NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
SV Laar

SV Laar is een amateurvoetbalvereniging afkomstig uit het Limburgse dorp Laar (gemeente Weert). SV Laar is op 5 december 1935 opgericht en heeft meer dan 650 leden. Het clubtenue bestaat uit een oranje shirt, zwarte broek en oranje kousen. Standaardelftal In het seizoen 2021/22 en 2022/23 is het eerste elftal van SV Laar ongeslagen kampioen geworden, hierdoor is SV Laar maar liefst 56 reguliere wedstrijden achter elkaar ongeslagen. Met ingang van het seizoen 2010/11 is er geen enkel eerste elftal in Nederland langer ongeslagen geweest. Het record stond op 55 en was in handen van SVV Schiedam. In 2024 promoveerde Laar via de nacompetitie voor het eerst naar de Eerste klasse. Een jaar later volgde promotie naar de Vierde divisie. Overzichtslijsten Competitieresultaten vanaf 1940/41 Externe link Officiële website
Park Zypendaal

Park Zypendaal (ook: Zijpendaal) is een openbaar landschapspark en landgoed in de Nederlandse stad Arnhem (hoofdstad van de provincie Gelderland), dat ligt ten noorden van Park Sonsbeek, ten oosten van park Gulden Bodem en ten zuiden van Burgers Zoo. In het midden van het landgoed bevindt zich het Huis Zypendaal. Door de eeuwen heen heeft de agrarische structuur van het landgoed grotendeels plaatsgemaakt voor een parktuin in Engelse landschapsstijl. Verschillende tuinarchitecten hebben hun stempel op het park gedrukt. Het huidige tuinontwerp is van landschapsarchitect Eduard Petzold en dateert uit 1864. Het park is glooiend en bosrijk met naald- en loofbomen en in het noorden weilanden. In het park ontspringt de Sint-Jansbeek, die in het park een aantal plekken vijvers voedt. Verder bevinden zich een speelweide, trimbaan en natuurpad in het park. Monumenten Zypendaal is als geheel aangewezen als rijksmonument-complex. Het complex 'Historische buitenplaats Zypendaal' is van algemeen, cultuur- architectuur, tuinhistorisch en landschappelijk belang: wegens ouderdom als voorbeeld van een door stedelijk regenten gestichte buitenplaats als een van de buitenplaatsen ten noorden van Arnhem gelegen wegens de aanwezigheid van het midden 18de-eeuwse huis, waarschijnlijk naar ontwerp van Hendrik Viervant als gaaf voorbeeld van het incorporeren van een buitenstaande landschapsstructuur in het ontwerp van de buitenplaats - wegens de visuele samenhang tussen de gebouwen onderling en de omgeving Het complex bestaat, naast het toegangshek bij de Teerplaats monumentnr. 528882 uit nog 9 onderdelen:
Verzorgingsplaats Witte Molen

Verzorgingsplaats Witte Molen is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A28 Groningen-Utrecht tussen afritten 38 en 37 nabij Paterswolde en Glimmen. De naam is afgeleid van de in 2003 gerestaureerde De Witte Molen die op ongeveer 200 meter van deze verzorgingsplaats staat. In 2014 werden middels een veiling de huurrechten van het pompstation verkocht. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Glimmermade. Normaal Amsterdams Peil Deze verzorgingsplaats ligt precies op de NAP-nullijn. In 2005 heeft het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen, samen met de ANWB en de ministeries van Verkeer en Waterstaat en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap alle verzorgingsplaatsen die op deze nullijn liggen voorzien van een informatiebord om op deze manier deze lijn inzichtelijk te maken voor het publiek. Externe link Website met informatie over de Witte Molen te Glimmen
Heilig Hartkerk (Schiedam)

De Heilig Hart van Jezuskerk is een rooms-katholieke parochiekerk in de Nederlandse stad Schiedam. De kerk is ook bekend als de Gorzenkerk. De kerk is ontworpen door Han Groenewegen en werd gebouwd in 1925-'27. Ze heeft een paraboolvormige spits. In de kerk zijn apocalyptische muurschilderingen en voorstellingen rond het leven van Liduina van Schiedam te zien, die in de jaren 1930 werden geschilderd door Willem Adolfs. Externe link Website van de Gorzenkerk
Brandweerkazerne van Maastricht

