NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bekendelle

De Bekendelle of Bekkendelle is een natuurreservaat ten zuiden van Winterswijk. Het maakt deel uit van het in 2005 als zodanig aangewezen Nationaal Landschap Winterswijk (een gebied van bijna 22.000 hectare groot) en het is in 2010 aangewezen als Natura 2000-gebied. Bekendelle is een oud beekbegeleidend loofbos waardoorheen de Boven-Slinge meandert. Hier komen onder andere de ijsvogel, de grote gele kwikstaart en de zeldzame middelste bonte specht voor. In het loofbos groeien onder meer els, es, iep en eik en bosgeelster, slanke sleutelbloem, pinksterbloem en dotterbloem. In de dode meanders van de beek komen waterviolier en beekpunge voor. Langs de beek loopt een wandelpad. Flora en fauna Alcedo atthis (IJsvogel) Cobitis taenia Lampetra planeri (Beekprik) Lacerta agilis Plecotus auritus Myotis mystacinus Myotis nattereri Myotis daubentonii Pipistrellus pipistrellus Pipistrellus nathusii Nyctalus noctula Eptesicus serotinus Externe links Natuurmonumenten - Keunenhuis en Bekendelle Aanwijzingsbesluit Natura 2000 (kaart)
Bekendelle

Bekendelle este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 88 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Bekendelle este situat la coordonatele 51.9414°N 6.699°E﻿ ()51.9414; 6.699. Înființare Situl Bekendelle a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja . Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în mai 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 3 habitate naturale: Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află un număr nedeclarat de specii protejate: Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Hogeschool voor Economische Studies (Amsterdam)

De Hogeschool voor Economische Studies (HES) in Amsterdam was een HBO-onderwijsinstelling met opleidingen op economisch gebied en was een school met een traditie van meer dan 125 jaar. Tegenwoordig is het onderdeel geworden van economische onderwijsinstituut van de Hogeschool van Amsterdam. Was de HES vroeger gevestigd in een monumentaal pand aan het Raamplein 1 binnen het centrum van Amsterdam, door de groei tot ca 6000 studenten kwamen er locaties bij aan de Wibautstraat en het Weesperplein. Andere kleinere locaties waren de Van Riebeeckstraat, Jan Swammerdam Instituut, voormalig Wilhelmina Gasthuisterrein, Prinsengracht. In 2004 werd een compleet nieuw pand betrokken aan de Fraijlemaborg naast het station Amsterdam Bijlmer ArenA in Amsterdam-Zuidoost. Sinds 2022 heet dit gebouw het Corry Tendeloohuis. Fusie en de huidige stand van zaken Later in hetzelfde jaar zijn de HES en de Hogeschool van Amsterdam gefuseerd. Alle opleidingen die voorheen zelf door de HES werden gegeven werden vallen nu onder de Hogeschool van Amsterdam. Door de fusie en dit nieuwe pand heeft de Hogeschool van Amsterdam nu twee locaties gekregen waar de economische opleidingen worden gegeven. De eerste is de locatie Leeuwenburg nabij het Amstelstation. Met de nieuwe domeinvorming van Economie en Management, is de naam "Hogeschool voor Economische Studies" nu overbodig geworden en is ook de vestiging aan de Fraijlemaborg een integraal onderdeel geworden binnen de hogeschool. Nog steeds kunnen op beide locaties (Leeuwenburg en Fraijlemaborg) veel traditionele studies zoals Bedrijfseconomie en Commerciële Economie gekozen worden. Er is een afdeling Voltijd, Internationaal en een afdeling Deeltijd (deze laatste vooral en alleen aan Leeuwenburg). De afdeling Internationaal verzorgt met name ook de Engelstalige afdeling, waar in principe al het onderwijs in het Engels gegeven wordt. Daarnaast geeft bijvoorbeeld de afdeling TMA (=Trade Management Asia, deel van de afdeling Internationaal) ook lessen in het Chinees, Japans en Hindi. De school telt circa 10.000 studenten, waarvan zo'n 4000 op Leeuwenburg. Externe link Website HvA Domein "Economie en Management"
Offshore-Windpark Egmond aan Zee

