NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ontspanningszaal (Staverden)

De Ontspanningszaal is een monumentaal gebouw op het landgoed Staverden in de Gelderse gemeente Ermelo. Het gebouw ligt nabij een zandweg, de Allee, die naar kasteel Staverden loopt. Beschrijving De ontspanningszaal op het landgoed Staverden was oorspronkelijk een barak die dienstdeed voor de opvang van gevluchte Belgische militairen tijdens de Eerste Wereldoorlog in het interneringskamp in Harderwijk. In 1921 kocht Herman Theodoor s'Jacob, zoon van de Rotterdamse oud-burgemeester ir. Frederik Bernard s'Jacob en eigenaar van het landgoed Staverden, de barak en liet die vertimmeren tot een ontspanningszaal op het landgoed. Het gebouw werd door de Staverdense timmerman Gerard Plancius nabij het kasteel Staverden opgebouwd. Het gebouw werd opgetrokken op een kruisvormige plattegrond. Het hoofdgedeelte van het gebouw heeft een zadeldak, beide zijvleugels hebben schilddaken, die lager zijn dan het dak van het hoofdgedeelte. Ook het portiek heeft een lager zadeldak dan het hoofdgedeelte. Op de nok van het hoofdgedeelte staat een klokkenstoeltje, dat voorzien is van een luidklok. Opvallend zijn de raampartijen van het gebouw. Het portiek heeft vier tienruitsvensters, de zaal heeft vier grote zestienruitsvensters aan de voorzijde en twee ramen aan de achterzijde, de zijvleugels hebben elk vijf zesruitsvensters. De zestienruitsramen zijn voorzien van luiken met het beeldmerk van de huidige eigenaar, de stichting Het Geldersch Landschap. Aan de achtergevel bevindt zich een enkele deur. De entree bevindt zich in het portiek aan de voorzijde en is voorzien van een dubbele deur aan de buitenzijde en dubbele deur aan de zaalzijde. Boven de entree bevindt zich een lantaarn, die zorgt voor de verlichting van het portiek aan zowel de buiten- als aan de binnenzijde. Boven de lantaarn bevindt zich het naambord met de tekst "ONTSPANNINGSZAAL". In het interieur zijn nog restanten te vinden van het oorspronkelijke behang, waarop pauwen zijn afgebeeld, als symbool van het landgoed Staverden. Een tegeltableau met de woorden "Hulde aan den Stichter van dit Gebouw/De bevolking/van Staverden/13 April 1921" herinnert aan s'Jacob. Het gebouw deed dienst als recreatiezaal voor de bewoners van het landgoed Staverden. In de zaal bevond zich een theaterpodium dat gebruikt werd voor de diverse uitvoeringen. Naast kasteel Staverden stonden er op het landgoed twee boerderijen, de Stavohoeve en de modelboerderij de Frederik Bernard Hoeve, meerdere landarbeiderswoningen en het landhuis De Witte Pauwen. Het gebouw is erkend als rijksmonument vanwege de architectuurhistorische, de stedenbouwkundige en de cultuurhistorische waarde. Het gebouw in deze vorm en in deze staat is, volgens de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, "een uniek object". Ook de karakteristieke ligging, de samenhang met de overige delen van het landgoed Staverden en het bewaard gebleven pauwenmotief speelden een rol bij de aanwijzing tot rijksmonument.
Waalse Kerk (Middelburg)

