NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Veenmeer

Het Veenmeer is een plas nabij Tynaarlo. Het meer is geschikt voor zowel hobby- als professionele duikers. In het meer bevinden zich verschillende objecten waaronder oefenplatforms. Hierdoor wordt het meer vaak gebruikt voor duikopleidingen. Tevens ligt er in de plas een wrak van een sloep dat door lokale duikers het Juweeltje wordt genoemd. Overige objecten zijn een autowrak, een caravan en zogenaamde reefballs. Er zijn meerdere instapplaatsen rond de plas. Voor de campinggasten is er een recreatiestrandje aangelegd. Het is 17 meter diep en het zicht kan variëren van goed tot slecht. Het meertje is eigendom van de camping het Veenmeer en er dient entree te worden betaald. De voormalige zandafgraving stond tot in de jaren 1980 bekend als het Bouwmans gat.
Salviuskerk (Dronrijp)

De Salviuskerk is een kerkgebouw in Dronrijp in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De Salviuskerk (bijgenaamd: d'Alde Wite = de oude witte) was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Salvius. De romaanse kerk, gebouwd in de 12e eeuw werd in 1504 verbouwd, waarbij met name het koor en de zuidmuur een gotisch karakter kregen. De eenbeukige kerk is gedekt door een houten tongewelf. De toren werd in 1544 gebouwd met daarin een door Geert van Wou gegoten klok uit 1493. De zuidingang heeft een fronton met een doodshoofd tussen twee obelisken. Naast de ingang bevindt zich een memoriesteen ter nagedachtenis van Eise Eisinga. De fronton boven de oostingang heeft drie beelden van de deugden, zoals Caritas. Het orgel uit 1653 is het oudste kerkorgel van Friesland en werd gemaakt door de gebroeders Arnoldus en Tobias Bader. Het orgel werd in de 19e eeuw gerestaureerd door Willem Hardorff en in de 20e eeuw door Bakker & Timmenga. De kerk heeft zeven herenbanken en een groot aantal grafzerken. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Dronrijp Kerken in Friesland
Sint-Bavokerk (Nuth)

De Sint-Bavokerk is een kerkgebouw in het Nederlandse dorp Nuth, in de Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De parochiekerk staat in het oudste gedeelte van Nuth en wordt geheel omgeven door de Dorpsstraat. De kerk staat op een kerkheuvel waar de huizen in een cirkel omheen zijn gebouwd. Om de kerk ligt er een grasveld waar zich verschillende grafkruizen bevinden. Het kerkgebouw is een rijksmonument en is gewijd aan Sint Bavo. Geschiedenis Vermoedelijk heeft er reeds in de middeleeuwen een kerkje op deze plek gestaan. Hierop wijzen de zich in de kerk bevindende altaarsteen onder de toren en een doopvont, die beide uit de 12e eeuw stammen. In elk geval heeft tot 1763 een kleiner kerkgebouw op deze plek gestaan zoals uit geschriften en de fundamentresten is te herleiden. Tussen 1690 en 1763 wordt getracht de dan bouwvallige kerk met lage toren, een middenschip en twee aangeplakte zijbeuken in stand te houden. In 1763 wordt de nieuwe toren en het eerste deel van het schip over de oude kerk heen gebouwd. Op die manier konden de diensten tijdens de bouw gewoon doorgaan. Het schip met de westtoren zijn in trant van de architect Laurenz Mefferdatis uit Aken opgetrokken. In 1923 werden de zijbeuken en een nieuw koorgedeelte aangebouwd naar een ontwerp van Nic. Ramakers. Opbouw Het gebouw bestaat uit een ongelede westtoren, een driebeukig schip, een transept met forse markante vieringtoren en een koor. Externe link Hub Ritzen beschrijft de historie van de St. Bavo kerk te Nuth
Maria Magdalenakerk (Rijen)

