NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Harmenspark

Het Harmenspark is een park in de stad Harlingen in de Nederlandse provincie Friesland. Het park werd in 1901 aangelegd. Dit was mogelijk na een schenking van de heer Harmens. Aan de zuidzijde van het park is via een houten brug bij de Stationsweg het Station Harlingen te bereiken. Het park wordt aan de oostzijde begrensd door de Zuidoostersingel, aan de noordzijde door de Simon Vestdijksingel en de gracht Davidsdokje. In de noordwesthoek ligt de Kerkpoortsbrug. In 1950 werd er een oorlogsmonument geplaatst. Het beeld Sint-Joris en de draak werd gemaakt door Willem Valk. In 2018-'19 werd het park gerenoveerd naar ontwerp van de Harlinger tuinarchitect Lia Duinker. De gemeente stelde 150.000 euro beschikbaar en de provincie 77.500 euro. Er zijn nieuwe beelden van Ilse Oelbers geplaatst en er is eendenhuis gebouwd. In 2024 werd in het park een Anne Frankboom geplant, een nazaat van de Anne Frankboom, als symbool van hoop en verbinding. Zie ook Engelse Tuin (Harlingen) Lijst van parken in Friesland
Dr. Zamenhofpark

Het Dr. Zamenhofpark is een stadspark in Leeuwarden in de Nederlandse provincie Friesland. Het park werd in 1942 benoemd als Oosterpark. In 1959 werd het hernoemd naar Dr. Zamenhofpark. Het is vernoemd naar Ludwik Lejzer Zamenhof, hij was de bedenker van de taal Esperanto. In het park stonden twee monumenten voor Zamenhof en het Esperanto. Het eerste is een abstract werk van de kunstenaar Tseard Visser uit 1966. Het staat nog steeds in het park. Het tweede en verdwenen monument is een borstbeeld van Zamenhof, dat in 1975 onthuld werd door burgemeester Willem Harmsma. Dit beeld was vervaardigd door Doekle Blanksma. Deze bewonderaar van Zamenhof had het beeld in de jaren vijftig in zijn vrije tijd gemaakt. Het originele betonnen beeld is bijgewerkt en in brons gegoten door J. Kipte. In 2017 is het borstbeeld ontvreemd. Het park met een vijver heeft een lengte van 350 meter en is gelegen tussen de Pasteurweg, de Boerhaavestraat, Robert Kochstraat en de Archipelweg.
Westerpark (Leeuwarden)

Het Westerpark is een stadspark in Leeuwarden in de Nederlandse provincie Friesland. Het Westerpark in de Vosseparkwijk/Westerparkwijk wordt in de volksmond ook wel Vossepark(je) genoemd. De naam Vossepark(je) is ontleend aan de eigenaar van de voormalige molen Het Lam, de heer Hermanus Albertus Vosman (1862-1922). Het park wordt aan de oostzijde begrensd door de Westersingel, aan de zuidzijde door de Fonteinstraat, aan de westzijde door de Westerparkstraat en aan de noordzijde door de Molenstraat. In 1872 werd door de gemeente een drinkwatervijver aangelegd. De grond van de vijver werd door tuinarchitect Gerrit Vlaskamp gebruikt om glooiende hellingen te maken voor een park in landschapsstijl. In 1926 werd het park heringericht. Voor tien Joodse slachtoffers uit Leeuwarden in de Tweede Wereldoorlog is op zondag 28 april 2019 in het park een informatiepaneel onthuld.
Christelijke Gereformeerde Kerk (Tholen)

