. In de jaren 60 van de twintigste eeuw werd de 10kV-installatie verplaatst naar Gebouw A. Het 10kV-station, dat bekend stond onder de naam Gebouw V, is daarna gesloopt. Na de sluiting van het zenderpark werd het 50kV-station overbodig. In 2001 werden de hoogspanningsleidingen rond Radio Kootwijk gesloopt. Het station zelf, een gebouw in de stijl Nieuwe zakelijkheid met drie hoogspanningsmasten, bleef bestaan. Sindsdien wacht het op een nieuwe bestemming. Het 50kV-station is sinds maart 2006 een rijksmonument. Afbeeldingen
Wilhelminafontein (Gorinchem)

De Wilhelminafontein is een monument in het centrum van de Nederlandse stad Gorinchem. Het bouwwerk werd in 2002 opgenomen in het register van rijksmonumenten. De fontein is vervaardigd door L. Schütz van de zinkfabriek Schütz te Zeist en werd in 1898 op de Grote Markt geplaatst ter gelegenheid van de troonsbestijging van koningin Wilhelmina. Het ontwerp bestaat uit een zinken zuil waarop een vrouw met palmtak en lauwerkrans staat. De zuil staat in een bekken dat gedragen wordt door twee reigers en dolfijnen. Op de hoeken van het bekken zijn vier maskers als waterspuwers aangebracht. Het voetstuk van het bekken is op een kunst-granieten voetstuk geplaatst, waarin is gegraveerd: "Koningin Wilhelmina 31 Augustus 1898". Het geheel staat in een bassin dat geplaatst is op een sokkel van hardstenen treden. In de hoeken van het bassin zijn vier waterspuwende kikkers. Al in 1889 was ter gelegenheid van de viering van het 40-jarig regeringsjubileum van koning Willem III een tijdelijke fontein op de Grote Markt geplaatst. De Feestcommissie kwam toen op het idee het overgebleven geld te bestemmen voor een vaste fontein. De gemeenteraad weigerde echter hiervoor een gedeelte van de Grote Markt af te staan. Negen jaren later was de stemming in de gemeenteraad geheel anders. Toen werd op 29 april met algemene stemmen besloten om ter gelegenheid van de inhuldiging van koningin Wilhelmina op de Grote Markt een monumentale fontein te plaatsen, "die een uiting is van de kracht onzer burgerij, maar welke ook een blijvend sieraad der Merwestad zal zijn". Uitvoering van het besluit is daarna voortvarend ter hand genomen, zodat de fontein op 15 september 1898 onthuld kon worden.
HAV Bank

Het gebouw van de HAV Bank aan de Gerrit Verboonstraat in Schiedam werd in 1933-1935 in opdracht van de Hollandse Algemeene Verzekeringsbank ontworpen door architect Willem Marinus Dudok. Deze bank was in 1903 opgericht. Het gebouw van de HAV Bank is ontworpen in een zakelijk expressionistische stijl. In 1953 werd het gebouw in dezelfde stijl uitgebreid, eveneens naar een ontwerp van Dudok. In 1970 ging de verzekeringsportefeuille van de HAV Bank over naar de N.V. Verzekering Maatschappij Holland, die in 1985 haar naam wijzigde in AMEV Schadeverzekering. In 1996-1997 werd het gebouw van de HAV Bank verbouwd tot appartementencomplex.
Sint-Theresiakerk (Waspik)