De Maria Magdalenakerk is een kerk aan de Hoofdstraat in Rijen in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Reeds in 1483 stond op deze plaats een kapel gewijd aan de Heilige Maria Magdalena. Van 1524 tot 1906 heeft er op deze plaats een kleine kerk gestaan. Deze is van 1648-1815 in bezit geweest van de hervormden. In 1906 werd de huidige kerk gebouwd in neogotische stijl. Het is een groot driebeukig gebouw met een 70 meter hoge toren. Op de voorgevel staat een beeld. De architect was Hubert van Groenendael uit 's-Hertogenbosch. De kerk heeft een middenschip en twee zijbeuken. Er is een aparte rouwkapel en sacristie. Het interieur heeft onder andere gebrandschilderde ramen door Max Weiss en grote houten beelden van Maria en Maria Magdalena bij het priesterkoor. De Blasiuskapel is in gebruik als dagkapel. Naast de kerk bevindt zich de pastorie. Externe links Maria Magdalenakerk op parochieheiligegeest.nl Maria Magdalenakerk op reliwiki.nl Galerij
De Kleilânsmole, Marrum

De Kleilânsmole was a smock mill which formerly stood in Marrum, Friesland, Netherlands and which was built in 1865 and dismantled in 2010. The mill had been restored as a landmark. The mill was listed as a Rijksmonument, number 15597. History De Kleilânsmole was built in 1865 to drain the 2,100 pondemaat (770 ha; 1,900 acres) De Traan polder. Until 1947, there were two Archimedes' screw, enabling the mill to drain and fill its polder. These were replaced by an electrically driven pump. The mill was restored in 1974 and on 4 May 1976, the mill was sold to Stichting De Fryske Mole (English: Frisian Mills Society). It is planned to move De Kleilânsmole to Ferwerd to replace De Non (English: The Nun), which burnt down in 1990. At Ferwerd, the mill will be restored to full working order. In 2010, the mill was dismantled by Bouwbedrijf Kolthof, Marrum and is currently at the millwright's workshop where it is being restored. Description Kleilânsmole was what the Dutch describe as a Grondzeiler. It was a two-storey smock mill on a single-storey base. There was no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill was winded by tailpole and winch. The smock and cap were thatched. The sails were Common sails. They had a span of 12.70 metres (41 ft 8 in). The sails were carried on a cast-iron windshaft. which was cast by H J Koning, Foxham, Groningen in 1908. The mill was latterly devoid of machinery. The Archimedes' screw formerly fitted to the mill lifted 542 litres (119 imp gal) of water per revolution. References
Kleilânsmole

De Kleilânsmole of Klaailânsmûne is een achtkante windmolen van het type grondzeiler in Westernijkerk bij Marrum die werd gebouwd in 1865. De functie is poldermolen. Eigenaar is de Stichting De Fryske Mole. De molen werd gerestaureerd in 1974, maar raakte in de loop der jaren in verval. De molen is in 2010 maalvaardig gerestaureerd en herbouwd op Ferwerd. Zie ook Molens in Friesland
Droste-branderij

De Droste-branderij is een voormalige cacaobonenbranderij van Droste aan de rivier het Spaarne in Haarlem. De branderij is ontworpen door de Haarlemse architect Jacob van den Ban (1860-1943) en gebouwd in 1911. Samen met de aangrenzende pakkerij vormt het met de gearchiveerde geschriften en de tegeltableaus een rijksmonument van zeer hoge cultuurhistorische waarde. Het rechthoekige bouwlichaam staat haaks op het Spaarne. Het heeft een staalskelet met H-profielen en bestaat uit de parterre en een verdieping. De voorgevel heeft een symmetrische opzet en een breedte van vijf vensterassen. In de geveltop bevindt zich een tegeltableau met boven elkaar de woorden 'DROSTE CACAO'. De branderij is tot september 2004 in gebruik geweest als bedrijfsgebouw van de Drostechocoladefabriek en de Dutch Cacao and Chocolate company. Pakkerij De aangrenzende pakkerij uit 1922 maakt ook onderdeel uit van het rijksmonument en is ontworpen door Johannes Jacobus van Noppen (1876-1947). In het muurwerk van de torenpartij aan de zuidwestzijde bevindt zich een polychroom tegeltableau met de zich herhalende afbeelding van een verpleegster met een kop chocolademelk op een dienschaal. Deze Drosteverpleegster werd waarschijnlijk ontworpen door Johannes Misset. Deze afbeelding is bekend geworden als decor op de Drostecacaoblikken en pakjes; de herhaling staat internationaal bekend als het droste-effect. Herbestemming Vanaf 1997 stond het Drostecomplex gedeeltelijk leeg. Na een mislukte poging in de jaren negentig door Droste met een projectontwikkelaar werd in 2001 het Drostecomplex door projectontwikkelaar IMCA van Erik de Vlieger en DMV gekocht. Ook deze combinatie liep niet voorspoedig en in 2006 is het project overgegaan naar DMV. In 2009 hebben de gebouwen uiteindelijk een woonfunctie gekregen en is er een restaurant gevestigd. Naast de branderij en de pakkerij is ook de fabriekssilo uit de jaren vijftig behouden gebleven. Deze is voorzien van extra verdiepingen en verbouwd tot woontoren. Zie ook Union Chocolade, voor een andere in Haarlem opgerichte chocoladefabriek Externe link Jerin Emmen & Sybren van Olderen Monografie – de Drostefabriek, 2014[dode link]
Hôtel de ville de Veere

