NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Nieuwe Molen (Veenendaal)

De Nieuwe Molen is een windkorenmolen die staat aan de Mulderslaan in Veenendaal. De windkorenmolen is een ronde stenen stellingmolen, van het bouwjaar 1911 en is als opvolger gebouwd van een standerdmolen met dezelfde naam. De molen is gebouwd met onderdelen van een watermolen uit Noord-Holland. De molen heeft twee koppels door de molen aangedreven maalstenen en een elektrisch aangedreven koppel. Het spoorwiel heeft vaste dammen. De molen heeft een vlucht van 26,00 meter. De wieken zijn Oud-Hollands opgetuigd. Tijdens een zeer zware hoosbui op zaterdag 9 maart 2002 verloor de nog draaiende molen door een asbreuk zijn totale wiekenkruis en werd de kap ontzet. Het wiekenkruis viel op het dak van het naastgelegen huis van beeldend kunstenares Hanneke Zwart. In 2003 werd de molen weer gerestaureerd. De molen is op zaterdagen te bezoeken. In de molenwinkel worden meelproducten verkocht. Eigenaar is de stichting De Utrechtse Molens te De Bilt. Deze stichting heeft 23 molens in eigendom. Het dagelijks beheer van deze molens is in handen van stichting Het Utrechts Landschap. Restauraties In 1954 en 1968 zijn er restauraties uitgevoerd. In 1954 werden Busselneuzen met remkleppen aangebracht, die in 1968 weer werden verwijderd. In 1954 werd ook de kruilier aangebracht. In 1987-1989 is er een grote restauratie uitgevoerd, waarbij het voegwerk opnieuw werd aangebracht. Op zaterdag 9 maart 2002 werd de draaiende molen getroffen door een onweersbui, waarbij de bovenas brak en het gevlucht naar beneden kwam. Ook werd er veel schade toegebracht aan de kap en de omliggende bebouwing. In april 2004 was de schade hersteld. De molen is in 2010 opnieuw gerestaureerd, waarbij om de molenvoet een betonnen ring werd gegoten om verder uitzakken van de romp te voorkomen. Ook is het voegwerk van de restauratie in 1989 verwijderd en een beter op het metselwerk van 1911 aansluitend voegmateriaal aangebracht. Ook zijn de scheuren hersteld. Verder zijn de door de vochtige romp verrotte balkenkoppen polymeerchemisch hersteld. Op 23 april 2011 werd de molen officieel weer in gebruik gesteld door de burgemeester van Veenendaal. Externe links Website van De Nieuwe Molen (gearchiveerd) Website van Het Utrechts Landschap Molendatabase Fotogalerij
Molen van Speelman

De Molen van Speelman is een voormalige windmolen in Sassenheim in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Deze korenmolen is in 1846 in opdracht van Jacobus van Rhijn gebouwd en kreeg als naam De Nijverheid. Hij moet de molen in 1848 verkopen en ook de mensen na hem houden de molen niet lang in bezit: voor 1851 wordt de molen tweemaal doorverkocht. Daarna is de stellingmolen tot 1868 eigendom van de familie Knoop. Op 29 oktober 1868 slaat de bliksem in en brandt de molen uit. Cornelis Johannes Speelman koopt de molen en laat deze herbouwen. Een jaar later slaat de bliksem opnieuw in en het gezin Speelman kan maar net aan de vlammen ontsnappen. De bovenbouw wordt in 1882 verkocht en in De Cocksdorp herbouwd. De vorm van de molen is voor de provincie Zuid-Holland zeer ongebruikelijk. Houten achtkante molens op een stenen achtkante onderbouw komen met name in de noordelijke provincies voor. In Zuid-Holland resteert alleen de romp van de Speelman. Sinds 1999 is men bezig de molen op dezelfde plek te herbouwen. De romp is gerestaureerd, maar voor de herbouw van de bovenbouw stuit de stichting die de molen beheert op grote tegenwerking vanuit de gemeente. Het is onzeker of De Speelman herbouwd zal worden.
Maastoren

Maastoren je mrakodrap v nizozemském městě Rotterdam. Postaven byl podle návrhu, který vypracovala firma Dam & Partners Architecten. Má 44 podlaží a výšku 165 m, je tak nejvyšší mrakodrap ve městě, ale i v Nizozemí. Výstavba probíhala v letech 2006 – 2010. V budově se nachází převážně kancelářské prostory. Celkem 12 podlaží (2 podzemní a 10 nadzemních podlaží) zabírají parkovací garáže s 637 místy. Odkazy Reference Související články Seznam nejvyšších budov v Evropě Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Maastoren na Wikimedia Commons
Maastoren

