NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Catedral de San Bavón (Haarlem)

La catedral basílica de San Bavón (en neerlandés: Kathedrale Basiliek Sint Bavo) es un edificio religioso en Haarlem, en los Países Bajos,​ construido por los católicos entre 1895 y 1930 para sustituir a la pequeña iglesia de San José de la calle Jansstraat consagrada en 1843. La cual fue a su vez construida, entre 1841-1843, para reemplazar a la Grote Kerk, la anterior catedral católica que en 1578 se había consagrado a la Iglesia reformada neerlandesa tras ser confiscada, al abandonar las tropas españolas la ciudad por el Edicto perpetuo de 1577. La catedral de San Bavón ahora sirve como la principal catedral de la diócesis de Haarlem-Ámsterdam. Dentro de la catedral, la antigua sacristía se ha convertido en un pequeño museo (schatkamer) que contiene objetos históricos del pasado católico de Haarlem. Historia de la basílica catedral En 1893, el obispo Gaspard Bottemanne hizo edificar una nueva catedral de San Bavón en Haarlem.​ Se dirigió al arquitecto Pierre Cuypers y a su hijo Joseph Cuypers​ quienes realizarían la mayor parte de la obra. El arquitecto Jan Stuyt y el hijo de Joseph Cuypers fueron asociados al proyecto. La construcción comenzó en 1895 al suroeste del centro de la ciudad, a orillas del canal Leidsevaart. La primera fase, de 1895 a 1898, permitió la elevación del coro y de las capillas radiantes, centro de gravedad de la edificación. Luego, de 1902 a 1906 se construyó el crucero y la nave.​ Las torres y la portada fueron erigidas entre 1927 y 1930. El edificio tiene una longitud aproximada de cien metros, con una altura aproximada de sesenta metros y una anchura de cuarenta y dos metros. El 01898-05-02 2 de mayo de 1898, Gaspard Bottemanne consagró la catedral. El papa Pío XII le concedió el título de basílica menor en 1948. Galería de imágenes Véase también Arquitectura de los Países Bajos Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Referencias
Cattedrale di San Bavone (Haarlem)

La cattedrale di San Bavone è la sede della cattolica diocesi di Haarlem-Amsterdam, nella città di Haarlem, nei Paesi Bassi. È un grande edificio eclettico eretto dai cattolici fra il 1895 e il 1930 su progetto dell'architetto olandese Joseph Cuypers, che reinterpretò gli stilemi dell'architettura romanica e gotica secondo il gusto del tempo. Storia e descrizione Nel 1578 la principale chiesa di Haarlem, la Chiesa Grande, venne convertita al culto protestante e la sede cattolica venne spostata nella Sint-Josephkerk, la chiesa di San Giuseppe, al Beghinaggio, fino ad allora semplice parrocchia. Col crescere della città si decise di erigere una nuova e più grande cattedrale, dedicata al patrono della città, San Bavone, affidandone il progetto all'architetto olandese Joseph Cuypers. Venne eretta a partire dal coro nel 1895, il quale si presenta con abside semicircolare e cappelle radiali, in stile neo-romanico che venne terminato nel 1898. Tutto l'edificio venne completato nel 1930 e il 2 maggio 1948, venne elevato a basilica minore. Nella sacrestia della cattedrale è conservata la Schatkamer, il Museo del tesoro della cattedrale che conserva opere d'arte e oggetti liturgici del passato cattolico di Haarlem. Voci correlate Cattedrali nei Paesi Bassi Chiesa cattolica nei Paesi Bassi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di San Bavone Collegamenti esterni Sito ufficiale, su rkbavo.nl. Kathedraal TV (canale), su YouTube. (EN) Cattedrale di San Bavone, in GCatholic.org. (EN) Cattedrale di San Bavone, su Structurae. (EN) Cattedrale di San Bavone, su Skyscraper Center. (EN) St. Bavo Cathedral, Haarlem, su Discogs, Zink Media.
Bazylika św. Bawona w Haarlemie