De Sint-Theresiakerk is een voormalig katholiek kerkgebouw in plaats Waspik-Zuid in de Nederlandse gemeente Waalwijk. Het rijksmonument is gelegen aan de Carmelietenstraat 58. Geschiedenis Deze aan Theresia van Lisieux gewijde kerk werd gebouwd in 1926-1927, naar een ontwerp van Philippus Donders. Deze architect ontwierp tevens het nabijgelegen karmelietenklooster. De kerk werd – naast zijn functie als kloosterkerk – tevens een openbare rectoraatskerk die bediend werd door deze karmelieten. Het was de eerste kerk in Nederland die gewijd werd aan deze – pas heilig verklaarde – Theresia. Rond de kerk en het klooster ontwikkelde zich een dorpsgemeenschap met kleuter- en basisschool en verenigingsleven. Naar verluidt zou er een wonder hebben plaatsgevonden, waarbij op voorspraak van Theresia iemand van verlamming genezen werd. Hoewel nooit erkend door het Vaticaan, leidde dit tot de komst van tal van bedevaartgangers. De laatste bedevaart vond plaats in 1972. In 1970 werd het rectoraat verheven tot parochie. Het karmelietenklooster werd echter in 1987 opgeheven. In 1997 verkreeg de parochie het eigendom van onder meer kerk en klooster over aan de parochie. De Sint-Theresiaparochie ging steeds meer samenwerken met de nabijgelegen Sint-Bartholomeusparochie en in 2009 fuseerden de twee parochies. In 2012 werd de Theresiakerk onttrokken aan de eredienst. In de kerk en het klooster werden uiteindelijk zorgappartementen gebouwd. Gebouw Het betreft een bakstenen kruiskerk in de stijl van de late neogotiek. De kerk heeft smalle zijbeuken. Het iets verlaagde ingangsportaal wordt geflankeerd door twee achthoekige traptorens. De toren is aan de koorzijde naast de kerk gebouwd en vormt de verbinding met het kloostergebouw. Bij het complex bevinden zich ook een Lourdesgrot en een Heilig Hartbeeld.
Cattentoren

De Cattentoren is de naam van een complex ruïnes dat zich bevindt in het uiterste noorden van de vestingwerken van Roermond. Het betreft een halfronde hoektoren waarvan de stadsmuur een vrijwel rechte hoek maakt. Opgravingen hebben aangetoond dat de huidige ruïne een klein deel van de Cattentoren omvat. De rest is verloren gegaan. Bij het beleg van 1702 werd de Cattentoren verwoest. Er is nog wat muurwerk overgebleven. Een vierkant gebouwtje, "Heksenhuuske" genaamd, bevindt zich naast de locatie van de Cattentoren. Het bevat 14e-eeuwse muurresten en werd in de 16e eeuw opgebouwd. De toegang is 20e-eeuws. Mogelijk was het een wachthuisje. Ten zuiden hiervan zijn resten aanwezig van nog een gebouwtje, waarvan de functie niet bekend is. Het werd vermoedelijk in de eerste helft van de 16e eeuw gebouwd. In 2013 werd een kazemat gereconstrueerd, zoals die kort na 1702 op deze plaats werd gebouwd.
Koninginnensluis

De Koninginnensluis is een schutsluis met dubbele kolk in het Merwedekanaal benoorden de Lek bij Nieuwegein. De sluis heeft twee kolken, achter elkaar, van elk 120 meter lengte, wijdte 11,85 m, schutkolkwijdte 24 m, diepte noordelijke en middendrempel KP -3,29 m (NAP -2,84 m), zuidelijke drempel NAP -2,25 m CEMT-klasse Va Aan weerszijden van de sluis liggen twee bruggen die naar Nederlandse vorstinnen zijn genoemd, vandaar de naam van de Koninginnensluis: Wilhelminabrug (Lagebrug) (vernieuwd in 2015), aan de noordzijde van de sluis, ophaalbrug, wijdte 11,85 m, 2,50 m hoogte in gesloten stand met KP +0,50 m. Emmabrug (Hogebrug) (1885), aan de zuidzijde van de sluis, dubbele ophaalbrug, wijdte 11,85, hoogte in gesloten stand 7,24 m N.A.P. De sluis is per marifoon aan te roepen op VHF-kanaal 84. Geschiedenis De sluis is tussen 1882 en 1886 gebouwd tijdens de aanleg van het Merwedekanaal om de nabijgelegen Oude Sluis (Vaartse Sluis) te ontlasten. Van het sluiscomplex zijn de sluis, de Emmabrug, de villa Hoog Sandveld en de zeven Rijkswaterstaatwoningen gewaardeerd als rijksmonument. Afbeeldingen Zie ook Gildenborgh Prinses Beatrixsluizen Prins Hendrik Internaat Bronnen Informatie over rijksmonumentnummer 526671
Emmabrug (Nieuwegein)

