NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Josephkerk (Utrecht)

De Josephkerk is een voormalige Rooms-Katholieke parochiekerk gelegen aan de Draaiweg in Utrecht. De kerk staat ook wel bekend als de Draaiwegkerk. Deze neogotische kerk is ontworpen door Gerardus Adrianus Ebbers en gebouwd in 1901. In juni 2021 werd bekendgemaakt dat het kerkgebouw is verkocht en aan de eredienst wordt onttrokken per 1 juli 2021. Ontstaansgeschiedenis Het gebied rond de Josephkerk viel oorspronkelijk onder de parochie van de kerk van Onze-Lieve-Vrouw Tenhemelopneming aan de Biltstraat. Omdat deze kerk te klein dreigde te worden was er behoefte aan een extra kerkgebouw aan de Draaiweg. In die tijd waren er daar naast wat boerderijen slechts wat arbeiderswoningen: het was aan de rand van de stad. In 1896 werd een stuk grond aangekocht, in 1900 werd de bouw aanbesteed en in 1901 was de bouw voltooid. De kerk doet sterk denken aan het werk van Ebbers' leermeester Alfred Tepe. In 1913 werd er een nieuw altaar geplaatst. Niet veel later werd er een nieuwe marmeren vloer gelegd. De kerk doorstond de Tweede Wereldoorlog zonder noemenswaardige beschadigingen. Vanaf de jaren zeventig raakte de kerk beschadigd. Er werd geboord in de grond in de omgeving van de kerk. De fundering dreigde te scheuren en kolommen zakten langzaam. Herstellen kon, maar kostte veel geld en de optie om te slopen werd reëel. Eind jaren tachtig werd de kerk op de gemeentelijke monumentenlijst gezet. Na de verkoop van de pastorie was er genoeg geld om de restauratie te financieren. Deze was in 1997 voltooid. Naast de bouwkundige restauratie werd het interieur ook aangepakt, en uitgevoerd in aarde-rood en helder wit. In maart 2016 was de laatste zondagse eucharistieviering in het kerkgebouw. Interieur Het altaar Het hoofdaltaar stamt uit 1913 komt uit het atelier van Friedrich Wilhelm Mengelberg. De lambrisering De lambrisering, de koorbanken en de zijaltaren zijn in 1951 bij het vijftigjarig jubileum van de kerk in het priesterkoor aangebracht. Deze zijn van de hand van Steph Uiterwaal. Glas in lood De glas-in-loodramen stammen uit de eerste decennia. Deze zijn van de hand van Otto Mengelberg en zijn zoon Willem, die ook het hoogaltaar geleverd heeft. Een nieuwe parochie In 2010 fuseerde de Josephkerk met vijf andere kerken in Utrecht tot de Ludgerusparochie, die op zijn beurt eind 2019 opging in de nieuwe St-Martinusparochie. Externe link Gaat tot Jozef: een film gemaakt in en over de St. Josephkerk
Rythovius College

Het Rythovius College is een katholieke scholengemeenschap in Eersel die valt onder het bestuur van de vereniging Ons Middelbaar Onderwijs (OMO). Opgericht in 1957 en in 1994 gefuseerd met de mavo-opleidingen van Eersel en Bergeijk. Sinds 1999 leidt de scholengemeenschap op voor een examen voor de volgende schooltypes: vwo (atheneum en gymnasium), havo en vmbo-t. De scholengemeenschap is genoemd naar Maarten Boudewijns van Rijthoven (1511-1583), een boerenzoon uit Walik bij Riethoven. Hij was van 1561 tot 1583 bisschop van bisdom Ieper. Zijn auteursnaam in die tijd was Rythovius, waarmee hij bleef verwijzen naar zijn geboortegrond. Externe link Rythovius College
Pakhuismeesteren