Bazylika katedralna świętego Bawona w Haarlemie (niderl. Kathedrale Basiliek van Sint-Bavo) – kościół rzymskokatolicki, położony w Haarlemie przy ulicy Leidsevaart. Świątynia została zbudowana w stylu neoromańskim w latach 1895–1898, transept i nawa pochodzą z lat 1902–1906. Od 1898 jest katedrą diecezji Haarlemu-Amsterdamu.
Католический собор Святого Бавона (Харлем)

Собор святого Бавона (нид. Kathedrale Basiliek Sint Bavo) — католическая церковь, находящаяся в городе Харлем, Нидерланды. Собор святого Бавона является кафедральным собором епархии Харлема-Амстердама. Церковь освящена в честь святого Бавона. История Церковь святого Бавона строилась с 1885—1898 гг. Трансепт и нефы были обустроены в 1902—1906 гг. Церковь сооружалась после воссоздания в 1853 году римско-католической епархии Харлема-Амстердама вместо бывшего епархиального собора святого Бавона, который с 1578 года находится в собственности Кальвинистской церкви. Первоначально планировалось, что проект новой церкви составит архитектор Питер Кёйперс, однако тот из-за возраста отказался и доверил проектирование своему сыну Иосифу Кёйперсу, который построил церковь неороманского стиля с элементами модернизма. 1 апреля 1898 года собор был освящён. В 1948 году Римский папа Пий XII присвоил собору статус малой базилики. Примечания Ссылки Сайт прихода святого Бавона (нид.)
Собор святого Бавона (Гарлем)

Собор святого Бавона (нід. Kathedrale Basiliek Sint Bavo) — католицька церква, що стоїть у місті Гарлемі (Нідерланди). Будувалася з 1885 — 1898 роках. Трансепт і нефи були облаштовані в 1902 — 1906 роках. Церква споруджувалася після відтворення в 1853 році римо-католицької дієцезії Гарлема-Амстердама замість колишнього єпархіального собору святого Бавона, який з 1578 року перебуває у власності Кальвіністської церкви. Спочатку планувалося, що проєкт нової церкви складе архітектор Пітер Кейперс, однак через вік той відмовився і довірив проектування своєму синові Йосипові Кейперсу, який побудував церкву неороманського стилю з елементами модернізму. У 1948 році папа римський Пій XII надав собору статус малої базиліки. Собор святого Бавона є кафедральним собором дієцезії Гарлема-Амстердама. Названа на честь святого Бавона. Примітки Посилання Сайт приходу святого Бавона [Архівовано 3 березня 2011 у Wayback Machine.] (нід.)
Goëngarijpsterpoelen

De Goëngarijpsterpoelen (Fries en officieel: Goaiïngarypster Puollen), ook gespeld als Goingarijpsterpoelen, is een meer in de Friese gemeente De Friese Meren. Beschrijving De Goëngarijpsterpoelen staat op meerdere plaatsen in directe verbinding met het Sneekermeer en is hier enkel van gescheiden door de eilandjes Greate Griene en Lytse Griene. Via de Noorder Oudeweg (Noarder Alde Wei) staat het meer aan de zuidkant in verbinding met de Langweerderwielen (Langwarder Wielen). Aan het meer ligt het dorp Goingarijp (Goaiïngaryp) met jachthaven. Net als het Sneekermeer wordt de Goëngarijpsterpoelen 's zomers druk bezocht door watersportliefhebbers. De meren maken deel uit van het Natura 2000-gebied Sneekermeergebied.
Vitushof

