NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Düffels Möl

Düffels Möl is een korenmolen aan de Molenberg in Stokkum in de Nederlandse gemeente Montferland. De molen werd in 1860 gebouwd op een verhoging, die voor de molen met zand werd opgehoogd tot ca. 30 meter boven NAP, zo'n 13 meter hoger dan de gemiddelde hoogte van de omgeving. Het is een ronde stenen molen, een zogenaamde grondzeiler, met een vlucht van 21,20 meter. Hij werd in 1924 onttakeld in verband met omschakeling naar een elektrisch maalbedrijf. In 1986 werd Düffels Möl hersteld. De Familie Düffels De naam Düffels is verbonden met een molenaarsfamilie uit Stokkum die sinds het einde van de 19e eeuw eigenaar was van de molen Düffels Möl. De stamvader van de familie was Johann Düffels († 6 april 1935), afkomstig uit Düffelward, een plaats aan de andere oever van de Rijn in Duitsland. Johann trouwde met Dora Wintering, de dochter van de toenmalige molenaar en eigenaar van Düffels Möl, Dorus Wintering. Dit huwelijk leidde tot de overname van de molen door de familie Düffels. De familie Düffels bleef de molen beheren tot 2017, toen het eigendom overging naar de familie Dijkman. De Duffelt De familie Düffels kwam uit de regio De Duffelt, een gebied gelegen tussen de rivier de Rijn en de Duitse grens, dat zowel in Nederland als in Duitsland ligt. Deze streek heeft een rijke geschiedenis die sterk verweven is met de rivier en de molens die langs haar oevers te vinden zijn, net als de Liemers waar de Düffels Möl in staat. De naam Duffelt verwijst naar de vruchtbare riviergronden in dit gebied, die traditioneel bekend stonden om hun landbouw- en molenactiviteiten. Het is mogelijk dat de familie Düffels haar molenaarsvaardigheden en -tradities van deze streek heeft meegebracht naar Stokkum. De molen was lang in bezit van de familie Düffels en is sinds 2017 eigendom van de familie Dijkman. Hij was op vrijwillige basis in gebruik voor het malen van graan voor veevoer. Daarvoor is een koppel maalstenen aanwezig. Externe link Ronald Stenvert e.a., Düffels Möl in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 196 Bronnen Berghapedia: Düffels
Vijfsluizen

Vijfsluizen is een gebied in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, tussen Schiedam en Vlaardingen, even ten noorden van de Beneluxtunnel. Het gebied kent al een lange historie. Om de afwatering van het veenweidegebied van Midden Delfland te verbeteren, werd de Poldervaart gegraven van Vrijeban (bij Delft) naar Schiedam, die gereed was in 1280. De afwatering naar de Maas gebeurde in die tijd met getijdesluizen, spuisluizen, die alleen konden afwateren als het water in de Nieuwe Maas lager was dan in de boezem. Er waren toen vijf van deze getijdesluizen. De eerste was bij de Vlaardingerdijk, de laatste bij de Schie. Daartussenin, onder andere nabij Kethel, lagen de andere drie sluizen in de Poldervaart. Daar is de naam 'Vijfsluizen' aan ontleend. In de periode 1864-1868 werd bij Vijfsluizen het stoomgemaal (Boezemgemaal) Van der Goes, vernoemd naar dijkgraaf jhr. mr. A. van der Goes van Naters, gebouwd. Dit was het eerste stoomgemaal van het Hoogheemraadschap van Delfland. Dit gemaal speelde in die tijd een belangrijke rol in de waterverversing in de grachten van Delft en Den Haag. In 1936 werd het stoomgemaal vervangen door een dieselgemaal, dat de naam Van der Schalk kreeg. Door de toenemende verzilting van de Nieuwe Maas na de opening van de Nieuwe Waterweg werd de inlaat van water bij Vijfsluizen in 1958 gestaakt en werd in 1966 het dieselgemaal gesloopt, hoewel de funderingen tot op de dag van vandaag nog zichtbaar zijn. Jarenlang was het "Sportpark Vijfsluizen" een begrip in de regio. Dit bedrijfssportpark werd in 1953 met gelden van de toenmalige Bataafse Petroleum Maatschappij (tegenwoordig Shell) gerealiseerd. Op dit terrein van ruim vijftig hectare bevinden zich onder andere voetbalvelden, een openluchtzwembad, sporthal, atletiekbaan en tennispark. Het sportpark is in 2005 verkocht aan een projectontwikkelaar die hier een kantoorlocatie wilde ontwikkelen; maar intussen is het gebied in een woonwijk veranderd. De belangrijkste hedendaagse ontwikkelingen tot op heden hebben vooral op Schiedams grondgebied plaatsgevonden. In 1992 is een aanzet gegeven aan de ontwikkeling van Bedrijventerrein Vijfsluizen op het voormalige terrein van voormalige scheepswerf Wilton-Fijenoord. In 2002 is het Caland-lijn station Vijfsluizen geopend. De metrolijn loopt hier vlak langs de fundering van het voormalige stoomgemaal. Vijfsluizen is een van de belangrijkste knooppunten volgens de Stadsregio Rotterdam in haar streekplan RR2020. In 2006 werden de eerste huizen van het woonpark Vijfsluizen opgeleverd. In 2007 zou de "Vijfsluizerhaven" weer getijdegebied moeten worden.
Sint-Vituskerk (Blauwhuis)

