NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Vest (natuurgebied)

De Vest is een in 2009 in gebruik genomen nieuw natuurgebied in de gemeente Waalwijk in Noord-Brabant. Het 12 hectare grote gebied is gelegen tussen Waspik en Waspik-Zuid in de polder 'Klein Waspik'. Het ligt ten zuiden van de voormalige Langstraatspoorlijn, nu het 'Halve Zolenpad'. Het gebied heeft naast een natuurlijke en recreatieve ook een cultuurhistorische waarde omdat hier een deel van de Zuiderwaterlinie heeft gelegen. Geschiedenis Het vestingwerk maakte deel uit van de Zuiderwaterlinie, een inundatiegebied ten zuiden van de Maas dat in 1701 werd aangelegd, ten tijde van de Spaanse Successieoorlog. Omdat de Langstraat op een zandige hoogte in laaggelegen gebied lag, kon dit niet onder water worden gezet. Men moest dus door middel van verdedigingswerken voorkomen dat vanuit het zuiden komende troepen in hun opmars werden belemmerd. Hiertoe werd op deze plaats een retranchement aangelegd, een zigzag verlopende aarden wal met twee lunetten en twee redoutes. Na afloop van deze oorlog werd het retranchement verwaarloosd en in 1724 was het onbruikbaar geworden. In 1740 brak echter de Oostenrijkse Successieoorlog uit. Hierbij sloot de Republiek der Nederlanden een bondgenootschap met Engeland tegen de Fransen. Een inval van de laatsten werd gevreesd en dus werd in 1745 de waterlinie weer in werking gesteld en in 1746 bouwde men een nieuw retranchement, nu met drie lunetten. De Fransen kwamen echter niet, doch in 1793 kwamen ze weer wél. De Zuiderwaterlinie functioneerde echter niet naar behoren, zodat de Fransen spoedig de Maas bereikten. Ze trokken zich echter terug omdat een grote Franse troepenmacht verslagen was in de Slag bij Terwinden. In 1794 kwamen de Fransen opnieuw. De waterlinie werd in werking gesteld, het geschut werd opgesteld en in het schootsveld werden de mensen uit hun huizen gejaagd, waarna deze werden gesloopt. Veel haalde dit niet uit. De Fransen werden weliswaar opgehouden door de waterlinie maar zij konden reeds in december, dankzij de vorst, de rivieren oversteken en tot Holland doordringen. Aldus had het verdedigingswerk geen nut meer en raakte in verval. Ten tijde van de Belgische Opstand, in 1832, werd ter plaatse echter opnieuw een verdedigingswerk aangelegd. Het betrof een constructie van 800 meter lang. Een deel van de gracht is blijven bestaan, maar het werk zelf was in 1880 alweer verdwenen. Natuurgebied Het gebied is door de gemeente Waalwijk ontwikkeld als compensatie voor het toestaan van woningbouw op landgoed Driessen. Natuurontwikkeling, cultuurhistorie en recreatie gaan hier samen. In 2008 werden aarden wallen opgeworpen om de contouren van de voormalige vestingwerken weer te geven. De nog bestaande gracht werd uitgegraven en vergroot. Er werd bos aangeplant, een boomgaard aangelegd en bloemrijk grasland ingezaaid. Het vochtige gebied is doorsneden met wandelpaden en een fietspad. Het sluit aan bij het natuurgebied Westelijke Langstraat, dat ten noorden van het Halve Zolenpad gelegen is. In 2009 werd het gebied feestelijk geopend met een nagespeelde verovering van het retranchement. Externe link Geschiedenis van De Vest
Brug 2398