Pakhuismeesteren is een voormalig bedrijf in Rotterdam. Het kwam voort uit de in 1796 opgeheven V.O.C. Het was gespecialiseerd in het opslaan en verhandelen van goederen, die in de Rotterdamse haven werden gelost en geladen. Na enkele fusies met collega-bedrijven is het nog steeds een onderdeel van het beursgenoteerde Koninklijke Vopak. Woordbetekenis 'Pakhuismeesteren' is het meervoud van 'pakhuismeester'. Een pakhuismeester is een opzichter van een pakhuis. Van Dale vermeldt tegenwoordig als synoniemen magazijnbaas, magazijnhouder en stapelmeester. Als meervoudsvorm werden pakhuismeesters en pakhuismeesteren willekeurig naast elkaar gebruikt. Het was destijds ook de benaming van een door de Vereenigde Oostindische Compagnie (V.O.C.) en later door het gouvernement aangestelde ambtenaar die belast was met het toezicht op de pakhuizen waarin de koloniale waren werden opgeslagen. Pakhuismeester(en) was aanvankelijk uitsluitend de benaming van een activiteit, een beroep, die echter later ook doordrong tot de firmanamen van bedrijven die zich met die dienstverlening en daarmee verband houdende handel bezighielden. Geschiedenis Na haar oprichting in 1818 nam ‘Pakhuismeesteren van de Thee’ een deel van de Rotterdamse theehandelsactiviteiten van de V.O.C. over. De laatste was hierin actief tot haar opheffing in 1796, kort na het begin van de Bataafse Republiek. De Rotterdamse tak van de V.O.C. en later dus Pakhuismeesteren van de Thee waren destijds gevestigd in het Oost-Indisch Huis aan de Boompjes, dat in de Tweede Wereldoorlog als gevolg van het bombardement verloren ging. De firma ‘Pakhuismeesteren van de Thee’ werd destijds opgericht door de bekende families Voorhoeve, De Monchy en Van Rossem. De komst naar Rotterdam in 1862 van de eerste petroleum was voor Pakhuismeesteren de start om zich intensief met de opslag van petroleum en andere aardolieproducten bezig te gaan houden. Daar kwamen later andere vloeibare stoffen bij. Die tankopslag en de distributie van chemicaliën hebben in de loop der jaren, samenlopend met de fusies tussen Pakhuismeesteren en Blaauwhoed tot Pakhoed in 1967, en daarna die van Pakhoed en Phs. Van Ommeren tot Koninklijke Vopak in 1999, de op- en overslag van stukgoederen geheel verdrongen. Op de Wilhelminapier in Rotterdam staat tussen de Wilhelminakade en de Otto Reuchlinweg nog een veemgebouw van het voormalige Pakhuismeesteren dat alle vooroorlogse kenmerken van een dergelijk pakhuis in zich draagt. Het pand is in 2015 gerenoveerd naar een ontwerp van AWG Architecten, kreeg twee extra verdiepingen, een hotel en horecagelegenheden. De naam van het gebouw is Pakhuismeesteren.
Joodse begraafplaats (Meerssen)