De Sint-Vituskerk is een rooms-katholieke, aan Sint-Vitus gewijde kerk in het Friese dorp Blauwhuis. Het ontwerp dateert van 30 oktober 1867.. De kerk werd in 1869-1871 gebouwd naar ontwerp van rijksbouwmeester P.J.H. Cuypers. Het was de eerste opdracht voor Cuypers in het noorden van het kand. De opzichter, C.H. Peters, werd later eveneens rijksbouwmeester. Deze zou later vele postkantoren en rijksgebouwen ontwerpen. Aannemer was O.H. Schuurmans uit IJlst. De bouwpastoor was G.J. Evers. Na de oplevering kreeg het atelier Cuypers en Stolzenberg de opdracht het interieur te vervaardigen. Daarmee is deze kerk een bijzonder voorbeeld van een kerk met een nog gaaf exterieur en een vrijwel compleet interieur van Cuypers. De driebeukige kruisbasiliek in neogotische stijl heeft een voorstaande toren met een naaldspits. Zowel de hoofdtoren als de dakruiter hebben een achtkantige spits tussen vier topgevels. Dit is een element dat Cuypers vaker toepaste, evenals de afwisseling van zwaardere en lichtere kolommen in het interieur. Niettemin zijn zowel dit alternerend stelsel als de vorm van de spitsen ongebruikelijk voor neogotische kerken in Nederland. Cuypers zou zich bij het ontwerp hebben laten inspireren door de Engelse Victoriaanse kerkarchitectuur. Externe link Friesch Dagblad - De eerste Cuyperskerk van Fryslân
Huis te Vliet (Lopik)