Die Waalse Kerk (deutsch Wallonische Kirche) war eine gotische Kirche eines Begardenhofes in Middelburg (Provinz Zeeland) in den Niederlanden. Geschichte Die Middelburger Niederlassung der Begarden wurde vor 1271 gegründet. In einem Testament des Aleid von Holland vom 18. Oktober 1271 wurde die Begardenkirche erstmals erwähnt. 1492 wurde der Begardenhof durch Brand schwer beschädigt, doch wieder vollkommen hergestellt. Im Zuge der Reformation wurden die Klostergebäude säkularisiert und in ihnen eine Brauerei und Stallungen eingerichtet. 1575 wurde die in Form einer Basilika errichtete Kirche von der Reformierten Wallonischen Gemeinde zu Middelburg übernommen, die sie schließlich bis zum Zweiten Weltkrieg in ihrem Besitz hatte. 1656 wurde erstmals eine Orgel eingebaut. Am 17. Mai 1940, kurz nach der Bombardierung von Rotterdam, wurde die Kirche durch ein deutsches Bombardement vollkommen zerstört. Nachdem die Gemeinde seit Kriegsende die Doopsgezinde Kerk zu Middelburg benutzt hatte, finden ihre Gottesdienste mittlerweile in der Engelse Kerk statt. Literatur P. A. Hendrikx: De oudste bedelordekloosters in het graafschap Holland en Zeeland. Dordrecht 1977. W. S. Unger: De Monumenten van Middelburg. Maastricht 1943. Weblinks
Aeolus (Dreischor)

De Aeolus is een korenmolen in Dreischor, genoemd naar de Griekse god van de wind, Aeolus. De molen werd in 1739 gebouwd en is tot 1962 in bedrijf geweest, waarna de molen in particuliere handen kwam en een woonbestemming kreeg. In 2000 werd de molen gekocht door de gemeente Schouwen-Duiveland en in 2001/02 werd het binnen- en buitenwerk gerestaureerd. Aanvankelijk werd de molen Oostmolen genoemd, aangezien er aan de westzijde van Dreischor nog een molen stond. Tevens werd de molen een periode De Koekoek genoemd, de naam Aeolus werd in de jaren 60 hersteld.
Stoomgemaal Winschoten

Het Stoomgemaal Winschoten is een stoomgemaal aan de noordzijde van Winschoten, bij de buurtschap Oostereinde. Inleiding Het Stoomgemaal te Winschoten is een van de negen stoomgemalen die er nog over zijn in Nederland. Het is het enige vijzelstoomgemaal ter wereld. De stoommachine stamt uit 1895. De ketel is gebouwd in 1935 door de firma Ten Horn. De Stichting tot behoud van de Groninger Stoomwerktuigen heeft het stoomgemaal in haar bezit en exploiteert het ook. Het gemaal trekt jaarlijks ongeveer 1300 bezoekers. Voor zowel de exploitatie en het onderhoud leunt de stichting op een team van vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten voor dit bouwwerk, dat sinds 1978 de status van Rijksmonument heeft. Geschiedenis Op de plaats waar nu het Museum Stoomgemaal staat, werden in 1803 twee watermolens gebouwd. Ruig weer en een hevige onweersbui hebben die beide molens te gronde gericht. Dit gebeurde in 1871. Eén molen was nog te herstellen, maar de tweede werd vervangen door een stoominstallatie in 1876, onder meer om minder afhankelijk te zijn van het weer. Het stoomgemaal werd in 1895 uitgebreid met een tweede stoommachine toen bleek dat deze motoren betrouwbaarder en efficiënter waren dan de molens. Het molentijdperk was op deze plaats daarmee ten einde. In 1929 werd de in 1876 gebouwde stoommachine vervangen door een elektromotor, die gelijk de functie van primaire motor werd toebedeeld. Dit omdat deze motor direct inschakelbaar was, in plaats van het een week van tevoren op te moeten stoken. De herbouwde molen werd in 1917 gesloopt, omdat deze geen functie meer had. In 1971 werd het huidige stoomgemaal gesloten, vanwege een nieuwgebouwd gemaal dat de taken van dit gemaal en vele andere overnam. De laatste machinist Marten van der Laan en zijn zoon Marten, hebben in de jaren die volgden, de stoommachine in een zo goed mogelijk conditie gehouden. In 1983 werd de Stichting tot behoud van de Groninger Stoomwerktuigen opgericht. Deze had als doel het behoud van het stoomgemaal. Gedurende vijf jaar werd het stoomgemaal ingrijpend gerestaureerd en teruggebracht tot in de staat van 1929. Heden In 2025 werd het stoomgemaal volledig gerestaureerd. Het monumentale gebouw uit 1876, inclusief de stoommachine en stoomketel, werd opgeknapt door vrijwilligers. Op 20 juni 2025 vond de officiële heropening plaats, waarbij gedeputeerde Susan Top, bestuurder Inge Eshuis van Waterschap Hunze en Aa’s, burgemeester Cora-Yfke Sikkema en wethouder Jurrie Nieboer aanwezig waren. Trivia Toen het stoomgemaal in gebruik werd gesteld, durfden de bestuurders van het waterschap niet dichtbij te komen uit angst dat het gemaal zou ontploffen. Als het gemaal op kolen gestookt wordt, dan gebruikt het gemaal een ton kolen per dag en de elektrische motor 700 kilowattuur per 8 uur. Externe links Website van het gemaal Anton Tiktak, Winschoter stoomgemaal. Arte del Norte (2024). (videofilm)
Duyncroft

