NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Paradijs (Gelderland)

Het Paradijs is de gezamenlijke benaming voor drie landgoederen in de Gelderse Vallei ten westen van Barneveld. Het gebied bestaat uit Landgoed Groot Bylaer (± 110 ha) en de vroegere heidevelden Landgoed Klein Bylaer (Erica-Noord) (± 80 ha), Erica Zuid (± 60 ha.) en landgoed Groot Otelaar. Door het gebied stromen de Grote- en de Kleine Barneveldse Beek. Bewaard kampenlandschap Het landschap in dit deel van de Gelderse Vallei werd gevormd in de laatste ijstijd. Het opgestoven zand bleef liggen op de kwelkoppen met opwellend water zodat het gebied kon uitgroeien tot een verhoging in de Gelderse Vallei. De plek van de bebouwing en het bekenpatroon bleef eeuwenlang nagenoeg onveranderd. In het gebied zijn nog veel met houtwallen omgeven akkertjes en weilanden, beekdalbosjes en vochtige heidestukken. Doordat de particuliere eigenaren van de vele landgoederen niet meededen met ruilverkavelingen, is het kampenlandschap de laatste eeuw nauwelijks veranderd. Het beheer van het gebied is gericht op het behouden van het landschap met de historische boerenbedrijven en de natuurwaarden. Het onaangetaste landschap bestaat uit verspreid staande boerderijen, met houtwallen omgeven kleine akkers, beekdal bosjes, beukenlanen, een vochtig heideveld en weilanden. De natuurgebieden Erica Noord en Erica Zuid zijn sinds 1981 eigendom van Het Geldersch Landschap. Vanaf 1998 wordt Erica-Noord door Het Geldersch Landschap officieel aangeduid als Landgoed Klein Bylaer. Klein Bylaer ligt aan de noordkant van de Kallenbroekerweg en bestaat voor het grootste deel uit een vochtig heideveld te midden van dennenbossen. In dit gebied staat ook de gelijknamige boerderij 'Klein Bylaer'. Het landgoed Erica Zuid ligt ten zuiden van de Kallenbroekerweg en bestaat uit loofbossen met beukenlanen en akkers langs de Kleine Barneveldsebeek. Routes door het gebied Paradijspad Het tien kilometer lange Paradijspad is een klompenpad over onverharde paden. Van 't Paradijs naar Hell De naam Paradijs gaf reden om een fietsroute door het gebied uit te zetten naar het noordelijker gelegen Hell bij Nijkerk. De fietsroute van 't Paradijs naar Hell heeft een lengte van vijftien kilometer. Halverwege de route ligt de buurtschap Appel.
Castello di Wedde

Il castello di Wedde (in olandese: Wedderborg o Wedderburcht o Burcht Wedde o Huis te Wedde), conosciuto anche come castello Addinga (Addingaborg), è un castello del villaggio olandese di Wedde (comune di Bellingwedde), nella provincia di Groninga, costruito principalmente tra la seconda metà del XIV secolo e la fine del XV secolo e rimodernato nella metà del XX secolo. Tra le poche fortezze rimaste in piedi nella provincia di Groninga, questo castello fu la residenza della famiglia Addinga, signori di Westerwolde. L'edificio, classificato come rijksmonument nr. 8925, ospita ora un albergo e un ristorante. Storia L'edificio originario fu eretto intorno al 1360 da Adde (o Edde) Addinga, al quale venne data in affitto la signoria di Westerwolde dall'abate dell'abbazia di Corvey. Circa cent'anni dopo, la famiglia Addinga fece costruire una muraglia attorno alla fortezza. Nel 1478, il castello e metà della muraglia andarono distrutti. Dopo la distruzione, nel 1486, il vescovo di Münster concedette a Haye Addinga il permesso di ricostruire l'edificio. Nel 1530, il castello fu conquistato, su ordine del duca di Gheldria, da Berend van Hackfort, che intraprese un'opera di fortificazione della struttura, facendo costruire un muro di cinta con quattro bastioni. Intorno al 1535, il castello fu quindi occupato dalle truppe di Carlo V. L'edificio divenne quindi di proprietà dapprima di George Schenck van Toutenburg e, quindi, nel 1561, di Johan de Ligne, conte di Aremberg. In seguito, nel 1568, ovvero all'inizio della guerra degli ottant'anni, andò ad abitare nel castello Adolfo di Nassau, fresco vincitore nella battaglia di Heiligerlee; 25 anni dopo, il castello fu conquistato da Guglielmo Luigi di Nassau-Dillenburg. Sempre nel corso del XVI secolo, il castello fu adibito anche come sede dei processi per stregoneria: 19 delle donne processati qui vennero condannate e mandate al rogo. In seguito, nel 1619, il castello divenne di proprietà della città di Groninga. Nel 1828, la città di Groninga decise di mettere in vendita l'edificio, che venne acquistato da A.H. Koning di Bellingwolde. Il castello fu quindi abitato dall famiglia Koning fino al 1955, anno in cui fu acquistato dall'ufficio idrografico della Westerwolde e posto sotto restauro quattro anni dopo, restaurazione che ne conferì l'aspetto attuale. Nel 1977, l'edificio divenne sede del consiglio amministrativo della Groninga Orientale e nel 1990, il castello divenne di proprietà del comune di Bellingwedde, ma non fu aperto al pubblico. All'inizio del 2014, grazie all'intervento di alcune banche, iniziò la trasformazione del castello in un albergo votato ad una clientela giovane. Architettura L'edificio si trova nella parte sud-occidentale del villaggio di Wedde. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello di Wedde Collegamenti esterni (NL) Burcht Wedde, su historie-bellingwedde.realsite.nl. URL consultato il 15 marzo 2017 (archiviato dall'url originale il 18 marzo 2017).
Heilige-Familiekerk (Rotterdam)

