NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hôtel de ville de Gouda

L'hôtel de ville de Gouda (en néerlandais : Stadhuis van Gouda) est un monument historique de style gothique flamboyant construit de 1447 à 1450 au centre du Markt, au cœur de la ville. Il n'abrite plus de nos jours la mairie de Gouda, transférée depuis 2012 dans un nouvel édifice. Architecture L'hôtel de ville de Gouda a été construit dans le style gothique flamboyant, sa façade date de 1450 et son perron, de style Renaissance, date de 1603. Une colonnade toscane, servant originellement d'échafaud, a été adjointe à l'édifice en 1697. A l'intérieur, les dessus de porte ont été réalisés par J. Giseling et les tapisseries, datant de 1643, sont l'œuvre de Jacobus Ruffelaer. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pays-Bas
Ratusz w Goudzie

Ratusz w Goudzie niderl. Stadhuis van Gouda – sporych rozmiarów miejski budynek, powstały w 1450 roku, reprezentujący styl gotycki, siedziba miejscowych władz. Znajduje się on w rynku w mieście Gouda, w Holandii. Budynek ratusza wznosi się w centrum miejskiego rynku. Styl budowli nawiązuje do ratuszy flamandzkich epoki gotyku. Szczególnie wyróżniają się liczne rzeźby, figury księżnych i książąt burgundzkich. Ratusz charakteryzują też wysokie szczyty z licznymi pinaklami. Bibliografia Holandia – przewodnik ilustrowany. Warszawa: Langenscheidt Polska Sp. z o.o. (Berlitz), 2008, s. 205. ISBN 978-83-7476-501-5.
Câmara Municipal de Gouda

A Câmara Municipal de Gouda está localizada no Markt . A prefeitura do século XV é um edifício histórico de estilo gótico flamegante e renascentista mais antigos da Holanda classificada como rijksmonument. Foi sede "oficial" do município até ao verão de 2012 , altura em que foi substituída nas suas funções por uma nova Câmara Municipal, embora muitos das suas funções de organismo público já tinha sido descativada durante o século XX. Até 1860 , foi o local em frente ao qual eram executadas as sentenças de morte. Foi construída em 1448 e e 1459 e projetada por Jan III Keldermans. Referências
Korenmolen Nieuw Leven

De molen Nieuw Leven (voorheen De Zwaluw en Windlust) is een wipmolen in het hartje van Hazerswoude-Dorp in de gemeente Alphen aan den Rijn. De molen dateert uit de 17e eeuw en is oorspronkelijk als poldermolen gebouwd en in 1815 of 1816 op de huidige plaats opgebouwd als korenmolen. De gemeente Hazerswoude (later opgegaan in de gemeente gemeente Rijnwoude, weer later in de gemeente Alphen aan den Rijn) is in 1962 in bezit van Nieuw Leven gekomen. De molen heeft twee koppels maalstenen. Dit waren er ooit drie. Halverwege de jaren 90 is de molen grondig gerestaureerd en weer maalvaardig gemaakt. In de molen bevindt zich ook een koppel stenen dat met behulp van een elektromotor werd aangedreven, maar dat niet meer maalvaardig is. De molen heeft de status rijksmonument en is regelmatig voor het publiek geopend. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Hazerswoude-Dorp
Sint-Laurentiuskerk (Heemskerk)

De Sint-Laurentiuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Anthonie Verherentstraat 4 in Heemskerk in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De kerk werd tussen 1889 en 1891 gebouwd. Architect Jos Tonnaer ontwierp een driebeukige kruiskerk in neorenaissancistische stijl. De vieringtoren is 53 meter hoog en bestaat uit twee vierkante en twee achtkantige geledingen. Aan beide zijden van de voorgevel staan twee kleine traptorens. Een van de kapellen is gewijd aan Titus Brandsma. In de kerk hangt een schilderij van de marteldood van Sint-Laurentius, dat in de 17e eeuw werd gemaakt door de Vlaamse schilder Jan Boeckhorst. De kruiswegstaties werden in 1871 gemaakt. Het kerkorgel werd in 1930 gebouwd door de firma Vermeulen. De kerk is tot op heden in gebruik bij de parochie "Heilige Laurentius". Het kerkgebouw is een rijksmonument. Bron Website parochie - De kerk van de H. Laurentius Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed Externe links Reliwiki - Laurentiuskerk, Heemskerk Groet uit Heemskerk - Laurentiuskerk
Торнверд

