NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pythonbrug

De Pythonbrug (brugnummer 1998) is een gegeven naam voor een vaste voetbrug in Amsterdam-Oost. De officiële naam van de brug is Hoge brug. Vierhonderd meter naar het westen ligt (immers) de Lage brug (brug 1997). De Hoge brug/Pythonbrug sluit aan op een zuidelijker gelegen brug op het Borneo-eiland: de Korte brug (brug 1999). Bruggen 1997, 1998 en 1999 worden tezamen ook wel de Borneobruggen genoemd. De Pythonbrug is gespannen over het Spoorwegbassin in het Oostelijk Havengebied en verbindt de Panamakade op het schiereiland Sporenburg met de Stuurmankade op het Borneo-eiland. De brug werd in 2001 opgeleverd. De naam verwijst naar de opvallende golvende vorm, als een voortbewegende python. De brug werd aanvankelijk ook wel Anaconda-, Salamander of Dinosaurusbrug genoemd. De felrode brug overspant het 93 meter Spoorwegbassin en werd ontworpen door Adriaan Geuze van het architectenbureau West 8 dat ook woningen in de buurt heeft ontworpen. Onder water kruist de Piet Heintunnel zowel de Lage als Hoge brug. De brug werd in 2002 onderscheiden met de International Foot Bridge Award. Ook staat zij in de lijst van 18 mooiste bruggen ter wereld, uitgegeven door Architectural Digest 2019. Zij heeft door de kronkelingen een langere lengte dan 93 meter en een maximale doorvaarthoogte van 9,5 meter. Het hoogtepunt kan dienen als plek van uitzicht of voor de jeugd: springplank. De brug werd ontworpen door West 8, het architectenbureau van Adriaan Geuze. De brug rust op twee landhoofden weggewerkt in de kades; verder rust ze op twee betonnen voeten. Het is een zogenaamde tralieliggerbrug. De overspanning wordt gedragen door stalen T-profielen bijeengehouden door kruisverbanden. Daarop zijn de plankiers gelegd. Ook de lantaarns zijn kunstzinnig uitgevoerd; ze moeten je laten denken aan staande lange vogels die op een brugleuning staan. Bijzonder is dat de balustrades/leuningen aan het begin naar binnen staan, vervolgens naar buiten wijken en daarna weer naar binnenstaand eindigen. De brug is alleen geschikt voor voetgangers. Rolstoelgangers, mensen slecht ter been, mensen met hoogtevrees en fietsers moeten uitwijken naar de Lage brug.
Мост Питон

Мост «Питон» (нид. Pythonbrug; официальное название — «Высокий мост», нид. Hoge Brug) — мост в восточной части Амстердама, в районе Истерн-Доклендс, соединяющий Споренбург (Sporenburg) и Борнео-айланд (Borneo Island). Был построен в 2001 году и завоевал International Footbridge Award в 2002 году. Ярко-красный мост имеет длину 90 м. Мост был разработан Адрианом Гейзе для архитектурной фирмы West 8. Ссылки
Pythonbrug

Pythonbrug, uradno znan kot Hoge Brug, je most, ki se razteza čez kanal med Sporenburgom in otokom Borneo v vzhodnem Docklandsu v Amsterdamu. Zgrajen je bil leta 2001 in leta 2002 prejel nagrado International Footbridge Award. Je tudi na seznamu 18 najlepših mostov na svetu, ki ga je objavil Architectural Digest 2019. Svetlo rdeč most se razteza na 90 metrov in ga je zasnoval Adriaan Geuze iz arhitekturnega biroja West 8. Pod vodo predor Piet Hein prečka mostova Lage in Hoge. Most je namenjen samo pešcem. Mostu se morajo izogibati invalidi na vozičkih, osebe s težavami pri hoji, osebe s strahom pred višino in kolesarji. V bližini je vizualno podoben Lage Brug (Nizki most). Je podoben, vendar brez visoke vzpetine, ki kolesarjem omogoča vožnjo po njej. Ime se nanaša na osupljivo valovito obliko, kot je premikajoči se piton. Most se je sprva imenoval tudi Anakondin, Salamanderov ali Dinozavrov most. Zaradi vijug je daljši od 93 metrov in največja navpična razdalja 9,5 metra. Vrhunec lahko služi kot razgledišče ali za mlade: odskočna deska. Most sloni na dveh stebrih, skritih v pomolih; sicer pa stoji na dveh betonskih nogah. Gre za tako imenovani mrežasto gredni most. Razpon je podprt z jeklenimi T-profili, ki so povezani s prečnimi oporniki. Na to so nameščene deske. Tudi lampijoni so umetniško izdelani; zaradi njih bi morali pomisliti na stoječe visoke ptice, ki sedijo na ograji mostu. Posebnost je, da so ograje/ograje na začetku obrnjene navznoter, nato se premaknejo navzven in spet končajo navznoter. Sklici Zunanje povezave
De Groot (Alkmaar)