Brug 2398 (werktitel: N3) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Zij overspant vanaf voorjaar 2018 de gracht gelegen voor de Saskia van Uijlenburgkade, die zorgt voor een waterstroom tussen de waterweg en vijvers van het Rembrandtpark en de Slotervaart. Ze verzorgt daarbij de verbinding tussen het zuidelijkste stukje Rembrandtpark en de woonwijk Andreas Ensemble. Die woonwijk is aangelegd op het meest zuidelijke deel van het in 1935 door Cornelis van Eesteren ingetekende park, maar dat sinds 1965 bezet werd door het Andreas Ziekenhuis. Dat ziekenhuis sloot in 1996 en werd in 2005 gesloopt. Vanaf dan bouwde men rustig aan deze nieuwe wijk, maar daarbij moest het (bouw-)verkeer gebruik maken provisorisch aangelegde dammen. Bij de inrichtingsplannen werd deze brug (en haar zusje Brug 2399) al ingecalculeerd. De ontwerper van de brug is Korth Tielens Architecten, dat wel vaker bruggen voor Amsterdam heeft ontworpen. De technische details voor de bruggen tezamen luidde bij aanbesteding op 2 november 2012. circa 56 betonnen funderingspalen (achttien palen van 18 meter lengte per landhoofd) betonnen onderbouw ca. 245 m³ voorgespannen brugdekelementen van schoon beton van ca. 665 m² metalen brugleuningen/balustrades, ca. 140 meter brugdekverharding 480 m² De planning was dat men in december 2016 klaar zou zijn met het voorbereidend werk en dat de brug eind 2017 opgeleverd kon worden. In februari 2018 lagen de bruggen bijna voltooid nog in het zand (ze werden dus op het droge gebouwd). Brug 2398 kreeg vanaf bovenaf gezien de vorm mee van een vlinder naar het idee van Korth Tielen. Ze is 38 meter lang waarbij het brugdek versmalt van 9 naar 6,50 en vervolgens weer uitloopt naar 9 meter. Het brugdek kent de in Amsterdamse V-vorm (lengterichting); het brugdek kreeg onderweg een knik mee. De uiteinden van de brug (vleugels van de vlinder) vormen tevens het talud. Daar kreeg de aannemer te maken met allerlei verschillende hellingshoeken, die tevens star moesten worden uitgevoerd (per m³ aan beton werd 15 kg titanium toegevoegd). Korth Tielen had hier het idee van de Japanse vouwkunst origami voor ogen. De brug kreeg verzinkte balustraden aan weerszijden van de ongescheiden fiets- en voetpaden (alleen een verschil in kleur wegdek); ze kregen een blauwe kleur mee. In de leuningen van brug 2398 is een tekst opgenomen van dichter Esma Moukhtar: Zie het water onder me doorgaan op de volgende brug. De oplevering van de twee bruggen wordt gezien als de afsluiting van het project Andreas Ensemble.
Brug 691

Brug 691 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen over een duiker in een waterweg die parallel loopt aan de Schipluidenlaan. Ze vormt daarbij de verbinding tussen de Wittgensteinlaan en het Koningin Wilhelminaplein met het Stibbegebouw aan de zuidkant en de Schipluidenlaan aan de noordkant. De overspanning van de gracht dateert van rond 1960, al komt ze nog niet voor op de plattegrond van het ontwerp voor het Confectiecentrum (later World Fashion Centre) uit september 1962. Die datering is tevens terug te vinden in het brugnummer, zo zijn de bruggen 688 en 689 in de iets noordelijker gelegen Cornelis Lelylaan uit dezelfde tijd. Het ontwerp is afkomstig van de Dienst der Publieke Werken. De combinatie van brug en duiker ligt op straatniveau en was geheel opgenomen in de doorgaande weg. Een klein opvallend detail is dat aan de zuidkant van de duiker een loopplankje is bevestigd voor landdieren om onder de brug door te kunnen, voor hen is het dus een viaduct. In de jaren tien van de 21e eeuw werd het gebied ten oosten van Station Amsterdam Lelylaan opnieuw ingericht. Hierbij verdween onder meer het voormalige gebouw van de Hogere Zeevaartschool Amsterdam uit de jaren zestig, dat in 2017 werd vervangen door het Little Manhattan-gebouw en de Willem Frogerstraat. Voorts was er een nieuwe toevoerweg nodig van de Schipluidenlaan en Koningin Wilhelminaplein naar de Cornelis Lelylaan. Die weg, de Willem Frogerstraat, dient als toe- en aanvoerroute van de vijftig jaar oude wijk, maar ook van de nieuwe wijk Andreas Ensemble. Om het verkeer te laten doorstromen werd niet gekozen voor een rechte kruising, maar voor een rotonde, direct ten noorden van de brug 691. Om het verkeer van het zuiden naar en het verkeer van het noorden van de rotonde te kunnen leiden was het noodzakelijk om de brug te verbreden en de duiker te verlengen. De brug werd onder leiding van Ingenieurs Bureau Amsterdam en Waternet aan beide zijden met 2,5 meter verbreed (duiker met twee keer 2,5 verlengd). Daartoe werd aan beide zijden van de brug een damwand geslagen en het wateroppervlak verlaagd. Om toch voldoende mogelijkheden tot waterverversing te houden aan de oostkant, werd alle beschoeiing verderop in de gracht verwijderd. Vervolgens werd de verbreding gebouwd, werd de bouwput weer onder water gezet en de damwanden verwijderd. De werkzaamheden namen ongeveer zes maanden in beslag, rond de jaarwisseling 2017/2018 waren de brug en duiker gereed. Ten zuidwesten van de brug staat het kunstwerk Magneten. Het Stibbegebouw is sinds 2008 een gemeentelijk monument.
Den Deel