De Joodse begraafplaats van Meerssen is gelegen langs de Geul tussen de plaatsen Meerssen en Rothem. De begraafplaats werd in het jaar 1715 in gebruik genomen. Het is hiermee een van de oudste joodse begraafplaatsen van Nederland. De begraafplaats hoorde officieel bij de Joodse gemeente van Meerssen die in 1947 werd opgeheven. Meerssen valt nu onder de Joodse gemeente van Maastricht. De begraafplaats is een Rijksmonument en is niet toegankelijk voor publiek. In 1990-1991 is ze gerestaureerd. De graven Anno 2008 zijn er nog 67 graven te zien. De oudste, bewaard gebleven grafsteen, stamt uit 1859. Omdat de Joodse begraafplaats van Meerssen al in 1715 in gebruik was, kan er van worden uitgegaan dat er veel meer mensen hier hun laatste rustplaats hebben gevonden. De Joodse gemeenschap van Meerssen De oudste vermelding van Joden in Meerssen dateert van 1693. Toen in Maastricht een moord werd gepleegd door een Jood, weken veel Maastrichtse joden uit naar omliggende plaatsen. Veelal werd hen het leven al zuur gemaakt door allerlei beperkingen en een associatie met moord konden ze echt niet gebruiken. Meerssen floreerde en werd een eigen Joodse gemeente. Naast een eigen begraafplaats (die ze al hadden in 1715), kregen ze halverwege de 19de eeuw een eigen Sjoel, aan de Kuileneindestraat. In 1869 lag het aantal Joodse inwoners het hoogst: namelijk op 125. Reeds vóór de Tweede Wereldoorlog vertrokken de meeste Joden. Zij die achterbleven werden gedeporteerd en vermoord. Slechts een enkeling overleefde. Na de oorlog werd de Joodse gemeente van Meerssen opgeheven en bij Maastricht gevoegd, zoals ook elders gebeurde. De Sjoel werd in 1977 zwaar beschadigd door brand, maar is inmiddels -na discussie in de gemeente- toch gerenoveerd. Onder de Joodse gemeente van Meerssen viel ook het nabij gelegen plaatsje Schimmert. Ook hier ligt een Joodse begraafplaats. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Synagoge (Meerssen) Algemene Begraafplaats Meerssen
Molenbrug (Kampen)

De Molenbrug is een brug in Nederland van het type tuibrug die de N764 over de IJssel bij Kampen voert en de belangrijkste vervoersverbinding tussen Kampen en Zwolle vormt. De brug ligt vlak naast de molen D' Olde Zwarver, wat de naam van de brug verklaart, maar in de volksmond wordt deze brug meestal "De nieuwe brug" genoemd. De Molenbrug werd op 4 oktober 1983 geopend door de minister van Verkeer en Waterstaat, Neelie Smit-Kroes, in het bijzijn van Jan Niers, de commissaris van de Koningin van de provincie Overijssel. De brug werd ontworpen door het Zwitserse Stahlton AG. De spanwijdte van de brug bedraagt 193,50 m, de pylonhoogte 57 m en de dekbreedte 19,40 m. Zie ook Lijst van oeververbindingen over de (Gelderse) IJssel
Molenbrug (Kampen)

Molenbrug – drogowy most wantowy nad rzeką IJssel w miejscowości Kampen, w prowincji Overijssel, w Holandii. Obietnicę budowy nowego mostu w Kampen złożył już w 1956 roku ówczesny minister transportu i gospodarki wodnej, Jacob Algera. Rozpoczęcie budowy nastąpiło jednak dopiero pod koniec 1980 roku, a otwarcia dokonała w roku 1983 minister Neelie Smit-Kroes. Długość całkowita mostu wynosi 627 m (długość głównego przęsła to 193,5 m), a jego szerokość to 19,5 m. Przez most przebiega droga N764. Przypisy
Sint-Bartholomeuskerk (Eckelrade)