Торнверд (нід. Toornwerd) — село в нідерландській провінції Гронінген. Входить до складу муніципалітету Емсделта. Його населення станом на 2021 рік складало 60 осіб. Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Емсделта (нід.)
Eva (molen)

De Eva is een koren- en pelmolen in het Groningse Usquert. De molen werd oorspronkelijk in 1818 gebouwd en was oorspronkelijk uit Bedum afkomstig en stond daar als poldermolen samen met 'echtgenoot' "Adam", eveneens een poldermolen. Adam verhuisde naar Delfzijl en is daar nog steeds als korenmolen aanwezig. De Eva brandde op 30 december 1890 af, maar werd in 1891 op het oude stenen onderstuk herbouwd. De molen werd voorzien van zelfzwichting en zelfkruiing. De zelfkruiing raakte als snel in onbruik, de zelfzwichting verdween na 1953 en werd door het oudhollandse zeilhekwerk vervangen. Nadat de molen buiten gebruik raakte, zijn er drie ingrijpende restauraties geweest, namelijk in 1953-'56, begin jaren 80 en in 2000-2001. Voor de tweede restauratie werden voor de destijds deplorabele molen acties gehouden met de leus 'Laat Adam geen weduwnaar worden.' De molen wordt vrijwel elke zaterdag door vrijwillige molenaars opengesteld voor publiek. De geheel maalvaardige molen Eva heeft twee koppels 17der maalstenen en bezit een complete gerstpellerij. Externe link Beschrijving van de molen op usquert.nl
Meerssen railway station

Meerssen railway station is located in Meerssen, Netherlands. The station opened on 23 October 1853 on the Maastricht–Aachen railway. The original station building was enlarged in 1900. Train services Meerssen station is served by Arriva with the following train services: Express sneltrein S5: Maastricht–Heerlen Express sneltrein RE 18: Aachen–Maastricht-Liége Local stoptrein S4: Maastricht–Heerlen Bus services The following bus services depart from the bus stop outside the station: 3: Bunde–Meerssen–Rothem–Wittevrouwenveld–Amby–Centraal Station–Wolder 17: Meerssen–Bunde–Geulle–Beek 52: Meerssen–Ulestraten–Schimmert–Hulsberg–Klimmen–Voerendaal–Heerlen References External links NS website
Meerssen vasútállomás

Meerssen vasútállomás vasútállomás Hollandiában, Meerssen településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Aachen–Maastricht-vasútvonal Heuvellandlijn Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Maastricht Noord vasútállomás (délnyugat) Houthem-Sint Gerlach vasútállomás (délkelet) Vroenhof railway station (délkelet) Rothem railway station (délnyugat) Forgalom Kapcsolódó szócikkek Holland vasútállomások listája Jegyzetek További információk Az NS hivatalos weboldala (angolul) Dutch Public Transport journey planner Archiválva 2022. október 20-i dátummal a Wayback Machine-ben (angolul)
Station Meerssen

Station Meerssen is het spoorwegstation van Meerssen. Het eerste stationsgebouw stamt uit 1853 en was tamelijk klein. Er hebben twee verbouwingen plaatsgevonden waarbij het gebouw is uitgebreid met een wachtkamer en een extra verdieping. In 1900 werd het stationsgebouw vervangen door een nieuw, aanzienlijk groter gebouw. Het gebouw is een rijksmonument. Op het station zijn kaartautomaten aanwezig. Verder zijn er onbewaakte fietsklemmen en fietskluizen te vinden en aan de zuidzijde van het station ligt een parkeerterrein voor auto's. Treinverbindingen De volgende treinseries halteren in de dienstregeling 2026 te Meerssen: Na middernacht rijden de laatste twee treinen uit de serie RS18 (richting Kerkrade Centrum) niet verder dan Heerlen. Voor- en natransport Lijn 30: Sittard - Geleen - Beek - Maastricht Aachen Airport - Meerssen - Rothem - Maastricht Lijn 52: Meerssen - Ulestraten - Schimmert - Hulsberg - Kunrade - Heerlen Lijn 791: Meerssen - Houthem - Valkenburg - Sibbe - IJzeren - Scheulder - Margraten - Reijmerstok - Banholt - Mheer - Herkenrade - Sint Geertruid - Moerslag - Eijsden (buurtbus) Lijn 797: Meerssen - Bunde - Geulle - Hussenberg - Beek (buurtbus) Afbeeldingen
Grote of Sint-Nicolaaskerk (Elburg)