De Groot of de Molen van Piet is een ronde stenen stellingmolen-korenmolen in de Nederlandse stad Alkmaar. De molen werd gebouwd als walmolen op het Clarissenbolwerk nabij de vroegere Kennemerpoort en domineert aldaar nog steeds het stadsbeeld. In 1884 werd de molen gekocht door Cornelis Piet, die onder in de molen een woning liet maken. De familienaam van deze molen bleef in de volksmond verbonden aan deze molen, en de oude naam De Groot wordt nog nauwelijks gebruikt. De molen is sinds 1955 uitgerust met fokwieken. Er liggen 3 koppel maalstenen in de molen. De koningsspil van de molen is een oude scheepsmast en dus waarschijnlijk ouder dan de molen zelf. De molen is tegenwoordig eigendom van de gemeente, maar wordt nog steeds bewoond en bemalen door een lid van de familie Piet. Externe link Website van de molen
VV Tiendeveen

VV Tiendeveen is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Tiendeveen in Drenthe, opgericht op 8 april 1943. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zaterdag (2020/21). Tiendeveen speelt op De Veenhoek bij het MFC in Tiendeveen. Competitieresultaten 1983–2018 Externe link Officiële website
Sint-Petrus'-Bandenkerk (Leende)

De Sint-Petrus'-Bandenkerk in Leende is een laat-gotische kruisbasiliek met ingebouwde toren, die na de brand van 1699, ontstaan door blikseminslag, in 1714 weer opgebouwd is. De toren is bekroond met een blaasvormige bol die in de volksmond de 'Lindse Blaos' wordt genoemd. Dit karakteristieke beeld is al van verre zichtbaar. De toren werd hersteld in 1884, 1905 en 2001. Ze heeft vier klokken, die na de roof van de klokken door de bezetter tijdens de Tweede Wereldoorlog door nieuwe werden vervangen. De toren wordt gesteund door vier overhoekse steunberen, waarvan een de functie van trappentoren heeft en wordt bekroond door een afzonderlijk spitsje. De toren is versierd door lisenen die de vlakken in spaarvelden verdelen, die afgesloten worden door natuurstenen driepasfriezen. De westingang is tijdens de restauratie van 1905 naar neogotische trant vernieuwd. Hoewel de kerk vermoedelijk gereed kwam in 1474 is het priesterkoor ouder. Dit dateert van omstreeks 1400. Het schip is een voorbeeld van Maasgotiek. Dit blijkt uit de zuilen met Maaskapitelen, wat plat tegen de schacht aangedrukte plompebladeren zijn, en uit de door kruinribben onderverdeelde kruisribgewelven. Maaskapitelen zijn zeldzaam in Noord-Brabant, doch komen in Limburg meer voor. Het interieur bevat een hardstenen doopvont uit omstreeks 1500, een 17e-eeuwse preekstoel, een 15e-eeuws triomfkruis en Moeder van Smarten, een 16e-eeuws beeld van Sint-Catharina en Sint-Barbara, en een Sint-Annabeeld uit omstreeks 1750. Het interieur is betrekkelijk kaal en vertoont ook elementen uit de neogotiek. Carl Weber en Pierre Cuypers hebben gewerkt aan diverse verbouwingen, zoals verhoging van het priesterkoor en verplaatsing van de ingang. Architect Cees Geenen ontwierp de zijkapellen die in 1939-1940 gebouwd zijn. In de kerk bevindt zich ook een geheel gerestaureerd orgel uit 1860, van de Mechelse orgelbouwer F.B. Loret, die leefde van 1808-1877. De kerk is van 1648 tot 1798 in gebruik geweest voor de protestante eredienst. Aangezien het aantal hervormden in Leende gering was, werden er ook gemeenteraadsvergaderingen in de kerk gehouden. Externe links Sint-Petrus'-Bandenkerk op Reliwiki Geschiedenis van de kerk op Brabantserfgoed.nl
Hervormde kerk (Metslawier)