Egmond aan Zee ist ein in der Nordsee gelegener, niederländischer Offshore-Windpark in der Nähe der Stadt Egmond aan Zee. Es war der erste große Offshore-Windpark vor der niederländischen Küste und einer der ersten kommerziellen Offshore-Windparks der Welt. Der Windpark liegt zwischen 10 und 18 Kilometer vor der Küste der Provinz Noord-Holland und nahm im Januar 2007 seinen Betrieb offiziell auf. Die Fläche des Windparks beträgt etwa 27 km², die Wassertiefe beträgt dort zwischen 15 und 18 Meter. Betrieben wird der Windpark von NoordzeeWind, das gemeinsam von den Energieunternehmen Vattenfall Nederland (vormals: Nuon) und Royal Dutch Shell gebildet wurde. In der Nähe liegen der im Jahr 2008 in Betrieb genommene Offshore-Windpark Princess Amalia sowie der Offshore-Windpark Luchterduinen, dessen Betrieb im Jahr 2015 aufgenommen wurde. Zum 29. März 2021 erwarb Shell alle Anteile von Vattenfall und ist damit zu 100 % Eigentümer von NoordzeeWind. Technik Zum Einsatz kommen 36 Windkraftanlagen des Typs Vestas V90-3.0 mit einer Nennleistung von jeweils 3 MW, die über eine Nabenhöhe von 70 m sowie einen Rotordurchmesser von 90 m verfügen. Damit ergibt sich eine Gesamthöhe der Anlagen von ca. 115 m; die Gesamtleistung der Anlagen beträgt 108 MW. Als Gründungsstruktur werden Monopiles genutzt. Die Innerparkverkabelung wird mit einer Spannung von 34 kV betrieben. Betrieb Zum Schutz von Zugvögeln sind die Windkraftanlagen im Mai 2023 für einige Stunden angehalten worden. Dies geschah auf Anordnung des niederländischen Ministeriums für Wirtschaft und Klimapolitik und kann in Zukunft häufiger erfolgen und auf andere Offshore-Windparks ausgeweitet werden. Siehe auch Liste der Offshore-Windparks Liste der Offshore-Windparks in den Niederlanden Liste von Kraftwerken in den Niederlanden Weblinks 4Coffshore: Egmond aan Zee Einzelnachweise
Egmond aan Zee Offshore Wind Farm

Offshore Windpark Egmond aan Zee (OWEZ) is an offshore wind farm in the Dutch part of the North Sea, located approximately 10 km from the coast near Egmond aan Zee. It was the first large-scale offshore wind farm to be built off the Dutch North Sea coast. The wind farm was built by NoordzeeWind, a joint venture consisting of Shell and Nuon. In March 2021, it was announced that Shell would take full ownership of the wind farm. It already owned 50% of the shares, and had acquired the other half from Vattenfall. The purchase price was not disclosed. History In 2001, the Dutch government launched a tender for the offshore wind farm. NoordzeeWind was selected as the winner in the spring of 2001. In July of the same year, the concession agreement was signed with the government for the realisation of the wind farm. The final contracts were signed in 2005 and construction of the farm began in 2006. It was built by a consortium of Ballast Nedam and wind turbine manufacturer Vestas. The wind farm was officially inaugurated by Prince Willem-Alexander on 18 April 2007. Location and size The wind farm is located 10 km (6.2 mi) to 18 km (11 mi) off the coasts of Egmond aan Zee and is visible from the shore. The total area of the farms is around 27 square kilometres (10 sq mi). The farm consists of 36 Vestas V90-3MW wind turbines, each with a nameplate capacity of 3 MW. In total, the farm has a capacity of 108 MW. Together, they are designed to provide energy for up to 100,000 Dutch households. The facility is being refurbished in 2021. Gallery See also List of Offshore Wind Farms List of offshore wind farms in the North Sea List of offshore wind farms in the Netherlands Princess Amalia Wind Farm Wind power in the Netherlands Renewable energy in the Netherlands References External links Windpark Egmond aan Zee / NoordZeeWind Official website Offshore Wind Farm Egmond aan Zee on YouTube, showing the construction LORC Knowledge - Datasheet for Egmond Aan Zee
Offshore Windpark Egmond aan Zee

