NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Servaaskapel (Nunhem)

De Sint-Servaaskapel is een bedevaartskapel nabij de Servaasweg 46 te Nunhem in de Nederlandse gemeente Leudal. De aan Sint-Servatius gewijde kapel ligt op een heuvel (de Servaasberg) aan de rand van het Leudal vlak bij de Haelense Beek. Achter de kapel ligt de Sint-Servaasput die -naar verluidt- door de heilige zelf zou zijn geslagen teneinde de bron, die 15 meter boven het peil van de beek ligt, te gebruiken om de eerste lokale christenen te dopen. Geschiedenis Een Sint-Servaaskapel op deze plaats werd voor het eerst vermeld in 1744, toen deze op een landkaart stond aangegeven. In 1796 werd de kapel vermeld door een landmeter als: Nog den bosch op de heijde ende neffens de beeke ende ronts om Sinte Servaeshusken. In 1877 werd de kapel nog gerestaureerd, maar in 1891 werd een grotere, neogotische kapel gebouwd naar ontwerp van Hubert van Groenendael. De kapel werd in 1892 ingewijd. In 1917 werd aan de koorzijde een natuurstenen overkapping aangebracht met daarin een reliëf dat een dopende Servatius voorstelt, met de tekst: H. Servatius bid voor ons en voor de voortplanting des geloofs en: Hier doopte Sint-Servaas uwe eerste christen voorouders. In 1972 en 1994 vond nog een restauratie plaats. Gebouw Het eigenlijke kapelletje oogt als een kerkje met een driezijdig gesloten koor. Aan beide zijden zijn toegangsdeuren onder topgevels, zodat het geheel op een kruiskerkje lijkt, met in het midden een vieringtorentje. Een hardstenen plaquette bevat de volgende inscriptie: Hier doopte Sint Servaas in donk'ren heidennacht en heeft met Christus' leer ons volk het heil gebracht. Sinds wordt Hij vroom vereerd door 't dankbaar nageslacht, dat herwaarts komt en bidt vertrouwend op Zijn macht, dat drinkt aan de oude bron en heengaat rijk bedacht met schat van zegening en frissche zielekracht Bij de toegang tot de kapel bevindt zich nog een hardstenen Sint-Servaasbeeld, en het geheel ligt in een schilderachtige omgeving. Sint-Servaasverering De oudste vermelding van een Sint-Servaasverering te Nunhem is van 1492, toen de belangrijkste kerkklok van de Nunhemse Sint-Servatiuskerk werd gegoten, met opschrift: sante servaes. In de 18e eeuw moet Nunhem al een bedevaartplaats zijn geweest voor Sint-Servaas, en in 1835 schrijft de pastoor over een jaarlijkse processie van de parochiekerk naar de kapel, welke processie alsdan door een zeer grote menigte gelovigen wordt bijgewoond. In 1874 werden de volgende zinnen neergeschreven: De godsvrucht van den godsdienstigen Limburger jegens den H. Servatius, die zich zoo schoon en treffend in diens aloude bisschopsstad Maastricht openbaart, vindt ook te Nunhem hare ontboezeming. Daaraan werd toegevoegd dat zulks sinds onheuglijke tijden reeds plaatsgevonden had. Uit 1921 stamt een bericht omtrent vele genezingen en de schoonste gebedsverhooringen door de voorspraak van St. Servaas verkregen. Ook tegenwoordig vindt jaarlijks nog een Sint-Servaasprocessie plaats. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Leudal
Bethanië (Horn)

