NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lutherse kerk (Arnhem)

De Lutherse Kerk is een voormalig luthers kerkgebouw aan de Korenmarkt in de Nederlandse stad Arnhem. De kerk werd gebouwd op de locatie waar tot dan toe het huis Bontenburch had gestaan. In dit huis, dat steeds meer vervallen raakte, werden sinds 1657 lutherse geloofsbijeenkomsten gehouden. In de periode 1735 - 1737 werd de zaalkerk in classicistische bouwstijl opgebouwd naar vermoedelijk het ontwerp van de Arnhemse architect Leendert Viervant de Oudere. De voorgevel is volgens de Ionische bouwstijl opgezet met bovenaan een groot fronton. Deze is voorzien van decoraties in de Lodewijk XIV-stijl. Het kapiteel steunt op zuilen die rondom het gebouw zijn nagebootst. Boven de ingang is een afbeelding van een zwaan als teken van het Lutherse geloof. Tijdens de Franse tijd in Nederland werd de kerk gebruikt als overnachtingsplaats voor soldaten In 1898 is de kerk uit haar functie onttrokken, nadat de Lutherse geloofsgemeenschap de Evangelisch-Lutherse Kerk aan de Spoorstraat in gebruik nam. Het gebouw heeft nadien gefungeerd als graanpakhuis, discotheek en eetcafé. Al die tijd is de afbeelding van de zwaan boven de ingang gebleven. Het gebouw is aangewezen als rijksmonument. Literatuur K.G.van Manen, 'Verboden en getolereerd. Een bijdrage tot de geschiedenis van de Evangelisch Lutherse Gemeente te Arnhem in de zeventiende en achttiende eeuw', Bijdragen en Mededelingen Gelre, 83 (1992), p.84-106. K.G.van Manen, Lutheranen in Arnhem. Gedenkboek ter gelegenheid van het 350 jarig bestaan van de Evangelisch Lutherse Gemeente te Arnhem (1643-1993), Arnhem 1993. W.Swaneveld, 'De Evangelisch Lutherse Gemeente te Arnhem', Arnhem de genoeglijkste, 2 (1981) no.1, p.19-28. Galerij Zie ook Evangelisch-Lutherse Kerk (Arnhem)
Mariakapel (Hoogeloon)

De Mariakapel is een in 1940 gebouwde kapel in de Brabantse plaats Hoogeloon. De kapel is een geschenk van Hoogeloon aan Harrie Beex, toenmalig priester van de parochie. Geschiedenis Bij de eerste mis op 11 juli 1939 van Harrie Beex als priester van Hoogeloon werd, naar plaatselijke gewoonte, een collecte gehouden om de nieuwe priester een cadeau aan te bieden. Beex besteedde het geld aan de bouw van een kapel die hij daarna aan de parochiekerk van Hoogeloon schonk. Beschrijving De rechthoekige kapel met apsis heeft een leien zadeldak met torentje. In iedere zijgevel bevindt zich een glas in loodraam. Het werd ontworpen door architect Jos. Bedaux. Op de gevelsteen staat de tekst:"Hoogeloon schonk deze Kapel aan H. Beex uit deze parochie bij diens eerste H. Mis. Grondvest ons in vrede 20 October 1940". Binnen, in de rechterzijmuur bevindt zich een steen met daarop de tekst: "A. Witlox - pastoor Hoogeloon 1939-1941 - Bid voor mij". Mariabeeld Oorspronkelijk bevond zich in de kapel een houten Mariabeeld. In 1975 werd het vervangen door het huidige, zandstenen beeld dat overgenomen werd van de parochie Casteren. Het beeld stelt Maria voor als Koningin des hemels. Zij draagt een kroon en in haar linkerhand bevond zich een scepter die weggebroken is. Op haar rechterarm bevindt zich het kind Jezus, die op zijn beurt een wereldbol draagt. Glas-in-loodramen De beide glas-in-loodramen in de zijgevels werden in 1946 geschonken door oud-militairen ter nagedachtenis aan twee gesneuvelden uit Hoogeloon. Het raam ter nagedachtenis aan Jan Goossens Pz. (gesneuveld op 10 mei 1940) stelt Johannes voor. Het raam ter herinnering aan Jan Balduk (gesneuveld op 15 mei 1940) beeldt Johannes de Doper uit.
Markt (Zaltbommel)