Vitushof is een begraafplaats in Leeuwarden. In een parkachtig landschap vonden bekende en onbekende Leeuwarder katholieken hier een eeuwige rustplaats. In tegenstelling tot de meeste begraafplaatsen in Nederland worden de graven niet geruimd. Het uitgangspunt is dat alles wat aan de aarde is toevertrouwd, daar in lengte van jaren zal rusten. Veel bekende katholieke Leeuwarder families zoals Brennickmeijer, Kuhlmann en Surer hebben op Vitushof hun familiegraf. Verder hebben de zusters Franciscanessen maar ook de bekende schrijver Havank hier hun laatste rustplaats. Indrukwekkende grafmonumenten geven deze begraafplaats een zekere allure. Tegenwoordig is de Vitushof een openbare begraafplaats voor alle gezindten. Geschiedenis Begraven in Leeuwarden geschiedde tot het begin van de 19e eeuw in en rondom kerken. In de Franse tijd werd het begraven in kerken verboden. Vanaf 1833 was de algemene begraafplaats aan de Spanjaardslaan de laatste rustplaats voor veel Leeuwarders. De katholieke gemeenschap in Leeuwarden, waaronder veel bekende ondernemers, had geen eigen begraafplaats. Na de katholieke emancipatie en het herstel van de van bisschoppelijke hiërarchie (1853), slaagde de katholieke enclave Wytgaard ten zuiden van Leeuwarden, erin een eigen kerkhof te krijgen. Maar de behoefte aan een eigen begraafplaats in Leeuwarden bleef groot. In 1878 werden de twee katholieke parochies in Leeuwarden, de Bonifatiusparochie en de Dominicusparochie het eens. Er werd een stuk land aangekocht aan de Harlingerstraatweg ten noord-westen van Leeuwarden. Net buiten de stad maar wel goed bereikbaar. Het gebied werd omzoomd door boomwallen en kreeg een fraai toegangshek. Een boomgaard en “doodgraverswoning” maakten onderdeel uit van het complex. In de loop van de jaren verrezen er bijzondere grafmonumenten. Bestuur en beheer In de vroege jaren bestond het bestuur uit de pastores van de verschillende Leeuwarder parochies. Na de jaren 60 van de vorige eeuw werd het bestuur en vooral het onderhoud steeds moeilijker. Het bestuur trachtte met de gemeente Leeuwarden tot een oplossing te komen maar slaagde hier niet in. In 1983 werd besloten een stichting op te richten die financieel gesteund werd door de Leeuwarder parochies en zusterordes. Een grondige restauratie, de aanstelling van een vaste beheerder en regelmatig en professioneel onderhoud zorgde ervoor dat de begraafplaats weer een waardig aanzien kreeg. Sindsdien zorgde het stichtingsbestuur voor talrijke vernieuwingen. Zo werden grafstenen en -monumenten gerestaureerd, paden verhard en kwam er een strooiveld en een monument voor ongedoopte kinderen. In 2005 werd de klokkentoren van de kapel van het inmiddels afgebroken Bonifatiushospitaal aan de mr. P.J. Troelstraweg, voor de ingang van Vitushof geplaatst. Ook werd de naam van de begraafplaats veranderd in Vitushof, een verwijzing naar Sint-Vitus, de beschermheilige van de voormalige Sint-Vituskathedraal in Leeuwarden.
Francisca Romanakerk