Den Deel is een Nederlands gemaal gelegen in het Boterdiep tussen Fraamklap en Onderdendam. Het dient om de gevolgen van de bodemdaling door de winning van aardgas te compenseren. Het gemaal is bijna geheel in glas gebouwd en geldt als een van de mooiste, moderne gemalen van Nederland. Het is in beheer bij waterschap Noorderzijlvest In het gemaal bevindt zich een vislift. De vis wordt gelokt door een zachte stroom en komt zo in een bak terecht. Op gezette tijden wordt deze omhoog gehesen, waarna de vis verder kan zwemmen. Sluis Naast het gemaal ligt een schutsluis met hefdeuren, met de naam Deelstersuis, ten behoeve van de pleziervaart. De schutlengte is 25 m, de breedte 6 m en de drempeldiepte beneden van 2,2 meter en boven van 2,4 meter. De sluis heeft zelfbediening. Naam Het gemaal is genoemd naar het gedeelte van de Delf dat hier Deel heette. De streek ten noorden van het gemaal heet ook Deel, maar staat meer bekend als Anderwereld.
Leenderkapel

De Leenderkapel of Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de Berg Karmel is een kapel ten noordwesten van Schaesberg in de gemeente Landgraaf in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel bevindt zich in de buurt Leenhof en ligt ten zuidoosten van Kasteel Schaesberg en ten noordoosten van Hoeve Leenhof. Ten zuiden van de kapel ligt aan de voet van de heuvel de Onze-Lieve-Vrouw-van-de-berg-Karmelkerk en de weg Heerlen-Schaesberg. De kapel zelf staat in het Kapellerbos op de Leenderberg, het uiteinde van een heuvelrug. De kapel bevindt zich in het Rijksbeschermd gezicht Heerlen-Landgraaf - Leenhof-Schaesberg. Geschiedenis In de eerste helft van de 17e eeuw werd de kapel gebouwd in opdracht van baron Johan Frederik van Schaesberg. Dit gebeurde waarschijnlijk na overlijden van zijn eerste vrouw, Fernanda Wachtendonck. In de 18e eeuw zou de kapel een van de plaatsen zijn geweest waar de Bokkerijders samenkwamen en hun eed aflegden. Sinds 22 mei 1938 is de kapel gewijd aan Heilige Maagd Maria van de berg Karmel. Sinds die tijd is de kapel in gebruik als bedevaartsoord. In 1967 werd de kapel een beschermd monument. In 1998 werd de kapel gerestaureerd. Opbouw De kapel is opgetrokken in Kunradersteen, mergel en baksteen. De binnenruimte heeft een afmeting van 4 bij 5 meter. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Landgraaf
De Leemkuil (speeltuin)