Duyncroft is een buurtschap in de gemeente Bergen in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het buurtschap telt 54 inwoners in 2026. Duyncroft is gelegen tussen Wimmenum en Egmond aan den Hoef. Duyncroft was van oorsprong de benaming voor een stuk land in en aan de rand van de duinen. Uiteindelijk kwam hier bewoning en kwamen er enkele huizen. Later kwam er de Driehuizerweg. Tegenwoordig ligt aan de Driehuizerweg ook het bungalowpark Duyncroft (hoofdingang, maar het postadres is Herenweg), dat vernoemd is naar het gebied en de buurtschap. Hiermee is de buurtschap groter geworden dan zij van oorsprong is geweest. Het bungalowpark is ontworpen door de architect Joke Kossen. Het eerste huis van Duyncroft is een boederij aan de Herenweg en werd gebouwd in 1831. Duyncroft is wegens de ligging een bekend startpunt voor talrijke fiets- en wandeltochten. Duyncroft wordt veel gebruikt als uitvalsbasis voor toeristen omdat er veel bungalowparken en restaurants in de buurt zijn. In Castricum is Duyncroft een straatnaam.
Rozenoordbrug

De Rozenoordbrug (brug nr. 174P (A10)) bestaat uit een tweetal verkeersbruggen over de rivier de Amstel in Amsterdam. De bruggen verbinden Amsterdam-Zuid met Overamstel. Tussen de beide verkeersbruggen liggen nog drie spoorbruggen; een voor de Amsterdamse metro en twee voor het treinverkeer van de Nederlandse Spoorwegen op de spoorlijn Weesp - Leiden. Alle bruggen zijn vernoemd naar het vroegere buitenhuis Rozenoord dat hier tot in de jaren veertig van de 20e eeuw aan de Amsteldijk stond. Tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog werden op deze plaats meer dan 100 verzetsstrijders gefusilleerd. De bruggen voor autoverkeer zijn onderdeel van de Ringweg om Amsterdam. De eerste (zuidelijke) brug werd geopend in 1981. In 1989 kwam de tweede (noordelijke) brug in gebruik, waarmee de weg zijn uiteindelijke breedte kreeg. De brug telt twee maal vier rijstroken. Op de zuidelijke brug ligt een aparte strook voor voetgangers en fietsers. Rozenoordmetrobrug De metrobrug (brug 1638) kwam in gebruik in 1990 met de opening van de Amstelveenlijn, tegenwoordig (gegevens 2022) rijden de lijnen 50 en 51 hierover. De metrobrug kreeg in november 2017 een aparte naam Rozenoordmetrobrug, om opgenomen te worden in de Basisregistratie Adressen en Gebouwen (BAG). Rozenoordspoorbrug De eerste spoorbrug kwam in gebruik in 1993 met de opening van de zuidelijke tak van de verbinding tussen de stations Amsterdam RAI en Duivendrecht. Rond 2015 is een tweede spoorbrug in gebruik genomen in het kader van het Project Openbaar Vervoer Schiphol-Amsterdam-Almere-Lelystad (OV SAAL). De spoorbruggen kregen ook in november 2017 een aparte naam Rozenoordspoorbrug, eveneens om opgenomen te worden in de BAG.
Geise (Wattfläche)