Huis te Vliet is een voormalig kasteel bij Lopikerkapel, gemeente Lopik in de Nederlandse provincie Utrecht. De eerste vermelding stamt uit 1375. Oorspronkelijk bestond het huis uit een woontoren met 2-3 verdiepingen, door een gracht omgeven. In 1379 werd het huis door de bisschop van Utrecht in leen gegeven aan Herman van den Damme. Hij stamde uit een oud Gelders geslacht. In de 16de eeuw werd de woontoren onderdeel van een buitenhuis. Het huis werd in het rampjaar 1672 door de Fransen beschadigd, en daarna in het laatste decennium van de 17e eeuw verbouwd. Tussen 1730 en 1744 werden de Vlaamse gevels vervangen door dakkapellen en het bovenste deel van de toren veranderd in een klokkentoren. In het begin van de 19e eeuw werd het zuidelijke gedeelte van de 16e-eeuwse westvleugel afgebroken. In 1856 werd de westvleugel met een travee ingekort, er kwam een nieuw dak, een nieuwe voorgevel en een nieuwe ingangspartij. Tussen 1801 en 1936 was het huis in bezit van de familie Barchman Wuytiers; de laatste eigenaar uit dit geslacht liet het op 28 december 1936 veilen, waarna het een voornamelijk agrarische functie kreeg. In 1937 wilde de eigenaar het huis tot op de eerste verdieping afbreken en een plat dak geven. Dit werd voorkomen, maar de tweede verdieping werd weggebroken en het dak een verdieping omlaag gebracht. In het tegenwoordige huis zijn de 14e-eeuwse fundamenten en delen van het middeleeuwse muurwerk nog steeds zichtbaar. Op grondniveau zijn nog resten van de woontoren te vinden, en ook in de verschillende gevels is nog middeleeuws muurwerk aanwezig. Tot in het plafond van de eerste verdieping zijn nog zestiende-eeuwse bouwsporen aanwezig. Barchman Wuytiers In 1801 kocht jhr. C.G. Barchman Wuytiers (1759-1835), lid van het geslacht Barchman Wuytiers, het huis waarna het tot 1936 in bezit van zijn geslacht zou blijven. Jhr. C.G. Barchman Wuytiers, heer van Vliet vanaf 1801 (1759-1835) Jhr. J.W.A. Barchman Wuytiers, heer van Vliet vanaf 1836 (1788-1866) Jhr. H.J.M. Barchman Wuytiers (1806-1866); trouwde in 1840 met Antonia Elisabeth van Meurs, vrouwe van Vliet vanaf 1866 door erfenis tot 1873 (1812-1893) Jhr. H.C.J. Barchman Wuytiers, heer van Vliet vanaf 1873 (1843-1898); trouwde in 1873 met jkvr. J.H.A. Martens, vrouwe van Vliet vanaf 1898 (1848-1927) Jhr. J.W.A. Barchman Wuytiers (1847-1926) Jhr. H.J.M. Barchman Wuytiers van Vliet (1875-1916) Jhr. H.C.J. Barchman Wuytiers van Vliet, heer van Vliet van 1927 tot 1936 (1907-1991) Foto's
Woudse Droogmakerij

De Woudse Droogmakerij was een waterschap in de gemeente Schipluiden, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het waterschap was in 1846 ontstaan uit de Woudse Polder (gesticht rond 1500) en was feitelijk een naamswijziging en kleine uitbreiding ten noorden van 't Woudt. Het waterschap was verantwoordelijk voor de drooglegging en de waterhuishouding in de polder.
Bergsingelkerk

De Bergsingelkerk is een in 1913 door architect Tjeerd Kuipers ontworpen kerk. Deze gereformeerde kerk ligt in het midden van de wijk Liskwartier in Rotterdam op de hoek van de Bergsingel en de Bergselaan. Architectuur De kerk valt op door haar forse contouren. Ze is gebouwd als kruiskerk, waarbij de plattegrond grotendeels de contouren van het beschikbare stuk grond volgt. De kerk is gebouwd in een door het werk van H.P. Berlage beïnvloede rationalistische stijl met kenmerken van jugendstil. Geschiedenis Op 2 juni 1914 werd de eerste steen gelegd door ds. J.H. Landwehr en op 8 april 1915 werd het gebouw in gebruik genomen. Het meest indrukwekkend van de kerk is de voorgevel met de twee torens. Er was tevens ruimte voor luidklokken, maar het gebrek aan financiën verhinderde dat direct tot aanschaf kon worden overgegaan. Pas in 1954 was voldoende geld beschikbaar om een viertal klokken aan te schaffen. De grootste klok weegt 420 kg en heeft een diameter van 86 cm; de tweede klok weegt 250 kg en heeft een diameter van 72 cm; de derde klok weegt 175 kg en heeft een diameter van 64 cm; de vierde klok weegt 110 kg en heeft een diameter van 54 cm. De klokken zijn opgehangen in een gecombineerde luidstoel, voorzien van elektrische luidinrichtingen. In 1955 werden de door de firma Van Bergen te Heiligerlee gegoten klokken aangebracht. Na een lange discussie over de toekomst van het kerkgebouw, kreeg het uiteindelijk op 5 mei 2000 de status van gemeentelijk monument. Er was onder meer geopperd om het om te vormen tot een moskee, tot een bejaardentehuis, of om het helemaal te slopen.
De Eemhof