De Francisca Romanakerk is een 19e-eeuwse rooms-katholieke kerk in De Cocksdorp op Texel behorende tot het bisdom Haarlem-Amsterdam. Geschiedenis Rond 1835 werd Eierland aangelegd en telde de RK-kerkgemeenschap in De Cocksdorp en in de polder 70 leden. In 1835 gaf de regering toestemming om een kerk te bouwen en gaf een subsidie van 4000 gulden. Dit was niet voldoende voor nieuwbouw en de gemeenschap besloot 'de smederij' aan de Kikkerstraat 75-77 in 1841 om te bouwen tot kerk en pastorie. In 1872 was deze kerk te klein geworden en men besloot tot de bouw van een nieuwe kerk. De architect van de nieuwe kerk was G. Bijvoets uit Amsterdam. Op 26 oktober 1875 werd de aanbesteding gegund aan aannemer Leendert van der Ploeg Johzn. uit Zierikzee voor 20.980 gulden. Eind maart 1876 startte de bouw. De bouwpastoor was Joannes Antonius Scholte. De eerste steen werd gelegd op 18 juli 1876 door deken A.G. Schweitzer die vervolgens op 7 augustus 1877 de kerk inzegende. De kerk werd gewijd aan Francisca Romana, een keuze gebaseerd op de naam van de vrouw van Nicolas Joseph de Cock, een van de initiefnemers van de inpoldering van Eierland; zij heette Francisca Theresia Isabella. Tijdens de opstand van de Georgiërs werd de kerk, net als de pastorie, op 8 april 1945 zwaar beschadigd; de herstelkosten bedroegen 46.249 gulden. De parochie van De Cocksdorp werd op 22 maart 2002 samengevoegd met die van Den Burg en Oudeschild tot de nieuwe R.-K. Parochie Texel. Bouw De lengteas van het kerkgebouw ligt noordwest-zuidoost waarmee de kerk niet is georiënteerd. Het is een zaalkerk met een toren aan de zuidoostelijke zijde. De absis aan de noordwestelijke zijde heeft drie glas-in-loodramen met voorstellingen van Sint Francisca en Maria. Aan weerszijden van het schip bevinden zich elk drie glas-in-loodramen met bijbelse voorstellingen waaronder de annunciatie, de geboorte van Jezus, Jezus geeft les in de tempel, de kroning van Maria tot koningin van de hemel. Boven de ingang tot het schip bevindt zich een glas-in-loodraam voorstellende St. Joannes met de tekst "Ter nagedachtenis aan de stichter dezer kerk - den zeer eerw heer J A Scholte - van dankbare parochianen". Rijksmonument De Francisca Romanuskerk is zelf geen rijksmonument, maar enig inventaris is dat wel. In 1976 werden de gesneden communiebank uit circa 1700 en het eenklaviers orgel uit 1761, vervaardigd door de Leidse orgelmaker Pieter van Assendelft, ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. Het orgel werd in 2012-2013 gerestaureerd. Het orgel was oorspronkelijk gebouwd voor de Kaagerkerk, een rooms-katholieke schuilkerk in Obdam. Na 1891-1892 werd het verkocht aan de parochie in De Cocksdorp. Orgel: dispositie Manuaal: Prestant 8′ (discant) Holpijp 8′ Prestant 4′ Fluit 4′ Octaaf 2′ Mixtuur II-III sterk (gedeeld) – 2013 Afbeeldingen
Beatrixkamp

Het Beatrixkamp is een voormalig kazernecomplex in de gemeente Eindhoven, gelegen aan de Oirschotsedijk. Geschiedenis Het Beatrixkamp werd tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1942 door de Duitse bezetter als bunkerdorp gebouwd met de aanduiding Siedlung a.d. Oirschotse Dijk en gaf de indruk van een boerendorpje, compleet met een Brabants aandoend kerkje, waarin een verbindingscentrale was gevestigd. Na de Bevrijding kreeg het complex de naam Prinses Beatrixkamp en bestond uit een verzameling verblijfsgebouwen, een kantinegebouw en dergelijke. Het werd door defensie ook voor opslagdoeleinden gebruikt. Begin jaren '80 werd de baan van vliegbasis Eindhoven verplaatst en gedraaid, en kwam het in de aanvliegroute van de vliegbasis te liggen, en is het door defensie niet meer gebruikt voor huisvesting van de militairen die werkzaam waren op de vliegbasis. Vanaf 1991 werd het een asielzoekerscentrum met de naam Beatrixoord. Het bleef dat tot 2011. In 2012 werden de gebouwen gesloopt, het was immers doordat het sinds de baandraaiing in de aanvliegroute van Eindhoven Airport (en vliegbasis Eindhoven) was komen te liggen, toch niet meer bewoonbaar. Op de plaats van het kazerneterrein kwam een natuurgebied, het Prinses Beatrixbos. Het nepkerkje, door de Duitsers gebouwd om de Siedlung op een gewoon dorpje te doen lijken, bleef bewaard en ging dienst doen als vleermuisverblijf. Andere gebouwen, door de Duitsers ooit vermomd als boerderijen, werden gesloopt. In oktober 2024 werd uiteindelijk ook het nepkerkje als laatste gebouw gesloopt.
Isala Zwolle