Der Maastoren ist ein Wolkenkratzer im Stadtteil Kop van Zuid in der niederländischen Stadt Rotterdam. Das Gebäude wurde 2006 bis 2010 an der Nieuwe Maas in Rotterdam erbaut und misst 164,8 m Höhe. Inklusive des Mastes auf dem Dach hat es eine Höhe von 177,7 m. Das Design des Maastoren stammt vom Büro Dam & Partners Architecten. Jedoch waren auch die Architekten des Büros von Odile Decq Benoit Cornette am Designprozess beteiligt. Durchgeführt wurde der Bau von OVG Projectontwikkeling. Bis 2021 war das für Bürozwecke genutzte Hochhaus das höchste des Landes. Derzeitige Hauptmieter sind AKD und Deloitte, welche sich die Geschossfläche von 44.809 m² auf den 44 Etagen teilen. Das angrenzende Parkhaus verfügt über 635 Parkplätze. Weblinks skyscrapercenter.de, Maastoren Einzelnachweise
Maastoren

Maastoren es un rascacielos de 44 plantas y 165 m de altura situado en Róterdam, Países Bajos. Fue diseñado por Dam & Partners en colaboración con Odile Decq Benoit Cornette y es el segundo edificio más alto de Países Bajos, por detrás del De Zalmhaven. Contiene oficinas. El aparcamiento de la torre ocupa diez plantas por encima del suelo y dos plantas bajo el suelo, con un total de 634 plazas. Algunas empresas que alquilan oficinas en el edificio son Deloitte, AKD Prinsen van Wijmen, RSA, Mabanaft y Q-Park. Maastoren tiene un sistema especial de calefacción y refrigeración que reduce las emisiones de CO2. El sistema usa agua del río Mosa y la energía almacenada en el suelo. Techniplan Adviseurs de Róterdam ganaron el premio De vernufteling por el diseño de este sistema. La construcción comenzó en octubre de 2006, y se completó el 9 de diciembre de 2009. Galería Véase también Anexo:Edificios más altos de Róterdam Referencias «Maastoren». CTBUH. Archivado desde el original el 29 de octubre de 2013. Consultado el 28 de octubre de 2013. «Maastoren». Emporis. Consultado el 28 de octubre de 2013. «Maastoren» (en inglés). SkyscraperPage. Consultado el 28 de octubre de 2013. «Maastoren» (en inglés). Structurae. Enlaces externos Información sobre la Maastoren en Skyline City Información sobre la Maastoren de los promotores de "Kop van Zuid"
Maastoren

La tour de la Meuse (en néerlandais : Maastoren) est un gratte-ciel de 165 mètres de hauteur construit sur la place Wilhelmine à Rotterdam aux Pays-Bas de 2006 à 2010, par le contracteur belge BESIX. La surface de plancher de l'immeuble est de 69 000 m2. La tour de la Meuse est le plus haut gratte-ciel des Pays-Bas et du Benelux. Le réalisateur de cette œuvre architecturale est l'agence Dam & Partners Architecten. La propriétaire de l'immeuble est le groupe suédois Skandinaviska Enskilda Banken. Ce site est desservi par la station de métro Wilhelminaplein. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des plus hauts gratte-ciel de Rotterdam Liste de gratte-ciel européens Liste des plus hauts gratte-ciel de l'Union européenne Liens externes Ressources relatives à l'architecture : PSS The Skyscraper Center Structurae Portail des gratte-ciel Portail de Rotterdam
Maastoren

Le Maastoren sono un complesso costituito da due grattacieli di Rotterdam, nei Paesi Bassi, l'edificio più alto misura 182,3 m (164,8 m al tetto). È l'edificio più alto del paese. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Maastoren Collegamenti esterni (EN) Maastoren, su Structurae. (EN) Maastoren, su Skyscraper Center.
Theater De Lampegiet