De Heilige Familiekerk is een voormalige rooms-katholieke kerk aan de Nootdorpstraat in Rotterdam. De Heilige Familiekerk werd tussen 1925 en 1926 gebouwd. De kerk is een ontwerp van Jos Cuypers en zijn zoon Pierre. Cuypers ontwierp een kruiskerk in expressionistische stijl, met een kleine toren naast het noordelijke transept. In 1982 was de kerk te groot geworden voor het teruglopend aantal gelovigen. De kerk werd verbouwd, waarbij de eerste traveeën van het schip werden omgevormd tot een buurthuis. Bij deze verbouwing werd het fraaie drie-klaviersorgel van de bovengalerij naar beneden verplaatst. In 2013 werd bekend dat het orgel behouden wordt en een plaats zal krijgen in de St. Laurenskerk. De rest van het kerkgebouw werd tot 2007 gebruikt door de Heilige Familieparochie, die dat jaar opging in de nieuw opgerichte Sint Franciscus- en Claraparochie. Wegens verder teruglopend kerkbezoek is de Heilige Familiekerk op 15 juni 2008 gesloten. Nieuwe bestemming In november 2016 werd bekendgemaakt dat het gebouw een nieuwe bestemming zou krijgen: er is toen aangekondigd dat er een gezondheidscentrum voor kinderen zou komen. Dit plan is niet gerealiseerd. In augustus 2024 is een informatiebijeekomst aangekondigd [1] waarin plannen gepresenteerd zullen worden voor een ombouw tot hotel en restaurant. Verwezen wordt naar soortgelijke projecten die gerealiseerd zijn in de voormalige Westerkerk (Utrecht) [2] en de voormalige Sint-Ritakerk (Amsterdam) [3]
Watertoren (Utrecht Heuveloord)

De watertoren tussen het Heuveloord en de Vaartsche Rijn aan de Jutfaseweg in Tolsteeg is gebouwd tussen 1906 en 1907 en is 37 meter hoog. Het was de derde toren van de Utrechtse Waterleiding Maatschappij. De toren werd exact op de gemeentegrens met Jutphaas geplaatst en was alleen voor het Utrechtse stadsdeel bestemd. Hoograven kreeg pas in 1931 een aansluiting. De toren is in dezelfde neo-Hollandse renaissance-stijl gebouwd als de watertoren aan de Lauwerhof. De toren heeft een enigszins taps toelopende ronde vorm. De uitkragende reservoirombouw leverde vroeger veel kritiek op. In de volksmond werden deze watertorens ook wel denigrerend ‘waterhoofdjes’ genoemd. In 1977 werd bij een renovatie de ommanteling en het dak van het reservoir vervangen. De romp en het reservoir werden bekleed met blauwe, grijze en witte Luxalon sandwichpanelen, waardoor het uiterlijk van de toren drastisch gewijzigd werd. Bij een restauratie in 1996 heeft men de toren zijn oorspronkelijke uiterlijk terug gegeven, er is daarbij zo veel als mogelijk gebruikgemaakt van oorspronkelijke materialen. De toren is een prominent herkenningspunt voor de Utrechtse wijk Zuid en speciaal voor de buurt Tolsteeg. Sinds oktober 2015 is een restaurant gevestigd in de twee bovenste verdiepingen van de toren. Op de begane grond is een café met een terras. Sinds 2023 is er een tattoo studio gevestigd op de 6de etage van de toren. Andere Utrechtse watertorens Watertoren (Utrecht Riouwstraat) gebouwd in 1897 Watertoren (Utrecht Amsterdamsestraatweg 380) gebouwd in 1918 Watertoren (Utrecht Neckardreef) gebouwd in 1935
Oranjemolen (Vlissingen)