Isala Zwolle is een topklinisch ziekenhuis in Zwolle en het grootste niet-academische ziekenhuis in Nederland. Vrijwel alle medische specialismen zijn vertegenwoordigd. Medio 2021 zijn er 6.797 (5.081 fte) medewerkers aan verbonden en 427 medisch specialisten (394 fte). Isala is een regionaal centrum voor tweede- en derdelijnszorg. Daarnaast is het een van de elf traumacentra in Nederland. Het is de hoofdvestiging van de ziekenhuisgroep Isala dat ook nog een ziekenhuis in Meppel heeft en drie vestigingen voor poliklinische zorg. Geschiedenis Isala Zwolle ontstond in de vroege 21e eeuw uit een fusie van het katholieke ziekenhuis De Weezenlanden, vlak buiten de gracht ten zuiden van de binnenstad, en het Sophia-ziekenhuis aan de Ceintuurbaan. Het Weezenlanden ziekenhuis is in 2015 gesloopt en vervangen door een woonwijk. Op de grond van het voormalige Sophia ziekenhuis was eerder al een nieuw ziekenhuis met 859 bedden en een oppervlakte van 108.000 m² gebouwd. De opening daarvan vond plaats in 2013. In 2022 kwam de afdeling cardiologie van het ziekenhuis in het nieuws na verdenkingen van fraude. Nieuwbouw In 2000 besloot Isala tot het bouwen van een nieuw ziekenhuis in Zwolle op de locatie van het toen nog bestaande Sophia ziekenhuis. Na een selectieprocedure werd architectenbureau Alberts en Van Huut uitgekozen en die ging samenwerken met a/d Amstel architecten, een bureau dat veel ervaring had met het bouwen van ziekenhuizen. In 2009 werd gestart met de bouw vlak naast het bestaande ziekenhuis. Na de ingebruikname in 2013 werd het hoofdgebouw van het oude ziekenhuis gesloopt en op de vrijgekomen ruimte werd een parkeerterrein aangelegd. Diverse bijgebouwen bleven staan en werden gedeeltelijk aan de buitenkant aangepast aan de stijl van de nieuwbouw. Vlinders De nieuwbouw in de organische architectuur bestaat uit vier aan elkaar geschakelde gebouwen die vlinders worden genoemd omdat ze door hun vorm op vlinders lijken. Iedere vlinder is gebouwd rondom een atrium met binnentuin. In de bewegwijzering binnen het ziekenhuis wordt de letter V met een cijfer gebruikt om de richting naar de afdelingen aan te duiden. De functies van de vier vlinders: Vlinder 1: Goederenlogistiek, laboratoria en de ziekenhuisapotheek. In deze vlinder komen alleen ziekenhuismedewerkers. Vlinder 2: Poliklinieken beneden met verpleegafdelingen op hogere verdiepingen. Vlinder 3: Spoedeisende hulp, operatiekamers en intensive care. Op het dak bevindt zich een helikopterplatform. Vlinder 4: Verpleegafdelingen en de zorg voor vrouw en kind. Externe link Impressie van het ziekenhuis op YouTube
Haardsteebrug