L'hôtel de ville de Veere est un monument historique de style gothique construit entre 1474 et 1477. Description La façade en pierre de l'hôtel de ville est précédée d'un perron datant du XIXe siècle, elle est surmontée d'un toit en ardoise percé de nombreuses lucarnes. La façade est flanquée à ses extrémités de deux tourelles de plan octogonal, ajourées de trois rangées de petites fenêtres. Les deux étages de la façade sont séparés visuellement par sept niches saillantes abritant des statues de dames et de seigneurs de Veere : Henri, Jacqueline, Adolphe, Charlotte, Wolfard, Jeanne et Philippe. Le beffroi, couronné par un dôme bulbeux, date de 1595 et renferme un carillon. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Verzorgingsplaats Varakker

Verzorgingsplaats Varakker is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van de A15 Bemmel-Europoort tussen afritten 36 en 35 in de gemeente Neder-Betuwe. Op de verzorgingsplaats is het restaurant De Goudreinet gevestigd. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Overbroek.
Martinuskerk (Hempens)

De Martinuskerk is een kerkgebouw in Hempens in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De kerk uit 1806, met een voorganger die gewijd was aan de heilige Martinus, is op 9 december 1945 grotendeels afgebrand. De toren van twee geledingen met ingesnoerde spits en de westgevel dateren uit 1872. De rest van de driezijdig gesloten zaalkerk is naar plannen van A.H. Visser in 1948 herbouwd. De kerk is op eerste kerstdag 1948 ingewijd. De luidklokken die door de Duitse bezetter waren gevorderd zijn in 1949 vervangen. Zie ook Kerken in Friesland
Minnaertgebouw

Het Minnaertgebouw is een campusgebouw van de Universiteit Utrecht in de Nederlandse stad Utrecht. Het gebouw is gelegen in de wijk de Uithof. Het gebouw is genoemd naar de Belgische astronoom Marcel Minnaert, een pionier van het spectroscopisch onderzoek van de Zon. De oplevering was in 1997 en het herbergt de faculteiten Bèta- en Geowetenschappen. Architectuur Het gebouw heeft een opvallende terracotta-rode buitenkant en de opgespoten betonnen gevel doet denken aan de schubben van een hagedis. De enorme letters die de naam "Minnaert" vormen, doen dienst als dragende zuilen. Het gebouw was voorzien van een lekkend dak. Het regenwater sijpelde door het plafond naar beneden en werd met trechters opgevangen in een binnenvijver. Lengte van de vijver was 50 meter en breedte was afhankelijk van de hoeveelheid regenwater. Het water koelde de buizen in de practicum- en computerruimtes en spoelt de wc's. Renovatie Het was lastig om de installaties in het gebouw op peil te houden, er waren regelmatig lekkages en het bleek lastig te zijn om de temperatuur te regelen. In 2016 is een start gemaakt met een renovatie die in februari 2018 gereed kwam. Een van de duurzame maatregelen was het plaatsen van een nieuwe klimaatinstallatie met warmteterugwinning, led-verlichting en aansluiting op een warmte-koudeopslagsysteem.
Minnaertgebouw