De Oranjemolen is een korenmolen en voormalige pelmolen aan de Oranjedijk in Vlissingen, in de Nederlandse provincie Zeeland. Door zijn ligging is deze molen zowel een goede windvanger als een blikvanger. Het is een stellingmolen die in 1699 is beschreven, en dus eerder gebouwd moet zijn. Sinds 1968 is de molen eigendom van de gemeente Vlissingen. Hij is gedekt met dakleer en heeft een vlucht van 24,50/24,60 meter. Sinds 2014 is de molen maalvaardig, en wordt nog gebruikt om op vrijwillige basis graan te malen. Van de 23 stadsmolens in Vlissingen is de Oranjemolen als enige overgebleven. Het is de dichtst bij zee staande molen van Nederland. Diverse malen heeft de molen te lijden gehad aan oorlogsgeweld. Een kogel afkomstig van de Engelse vloot in 1809 zou zich nog in de zuidwestkant van de molenmuur bevinden. Ook zijn nog sporen van de Tweede Wereldoorlog te vinden - de geallieerden landden in 1944 nabij de molen. In 2000 moest de Oranjedijk met twee meter worden verhoogd. Daarom is de scheve molen (700 ton) recht gezet en twee meter omhoog gevijzeld met behulp van paalfunderingen, en in 2002 vond een omvangrijke restauratie plaats. Externe link Molens in de gemeente Vlissingen[dode link]
Speed of Sound (Achterbahn)

Speed of Sound in Walibi Holland (Biddinghuizen, Flevoland, Niederlande) ist eine Achterbahn des Modells Boomerang des Herstellers Vekoma und damit vom Typ Shuttle Coaster, was eine nicht geschlossene Strecke bedeutet. Der Boomerang eröffnete 2000 unter dem Namen La Via Volta. Obwohl diese Attraktion direkt am Eingang war, war der Boomerang nicht gerade ein Besuchermagnet. So wurde er 2007 geschlossen. Erst 4 Jahre später eröffnete Boomerang erneut. Neben einem neuen Anstrich erhielt die Bahn einen Tunnel sowie einen eigens auf die Bahn zugeschnittenen Soundtrack. Auf einer maximalen Höhe von 35,5 m wird eine Höchstgeschwindigkeit von 75,6 km/h erreicht. Die Fahrt hat keine geschlossene Streckenführung. Der Zug wird rückwärts aus der Station auf einen Lifthill gezogen, von wo er die 285 m lange Strecke durchfährt. Am Ende der Strecke angekommen werden die Fahrgäste per Kettenlifthill vorwärts nach oben gezogen und passieren die Strecke anschließend rückwärts, bis der Zug in der Station wieder zum Stehen kommt. Zug Der Zug der Achterbahn ist in sieben Wagen aufgeteilt. In jedem Wagen befinden sich zwei Sitzreihen, in welchen jeweils zwei Fahrgäste Platz nehmen können. Zur Neueröffnung 2011 erhielt die Bahn einen neuen Zug. Der ursprüngliche Zug wird auf Wipeout in Pleasurewood Hills eingesetzt. Trivia Die Musik der Bahn wurde vom niederländischen DJ Randy van Velde komponiert. Sie passt sich der Bahngeschwindigkeit an. Sie ist die erste ihrer Art, die das Thema Musik hat. 2014 folgte mit EqWalizer im Walibi Rhône-Alpes Park eine weitere mit dem Lied „Hello World“ von W.A.B.(Walibi Adventure Band). Genau wie bei Speed of Sound passt sich hier auch das Lied der Geschwindigkeit an. Einzelnachweise Weblinks Speed of Sound auf der Parkwebsite (niederländisch) Speed of Sound in der Roller Coaster DataBase
Speed of Sound (roller coaster)