Die Geise ist eine Wattfläche in der Tidenems. Sie bildet die südliche Begrenzung der Strömungsrinne der Ems, ab dem Emder Hafen auch Emder Fahrwasser genannt, und trennt sie vom Priel­system der Dollart­bucht. Ihre Nord-Süd-Ausdehnung misst bis zu drei Kilometern. In Ost-West-Richtung hat sie einschließlich des Geisesteert eine Länge von etwa 11 km. Diese Wattzunge ist überwiegend unter 1 km breit und ragt von Osten fast bis in die Mitte des 5 km langen Halses des Außenems, etwa 2 km westlich des Punt van Reide, der westlichen Begrenzung des Dollart. Die Dollartmündung (der „Dollartmund“, ndl.: „Dollardmond“) südlich des Geisesteert setzt sich ostwärts in die breite Rinne des Groote Gat fort. Ihre Form hat die Geise unter langjähriger menschlicher Einwirkung gewonnen. Seit der Entstehung des Dollarts hat man anfangs durch eine Spundwand vergeblich versucht, eine Verlagerung des Emslaufs nach Süden zu verhindern, dann aber doch durch Buhnen und einen Damm erreicht, die Strömungen der Nähe des Nordufers zu konzentrieren und dadurch das nun leicht verlagerte Fahrwasser tief zu halten. Der Osten der Geise südlich der Längsbuhne bildet zusammen mit südlich angrenzenden Flächen des Hoogsands und der Ostfriesischen Plate (insgesamt fast der gesamte deutsche Anteil am Dollart) eine Ruhezone des Nationalparks Niedersächsisches Wattenmeer. Quellen Kadaster (Nederland) – ANWB/VVV Topografische kaart 1:50.000, nr. 4 Groningen oost Weblinks Reliefkarte der Tidenems bei www.kuestendaten.de
Ter Wadding

Ter Wadding is een landhuis en landgoed in de gemeente Voorschoten nabij De Vink. Geschiedenis Huis Ter Wadding, dat gebouwd is op een stuk grond dat vroeger eigendom was van kasteel De Werve, komt in 1687 voor het eerst ter sprake. Men spreekt dan van een "huizinge" Ter Wadding en van een tuinmanswoning en een aanleg ("plantagiën"). Eigenaar in dat jaar van het goed wordt de Leidenaar Johannes Minne. Tevens wordt het genoemd in 1729, bij de veiling na het overlijden van de eigenaar. Omstreeks 1770 gaf lakenverver Willem van Noort uit Leiden opdracht om het huidige huis Ter Wadding te bouwen. De naam Ter Wadding stamt uit de Middeleeuwen toen de Haagsche Schouw (thans gemeente Leiden), "het veer ter Wadding" werd genoemd. Ook zou het te maken kunnen hebben met een nog oudere vermelde doorwaadbare plek door de Rijn. De klokkentoren, afkomstig van de buitenplaats Adegeest te Voorschoten, werd in 1860 op het dak van Ter Wadding geplaatst. In 1964 vertrok de laatste bewoner, de weduwe A.E.S.R. Insinger, om het huis na zes jaar leegstand in 1970 aan de provincie Zuid-Holland te verkopen. Na renovatie en ingebruikname als kantoorpand werd Ter Wadding in 2005 aangekocht door de gemeente Voorschoten, om het vervolgens door te verkopen aan een projectontwikkelaar voor renovatie. Sinds november 2010 is het Cardiologie Centrum Voorschoten in Ter Wadding gevestigd met een poli cardiologie; een samenwerking van Leids Universitair Medisch Centrum, Bronovo en Cardiologie Centra Nederland. Ook andere bedrijven houden kantoor in het huis. Fotogalerij
Sint-Lambertuskerk (Wilsum)