Bethanië is de naam van een klooster met bijbehorend jeugddorp aan Bergerweg 23 te Horn. Het Jeugddorp werd gesticht door de Zusters Dominicanessen van Bethanië en in gebruik genomen in 1957. De officiële opening, in het bijzijn van de toenmalige prinses Beatrix, vond plaats in 1960. Het betrof opvang van uit huis geplaatste jongeren. In 1959 werd het klooster opgeleverd. De zusters kwamen van Magdalenahof te Exaten bij Baexem, waar al een zorginstelling bestond voor kinderen van veroordeelde NSB'ers en andere oorlogsmisdadigers (Tehuis voor Bijzondere Jeugdzorg). Vanaf 1983 was de directie in handen van niet-geestelijken en in 1988 fuseerde men met Huize Clara Fey te Roermond. Later werd het Jeugddorp onderdeel van Rubicon Jeugdzorg. In 2020 werd Rubicon overgenomen door Pactum. In 2025 is het oude klooster volledig gerenoveerd en gemoderniseerd. Er is een binnentuin met vrije groene buitenruimte rondom het pand. Huize Bethanië omvat 26 zorg- en vier zorgsuites voor individuele senioren en echtparen met een intensieve zorgvraag. Daarnaast zijn er twaalf "assisted living" appartementen, waar mensen zelfstandig kunnen wonen met de nabijheid van gastvrijheid en zorg.
Villa Parkzicht (Rotterdam)

Villa Parkzicht (of officierssociëteit Parkzicht) is een gebouw in het Park in Rotterdam. Geschiedenis In de 18e en 19e eeuw lag hier een buitenplaats. Adriaan van Swijndrecht kocht het terrein in 1723. Hij bouwde hier een buitenhuis. J. Valckenier nam de gronden in de 19e eeuw over en liet het buitenhuis staan. In 1852 werd het terrein aangekocht door de gemeente en werd het oude Heeren Huys vervangen door een officierssociëteit met muziektent en kreeg het muziekkorps van de schutterij toestemming van de toenmalige eigenaar en van de gemeente om het vervallen buitenhuis van Valckenier te gebruiken als officierensociëteit en muziekvoorstellingen te geven in het park. Hoewel de schutterij in 1907 werd opgeheven, bleef de officierensociëteit in het gebouw gevestigd. Nieuwbouw In 1912 werd het huidige gebouw neergezet. In 1931 beëindigde de gemeente het contract met de officierensociëteit. In 1946 heeft de gemeentearchitect Voskuyl het gerenoveerd en van decoraties voorzien. Sindsdien was hier een theeschenkerij, in de jaren zestig nachtclub Casino de Paris en in de jaren tachtig en negentig was in het gebouw de discotheek Parkzicht gevestigd. Deze discotheek speelde een belangrijke rol in de opkomst van de gabberhouse in Nederland. Na een aantal incidenten werd de discotheek in 1996 gesloten. Sinds 2010 is in de villa het restaurant The Harbour Club Rotterdam gevestigd.
Heijkersbroek

Het Heijkersbroek is de naam van een natuur- en recreatiegebied ten zuidwesten van Ell. Het 55 ha grote gebied ligt op de rechteroever van de Tungelroyse Beek en sluit aan op De Krang, dat zich tot aan de linkeroever uitstrekt. Het gebied werd in de jaren '60 van de 20e eeuw aangelegd door de toenmalige gemeente Hunsel en het wordt mede beheerd door Bosgroep Zuid Nederland. Het gebied was een moeras dat, door het kanaliseren van de Tungelroyse Beek, pas in de jaren '50 van de 20e eeuw kon worden ontwaterd. Er werden populieren aangeplant en op de drogere delen ook grove den. Kwel is echter gebleven, waardoor bepaalde ecologische processen bleven voortduren. Door zandwinning is een visvijver ontstaan. In het kader van natuurherstel zijn er ook enkele poelen gegraven. Het terrein is leefgebied voor de boomkikker en wilde zwijnen. Ook diverse zeldzame planten komen er voor, zoals teer guichelheil, draadgentiaan, schildereprijs, kleine zonnedauw, klokjesgentiaan, pilvaren, kruipbrem en blauwe zegge.
De Moost