Speed of Sound is a steel Boomerang roller coaster in Walibi Holland. It was manufactured by Vekoma and opened on April 22, 2000 as La Via Volta. It was open until 2007 when the park announced it would be shut down. That year, the train was sold to Pleasurewood Hills in England and now operates on Wipeout and the track remained in place at Walibi World. On 30 January, Walibi Holland announced that the La Via Volta will reopen in 2011, with a new style train from Vekoma under the name of Speed of Sound. P&P Projects was responsible for the design and build of this new attraction. Walibi Holland announced that it held a competition to win tickets for the opening of the roller coaster on April 6, 2011 Ride experience Once riders have boarded and the train cleared for dispatch, it is dragged backwards out of the station by a catch car to the top of a hill in an enclosed tube, before being released and passing back through the station and through the three inversion elements. At the other end, it is raised up a lift hill before being released to travel backwards along the same track. Block brakes in the station reduce its speed, with the train passing through and rising slightly up the first hill, before rolling back to the station where it is brought to a full stop before being driven to the dispatch position and unloaded. A synchronized on-board music track plays through speakers in the cars. References External links Walibi Holland Official Website P&P Projects Media related to Speed of Sound (roller coaster) at Wikimedia Commons
Tweede Broekermolen

De Tweede Broekermolen is een in 1631 gebouwde windmolen. De molen bemaalde met nog vier molens de Uitgeester- en Heemskerkerbroekpolder. De molen die bewoond is staat vlak bij het havengebied van Uitgeest, in het buitengebied tussen het dorp Uitgeest en Krommeniedijk. De molen is een achtkante poldermolen van het type grondzeiler met een lage, stenen voet en een houten, rietgedekte bovenbouw. De weeg is gepotdekseld. De binnenkant van het boven de woning gelegen gedeelte is zwart beroet, omdat vroeger de rook van de kachel door de molen ging. De molen is een bovenkruier met een binnenkruiwerk. De molen kan gekruid worden met het kruirad of met een elektromotor. Het kruiwerk bestaat uit houten en ijzeren rollen in houten rollenwagens, waarbij verscheidene houten rollen niet meer dragen. Het gevlucht is Oud-Hollands en 26,20 m lang. De gelaste, ijzeren roeden van het fabricaat Hoogovens zijn in 1989 gemaakt en in 1990 gestoken. Daarvoor had de molen zogenaamde potroeden (geklonken ijzeren roeden). De in 1870 gegoten gietijzeren bovenas is van de Prins van Oranje uit 's-Gravenhage. De roe kan vastgezet worden aan ogen, die aan de weeg van de houten achtkant vastzitten. De vang (rem) is een stutvang, die met een wipstok en een binnenvangtrommel kan worden bediend. De vangbalk rust als de molen draait op een klamp op de achterste hanger. Het water wordt opgevoerd met een stalen vijzel, die een doorsnede heeft van 2 meter. De vijzel wordt aangedreven door de onderbonkelaar, die twee gangen kammen heeft. De buitenste gang is voor licht werk als er weinig wind is en de binnenste voor zwaar werk als er veel wind is. Ook zit er in de molen een luiwerk, wat in de regel alleen in korenmolens voorkomt, voor het ophijsen van materialen en werktuigen. Fotogalerij
Arneplaat

L'Arneplaat (Banc d'Arne) és una illa deshabitada que se situa al Veerse Meer, a la província de Zelanda, als Països Baixos. Després de la creació del Veerse Meer el 1961, hi van posar un bosc. També hi ha una zona de prat. L'illa està en mans de l'associació Natuurmonumenten. El 2011, hi van posar molls nous, on els turistes poden amarrar per visitar l'illa. Referències
Arneplaat