De Markt is een straat in de stad Zaltbommel in de Nederlandse provincie Gelderland. De straat loopt vanaf de Gamerschestraat, Tolstraat en de Oliestraat tot Waterstraat, Boschstraat en de Gasthuisstraat. De Markt is ongeveer 55 meter lang. De straat is vernoemd naar de markt die hier eeuwenlang plaatsvindt. Aan de Markt bevinden zich het stadhuis (1760-1763), ontworpen door architect Anthony Viervant uit (Arnhem), alsook een aantal rijksmonumentale huizen. Trivia De grondleggers van het Philipsconcern de gebroeders Philips, hun geboortehuis staat aan de Markt. Karl Marx bezocht regelmatig de familie, hier werkte hij ook aan "Das Kapital”. Ook componist Franz Liszt bezocht geregeld de familie. Fotogalerij
Onze-Lieve-Vrouwekapel (Sint Odiliënberg)

De Onze-Lieve-Vrouwekapel is een kerkgebouw of kapel in Sint Odiliënberg in de gemeente Roerdalen in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel staat aan de noordzijde van de Basiliek van de H.H. Wiro, Plechelmus en Otgerus, waarmee het een 'kerkentweeling' vormt. Beide gebouwen staan aan het Kerkplein op de Sint-Petrusberg, een kerk-/kapelberg, vlak bij de Roer. Rondom de kapel bevindt zich het kerkhof. De kapel is een rijksmonument en is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw. Op het altaar staat een houten madonna, een zogenaamde Sedes Sapientiae. Geschiedenis In de 11e of 12e eeuw werd een parochiekerk gebouwd, de tegenwoordige Onze-Lieve-Vrouwekapel, naast de kapittelkerk, de huidige basiliek. De kunsthistoricus Joseph Timmers opperde dat de kapel oorspronkelijk onderdeel was van de kloosterentree en later verbouwd werd tot kapel. Bij een bodemonderzoek na de Tweede Wereldoorlog zijn sporen gevonden van een zijbeuk, die later is afgebroken. In 1631 vonden herstelwerkzaamheden plaats. Tot 1680 deed het gebouw dienst als parochiekerk. De huidige basiliek fungeerde als kloosterkerk van de sepulchrijnen. Toen dit klooster eind 17e eeuw werd opgeheven, verhuisde de parochie van de kapel naar de veel ruimere kloosterkerk. In de 19e eeuw vond een restauratie plaats, waarbij de oostelijke aanbouw werd vernieuwd of toegevoegd. In 1949-1950 restaureerde men de in de Tweede Wereldoorlog opgelopen oorlogsschade van de kapel. Opbouw De georiënteerde kapel is een eenbeukig rechthoekig gebouw met een vierkante oostelijke aanbouw in mergelsteen. Het is in de noordgevel opgetrokken in keien en blokken Kunradersteen met een dichtgemetselde arcade bestaande uit drie rondbogen op vierkante pijlers, de rest van het gebouw is in baksteen opgetrokken. De vensters zijn rondboogvensters. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Roerdalen
Oude Algemene Begraafplaats Doorn

De Oude Algemene Begraafplaats is een begraafplaats uit 1872 aan de Amersfoortseweg in de Nederlandse plaats Doorn. Oorspronkelijk was het een perceel eikenbos, nu nog staat er een aantal monumentale eiken uit die tijd. Op de begraafplaats staat een baarhuisje in neogotische stijl uit 1873 dat is ontworpen door de Doornse timmerman Jan Koudijs. De begraafplaats is ook de laatste rustplaats van de zanger en conferencier Lou Bandy die in de periode tussen de beide wereldoorlogen een van de populairste artiesten van Nederland was. Afbeeldingen
Oude Algemene Begraafplaats Zeist