De Leemkuil is een speeltuin in het Mariënbosch in de wijk Kwakkenberg in het oosten van Nijmegen. Geschiedenis Voor de speeltuin De leemkuil is in de negentiende eeuw gecreëerd door Steen- en Vormbakkerij Hamer & Co. Deze voerde leem met paard en wagen, later karretjes op rails, naar de steenfabriek langs de doorgaande weg tussen Nijmegen en Groesbeek. In het bosgebied lag Kamp Mariënbosch dat tussen eind 1944 en begin 1945 een Brits-Canadees legerkamp was. Direct na de Tweede Wereldoorlog werd dit het grootste kamp in Nederland dat in gebruik was als detentie- en uitzetkamp voor Duitsers in Nederland tijdens Operatie Black Tulip. De speeltuin werd ingericht in een gedeelte van dit gebied en tijdens de inrichting tussen 1946 en 1947 werden restanten van een geschutsopstelling gevonden. Opening speeltuin Speeltuin De Leemkuil werd op 11 augustus 1946 geopend. De bouw werd gefinancierd door de gemeente Nijmegen. Op 13 november 1946 werd voor het beheer Stichting Speeltuinen Nijmegen opgericht. Hieronder kwamen later ook andere speeltuinen te vallen, waaronder Speeltuin Brakkefort in Brakkenstein. Het onderhoud werd gedaan door de gemeentelijke dienst Publieke Werken en Volkshuisvesting. In de jaren 80 werd de gemeentelijke subsidie gestopt en na een jaar bij de Nijmeegse Sportstichting werd Stichting Speeltuinen Nijmegen ondergebracht bij de afdeling Speelgelegenheden van de dienst Educatie en Welzijn van de gemeente. Omschrijving Het terrein beslaat 3,5 hectare bosgebied. De speeltuin heeft ongeveer honderd toestellen. Hoofdattracties van De Leemkuil waren een groot houten fort en een Mayatempel. Ook rijdt er een treintje over het terrein. Omdat de speeltuin verouderd was en de kuil geregeld vol water liep, werd in 2016 met een grote opknapbeurt van de speeltuin gestart. Het fort en de tempel verdwenen en daarvoor in de plaats opende in april 2018 een Romeins speellandschap. Dit verwijst naar het Romeinse aquaduct, dat ook het Mariënbosch voor de wateraanvoer zou hebben gebruikt. De Leemkuil trekt jaarlijks zo'n 55.000 bezoekers.
Opstandingskerk (Woerden)

De Opstandingskerk is een gereformeerde kerk in de stijl van de Amsterdamse School aan de Wilhelminaweg in de Nederlandse stad Woerden. De officiële ingebruikneming had plaats op donderdag 12 juni 1924. Voor die tijd zat de gereformeerde gemeente in een pand in de naburige Molenstraat 20. Het orgel uit het oude pand, gebouwd in 1911, is meeverhuisd. De kerktoren heeft een paraboolvormige spits.
Onbevlekt Hart van Mariakerk (Den Haag)

De Onbevlekt Hart van Mariakerk, ook wel bekend als de Marlotkerk is een rooms-katholieke kerkgebouw aan het Bloklandenplein in Den Haag. Bouwgeschiedenis De 'Marlotkerk' in de villawijk Marlot werd in 1947 gebouwd. Tot die tijd kwamen de gelovingen uit die wijk bijeen op wisselende lokaties, waaronder boerderij Welgelegen aan de Zijdeweg 56, net over de gemeentegrens in Wassenaar. De bouw duurde slechts twintig weken. Op Paasmaandag 1947 werd de eerste steen gelegd door Mgr. W. J. Pompe, Deken van Den Haag en op 25 augustus datzelfde jaar werd de kerk door hem ingezegend. Hij werd gewijd aan het Onbevlekt Hart van Maria. Architect Nicolaas Molenaar jr. ontwierp een kleine zaalkerk in traditionalistische stijl. De stenen waren afkomstig uit de verwoeste gebouwen van de nabijgelegen wijk Bezuidenhout, die in maart 1945 tijdens een Brits bombardement grotendeels werd verwoest. In 2017 zijn de kerk en de bijbehorende pastorie op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst. De kerk en parochiegebouw worden van belang geacht vanwege de "cultuurhistorische waarde als representatief en vroeg voorbeeld van kerkenbouw direct na de Tweede Wereldoorlog, waarbij de materiaalschaarste van die periode uit het ontwerp spreekt". In de tuin van de kerk staat een beeld van de Heilige Christoffel. Interieur De glas-in-loodramen van de kerk zijn van de hand van Pieter Wiegersma (1920-2009). In de devotiekapel staat een reliëfbeeld van Maria, gemaakt door de Albert Termote (1887-1978). Parochiegeschiedenis De kerk werd in 2007 een gebedshuis van de parochie 'Heilige Driekoningen', deze ging in 2015 deel uitmaken van de parochie Maria Sterre der Zee. Vanwege de kleinschaligheid en rustieke sfeer is het kerkgebouw populair als locatie voor het sluiten van huwelijken. Trafohuis Het op het terrein gelegen trafohuis, dat in stijl is aangepast naar de kerk, staat geregistreerd als gemeentelijk monument sinds 20 maart 2018. Galerij
Mariakapel (Krekelberg)