Arneplaat is een klein onbewoond eiland in het Veerse Meer in de Nederlandse provincie Zeeland. Kenmerken Arneplaat is een eiland gelegen tegenover de Zeeuwse plaats Veere. Het eiland is tegenwoordig grotendeels beplant met bos en bestaat gedeeltelijk uit weidegebied. Het eiland is in handen van de Vereniging Natuurmonumenten die het eiland beheert. Het beheer van het water is in handen van Waterschap Scheldestromen. Het eiland is net als de Zeeuwse Eilanden Mosselplaat, Goudplaat, Haringvreter en Aardbeieneiland onbewoond en vrij toegankelijk voor de (water-)recreatie. In 2011 heeft het waterschap nieuwe steigers aangelegd. Hierdoor kunnen schepen met een grotere diepgang nu ook afmeren. Referenties
Bethelkerk (Assen)

De Bethelkerk is een kerk aan de Groningerstraat in Assen die vroeger als Synagoge van Assen dienstdeed. De naam van de kerk verwijst naar de Bijbelse plaats Bethel. De Vrijgemaakt Gereformeerden namen op 12 mei 1947 het kerkgebouw in gebruik, een aantal jaren later (1951) werd het gebouw door hen gekocht. In 1970 verhuisden de Gereformeerden naar de Noorderkerk en de Bethelkerk werd te koop aangeboden. Het gebouw heeft daarna jaren leeg gestaan en werd gebruikt als opslagplaats voor meubels. In 1975 brandde "De Ark", het onderkomen van de Onafhankelijke Baptistengemeente af. De baptisten hielden zo'n 3 jaar hun diensten in de achterzaal van de Bethelkerk, tot ze terug konden naar hun eigen gebouw. In 1980 werd de kerk uiteindelijk gekocht door de Christelijk Gereformeerde Kerk, die er tot op heden diensten houdt. Eind 2003 werd het kerkgebouw van de baptisten opnieuw door brand verwoest en vonden ze opnieuw onderdak in de Bethelkerk, tot ze in 2007 een eigen gebouw in gebruik namen. Zie ook Lijst van kerken in Assen Synagoge (Assen)
Zönakelkirche

Die Zönakelkirche (niederländisch Cenakelkerk, „Kirche vom Abendmahlssaal“) mit dem Patrozinium des heiligen Antonius von Padua ist eine römisch-katholische Kirche im Museumpark Orientalis (früher Heilig Land Stichting) in der Gemeinde Groesbeek bei Nimwegen in der niederländischen Provinz Gelderland. Sie wurde von 1913 bis 1915 als neobyzantinische Kuppelkirche errichtet und hat seit 2004 den Status eines Rijksmonuments (Nr. 523627). Geschichte Die Kirche entstand im Rahmen der Heilig-Land-Stiftung, die den niederländischen Katholiken die Welt Jesu anschaulich machen sollte. Nach der Idee des Initiators Pfarrer Arnold Suijs sollte ein Besuch der Anlage Wallfahrtscharakter haben und zur Anbetung des Heiligsten Herzens Jesu führen. Dem diente vor allem die erhöht gelegene Kirche. Sie wurde von dem Architekten Jan Stuyt in Formen des christlichen Ostens gestaltet, ergänzt um eine „westliche“ Zweiturm-Portalanlage. Piet Gerrits schuf die Mosaiken (1920–1923) und die Wandmalereien (1928–1930). Bauwerk Die aus Beton errichtete Kirche ist vollständig weiß verputzt. Hinter der Portalvorhalle, flankiert von den beiden schlanken quadratischen Glockentürmen, erhebt sich der Zentralbau, dessen Kuppel einen Tambour von 15 Metern Durchmesser überwölbt. Den Hauptraum umgeben beidseitig je drei Seitenkapellen. Hinter der Kuppelhalle schließt ein langer Chorraum mit Rundapsis das Gebäude ab. Die Mosaiken und Wandbilder zeigen Szenen aus den Evangelien und der Apostelgeschichte in einem von der Ikonenmalerei inspirierten Stil. Weblinks Monumentnummer: 523627 Cenakelkerk Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (Denkmallisteneintrag mit ausführlicher Beschreibung, niederländisch) Cenakelkerk, Heilig Landstichting In: grootstemuseum.nl (niederländisch) Netzpräsenz der Pfarrei (niederländisch)
Waddinxveense hefbrug