De Moost (niet te verwarren met Groote Moost) is een natuurgebied ten westen van Kelpen-Oler, gelegen nabij het Kanaal Wessem-Nederweert aan de Eyckheuvels. Het is een bosgebied dat eigendom is van de particulier Sjra Wijen die er een spreukenbos van heeft gemaakt. Het bos is vrij toegankelijk en de bedoeling is dat iedereen een steen neerlegt die eventueel voorzien wordt van naam en een spreuk of gedachte. In het midden van het gebied ligt een poel die weer een natuurlijke begroeiing heeft verkregen, er is een vlindertuin en er zijn allerlei leuke en merkwaardige objecten.
Stadhuis van Goes

Het Stadhuis van Goes, in de Nederlandse provincie Zeeland, is een groot complex dat in verschillende fasen tot stand kwam. Het oudste gedeelte is de vleeshal, uit 1410. Er volgde een uitbreiding tussen 1550 en 1554. Tussen 1775 en 1779 werden de raadzaal en de trouwzaal vernieuwd, waarbij het zijn huidige gedaante kreeg. In 2007 was er in de vleeshal een restaurant gevestigd. Het gebouw bezit de status rijksmonument. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 16310
Breda University of Applied Sciences

Breda University of Applied Sciences (abbreviated as: BUas) is a Dutch university of applied sciences in Breda, the Netherlands. BUas caters for more than 7,000 Dutch and international students from over 80 countries. The institute offers professional and academic bachelor's and master's programmes in the domains of Data Science & AI, Creative Business, Games, Hotel, Facility, Logistics, Built Environment, Tourism, Leisure & Events. History The history of Breda University of Applied Sciences goes back to 1966, the year in which the Nederlands Wetenschappelijk Instituut voor Toerisme (NWIT) was founded in Breda. This institute primarily focused on tourism, recreation, languages and economics. In 1987 the NWIT merged with Verkeersakademie Tilburg (VAT), which was established in 1972. Together they continued as Nationale hogeschool voor toerisme en verkeer (NHTV). In the years that followed, the institute and its course offerings saw substantial growth. The institute adopted an increasingly international outlook, which prompted a new name in 2001: NHTV internationale hogeschool Breda. From this time on, 'NHTV' was no longer an abbreviation, but a brand name. Since 2009 the institute has also been offering academic degree programmes in the fields of tourism and leisure. That is why its name was changed again, as it was no longer exclusively a higher education institute. The new name was NHTV internationaal hoger onderwijs Breda and in 2018 this name was changed to Breda University of Applied Sciences. Campus The BUas campus is located at Mgr. Hopmansstraat 2-4 in Breda, the Netherlands. The small-scale and internationally oriented campus was developed through a vision of openness, sustainability, diversity, but also a unique individual identity. This is reflected in the buildings and in the landscape. Everything is aimed at facilitating interaction, cooperation, and stimulating vitality and creativity. See also Website Education in the Netherlands References
Spoorweghavenbrug

De Spoorweghavenbrug is een ophaalbrug in het stadsdeel Feijenoord van de Nederlandse gemeente Rotterdam, onderdeel van de Stieltjesstraat. De brug overspant de Spoorweghaven en is daarnaar vernoemd. Dit is de derde brug op deze plaats. De eerste brug, een draaibrug, was in 1880 aangelegd en heette in de volksmond de Koffiemolenbrug. Deze brug werd in 1953 verbreed en in 1963 vervangen door een nieuwe draaibrug, die bij Hollandia in Krimpen aan den IJssel was gebouwd. De huidige brug stamt uit 1995, toen bij de herinrichting van het omliggende gebied (de Kop van Zuid) de draaibrug vervangen werd door een ophaalbrug.
VV Bargeres