De Oude Algemene Begraafplaats is een voormalige begraafplaats uit 1830 aan de Bergweg 21 in de Nederlandse plaats Zeist, die In 1917 werd opgevolgd door Zeister Bosrust. In 1965 werd de oude begraafplaats definitief gesloten. Deze werd in 1987 op de Zeister monumentenlijst geplaatst. In 1999 kregen het poortgebouw, vier specifiek genoemde graven en de hele parkaanleg de status van rijksmonument. Aanleg De grond voor de begraafplaats werd door de toenmalige burgemeester van Zeist, de heer Frans Nicolaas van Bern, op 8 april 1829 verkocht aan de gemeente Zeist. Het voorste gedeelte van de begraafplaats is het oudst en is aangelegd in een formele stijl met rechte paden naar een ontwerp van J. Vermeulen, die ook het oorspronkelijke poortgebouw ontwierp. Poortgebouw In 1885 werd de doorgang van het poortgebouw verhoogd naar een ontwerp van de gemeentearchitect Albert Nijland. Op de beide pilasters naast de poortdoorgang bevindt zich een ouroboros met neerwaarts gekruiste fakkels, een symbool van het uitgedoofde leven. Onder het zadeldak van de pilasters is een vlinder afgebeeld, een symbool voor nieuw leven na de dood. In het timpaanveld staat een gevleugelde zandloper, als teken van het vervliegen van de tijd. In de poortdoorgang bevinden zich drie offerblokken. Hierin konden bezoekers geld doen voor de algemene, hervormde of gereformeerde armen. Uitbreiding Het achterste gedeelte van de begraafplaats werd aangelegd in 1890 en heeft een meer parkachtig karakter dat bestaat uit graven rondom concentrisch aangelegde paden. Het ontwerp is van tuinarchitect Hendrik Copijn uit Groenekan, die later ook de uitbreiding van de Oude Algemene Begraafplaats Driebergen zou ontwerpen. Sluiting In 1917 werd de veel grotere Nieuwe Algemene Begraafplaats Zeister Bosrust aan de Woudenbergseweg in gebruik genomen en was het nog slechts toegestaan te begraven in de reeds aangekochte graven. In 1965 werd de begraafplaats definitief gesloten verklaard. Rijksmonument De volgende onderdelen van de begraafplaats hebben de status van rijksmonument: poortgebouw; graf van jhr. Pieter Feijo Onno Sickinghe, zoon van jhr. Onno Joost Sickinghe (1858-1948); graf van jhr. Ernest Willem Nicolaas de Pesters; familiegraf van Albert Voombergh; graf van de familie Pijper. Afbeeldingen Trivia Het oudste graf is van Pieter Stoop, wiens begrafenis plaatsvond op 18 januari 1830.
Kerkhof O.L.V. Koningin van de Vrede