De Christelijke Gereformeerde Kerk is een kerkgebouw en een kerkgemeenschap in de Zeeuwse stad Tholen. Het gebouw bevindt zich aan de Visstraat 14. Kerkgebouw De handboogschutterij Non Semper liet in 1870 een sociëteit bouwen aan de Visstraat in Tholen. In 1928 werd dit gebouw verkocht aan een groep afgescheiden leden van de Gereformeerde Gemeente. Zij richtten hiervoor de Vereniging Vischstraat 12 op. Deze vereniging bestond uit de aanhangers van de oefenaar Willem Baaij. Hij preekte in diverse Oud-Gereformeerde Gemeenten. Het gebouw werd opgeknapt en bood toen plaats aan circa 300 personen. Het werd op zondag 3 februari 1929 als kerk ingewijd met een preek van Baaij over een tekst uit Jeremia 12:11. Bij een verbouwing in 1939 werd het gebouw op het elektrisch net aangesloten. Zo'n twintig jaar later, in 1966, werden de kerkbanken en de kansel vernieuwd. De consistorie werd naar de voorzijde van het gebouw verplaatst. In 1982 bouwde men een verenigingslokaal tegen de consistorie aan. Kerkgemeenschap In 1931 werd Baaij, tot dan toe oefenaar, bevestigd in het ambt van predikant. Ondertussen werd het kerkgenootschap in de Visstraat aangeduid als Vrije Gereformeerde Gemeente, wat inhield dat ze bij geen enkel kerkverband was aangesloten. In 1946 echter trad zij samen met de ook door Baaij geleide gemeente te Oud-Vossemeer toe tot het kerkverband van de Christelijke Gereformeerde Kerken. Baaij zelf en de gemeente te Pernis hadden zich al in 1945 bij dit kerkgenootschap aangesloten. Een aantal lidmaten gingen daar niet in mee en stapten over naar de plaatselijke Gereformeerde Gemeente. Het was deze gemeenschap waar de aanhangers van Willem Baaij oorspronkelijk uit waren voortgekomen.
Rehobothkerk (Tholen)

De Rehobothkerk is een kerkgebouw in de stad Tholen in de Nederlandse provincie Zeeland, gelegen aan de Ds. G.H. Kerstenstraat 2. Het kerkgebouw wordt gebruikt door de Gereformeerde Gemeente aldaar. Geschiedenis Dit kerkgenootschap kerkte vanaf 1902 in een gebouw aan Kruittoren 15, dat in 1910 nog werd uitgebreid, maar in 1972 werd verlaten. De kerk bezat een Koppejan-orgel. Dit kerkje ontstond door verbouwing van een tweetal woningen. Pas in 1906 werd de gemeente officieel geïnstitutionaliseerd. In 1972 werd een nieuwe, grotere, kerk betrokken aan Hogaarsstraat 2. Deze kerk was gebouwd op vierkante plattegrond en werd gedekt door een tentdak. Hoewel de kerk 640 zitplaatsen telde, werd ook deze uiteindelijk te klein. In 2003 werd daarom een grotere kerk in gebruik genomen, terwijl de kerk aan de Hogaarsstraat in 2008 werd gesloopt om plaats te maken voor woningen. Gebouw Het orgel werd in 1840-1841 gebouwd door Petrus van Oeckelen voor de Broerkerk te Groningen. Het diende daar tot ongeveer 1892, toen die kerk gesloopt werd. Daarna verhuisde het naar de Gereformeerde Parklaankerk in Groningen, waar het tot 1981 bleef staan. In de jaren daarna werd het orgel gedemonteerd en opgeslagen door orgelmakerij Steendam (bijna 20 jaar lang). Veel originele onderdelen waren verloren gegaan of te sterk verouderd. In 2001 kocht de Gereformeerde Gemeente van Tholen het orgel aan. Orgelmakerij Steendam reconstrueerde en restaureerde het grondig in 2003-2004. Het huidige kerkgebouw is in modernistische stijl en bestaat uit een bakstenen basis, met daarboven een zwarte bovenkant, beide met schuin aflopend dak. De klokkentoren is een slanke, groenkoperen spits. Externe verwijzing Website van de Gereformeerde Gemeente te Tholen
Vesteda-Turm