De Eemhof is een bungalowpark van Center Parcs in Nederlandse gemeente Zeewolde aan het Eemmeer. In 2018 werd de Aqua Mundo van het park bekroond tot beste subtropisch zwembad van Nederland. Geschiedenis De Eemhof werd geopend in 1980 als een van de oorspronkelijke Sporthuis Centrum-parken. Het was het eerste bungalowpark met een golfslagbad. Het park is 65 ha groot en biedt plaats aan ruim 3500 bezoekers. In 2019 werd bekendgemaakt dat het park een vernieuwing zou krijgen. De cottages en de Market Square zouden worden gerenoveerd en de Aqua Mundo en de Action Factory krijgen nieuwe activiteiten. Op 23 mei 2000 werd De Eemhof getroffen door een grote brand, die het overdekte complex van restaurants en het zwembad verwoestte. De gelegenheid werd aangegrepen om het overdekte winkel- en horecaconcept op dit park te vernieuwen. De Eemhof heeft sinds 2002 een open mediterraan plein met de winkels en horeca. Het plein opende onder de naam Market Square. Faciliteiten Oorspronkelijk had het park alleen de bungalows van Jaap Bakema, maar in 2010-2011 zijn direct naast het park twee grote appartementencomplexen gebouwd aan de nieuw aangelegde haven aan het Eemmeer. Dit deel heet Marina De Eemhof. Er zijn ongeveer 100 appartementen en daarnaast ook zes woonboten beschikbaar voor verhuur. De Action Factory is een overdekt speel- en doecomplex met horecavoorzieningen. Er zijn acht bowlingbanen, een escaperoom, pooltafels, een bioscoop, lasergameruimte, een klimhuis voor kinderen, een speelhal, een gokhal en een podium voor shows. Het subtropische zwembad van de Eemhof beschikt over glijbanen en een wildwaterbaan en is het enige Center Parcs-park met een Turbo Twister glijbaan. Daarnaast heeft het zwembad een zogenaamde Flowrider, waarbij men op een surfboard tegen een stroming in kan zwemmen.
Munitiecomplex (Veenhuizen)

Het munitiecomplex in Veenhuizen (officieel 'Munitiedepot Norg') is het grootste munitiecomplex van Defensie. Het is sinds enige jaren een paarse organisatie, wat betekent dat er zowel landmacht-, luchtmacht- en marinepersoneel werkzaam is. Op het terrein staan 191 bunkers voor opslag van munitie. Ten tijde van de Koude Oorlog waren alle bunkers bezet. Sinds 1998 is op het terrein ook een munitiewerkplaats. Hier wordt munitie getest en omgebouwd. Op het complex is een eigen bedrijfsbrandweerkorps aanwezig, dat indien nodig assistentie van korpsen uit de regio krijgt. Externe link NRC-artikel over bezoek aan het depot
Goede Herderkerk (Wassenaar)