Het Kerkhof O.L.V. Koningin van de Vrede is een rooms-katholieke begraafplaats aan de Ambachtsweg in de Drentse plaats Weiteveen. De naam van het kerkhof verwijst naar de nabijgelegen Maria Koningin van de Vredekerk. Geschiedenis Op maandag 4 mei 1925 verdween het tabernakel uit de kerk. Het werd later teruggevonden in een greppel in het Bargerveen door twee spelende jongens. Op deze plaats heeft men een kruis geplaatst. Rondom dit kruis kwam later het parochiekerkhof. Voor het tabernakel is later een kapel gebouwd in het midden van de begraafplaats. Zusters Franciscanessen Op een part deel van het kerkhof liggen de Zusters Franciscanessen begraven die in het nabijgelegen klooster hebben geleefd. De grafstenen zijn allemaal identiek en tonen de naam, de sterfdatum, de leeftijd, het aantal kloosterjaren en de tekst Hier rust in afwachting van de verrijzenis. Pastoor Veltman De eerste pastoor van Weiteveen was monseigneur Petrus Johannes Veltman. Hij was in functie van 1917 tot 1966 en stierf in 1974. Veltman kreeg een prominente plek op een verhoging aan de rand van het kerkhof. Zijn grafmonument bestaat uit een houten kruis op een verhoging dat is omgeven door een muur en bereikbaar is via een stenen trap. De dekplaat op het graf toont een miskelk met een hostie dat is voorzien van een kruis. Kindergraven Aan de rand van de begraafplaats staat een gedenksteen voor de ongedoopte kinderen uit de parochie die niet in gewijde grond mochten worden begraven. In de hoek van de begraafplaats ligt een eenzaam kindergraf uit 1959. Afbeeldingen
Petrus en Pauluskerk (Soest)

De Petrus en Pauluskerk is een kerkgebouw met de status van rijksmonument aan het Kerkplein in Soest. Het gebouw en de geloofsgemeenschap maken sinds 2011 deel uit van de rooms-katholieke parochie HH. Martha en Maria. De kerk werd gebouwd in 1852 en ontworpen door architect Theo Molkenboer uit Leiden. De eerste pastoor van de kerk was Steenhoff, naar wie de Steenhoffstraat in Soest genoemd is. In 1968 is de kerk afgebroken, waarbij de voorgevel met klokkentoren behouden bleef. Achter de oude gevel is een nieuwe kerkzaal gebouwd en gedeelte ingericht met elementen uit de oude kerk, zoals de preekstoel en de altaren. Deze nieuwe kerkzaal is ontworpen door G.M. Leeuwenberg en J.L. Volders. In 1924 is de kerk gerestaureerd. Op het pleintje aan de Steenhoffstraat staat sinds 1995 een beeld van de apostelen Paulus en Petrus. De bij de kerkgemeenschap behorende Begraafplaats Dalweg met poortgebouw is het oudste nog in gebruik zijnde kerkhof van Soest. Externe link HH. Petrus en Paulus, parochiewebsite Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Soest (plaats) Lijst van gemeentelijke monumenten in Soest (Nederland) Lijst van Waterstaatskerken
Polderhuis (Hoofddorp)

Het Polderhuis is een gebouw in Hoofddorp in de Nederlandse provincie Noord-Holland waar het waterschapsbestuur van de Haarlemmermeerpolder was gevestigd. De architect was Foeke Kuipers. Van 1913 tot en met 1978 was hier het waterschap Haarlemmermeerpolder gevestigd en van 1 januari 1979 tot 1 januari 2005 was het Polderhuis het bestuurscentrum van het Waterschap Groot-Haarlemmermeer. Na de fusie met het Hoogheemraadschap van Rijnland wordt het Polderhuis verhuurd. Vanaf februari 2024 huurt Stichting Kinderopvang Haarlemmermeer (SKH) het Polderhuis als haar bedrijfsbureau. Samen met het Hoogheemraadschap van Rijnland stelt SKH het Polderhuis open op Open Monumenten Dag. De historische raadszaal op de eerste verdieping is te huur als trouw- of vergaderlocatie. Het gebouw is gesitueerd aan de kruising (tegenwoordig een rotonde, het Beursplein) van de twee hoofdassen van de Haarlemmermeerpolder: De Hoofdvaart/Hoofdweg en de Kruisweg. Aan dit kruispunt liggen verder: het Oude Raadhuis (gemeentehuis van 1867 tot 1980), het voormalige Kantongerecht Haarlemmermeer en de voormalige Korenbeurs.
Ridderkerkse griend