VV Bargeres is een op 4 maart 1974 opgerichte amateurvoetbalvereniging uit de wijk Bargeres in Emmen, Drenthe, Nederland. Thuishaven is het "sportpark Het Brinkendal", sinds januari 2015 om sponsorredenen "sportpark EasyFit Emmen" genaamd. VV Bargeres wordt in Emmen en omstreken geroemd om haar goeie jeugdopleiding. Die talenten voortbracht zoals Jürgen Locadia, Roy Stroeve, Marciano Hummel, Elridge Rojer etc. Standaardelftallen Zaterdag Met ingang van het seizoen 2020/21 komt het standaardelftal uit in de zaterdagafdeling van het amateurvoetbal, daarmee is "vv Bargeres" een van de vele verenigingen die de overstap van (standaard)zondagvoetbal naar zaterdagvoetbal hebben gemaakt. Het startte in de Vijfde klasse van het KNVB-district Noord, het laagste niveau in dit district. Na een sterke prestatie in het seizoen 2024/25 werd vv Bargeres gepromoveerd naar de Vierde klasse. In seizoen 2025/26 lukte het de club vervolgens om via de nacompetitie door te breken naar de Derde klasse, wat een belangrijk moment in de clubhistorie betekende sinds de terugkeer naar zaterdagvoetbal. Competitieresultaten Zondag Het standaardelftal speelde laatstelijk in het seizoen 2019/20 in de Vierde klasse zondag van het KNVB-district Noord. Competitieresultaten 1983–2020 Bekende (ex-)spelers
Margarethakerk (Oosterlittens)

De Margarethakerk is een kerkgebouw in Oosterlittens in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De eenbeukige kerk was oorspronkelijk gewijd aan Margaretha van Antiochië. Het schip uit de 12e eeuw is gedeeltelijk van tufsteen. Het halfrond gesloten koor uit de 13e eeuw is van baksteen. De spitsboogvensters en de sacristie dateren uit de 15e eeuw en het maniëristisch poortje in de zuidgevel uit 1655. De toren van drie geledingen uit 1854 met ingesnoerde spits is gebouwd naar plannen van Frederik Stoett. Er hangt een klok (1576) van Willem Wegewaert en een klok (1620) van Hans Falck. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. Er is een overhuifde herenbank (1604), een preekstoel (1755) met klankbord en enkele rouwborden. Het orgel uit 1867 is gemaakt door Willem Hardorff. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Oosterlittens Kerken in Friesland
Nieuwe Kerk (Utrecht)

De Nieuwe Kerk is een kerk in de Nederlandse stad Utrecht. Het was de eerste kerk in Utrecht die specifiek als Hervormde kerk werd gebouwd, vandaar de naam "Nieuwe" kerk. De andere kerkgebouwen die de Hervormde Kerk tot dan toe in Utrecht in gebruik had waren voormalige katholieke kerken. De Nieuwe Kerk werd gebouwd in 1910 en ontworpen door architect Christiaan Posthumus Meyjes sr. De eerste predikant van de kerk was van 1910 tot 1916 ds. J.R. Slotemaker de Bruïne, die ook hoogleraar Theologie was aan de Universiteit Utrecht. Slotemaker de Bruïne zou later bekendheid krijgen als lid van de Tweede- en Eerste Kamer voor de CHU en als minister in de kabinetten De Geer I en Colijn II. De kerk staat in de Bollenhofsestraat 138A in de buurt Wittevrouwen. Naast de Nieuwe Kerk staat aan de ene kant het huis van de koster en aan de andere kant een poort waarachter een wijkgebouw zat (met de naam De Klopper). Daar werden in de jaren 50 en 60 activiteiten voor de jeugd georganiseerd. Op zondag was er op de 1e verdieping zondagsschool vanuit de kerk ernaast. Trivia De Nieuwe Kerk vierde op 26 december 2010 zijn honderdjarig bestaan. Fotogalerij
Watertoren (Doorwerth)