De Sint-Bartholomeuskerk is een kerkgebouw in Eckelrade, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. De kerk, waarvan de basis in de dertiende eeuw werd gelegd, ligt midden in het dorp op een kerkheuvel en wordt omgeven door een keermuur. Het gebouw is een rijksmonument en gewijd aan Sint-Bartholomeus. Geschiedenis Uit de 13e eeuw stamt het oudste deel van het kerkgebouw, waarvan muurresten bewaard zijn gebleven. Dit was een eenbeukig gebouw. Uit de 14e eeuw stamt het onderste deel van de toren. Ook uit die tijd zijn het gotische koor en een kapel aan de noordzijde. In de 15e eeuw is vermoedelijk de toren verhoogd. In 1717 werd de kapel aan de noordzijde vergroot tot een volledige noordbeuk. Tevens werd het schip en het koor verhoogd en kreeg de toren een classicistisch toegangspoortje. In 1845 werd de parochie zelfstandig en werd er aan de noordzijde een doopkapel en een sacristie aangebouwd. In 1923 werd de neogotische zuidbeuk gebouwd met een plint van kunradersteen. In 1958 werd de toren gerestaureerd. In 1964-1965 werd de rest van de kerk gerestaureerd. Opbouw De kerk is in gotische stijl opgetrokken in Limburgse mergel. Hij bestaat uit een ongelede toren met ingesnoerde spits, een driebeukig schip en een driezijdig gesloten koor. Het onderste deel van het schip en de aanbouw bestaan uit ongehouwen blokken kunradersteen. Daarboven bestaat de muur uit gezaagde blokken. De raambogen zijn gotisch voor wat betreft het oude deel, de zijbeuk uit de 20e eeuw heeft neogotische raambogen. Voor het dak zijn zware pannen gebruikt. De westtoren is met leien gedekt en bestaat in zijn geheel uit gezaagde blokken steen. Aan de binnenkant zijn de scheibogen spitsvormig. De pijlers zijn rond en het interieur is gedekt met stucgewelven.
Saint Boniface church, Leeuwarden

The Saint Boniface church (West Frisian: Sint-Bonifatiustsjerke, Dutch: Sint-Bonifatiuskerk) is a church in Leeuwarden, the Netherlands. History The Gothic revival church was designed by Pierre Cuypers and built between 1882 and 1884. In the Church dedicated to Saint Boniface is a pipe organ built by the French organ builder Aristide Cavaillé-Coll. The organ was originally built for the Saint Willibrord College in Katwijk The church is part of the Roman Catholic Diocese of Groningen-Leeuwarden External links Catholic Diocese of Groningen-Leeuwarden Official site of the Stichting Bonifatiustoren.
Fort bij Asperen

Het Fort bij Asperen (ook wel Fort Asperen) is een fort dat onderdeel was van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en is gelegen in Acquoy (ten zuidoosten van Asperen) in de gemeente West Betuwe in de Nederlandse provincie Gelderland. Het draagt de naam Fort bij Asperen daar het fort pal naast het voormalig stadje Asperen lag. Het torenfort is gelegen langs een dijk van de Linge (rivier) die een doorgang (acces) van de Waterlinie is. Rondom het Torenfort ligt een gracht en het fort is daardoor bereikbaar middels een loopbrug. Het drie verdiepingen tellende bakstenen gebouw bestaat uit buitenmuren van anderhalve meter dik. De drie verdiepingen bestaan uit een kelder, begane grond met geweerschietgaten, een eerste etage met kanonschietgaten en geheel bovenop een aarden bovenbatterij. Het gehele complex is nog steeds voor bezoekers opengesteld van april tot en met oktober. In het torenfort zijn slaapvertrekken, een apotheek en ziekenboeg, een bergplaats voor vlees en een reservoir voor de opvang van regenwater aanwezig. Het hemelwater vroeger sijpelde door de aarden laag op het dak, waarna het drinkbare water via druipkokers in het reservoir in de kelder terechtkwam. In 1881 werd een contrescarp, die de toren opnieuw bomvrij moest maken, bijgebouwd. Op de begane grond werd een grote stalling voor geschut gebouwd en in de kelder magazijnen voor de opslag van buskruit en projectielen met een vulplaats. Het fort was berekend op 219 man en 14 stukken geschut. In de Tweede Wereldoorlog deed het fort dienst als doorgangsplaats voor onderduikers. Daarna fungeerde het nog jaren als munitieopslag en ten slotte als oefenterrein voor de dienst Bescherming Bevolking. Huidige functie Het fort is in 2012 volledig gerestaureerd. De Genieloods is volledig verbouwd tot een horecalocatie en heeft een grondige opknapbeurt gekregen. Om meer ruimte te creëren zonder meer bebouwing op het eiland toe te voegen werd aan deze loods een kelder toegevoegd waar ruimte is voor een ruime keuken, toiletgroepen en een ruime vergaderzaal. Per 1 oktober 2020 is de exploitatie in handen van Fort Events. Door deze erfpachtvergeving vanuit Staatsbosbeheer is per mei 2021 het torenfort gratis toegankelijk voor gasten en is de Loods weer ingericht tot eetgelegenheid. toegankelijk voor kleinschalige evenementen en vergaderingen. Sinds 26 juli 2021 maakt Fort bij Asperen -doordat het onderdeel uitmaakt van de Nieuwe Hollandse Waterlinie- deel uit van de Werelderfgoedlijst van Unesco. Op de bovenkant van het Fort is een unieke koepel te zien die gemaakt is door kinderen uit Leerdam in samenwerking met de Glasfabriek Leerdam. Externe links Kenniscentrum Waterlinies Fort bij Asperen Website van Fort bij Asperen. Huidige exploitatie van Fort bij Asperen
Utrdba pri Asperenu

