NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bailey bridge

Bailey bridge eller som svenskt försvarsmateriel kallad BB2 (BalkBro 2), är ett fältbrosystem uppbyggt av prefabricerat fackverk. Användningen i Sverige är främst som reservbro vid ombyggnad eller haveri av en bro. Bakgrund Konstruktören av bron var en civilanställd, Donald Bailey, vid brittiska krigsmakten. Bron kom först till användning under andra världskriget i Italien. Materielen fick en stor spridning och licenstillverkades av flera länder. Bron går att bygga i spann upp till ca 60 meter och som flytande bro på pontoner i princip hur lång som helst. Grunden är ramar som fogas med sprintar och tvärbalkar som skall bära körbanan. Ramarna kan monteras i bredd och på höjden för att öka bärigheten av bron. En trippel-dubbel har således på varje sida tre ramar i bred och två på höjden, detta är den kraftigaste bron som går att montera med materialet. Bron lanseras på plats med hjälp av en nos byggd av samma material. Under byggnad och lansering ligger bron på boggies och rullar, den skjuts över språnget varefter den byggs med beaktan av var tyngdpunkten finns, för att inte riskera att bron rasar utanför stödpunkterna. Baileybron under andra världskriget Den engelska militärbron (Baileybron) synes ha spelat en betydelsefull roll och verksamt bidragit till de allierade arméernas snabba framryckning på olika frontavsnitt, trots motståndarnas effektiva förstöring av de permanenta broförbindelserna. År 1940 konstruerades under ledning av Donald C Bailey en ny brotyp. Bron tillverkas av stål i standardiserade element med cirka 3 m längd, sammansatt av 17 delar. För brons uppläggning användas 9 standardiserade delar, av vilka den tyngsta med lätthet kan hanteras av sex man. Elementen iordningställas i land på rullar och skjutas ut en efter en på sin plats. Endast en stålbult erfordras i varje knutpunkt. I sin lättaste utformning kan Baileybron bära en last av 20 ton, men genom fördubbling eller tredubbling av konstruktionen kan den förstärkas att bära de tyngsta tanks. Hastigheten vid montaget är anmärkningsvärd. Sålunda överbroades floden Trigno i Italien på 36 timmar med en bro på över 90 m spännvidd. Användning i Sverige Sommaren 1990 köpte dåvarande Vägverket in en så kallade BB2-bro, det som ett provisorium, då Motorvägsbron i Södertälje havererade. Den provisoriska bron gick dock inte att öppna för båttrafiken och blev liggande tio månader innan den nya bron var på plats. Referenser Noter
Barlaeus Gymnasium

Das Barlaeus Gymnasium ist eine Schule in der Weteringschans in Amsterdam, deren Geschichte auf das Jahr 1342 zurückgeht, als sie als städtische Lateinschule Hoofdschool gegründet wurde. Sie heißt nach dem niederländischen Humanisten im 17. Jahrhundert Kaspar van Baerle (Casparus Barlaeus). Sie hat ungefähr 800 Schüler und 90 Lehrkräfte. Bekannt ist für seine breiten musikalischen und kulturellen Aktivitäten. Es ist eines der fünf kategorialen selbständigen Gymnasien in Amsterdam, die ihre Schüler aussuchen dürfen; die anderen vier sind das Vossius Gymnasium (1926 wegen der vielen Schüler abgeteilt), das St. Ignatius Gymnasium, das 4e Gymnasium und das Cygnus Gymnasium. Es bietet einen klassischen Lehrplan, einschließlich Studien in Latein und Griechisch. Träger ist eine Stiftung Onderwijsstichting Zelfstandige Gymnasia (OSZG). Bekannte Schüler Julius Herman Boeke, Ökonom Frits Bolkestein, Politiker Els Borst, Medizinerin und Politikerin Eduard Douwes Dekker Simon Cornelis Dik, Sprachwissenschaftler Caro Emerald, Sängerin Daan Frenkel, Gewinner der Spinozapremie Hubertine Heijermans, Malerin Jérôme Heldring, Journalist des NRC Handelsblad Willem Frederik Hermans, Autor Xaviera Hollander, Callgirl Lucie Horsch, Musikerin Frits Korthals Altes, Politiker der VVD Martijn Krabbé, Moderator Reinbert de Leeuw, Musiker Carolina Henriette MacGillavry, Chemikerin Reina Prinsen Geerligs, Widerstandskämpferin Jacobus Revius, Dichter Joris Roelofs, Musiker Frits Staal, Philosoph Sophie van der Stap, Schriftsteller Robert Vuijsje, Schriftsteller Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Barlaeus Gymnasium