De Ridderkerkse griend is een natuurgebied gelegen in het oosten van de Nederlandse gemeente Ridderkerk en is in het beheer van stichting het Zuid-Hollands Landschap. De griend ligt aan de rivier de Noord, naast het park De Gorzen en natuurgebied Crezéepolder. Het gebied is een getijdegriend waarvan het hakhout bestaat uit diverse soorten van het geslacht wilg (Salix) en heeft een oppervlakte van 6 hectare. Daarnaast telt het gebied 2 hectare aan vloedbos. De Ridderkerkse griend is een van de weinige getijdegrienden die overgebleven zijn binnen Nederland. Het gebied ligt buitendijks en staat onder invloed van een getijdenwerking van 90 centimeter. Het hakhout wordt cyclisch beheerd en eens in de 3/4 jaar afgezet. Het gebied wordt niet meer gebruikt voor de houtproductie maar wordt vanwege zijn cultuurwaarde in stand gehouden. Geschiedenis De Ridderkerkse griend is ontstaan tussen 1850 en 1870. De griend maakte deel uit van een uitgebreide griendcultuur en het hout van de wilgen werd gebruikt voor de houtproductie. In de jaren 60 van de negentiende eeuw is er een meer ontstaan, het meer der stilte genaamd. Er is in de jaren 1970 tot 1974 discussie geweest over het behoud van het meer. Uiteindelijk is er besloten het meer te behouden. Het meer was ontstaan door de aanleg van een dijk. In 1975 is het beheer van de griend terechtgekomen bij de Gemeente Ridderkerk. In 2007 is er een aanpassing geweest aan het watersysteem waardoor de griend permanent in verbinding staat met de rivier. In 2009 heeft de gemeente Ridderkerk een onderhoudspad aangelegd waarbij niet volgens de Flora- en faunawet is gehandeld, wat tot verontwaardiging leidde van belanghebbenden. In 2011 is het gebied in het beheer gekomen van Het Zuid-Hollandse Landschap. Biodiversiteit Binnen de Ridderkerkse griend komen een aantal soorten voor die op de rode lijst staan in Nederland. Zeldzame soorten zijn de spindotterbloem (Caltha palustris subsp. araneosa) en de bever. Het gebied telt twee beverburchten. Daarnaast biedt de griend een habitat voor diverse soorten vissen en vogels. Binnen de griend kunnen deze een schuilplaats vinden. In de griend komt de plantengemeenschap Cardamino amarae-Salicetum albae alismatetosum voor, een sub associatie van het veldkers-ooibos (Cardamino amarae-Salicetum albae)
Sint-Lambertuskerk (Swalmen)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw in Swalmen in de gemeente Roermond in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk staat aan de zuidzijde van het oude deel van Swalmen aan een plein, Markt, en aan de Brugstraat met niet ver achter de kerk de Swalm. Vanuit het zuiden gaat de N271 recht op de kerk af. De kerk is gewijd aan Sint-Lambertus en is een rijksmonument. Geschiedenis In de middeleeuwen werd er in Swalmen een Romaanse kerk gebouwd. In 1452 bouwde men een nieuwe Lambertuskerk. Deze georiënteerde kerk had een westtoren met ingesnoerde torenspits, een driebeukig schip met drie traveeën in pseudobasilicale opstand en een driezijdig gesloten koor met twee traveeën. In 1895 werd de kerk afgebroken en bouwde men in 1895-1896 de huidige kerk naar het ontwerp van Caspar Franssen. Daarbij werd de oude toren gespaard. In 1945 werd de oude toren opgeblazen. In 1953 werd de toren hersteld naar het ontwerp van architectenbureau J. en P. Cuypers. Daarbij kreeg de toren een extra geleding erbij. Opbouw Het niet-georiënteerde neogotische kerkgebouw bestaat uit een westtoren met ingesnoerde torenspits, een driebeukig schip met zes traveeën in pseudobasilicale opstand en een driezijdig gesloten koor met een travee. De kerk is noord-zuid georiënteerd met het koor in het zuiden. De toren staat tegen de westelijke zijbeuk aan en heeft vier geledingen. Aan de binnenzijde heeft de kerk gestukadoorde kruisribgewelven. De zijbeuken en het koor hebben steunberen, de toren heeft Overhoekse steunberen in de onderste drie geledingen. In de bovenste geleding van de toren bevinden zich aan iedere zijde drie spitsboogvormige galmgaten en de kerk heeft spitsboogvensters.
Sint-Sebastianuskerk (Herkenbosch)