Theater De Lampegiet is een theater in Veenendaal in de Nederlandse provincie Utrecht. Geschiedenis Op 26 februari 1988 werd het theater aan de Kerkewijk in Veenendaal geopend. Het theater heeft één zaal (558 stoelen zonder orkestbak, 513 met orkestbak), een foyer en een restaurant. In de eerste jaren was het theater vooral een cultureel ontmoetingscentrum en deed het tevens dienst als bioscoop. Er worden ook films vertoond voor avonden van het Christelijk Lyceum Veenendaal. In 2008 verleende het theater tijdelijk onderdak aan het Filmhuis in Veenendaal. Na een verbouwing is het theater aan de hedendaagse eisen aangepast. Naam De naam 'De Lampegiet' is afgeleid van het traditionele Veenendaalse feest Lampegietersavond. Externe links Officiële website
H.H. Michael- en Johannes de Doperkerk

De Oudkatholieke Kerk Oudewater is gebouwd in 1882 in neoromaanse stijl naar een ontwerp van architect M.C. Van Wijngaarden uit Woerden. De Heilige Michaël en Johannes de Doper zijn de schutspatronen van deze kerk. Voorheen was deze kerk gevestigd aan de Markt, als schuilkerk. Het altaar in barokstijl en ook een gedeelte van het verdere interieur zijn hieruit afkomstig. De huidige kerk is gebouwd op de plaats van de voormalige Rooms-Katholieke schuilkerk en bevindt zich in de Leeuweringerstraat. In maart 1881 verscheen bij de firma Rahms het bestek voor de bouw van de kerk en bijbehorende kosterswoning. Op 11 april 1881 vond de aanbesteding plaats. Hierop kwamen 15 reacties binnen. De hoogste prijsopgave was ƒ 18.275 en de laagste ƒ 13.693. Deze was van de firma Selms uit Woerden. Deze firma kreeg dan ook de opdracht de kerk te bouwen. Voor de opgegeven prijs verzorgde Selms ook de afbraak van de oude kerk. Aan de gevel van het gebouw bevindt zich een steen met het opschrift Deo Optimo Maximo, hetgeen betekent aan de verhevenste en allerhoogste God. Tijdens de Kerstmis wordt een speciaal kazuifel gedragen door de pastoor of priester die deze mis leidt. Dit kazuifel is rood en toont geborduurde beeltenissen uit het leven van Jezus. Achter de kerk bevindt zich een pastorietuin met een beeld van Sint-Michaël. Orgel De Oudkatholieke Kerk Oudewater heeft een Leichel-orgel uit ongeveer 1870, met een front bestaande uit houten imitatie-pijpen. Dispositie Bourdon 8 Viola di gamba 8 Principal 4 Octav 2 Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Oudewater
Heilige Dionysiuskerk (Heerhugowaard)

De Heilige Dionysiuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Middenweg in Heerhugowaard. De eerste kerk werd in 1868 gebouwd, naar een ontwerp van architect Adrianus Bleijs. Tijdens de bouw werd gebruikgemaakt van een noodkerk uit 1867, die eveneens door Bleijs was ontworpen. Het was een driebeukige kruiskerk in neoromaanse stijl, met een grote westtoren met achthoekige bovenbouw en een naaldspits. In 1963 werd de monumentale oude kerk wegens een bouwvallige staat afgebroken en vervangen door een modernistische zaalkerk, een ontwerp van de architecten A. Lourijssen en B.J. Stevens. Deze kerk is tot op heden in gebruik bij de Parochie Heilige Dionysius. Externe links Tekening van de oude Dionysiuskerk Website parochie
Erasmushuis (Rotterdam)