De Grote of Sint-Nicolaaskerk is de belangrijkste kerk in de Nederlandse stad Elburg. Het gebouw bevindt zich in de noordoostelijke hoek van de historische binnenstad. Geschiedenis De kerk werd in 1396 gesticht, toen het stadje landinwaarts werd verplaatst, en werd omstreeks 1450 voltooid. Schutspatroon is Sint-Nicolaas, de beschermheilige van de zeelieden en de vissers. Het is een driebeukige pseudobasiliek met gemetselde kruisribgewelven. Sinds omstreeks 1580 is de kerk in protestantse handen. Van voor de Reformatie dateren het eikenhouten koorhek en twee koorbanken. In 1693 werd de torenspits door bliksem getroffen, waarna deze tot aan het metselwerk afbrandde. De spits werd daarna niet hersteld, maar de toren werd met een plat dak bedekt, wat nog steeds het geval is. In 1797 besloot men de fresco's in de kerk met witte kalk te bedekken. Deze fresco's kwamen tijdens de restauratie tussen 1971 en 1975 weer tevoorschijn. Het orgel van de kerk werd in 1825 gebouwd door Georg Heinrich Quellhorst. Sinds 1974 is er bovendien een koororgel. De kerk is in gebruik bij de Hervormde Gemeente Elburg. Externe link Hervormd Elburg: Grote Kerk Elburg
Kandelaarbrug

De Kandelaarbrug is een ophaalbrug voor voetgangers en fietsers, over de Delftse Schie, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De ophaalbrug wordt hydraulisch aangedreven door een cilinder onder het brugdek. De brug heeft, aan de westzijde, de langste oprit van de hele omgeving en in deze oprit zit een 'knik'. Bij benadering maken zo'n 5000 fietsers per week gebruik van de brug en gaat deze in die tijd zo'n 120 keer open. Zijwind bij de Kandelaarbrug maakt het voor schippers lastig deze brug te passeren. Toelaatbare scheepsafmetingen: 65 (l) x 7,50 (b) x 2,50 (d) m, met boegschroef en marifoon max lengte 70 m. De vaarweg is CEMT-klasse III. Doorvaarthoogte beweegbare deel in gesloten stand KP +4,20 m Doorvaartwijdte 10,50 m. Doorvaarthoogte vast gedeelte KP +4,10 m Doorvaartwijdte vast gedeelte 10,50 m. De brug kan voor bediening via de marifoon worden aangeroepen via de bedieningscentrale Leidschendam op VHF-kanaal 18. Doordat er in het voorjaar van 2020 een vrachtwagen over de brug reed is de brug een aantal maanden gesloten geweest. Geschiedenis De naam is afgeleid van het ten westen van de Delftse Schie op de grens van de Noord-Kethelpolder en de Oost-Abtspolder gelegen buurtje Kandelaar en de naam van de herberg "De Candelaar", die in het begin van de 17e eeuw aan de Schie was gelegen. Ze verwijzen naar de kandelaar die hier vroeger stond ter verlichting van de schepen die in het donker afmeerden.
Oude Hortus (Groningen)