De hervormde Sint-Lambertuskerk in Wilsum is een van de oudste kerken van Overijssel. Geschiedenis De kerk werd omstreeks het jaar 1050 gebouwd, maar over de oorspronkelijke opbouw is niets bekend. De kerk heeft door de eeuwen heen verschillende wijzigingen ondergaan. Met de reformatie werd de kerk van haar roomse kenmerken ontdaan. De toren met het schip vormen het oudste gedeelte: zij zijn romaans van opzet en dateren vermoedelijk uit de 11e eeuw. Aan de noord- en zuidzijde van het schip bevonden zich toen vijf romaanse vensters, terwijl de oostzijde en het koor gesloten waren. Het huidige gotische koor werd in de 14e eeuw gebouwd, tegen het toen lagere schip van de kerk. In de 15e eeuw bracht men grote wijzigingen in het schip aan: de zijmuren werden verhoogd en er werden gewelven aangebracht, terwijl de romaanse vensters werden vervangen door spitsboogvensters. Bij een restauratie in 1902 hebben neogotische invloeden de kerk zijn huidige karakter gegeven. De bestaande houten en gietijzeren ramen werden toen vervangen door de huidige zandstenen. De dichtgemetselde ramen in de koorsluiting werden geopend, evenals de scheidingsmuur tussen de koorafsluiting en het overige deel van het koor. Tevens werd toen de consistorie aangebouwd. Bij de restauratie in 1981/82 werd de ruimte onder de toren, die dichtgemetseld was, weer opengemaakt en deze doet thans dienst als garderobe. Sinds 2009 wordt de kerk verlicht door schijnwerpers. Interieur In de kerk zijn een aantal muurschilderingen te bezichtigen die bij de laatste restauratie (1982) onder het kalk vandaan zijn gehaald. Deze schilderingen, in het koor van de kerk, stammen uit de 15e eeuw en stellen de vier evangelisten voor, resp. als mens, leeuw, rund en adelaar, geschaard rond de Heilige Veronica die haar attribuut, de zweetdoek met het gelaat van Christus draagt. Deze schilderingen werden rond 1580 (bij de reformatie) met kalk afgedekt. In een gebrandschilderd ruitje van de consistorie is het wapen van Wilsum te zien: een pelikaan, die met gespreide vleugels haar jongen voedt, zittend op een burcht. Op de muren van het koor bevonden zich negen wijdingskruisen; hiervan konden er bij de laatste restauratie twee behouden blijven. De andere zeven kruisen werden ingekrast in het stucwerk, evenals het sacramentshuisje. Op de gewelven in het schip is bij de restauratie het 16e-eeuws sjabloonwerk weer aangebracht. Het bestaat uit okerkleurige Franse lelies en bruine eikenblaadjes, omgeven door krulletjes. Tevens werd er op de ribben een rood-witte keperband aangetroffen, deze is ook weer hersteld. Een klein gedeelte van het sjabloonwerk kon behouden worden Orgel Het oude orgel werd in 1970 vervangen door het huidige. Dit orgel is voorzien van twee klavieren verdeeld over één hoofdwerk en één nevenwerk en het heeft een vrij pedaal. Het bezit 13 stemmen. Het orgel werd gebouwd door Hendriksen en Reitsma uit Nunspeet.
Park Rozenburg