Utrdba pri Asperenu (tudi Fort Asperen) je utrdba, ki je bila del nove nizozemske vodne črte in se nahaja v Acquoyu (jugovzhodno od Asperena) v občini West Betuwe v nizozemski provinci Gelderland. Ime Utrdba pri Asperenu nosi zato, ker se je utrdba nahajala tik ob nekdanjem mestu Asperen. Stolpna utrdba se nahaja vzdolž nasipa (reke) Linge, ki je prehod (dostop) do vodne črte. Okoli stolpaste utrdbe je jarek, zato je utrdba dostopna po brvi. Trinadstropna opečna stavba je sestavljena iz zunanjih sten debelih meter in pol. Tri nadstropja so sestavljena iz kleti, pritličja s topovskimi linami, prvega nadstropja s topovskimi linami in zemeljske zgornje baterije na vrhu. Celoten kompleks je odprt za obiskovalce od aprila do oktobra. V stolpasti trdnjavi so spalni prostori, lekarna in ambulanta, skladišče za meso in rezervoar za zbiranje deževnice. Deževnica je pronicala skozi zemeljsko plast na strehi, nato pa je pitna voda po kapnicah končala v zbiralniku v kleti . Leta 1881 je bila dodana obrambna eskarpa, da je bil stolp ponovno odporen proti bombam. V pritličju je bila zgrajena velika orožnica, v kleti pa skladišča za skladiščenje smodnika in izstrelkov s polnilnim prostorom. Utrdba je bila zasnovana za 219 mož in 14 topov. Med drugo svetovno vojno je utrdba služila kot prehodna točka za skrivače. Nato je leta deloval kot skladišče streliva in nazadnje kot vadbišče Službe za varstvo prebivalstva . Trenutna funkcija Leta 2012 je bila utrdba popolnoma obnovljena. Genieloods je bil v celoti in temeljito preurejen v gostinsko lokacijo. Da bi ustvarili več prostora brez dodajanja novih zgradb na otoku, so temu skladišču dodali klet, kjer je prostor za prostorno kuhinjo, straniščne skupine in prostorno sejno sobo. Od 26. julija 2021 je Utrdba pri Asperenu – ker je del nove nizozemske vodne črte – del Unescovega seznama svetovne dediščine. Na vrhu trdnjave si lahko ogledate edinstveno kupolo, ki so jo izdelali otroci iz Leerdama v sodelovanju s Steklarno Leerdam. Zunanje povezave Center znanja Waterlines Utrdba pri Asperenu Spletna stran Utrdba pri Asperenu. Trenutno delovanje trdnjave pri Asperenu
De Plasserwaard