Het Offshore Windpark Egmond aan Zee (OWEZ), ook bekend onder de consortiumnaam NoordzeeWind, is een offshore windmolenpark in de Noordzee. Het windmolenpark ligt 10 kilometer van de kust van Egmond aan Zee ten oosten van het Prinses Amaliawindpark en ten noordoosten van het windmolenpark Eneco Luchterduinen. Als eerste grote windpark dat voor de Nederlandse kust is gebouwd werd het opgeleverd in 2007. Het windpark zou twintig jaar in gebruik blijven, in 2025 is dit na een technische en ecologische evaluatie verlengd met vijf jaar tot en met 2031. Het park beslaat zo’n 27 km². Er staan zesendertig windturbines opgesteld met ieder een vermogen van drie megawatt. Samen leveren zij een hoeveelheid duurzame elektriciteit die voldoende is voor meer dan 100.000 huishoudens. Er bevindt zich ook een meteomast in het park. Bij helder weer zijn de molens goed zichtbaar vanaf de kust. Ontwikkeling In 2001 begon de Nederlandse overheid een tenderprocedure. Hierop hebben oliemaatschappij Shell energieleverancier Nuon onder de naam 'NoordzeeWind' een gezamenlijk plan ingediend. NoordzeeWind kon in juli 2002 een concessie-overeenkomst met de overheid ondertekenen voor de realisatie van het park. In de daarop volgende jaren is het park verder ontwikkeld. Hierbij zijn de benodigde vergunningen verworven en werden bodemonderzoeken en windmetingen verricht. In 2005 werden de definitieve contracten tussen Nuon en Shell afgesloten. Op 18 april 2007 is het park in bedrijf gesteld door prins Willem-Alexander. Sinds 2021 is Shell de enige eigenaar van Offshore Windpark Egmond aan Zee. De overnamesom is niet bekend gemaakt. Financiering Met het project was een investering van ruim € 200 miljoen gemoeid. De Nederlandse overheid ondersteunde de realisatie via de regeling Milieukwaliteit ElektriciteitsProductie (MEP) en een investeringssubsidie volgens het Kooldioxide reductieplan van het ministerie van Economische Zaken. Ook was de fiscale energie-investeringsaftrek- oftewel EIA-regeling van toepassing. Zie ook Lijst van windmolenparken in de Noordzee Prinses Amaliawindpark en Luchterduinen, vergelijkbare parken voor de Hollandse kust Externe links Noordzeeloket over Offshore Windpark Egmond aan Zee
ВЕС Нордзее

ВЕС Нордзее або Егмонд-ан-Зее (нід. NoordzeeWind або Egmond aan Zee) – нідерландська офшорна вітрова електростанція, введена в експлуатацію 2007 року. Місце для розміщення ВЕС обрали у Північному морі в 10 км від узбережжя провінції Північна Голландія, неподалік порту Еймьойден. Фундаменти споруджував плавучий кран Svanen. Перш за все у морське дно на глибину 30 м забивали монопалю довжиною 45 м, діаметром 4,6 м та вагою 230 тонн. До неї додавали призначений для кріплення башт вітроагрегатів перехідний елемент масою 147 т та довжиною 27 м (частина довжиною 7 м входила у полу монопалю, забезпечуючи з’єднання двох елементів фундаменту). Транспортування вітрових агрегатів із данського порту Есб'єрг до нідерландського Ijmuiden провадило судно Sea Power. Тут вони завантажувались на однотипне Sea Energy, яке безпосередньо здійснювало їх монтаж. ВЕС не має своєї офшорної трансформаторної підстанції, а видача продукції відбувається по трьох кабелях довжиною по 15,5 км, які працюють під напругою 34 кВ. Їх прокладання здійснило судно Team Oman. При цьому проходження прибережної зони виконали за допомогою технології спрямованого горизонтального буріння. Вітроелектростанція складається із розміщених на площі 27 км2 тридцяти шести вітрових турбін Vestas типу V90-3.0 з одиничною потужністю 3 МВт та діаметром ротора 90 м. Вони встановлені на баштах висотою 70 м в районі з глибинами моря біля 18 м. Проєкт, спільно реалізований компаніями Vattenfall та Shell, обійшовся у 200 млн євро. Примітки
De Graanhalm (Burgh-Haamstede)

De Graanhalm is een molen uit 1847 in Burgh-Haamstede in de Nederlandse gemeente Schouwen-Duiveland. De molen is beter bekend als de Pannekoekenmolen, vernoemd naar het pannekoekenhuis wat sinds 1978 geopend is. Nadat in 2003 een zaagraam werd aangebracht is de molen een gecombineerde koren- en zaagmolen. In het bij de molen gelegen Pannenkoekenhuis wordt het in de molen gemalen meel verwerkt in pannenkoeken. Het meel wordt ook verkocht in de molenwinkel die is aangebouwd. De molen is in 1847 gesticht door Adriaan Gast. In 1871 kocht Lieven Stoffel Gast de molen. De huidige eigenaar is de familie Landegent, die de molen sinds 1974 beheert. In december 2012 is op de binnenroede Ten Have-kleppen aangebracht. In De Graanhalm, die tegen betaling kan worden bezocht, is een expositie over de molen. Er bevinden zich twee koppels stenen die op windkracht draaien en een derde koppel dat elektrisch wordt aangedreven. Buiten staat een draaimolentje dat op windkracht vanuit de molen wordt aangedreven. Bij de molen is ook een speeltuin aangelegd.
Schollenbrug (Amsterdam)