Het Erasmushuis is een kantoorgebouw uit 1939 aan de Coolsingel in Rotterdam. Het werd ontworpen door architect Willem Marinus Dudok. Vanwege de cultuurhistorische, architectuurhistorische en stedebouwkundige waarde is het in 2000 opgenomen in het Rijksmonumentenregister. Geschiedenis Het in functionalistische stijl opgetrokken gebouw omvat naast een 35 meter hoge toren van twaalf verdiepingen een lagere vleugel die op zes meter hoge pilaren staat. De bedoeling van deze pilaren was dat de doorkijk van de Coolsingel naar de tuin van het Schielandshuis gehandhaafd zou blijven. Boven een plint van zwart Zweeds graniet zijn de gevels uitgevoerd in geglazuurde baksteen. Het Erasmushuis was na de Bijenkorf het tweede gebouw dat Dudok realiseerde aan het Van Hogendorpsplein. Dit plein moest dezelfde allure krijgen als het Hofplein. Het gebouw overleefde het bombardement op Rotterdam, net als het stadhuis en het toenmalige postkantoor en enkele andere gebouwen aan de Coolsingel. In juli 1945 werd het beeld van Erasmus, dat de oorlogsjaren in een bunker in de tuin van het Boijmansmuseum had doorgebracht, voor het pand geplaatst. Hierop besloot de hoofdhuurder, de Hollandsche Bank-Unie, het gebouw te sieren met de naam 'Erasmushuis'. In verband met de aanleg van de metro is het beeld in 1964 verplaatst naar het Grotekerkplein. De Hollandsche Bank-Unie was sinds de oplevering de grootste huurder en kocht het pand in de jaren zestig. Het Erasmushuis kwam vanwege de drieletterige lichtreclame op het dak ook bekend te staan als HBU-gebouw. De HBU is in 2010 overgenomen door de Deutsche Bank, onderdeel van ABN AMRO. In 2011 werd de reclame verwijderd en vervangen door het logo van de Deutsche Bank. Anders bij de meeste filialen van die bank het geval is, werd de naam 'Deutsche Bank' niet vermeld, de welstandscommissie zich verzette tegen veranderingen aan de gevel. In 2013 verliet de Deutsche Bank het gebouw weer. Het pand is sinds 2015 in gebruik bij het bedrijf 'Frame Offices' dat ruimtes flexibel verhuurt. Op de begane grond is een horecagelegenheid gevestigd. In 1986 is een halfronde uitbouw in zwart marmer aan het gebouw toegevoegd. In 1987 zijn de stalen raamkozijnen wegens roestvorming vervangen door aluminium en is het enkel glas vervangen door speciaal gecoate dubbelglas-ramen; hierdoor is het oorspronkelijke uiterlijk gewijzigd. Fotogalerij
De Reep

De Reep is een natuurgebied en kreekrestant in de Groote Henricuspolder, ten noorden van Oostburg. Het meet 16 ha en is eigendom van de Stichting het Zeeuwse Landschap. Geschiedenis Omstreeks het jaar 1000 werd de Oude Yevenepolder ingedijkt. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog, in 1583, werd dit gebied geïnundeerd door de Geuzen, teneinde de Spaanse troepen te weren. Hierbij ontstond het Nieuwerhavense Gat, een brede zeegeul. De Reep was hiervan een zijgeul. Deze heeft nog dienstgedaan als havenvaart naar Oostburg. De Groote Henricuspolder (of: Mosterdpolder) werd vervolgens weer als een eiland ingedijkt in 1615 door Jacob Cats, aanvankelijk als Oostburgsche Polder, aangezien de plaats Oostburg in deze polder lag. De polder besloeg een oppervlakte van 405 ha. Deze werd in 1621 opnieuw onder water gezet om uiteindelijk in 1637 definitief te worden ingepolderd. Later ontstond bij een dijkdoorbraak nog een wiel, de Henricusput genaamd, welke ook tot het gebied behoort. De Reep bleef uiteindelijk bestaan als een geïsoleerd kreekrestant, maar om de afwatering van de Groote Henricuspolder te verbeteren werd in 1969 een geul gegraven van De Reep via De Blikken naar de Nieuwkerkse Kreek. De Reep was eigendom van het toenmalig waterschap Het Vrije van Sluis en in 1996 ging ze over naar het Zeeuwse Landschap. Natuur Het grootste deel van het gebied is in gebruik als weiland, en ook rietmoeras komt voor. Van de vroegere zoutvegetatie zijn nog enkele overblijfselen terug te vinden, zoals: zeekraal, schorrenkruid en zeeaster. Broedende weidevogels zijn: kievit, kluut, tureluur en grutto. Ook broedt er de bruine kiekendief. Het gebied is goed te overzien vanaf de splitsing Mosterdweg/Henricusdijk. Externe link Het Zeeuwse Landschap
Pistoolhaven