Minnaertgebouw – jeden z budynków kampusu Uniwersytetu w Utrechcie (Holandia). Zlokalizowany jest przy Leuvenlaan 4. Historia i architektura Obiekt wybudowano w latach 1994-1997 według projektu Willema Jana Neutelingsa i Michiela Riedijka. Mieści restaurację, obszerny hol, sale wykładowe i laboratoria. Charakteryzuje się elewacją w kolorze rdzy, a także unikalnym systemem gromadzenia wody deszczowej, która wnika do wnętrza przez szczelinę w dachu i gromadzona jest w holu, w otwartym kolektorze-sadzawce o wymiarach 50x10 metrów. Podczas opadów system jest źródłem naturalnych wrażeń słuchowych i optycznych. Nazwa Nazwa upamiętnia belgijskiego astronoma - Marcela Minnaerta. Galeria Przypisy
Hervormde kerk (Schijndel)

De voormalige Hervormde kerk van Schijndel of Napoleonskerkje is een neoclassicistische kerk aan de Hoofdstraat te Schijndel. Ze is omgeven door hoog geboomte. Het rijksmonument is niet meer als godshuis in gebruik. Geschiedenis Nadat in 1801 de middeleeuwse kerk aan de katholieken was teruggegeven hadden de protestanten behoefte aan een eigen kerkgebouw. De protestantse gemeente telde echter niet meer dan 30 leden. In 1808 werd toestemming voor de bouw gegeven en in 1811 kwam het kerkje gereed, hoewel op het gebouwtje het jaar 1808 is aangegeven. Het aantal lidmaten nam verder af en in 1823 ging de gemeente samen met die van Sint-Michielsgestel en had men geen eigen predikant meer. Uiteindelijk werd de Hervormde kerk, die rijksmonument is, door een particulier gekocht die er een culturele bestemming aan wilde geven. In 1980 kwam er een bloemenzaak in, waardoor de kerk als het Bloemenkerkje werd getypeerd. In 2002 kwam een architectenbureau in de kerk. Er werd een tussenverdieping in gemonteerd, de kansel en de lambriseringen bleven intact, en in de benedenverdieping kwamen kunstwerken te hangen. Externe links Reliwiki
Nanningabrug

De Nanningabrug ligt over de Opsterlandse Compagnonsvaart in Oosterwolde in de gemeente Ooststellingwerf in de provincie Friesland. Het is een vaste brug met een doorvaarthoogte van 3,70 meter. De brug is een ontwerp van de Rotterdamse stedenbouwkundige Frank Immerzeel. De brug is voorzien van opvallende rode ronde schijven. Hierdoor kreeg hij in de volksmond al gauw de naam de Flippobrug. Per 2018 zijn de rode schijven aan de buitenzijde voorzien van de vlag van gelijkheid, ook wel de homovlag genoemd. Externe link Foto
Sint-Bonifatiuskerk (Rijswijk)

De Sint-Bonifatiuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Van Vredenburchweg 69 in de Nederlandse plaats Rijswijk (Zuid-Holland). De kerk heeft een kenmerkende met koper gedekte spits die groen is verweerd. De oorspronkelijke Bonifatiusparochie werd in de 13e eeuw gesticht. De in het centrum gelegen Oude Kerk ging tijdens de reformatie over naar de protestanten. In 1784 werd voor de Rijswijkse katholieken een kleine schuilkerk gebouwd, die in 1855 werd vergroot. Aan het einde van de 19e eeuw bleek de kerk echter te klein en in 1889 werd gestart met de bouw van een nieuwe Bonifatiuskerk, die in 1897 werd ingewijd. Architect Nicolaas Molenaar sr. ontwierp een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl. Het schip bestaat uit vijf traveeën, gevolgd door het transept dat wordt afgesloten met een vijfzijdige apsis. De ongeveer 75 meter hoge toren bestaat uit vier geledingen met een groen uitgeslagen koperen spits. Binnen wordt het schip overdekt door kruisribgewelven. Het hoofdaltaar uit 1907 is afkomstig uit het atelier van Friedrich Wilhelm Mengelberg. De kruiswegstaties werden tussen 1908 en 1916 geschilderd door Molkenboer. Een groot deel van het oorspronkelijke interieur is tijdens de Tweede Beeldenstorm na het Tweede Vaticaans Concilie verdwenen. Glas-in-loodramen werden vervangen door simpele grijze ramen, de muurschilderingen werden met grijs overschilderd en de beelden, de preekstoel en de communiebanken werden uit de kerk verwijderd. In 1998 werden in de apsis echter weer glas-in-loodramen geplaatst. De kerk wordt tot op heden gebruikt door de parochie "Sint-Bonifatius". Het kerkgebouw en aangebouwde pastorie zijn erkend als rijksmonument. De twee grote transeptramen zijn van de hand van Eugene Laudy en in december 1965 geplaatst Externe link Reliwiki - Rijswijk, Sint-Bonifatiuskerk
ТЕС Делесто