Waddinxveense hefbrug – stalowy, drogowy most podnoszony nad rzeką Gouwe w Waddinxveen, w Holandii. Został wybudowany w latach 1935–1936 i uroczyście otwarty 8 lipca 1936 roku, a wykonawcą była firma N.V. De Vries Robbé & Co. z Gorinchem. Długość mostu wynosi 25 m, a przęsło może być podnoszone 35 m ponad lustro wody. 15 grudnia 1999 roku most został wpisany do rejestru holenderskich zabytków (nr 512003). Podobne mosty znajdują się również w pobliskich miejscowościach Boskoop i Alphen aan den Rijn (Boskoopse hefbrug i Gouwesluisbrug). 9 czerwca 2011 roku podniesione przęsło mostu nagle opadło w dół tuż po tym, jak przepłynął pod nim statek. W wypadku nikt nie ucierpiał, zdarzenie wywołało jedynie utrudnienia w ruchu. Przypisy
De Hond, Paesens

De Hond (English: The Dog) is a smock mill in Paesens, Friesland, Netherlands which was built in 1861 and is in working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History De Hond was built in 1861 for Hendrik Friedes Ritzema of Surhuisterveen and Pieter Geerts Sijtsma of Rottevalle. It was acquired in 1882 by J F Dam of Burum. In 1950, G P Dam asked for permission to demolish the mill. This was granted in 1953. The mill was not demolished. It was sold in 1968 to Vereniging De Hollandsche Molen for a symbolic ƒ1. The mill was restored in 1969-71 by millwright A Roemeling of Scheemda, Groningen. On 28 December 1977, De Hond was sold to Stichting De Fryske Mole, becoming that organisation's 18th mill. A further restoration took place in 1995. New sails were fitted in 2008. The mill is listed as a Rijksmonument, No. 31591. Description De Hond is what the Dutch describe as a "Stellingmolen". It is a smock mill on a brick base. The stage is 5.90 metres (19 ft 4 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 19.00 metres (62 ft 4 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft which was made by Gietijzerij H. J. Koning of Foxham, Groningen in 1904. The windshaft also carries the brake wheel, which has 61 cogs. This drives the wallower (32 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 85 cogs. The great spur wheel drives one pair of millstones via a lantern pinion stone nut which has 23 staves. The millstones are 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter. The two pairs of pearl barley stones are each driven by a lantern pinion stone nut which has 20 staves. Millers Hendrik Friedes Ritzema (1861–1882) Pieter Geerts Sijtsma (1861–1882) J F Dam (1882- ) G P Dam ( -1950) References for above:- Public access De Hond is open to the public on Saturdays between 13:00 and 16:00. References
De Hond (windmolen)

De Hond (Fries: De Hûn) is een stellingmolen nabij het Friese dorp Paesens, dat ligt in de Nederlandse gemeente Noardeast-Fryslân. Beschrijving De Hond werd in 1861 gebouwd. In 1950 werd voor de molen een sloopvergunning aangevraagd en verkregen, maar tot afbraak kwam het niet. De Vereniging De Hollandsche Molen kocht De Hond, die toen in vervallen toestand verkeerde, in 1968 voor het symbolische bedrag van één gulden aan. Van 1969 tot 1971 werd de molen geheel gerestaureerd. Sinds 1977 is De Hond eigendom van de Stichting De Fryske Mole. De molen is voorzien van twee koppels maalstenen en een dubbel pelwerk. Zie ook Molens in Friesland
Technovium

Het Technovium is een school voor technisch onderwijs in de Nederlandse stad Nijmegen. Het betreft een samenwerkingsverband tussen bedrijven en onderwijsinstellingen met als doel het verkrijgen van een betere concurrentiepositie in de regio en het zorg dragen voor meer instroom in de technische opleidingen, beter opgeleide medewerkers met interessant werk, en goede arbeidsperspectieven. Binnen het Technovium wordt voorzien in basisonderwijs, voortgezet onderwijs en zowel middelbaar als hoger beroepsonderwijs. In het Technovium wordt samengewerkt door het bedrijfsleven en het technisch onderwijs. Leden van het samenwerkingsverband zijn onder andere ROC Nijmegen, de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen, Technocentrum Zuidelijk Gelderland, Stichting Junior Technovium, de Stichting Voortgezet Montessori Onderwijs Nijmegen, voCampus en enkele basisscholen. De Stichting Technovium werd opgericht in 2004. In december 2010 werd de nieuwe locatie van het Technovium opgeleverd, direct naast Station Nijmegen Heyendaal. Externe link Website Technovium