De Schollenbrug (brug 340) is een vaste brug in Amsterdam-Oost. De verkeersbrug is gelegen in de Weesperzijde en overspant de Ringvaart van de Watergraafsmeer bij de Amstel. Geschiedenis Op deze plek, tot 1896 was ten noorden van de Watergraafsmeer en ten zuiden van Amsterdam een smalle uitstulping van de gemeente Nieuwer-Amstel gelegen op de rechter Amsteloever, hebben diverse bruggen gelegen. Voor 1900 lag er een houten brug. In 1900 kwam er een veertien meter betonnen brug van zeven meter breed in een opdracht van het toenmalige Rijkswaterstaat in een ontwerp van Ludwig Adrian Sanders. Sanders was toen verbonden aan Amsterdamsche Fabriek van Cementijzerwerken en liet een brug bouwen volgens het Moniersysteem. De aanleg werd nog middelpunt van een geschil omtrent de geleverde natuursteen., waardoor de brug pas in 1901 opgeleverd kon worden. De brug lag toen op de grens van Amsterdam en Watergraafsmeer. Na verloop van tijd bleek die brug het verkeersaanbod niet meer te kunnen verwerken. Aan Piet Kramer van de Publieke werken in Amsterdam werd gevraagd een brug te ontwerpen. Kramer maakte een totaal ontwerp voor brug en horecavoorzieningen (elders bouwde het winkelruimten bij bruggen). Het ontwerp van Kramer werd niet overgenomen. In juli 1932 werd de situatie pas aangepast, toen een stalen/betonnen (Verbundsträger) liggerbrug naar een ontwerp van Hendrik Petrus Berlage werd gebouwd. Die brug was 30 meter breed. Gezien deze breedte moest de uitspanning die zowel straat als brug naam gaf verdwijnen. In die tijd vormde de Weesperzijde nog een hoofdverkeersader voor richting Utrecht. Monne de Miranda kon de brug openen in juli 1933. Toen was ook de kade tussen deze brug en de verderop gelegen Berlagebrug met haar kanoverenigingen klaar. Midden jaren vijftig verloor die kade die functie en werd verkeersluw. Nog veel later verloor de brug bijna geheel haar functie, toen het stuk van de Weesperzijde tot aan de Mr. Treublaan alleen nog toegankelijk was voor fietsers en voetgangers. De enige auto’s die in de 21e eeuw over de brug rijden zijn brandweerauto’s. De brug van Berlage doet sterk denken aan de bouwstijl die Kramer hanteerde, want de brug kent een mengeling van baksteen en natuursteen. Aan de balustrades is te zien dat Berlage een andere opvatting had dan Kramer. Kramer schreef (bijna) altijd sierlijke balustrades voor, die van Berlage hier zijn haaks en hoekig. Tramlijn 5 heeft vanaf 1904 hier haar kopeindpunt gehad bij een uitspanning met de naam Schollenbrug. Op 15 oktober 1939 werd de lijn verlengd via de Mr. Treublaan naar het dan nieuwe Amstelstation. Op 30 juli 1942 verdween de tram van de Weesperzijde en deze brug en reed vanaf dan via de Rijnstraat en Amstellaan. Naam De naam van de brug was oorspronkelijk "Schulpbrug", naar de zeventiende-eeuwse herberg de Schulp. Deze stond aan de andere zijde van de brug, dus in de Watergraafsmeer (met een schulp of schelp in de gevel). De nabij gelegen Schollenbrugstraat en het Schollenbrugpad zijn bij een raadsbesluit van 19 juli 1933 en 22 juli 1953 vernoemd naar de brug en indirect de herberg. Afbeeldingen
Sluishuis (Nijkerk)