The Barlaeus Gymnasium is a secondary school in Amsterdam in the Netherlands. It is one of the five categorial gymnasia in Amsterdam, the other four being Vossius Gymnasium, Ignatius Gymnasium, Het 4e Gymnasium and Cygnus Gymnasium. It offers a classical curriculum, including studies in Latin and Greek. The school stands opposite the music venue Paradiso, close to the Leidseplein. Het Stedelijk Gymnasium was established in 1885. It is the oldest of the five gymnasia, although its origins stretch back to the Latijnse scholen (Latin schools) whose existence is documented as far back as 1594. Since 1927, the school has been named after Caspar Barlaeus. Famous alumni include politicians Frits Bolkestein, Els Borst and writer Willem Frederik Hermans. Former pupils Frits Bolkestein Els Borst Manja Croiset Eduard Douwes Dekker Hubertine Heijermans Willem Frederik Hermans Xaviera Hollander Lucie Horsch André Jolles Willy Lindwer Taylan Susam A. G. van Hamel References Sources Education inspection report Article on the school's reception of funding intended for "problem" schools Hermans, Peter (2004). Niet voor de school - Niet voor het leven. Amsterdam: Barlaeus Gymnasium. External links Media related to Barlaeus Gymnasium at Wikimedia Commons (in Dutch) Official website
Barlaeus Gymnasium

Il Barlaeus Gymnasium è una scuola secondaria di Amsterdam. Insieme al Vossius Gymnasium, all'Ignatius Gymnasium, al 4e gymnasium ed al Cygnus Gymnasium, il Barlaeus è uno dei cinque ginnasi della città in cui si segue il programma scolastico degli studi classici, comprensivo del latino e del greco. La sede della scuola si trova di fronte al Paradiso, vicino alla Leidseplein. Storia La scuola deriva dalla Hoofdschool ("Scuola centrale") aperta nel 1342. Nel Cinquecento la scuola venne ribattezzata Latijnse School ("Scuola di latino") e nello stesso periodo venne fondata una seconda scuola di latino. Le due scuole, che avevano sede rispettivamente vicino alla Oude Kerk e alla Nieuwe Kerk, nel 1678 si fusero e si trasferirono in un edificio sul Singel. A quell'epoca c'erano duecento studenti. Il titolo di ginnasio risale al 1846. Nel 1883 fu deciso di costruire un nuovo edificio scolastico ai limiti della città di allora. Così l'allora Stedelijk Gymnasium ("Ginnasio civico") aprì nel 1885 nella nuova sede sulla Weteringschans. È perciò il più antico dei quattro ginnasi di Amsterdam. A causa del grande afflusso di studenti, nel 1926 venne fondato un secondo ginnasio in città, il Vossius Gymnasium. Conseguentemente nel 1927 il ginnasio più vecchio venne ribattezzato "Barlaeus Gymnasium" in onore di Caspar Barlaeus. Ex-alunni celebri Frits Bolkestein, politico del Partito Popolare per la Libertà e la Democrazia (in olandese Volkspartij voor Vrijheid en Democratie, VVD) Els Borst, politica del partito Democratici 66 (in olandese Democraten 66, D66) Eduard Douwes Dekker, scrittore Caro Emerald, cantante Willem Frederik Hermans, scrittore An Rutgers van der Loeff, scrittrice Frits Staal, indologo e filosofo Note Bibliografia Education inspection report, su onderwijsinspectie.nl. URL consultato il 5 novembre 2018 (archiviato dall'url originale il 10 maggio 2007). Article on the school's reception of funding intended for "problem" schools, su trouw.nl. Hermans, Peter, Niet voor de school - Niet voor het leven, Amsterdam, Barlaeus Gymnasium, 2004. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Barlaeus Gymnasium Collegamenti esterni Sito ufficiale, su barlaeus.nl.
Marebrug