De Haardsteebrug (brug 1063) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. Bouwwerk De brug in de vorm van een viaduct is gelegen in de Hoogoorddreef, een verkeersader voor gemotoriseerd verkeer (oost-west) in de wijk Zuidoost. Ze overspant het Abcouderpad, een voet- en fietspad dat diezelfde wijk doorsnijdt (noord-zuid). Het viaduct is het resultaat van de scheiding van de verkeersstromen die de gemeente Amsterdam doorvoerde in deze omgeving. De brug is vernoemd naar de flat en straat Haardstee, die ten zuiden van het viaduct ligt in de H-Buurt. Flat en straat waren op 22 maart 1978 vernoemd naar een boerderij nabij Steenderen toen het viaduct al een decennium bestond. Toch moest het wachten tot 2018 op vernoeming. Het langgerekte viaduct is ontwerpen door de Dienst der Publieke Werken, de naam van de specifieke architect ontbreekt op de bouwtekeningen. Het gehele gevaarte is van al dan niet voorgespannen beton, er moesten rond 1970 talloze van dit type kunstwerken gebouwd worden; de brug vertoont dan ook gelijkenis met bijvoorbeeld de Frissensteinbrug, brug 1010 en de Hakfortbrug. Een bijzonderheid zijn de veelhoekige brugpijlers. Het viaduct is dermate lang dat er ruimte was voor sportveldjes, speelattributen en een klimmuur. Deze klimmuur (boulderwall) is niet gebruikt om omhoog of omlaag te klimmen, de klimmer moet zich merendeels horizontaal verplaatsen. De muur kent zes moeilijkheidgradaties van "beginners" tot "gevordenden"; er zijn achttien routes uitgestippeld. Het ontwerp voor de klimmuur uit 2011 is afkomstig van Carve, een bedrijf gespecialiseerd in dit soort objecten. Direct ten noorden van het viaduct staat Het Zandkasteel, een voormalig hoofdkantoor van de ING Bank. Afbeeldingen
Stadion Kaldeborn

Het Stadion Kaldeborn is een voormalig voetbalstadion in de Nederlandse stad Heerlen. Het stadion ligt op sportpark Kaldeborn. Het sportpark wordt begrens door Molenberg in het noorden en de Heerlerbaan in het zuiden. Geschiedenis De eerste plannen voor een voetbalstadion werden geopperd voor de start van het betaald voetbal in Nederland. In 1954 werd er een vaste bespeler gevonden voor het stadion, namelijk Rapid '54. De club zou, zodra het stadion gebouwd was, verhuizen naar het nieuwe onderkomen. Door de fusie met Juliana later in het seizoen 1954/55 werden die plannen afgeschoten. In 1957 werd begonnen met de bouw van een multifunctioneel sportcomplex waar het stadion de grote blikvanger zou moeten worden. Naast voetbal zouden er ook hockey-, volleybal-, tennis-, zwem- en wielerwedstrijden gehouden kunnen worden. Voor de aanleg van het complex werd grond gekocht van de Oranje-Nassaumijnen. Eind dat jaar werden de eerste velden gereed gemaakt voor sportwedstrijden en betrokken enkele lokale sportverenigingen de velden. In de zomer van 1962 werd het stadion officieus geopend met een sportdag. Omdat geen enkele betaaldvoetbalclub in de regio het stadion als vast thuisstadion ging gebruiken, werd vanaf het seizoen 1963/64 het eerste elftal van VVH '16 de vaste bespeler. In het seizoen 1965/66 speelde Roda JC er eenmalig een competitiewedstrijd tegen SVV (2–0). Tot in het begin van de jaren '80 werd het stadion gebruikt als voetbalstadion. Hierna werd het veld verwijderd en werden er twee kunstgras hockeyvelden aangelegd. Het eerste team van VVH '16 ging weer spelen op de overige voetbalvelden op het sportpark. Tegenwoordig Anno 2020 wordt er in en rondom het sportpark niet meer gevoetbald. Enkel de hockeyvelden van HC Nova en de tennisbanen van SC Kaldeborn zijn er nog te vinden. In mei 2020 werd bekend gemaakt dat het stadion een gemeentelijk monument wordt. Externe link (nl) Geschiedenis van het stadion (nl) Stadion Kaldeborn op indehekken.net
Krammer