Der Vesteda-Turm (niederländisch Vestedatoren) ist ein Appartementhochhaus in der niederländischen Stadt Eindhoven. Es wurde in den Jahren 2005/06 von dem niederländischen Architekten Jo Coenen errichtet. Mit einer Höhe von 90 Metern und 27 Geschossen ist es das fünfthöchste Gebäude der Nordbrabanter Stadt. Mit dem Bau des Hochhauses am innerstädtischen Vestdijk nahm Coenen bewusst Bezug zum Flatiron Building in New York. Auf einem rautenförmigen Grundriss schuf er einen schlanken Turm. In die abgerundeten Spitzen wurden große Glasfronten eingesetzt, das gesamte Gebäude ist mit hellem Naturstein verkleidet. Weblinks Vesteda Toren. In: vesteda.com. (niederländisch)
Vesteda Toren

The Vesteda tower is located in Eindhoven and was finished in 2006. At 90 metres (300 ft) tall and 28 floors it is the fourth highest building in Eindhoven. It bears a resemblance to the Flatiron Building in Manhattan, New York City. In 2007 it was awarded the BNA Building of the Year plaque (nl), by the Royal Institute of Dutch Architects (nl). See also List of tallest buildings in Eindhoven
Vestedatoren

De Vestedatoren is een in 2006 voltooide woontoren in Eindhoven, gelegen aan de Vestdijk/Smalle Haven. Het gebouw wordt vaak geroemd om zijn bijzondere architectuur. Opdrachtgever was vastgoedonderneming Vesteda. Het gebouw toont een sterke gelijkenis met het Flatiron Building in New York, zowel qua hoogte als qua vorm. Dit bouwwerk heeft dezelfde karakteristieke ronde, puntige vorm. Een wezenlijk verschil is echter dat de Vestedatoren een ruitvorm heeft, en het Flatiron Building het slechts met één helft van deze vorm moet doen: een driehoek. In 2007 werd de Vestedatoren van de ontwerpers van Jo Coenen & Co Architekten BNA Gebouw van het Jaar. Het vastgoedbeleggingsfonds Vesteda zelf kwam in maart 2026 paradoxaal in de problemen door de sterk gestegen woningprijzen. Pensioenfondsen zoals het ABP moesten toen hun leningportefeuille herstructuren. ABP en andere belegger vroegen deswege massaal hun geld terug. Naar een oplossing wordt gezocht. Externe link Website Vestedatoren Foto's
Noorderplantage

De Noorderplantage is een stadspark in Leeuwarden in de Nederlandse provincie Friesland. In 1843 werd op de voormalige Noorderdwinger (ook wel 'Oldehoofsterdwinger' genoemd) een plantage aangelegd die aan de oostzijde werd aangesloten op de Prinsentuin. De west- en noordzijde wordt begrensd door de Stadsgracht. In het park staat de Pier Pandertempel, een kunsttempel naar plannen van beeldhouwer Pier Pander (1864-1919). Het bouwwerk werd in 1924 uitgevoerd door architect Jan van der Mey en vormgever Nicolaas Petrus de Koo. Er staat ook een molenaarshuis. Beide bouwwerken zijn rijksmonumenten. De Van Eysingabank is een kunstwerk van Andries Baart sr. uit 1946. In 1980 werd een Beatrixboom geplant. Het beeld De Koerierster is een oorlogsmonument en is gemaakt door beeldhouwster Tineke Bot en werd in 1981 geplaatst.
Protestant church of Rinsumageast

The Protestant church of Rinsumageast or Saint Alexander’s church is a religious building in Rinsumageast, Netherlands, one of the many medieval churches in Friesland. The construction of the for the most part tuffstone Romanesque church started in the 11th century. The semicircular choir was built in the 12th century followed by the nave and the tower dates from the 13th century. Under the choir is a crypt, uniek for the north of the Nederlands. The church was enlarged in ca. 1525 with the replacement of the southern aisle by a new, Gothic one, dominantly of brick. The monumental Pipe organ was built in 1892 by Bakker & Timmenga. The church is located on the Juckemaweg 3 and was once a Roman Catholic church dedicated to Saint Alexander but became a Protestant church after the Protestant Reformation. It is listed as a Rijksmonument, number 11691 and is rated with a very high historical value. References
Alexanderkerk (Rinsumageest)