De Pistoolhaven is een haven in de Rotterdamse Europoort aan het Beerkanaal. De voornaamste gebruiker is het Loodswezen, maar onder meer het Havenbedrijf Rotterdam maakt er ook gebruik van. Hier was of is ook Heliport Maasvlakte gelegen, gebruikt door het Loodswezen. Veerdienst Bij de Pistoolhaven is een aanlegplaats voor de Fast Ferry RET. Deze veerdienst tussen Hoek van Holland en de Maasvlakte wordt geëxploiteerd door het Rotterdamse vervoerbedrijf RET. De verbinding over de Nieuwe Waterweg is bedoeld voor mensen die werkzaam zijn op de Maasvlakte en voor toeristen. Bij de Pistoolhaven en de Landtong van Rozenburg zijn veersteigers, maar deze worden onregelmatig gebruikt.
VV Domstad

v.v. Domstad (voorheen Domstad Majella) is een amateurvoetbalvereniging uit de Nederlandse stad Utrecht. Algemeen De vereniging ontstond op 29 juni 1990 als gevolg van de fusie tussen SC Domstad '60 (opgericht op 14 december 1960) en FC Majella (1964). De clubkleuren waren geel en groen. De club heeft zowel een zaterdag- als een zondagafdeling. In 2024 besloot de vereniging haar naam te wijzigen naar v.v. Domstad. Hiermee wordt uiting gegeven aan het feit dat er één vereniging bestaat. De fusie (samensmelting) heeft na de oprichting in 1990 feitelijk nooit plaatsgevonden. De zaterdagtak bleef Majella en de zondagtak Domstad. Met organiseerde separaat feesten en bijeenkomsten en bestuurlijk boterde het ook vaak niet. De clubkeuren blijven voor een belangrijk deel in stand echter de kleur zwart wordt toegevoegd. De kleur zwart is historisch voor de vereniging een bekende kleur (Domstad groen/zwart; Majella geel/zwart). In het seizoen 2024-2025 kent de zaterdagafdeling 6 herenteams. De zondagafdeling 3 herenteams en Zondag Vrouwen 1. Thuisbasis is het Sportcomplex Zoudenbalch. Sinds het seizoen 2019/20 kent de vereniging geen heren 1 standaardteams meer in competitie. Het eerste vrouwenvoetbalelftal van de zondagafdeling speelt in de Vierde klasse. Sinds 24 juni 2024 heeft de club zijn naam veranderd van Domstad Majella naar v.v. Domstad. Standaardelftal Het standaardelftal speelde laatstelijk in het seizoen 2018/19, waar het uitkwam in de Vierde klasse zondag van het KNVB-district West-I. Competitieresultaten 2009–2019 2017: in de beslissende halve competitie om het klassekampioenschap in 5D werd op 21 mei de uitwedstrijd tegen Forza Almere met 4-3 gewonnen en de thuiswedstrijd op 25 mei tegen kampioen VV 't Goy met 2-4 verloren.
Koepelkerk (Sappemeer)

De Koepelkerk is een 17e-eeuwse kerk aan de Noorderstraat in het Nederlandse Sappemeer. Geschiedenis en achtergrond De ontginning van het veengebied rond het huidige Sappemeer werd begin 17e eeuw geïnitieerd door het stadsbestuur van Groningen. In 1653 kreeg een commissie vanuit de Groninger raad de opdracht om een kerk te bouwen naar het voorbeeld van de koepelkerk in Willemstad (1607). Bouwheer was vermoedelijk Conraet Roeleffs. Boven de toegangsdeur van de kerk is het stadswapen van Groningen aangebracht en de tekst 'Ao SENATUS POPULUS QUE GRONINGANUS 1655' ('raad en volk van Groningen, anno 1655'). Het dak van het achtkantige gebouw werd in koper uitgevoerd. De bouw kostte destijds ruim ƒ 13.000. In de kerk zijn vier herenbanken, waarvan een werd geplaatst door Gerhard ten Berge. De kerk werd tot voor kort gebruikt voor protestantse kerkdiensten. In 1791 kreeg het gebouw twee kruisende zadeldaken. Bij een restauratie in 1990 werd de kerk in oorspronkelijke staat teruggebracht en kreeg het dak weer zijn koepelvorm. Het Museaal Centrum Sappemeer heeft de kerk in erfpacht. Het is een rijksmonument. In 1783 werd een vrijstaande toren gebouwd voor een in 1655 door Willem Jacobs de Vreije gegoten luidklok. In een onbekend jaar werd hier een verenigingsgebouw tegenaan gebouwd. In 1898 werd de bovenbouw vernieuwd, waaraan een gevelsteen herinnert. In 1990 brandde het bijgebouw tegen de toren af. In 1992 werd dit bijgebouw vernieuwd en kreeg toen de naam 'het Torentje'. Orgel In de kerk bevindt zich een Van Oeckelenorgel uit 1875. Het instrument werd in 2010 gerestaureerd door Orgelmakerij Steendam uit Roodeschool. De dispositie van het orgel is: Zie ook Lijst van Groninger kerken Lijst van rijksmonumenten in Sappemeer
Molen F