The Krammer is a body of fresh water located in the western part of Volkerak in the Netherlands. It is part of the Rhine–Meuse–Scheldt delta, and is situated between the islands Goeree-Overflakkee and Sint Philipsland. To the west, it continues into the Grevelingen, from which it is separated by the Grevelingendam. Before 1967, it was a tidal river, but it was closed off as part of the Delta Works. References
Krammer

Le Krammer est un ancien bras du Delta de la Meuse et du Rhin aux Pays-Bas. Géographie et histoire Le Krammer se situe entre les îles de Goeree-Overflakkee et de Sint Philipsland, il est traversé par le barrage Philipsdam. Avant 1967, le Krammer était une portion de rivière sujette à marée. Le Plan Delta a modifié la situation, la plus grande partie du bras forme la partie ouest du Volkerak, lac d'eau douce. Le Krammer se prolonge à l'ouest par le Grevelingen, lac d'eau de mer, dont il est séparé par le Grevelingendam. Une petite partie située au sud du Philipsdam, est restée en eau de mer. Notes et références Portail des Pays-Bas Portail des lacs et cours d'eau
Krammer

Il Krammer è un lago del delta del Reno, della Mosa e della Schelda nei Paesi Bassi. È situato tra l'isola di Goeree-Overflakkee, parte della provincia dell'Olanda Meridionale, e la ex-isola di Sint-Philipsland, parte della provincia della Zelanda ed è attraversatto dalla diga Philipsdam. La parte a nord della diga è costituita da acqua salata mentre la parte a sud, la più grande, è costituita da acqua dolce. Fino al 1967, il Krammer era una porzione di fiume soggetta alla marea. Col Piano Delta è stata modificata tutta l'idrografia della zona. Oggi costituisce la parte ovest del Volkerak, lago d'acqua dolce e si connette a est col Grevelingenmeer, lago di acqua di mare, attraverso la diga Grevelingendam. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Krammer
Krammer (water)

Het Krammer is het westelijk deel van het water, dat oostelijk Zuid-Vlije en Volkerak heet. Tussen het Krammer en het westelijk gelegen Grevelingenmeer ligt de Grevelingendam. Ten noorden van het Krammer ligt Goeree-Overflakkee, ten zuiden het Zijpe en Sint Philipsland. De Philipsdam loopt van de Grevelingendam dwars door het Krammer naar Sint Philipsland. Het water staat in open verbinding met de Oosterschelde via het Zijpe, Mastgat en Keeten, en is zout en heeft een getij. De waterdiepte gaat van -25,6 tot -7,6 meter t.o.v. NAP. Het vaarwater is te gebruiken voor schepen tot en met CEMT-klasse VIb. Het Krammer is onderdeel van Nationaal Park Oosterschelde. Het Krammer west van de Krammersluizen valt binnen het Natura 2000-gebied Oosterschelde.
Краммер

Краммер (нид. Krammer) — водоём в Нидерландах. Характеристика Является частью дельты Рейна и Мааса, располагается между островами Гуре-Оверфлакке и Синт-Филипсланд. На востоке Краммер переходит в Волкерак. На западе дамба Гревелингендам отделяет от Гревелингена. Через Краммер проходит дамба Филипсдам, которая соединяет между собой острова Гуре-Оверфлакке и Синт-Филипсланд. История До 1967 года Краммер был рекой, однако потом в рамках проекта «Дельта» была сооружена дамба Гревелингендам.
Euromast

La torre Euromast és una torre d'observació de Rotterdam (Països Baixos). Va ser dissenyada per Hugh Maaskant i construïda entre 1958 i 1960 per l'exposició Floriade d'aquell any. Es tracta d'una estructura de formigó d'uns 10 metres de diàmetre amb un observatori i un restaurant a una alçada de 96 metres. Tenia una alçada de 101 metres que es va veure incrementada el 1970 amb l'addició d'una antena de 85 metres. Referències Enllaços externs Lloc web oficial Arxivat 2016-02-19 a Wayback Machine.