De Alexanderkerk is een kerkgebouw in Rinsumageest in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk een driebeukige tufstenen kerk uit de 12e eeuw gewijd aan Sint-Alexander. In de 16e eeuw werd de kerk tweebeukig, doordat de kleine zijbeuken vervangen werden door een nieuwe grotere gotische zijbeuk aan de zuidzijde, gedeeltelijk met baksteen. De zadeldaktoren uit de 13e eeuw werd in 1610 grotendeels vernieuwd. De klok uit 1620 is gegoten door Hans Falck. De kerk heeft ook onderdelen die uit nabijgelegen voormalige bouwwerken komen: twee zuilen uit het in 1580 opgeheven klooster Klaarkamp en een poortje van de Eysinga State. In de kerk bevond zich oorspronkelijk de Epposteen (collectie Fries Museum). Het orgel uit 1892 is gemaakt door Bakker & Timmenga. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Rinsumageest Kerken in Friesland
Morgenster (Leeuwarden)

De Morgenster is een kerkgebouw in de Nederlandse stad Leeuwarden in de provincie Friesland. Het kerkgebouw aan het Vrijheidsplein voor de Nederlandse Gereformeerde Kerken werd in 2004 gebouwd voor de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt naar ontwerp van de Leeuwarder architect Klaas Klamer. Daarvoor maakte de kerkgemeente gebruik van de Noorderkerk in de Grote Kerkstraat. Het orgel van deze kerk werd overgeplaatst. Het orgel uit 1895 werd gemaakt door Bakker & Timmenga met gebruik van pijpwerk (1789) van Albert van Gruisen. Het orgelfront werd ontworpen door Willem Cornelis de Groot. Zie ook Lijst van kerken in Leeuwarden (stad) Externe link Website van Morgenster
Ontmoetingskerk (Poortvliet)

De Ontmoetingskerk is een gereformeerd kerkgebouw in de plaats Poortvliet in de Nederlandse provincie Zeeland. De kerk is gelegen aan het Zuidplantsoen 3. Geschiedenis In Poortvliet werd al in 1836 een Gereformeerde Kerk onder het Kruis opgericht. Men kerkte aanvankelijk in een woonhuis in de Langestraat. In 1887 zocht men aansluiting bij de Dolerenden en ging kerken in de Stoofstraat. In 1892 werd dit de Gereformeerde Kerk. In 1943 kwam het tot een scheuring en voor de weinige overgebleven Gereformeerden was het gebouw feitelijk te groot. Men ging samenwerken met de Gereformeerden in Tholen. In 1952 werd de Ontmoetingskerk gebouwd, een bescheiden gebouw dat in 1982 ingrijpend werd verbouwd. Er werd toen een nieuwe kerkzaal aangebouwd en in de oude kerkruimte kwamen enkele dienst- en vergaderruimten.
Bethelkerk (Sint-Annaland)

De Bethelkerk is een kerkgebouw in de tot de Zeeuwse gemeente Tholen behorende plaats Sint-Annaland, gelegen aan de F.M. Boogaardweg 17a. Het kerkgebouw wordt gebruikt door de Hersteld Hervormde gemeente. Deze werd in 2004 gevormd door leden van de Hervormde gemeente die het met de fusie tot PKN oneens waren. Van 2004-2007 kerkten zij in de kerk van de Gereformeerde Gemeenten, waarna ze in 2007 een eigen kerkgebouw betrokken. Het betreft een gebouw, ontworpen door W.M. van Beijnum, dat 385 zitplaatsen biedt en uitgevoerd is in rode baksteen met ingebouwde toren. De kerk heeft een hoog zadeldak en de toren bestaat uit twee parallelle bakstenen muren. De kerk heeft een elektronisch Johannus-orgel van het type Monarke.
Theodore Limpergbrug