De watertoren in Doorwerth is ontworpen door architect Th.K.J. Koch en werd gebouwd in 1937-1938 die het ontwerp in een zakelijk expressionistische bouwtrant maakte. De toren staat aan de Spechtlaan. De watertoren heeft een hoogte van 19 meter en heeft een waterreservoir van 60 m³. Latere bestemming In 1960 werd de toren uit zijn oorspronkelijke functie onttrokken en is in de jaren daarna in gebruik geweest door de gemeente. De toren werd vanaf 1960 voor verschillende doeleinden gebruikt. Doordat de toren schaars gebruikt werd en geen echte functie meer had kwam het in verval terecht. Sinds 2001 is de watertoren een rijksmonument en tot 2008 was de toren in bezit van watermaatschappij VITENS. In 2008 werd de watertoren verkocht aan een particulier die in de periode 2009 - 2010, in samenwerking met Architectenbureau Moons BV uit Waalwijk en Ingenieursbureau Middelhuis en Schleipfenbauer uit Heteren, de watertoren restaureerde en een woonhuis van maakte met aangelegen een kantoor. Externe link Officiële website
Onderstation Marnixstraat

Onderstation Marnixstraat is een 50 kV-onderstation in Amsterdam. Het onderstation, dat in de jaren 60 is gebouwd voor het Gemeente-energiebedrijf (GEB) Amsterdam, staat tussen de Marnixstraat en de Singelgracht, en vervangt een eerder onderstation op een locatie ernaast, dat moest wijken voor de bouw van de Europarking. Functie Het station telt vijf transformatoren die de spanning omlaag transformeren van 50 kV naar 10 kV, die vervolgens naar de transformatorhuisjes in de omgeving wordt verdeeld. Het onderstation bestaat uit drie gebouwen: een 50 kV-schakelgebouw (waar vier 50 kV-circuits binnenkomen vanuit het schakelstation van de Centrale Hemweg) parallel aan de Singelgracht, en twee 10 kV-schakelgebouwen daar dwars op. Bij metingen door TNO in opdracht van de GGD Amsterdam in 2006 bleek dat de sterkte van het magnetisch veld ook buiten het terrein de advieswaarde van 0,4 μT overschreed, maar niet in woningen of op speelterreinen. Locatie Het onderstation, evenals de naastgelegen parkeergarage en het Hoofdbureau van Politie, bevindt zich op de Groenmarktkade, een deel van het voormalige terrein van de centrale groente- en fruitmarkt, die in 1934 verhuisde naar de Centrale Markthallen. In 1958 werd voor het bouwen en inrichten van het onderstation 11.520.000 gulden gereserveerd. Kunstwerk Op de oostmuur van het gebouw aan de Lauriergracht bevindt zich een wandsculptuur van de kunstenaar Hans Verhulst, Energie en tijd. Externe link Onderstation Marnixstraat in de Beeldbank van Gemeente Amsterdam Stadsarchief
Sint-Laurentiuskerk (Ulvenhout)

Sint-Laurentiuskerk is een kerk in Ulvenhout in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het is een neogotische kruiskerk uit 1904 en werd ontworpen door C.F. van Hoof. De kerk heeft een kerktoren. Er is een zevenhoekige koorsluiting. De Laurentiuskerk heeft vijf grote gebrandschilderde ramen in de kapel. Naast de Laurentiuskerk staat de pastorie. Beide panden hebben sinds 2001 de status van rijksmonument. In de kerk staat een Van Peteghemorgel uit 1803. Naast de kerk is de begraafplaats. Galerij Externe links R.K. Parochie van de Heilige Familie: Breda - Bavel - Ulvenhout Sint-Laurentiuskerk op Reliwiki
Sint-Jacobus de Meerderekerk (Haarlemmerliede)