De brandweerkazerne van Maastricht ligt aan de Willem Alexanderweg in de buurt Limmel in het noordoosten van de Nederlandse gemeente Maastricht. De kazerne werd in de tweede helft van de jaren 1990 gebouwd naar een ontwerp van het in Rotterdam gevestigde architectenbureau Neutelings Riedijk Architecten. Het gebouw kenmerkt zich door een uitgesproken horizontaliteit, niet alleen door het langgerekte bouwvolume, maar ook door het gebruik van rechthoekige, donkergroene betonpanelen. Deze panelen zijn voorzien van een autobandreliëf, waardoor het beton in combinatie met zijn kleur en glans een rubberachtig uiterlijk heeft. Naast de grote garage en een leefruimte beschikt het gebouw over een dakterras met vijver, die tevens als opslagbassin voor bluswater dienstdoet. Het gebouw verscheen in diverse naslagwerken en tijdschriften over hedendaagse architectuur. Door het ontwerp van deze brandweerkazerne bewogen Neutelings Riedijk Architecten zich in een traditie, die ingezet werd door de architecte en Pritzker Prizewinnares Zaha Hadid met haar brandweerkazerne op het terrein van meubelfabrikant Vitra in Weil am Rhein.
Station Marrum-Westernijkerk

Station Marrum-Westernijkerk is een voormalig spoorwegstation bij Marrum en Westernijkerk in de Nederlandse provincie Friesland. De halte lag aan de spoorlijn Leeuwarden-Dokkum (Dokkumer lokaaltje) van de NFLS. De halte, met als afkorting Mrm, werd geopend op 22 april 1901 en werd op 1 december 1940 opgeheven. Het stationsgebouw bestaat nog steeds. Het is in 2003 in opdracht van de gemeente Ferwerderadeel ingrijpend gerestaureerd, waarbij het exterieur is teruggebracht in de oorspronkelijke jugendstil. De restauratie is medegefinancierd door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw. Dit station is gebouwd naar het stationsontwerp met de naam Standaardtype NFLS, die voornamelijk werd gebruikt voor verschillende spoorwegstations in Friesland. Het station in Marrum-Westernijkerk viel binnen het type NFLS 2e klasse. Het voormalige station bevindt zich aan de Stasjonswei 24. In 2015 werd in het voormalige station pannenkoekenrestaurant De Pannekoektrein geopend. Hiervoor werden enkele rijtuigen en een stoomlocomotief op de heraangelegde sporen en aan de perrons geplaatst waarin de pannenkoeken worden geserveerd. Anno 2025 kan men er ook overnachten in de slaaptrein, in oude donderbus rijtuigen afkomstig uit Duitsland, gebouwd rond 1913. Externe link Stationmarrum.nl - Website van restaurant De Pannekoektrein dat heden ten dage in het station is gevestigd. Station Marrum-Westernijkerk op Stationsweb
Huize Tavenier

Huize Tavenier was jarenlang een kraamkliniek van het Diakonessenhuis in Groningen en daarmee het geboortehuis van ca. 27.000 mensen uit stad en provincie Groningen en uit Drenthe. Het pand is een rijksmonument. Eerste bewoners Jacomijna Hooites-Meursing, weduwe van haar neef strokartonfabrikant Roelof Hooites, woonde vanaf 1881 aan de Zuidersingel in Groningen (huidig adres: Ubbo Emmiussingel 23). In 1903 kocht zij een nieuwe kavel aan het Verbindingskanaal en ging op zoek naar een architect om voor haar een huis te bouwen. De Groninger architect A.Th. van Elmpt, die verscheidene jugendstilpanden in de stad had gebouwd, kreeg de opdracht. Hij trok naar Duitsland, Frankrijk en Italië om ideeën op te doen. Van Elmpt kwam terug met tekeningen en ideeën over bouwmaterialen en ontwierp voor haar Villa Vredenrust in jugendstil. In de gevel zijn rode zandstenen panelen aangebracht met motieven en taferelen die verwijzen naar de strokartonindustrie, gemaakt door beeldhouwer Arie van der Lee. In 1905 betrok de weduwe de villa aan de huidige Ubbo Emmiussingel 110. Ze woonde er niet lang, ze overleed al in 1910, op 66-jarige leeftijd. Ze werd begraven op de Nederlands Hervormde begraafplaats in Hoogezand. De villa ging over op haar broer Anne Hooites Meursing. Annes zoon Wybrandus bewoonde de villa later met zijn gezin. Toen zijn inwonende moeder in 1947 overleed, bood hij niet veel later het huis te koop aan. Diaconessenhuis Villa Vredenrust werd in 1948 gekocht door het bestuur van het Diakonessenhuis die het huis door architect Joh. Prummel liet verbouwen tot de eerste kraamkliniek van Groningen. Hiervoor werden in de kelder een operatiekamer en twee verloskamers gebouwd. Er kwam ook een lift die groot genoeg was voor een hospitaalbed. In december 1949 werd de nieuwe kliniek geopend. Deze werd Huize Tavenier genoemd, naar besturend zuster Hendriene Geertruida Tavenier, die kort daarvoor met pensioen ging. In 1981 verhuisde de kraamkliniek naar de Van Ketwich Verschuurlaan, waar in 1965 een nieuw ziekenhuis was gebouwd. Het pand werd aangekocht door AGO verzekeringen en in 1982 en 1983 gerenoveerd. Het is sindsdien door diverse organisaties gebruikt als kantoorruimte. In 2007 werd de GGZ-jeugdinstelling Molendrift in het gebouw gevestigd.
Menkemaborg