Park Rozenburg is een stadspark in de Rotterdamse wijk Kralingen. Een andere benaming is het Rozenburgpark. Het wandelgebied is drie hectare groot en ligt tussen de Oudedijk en de Kralingse Plaslaan in het oosten van Rotterdam. Het park met omringend villawijkje heeft de status van 'beschermd stadsgezicht'. Geschiedenis Park Rozenburg dankt zijn naam aan Villa Rozenburg, een woonhuis aan de Oudedijk, waarvan het perceel zich uitstrekte tot aan de Kralingse Plas. In 1895 kwam deze villa in het bezit van de gemeente Rotterdam. In 1911 besloot de gemeenteraad van Rotterdam tot de aanleg van een villawijk en de aanleg van een park op het terrein van het voormalige buiten. Van 1895 tot 1900 liep hier het Rozenburgerpad, voor die tijd bekend als de Vriendenlaan. In het park lag tot 1950 de Rozenburgbrug over het water van de vijver, waarover vele jaren een treurwilg hing, die begin 2003 is bezweken. Omstreeks de jaren 1980 werd er een bescheiden fontein geïnstalleerd. Omringende straten Rozenburglaan Genoemd naar de oude buitenplaats. Hieraan staat de Kralingse School, een basisschool met een speelplaats grenzend aan het park, die in 2012 haar 100-jarig jubileum vierde. In deze laan stonden berken. Vredehofweg Genoemd naar de voormalige buitenplaats Vredehof, die van de Oudedijk tot aan de Noordplas liep. Op de plaats van het oude buitenhuis werd in 1882/83 de villa Vredehof gebouwd. In dit gebouw was van 1898 tot 1930 het Oude Vrouwenhuis gevestigd. Het terrein werd in 1911 door de gemeente Rotterdam aangekocht. Nabij de Kortekade staat aan deze weg een basisschool van de Vrije School; hier werden in 2005 jonge kastanjes geplant. Aan de andere kant van de Oudedijk ligt de Vredehofstraat, van 1875 tot 1895 Keerweerstraat geheten. Oranjelaan Genoemd naar het Huis Oranje-Nassau. Mecklenburglaan Genoemd naar het voormalig hertogdom Mecklenburg in Duitsland waar prins Hendrik van Mecklenburg-Schwerin werd geboren. Het Mecklenburgplein is een bloemperk halverwege de straat met een zichtlijn door het park naar de Kralingse Plas. Een naamloos plein nabij de Oranjelaan is het adres van het Libanon Lyceum aan de Mecklenburglaan. Op dit plein viert de Kralingse jeugd Koningsdag. Dillenburglaan Genoemd naar Dillenburg in Duitsland, een stad in het voormalige graafschap Nassau, de geboorteplaats van Willem van Oranje. Deze straat is nog geen 30 m lang, het hoogste huisnummer is 2. Sinds 1900 is er ook een Dillenburgstraat op Zuid. Merulaweg Genoemd naar het voormalige huis Merula dat eertijds op de hoek van deze weg en de Oudeijk stond. Het werd bewoond door de gemeenteontvanger van Rotterdam, Pieter Lamaison van Heenvliet (1857-1941), die het huis had vernoemd naar Angelus Merula, pastoor van Heenvliet, die in 1557 wegens ketterij was veroordeeld tot de brandstapel. Waldeck-Pyrmontlaan Genoemd naar het voormalig vorstendom Waldeck-Pyrmont in Duitsland, waar Koningin-Regentes Emma is geboren. Voor 14 mei 1940 liep er ook een Rozenburgstraat tussen de Lusthofstraat en de Oudedijk. Externe link Informatie over Park Rozenburg
De Onvermoeide