De Theodore Limbergbrug (brug 169P) is een vaste bruggen in Amsterdam-Centrum. Het is een betonnen voetgangersbrug met metalen leuningen over de Nieuwe Achtergracht. Ze ligt in het verlengde van de Rita Vuykbrug over de Plantage Muidergracht. Beide bruggen voeren af of naar de campus van de Universiteit van Amsterdam. De bruggen hebben een zodanige "wegdek" meegekregen dat tweewielers aan de hand meegevoerd kunnen worden. Een geleidelijk stijgende/dalende fietspad bevindt zich tussen twee trappen. Een opvallend verschil is dat de Rita Vuykbrug kaarsrecht is, de Limpergbrug heeft bochten in de kadeverbindingen. De brug dateert uit de periode 1973/1974. De betonnen Theodore Limpergbrug wordt gedragen door een betonnen paalfundering en de overspanning door twee brugpijlers, met een brede centrale doorvaart en twee smallere aan de zijkanten. In maart 2019 vernoemde de gemeente Amsterdam de brug naar Professor doctor Theodore Limperg. Hij was stichter van de faculteit Economie en Business van de UvA en grondlegger van de wetenschappelijke bedrijfseconomie in Nederland. Even later kreeg ze een officieel Amsterdams brugnummer: 2521
Slikken van de Heen (Tholen)

De Slikken van de Heen in Tholen vormen het Zeeuwse, westelijke deel van een kweldergebied dat sinds 1975 doorsneden wordt door het Schelde-Rijnkanaal. Het is genoemd naar een waterloop die later Eendracht zou gaan heten. Het oostelijke deel ligt in de provincie Noord-Brabant en staat eveneens bekend als Slikken van de Heen. Het Zeeuwse natuurgebied ligt ten oosten en ten noorden van het schiereiland Sint Philipsland. Het gebied is 598 ha groot en wordt door de stichting Het Zeeuwse Landschap beheerd als natuurgebied. Beschrijving Het gebied is ontstaan uit zandplaten, slikken en schorren in het Volkerak die, nadat in 1987 de Philipsdam tot stand kwam, niet meer aan getijdewerking onderhevig waren. De oorspronkelijk zilte bodem is door regenwater sterk verzoet. Er kon, na de voltooien van de Deltawerken, een grazig halfopen landschap ontstaan met voormalige getijdengeulen, struwelen en bosjes. Ook een aantal bij de Philipsdam in de Krammer aangelegde eilandjes behoren tot het natuurgebied. De voormalige slikken zijn rijk aan broedvogels zoals boompieper, bruine kiekendief, roodborsttapuit, nachtegaal en kleine bonte specht. De zeearend broedt sinds 2018 in het gebied. Ook vos, boommarter en het ree komen er voor. Heen of zeebies, mede naamgever van het gebied, heeft er groeiplaatsen. Beheer Om het gebied open te houden laat de beheerder het begrazen door kuddes konikpaarden en, sinds 2019, Rode Geus-runderen. Ze beperken de opslag van duinriet, adelaarsvaren en verschillende woekerende exoten zoals de reuzenberenklauw. Om de groei van struiken en bomen in toom te houden worden er sinds 2020 ook wisenten gehouden. De begrazing met Schotse hooglanders en veehouderij runderen werd gestopt. Important Bird Area Het gebied is samen met het Krammer-Volkerak aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de brandgans, grote zilverreiger, kleine zilverreiger, kluut, knobbelzwaan, krakeend, kuifduiker, kuifeend, lepelaar, meerkoet, pijlstaart, slobeend, tafeleend, zwartkopmeeuw en andere watervogels. Recreatie Door het gebied lopen twee wandelroutes die met enige beperkingen toegankelijk zijn. Er staat een uitkijktoren van waaraf men de voormalige slikken kan overzien. Ook is er een vogelkijkwand in het gebied. Externe link Slikken van de Heen op de website van Het Zeeuws Landschap
Meetstation Jan van Galenstraat (Amsterdam)