The Menkemaborg (Dutch pronunciation: [ˈmɛŋkəmaːˌbɔr(ə)x]; Menkema Borough) is a borg (castle) in the village of Uithuizen in Groningen in the Netherlands. Since 1927, the borg is a historic house museum. Mansion Menkemaborg is an originally 14th-century, brick-built house, which was dramatically altered around 1700 but has since been barely changed. The Alberda family, the 18th-century occupants, commissioned artists to decorate the interior with impressive chimney-pieces carved with baroque ornaments, and paintings of mythological scenes. A four-poster bed, draped with yellow silk damask from China, has also been preserved. The rooms, which comprise reception rooms, the gentlemen's room, a study, dining room, bedroom, kitchen and cellars, are fully furnished with furniture, silverware, china, brassware and portrait paintings from the 17th and 18th centuries. Gardens The gardens were reconstructed after the surviving garden design dating from around 1705, and are marked by a clear layout with symmetrical patterns of clipped box enclosing beds of 18th-century flowering and ornamental plants. A particularly pretty part is the walled pleasure garden in front of the pavilion, with its trellised arches and arbours. The natural "sundial garden" is special too. To the east of the mansion is the utility area with a kitchen garden where vegetables and potherbs are grown and an orchard with ancient strains of apple trees and a pear-tree pergola. At the heart of the maze you will eventually find an old plane tree. In summer, the flowering rose tunnel is not to be missed! The complex of the mansion and gardens, surrounded by their tree-shaded moat, offers a vivid impression of how the Groningen aristocracy lived in the 17th and 18th centuries. Groninger Museum The Menkemaborg was owned privately until 1902. The last heirs donated it in 1921 to the Groninger Museum, which restored it in 1927 and opened it to the public. In 1969 the "Stichting Museum Menkemaborg" was founded that manages the museum and grounds. The largest part of the collection in the Menkemaborg belongs to the Groninger Museum. Most of these came from deconstructed "borgs", because the province of Groningen once had 200 borgs, and only 16 survive. References Helsdingen, H.W. van, Gids voor de Nederlandse kastelen en buitenplaatsen, Amsterdam 1966 Kalkwiek, K.A., A.I.J.M. Schellart, H.P.H. Jansen & P.W. Geudeke, Atlas van de Nederlandse kastelen, Alphen aan den Rijn 1980 (ISBN 90 218 2477 9) Kransber, D. & H. Mils, Kastelengids van Nederland, middeleeuwen, Bussem 1979 (ISBN 90 228 3856 0) Tromp, H.M.J., Kijk op kastelen Amsterdam 1979 (ISBN 90 10 02446 6) External links
Menkemaborg