De Mariakapel, Vredeskapel Schinnen of kapel voor O.L. Vrouw, Koningin van de Vrede is een kapel bij Schinnen in de gemeente Beekdaelen in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel staat op de westelijke top van de Krekelberg en ligt zo'n 200 meter ten zuidoosten van de Sint-Dionysiuskerk. In Schinnen zijn er nog twee andere Mariakapellen. De kapel met Mariapark heeft sinds 1999 de status rijksmonument en is gewijd aan Maria Koningin van de Vrede. Geschiedenis In 1939 werd de kapel en het park in opdracht van het kerkbestuur van Schinnen gebouwd en vervolgens ingewijd. De architect was H.H.A. Tummers uit Heerlen. De kapel werd gebouwd vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de oorlog werd er veel gebeden voor de vrede. Vandaar Vredeskapel. Opbouw De kapel staat boven op de top van de met bomen begroeide heuvel. Ze is bereikbaar via een trappartij en een rondwandeling vanaf de weg Schinnen-Thull aan de voet van de heuvel. Onderaan de heuvel bevindt zich een toegangsboog met daarin de tekst "Mariapark". Zowel buiten de kapel als in de kapel staan een aantal rijen banken. De bakstenen kapel is opgetrokken in traditionalistische stijl. De kapel bestaat uit een rechthoekig schip met een puntgevel/tuitgevel en een verzonken gebroken zadeldak en een iets smaller maar hoger torenvormig koor met een tentdak. De spitsboogvensters hebben natuurstenen sluitstenen en traliewerk. De zijgevels van het schip en de vier gevels van het koor hebben een bloktandvormige kroonlijst. Zie ook Kapelberg
Oostwold, Oldambt

Oostwold is a village in the municipality of Oldambt in the province of Groningen in the Netherlands. The village is home to the Oostwold Airport. The village had a population of 960 people as of 2019. History The village was first mentioned in 1273 as Astawalda, and means "eastern woods". East is relative to Midwolda. Oostwold is a road village which developed on the edge of the former peninsula of Winschoten. 1545 the Dollart dike was constructed to the north of the village. The first church was demolished in 1543. In 1598, a new church was built which was replaced between 1775 and 1776 by the current church. The church is known for its Freytag organ from 1811 which attract organists from around the world who are allowed to play the organ for a while. Oostwold was home to 605 people in 1840. In 1960, Oostwold Airport was established for agricultural air planes, however it shifted to small air planes. In 2010, it became part of the Oldambt. Notable people Jan Krajenbrink (1941-2020), politician and mayor. Gallery References External links Media related to Oostwold (Oldambt) at Wikimedia Commons
Oostwold (Oldambt)

Oostwold – wieś w Holandii, w prowincji Groningen, w gminie Oldambt. W miejscowości znajduje się lotnisko. Bibliografia Ad van der Meer, Onno Boonstra: Repertorium van Nederlandse gemeenten vanaf 1812 waaraan toegevoegd de Amsterdamse code.. 2011. ISBN 90-6984-501-6. [dostęp 2015-12-12]. [1]
Остволд (Олдамбт)

Остволд (нід. Oostwold) — село у провінції Гронінген, на північному сході Нідерландів. Розташоване у муніципалітеті Олдамбт. У селі розташований аеропорт Остволд. Станом на 2019 рік у селі проживало 960 осіб. Примітки Посилання Офіційний вебсайт громади Олдамбт (нід.)
Fort Bourtange