De Sint-Sebastianuskerk in Herkenbosch, gelegen in de gemeente Roerdalen in de Nederlandse provincie Limburg, is een historisch kerkgebouw aan de Hoofdstraat en het Kerkplein. De kerk, gewijd aan Sint-Sebastianus, heeft een priesterkoor dat is aangewezen als rijksmonument. Geschiedenis De parochie Melick en Herkenbosch werd voor het eerst vermeld in 1190. Tot 1795 deelden beide dorpen dezelfde pastoor, waarna Herkenbosch een zelfstandige parochie werd en een eigen pastoor kreeg. In de 13e eeuw werd een mergelstenen kerk gebouwd, waarvan het priesterkoor bewaard is gebleven. In de periode 1886-1889 werd de kerk vergroot in neoromaanse stijl, naar een ontwerp van architect Johannes Kayser. Hierbij werd onder meer de toren verhoogd en voorzien van een nieuwe spits. Een verdere uitbreiding volgde in 1924, onder leiding van architect Caspar Franssen. Tijdens deze verbouwing werd de toren vervangen en werd de kerk uitgebreid aan de noord- en zuidzijde. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in februari 1945, werd de kerk deels verwoest door terugtrekkende Duitse troepen. Het priesterkoor bleef behouden, maar op advies van architect Joseph Franssen werd het onherstelbare deel gesloopt. De wederopbouw vond plaats tussen 1948 en 1949, onder leiding van architect Harry Koene met Frits Peutz als supervisor. De oude fundamenten en zuilen werden hergebruikt, en de kerk werd op kerstavond 1949 opnieuw in gebruik genomen. De kerk werd zwaar beschadigd door de aardbeving bij Roermond in 1992. De gemeenschap had kort daarvoor al een half miljoen gulden ingezameld voor een geplande restauratie, maar de schade door de aardbeving vereiste aanvullende middelen. De volledige restauratie, inclusief het herstel van het 14e-eeuwse priesterkoor, kostte bijna 2,7 miljoen gulden. Het Fonds Cultureel Erfgoed droeg 2,3 miljoen bij aan de herstelwerkzaamheden. In 1994 werd de toren herbouwd en kreeg een nieuwe spits van 17 meter hoog en 18 ton zwaar. De spits werd voorzien van een wereldbol, een kruis en een zeven meter hoge haan. Opbouw De kerk is een georiënteerde bakstenen hallenkerk met een westtoren in een westwerk. Het vierbeukige schip bestaat uit vier traveeën, terwijl het vroeggotische mergelstenen priesterkoor één travee en een vijfzijdige koorsluiting heeft. Het middenschip is bedekt met een zadeldak, terwijl de zijbeuken elk per travee voorzien zijn van dwarsgeplaatste zadeldaken. Het koor heeft eveneens een zadeldak, en de koorafsluiting wordt gedekt door een polygonaal schilddak.
Steekterbrug

De Steekterbrug is een verkeersbrug in de gemeente Alphen aan den Rijn. De basculebrug maakt deel uit van de N207 en overspant de Oude Rijn ( Vaarwegklasse CEMT III ). De brug wordt bediend vanuit Brugbedieningscentrum Steekterpoort. Eind 2021 maakt de provincie Zuid-Holland bekend dat de brug binnen vijf jaar vervangen zal gaan worden, mogelijk door een hogere vaste brug. Ook wordt de brug tweemaal zo breed (36 meter), om een centrum-ringweg in Alphen aan den Rijn mogelijk te maken. Cijfers Doorvaartwijdte vast gedeelte 8,10 m Doorvaarthoogte vast gedeelte 4,60 m (bij waterstand NAP -0,60 m) Doorvaartwijdte beweegbaar gedeelte 11,50 m Externe links Vaarweginformatie.nl, Steekterbrug. Afbeeldingen
Ter Apelersluis