Molen F is een in 1890 gebouwde poldermolen, die een voorganger op dezelfde plaats aan de Grote Sloot verving, die door blikseminslag verloren was gegaan. Molen F bemaalde afdeling F van de Zijpe- en Hazepolder. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oud-Hollands wiekenkruis. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Molen F is in 1967 in bezit gekomen van de Stichting de Zijper Molens , die de molen een jaar later restaureerde. In 1970 draaide de molen als eerste in Nederland op vrijwillige basis. Sinds 1987 is Molen F weer maalvaardig.
Watertoren (Steenwijkerwold)

De watertoren in Steenwijkerwold (of Watertoren van Tuk) is gebouwd in 1931 als eerste bouwwerk van de N.V. Waterleidingmaatschappij "Noord Overijssel" naar een ontwerp van ingenieurs van de NV v/h Butzers Beton en Waterbouw. De vormgeven is nauw verwant aan de in dezelfde periode door de Waterleiding Maatschappij Overijssel N.V. (WMO) gebouwde watertorens van Sint Jansklooster en Raalte. De watertoren heeft een hoogte van 35,2 meter en een betonnen vlakbodem reservoir met een inhoud van 208 m³. De eerste steen werd geplaatst op 6 augustus 1931. Momenteel is de watertoren in gebruik. De toren is erkend als rijksmonument. Zie ook Watertoren (Sint Jansklooster) Watertoren (Raalte)
Poldermolen O

Poldermolen O is een in 1635 gebouwde poldermolen in de Nederlandse gemeente Alkmaar. De molen is later voorzien van een vijzel. Het is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een Oudhollands wiekenkruis. De kap is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Hij is voorzien van een vaste stutvang. De molen bemaalde de voormalige afdeling O van de Schermer. Deze afdelingen bestaan niet meer. Toen de Schermer overging op elektrische bemaling zijn de diverse afdelingen bij elkaar gevoegd. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog heeft de molen nog dienstgedaan om de Schermer tijdelijk te bemalen, in verband met het tekort aan elektriciteit. De molen, die niet te bezoeken is, is samen met de andere Schermer-molens eigendom van Stichting De Schermer Molens.
Speelland Beekse Bergen

Speelland Beekse Bergen is an amusement park and playground near Hilvarenbeek, Netherlands. It is a part of the Beekse Bergen group which also owns Safaripark Beekse Bergen. The park has been a part of Libéma Exploitatie since 1987. Most of Speelland is playgrounds, a beach, and water attractions. History About 1960 a large lake was created between Tilburg and Hilvarenbeek due to a large amount of sand being extracted. After a few years Lion Park Beekse Bergen, a zoo, was opened next to the lake. At the same time another park opened its doors at the other side of the lake: Speelland Beekse Bergen. Later the zoo was renamed Safaripark Beekse Bergen. At first, Speelland (in English Play Land) mainly aimed at summer recreation. Later the park was enlarged with different playgrounds and attractions, becoming a small attraction park. Speelland is a part of the company Libéma since 1987. Park Speelland mainly focuses on families with children until the age of 12. A large part of the park is filled by a sand beach. Attractions This is an overview of attractions in Speelland Beekse Bergen. Not all attractions are included with the general entrance fee. Wave Rider, a carrousel in the water Aquashutlle, children are being launched into the water Waterslides Sahara buggy-track, children follow a track per buggy Trampolines Verkeersland (in English Traffic Land), children can drive around in their own 'car' Bumpy Boats Pedalos, visitors can explore the water per swan-boat Midgetgolf Funwheels Big Wheels Minicars €0,50 per time Kidcars €2 per time Pony Riding Avontureneiland (English: Adventure Island), large playground Formula-1-pedal cars Water Guns Petting Zoo Cruise Boat, brings visitors to vacation park Beekse Bergen Schommeleiland, (English: Swing-Island), an island with only swings Ballenberg, (English: Ballmountain), a climbing tower made out of large balls Inflatable pillow Power Paddler, children can ride their own boat Speelstraat (in English Play Street), large playground Events Every season a number of events are organized in Speelland Beekse Bergen. Most of the events carry a theme, such as pirates or cowboys and Indians. References