Het Meetstation Jan van Galenstraat is een meetstation en kunstwerk in Amsterdam-West. Object De Jan van Galenstraat in Amsterdam stond jarenlang bekend als een van de straten met de meeste luchtverontreiniging in die stad. De straat is onderdeel van Stadsroute 105 en verzorgt in die hoedanigheid de verbinding tussen het Centrum en de Ringweg. Daarnaast vormde het jarenlang de aan- en afvoerroute van de Centrale Markthallen, hetgeen zorgde voor extra vrachtverkeer. Daarboven kwam dat ook het openbaar vervoer (stads- en regiolijnen) van de straat gebruik maakte. Er werden in de 21e eeuw maatregelen getroffen om de luchtkwaliteit te verbeteren. Zo kwam er een herindeling van de straat (de hoofdrijbaan werd versmald tot tweebaansweg), het vrachtverkeer naar de Markthallen werd omgeleid naar de Haarlemmerweg en een deel van de buslijnen verdween. In 2007 plaatste de GGD Amsterdam een meetstation tussen de Reinier Claeszenstraat en de Bestevâerstraat en wel aan de zuidkant, daar waar tijdenlang een bussen hun halte had. Het was/is een van de twaalf punten waar de GGD de luchtkwaliteit mat. Een andere reden tot plaatsing vormde de Europese regelgeving op het gebied van luchtkwaliteit, die in 2015 inging. Om het resultaat te kunnen meten van de genomen maatregelen werd het meetstation geïnstalleerd. In september 2012 werd door de Portefeuillehouder Milieu van Stadsdeel West een vernieuwd en groter meetstation in gebruik genomen. Metingen wijzen uit dat ondanks de getroffen maatregelen de luchtvervuiling af en toe boven de gestelde norm uitstijgt. Kunst De GGD verzocht aan de Rotterdamse kunstenaar Roeland Otten het meetstation te voorzien van een kunstwerk. Hij liet het hele gebouwtje voorzien van wandtegels gefabriceerd door de firma Winckelmans. De tegels van vijf bij vijf centimeter geven daarbij het straatbeeld weer, dat verloren zou zijn gegaan bij plaatsing van het gebouwtje. Het kunstwerk meet 1,8 bij 3 bij 2,8 meter. In Rotterdam had hij eenzelfde project waarbij hij de wanden van een transformatorhuisje voorzag van levensgrote foto’s, zodat het betonnen huisje opging in de omgeving. Otten noemde het zelf een "Transformatie huisje".
Luchtwachttoren 3T1 - Koewacht

De Luchtwachttoren 3T1 is een luchtwachttoren met postnummer 3T1 gelegen in het plaatsje Koewacht in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een gemeentelijk monument. Beschrijving De toren is in 1952 gebouwd en was onderdeel van het landelijke netwerk van observatieposten van het Korps Luchtwachtdienst gedurende de Koude Oorlog. Het is een van de 19 nog resterende exemplaren. De toren staat in een bosschage tussen de Emmabaan en de Henry Dunantstraat in Koewacht. Destijds was het gebied nog open landbouwgebied, maar tegenwoordig is de omgeving bebouwd. De toren is ontworpen door architect Marten Zwaagstra in samenwerking met Ad van der Steur en Willem Herman de Groot, in opdracht van het ministerie van Defensie. Het bouwwerk is geconstrueerd uit prefab betonnen raatbouwelementen en heeft een hoogte van 21,14 meter. Vanwege zijn grote hoogte is deze toren voorzien van steunberen. Het bouwwerk is van het type E1962. Bovenin bevindt zich een uitkijkplatform dat bestaat uit een open ruimte van 3 bij 3 meter met een 1,5 meter hoge borstwering. Manschappen konden bij gevaar dekking zoeken in een overdekte schuilnis aan de westzijde van het uitkijkplatform. De toren in Koewacht vormde een zogenaamde luchtwachtkring (een observatiedriehoek) met de luchtwachttorens in Kloosterzande (postnummer 3T2) en Nieuw-Namen (postnummer 3T3). De toren in Kloosterzande is afgebroken. De waarnemers rapporteerden aan het luchtwachtcentrum in Breda. Na de opheffing De toren is in gebruik geweest tot 1964, toen de luchtwachtdienst hier werd opgeheven. De toren is een tijd in particuliere handen geweest, maar kwam in eigendom van de gemeente Terneuzen die hem in 2010 op de gemeentelijke monumentenlijst heeft gezet. Een particuliere stichting zet zich sinds 2018 in voor restauratie van het object. De toren is de hoogste nog bestaande luchtwachttoren en bevindt zich nagenoeg in authentieke staat. Het gebouw is echter niet meer toegankelijk; alle 15 houten trappen zijn zo goed als vergaan en betonrot heeft de aanhechting van bordessen aangetast. Literatuur Lochem-van der Wel, S. en H. van Lochem (2003), Luchtwachttorens, zeldzaam militair erfgoed uit de Koude Oorlog. In: Saillant, 2003 nr. 3, pag. 18-25 Sakkers, H. en J. den Hollander (1989), Luchtwachttorens in Nederland: industrieel erfgoed uit de Koude Oorlog, Middelburg: Stichting Natuur- en Recreatieinformatie. ISBN 9789072146106
Kaboutersberg