De Oude Hortus is een openbaar toegankelijke binnentuin in de Hortusbuurt in de stad Groningen. De tuin was honderden jaren in gebruik als Hortus botanicus van de Rijksuniversiteit Groningen. De tussen de Grote Rozenstraat en de Grote Kruisstraat gelegen tuin werd in 1626 gesticht door apotheker en botanicus Henricus Munting (1583-1658). De tuin werd dan ook wel de 'Hortus Muntingiorum' genoemd. Munting kocht op 22 juni 1626 een lapje grond van 100 roeden aan de Grote Rozenstraat. De eerste uitbreiding van de tuin vond al in 1628 plaats, toen Munting een aangrenzend perceel grond huurde van de stad Groningen. De tuin zou later nog verschillende keren worden uitgebreid. In 1642 werd Munting benoemd tot provinciaal botanicus, verbonden aan de Academie, zoals de enkele tientallen jaren daarvoor opgerichte Rijksuniversiteit Groningen in die tijd heette. In 1646 publiceerde Munting een catalogus: Hortus et universæ materiæ medicæ Gazophylacium. Onder "Gazophylacium Materiae Medicae" moeten we verstaan "een medicinale schatkamer, (...) een soort van museum van simplicia, aromata, harsen, stenen, dieren, chemische preparaten enz., dat hij in zijn huis ingericht gehad moet hebben." In 1691 werd de Academie eigenaar en groeide de tuin uit tot de Hortus botanicus van de universiteit. Omdat het terrein te klein werd, kocht de universiteit al in 1917 het monumentale 't Huis de Wolf, een laat-negentiende-eeuwse villa in Haren met het bijbehorende landgoed van 12 hectare (later uitgebreid tot 20). In 1967 verhuisden de planten naar de Hortus botanicus te Haren wat het einde betekende aan een periode van wetenschappelijk plantenonderzoek in Groningen. In de loop der jaren werd de Oude Hortus kleiner en veranderde van vorm, vooral door nieuwbouw van de universiteit. Tussen 2002 en 2006 resulteerde dit in een slepende ruzie tussen het Groninger stadsbestuur, de universiteit en de bewoners van de Hortusbuurt. De tuin herbergt nog steeds veel soorten dieren en vooral planten, waaronder verschillende soorten stinsenplanten, zoals keizerskroon, daslook en winterakoniet. Zie ook Hortus Haren
Huis De Dael

Kasteel of Huis De Dael (ook wel Huis Oelsbroek genoemd) ligt in de gemeente Beekdaelen in Nederlands-Limburg. Het huis ligt in het dal van de Platsbeek en de naam Oelsbroek is waarschijnlijk afgeleid van Elsbroek: een veenachtig gebied beplant met Elzen. De Dael ligt evenals het nabijgelegen kasteel Reijmersbeek ingeklemd tussen de A76 en de spoorlijn Sittard - Heerlen. Huis De Dael is grotendeels zeventiende- en achttiende-eeuws en was indertijd gebouwd rond een vierkant plein en aan de buitenzijde omgeven door vijvers en grachten. Deze bouwstijl was typisch voor landgoederen in deze streek die niet alleen als burgslot maar ook als buitenverblijf dienden. Het is opgetrokken uit baksteen en mergel en vertoont de voor de Limburgse bouwkunst zo kenmerkende speklagen, die in deze omgeving bij vele kastelen en hoeves voorkomen. Tegenwoordig vormt het een U-vormig complex om een binnenplein. In de jaren 50 en 60 was het een ANWB bondshotel met goed bekendstaande keuken. Externe link Rijckheyt Centrum voor regionale geschiedenis: huis de Dael of huis Oelsbroek (gearchiveerd) Jos Habets beschrijft het huis Oelsbroeck of de Dael in 1880 Foto's van huis de Dael (gearchiveerd)
Park Presikhaaf