De Marebrug is een brug in de Nederlandse stad Leiden, over de Oude Vest. De huidige elektrische ophaalbrug stamt uit 1955 en is gemaakt van staal. Hij werd gebouwd als vervanging van een draaibrug. Door het openen van het Korte Vlietkanaal begin jaren '70 werd vrachtverkeer door de stad een uitzondering. De bruggen gelegen aan de Oude Vest hoefden daardoor niet meer open. De iets verderop gelegen Pauwbrug werd in 1971 meteen vervangen door een vaste brug. De Marebrug is nog altijd een ophaalbrug, maar gaat sedert lange tijd niet meer open. Op de brug staat een brugwachtershuisje, omdat de brug niet meer wordt bediend wordt deze voor andere doeleinden gebruikt. In 1973 begon dat met een bloemenwinkel. Sinds 2020 is het in gebruik genomen door stichting De Grachtwacht. In de ramen worden bijzondere vondsten uit de gracht tentoongesteld.
Basílica d'Oudenbosch

La Basílica d'Oudenbosch és una basílica catòlica del poble d'Oudenbosch (Països Baixos). Els interiors i exteriors van ser projectats a imatge de la Basílica de Sant Pere del Vaticà, excepte la façana que és una rèplica de Sant Joan del Laterà. Va ser dissenyada per l'arquitecte Pierre Cuypers. El seu estil clàssic és únic a la regió. Referències
Basilika St. Agatha und Barbara

Die Basilika St. Agatha und Barbara (niederländisch Basiliek van de Heiligen Agatha en Barbara) ist eine römisch-katholische Kirche im niederländischen Ort Oudenbosch in Nordbrabant. Sie wurde von den Architekten Pierre Cuypers und G. J. van Swaay als zweifach verkleinerte Kopie des Petersdoms mit der Front der Lateranbasilika errichtet. Geschichte Der Bau erfolgte auf Initiative von Willem Hellemons, der zwischen 1842 und 1884 Pfarrer der Gemeinde war, inspiriert durch seinen langen Romaufenthalt. Nach dem ersten Spatenstich 1865 erfolgte der Bau im Wesentlichen von 1867 bis 1880. Vor der Hauptfassade der Kirche steht das Zuaven-Monument von Leo Stracké aus dem Jahr 1911, das Papst Pius IX. zeigt. Die Kirche wurde 1912 durch Papst Pius X. als zweites niederländisches Gotteshaus zur Basilica minor erhoben. Bau Die Basilika ist 81 Meter lang, 55 m breit und die Kuppel ist an ihrer höchsten Stelle 63 Meter hoch, sie hat dabei auf der Höhe von 51 Metern einen Durchmesser von 20 Metern. In seinem klassischen italienischen Stil ist das Kirchengebäude atypisch für Nordeuropa und in seiner Größe außerdem auch ungewöhnlich für einen kleinen Ort in Nordbrabant. Orgel Die Orgel von Christian Ludwig König stammt aus dem Jahr 1773 und wurde 1941 auf ein elektro-pneumatisches System umgebaut. 1975 fand eine Renovierung statt. Einzelnachweise Weblinks Offizielle Website der Basilika Oudenbosch (niederländisch, deutsch, englisch) Markt 57, 4731 HN te Oudenbosch. In: monumentenregister.cultureelerfgoed.nl. Abgerufen am 2. Dezember 2024 (niederländisch). Hollands Petersdom
Oudenbosch Basilica

The Oudenbosch Basilica is a Roman Catholic basilica in the Dutch village of Oudenbosch. The basilica is named after Agatha of Sicily and Barbara of Nicomedia, two Christian martyrs from the third century. It was built at the initiative of Willem Hellemons who was parish priest between 1842 and 1884. Its nave and interior were modeled after St. Peter's Basilica, while the facade is a replica of the Basilica of St. John Lateran, both located in Rome. The basilica was designed by architect Pierre Cuypers. Construction began in 1865 but was not fully completed until 1892. The basilica is unique in the region in that it is relatively large with a classical Italian appearance that is atypical for most of northern Europe, let alone a small town in North Brabant. Dutch Papal Zouaves and local Catholics gathered in Oudenbosch and left for Rome in 1868 to defend the Papal State against Giuseppe Garibaldi's Italian nationalist army. Therefore Pope Pius IX agreed to build a relatively big basilica in a small place. Originally a church, it was designated a minor basilica in 1912. A piece of the cloak Pope John Paul II wore during the 1981 assassination attempt is kept there as a relic. Elements inspired by their counterparts in Rome include Michelangelo's Pietà, Bernini's baldachin, the Chair of Saint Peter, and Bernini's Gloria. Gallery References External links Video of the HH. Agatha en Barbara Basiliek Video of the H.H. Agatha and Barbara
Basílica de Santa Ágata y Santa Bárbara