De Emmabrug of Hogebrug is een dubbele ophaalbrug in Vreeswijk in Nieuwegein in de Nederlandse provincie Utrecht. In de jaren 1880 werd het Merwedekanaal gegraven. Boven de rivier de Lek werd daarom in Vreeswijk, toen nog een afzonderlijk dorp en gemeente, de Koninginnensluis in de jaren 1882-1886 gemaakt. Aan de noordkant van de schutsluis werd de Wilhelminabrug gebouwd en over het zuidelijk sluishoofd de Emmabrug, van staal met klink-verbindingen. Omdat de Wilhelminabrug lager is staat de Emmabrug ook bekend als Hogebrug, Hoge Brug of Hoge brug. De sluis en de Emmabrug zijn sinds 2002 beschermd als rijksmonument.
Sint-Donatuskapel (Hushoven)

De Sint-Donatuskapel is een betreedbare kapel in Hushoven in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Sint-Donatuskapelstraat 1 op de hoek met de Hushoverweg. De kapel is gewijd aan de heilige Donatus van Münstereifel. Geschiedenis Tussen 1868 en 1872 werd het schip gebouwd en in 1885-1890 werd het koor toegevoegd. De bewoners van Hushoven waren de opdrachtgevers, en deken Franciscus Boermans schetste het ontwerp. In 1926 werd het interieur vernield, en dit werd weer hersteld. De meeste voorwerpen uit de inventaris, zoals beelden en kruiswegstaties, zijn van na 1940. Gebouw De neogotische kapel is opgetrokken in baksteen en heeft een schip van drie traveeën met een koortravee en driezijdige koorsluiting. Het schip wordt gedekt door een zadeldak met leien, evenals het koor met een verlaagde noklijn. De zijgevels zijn voorzien van banden van zwarte baksteen, pilasters en spitsboogvensters. De voorgevel heeft schouderstukken op een verbrede aanzet en is rijk versierd door banden van zwarte bakstenen evenals een overkragend bakstenen klokkentorentje. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
Havengebouw (Amsterdam)

Het Havengebouw is een kantoorgebouw aan de De Ruijterkade in Amsterdam. Het gebouw staat op een prominente locatie aan het IJ. Het hoofdkantoor van het Havenbedrijf Amsterdam is hier gevestigd. Daarnaast zijn er andere bedrijven en instellingen en woningen. Geschiedenis In de jaren vijftig en zestig streefde de Amsterdamse gemeenteraad naar een verregaande cityvorming binnen de grachtengordel. Het Havengebouw van W.M. Dudok en R. Magnée uit 1960 is een van de weinige concretiseringen van de gemeenteplannen voor hoogbouw in de binnenstad uit de wederopbouwperiode van na de Tweede Wereldoorlog. De Amsterdamse gemeenteraad koos in 1953 voor een functionalistisch ontwerp van de befaamde architect Willem Dudok, waar men getuige een raadsverslag uit die tijd zeer over te spreken was: "De gemeente verwacht dat door de verwezenlijking van het plan een zeer grote verbetering van het uiterlijk van deze omgeving tot stand zal worden gebracht en dat dit gedeelte van de IJ-oever hierdoor een aantrekkelijk punt in de haven zal worden." Het nieuwe Scheepvaarthuis, dat de locatie aan de Prins Hendrikkade zou vervangen, telde dertien verdiepingen, waarvan de hoogste twee door een restaurant, bedrijfskantine, café en bar werden ingenomen. De schetsen van Dudok getuigen van een optimistisch vooruitgangsstreven met op het dak landende helikopters en drukke verkeersstromen op de begane grond. Slechts een deel van het ontwerp werd uitgevoerd; een zeven verdiepingen hoog bouwblok - parallel aan het water en loodrecht op het Havengebouw - werd uiteindelijk nooit uitgevoerd. Tot grote spijt van Dudok. Bij de opening van het gebouw op 14 mei 1960 stelde hij dat bepaalde delen van het gebouw alleen kunnen worden begrepen wanneer het bijgebouw er ook zou komen. In 2007 werd het Havengebouw een gemeentelijk monument. Externe link Havengebouw Amsterdam
Rijtuigenloods Amersfoort