De hervormde kerk van Metslawier is een kerkgebouw in de gemeente Noardeast-Fryslân in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De zaalkerk kerk uit 1776 met driezijdig gesloten koor werd gebouwd op de plaats van een middeleeuwse voorganger. De kerk is een rijksmonument. Op een gedenksteen in de buitenmuur van het koor staat een tekst over de Allerheiligenvloed van 1570. De ingebouwde toren met ingesnoerde spits werd in 1925 gerestaureerd. De luidklok (1711) is gegoten door Petrus Overney. In de kerk bevindt zich een preekstoel (1776), een herenbank (1777), een rouwbord in Lodewijk XVI-stijl voor Johannes Casparus Bergsma (1793) en een grafkelder. Het kuifstuk op de herenbank is gemaakt door de beeldsnijder Yge Rintjes uit Dokkum. Het orgel uit 1819, gemaakt door Jan Reinders Radersma en voltooid door Lambertus van Dam, is in 1913 in de kerk geplaatst. Het is afkomstig uit de kerk van Spannum. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Metslawier
Bovenmolen Nieuwe Driemanspolder

De Bovenmolen Nieuwe Driemanspolder maakt deel uit van de Molendriegang bij de Nederlandse plaats Leidschendam. Deze derde trap van de molengang heeft een opvoerhoogte van 1,35 m. De molen is in 1672 samen met de twee andere molens gebouwd ten behoeve van het droogmaken van de Nieuwe Driemanspolder. De molen is voorzien van een scheprad. In 1951 werd de molengang stilgezet. Een gemaal nam de taak van de molens over, en bovendien was door een verandering aan de ondermolen een onbalans in de bemaling ontstaan. Sinds 1958 waren de molens in bezit van de provincie Zuid-Holland. In december 2023 werden ze overgedragen aan de Rijnlandse Molenstichting. Zie ook Molendriegang (Leidschendam) Middenmolen Nieuwe Driemanspolder Ondermolen Nieuwe Driemanspolder
Het Oude Loo

Het Oude Loo (Dutch pronunciation: [ɦɛt ˈʌudə loː]; The Old Woods) is a 15th-century castle on the estate of Het Loo Palace in Apeldoorn in the Netherlands. The castle was built as a hunting lodge and is surrounded by a moat. The castle is currently used by the Dutch royal family as a country house and guest residence. It is not open to the public. History The castle was built in the 15th century. In 1684, the castle and the surrounding land was bought by William III of Orange. On this land, he had Het Loo Palace built. The castle was used by the court as, among other things, an apothecary. In early the 19th century the castle came into the hands of Louis Napoleon who filled up the moat. After the return of the house of Orange-Nassau to the Netherlands in 1813 Het Oude Loo became the property of king William I. A few decades later, during the 1840s and early 1850s, the castle was home to the Royal Loo Hawking Club, which counted King William II's sons William and Alexander and the 7th Duke of Leeds among its members. The Club was disbanded in 1855. Queen Wilhelmina of the Netherlands had the castle and the moat restored by architect Pierre Cuypers. Since 1968, the castle has been owned by the Dutch state. In 1973, it became a national heritage site. The castle is currently used by the Dutch royal family as a country house and guest residence. On 21 March 2022, it was announced that the property would be used to house 20-30 refugees fleeing the 2022 Russian invasion of Ukraine. Gardens The gardens of the castle have a statue pond, a maze made out of beech trees, and an outdoor bowling alley. They can be visited in the months of April and May. See also List of castles in the Netherlands References External links Media related to Het Oude Loo Castle at Wikimedia Commons
Saint Remigius Church