La basílica de Santa Ágata y Santa Bárbara o solamente basílica de Oudenbosch​ (en neerlandés: Basiliek van de H.H. Agatha en Barbara) es una basílica católica en la localidad de Oudenbosch,​​ en el municipio de Halderberge, en los Países Bajos.​ Fue construida bajo la iniciativa del padre Willem Hellemons que fue párroco entre 1842 y 1884. Su nave central y el interior se modelaron siguiendo los patrones de la basílica de San Pedro de Roma, mientras que la fachada es una réplica de la también romana basílica de San Juan de Letrán. La iglesia fue diseñada por el arquitecto Pierre Cuypers, encargándose de la fachada Gerardus Jacobus van Swaaij. La construcción comenzó en 1865, pero no se completó totalmente hasta 1892. La basílica es única en la región con apariencia clásica italiana, atípica para la mayor parte del norte de Europa. Galería de imágenes Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Anexo:Basílicas y catedrales de los Países Bajos Referencias
Basilica di Oudenbosch

La basilica di Sant'Agata e Santa Barbara (in olandese: Basiliek van de H.H. Agatha en Barbara) è un edificio religioso della cittadina olandese di Oudenbosch (comune di Halderberge, Brabante Settentrionale), costruito tra il 1865 e il 1892 su progetto di Pierre Cuypers e Gerardus Jacobus van Swaaij. Realizzata in stile neoclassico, è un'imitazione della Basilica di San Pietro in Vaticano. L'edificio è classificato come rijksmonument nr. 31938. Descrizione L'edificio misura 81 metri in lunghezza., 55 in larghezza. e raggiunge un'altezza di 63 metri. Pur essendo un'imitazione della basilica di San Pietro in Vaticano, gli interni sono 16 volte più piccoli e la facciata ha come suo modello il prospetto di un'altra basilica romana: quella di San Giovanni in Laterano. Storia La costruzione della basilica fu commissionata nel 1843 da Willem Hellemons, l'allora parroco di Oudenbosch,. per rimpiazzare la chiesa del 1513 che stava cadendo in rovina. Il progetto fu affidato a Pierre Cuypers. Si decise che la basilica dovesse assomigliare a quella di San Pietro, che gli Zuavi avevano potuto ammirare durante la loro permanenza a Roma (1860-1870), dove si erano recati in difesa del Papa contro Giuseppe Garibaldi; lo stesso Hellemons aveva una grande predilezione per quell'edificio. L'unica eccezione è rappresentata dalla facciata, che è un'imitazione della Basilica di San Giovanni in Laterano: fu realizzata su progetto di Gerardus Jacobus van Swaaij. e fu completata nel 1892. Nel 1912, l'edificio fu elevato al rango di basilica minor. Punti d'interesse Interni Organo L'organo della basilica risale al 1772 e fu realizzato a Colonia, in Germania da Ludwig König. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su basilica di Oudenbosch Collegamenti esterni Sito ufficiale, su basiliekoudenbosch.nl. (EN) Basilica di Oudenbosch, in GCatholic.org. Basilica di Oudenbosch, su archINFORM. Rijksmonument (31938)
Bazylika św. Agaty i św. Barbary w Oudenbosch

Bazylika św. Agaty i św. Barbary w Oudenbosch (hol. Basiliek H.H. Agatha en Barbara) – kościół rzymskokatolicki w Oudenbosch w Brabancji Północnej, zbudowany w latach 1865–1892 z inicjatywy ks. Willema Hellemonsa, według planów Pierre'a Cuypersa. W 1880 konsekrowany przez biskupa Bredy van Beeka. Ukończony w 1892 pod kierunkiem architekta Gerardusa Jacobusa van Swaaija. W 1912 otrzymał tytuł bazyliki mniejszej. Stanowi kopię bazyliki św. Piotra na Watykanie pomniejszoną czterokrotnie. Fasada frontowa wzorowana jest na fasadzie papieskiej arcybazyliki św. Janów na Lateranie, "Matki i Głowy Wszystkich Kościołów Miasta i Świata". Bazylika św. Agaty i św. Barbary figuruje w rejestrze zabytków pod nr 31938. Przypisy
Bather Siel