Het Sluishuis van het "Ampt van Neijkerk" bij de Arkersluis in de Nederlandse provincie Gelderland is een voormalige sluiswachterswoning. Beschrijving De voormalige sluiswachterswoning bij de Arkersluis in de Arkervaart werd in de 18e eeuw gebouwd als sluishuis van het scholtambt Nijkerk. Het gebouw - een dwarshuis met een schilddak - telt één verdieping. De entree aan de oostzijde is omlijst, de beide pilasters zijn aan de bovenzijde voorzien van eenvoudige ornamenten. Boven de entree is het wapen van het voormalig scholtambt Nijkerk aangebracht. De gevels worden geleed door twaalfruitsvensters, vier in de voorgevel en drie in elke zijgevel. Ook in de achtergevel aan de westzijde is nog één zo'n venster te vinden. In deze achtergevel bevinden zich twee deuren en nog enkele kleinere vensters. Op het schilddak staan twee hoekschoorstenen met twee windvanen erbovenop. Aan de voorzijde is het dak voorzien van twee dakkapellen met frontons. Het gebouw is erkend als rijksmonument.
Grondwetbank

De grondwetbank is een monument voor de Nederlandse Grondwet gelegen aan de Hofplaats te Den Haag. Het monument heeft de vorm van een 45 meter lange zitbank van glad marmer waarop de tekst is aangebracht van artikel 1 van de Nederlandse Grondwet. Dit artikel luidt als volgt: Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan. De gemeente Den Haag heeft het monument in 1992 cadeau gedaan aan de regering. Het monument is ontworpen door de architect Pi de Bruijn die ook het nieuwe deel van het gebouw van de Tweede Kamer der Staten-Generaal ontwierp. De ronde uitstulping van de vergaderzaal van de Tweede Kamer komt uit op de Hofplaats. De grondwetbank vormt het beginpunt van het grondwetpad, een themawandeling door Den Haag die langs monumenten voert die verband houden met de Grondwet. Externe link de Hofplaats en de Grondwetbank
Sint-Jacobus de Meerderekerk (Den Haag)

De Sint-Jacobus de Meerderekerk (ook: Jacobuskerk) is een rooms-katholieke kerk aan de Parkstraat in het Centrum van Den Haag. Het kerkgebouw en de geloofsgemeenschap maken deel uit van de parochie Maria Sterre der Zee. Bouw De kerk werd in 1875-1878 gebouwd naar een ontwerp van de bekende architect Pierre Cuypers. Het is een driebeukige kruisbasiliek in neogotische stijl. De halfingebouwde kerktoren met achtkantige torenspits aan de voorzijde is 94 meter hoog en daarmee de hoogste kerktoren van Den Haag, een meter hoger dan de toren van de Grote of Sint-Jacobskerk. Op het kerkgebouw bevindt zich ook een vieringdakruiter met naaldspits. Bijzonder is dat de architect de steunberen aan de binnenkant van de muren plaatste om de beschikbare ruimte optimaal te kunnen benutten. De polychromie, muurschilderingen en tegelvloeren in de kerk staan bekend om hun bijzonder rijke vormgeving. Mede door de kostbare polychromie was de Sint-Jacobus de duurste Nederlandse kerk van de 19e eeuw. Patroon De patroon van de kerk en de voormalige parochie is de apostel Jacobus de Meerdere, de beschermheilige van Den Haag. De middeleeuwse Grote of Sint-Jacobskerk in het centrum van Den Haag werd onder hetzelfde patronaat gebouwd, maar ging ten tijde van de reformatie over naar het protestantisme. Monument en restauratie In 1969 bestonden nog plannen om de kerk vanwege "de zeer zware financiële lasten" te sluiten. Het kerkgebouw is in 1975 op de rijksmonumentenlijst geplaatst vanwege zijn architectuur-historische betekenis. Het is een van de weinige werken van Pierre Cuypers in Den Haag. De laatste restauratie van de kerk duurde negen jaar en werd in mei 2010 voltooid. Orgel De kerk beschikt over een orgel van de orgelbouwer P.J. Adema & Zonen uit 1891. Oorspronkelijk stond het in de Spaarnekerk in Haarlem. In 1976-1977 werd het instrument overgebracht naar de St. Jacobuskerk in Den Haag en gecombineerd met het reeds aanwezige orgel van Jos. Vermeulen uit 1948. Er is daarin nog ouder pijpwerk aanwezig van onder meer Michaël Maarschalkerweerd. In 2010 kwam een algehele restauratie gereed. Het orgel heeft sindsdien drie manualen en 57 registers. Diplomatieke en politieke functie Vanaf haar bouw is de Sint Jacobuskerk dikwijls gebruikt voor diplomatieke doelen. Zo wordt er bijvoorbeeld op de verjaardag van de pauskeuze door de nuntius en de bisschop een pontificale hoogmis opgedragen waarbij verschillende diplomaten aanwezig zijn. Ook op de ochtend van Prinsjesdag, de derde dinsdag van september, speelt de kerk een rol. Dan vindt jaarlijks de Prinsjesdagviering plaats. Met deze viering geven de deelnemende religies en levensbeschouwingen een positieve en bemoedigende boodschap voor het nieuwe politieke jaar aan bestuurders, politici en burgers. De viering wordt traditioneel bijgewoond door meerdere leden van het kabinet en volksvertegenwoordigers. Foto's Exterieur Interieur Altaren Sculpturen Glas-in-lood ramen Orgel Externe links H. Jacobus de Meerdere website geloofsgemeenschap; Informatie over rijksmonumentnummer 17871.
Kościół św. Jakuba Większego w Hadze