De Goede Herderkerk is een rooms-katholieke kerk in Wassenaar. De kerk werd tussen 1931 en 1932 gebouwd en maakte deel uit van een katholiek complex, met onder meer een school. De architecten waren Leo van der Laan en diens zoon Jan. De kerk is gebouwd in tradionalistische stijl. Het driebeukige gebouw heeft een basilikale vorm, met een klokkentoren met tentdak aan de noordelijke zijde. Wim Nijs maakte tussen 1932 en 1941 kalkstenen communiebanken en ander beeldhouwwerk voor de kerk. De Goede Herderkerk wordt gebruikt door de parochie van de H. Augustinus. De Wassenaarse katholieke gemeenschappen zijn deel gaan uitmaken van deze parochie in 2012 door teruglopend kerkbezoek o.a. Samen met de gemeenschappen in Voorschoten, Oegstgeest en Katwijk. Het kerkgebouw, de bijhorende kosterwoning en de lagere school Pius X staan op de rijksmonumentenlijst. Externe links Parochie de Goede Herder Reliwiki - Wassenaar, de Goede Herder
SV Simpelveld

Sport Vereniging Simpelveld of kortweg SV Simpelveld is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Simpelveld (Limburg). RKVV Simpelveld fuseerde in 1947 met Willem IV tot Simpelveldse Boys en veranderde in 1960 tot SV Simpelveld. Het eerste elftal speelt in de Vierde klasse zondag (2022/23). De clubkleuren zijn geel en zwart. De vereniging werd opgericht op 1 juni 1919. De club telt 5 seniorenteams (waarvan 1 damesteam en een veteranenteam). In 2000 is het oude complex afgebroken en is er buiten Simpelveld een nieuw complex gebouwd. Vanaf het seizoen 2008/2009 speelt SV Simpelveld onafgebroken in de 3de klasse waarin het achtereenvolgens 3de, 8ste en gedeeld 2de werd. Competitieresultaten 1948–2018 Tot en met seizoen 1959/60 heette de club Simpelveldsche Boys, vanaf daarna SV Simpelveld. Resultaten RKVV Simpelveld 1941–1947 Externe link Officiële website
Maartenskerk (Hillegom)

Die Maartenskerk ist das Kirchengebäude einer reformierten Kirchengemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Hillegom (Provinz Südholland). Das Kirchengebäude ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die ursprünglich zu Ehren des heiligen Martin von Tours geweihte Kirche erhebt sich nach einer Erweiterung des Gotteshauses, bei der 1929 das einschiffige ältere Langhaus ersetzt wurde, auf kreuzförmigem Grundriss mit einem fünfseitigen geschlossenen Chor und einem dreiteiligen Turm. Der gotische Turm aus dem 15. Jahrhundert wurde im frühen 16. Jahrhundert erhöht und erhielt 1707 einen hölzernen Aufbau mit schlanker Spitze, der 1979 nach einem Brand wieder aufgebaut wurde. Im Turm hängt eine von Everardus Splinter 1640 gegossene Uhr. Nach der Zerstörung der Kirche um 1573 während der Belagerung von Leiden wurde der spätgotische Chor aus dem frühen 16. Jahrhundert 1606 restauriert. Bei der Restaurierung 1929 unter der Leitung von H. van der Kloot Meijburg wurden Langhaus und Querschiff in traditionalistischen Formen errichtet. Das Inventar umfasst eine Kanzel aus dem späten 17. Jahrhundert, ein Zehn-Gebote-Schild (1620), ein Textschild (1679) und ein Trauerschild (1784). Die Kirche enthält auch einen reich verzierten Grabstein für Cornelis Fannius († 1675) und eine Nische mit einer geschnitzten Urne für den Staatsmann I.J.A. Gögel († 1821). Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 275. Weblinks Einzelnachweise
Maartenskerk (Hillegom)