Park Presikhaaf is een park in de Arnhemse wijk Presikhaaf. Het park ligt grofweg tussen de spoorlijn Arnhem-Zutphen en het Winkelcentrum Presikhaaf. Aan de randen van het park liggen een vestiging van de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen, het Leerpark Presikhaaf en station Arnhem Presikhaaf. Vanaf november 2004 is het park heringericht, in september 2007 werd het vernieuwde park heropend. Na de sloop van het oude Arnhemse station werd het ingangspaviljoen dat aan de Sonsbeekzijde stond in het park herbouwd. Het is nu in gebruik als horecavoorziening. Aan de westkant van het park, ten zuiden van de Ruitenberglaan, bevindt zich een educatieve stadsboerderij met koeien, varkens, schapen en geiten. Het Natuurcentrum Arnhem is hier gevestigd. Er worden ook enkele zeldzame Nederlandse landbouwhuisdierrassen gefokt, voorbeelden hiervan zijn het Lakenvelderrund en de Blaarkop. Aan de andere kant van de Ruitenberglaan ligt een heemtuin. In het midden van het park is een evenemententerrein met rondom heuveltjes die dienst kunnen doen als tribune. Hier vindt onder meer de tweejaarlijkse Parkmanifestatie plaats. Verspreid over het park zijn er plekken om te picknicken; daarnaast zijn er enkele plekken om te barbecueën. In het park staat het beeldhouwwerk Pietre in Olanda (1983) van Pinuccio Sciola. Aan de zuidkant, tegenover Winkelcentrum Presikhaaf, is een wandelpromenade met een lange stenen zitmuur. Daar, in de vijver, bevindt zich sinds 2009 het kunstwerk 'Spitting leaders' van de Spanjaard Sánchez Castillo: vier bronzen borstbeelden symboliserend vier wereldleiders die elkaar voortdurend bespuwen met waterstralen. Ook is hier een voetbalveldje en een basketbalveld. Het park is, aan de zuidzijde, rechtstreeks verbonden met winkelcentrum Presikhaaf middels een voetgangers- en fietsersbrug over de IJssellaan.
Verzorgingsplaats Leikant

Verzorgingsplaats Leikant is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A58 Vlissingen-Eindhoven tussen afritten 12 en 11 ten zuiden van Tilburg, in de gemeente Tilburg. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan de oude veldnaam Leijkant voor een nabijgelegen gebied. Deze naam is weer ontleend aan het riviertje de Oude Leij, dat er langs stroomt. Hierop komt een ander riviertje uit, De Blaak, waarnaar de tegenovergelegen verzorgingsplaats Blaak is vernoemd. Verzorgingsplaats Leikant wordt gebruikt als homo-ontmoetingsplaats.
Castello di Coevorden

Il castello di Coevorden (in olandese: Kasteel van Coevorden o Kasteel Coevorden) è uno storico edificio della città olandese di Coevorden, nella Drenthe, fatto costruire nella forma attuale da Karel van Geire a partire dal 1522 sulle fondamenta di precedenti edifici risalenti al 1024 e al 1402 e fatti costruire dal vescovo di Utrecht. L'edificio è classificato come rijksmonument nr. 526787 ed è ora adibito ad hotel. Storia Dopo che nel 1024 la contea della Drenthe era stata ceduta da Hendrik II al vescovo di Utrecht, quest'ultimo fece costruire un motte e bailey, fu realizzato nel 1024 per i funzionari della contea. Nel 1402 l'edificio fu quindi ricostruito dal vescovo Frederik van Blankenheim: l'edificio da allora venne definito "castrum". Nel 1522, il castello fu nuovamente rimodellato su iniziativa del duca Karel van Geire, che tra il 1522 e il 1528 fu al comando della Drenthe. Nel 1795, con lo scoppio della prima rivoluzione batava, il castello di Coevorden venne messo all'asta e fu acquistato da due privati, G. en J. Woltersom al prezzo di 1.675 fiorini. Nel 1938, l'edificio fu acquistato dal comune di Coevorden, che nel 1972 fece intraprendere un'opera di restauro. A partire dal 2008, dopo che il castello era stato utilizzato per ospitare degli uffici comunali, l'edificio venne trasformato in hotel, che fu inaugurato nel 2010 Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Coevorden
Kasteel van Coevorden