De Sint-Jacobus de Meerderekerk is een rooms-katholieke kerk aan de Liedeweg 52 in Haarlemmerliede. Waterstaatsopzichter Hermanus Hendrik Dansdorp ontwierp in 1837 een eenbeukige Waterstaatskerk in neoclassicistische stijl. De kerk werd in 1864 door Theo Asseler vergroot met één raamlengte en er werd een kleine toren toegevoegd. In 1883 werd de kerk door Adrianus Bleijs met nog één travee vergroot en werd een nieuw priesterkoor gebouwd. Het kerkorgel werd in 1890 gemaakt door de orgelbouwersfirma L. Ypma & Co uit Alkmaar. De kerk wordt tot op heden gebruikt door de parochie "H. Jacobus de Meerdere". Het kerkgebouw is een gemeentelijk monument. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken Bron Reliwiki - Haarlemmerliede, Sint-Jacobus de Meerderekerk
Autogarage C

Autogarage C is een gebouw op het voormalige zenderpark Radio Kootwijk. Het ligt aan de Radioweg in het dorp Radio Kootwijk, naast de watertoren. De garage werd gebouwd in 1944 en werd in eerste instantie gebruikt voor de stalling van de voertuigen van de bedrijfsbrandweer. Later kwamen hier ook voertuigen bij die werden gebruikt voor de aanleg van en het onderhoud aan zenders door heel Nederland. In de garage kon ook onderhoud aan de voertuigen worden verricht. Na de sluiting van het zenderpark werd de garage verbouwd tot horecagelegenheid. In het hoogseizoen is het een grand café, daarnaast wordt de ruimte verhuurd voor feesten en congressen. Ook is de garage door de gemeente Apeldoorn aangewezen als officiële trouwlocatie. Autogarage C is een gemeentelijk monument.
Beestenveld

Het Beestenveld is een bosgebied in de Peel bij De Rips in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het bosgebied is 398 ha groot en is eigendom van Staatsbosbeheer. Omgeving Het Beestenveld sluit in het zuiden nauw aan bij landgoed Stippelberg. Samen met de Stippelberg en de Nederheide maakt het deel uit van een zeer uitgestrekt aaneengesloten bosgebied van in totaal ca 1925 ha. In het noorden bevinden zich op enige afstand Landgoed De Sijp, de kom van De Rips en de Aerlesche Peel. In het oosten ligt de Jodenpeel, een landbouwontginning. Beheer Oorspronkelijk was het Beestenveld een deels droog, deels moerassig heideveld in de omgeving van de Peel. De naam duidt op een gebied dat bestemd was voor begrazing met runderen. Vanaf 19e eeuw werd het gebied bebost ten behoeve van de mijnbouw. Het bestaat uit een vrij eenvormig bos van vooral Grove den Slechts enkele lanen bestonden oorspronkelijk uit loofhout, om aldus bosbranden beter te kunnen beteugelen. Nadat Staatsbosbeheer in 1979 dit terrein verwierf is het beheer meer op natuurherstel gericht, waardoor het bos geleidelijk aan meer afwisselend wordt. De Klotterpeel wordt met zijn omgeving begraasd door een kudde runderen. Bezoek Het gebied vormt als wandelgelegenheid een geheel met de Stippelberg. Het is vrij toegankelijk en er zijn diverse rondwandelingen uitgezet die beginnen aan de Deurneseweg, bij de Rips en aan de Hazenhutsedijk. Het gebied wordt wel uitgezocht voor lange wandelingen vanwege de diepe rust en het grootschalige netwerk van zandpaden, die zich ver uitstrekken in alle richtingen. Aan de Hazenhutsedijk begint ook een laarzenpad rond de Klotterpeel. Klotterpeel Ten oosten van de Deurneseweg die van Milheeze naar De Rips loopt vindt men nog een stuk oorspronkelijke natuur: de Klotterpeel. Deze inclusief randzones 25 ha grote rest van een ooit uitgestrekt veengebied bestaat thans uit wat vochtige heide met een door turfstekerij ontstane plas, waarin resten liggen van het in 1939 voltooide Koordekanaal. De naam Klotterpeel verwijst naar de turfstekerij. Broedvogels zijn onder meer Blauwborst, Waterral en Rietgors. Onder de verharde weg door loopt een tunneltje voor de passage van amfibieën.
Geertje Wielemaplein