ТЕС Делесто — теплова електростанція на північному сході Нідерландів у провінції Гронінген. Площадка станції розташована на узбережжі естуарію річки Емс, у індустріальному парку хімічного спрямування Chemie Park Delfzijl. Останній забезпечує попит на теплову енергію і тим самим підвищує ефективність роботи станції. За усталеною для такої комбінації схемою управління станцією здійснює відома енергетична компанія (в даному випадку — RWE), тоді як власність на станцію належить хімічному концерну Azko Nobel. В 1987 році тут ввели в експлуатацію перший енергоблок у складі трьох однотипних газових турбін компанії General Electric із серії Frame 6E потужністю по 55 МВт. Також блок може постачати до 360 тон пари на годину для промислових споживачів. У 1999 році станцію доповнили другим блоком, цього разу спорудженим за технологією комбінованого парогазового циклу. Він також обладнаний турбінами компанії General Electric: однією газовою 9001FA та однією паровою, які разом забезпечують електричну потужність у 360 МВт. Крім того, блок може постачати до 320 тон пари на годину для промислових споживачів. Примітки
Sint-Lambertuskerk (Wouw)

De Sint-Lambertuskerk is de katholieke parochiekerk van Wouw, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Ze bevindt zich aan het Torenplein 1. Geschiedenis Begin 13e eeuw werd melding gemaakt van een kapel, gewijd aan Onze Lieve Vrouw in het Woud. In 1270 heeft men een bedehuis in steen opgetrokken. Bij restauratiewerkzaamheden na 1944 zijn daar de fundamenten nog van teruggevonden. In 1304 werd deze kerk verheven tot parochiekerk. Eind 15e eeuw werd begonnen met de bouw van een kerk in de stijl van de Vlaamse en Kempense gotiek. De toren werd omstreeks 1480 gebouwd. In 1882 werd de kerk gerestaureerd. In 1944 werd het gebouw opgeblazen door de Duitsers, waarbij ook het beroemde koorgestoelte werd vernield. In 1951 was de restauratie voltooid. Gebouw en interieur Het voor de afmetingen van het dorp imposante bouwwerk is een laatgotische kruisbasiliek met westtoren. Hoewel vrijwel het gehele interieur bij de verwoesting in 1944 verloren is gegaan, zijn een aantal beelden van de 17e-eeuwse koorbanken behouden gebleven. Deze koorbanken werden vervaardigd van 1690-1699 en zijn afkomstig van de Sint-Bernardusabdij te Hemiksem. Het betreft 19 beelden die heilig of zalig verklaarde Cisterciënzers, alsmede 12 vrouwenfiguren die de deugden verzinnebeelden. De beelden werden vervaardigd door kunstenaars als Artus Quellinus de Jonge, Lodewijk Willemsens en Hendrik Frans Verbruggen. Los daarvan is er een beeld van Sint-Sebastiaan uit het eerste kwart van de 16e eeuw. In de westgevel van de kerk bevindt zich een gebrandschilderd raam uit 1937, vervaardigd door Joep Nicolas voor de Wereldtentoonstelling te Parijs die in dat jaar plaatsvond. Het raam in het priesterkoor is van Piet Clijsen. Het orgel stamt uit 1984 en werd gebouwd door de firma Verschueren. Galerij Externe link ReliWiki
Hartebrugkerk