De Plasserwaard is een voormalige steenoven in de Nederlandse plaats Wageningen die tot 1980 in gebruik is geweest. Het gehele gebied tussen de Grebbedijk aan de noordzijde, de Nederrijn aan de zuidzijde, de weg van de Grebbedijk naar het Opheusdense Veer aan de westzijde, en de weg naar de steenfabriek aan de oostzijde, wordt als De Plasserwaard aangeduid. In 1897 verzocht J.A. Leccius de Ridder de Wageningse gemeente toestemming voor het oprichten van een steenfabriek. De toestemming werd verleend en in 1899 werd een stoommachine van 12 pk geplaatst om een steenpers aan te drijven. Binnen enkele jaren groeide de fabriek uit tot de grootste van Wageningen. Tussen 1899 en 1901 zijn verder twee steenovens, een huis met stal, en vier huizen aan de Grebbedijk gebouwd door J.A. Leccius de Ridder. Vanaf 1902 ging het echter bergafwaarts met de fabriek en door de crisis van de jaren 20 werd de fabriek gesloten. In 1930 liet D.L. Leccius de Ridder, de kleinzoon van J.A. Leccius de Ridder, een nieuwe steenoven bouwen. Deze klinkerkamerringoven werd ontworpen door A. van de Koppel en is 57x31 meter. Ook werd er een schoorsteen van circa 60 meter hoog gebouwd en een smalspoor aangelegd. In 1980 werd de fabriek definitief gesloten. Na de sluiting ontstonden plannen voor het openen van een museum. Hier is het echter niet van gekomen. In 1987 werd de steenoven aangekocht door 3 particulieren. De 20 jaar hierna heeft de steenoven veel kleine bestemmingen gehad. Omstreeks 2003 verkreeg de steenoven de status van rijksmonument. In 2009 kreeg de steenoven een nieuwe woonbestemming, en eind 2009 werd een bouwvergunning verleend. Enkele kilometers westelijk ligt de steenfabriek De Bovenste Polder. Externe link Site van eigenaar Plasserwaard.
AquaRijn

AquaRijn is een zwembad in de Nederlandse gemeente Alphen aan den Rijn. Het bad is vooral bedoeld voor verenigingen en zwemlessen. Het wordt beheerd door De Thermen2. In het gebouw is/zijn ook een buurthuis en kinderopvangorganisatie gevestigd. Er is één bad van 25 x 35 meter en is een tribune met 400 plaatsen. Het zwembad is op 16 mei 2012 officieel geopend. Vroeger stond er op deze locatie zwembad de Thermen. Deze is in 2007 afgebrand. Naam De gemeente heeft de inwoners gevraagd om een naam te bedenken voor het zwembad. De jury heeft besloten dat de naam AquaRijn moet zijn. Veel gebouwen in Alphen aan den Rijn hebben ook een Romeinse naam, zoals theater Castellum en de Limeshal. Externe link Zwembad AquaRijn
Joodse begraafplaats (Zuidbroek)

De Joodse begraafplaats van Zuidbroek in de Nederlandse provincie Groningen ligt aan de Botjesweg, bij de zuidwesthoek van Botjes Zandgat. Het wordt ook wel de Israëlitische begraafplaats of het Jodenkerkhof genoemd. Dit was de begraafplaats voor Joodse inwoners van Noordbroek, Zuidbroek en nabijgelegen buurtschappen en gehuchten, zoals Uiterburen en 't Veen. De Joden in Noordbroek en Zuidbroek maakten aanvankelijk deel uit van de Joodse gemeenten van Veendam of Hoogezand-Sappemeer. De laatste gemeente had een Joodse begraafplaats in Kolham. Op deze begraafplaats zijn nog vijf grafstenen te vinden van Joden uit Noord- en Zuidbroek. Het was echter wenselijk voor de Joden in Noord- en Zuidbroek een eigen begraafplaats te hebben. Lange tijd werden de overledenen begraven op het zogenoemde galgenkerkhof, een afgezonderd deel aan de westzijde van de begraafplaats rond de Hervormde Gemeente. Daar werden ook terechtgestelde misdadigers, vreemdelingen, armen en ongedoopten begraven. In de periode 1840-1871 zijn hier ten minste vier Joden begraven. In 1886 werd een stuk land aan 't Veen en de huidige Botjesweg gekocht en bestemd tot een Joodse begraafplaats. Met dertig zerken behoort het tot de kleinste Joodse begraafplaatsen. Reeds voor de Tweede Wereldoorlog was de Joodse gemeenschap van Noord- en Zuidbroek te klein om zelfstandig verder te kunnen gaan. In 1924 werd Noord- en Zuidbroek weer bij Hoogezand-Sappemeer gevoegd. De begraafplaats bleef wel nog in gebruik. Tussen 1924 en 1938 vonden nog zes begrafenissen plaats. Na de Tweede Wereldoorlog keerden geen Joden meer terug. Op de begraafplaats is een gedenkteken aangebracht: in een davidster staat de tekst: een eeuwige naam zal ik hun geven1942-1944 Zie ook Rachel Hiemstra, De Joodse begraafplaats aan de Botjesweg Zuidbroek. De eerste Joden in Noord- en Zuidbroek. Historisch Archief Midden Groningen (13 maart 2019). Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Stichtse Rotonde