De Maartenskerk is een protestantse kerk in de plaats Hillegom, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De Maartenskerk is de oudste kerk van Hillegom en werd oorspronkelijk in de 13e eeuw gebouwd. Tijdens de reformatie werd de kerk Protestants. Het kerkgebouw werd rond 1574 door brand verwoest tijdens gevechten in de Tachtigjarige Oorlog. De toren en het priesterkoor bleven wel bewaard en konden worden hersteld. Het schip van de kerk bleef wel bijna honderd jaar zonder dak, terwijl de kleine protestantse gemeenschap genoeg ruimte had in het koor. In 1664 lieten Jan Six en zijn schoonvader Nicolaes Tulp het dak herstellen. In 1640 was de toren voorzien van een nieuwe luidklok, die was gemaakt door klokkengieterij Splinter in Enkhuizen. De klok is versierd met jachttaferelen en de Latijnse spreuk "Verbum Domini Manet in Aeternum" (het Woord van de Heer blijft in de eeuwigheid). In de eerste decennia van de 20e eeuw nam de bevolking van Hillegom sterk toe onder invloed van de opkomende bloembollencultuur. De kerk was te klein geworden en in 1929 werd een nieuw en breder schip met een transept gebouwd. Het ontwerp was van de Voorburgse architect Herman van der Kloot Meijburg. Het priesterkoor uit de 16e eeuw en de toren met onderbouw uit de 13e eeuw bleven behouden en werden geïntegreerd in de nieuwe kerk. In 1943 werd de grote luidklok door de Duitse bezetter geconfisqueerd en afgevoerd naar Duitsland. Vanwege het historische karakter van de klok uit 1640 werd deze niet direct omgesmolten. Na de oorlog werd de klok teruggevonden en na restauratie in 1946 weer in de toren gehangen. In 1978 werd de toren gerestaureerd, waarbij brand uitbrak en de torenspits verloren ging. De oude klok was voorafgaand aan de restauratie op de betonnen vloer van de toren geplaatst en had daardoor de brand doorstaan. Een jaar later kon de spits worden herbouwd. De kerk wordt tot op heden gebruikt door de protestante gemeente. De Maartenskerk is een rijksmonument. Afbeeldingen
Joodse begraafplaats (Enkhuizen)

De Joodse begraafplaats aan de Oranjestraat in Enkhuizen stamt uit 1738. De begraafplaats werd per jaar verhuurd. Naast een begraafplaats hadden de Joden een eigen synagoge aan de Zuider Havendijk. In haar beginjaren was de Joodse Gemeente met rond de 100 leden vrij groot, maar de Franse Revolutie zorgde voor economische terugval, waardoor de meeste Joden ook weer vertrokken naar plaatsen met een gunstiger handelsklimaat. In de negentiende eeuw bleef het aantal Joodse inwoners rond de 50 steken. Genoeg om een kleine, maar wel zelfstandige Gemeente te kunnen vormen. In de twintigste eeuw nam het aantal nog verder af, en door gedwongen verhuizingen naar Amsterdam bleef het aantal Joodse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog relatief beperkt, zeker vergeleken met andere Joodse Gemeenten. Toch was de gemeente na de oorlog te klein om zelfstandig verder te kunnen gaan. In 1964 werd de joodse gemeente officieel bij die van Alkmaar gevoegd. De begraafplaats is een stille herinnering aan de Joodse Gemeente van Alkmaar. Op de begraafplaats staan 45 grafstenen, maar het aantal begravenen ligt volgens de boeken rond de 130. Op de begraafplaats is ook een metaheerhuis aanwezig. Galerij Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Pinetum De Dennenhorst