De Kaboutersberg is een gereconstrueerde Romeinse grafheuvel in de Brabantse Kempen bij Hoogeloon in de Nederlandse gemeente Bladel. De grafheuvel ligt ten noordoosten van het dorp in het kleine bosgebied het Hoogeloons bos nabij de Kleine Beerze. Ongeveer 300 meter ten zuidwesten van de gereconstrueerde grafheuvel en ongeveer 400 meter ten zuidwesten van de oorspronkelijke grafheuvel bevond zich de Romeinse villa Hoogeloon. De oorspronkelijke grafheuvel lag niet op exact dezelfde plek als de gereconstrueerde heuvel maar iets noordelijker. Geschiedenis In het begin van de 2e eeuw na Chr. werd er een grafheuvel opgeworpen en was er een Romeinse grafveld aangelegd. De heuvel zou een hoogte gehad hebben van ongeveer zeven meter. In de middeleeuwen werd er geloofd dat de grafheuvel de woonplaats was van de mythische Kabouterkoning Kyrië. In 1827 werd de Romeinse grafheuvel afgegraven. Enkele restanten werden bij een opgraving van de Vrije Universiteit Amsterdam in 1988 terugevonden. In 2012 werd de reconstructie van de verdwenen Romeinse grafheuvel officieel geopend. Voor die tijd was er niets meer van de Romeinse grafheuvel te zien in het landschap. Grafmonument Het grafmonument bestaat uit een vierkant ommuurd terrein met daarbinnen een meters hoge grafheuvel waarvan de voet ommuurd wordt door een ronde stenen muur. In de gereconstrueerde grafheuvel heeft men een vleermuizenkelder aangebracht. Zie ook Zwarte Berg, een grafheuvel bij Hoogeloon die stamt van 1500 v.Chr. Lijst van Romeinse bouwwerken in Nederland
Università Radboud di Nimega

L'Università Radboud di Nimega (in olandese Radboud Universiteit Nijmegen), in precedenza denominata Università cattolica di Nimega, è l'università della città di Nimega, nei Paesi Bassi. Attualmente, più di 17.000 laureandi e postlaureati frequentano l'università. L'Università fu fondata nel 1923 come risultato del processo di emancipazione dei cattolici nei Paesi Bassi; l'identità cattolica dell'Università è ancora riflessa dal corso di filosofia obbligatoria. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla Università Radboud di Nimega Collegamenti esterni (NL, EN) Sito ufficiale, su ru.nl. (EN) Opere di Università Radboud di Nimega, su Open Library, Internet Archive. (EN) Opere riguardanti Università Radboud di Nimega, su Open Library, Internet Archive.