Kościół św. Jakuba Większego (nid. Sint-Jacobus de Meerderekerk) – rzymskokatolicka świątynia znajdująca się w Hadze, przy Parkstraat. Należy do parafii Najświętszej Maryi Panny Gwiazdy Morza. Historia Po przejęciu głównego kościoła w mieście, Grote of Sint-Jacobskerk, przez protestantów, katolicy odprawiali nabożeństwa w tzw. ukrytych kościołach (nid. Schuilkerk). W 1806 król Ludwik Bonaparte przekazał katolikom kaplicę Maria ten Hove na terenie Binnenhofu. Po legalizacji katolicyzmu w 1848 rozpoczęto plany budowy kościoła. Świątynię wzniesiono w latach 1875-1878 według projektu Pierre'a Cuypersa. Działka, na której wzniesiono świątynię, kosztowała 114 000 guldenów, a budowa kościoła – 500 000 guldenów, co czyni świątynię jednym z najdroższych XIX-wiecznych kościołów w Holandii. 27 września 1976 świątynię wpisano do rejestru zabytków. Architektura Jest to neogotycka, trójnawowa bazylika, z transeptem, sklepiona krzyżowo-żebrowo. Wieża ma wysokość 94 metrów, co czyni ją najwyższą wieżą kościelną w Hadze. Charakterystyczną cechą świątyni jest umieszczenie przypór wewnątrz kościoła w celu zwiększenia pojemności budynku. W tympanonie portalu głównego znajduje się rzeźba przedstawiająca Jezusa Chrystusa, a na zachodniej elewacji nawy południowej – grupa rzeźb ukazująca męczeństwo św. Jakuba. Wyposażenie Większość wyposażenia kościoła pochodzi ze związanego z architektem budowli warsztatu Cuypers-Stoltzenberg w Roermond, m.in. ołtarze, ławki, witraże, oświetlenie czy obrazy drogi krzyżowej. Wnętrze zdobią również figury Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Józefa, wykonane ok. 1700 roku w Antwerpii, przeniesione z ukrytego kościoła przy Oude Molstraat. Na emporze znajdują się organy z w 1890, pierwotnie przeznaczone dla świątyni Spaarnekerk w Haarlemie, zainstalowane kościele św. Jakuba w Hadze w 1978, rozbudowane i przebudowane w latach 2007-2009. Posiadają 57 głosy, trzy manuały i pedał, co czyni je największymi organami w mieście. W prezbiterium umiejscowione są organy z 2016, z szesnastoma głosami, dwoma manuałami i pedałem. Galeria Przypisy
Sint-Catharinakerk (Doetinchem)

De Sint-Catharinakerk is een door de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) gebruikte kerk in Doetinchem, die rond 1200 werd gebouwd. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan de heilige Catharina van Alexandrië. Aan het eind van de middeleeuwen werd Doetinchem regelmatig door branden getroffen. Bij de grootste brand, op 19 april 1527 veroorzaakt door een bakker die vlas in zijn oven wilde drogen, ging met nagenoeg de gehele binnenstad ook de Sint Catharinakerk verloren. Bij de herbouw verscheen de tegenwoordige gotische hallenkerk. In maart 1945 werd het centrum van Doetinchem vier keer getroffen door onnauwkeurige Britse bombardementen. Ook aan de Sint-Catharinakerk werd daarbij ernstige schade toegebracht. Het herstel van de kerk begon in 1948 en werd in 1963 afgerond. Een belangrijk gevolg is dat de toren nu los staat van de rest van de kerk. Fotogalerij