Das Bather Siel (niederländisch Bathse Spuisluis) und der Bather Sielkanal (niederländisch Bathse Spuikanaal) wurden bei Bath, einem Ort innerhalb der Gemeinde Reimerswaal in der niederländischen Provinz Zeeland angelegt, um überschüssiges Wasser aus dem Volkerak und dem Mariekzaatsmeer abzuleiten. Sie sind Bestandteile des Deltaplans. Das System besteht aus einem Siel und einem acht Kilometer langen Kanal, der parallel zum Schelde-Rhein-Kanal verläuft. Der Kanal beginnt an der Oosterschelde und endet am Siel bei Bath an der Westerschelde. Durch den Kanal können bis zu 8,5 Millionen m³ am Tag der Westerschelde zugeführt werden. Der Kanal ist 140 Meter breit und sieben Meter tief. 1980 begannen die Bauarbeiten am Siel, und 1982 am Kanal. Im September 1987 wurde das Siel in Betrieb genommen. Weblinks Website zu den Deltawerken (niederländisch, deutsch, englisch, französisch, spanisch)
Bathse spuisluis

The Bathse spuisluis is a sluice that is part of the Delta Works near the hamlet of Bath in the municipality of Reimerswaal in the Dutch province Zeeland. The sluice was not constructed as a defense against the water, like many of the structures in the Delta Works, but was constructed together with the Bath drainage canal to drain fresh water from the Volkerak, Zoommeer, and Markiezaatsmeer and the Scheldt–Rhine Canal being flushed (this no longer happened automatically due to the damming of these waters). By allowing fresh water to pass through via the Volkerakdam, clean water is allowed to flow into the area. The old, polluted water is sent through the Spuikanaal Bath and discharged through the Bathse spuisluis into the Western Scheldt. The Bathse spuisluis is also used to discharge water from West Brabant, which is drained from the northern part of the Scheldt-Rhine Canal. The Bathse spuisluis is located at the end of the 8.4-kilometre-long (5.2 mi) Spuikanaal Bath that runs parallel to the Scheldt-Rhine Canal. The sluice consists of six concrete tubes, allowing fresh water to flow into the Western Scheldt. The sluice can allow 330 m3 per second to be discharged. However, discharging is only possible when the water level of the Western Scheldt is lower than in the canal, as there are no pumps within the sluice. Construction started in 1980, and in 1987 both the sluice and canal were opened. References
Bathse spuisluis

La Bathse spuisluis est une écluse de chasse, non navigable, faisant partie du Plan Delta près du hameau de Bath (Zélande), commune de Reimerswaal. Elle sert à éliminer l'excès d'eau du volkerak, du markiezaatsmeer, du zoommeer et du canal de l'Escaut au Rhin, en remplacement de l'eau propre et injectée, ainsi qu'une partie des eaux du Brabant-Septentrional. L'écluse se trouve au bout du canal Spuikanaalweg long de 8,4 km, profond de 7 m et large de 140 m et longeant le canal de l'Escaut au Rhin. Un système de pompes permet de décharger jusqu'à 8,5 millions de mètres cubes par jour dans l'escaut occidental. L'eau polluée aurait pu être déversée dans l'escaut oriental, ce qui aurait été beaucoup plus simple, mais la volonté de préserver le parc national Oosterschelde a prévalu. Portail des Pays-Bas Portail de l’eau
Bathse spuisluis

De Bathse spuisluis is een onderdeel van de Deltawerken nabij de buurtschap Bath dat behoort tot de gemeente Reimerswaal in de Nederlandse provincie Zeeland. De sluis is niet aangelegd als verdediging tegen het water, maar is samen met het Bathse spuikanaal aangelegd om zoet water af te kunnen voeren waarmee het Volkerak, het Zoommeer, het Markiezaatsmeer en het Schelde-Rijnkanaal worden doorgespoeld (door de afdamming van deze wateren ging dit niet meer vanzelf). Door het doorlaten van vers water via de Volkerakdam wordt schoon water het gebied ingelaten. Het oude, vervuilde, water wordt via het Spuikanaal Bath en de Bathse spuisluis in de Westerschelde geloosd. Ook wordt de spuisluis gebruikt voor het lozen van water uit West-Brabant, dat via het noordelijk deel van het Schelde-Rijnkanaal wordt afgevoerd. De Bathse spuisluis staat aan het einde van het 8,4 km lang, 135 meter breed (aan het oppervlak), 65 meter breed (op de bodem) en 7 meter diepe Spuikanaal Bath dat evenwijdig aan het Schelde-Rijnkanaal loopt. De sluis bestaat uit zes kokers van beton, waardoor het zoete water in de Westerschelde kan stromen. Door de spuisluis kan 330 m³ per seconde geloosd worden. Overigens kan alleen gespuid worden wanneer het niveau van de Westerschelde lager is dan in het kanaal omdat er geen pompen zijn. De data over het spuien zijn door iedereen op te vragen. Met de bouw is in 1980 begonnen. In 1987 waren het kanaal en de spuisluis gereed.
Bathseslussen