The Saint Remigius Church (Dutch: Sint-Remigiuskerk) is a Roman Catholic church building in Simpelveld, The Netherlands. It is a neoroman cross shaped church with three naves, a tower with a waisted top, and a round apse. It is completely made up out of Kunradersteen, a local variant of chalk. The building is used as parish church for the local Saint Remigius parish. Patron saint for the church is Saint Remigius. Due to the inventory of the church, it has been listed as a rijksmonument, making it a national heritage site of the Netherlands. History The first mention of a church in Simpelveld dates from 1147. In this period Simpelveld was part of the diocese of Liège. First mention of the church being linked to Saint Remigius dates from 1203. The first church was largely destroyed during the Dutch Revolt and was later restored. During the 19th and 20th century the population of Simpelveld increased, and the church was considered to be too small. Between 1921 and 1925 the church was extended by order of the parish priest, Hendrik Brewers, by Caspar Franssen. The graveyard, which originally surrounded the church, was relocated to its current position, a new choir was installed, a new sacristy and large transepts added. The church, however, remained too small, and the tower and nave were demolished and rebuilt by A. Swinkels between 1935 and 1937. Rijksmonument Although the church itself is not a rijksmonument, a part of its inventory is, since April 5, 2005, under the number 33584. Named as part of the monument are the altar rails, pulpit, organ and two confessionals. The inventory is dated between 1500 and 1949 and is considered national heritage due to "very high cultural historic value". Gallery of images References External links Parochiesimpelveld.nl
Iglesia de San Remigio (Simpelveld)

La Iglesia de San Remigio​ (en neerlandés: Sint-Remigiuskerk) Es un edificio de la iglesia católica en Simpelveld, Países Bajos.​ Es una iglesia en forma de cruz neoromana con tres naves, una torre y un ábside redondo. Está hecha completamente de Kunradersteen, una variante local de piedra. El edificio se utiliza como iglesia parroquial de la parroquia de Remigio de Reims. El santo patrón, como su nombre indica, es Remigio de Reims. Debido al inventario de la iglesia, que ha sido catalogado como un rijksmonument, es un sitio de patrimonio nacional de los Países Bajos. La primera mención de una iglesia en Simpelveld data de 1147. En este período Simpelveld era parte de la diócesis de Lieja. La primera mención de la iglesia ligada a San Remigio data de 1203. La primera iglesia fue destruida en gran parte durante la revuelta holandesa y más tarde fue restaurada. Durante los siglos XIX y XX la población de Simpelveld aumentó, y la iglesia se consideró que era demasiado pequeña. Entre 1921 y 1925 la iglesia fue ampliada por orden del párroco, Hendrik Brewers, por Caspar Franssen. Véase también Iglesia católica San Remigio Referencias
Sint-Remigiuskerk (Simpelveld)

De Sint-Remigiuskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in Simpelveld. Het is een neoromaanse kruisvormige kerk met drie schepen, een ongelede toren met ingesnoerde spits en een ronde apsis. Het geheel is opgetrokken in Kunradersteen. Het gebouw is in gebruik als parochiekerk van de St. Remigiusparochie. De patroonheilige van de kerk is Remigius, een bisschop uit Reims uit de vijfde en zesde eeuw. In verband met de inventaris staat de kerk op de lijst van Nederlandse rijksmonumenten. Geschiedenis De eerste melding van een kerk in Simpelveld komt uit 1147. Simpelveld valt in deze periode nog onder het bisdom Luik. De kerk wordt vanaf 1203 aan Sint-Remigius gekoppeld. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog wordt de kerk grotendeels verwoest en later weer opgeknapt. In de 19e en 20e eeuw neemt de bevolking van Simpelveld snel toe en wordt de kerk te klein. Tussen 1921 en 1925 wordt de kerk onder leiding van pastoor Hendrik Brewers uitgebreid door Caspar Franssen. Het kerkhof dat oorspronkelijk rondom de kerk lag wordt verhuisd naar zijn huidige locatie, er komt een nieuw koor, een nieuwe sacristie en grote dwarsbeuken. De kerk blijft echter te klein en van 1935 tot 1937 worden de toren en het oude schip gesloopt en vervangen door A. Swinkels. Rijksmonument Hoewel de kerk zelf geen rijksmonument is vormt een deel van de inventaris van de kerk sinds 5 april 2005 gezamenlijk een rijksmonument met het nummer 33584. Dit betreft de communiebank, preekstoel, orgelgalerij en twee biechtstoelen. De inventaris wordt gedateerd tussen 1500 en 1949 en vormt een rijksmonument in verband met de zeer hoge cultuurhistorische waarde. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Simpelveld (plaats) Jacobus de Meerderekerk (Bocholtz)
De Kempermolen, Breedenbroek