De Stichtse Rotonde is een verkeersplein in Amersfoort. De N221 en N237 sluiten aan op dit verkeersplein. De Stichtse Rotonde was de westelijke aansluiting van de oude A28 ten zuiden van Amersfoort naar Knooppunt Hoevelaken, die op 17 december 1962 werd opengesteld. In 1986 is de aansluiting op de A28 vervangen door de huidige A28. Het verkeersplein bestaat uit een rotonde, waar de N237 uit Soesterberg, de voormalige A28 (nu N221) richting Hoevelaken en de Utrechtseweg in Amersfoort op aansluiten, en een buitenring, waar de N221 uit de richting Soest op aansluit. Het gehele verkeersplein met alle aansluitingen heeft een oppervlakte van bijna 15 hectare. Naast het vele asfalt bestaat een belangrijk deel van deze oppervlakte uit (versnipperd) groen, afgescheiden door verkeerswegen. In het Verkeersveiligheidsrapport 1999-2001 van het Regionaal Orgaan Verkeersveiligheid Utrecht behoorde de rotonde tot de top van de verkeersonveilige locaties (black-spots). In 2005 werd de rotonde gereconstrueerd. Voor het lot van de beschermde zandhagedis werd gevreesd. Het kunstwerk It takes two to tango is gesitueerd op de rotonde.
Sint-Bartholomeus- en Barbarakerk

De Sint-Bartholomeus- en Barbarakerk, soms ook kortweg Bartholomeuskerk genoemd, is de katholieke kerk van Waspik, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk bevindt zich aan Kerkstraat 1. Nadat de historische kerk in 1809 definitief aan de hervormden was toegewezen maakten de katholieken nog enige tijd gebruik van hun schuurkerk, alvorens ze in 1840 begonnen met de bouw van een eigen kerk: Een waterstaatskerk in neoclassicistische stijl. Architect was Etienne de Kruijff. De kerk werd ingewijd in 1841. Het is een driebeukige hallenkerk. Typerend is de ingangspartij, die voorzien is van nissen waarin zich beelden van de heiligen Bartholomeus en Barbara bevinden. Ook is er een Toscaans zuilenportiek met fronton. Opvallend is ook de tekst: Haec est Domus Domini boven de ingang. Het geheel wordt gesierd door een opengewerkt achtkantig torentje. De kerk heeft een rijk interieur. De preekstoel is van 1841, met beelden van Christus en de Samaritaanse, er is een altaarretabel dat een voorstelling van het Laatste Avondmaal toont, er zijn biechtstoelen, nevenaltaren met beeldengroepen, en gebrandschilderde vensters uit 1950-1951 van de Duits-Nederlands glazenier Max Weiss. Het orgel dateert van 1846 en werd vervaardigd door François-Bernard Loret. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken Externe link ReliWiki