Bathseslussen (nederländska: Bathse spuisluis) är en översvämningsbarriär nära Reimerswaal i västra Zeelandi Nederländerna. Barriären ska reglera vattenståndet vid hotande översvämningar från Nordsjön och utgör en del av Deltawerken och invigdes 1987. Geografi Barriären är del av Bathse Silkanalen (Bathse Spuikanaal) som sträcker sig parallellt med kanalen Schelde-Rhenkanalen inom kommunen Reimerswaal sydöst om orten Rilland nära orten Bath på Zuid-Beveland. Konstruktionen Barriären är en silsluss och ligger i slutet av den cirka 8 km långa Bathse Silkanalen mellan floden Oosterschelde och viken Westerschelde. Silslussen fungerar som lås till kanalen som har en bredd på cirka 140 meter med ett djup på cirka 7 meter. Pumpsystemet kan pumpa upp till 100 m³ per sekund vilket ger en kapacitet om cirka 8,5 miljoner m³ vatten per dygn. Historia Första spadtaget på silslussen gjordes 1980 och kanalen påbörjades 1982. Kanalen färdigställdes i maj 1986 och silslussen i september 1987. Barriären invigdes samma år. Barriären är den enda konstruktionen inom Deltawerken som inte är byggd för översvämningsskydd utan i syfte att reglera överskottsvatten från Markiezaathavet, Volkerak och Zoomhavet vid översvämningar. Referenser Externa länkar Om Deltawerkens översvämningsbarriärer Karta över Deltawerken﻿
Bavokerk (Aardenburg)

Die Sint-Bavokerk (auch Sint-Baafskerk genannt) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Aardenburg in der Provinz Zeeland. Die Kirche ist ein Bauwerk im Stil der Scheldegotik. Das Kirchenschiff sowie der Turm des Gotteshauses sind seit 1974 als niederländische Rijksmonumente eingestuft. Geschichte 959 errichtete die Genter Bavoabtei eine kleine Kirche in Aardenburg. 1202 brannte die Kirche ab. Die heutige Bavokerk entstand nach 1243. Ihr Stil ist vom Übergang der Romanik zur Gotik geprägt. Sie gehört zu den Top 100 der niederländischen Kulturdenkmäler. Die Kirche gehört zur 2004 geschaffenen unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Orgel Die Orgel geht zurück auf ein Instrument, das um das Jahr 1680 von dem Orgelbauer A.A. Kuerten erbaut worden war. Erhalten ist davon nur das prächtige, mehrstöckige Orgelgehäuse. Das Orgelwerk wurde 1955 durch die Orgelbaufirma Flentrop erbaut. Das Schleifladen-Instrument hat 19 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Weblinks Sint Baafskerk in Aardenburg: Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Saint Bavo Church

The Saint Bavo Church (Dutch: Sint-Bavokerk, Sint-Baafskerk) is a Dutch Reformed church building in Aardenburg, Netherlands. The church was founded in 959 by monks of the Saint Bavo's Abbey in Ghent. Due to a rise in population this small church was replaced by a Romanesque church which burned down in 1202. In 1220 the current tower, nave and transept were built. During the 14th century the choir was extended. During the Eighty Years' War the church was damaged. It was subsequently restored in 1646, which is also mentioned on the building. In World War II, the church again suffered major destructions. The reconstruction took almost a decade, from 1947 to 1956. The church and tower were separately listed as a rijksmonument on 12 February 1974, making it a national heritage site of the Netherlands. The church is recognized as part of the Top 100 Dutch heritage sites. The church is dedicated to Bavo of Ghent. References Media related to Sint-Baafskerk (Aardenburg) at Wikimedia Commons