De Kempermolen is a tower mill in Breedenbroek, Gelderland, Netherlands which was built in 1882 and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History De Kempermolen was built in 1882 by millwright Kreeftenburg of Varsseveld, Gelderland for Johan Kemper. In 1890, a steam mill was built next to the windmill. The steam engine was replaced by a diesel engine c.1901. During the liberation of the Netherlands at the end of World War II, the mill was damaged by a hand grenade. The mill was fitted with a pair of Ten Have sails in 1948. It ceased working by wind in 1959 and only the power driven mill was used from this date. The mill was restored in 1975, and was worked occasionally afterwards. The mill remained in the Kemper family until 2000, when it was sold to the Stichting Kempermolen. A further restoration in 2002-03 followed the breakage of a sailstock. De Kempermolen is listed as a Rijksmonument, № 16067. Description De Kempermolen is what the Dutch call a "Beltmolen". It is a three storey tower mill built into a mound which is 3.15 metres (10 ft 4 in) high. There is no stage, the sails reaching almost down to ground level. The cap is covered in oak shingles. Winding is by tailpole and winch. The sails are a pair of Common sails, fitted with the Van Bussel system on their leading edges, and a pair Ten Have sails. They have a span of 23.00 metres (75 ft 6 in). They are carried on a cast iron windshaft, which was cast by the IJzergieterij De Prins van Oranje, The Hague, South Holland in 1873. The windshaft also carries the brake wheel, which has 60 cogs. This drives a wallower with 31 teeth, which is situated at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 78 cogs. This drives a pair of 1.40 metres (4 ft 7 in) Cullen stones via a lantern pinion stone nut with 22 staves. Public access De Kempermolen is open by appointment. References
De Kempermolen

De Kempermolen is een korenmolen in Breedenbroek in de Nederlandse provincie Gelderland. De molen is in 1882 gebouwd en is in 1975 en 2002/2003 gerestaureerd. De molen is altijd in het bezit geweest van de familie Kemper, hetgeen de naam van de molen verklaart. Johan Kemper heeft in 1992 de "Stichting Kempermolen" opgericht om de toekomst van de molen te waarborgen. Sinds 2000 is de "Stichting Kempermolen" eigenaar van de molen. Het is nog steeds in de familie Kemper omdat alleen familieleden deel uitmaken van het stichtingsbestuur. Hans Wikkerink, schoonzoon van Johan Kemper, is de huidige molenaar. De roeden van de molen zijn 23 meter lang en zijn voorzien van het Van Busselsysteem, op de binnenroede in combinatie met het systeem Ten Have, op de buitenroede in combinatie met zeilen. De molen is ingericht met een koppel maalstenen en wordt regelmatig door vrijwillige molenaars in bedrijf gesteld. De molen heeft de status rijksmonument, de bijbehorende voormalige maalderij is gemeentelijk monument. Trivia Eind vorige eeuw werd hier de Achterhoeks theebeschuit geproduceerd. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Oude IJsselstreek#Breedenbroek
Wijde Aa (Overijssel)

De Wijde Aa is de naam van een recreatieplas in de Zwolse wijk Aa-landen. De plas is ontstaan doordat er zand is gewonnen ter ophoging van de bouwgrond van de genoemde woonwijk. De plas is daardoor vrij diep, met een diepste punt van 24 meter. De naam is afgeleid van het riviertje de Aa, waarvan de Westerveldse Aa het enige overgebleven stuk open water is. Oorspronkelijk was de plas kleiner een soort kolk en stond bekend als " De Kolk van Helderlicht " naar de gelijknamige boerderij die naast de plas staat. De boerderij Helderlicht staat reeds vermeld op kaarten van Overijssel uit begin 1800. De plas wordt gebruikt voor zwemmen, varen en vissen. Het is geen officiële zwemlocatie, dus de waterkwaliteit wordt niet gemonitord. Voor vissen is een visvergunning vereist. Zie ook Aa (waternaam) Aa-park
Veenweidepark