Het Geertje Wielemaplein is een plein in Amsterdam-Oost. De plein ligt op het Zeeburgereiland de voorpost van IJburg ten noordoosten van de kruising Zuiderzeeweg en IJburglaan, beide drukke doorgaande routes in Amsterdam Oost. Het plein kreeg in 2016 haar naam, een vernoeming naar zwemster Geertje Wielema, nadat het eerder genomen besluit om een straat naar haar te vernoemen was ingetrokken. Meerdere straten en pleinen in de buurt zijn vernoemd naar sporters als bijvoorbeeld Kea Bouman, Alida van den Bos en Faas Wilkes. Het plein, niet meer dan een breed uitgevallen straat, ligt in het verlengde van het Geertje Wielemapad. De buurt waarin zij liggen was in 2020 nog vol in ontwikkeling, het eiland wordt rondom dat jaar volgebouwd. Aan de zuidkant van het plein werd vanaf 2014 tot 2016 gebouwd aan het enige gebouw aan het plein met huisnummer 1. Het is het tweede gebouw van het IJburg College, dat haar oorsprong vond op IJburg. Het bijna 6,5 miljoen euro kostende gebouw is ontworpen door Atelier PRO met Dorte Kristensen en Karho Yeung. Volgens Atelier PRO verlangde het IJburg College een uitstraling die moest passen bij hun High Tech Green-school; er werden in het gebouw de opleidingen vmbo-t en havo ondergebracht. De gevel bestaat uit geanodiseerde aluminium gevelbekleding in de kleur goud/zand, die opvalt in de omgeving. Het goudkleurige aluminium zou daarbij zorgen voor licht verschuivend binnen het spectrum, afhankelijk van de stand van de zon. Het gebouw is nu in gebruik door een andere middelbare school, Alasca. Dit is een havo/vwo+ school met een nieuw soort onderwijs.
Singelbrug (Leiden)

De Singelbrug is een ophaalbrug over de Nieuwe Rijn in de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt de Zijlsingel en de Utrechtse Veer, waar de Zoeterwoudsesingel begint. De brug heeft zijn naam te danken aan de verbinding tussen de twee singels. De naamgeving is uniek in Leiden, aangezien er meerdere bruggen zijn die singels met elkaar verbinden. In 1972 verhuisde de zuidelijke ophaalbrug die deel uitmaakte van een neven geschakelde Verversbrug naar de Zijlsingel. Deze brug is in de periode 1935-‘36 gebouwd en deed tot begin jaren 60 in Haarlem dienst als de Buitenrustbrug. De brug is groen geschilderd, en heeft geen bedieningshuisje. De brug wordt alleen nog maar geopend indien men een afspraak maakt bij de gemeente.
Noorderplantsoen

El Noorderplantsoen és un parc al centre de la ciutat de Groningen (Països Baixos). Es troba al lloc on es van construir al segle xvii les muralles de defensa de la ciutat. El parc es va obrir el 1880. Els canals van ser substituïts per basses i on hi havia les muralles ara hi ha un parc d'estil anglès. El 1971 va ser designat com a Monument Nacional. Fins a la dècada el 1990 el parc era travessat per una carretera amb molt transit, però en un referèndum el 1994 es va decidir que els vehicles motoritzats ja no hi tindrien accés. Cada any hi ha alguns esdeveniments, com el Noorderzon, un festival internacional de teatre, de balla i de música que dura 11 dies a finals d'agost. El primer dissabte de novembre es fa el Plantsoenloop, una cursa en la qual participen anualment de 2.500 a 3.000 persones. Enllaços externs Noorderplantsoen