Het Kasteel van Coevorden is een rijksmonument in de Drentse plaats Coevorden. Oorsprong In zijn oudste vorm was het kasteel een motte met een houten toren die werd omgeven door grachten en houten muren. Hier kon men zich terugtrekken bij dreigend gevaar. Geschiedenis Het kasteel kent een roerige geschiedenis. Vanwege de ligging in een moerasgebied op doorgangsroutes, met name die tussen hanzesteden Münster en Groningen, en vanwege de lucratieve tolrechten, was de vesting van groot strategisch belang. Het bezit ervan wisselde vele malen, wat vaak met geweld gepaard ging. Het kasteel was onder andere inzet bij de Slag bij Ane in 1227 en bij het Beleg van Coevorden (1592). Het kasteel werd meermalen geplunderd, vernietigd en herbouwd. In 1402 herbouwde bisschop Frederik van Blankenheim het kasteel. Burggraven Van de twaalfde tot de vijftiende eeuw werd de burcht bewoond door de burggraven van Coevorden. De kastelein van het kasteel was tevens de drost van de Landschap Drente. In 1522 werd het kasteel door de Hertog Karel van Gelre verbouwd en kreeg het vermoedelijk de grote vierkante vorm die we in schetsen van latere datum terugzien. Ook deze grote burcht is nadien grotendeels vervallen. De ruïnes die resteerden zijn, overigens niet zonder slag of stoot, in 1967-1972 gerestaureerd tot hun huidige staat. Moderne tijd In 1938 heeft de gemeente Coevorden het kasteel aangekocht, waarna in 1968 gestart werd met de restauratie. Bij een restauratie in 2010 werd de rode verf verwijderd. Het kasteel heeft sinds 1965 de beschermde status van Rijksmonument. Replica In het Canadese Vancouver stond een replica van het kasteel. De replica is gebouwd ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van Vancouver en de Expo '86. Het kasteel is daar op 80% van de ware grootte neergezet, als cadeau van de Coevordense bevolking. Coevorden heeft een bijzondere band met Vancouver vanwege de Britse marineofficier George Vancouver, die onder James Cook in 1792 de westkust van Canada (Brits-Columbia) verkende. Hij gaf zijn naam aan het eiland voor de kust, Vancouver Island. Het zich door de 'goldrush' ontwikkelende Granville Island kreeg in de 1886 de naam Vancouver. De voorouders van George Vancouver kwamen uit Coevorden en heetten daar Van Coeverden (Van Coevorden). Van Coevorden is uiteindelijk via Vancoeverden en Vancoever verbasterd naar Vancouver. De replica is verhuisd naar het attractiepark Fantasy Gardens in Richmond. Dit is een voorstad van Vancouver. Afbeeldingen Trivia Het kasteel op de vlag van Drenthe staat symbool voor het kasteel bij Coevorden. Het is het enige kasteel dat Drenthe rijk is.
Замок Куворден

Замок Куворден є національним пам'ятником у місті Куворден у нідерландській провінції Дренте. Походження У своїй найдавнішій формі замок був мотем з дерев'яною вежею, оточеною ровами та дерев'яними стінами. Сюди можна було відступити в разі загрози. Історія Замок має бурхливу історію. Завдяки своєму розташуванню в болотистій місцевості на транзитних шляхах, особливо між ганзейськими містами Мюнстером і Гронінгеном, а також через прибуткові права мита, фортеця мала велике стратегічне значення. Його власники неодноразово змінювалися, що часто супроводжувалося насильством. Замок використовувався, серед іншого, у битві при Ені в 1227 році та під час облоги Кувордена (1592). Замок кілька разів грабували, руйнували та відбудовували. У 1402 році єпископ Фредерік ван Бланкенхайм перебудував замок. Сучасний час Муніципалітет Куворден придбав замок у 1938 році, після чого в 1968 році почалася реставрація. Червону фарбу зняли під час реставрації у 2010 році. З 1965 року замок має статус пам'ятки національного значення. Репліка Копія замку стояла у канадському Ванкувері. Репліку побудували до 100-річчя Ванкувера та Expo '86. Замок був побудований там на 80 % від його фактичного розміру, як подарунок від людей Кувордена. Куворден має особливий зв'язок із Ванкувером через британського військово-морського офіцера Джорджа Ванкувера, який досліджував західне узбережжя Канади (Британська Колумбія) під керівництвом Джеймса Кука в 1792 році. Він дав своє ім'я острову біля узбережжя, острів Ванкувер. Предки Джорджа Ванкувера походили з Кувордена і називалися Ван Куворден (Van Coevorden). Ван Куворден зрештою було скорочено до Ванкувера через Vancoeverden і Vancoever. Репліку перевезли до тематичного парку Fantasy Gardens у Річмонді. Це передмістя Ванкувера. Галерея Цікаві факти Замок на прапорі Дренте символізує замок біля Кувордена. Це єдиний замок у Дренте. Примітки