Het Veenweidepark Ruyghe Wey is een polderpark in de Utrechtse gemeente Oudewater ter grootte van 10 hectare. Het ligt in de voormalige polder Klein Hekendorp aan de noordzijde van de stad Oudewater, tussen de wijk Klein Hekendorp en de buurtschap Ruige Weide. Aanleg Het park is in 2010 aangelegd voor de bewoners van Oudewater die er kunnen wandelen en recreëren. Er zijn waterpartijen gegraven, een slingerend pad aangelegd en bomen aangeplant. Het gebied werd door Oudewater verkregen middels een ruilverkavelingsproject met Driebruggen. In het gebied staan kunstwerken van Ingrid Mol en Gabriel Lester. Afbeeldingen
Huys Dever

The Huys Dever is a small castle in Lisse, Netherlands. It was probably built shortly after 1375 by Reinier Dever or d'Ever, a member of an old noble family from Holland. History The castle was a typical stronghold that was at one time situated on the edge of a lake called the Lisser Poel (since poldered in) that itself was in connection to the Haarlemmermeer (itself a polder since in 1853). In 1630 a stately home was built on to the tower and became a summer residence, but after the Haarlem Lake was poldered in the 19th century it fell into disuse and became a ruin. In 1973 restoration began and the roof was built in the manner of 16th century carpentry. Building today The building houses a small archeological museum with finds dug up in the former moat around the building. It has been voted a very important rijksmonument for its early medieval remains. The building is open to visitors Wednesday-Sunday 14:00-17:00, and can be rented for events. References External links Media related to Huys Dever at Wikimedia Commons
't Huys Dever

't Huys Dever is een veertiende-eeuwse donjon in de Nederlandse plaats Lisse. Dit bouwwerk is bijzonder, omdat dergelijke donjons nauwelijks in Holland bewaard zijn gebleven als gevolg van onder meer verwoesting (bijvoorbeeld voorafgaand aan het Beleg van Leiden), brand (Slot Teylingen) en ingrijpende verbouwingen. Geschiedenis De donjon werd in de veertiende eeuw gebouwd door Reinier Dever. Rond 1580 en tussen 1630 en 1634 zijn delen aangebouwd, waardoor een landhuis ontstond. De laatste eigenaar-bewoner was Willem de Wael van Vronesteyn, die er samen met zijn vrouw woonde tot 1699. Het geheel bleef bewoond tot ongeveer 1750. Leegstand leidde tot de instorting van de eerste aanbouw in 1848. Binnen tien jaar verdwenen de zestiende- en zeventiende-eeuwse aanbouwen, waardoor de donjon weer vrij stond. Het dak van de donjon stortte in 1862 in, waarna het interieur grotendeels volgde. Ondertussen was de katholieke familie na ruzie met de kerkeraad van Lisse al rond 1700 verhuisd naar Roermond en vandaar naar Duitsland, waar deze in 1786 kasteel Surenberg bij Riesenbeck ging bewonen. Om deze reden meende de Nederlandse staat het geheel na de Tweede Wereldoorlog als vijandelijk Duits bezit te mogen confisqueren en in 1949 over te dragen aan de gemeente Lisse. De Duitse eigenaar Max Freiherr Heereman van Zuydtwijck spande hiertegen tevergeefs een proces aan. Na de restauratie van 1973–1978 werd het opengesteld voor het publiek. Heerlijkheid Het bouwwerk maakte onderdeel uit van de heerlijkheid Lisse en Dever, waarbij de volgende heren en vrouwen eigenaar van het bezit waren: Reinier Dever (1370-1417) Gijsbrecht van Haeften ( -1445), kleinzoon van Reinier Clara van Haeften ( -1507) Johan van Matenesse ( -1522) Nicolaes van Matenesse ( -1564) Johan van Matenesse ( -1624) Maria van Matenesse ( -1628) Johan van Schagen ( -1639) Isabella Katharina van Camons ( -1673) Willem de Wael van Vronesteyn ( -1699) Externe link Website van het kasteel