Pinetum De Dennenhorst is een naaldbomentuin, aan de Boslaan te Lunteren. Het ligt aan de rand van Het Luntersche Buurtbosch. Het is in 1934 gesticht door Ir. H.L. Dinger en bevatte in 2009 een collectie van ongeveer 1200 verschillende naaldboomsoorten, -variëteiten en -cultivars. Geschiedenis Het pinetum werd gesticht door ir. Henri Louis Dinger (1897 – 1985). Henri Dinger woonde het grootste deel van zijn leven in huize 'De Dennenhorst'. Dit houten huis, op de hoek van de Boslaan en de Molenweg, was in 1907 door zijn vader, A.E. Dinger gebouwd. A.E. Dinger was een koopman uit Rotterdam. Op advies van zijn broer, de Lunterse notaris Rutgerus Dinger, kocht hij in 1933 een terrein van ca. 6 ha. aan de Boslaan, plaatselijk bekend als 'de Kachelhei'. Het was een heuvelachtig stukje grond vol gaten en kuilen, die ontstaan waren doordat de plaatselijke bevolking hier grind won en er oude kachels dumpte die er lagen te roesten. In 1934 werden hier de eerste bomen van het pinetum geplant. De eerste boom - geplant op 29 maart door de vader van H.L. Dinger - was een blauwe atlasceder van de cultivar Cedrus atlantica 'Glauca'. Er werden in dat jaar in totaal 150 coniferen geplant. Dinger, die in Nederlands-Indië werkte, keerde in 1939 voorgoed naar Lunteren terug. Na de Tweede Wereldoorlog reisde hij samen met zijn vrouw stad en land af om bomen te verzamelen. Op 28 maart 2009 werd het vijfenzeventigjarig jubileum gevierd met de opening van een nieuwe werkschuur en het planten van een venijnboom van de cultivar Taxus baccata 'Amersfoort' door Eduard Dinger, zoon van de stichter en wethouder W.J. Dekker van de gemeente Ede. Beheer Het pinetum is eigendom van de familie Dinger en hun nakomelingen. De Stichting “Vrienden van het Pinetum De Dennenhorst” ondersteunt bij het onderhoud en beheer van het pinetum, draagt zorg voor activiteiten en verwerft (financiële) middelen. Het terrein wordt begraasd door schapen. Om die reden is het pinetum niet (meer) toegankelijk voor honden. Overigens is het pinetum van zonsopgang tot zonsondergang vrij toegankelijk. Collectie De collectie bestond in 1999 uit circa 1200 taxa (soorten, variëteiten en cultivars). Daartoe behoren o.a.: Grove den Pinus sylvestris Fijnspar Picea abies, waaronder de cultivars 'Cincinnata', 'Cranstonii' en 'Virgata' Picea polita Brewers treurspar Picea breweriana Coloradozilverspar Abies concolor var. iowiana Westelijke hemlockspar Tsuga heterophylla Mertens' berghemlockspar Tsuga mertensiana Macedonische den Pinus peuce Douglasspar Pseudotsuga menziesii var. glauca Zwarte spar Picea mariana 'Doumetii' Mammoetboom Sequoiadendron giganteum Japanse parasolden Sciadopitys verticillata Nootkacipres Chamaecyparis nootkatensis Chinese witte den Pinus armandii Cederhoutboom Juniperus virginiana Struikden Pinus banksiana Afbeeldingen
Aeolus (Wemeldinge)

De Aeolus is een koren- en pelmolen in Wemeldinge in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen is genoemd naar de Griekse god van de wind, Aeolus. De molen werd in 1869 gebouwd als revanche op een molenaarsknecht die de huidige molen De Hoop even verderop liet bouwen. De Aeolus is dan ook hoger en groter dan De Hoop. Na brand in 1888 werd de molen hersteld. Tot 1968 is er met de molen op windkracht gemalen. Thans is de molen eigendom van de gemeente Kapelle. De molen is zeer compleet ingericht met 3 koppels maalstenen en een in hout en blik uitgevoerde 'pelsteen'. De roeden van de molen zijn ruim 24 meter lang en zijn voorzien van het oudhollands hekwerk met zeilen. Deze roeden zijn van het merk Pot en de oudste roeden die nog steeds in gebruik zijn in Nederland, nl. uit 1871. Een vrijwillige molenaar stelt de molen af en toe in bedrijf.