Il Menkemaborg ("Castello/Fortezza (dei) Menkema") è un castello del villaggio olandese di Uithuizen (comune di Het Hogeland), nella provincia di Groninga, realizzato nella forma attuale nel corso del XVII secolo, ma le cui origini risalgono al XIV secolo.: in origine residenza della famiglia Menkema (da cui ha preso il nome), è stato in seguito per oltre due secoli (1682-1902) la residenza della famiglia Alberda . Si tratta di uno dei castelli più settentrionali dei Paesi Bassi, nonché di una delle 16 fortezze rimaste nella provincia di Groninga. L'edificio è classificato come rijksmonument nr. 512292. Descrizione Il castello si trova al nr. 2 della Menkemaweg. Al suo interno, segnatamente nelle cantine e nella cucina, sono conservati ancora gli utensili originali. Le sale sono arredate con porcellane, argenteria, ecc. del XVII-XVIII secolo. Nei giardini del castello fioriscono tulipani piantati nel XVII e nel XVIII secolo. Nella Schathuis, la Casa del Tesoro, è stato ora ricavato un caffè e un ristorante. Storia Le prime attestazioni storiche del Menkemaborg risalgono al XIV secolo, quando vi risiedeva la famiglia Menkema, da cui l'edificio ha preso il nome: tra i componenti di questa famiglia figurava Eppo Menkema, che nel 1376 era il signore di Uithuizen. Pare che l'edificio originario fosse costituito da una torre quadrangolare in pietra. Il castello andò distrutto però intorno al 1400 e fu quindi ricostruito nel 1614, come testimonia un'iscrizione nell'ala nord-orientale dell'edificio, che dice: ANNO 1400 IS MENCKEMA HUES VORNELT. ANNO 1614 DORCH GOTS GNADE GEREPARERT. L'opera di ricostruzione fu voluta da Osebrand Clant, figlio di Egbert Clant. Nel 1682 il castello fu ceduto da Johan Clant Menkema a Mello Alberda e l'edificio divenne così la residenza della famiglia Alberda. Nel 1699 il Menkemaborg fu ereditato dal Unico Allard Alberda, figlio di Johan Clant Menkema, che fece nuovamente ristrutturare il castello . Nel 1714 il castello fu ereditato dalla figlia minorenne di quest'ultimo, Susanna Elizabeth Menkema, che in seguito sarebbe andata in sposa al cugino Gerhard Alberda van Dijksterhuis di Pieterburen. Il Menkemaborg rimase in possesso della famiglia Alberda fino al 1902. L'ultimo proprietario appartenente a questa famiglia fu Gerhard Alberda van Menkema en Dijksterhuis, che era entrato in possesso del Menkemaborg del 1845. Dato che Gerhard Alberda non aveva figli (non si era nemmeno mai sposato), il castello fu ereditato dai figli di sua sorella Elizabeth Anna Lewe van Nijenstein-Alberda, i quali nel 1921 vendettero l'edificio al Groninger Museum. Tra il 1922 e il 1923 e tra il 1925 e il 1927, fu intrapresa un'opera di restauro e il castello fu quindi aperto al pubblico. Punti d'interesse Grote Zaal Nella Grote Zaal, la Sala Grande, si trova un organo costruito nel 1777 da H.A. Groet & J.J. Vool. L'organo veniva suonato in una chiesa di Zijldijk dal 1915 al 1935, anno in cui fu donato al Groninger Museum. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Menkemaborg Collegamenti esterni Menkemaborg su Groninger Museum
Mathenesserbrug

De Mathenesserbrug is een stalen ophaalbrug over de Delfshavense Schie, in het stadsdeel Delfshaven in de Nederlandse gemeente Rotterdam. De Mathenesserbrug verbindt het Mathenesserplein in het Nieuwe Westen met de Mathenesserdijk, de Mathenesserweg en de Grote Visserijstraat in Bospolder/Tussendijken. De brug wordt gepasseerd door de tramlijnen 1, 7 en 11. De eerste Mathenesserbrug is gebouwd vanaf 1915 en is ontworpen door Jos Klijnen, een architect van Gemeentewerken Rotterdam. Deze brug was gemetseld uit baksteen en had vier pijlers met torentjes. In een van deze torentjes was het brugwachtershuisje. In combinatie met het Mathenesserplein, dat was ontworpen door Jo van den Broek vormde de Mathenesserbrug een stedenbouwkundige eenheid. De brug werd op 31 augustus 1923 geopend. De eerste Mathenesserbrug is in 1984 vervangen door een nieuwe brug die niets van de charme van de oude Mathenesserbrug heeft. Fotogalerij
Molen N-G