De Hartebrugkerk is een kerk in de Nederlandse stad Leiden. De kerk is onderdeel van de Parochie Heiligen Petrus en Paulus. De officiële naam is Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangen. De kerk is vernoemd naar de toentertijd ervoor gelegen brug met dezelfde naam. Onder de Leidenaars staat de kerk ook wel bekend als de Coeliekerk, naar het laatste woord van de Latijnse spreuk boven de ingang, Hic Domus Dei est et Porta Coeli (Dit is het huis van God en de poort naar de hemel, Genesis 28.17). Geschiedenis Van de Reformatie tot het begin van de 19e eeuw was in Nederland de macht aan de protestanten; de katholieken hielden hun diensten in zogenaamde schuilkerken. Toen de godsdienstvrijheid was gevestigd, was het tijd om ook in Leiden een katholieke kerk te bouwen. Op dat moment waren de grote kerken in Leiden allemaal protestants, te weten: Vrouwekerk Pieterskerk Hooglandse Kerk Marekerk De nieuwe katholieke kerk werd de Hartebrugkerk genoemd omdat deze pal naast de zo genaamde brug over het water van de Mare stond aan de Haarlemmerstraat. Het gebouw werd ontworpen door Theo Molkenboer en was in 1836 voltooid. De kosten van de bouw beliepen 79.934 guldens.. In 1892 werd de kerk voorzien van een nieuwe toren, die werd ontworpen door architect Leo van der Laan. Het gebouw De kerk is een van de zogenoemde waterstaatskerken en werd in neoclassicistische stijl gebouwd. Aan de buitenkant zijn de klassieke invloeden duidelijk te zien, zoals de Ionische zuilen met daarboven het tympanon of fronton. In het tympanon is een oog afgebeeld, dat het alziend oog voorstelt. Op het doorlopende fries (onder het tympanon) staat bovengenoemde Latijnse spreuk te lezen. In het interieur zijn veel reliëfs en beelden te vinden, waaronder een serie van reliëfs van de kruisiging van Jezus en beelden van heiligen en de vier evangelisten. Orgel Na de bouw werd in 1877 door M. Maarschalkerweerd een nieuw orgel gebouwd, dat het tijdelijke orgel, afkomstig uit de schuilkerk aan de Kuiperssteeg, moest vervangen. Later zijn er nog enkele restauraties aan het orgel uitgevoerd, o.a. in 1903, 1981 en 1985. Op het orgel is een Latijnse spreuk te lezen: "Laudate Dominum in Coro et Organo" ("Looft de Heer met koorgezang en orgelspel"). Tegenwoordig vinden in de Hartebrugkerk veel uitvoeringen door koren plaats. Hierbij wordt vooral Gregoriaanse muziek gezongen. Zie ook Lijst van kerken in Leiden Lijst van Waterstaatskerken Externe link Hartebrugkerk Fotogalerij
Stavenisser Molen

De Stavenisser molen is de aanduiding van de naamloze korenmolen in Stavenisse in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen is in 1801 gebouwd ter vervanging van een standerdmolen die het jaar daarvoor omgewaaid was. Tot 1964 bleef de molen op windkracht in gebruik. Het jaar daarna kwam de molen in eigendom van een Rotterdams transportbedrijf en werden er pogingen gedaan de molen tot vakantiewoning in te richten. Het binnenwerk bleef echter gespaard en in 1976 kwam de molen in eigendom van de gemeente Tholen. In 1983 en 1984, 2004 en 2006 werden restauraties aan de molen uitgevoerd. De molen wordt vaak in bedrijf gesteld door een vrijwillig molenaar. De roeden van de molen hebben een lengte van 21,50 meter en zijn voorzien van het Van Busselsysteem met zeilen. De molen is ingericht met twee koppels maalstenen en diverse andere werktuigen voor het maalbedrijf.
Sint-Willibrorduskerk (Rhoon)

De Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Dorpsdijk 234 in Rhoon. De eerste aan Sint-Willibrord gewijde kerk in Rhoon werd al in de 15e eeuw gebouwd, maar ging tijdens de reformatie over naar de protestanten. De katholieken maakten daarna gebruik van schuilkerken tot zij in 1857 weer een echte kerk kregen. Dit gebouw moest echter al na enkele decennia vervangen worden. De huidige kerk werd in 1893-1894 gebouwd. Architect Adrianus Bleijs ontwierp een eenbeukige zaalkerk in neogotische stijl, met pastorie. Het schip telt vijf traveeën met een vijfzijdig gesloten priesterkoor. Op de voorgevel staat boven de entree een dakruiter. Binnen is de kerk overdekt met een houten spitstongewelf. De kerk is tot op heden in gebruik bij de parochie Heiligen Nicolaas Pieck en Gezellen. Externe link Website parochie Reliwiki - Rhoon, Willibrordus