De Ter Apelersluis is een schutsluis in het Ruiten-Aa-kanaal nabij het Groningse Ter Apel. De sluis, die in 1917 gebouwd werd tijdens de aanleg van het kanaal, wordt beheerd door het waterschap Hunze en Aa's. De bediening gebeurt door de passerende schippers zelf. Beschrijving De wanden van de schutkolk bestaan uit basaltblokken met bakstenen rollagen en in natuursteen gevatte ijzeren bolders. De sluishoofden zijn uit donkerrode bakstenen opgemetseld en bevatten, onder andere op de draaipunten van de sluisdeuren, natuurstenen elementen. De sluisdeuren in het benedenhoofd zijn van het type waaierdeur en nog intact. De waaierdeur in het bovenhoofd werd vervangen door een zijdelings schuivende elektrische deur die middels een speciale sleutel bedienbaar is door de schippers zelf. Direct naast de sluis bevindt zich een overlaat met stuw. Nabij de sluis bevindt zich de Ter Apelerbrug. Aan de noordwestzijde bevinden zich een laad- en loskade en een gemoderniseerde brug- en sluiswachterswoning. De woning is tegenwoordig in particulier bezit.
Voorveldse Polder

Park de Voorveldse Polder is een park aan de noordoostelijke rand van de stad Utrecht. Het park is in de middeleeuwen op last van bisschop Godebald ontgonnen en ligt ingesloten tussen de A27, Biltsestraatweg (N237), Sartreweg en de Biltse Rading. In het park ligt Fort De Bilt, een van de verdedigingswerken van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. In de jaren zeventig is het park ingericht als recreatiepark en biedt tegenwoordig plaats aan Manege Groenesteyn, de Utrechtse Manege, VV Voorwaarts, ULTC Iduna, Camping De Berekuil en Hotel Mitland. Externe links Website van park de Voorveldse Polder
Vrijzinnig Hervormde Kerk (Arnhem)

De Vrijzinnig Hervormde Kerk is een kerkgebouw in de Nederlandse stad Arnhem, meer specifiek in het Spijkerkwartier. De kerk is in 1926 gebouwd volgens de principes van de Nieuwe Haagse school. De vrijzinnig-hervormde gemeenschap nam intrek in de kerk en sinds 1979 voegden de remonstranten zich hierbij. De kerk is ingepast in het straatbeeld van de Parkstraat door onder andere dezelfde rooilijn te hanteren en dat de ingang is voorzien van een kleine trap. De voorgevel is strak opgezet en is grotendeels uitgevoerd in Noors verband. Opvallend is het expressieve baksteenpatroon en de tufstenen ornamenten die de ingang accentueren. Boven deze vormen zijn negen glas-in-loodramen in de voorgevel aangebracht, die oorspronkelijk uit de Remonstrantse kerk komen. In de zijgevels zijn eveneens glas-in-loodramen aangebracht, gemaakt door Kees Kuiler. Deze abstracte vensters die verwijzen naar verhalen uit het oude en het nieuwe testament zijn nog allemaal origineel. Duidelijk is hier de invloed van de art deco te herkennen. De draagconstructie van dit gebouw is voor zijn tijd vooruitstrevend; het is geheel in beton uitgevoerd. Het interieur is vermoedelijk gebaseerd op de Unity Temple in de Amerikaanse stad Oak Park, ontworpen door Frank Lloyd Wright. In de kerk is op de eerste verdieping een tribune aanwezig. Het kerkgebouw is een rijksmonument.