Molen N-G of Noorder-G is een van de poldermolens van de Zijpe- en Hazepolder en ligt in de Nederlandse plaats Sint Maartensbrug. De molen is waarschijnlijk in de tweede helft van de 17e eeuw gebouwd. Tot aan 1958 bemaalde de molen de afdeling 'Noorder-G' van de polder uitsluitend op windkracht. In dat jaar is het scheprad verwijderd en vervangen door een vijzel met dieselmotor. Via verschillende sluisjes kan de molen zowel in- als uitmalen. De vervallen molen werd in 1969 eigendom van Stichting Zijpermolens, waarna hij door een uitwendige restauratie in 1972 weer draaivaardig was. Nadat de motorvijzel verwijderd was is in de restauratie van eind 2003 het binnenwerk gereconstrueerd zodat de molen in 2004 weer maalvaardig is.
Braakmanhaven

De Braakmanhaven is een zeehaven in de Nederlandse provincie Zeeland die is gelegen aan de zeezijde van de afsluitdam van de Braakman (Zeeuws-Vlaanderen). Ze heeft een open verbinding met de Westerschelde. De haven werd in 1978 aangelegd en wordt beheerd door North Sea Port. De Braakmanhaven maakt onderdeel uit van het havengebied Terneuzen. Ligging De Braakmanhaven bevindt zich tussen de polders De Mosselbanken en de Nieuw-Neuzenpolder. De afsluitdam van de Braakman vormt de zuidgrens.Een belangrijk pluspunt ten opzichte van het havengebied langs het Kanaal Gent-Terneuzen is dat de Braakmanhaven geen sluizen heeft en daardoor direct toegankelijk is voor schepen met een diepgang tot maximaal 15 meter. De haven wordt gebruikt door zeeschepen en binnenvaartschepen tot en met CEMT-klasse VIb . Activiteiten De haven staat ten dienste van Dow Benelux en van het opslagbedrijf Oiltanking Terneuzen, onderdeel van een Duits concern. Oiltanking verzorgt de opslag van grondstoffen voor Dow Benelux. Dit bedrijf wil zijn opslagcapaciteit sterk uitbreiden, waartoe de haven in 2011 geschikt gemaakt is voor de ontvangst van schepen tot 275 meter lengte. Na de uitbreiding zal Oiltanking vanaf 2013 ook producten gaan opslaan voor de Noorse energiemaatschappij Statoil. Door deze uitbreiding zal de overslag van vloeibare bulk bij Oiltanking toenemen tot zo'n 6 miljoen ton per jaar. Valuepark Terneuzen, een joint venture van Dow Benelux en Zeeland Seaports, wil een cluster van chemische productie en distributie realiseren in het Zeeuwse havengebied. DOW Benelux en de nieuw te vestigen chemische bedrijven moeten gebruik gaan maken van elkaars producten of restproducten waardoor op kosten wordt bespaard, maar ook milieueffecten van afval worden teruggedrongen. Valuepark Terneuzen heeft een goede infrastructuur met goede achterlandverbindingen via weg, spoor en de binnenlandse waterwegen. VSL SiloLogistics is vanaf 2003, de start van Valuepark Terneuzen, op het terrein gevestigd. Eind 2011 maakte het bedrijf bekend 22.500 m² extra magazijnopslag en acht silo’s te bouwen. Hierdoor kan VSL straks voor Dow Benelux alle polyethyleenkorrels overdekt opslaan. Externe link Braakmanhaven (en) (nl) North Sea Port
Christuskoepel