De Rijtuigenloods is een voormalige treinreparatiewerkplaats en tegenwoordig evenementenlocatie op de wagenwerkplaats in Amersfoort (Piet Mondriaanplein 61). Voorheen (tot de sluiting van de wagenwerkplaats) had deze loods de naam “Wagenloods”. Waarom de loods daarna Rijtuigenloods genoemd wordt is onbekend en historisch dus onjuist. Het pand werd gebouwd tijdens de aanleg van de werkplaats in 1904. Het was de grootste werkplaats op het terrein. De Rijtuigenloods is ontworpen door Dirk Margadant, de huisarchitect van de Hollandsche IJzeren Spoorweg-Maatschappij. Het pand is een kenmerkende exponent van de industriële bouwstijl uit het begin van de twintigste eeuw. De Rijtuigenloods bevat bijvoorbeeld een sheddak (zaagdak) en grote gietijzeren vensters, zodat de spoorwegarbeiders voldoende licht hadden om hun werk te doen. In De Rijtuigenloods is nog altijd de originele rails aanwezig waarover goederenwagons naar binnen werden gereden. Er werden in de loods goederenwagons geschilderd, gereviseerd en onderhouden. In 2000 sloot de NS de werkplaats. Aanvankelijk waren er plannen om De Rijtuigenloods en andere panden op de Wagenwerkplaats te slopen. Mede door inzet van van Siesta (Stichting Industrieel Erfgoed in de Stad Amersfoort) werd dat voorkomen. In De Rijtuigenloods staan diverse historische treinwagons die fungeren als vergaderruimtes bij evenementen. Het totale vloeroppervlak bedraagt 3.300 m². Op 8 september 2009 heeft de Rijtuigenloods het gouden Green Key certificaat behaald, een internationaal duurzaamheidskeurmerk voor de toerisme- en recreatiebranche. Van 16 t/m 21 oktober 2014 werd het 175-jarige bestaan van de spoorwegen in Nederland gevierd met de Spoorparade in en om De Rijtuigenloods.
Werk aan de Glashut

Werk aan de Glashut is een aarden vestingwerk van de Grebbelinie in de Nederlandse provincie Utrecht. Het werd in 1799 aangelegd op enkele kilometers van het toenmalige centrum van Amersfoort aan de rivier de Eem. Geschiedenis Aanleg Omstreeks 1745 kwam hier een verdedigbare stenen toren, een zogenaamde Spaanse redoute. De Eemdijk was een belangrijke toegangsweg vanuit het tegenwoordige Bunschoten, langs Amersfoort en verder naar het zuiden. Reizigers die de Eem wilden oversteken konden gebruik maken van een pontveer. Bij de toren lag een tolhuis en ook ‘de Glashut’, een glasblazerij die in 1952 werd afgebroken. De Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden was 1744 begonnen met de aanleg van de Grebbelinie om Holland te beschermen. In 1793 verklaarde Frankrijk aan Nederland de oorlog. Dit was de eerste keer dat de linie in gereedheid werd gebracht om zijn defensieve functie waar te maken. Na een gevechtspauze zetten de Fransen, onder bevel van generaal Pichegru, eind 1794 weer de aanval in. Ze waren succesvol en Nederland werd bezet. De Fransen zagen het nut van de Grebbelinie in en versterkten de linie. In 1799 werd de post versterkt. Het werd een uitgebreider verdedigingswerk met twee onregelmatig gevormde bastions die eveneens de Glashutterkade afsloot. Het werk inclusief de grachten kreeg de afmetingen van ongeveer 340 meter bij 220 meter. De Glashutterkade was een komkering tussen de 8e of Glashutkom en de 9e of Coelhorsterkom. Na deze verbeteringen werd de naam gewijzigd in Werk aan de Glashut. De Spaanse redoute werd circa 1809 afgebroken. Het terrein van het werk is sinds 1836 particulier eigendom, maar werd in 1939-1940 gehuurd door Defensie. Tweede Wereldoorlog In de meidagen 1940 was het bezet door soldaten van het 7e Regiment Infanterie van de 7e Divisie. Vlak voor het uitbreken van de oorlog zijn er nog versterkingen aangebracht. Uit die periode is vanaf de weg nog een Nederlandse S3 kazemat te zien, met resten van de originele camouflageverf. In het noordwestelijke deel van het werk liggen nog een S3 kazemat of Stekelvarken en een flankerende betonkazemat type B, maar deze twee zijn niet vanaf de openbare weg zichtbaar. Na de opheffing van de Grebbelinie in 1951 is de Glashutterkade verdwenen. Huidige situatie Het terrein is privébezit en niet opengesteld voor het publiek. Op iets meer dan drie kilometer ten noordwesten ligt het Werk bij Krachtwijk, ook aan de Eem en eveneens onderdeel van de Grebbelinie. Fotogalerij