De Onvermoeide is een ronde stenen koren- en schorsmolen aan de Hoevendijk in de Noord-Brabantse stad Raamsdonksveer (gemeente Geertruidenberg). Het is een flinke ronde stenen stellingmolen. Geschiedenis In Raamsdonksveer was tot 1890 geen windmolen aanwezig; wel was er een rosmolen. De Onvermoeide is de enig overgebleven windmolen van de twee concurrerende molens die op korte afstand van elkaar werden gebouwd; de andere molen heette Zeldenrust en is in 1991 gesloopt. De Onvermoeide was eigendom van de familie Martens, die al in 1900 op motorkracht maalden en al in 1908 met een elektromotor. De Onvermoeide stond eigenlijk al voor de Tweede Wereldoorlog stil. In 1944 explodeerde een granaat op de luizolder, wat veel schade opleverde. De molen werd in 1947 onttakeld en pas aan het eind van de jaren 60 van de 20e eeuw werd een restauratieplan gemaakt. De onderdelen voor de restauratie kwamen uit een gesloopte molen in Rijen, die beter pasten in De Onvermoeide dan in de molen Zeldenrust. De gemeente kocht De Onvermoeide in 1970 aan; de restauratie was in 1974 voltooid. Na de restauratie ging de molen weer draaien, en af en toe ook malen. In 2008 was de molen in een dusdanige toestand dat draaien overantwoord werd en is de molen stilgezet. In 2011/2012 is de molen gerestaureerd en op 1 september 2012 werd de molen weer opnieuw in gebruik gesteld. Technische details De Onvermoeide heeft een vlucht van 26 meter van Oudhollandse vorm. De molen heeft twee koppel maalstenen en daarnaast een koppel stenen dat vroeger in gebruik was als schorsmolen, maar nu is ingericht als normaal steenkoppel. Een derde koppel, ingericht voor motoraandrijving, is aanwezig; de bijbehorende motor echter niet meer. Externe links Chris Kolman [et al.], De Onvermoeide in: Monumenten in Nederland - Noord-Brabant, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders Uitgevers, Zeist/Zwolle, 1997, blz. 278 Meer informatie over de molen
Kortenoordsehaven

De Kortenoordsehaven is een gegraven haven in Rotterdam Charlois, aan de linker Maasoever bij kilometerraai 1004. De lengte is 360 meter, breedte 70 meter, diepte NAP -4,50 meter. De haveningang is gekoppeld aan die van de Barendrechtse haven. De haven is over land bereikbaar via de Sluisjesdijk. De haven is naar Kortenoord genoemd, een buurtschap en industriegebied in Nieuwerkerk aan den IJssel, tegenwoordig in de Zuid-Hollandse gemeente Zuidplas. Rond de vorige eeuwwisseling waren rond de haven een aantal oliemaatschappijen gevestigd: aan de westzijde de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Exploitatie van Petroleumbronnen in Nederlandsch-Indië. Opgericht 16 juni 1890. In verband met de onafhankelijkheid van Indonesië in 1949 werd de naam gewijzigd naar Koninklijke Nederlandsche Petroleum Maatschappij met Shell als handelsnaam. aan de zuidzijde de Pure Oil Company, een Amerikaanse oliemaatschappij. Opgericht in 1914 en sinds 1965 bekend als Union Oil Company of California. aan de oostzijde, aan de Barendrechtse haven, de American Oil Company. Opgericht in Baltimore in 1910 en opgegaan in Amoco Corporation. Amoco ging met BP in december 1998 samen als BP Amoco, later BP. Op de kop van de Sluisjesdijk werd dus de basis van Rotterdam als oliehaven gelegd. Op de pier die de haven afschermt van de Nieuwe Maas was begin twintigste eeuw een quarantainestation gevestigd, dat rond 1930 naar de quarantaine-inrichting op Heijplaat is verplaatst.
Nederwaard Molen No.6

Nederwaard Molen 6 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen, die dateert uit 1738, is een van de acht molens die de Nederwaard bemalen. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,30 meter waarmee de lage boezem van de Nederwaard wordt bemalen. De molen, die vroeger ook wel werd aangeduid met "heer Leeuwen", wordt bewoond en is niet te bezichtigen.