De Christuskoepel is een kapel op Landgoed Mariëndaal in Arnhem, gebouwd in 1939/1940. Het gebouw heeft de status van rijksmonument. De zevenhoekige kapel is een ontwerp van de Amsterdamse architect Alexander Kropholler. De neoromaanse koepel is opgetrokken uit baksteen en met steunberen op de hoeken versterkt. De zinspreuk Sursum corda op de kapel betekent 'Verheft uw hart'. De beelden in de kapel zijn van beeldhouwer Mari Andriessen. Centraal in de koepel staat het levensgrote beeld van Jezus Christus met uitgespreide armen. Op de sokkel zijn de woorden 'Le Christ avant tout' gebeiteld, Frans voor 'Christus voor alles'. Rondom het Christusbeeld in de hoeken van de kapel staan zeven cementen beelden die de zeven deugden symboliseren: geloof, hoop, liefde, rechtvaardigheid, sterkte, gematigdheid en voorzichtigheid. Mevrouw P.J.M. de Bruijn-Van Lede, eigenaresse van villa Dreyerheide in Oosterbeek kwam in 1938 in de ban van de oproep van koningin Wilhelmina voor 'morele en geestelijke herbewapening' om zo een tegenwicht te bieden aan de totalitaire fascistische en communistische ideologieën die in opkomst waren. De Christuskoepel was een anoniem geschenk van haar aan het landgoed Mariëndaal, sinds 1936 in bezit van Het Geldersch Landschap. De oproep van Wilhelmina noch de bouw van de kapel kon het tij keren: de voltooiing van de kapel vond plaats op 9 mei 1940, een dag later brak ook in Nederland de Tweede Wereldoorlog uit. Omdat de koepel tijdens en na de oorlog regelmatig slachtoffer was van vandalisme werden de drie toegangen met traliewerk afgesloten. Op de vloer van de kapel liggen sinds 1967 drie gedeeltes van grafzerken uit de vijftiende eeuw afkomstig van het vroegere klooster Mariëndaal. De grafzerken betreffen leden van de families Van Polanen en Van Appeltern. Externe link Ronald Stenvert e.a., Christuskoepel in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 269
Molen van Aerden

The Molen van Aerden (English: Aerden's Mill) is a windmill located on the Raadhuisstraat 28A in Nispen, Roosendaal, in the province of North Brabant, Netherlands. Built in 1850 on an artificial hill, the windmill functioned as gristmill. It was built as a tower mill and its sails have a span of 23.80 metres (78.1 ft). The mill is a national monument (nr 32716) since 19 May 1971. The Molen van Aerden can be visited by appointment. History The mill was built in 1850 and was used as a gristmill. It was built by order of Johannes van de Wijgert, who sold it four years later to Johannes Aerden from Wouw. To be less dependent on the wind, a steam engine was placed in 1883 and a petroleum engine in 1903. In 1918 the mill was connected to the electric net. However the wind was still used until 1951. In 1936, miller M. van Riet installed his system that ensured that the mill automatically adjusted its direction to the wind. In 1975 the municipality of Roosendaal en Nispen bought the mill and had it restored. In 1998 the mill was once again in working order. To maintain the mill it would have to function regularly; however this was not done enough. Therefore, it had to be restored again in 2011. Gallery of images See also Other mills in North Brabant: Aalstermolen, in Aalst, Waalre Watermill at Opwetten, in Nuenen, Gerwen en Nederwetten References
Molen van Aerden

De Molen van Aerden is een windmolen van het type beltmolen. De molen bevindt zich in het Noord-Brabantse Nispen (gemeente Roosendaal). De molen is gebouwd in 1850 en werd gebruikt als korenmolen. Opdrachtgever voor de bouw was Johannes van de Weijgert, die de molen vier jaar later verkocht aan Johannes Ludovicus Aerden uit Wouw. Hij was een zoon van Jacobus Aerden die niet alleen eigenaar was van molen De Arend aldaar, maar ook van de molen in Essen-Hoek. Om minder afhankelijk te zijn van de wind werd in 1883 een stoommachine geplaatst en in 1903 een petroleummotor. In 1918 kreeg de molen aansluiting op het elektriciteitsnet. Toch werd ook op de wind gemalen: in 1936 installeerde molenmaker Marinus van Riet zijn systeem van zelfzwichting, het van Riet-systeem, op beide roeden. Tot 1951 werd er op de wind gemalen. In 1975 kocht de gemeente Roosendaal en Nispen de Molen van Aerden om deze te laten restaureren. Het zelfzwichtingssysteem is daarbij hersteld. Later is de molen opnieuw gerestaureerd en in 1998 is hij maalvaardig gemaakt. De inrichting omvat onder andere 1 koppel 17der en 1 koppel 16der kunststenen en 1 koppel 14der blauwe stenen. De molen zou regelmatig moeten draaien, dit om het unieke van het Van Riet-systeem niet te laten vervallen. Dit is echter toch gebeurd en anno 2011 moest de molen opnieuw gerestaureerd worden. De Molen van Aerden is weer compleet opgeknapt, en draait inmiddels regelmatig, toch bijna wekelijks.