Fort Bourtange (en neerlandès: Vesting Bourtange) és una fortificació al poble de Bourtange, Groningen, Països Baixos. Va ser construït sota les ordres de Guillem el Silent i acabat el 1593. El seu objectiu original era controlar l'única carretera entre Alemanya i la ciutat de Groningen, que estava controlada pels espanyols durant l'època de la Guerra dels Vuitanta Anys. Després de viure la seva batalla final el 1672, el Fort va continuar servint a la xarxa defensiva de la frontera alemanya fins que finalment va ser abandonat el 1851 i convertit en poble. Fort Bourtange serveix actualment com a museu històric. Història A l'inici de la Guerra dels Vuitanta Anys (1568–1648), els espanyols tenien el control de Groningen i el pas a Alemanya per una zona pantanosa. Guillem, l'instigador de la revolta holandesa, va considerar necessari prendre el control de l'enllaç entre Groningen i Alemanya. Va decidir fer construir una fortificació al pas de Bourtange. L'any 1593 es va acabar un fort, amb una xarxa de canals i llacs que s'utilitzaven com a fossats. Poc després de la seva construcció, les forces espanyoles de Groningen el van assetjar, tot i que l'atac va acabar amb un fracàs. Fort Bourtange es va enfrontar a un altre setge el 1672 contra les forces invasores del príncep-bisbe de Münster, aliat alemany de França a la guerra Francoholandesa. Després de capturar 18 ciutats i pobles del nord dels Països Baixos, van exigir la rendició del Fort. El governador del fort, el capità Protts, es va negar, i els Münster van respondre amb un assalt frontal. Gràcies als aiguamolls dels voltants i a les fortificacions provades en el temps, l'exèrcit invasor va ser repel·lit amb èxit. Després de la seva conversió en poble l'any 1851, les condicions de vida es van començar a deteriorar. Més de cent anys després, l'any 1960, el govern local va decidir aturar la decadència restaurant l'antic Fort al seu aspecte de 1740–50 i convertint-lo en un museu històric. Galeria Referències Bibliografia An Universal History: From the Earliest Accounts to the Present Time, 1779. Enllaços externs Fort Bourtange - Lloc web oficial (anglès)
Fort Bourtange

Fort Bourtange (Dutch: Vesting Bourtange) is a fort in the village of Bourtange, Groningen, Netherlands. It was built under orders of William the Silent and completed in 1593. Its original purpose was to control the only road between Germany and the city of Groningen, which was controlled by the Spaniards during the time of the Eighty Years' War. After experiencing its final battle in 1672, the fort continued to serve in the defensive network on the German border until it was finally given up in 1851 and converted into a village. Fort Bourtange currently serves as a historical museum. History At the start of the Eighty Years' War (1568–1648), the Spaniards had control over Groningen and the passage to Germany through a marshy area. William, the instigator of the Dutch Revolt, deemed it necessary to seize control of the link between Groningen and Germany. He decided to have a fortification built in the Bourtange passage. A fort was completed in 1593, with a network of canals and lakes which were used as moats. Soon after its construction, Spanish forces from Groningen besieged it, though the attack ended in failure. Fort Bourtange faced another siege in 1672 against invading forces of Christoph Bernhard von Galen the Prince-Bishop of Münster, France's German ally in the Franco-Dutch War. After capturing 28 cities and towns in the northern Netherlands, they demanded that the fort be surrendered. The fort's governor, Captain Protts, refused, and the Münsters replied with a frontal assault. Thanks to the surrounding marshes and the time-tested fortifications, the invading army was repelled successfully. After its conversion into a village in 1851, living conditions began to deteriorate. Over 100 years later in 1960, the local government decided to stop the decline by restoring the old fort to its 1740–50 appearance and converting into a historical museum. Gallery See also Fortress of St. Elizabeth Footnotes References George Sale, George Psalmanazar, Archibald Bower and several others, A Universal History, From the Earliest Accounts to the Present Time, Vol. 45, 1779 [1] External links Official site
Bourtange

Bourtange – wieś w Holandii, w prowincji Groningen, w gminie Vlagtwedde. Twierdza Bourtange została zbudowana podczas wojny osiemdziesięcioletniej (1568–1648), gdyż Wilhelm I Orański chciał kontrolować jedyną drogę pomiędzy Niemcami a Groningen, które znajdowało się w rękach Hiszpanów. Szlak ten prowadził piaskowym wałem przez bagna. Około roku 1580 Bourtange stało się częścią fortyfikacji na granicy pomiędzy trzema prowincjami północnymi (Groningen, Fryzja, Drenthe) a Niemcami. Miejscowość była siedzibą oddzielnej gminy do 1851 r. Bibliografia Ad van der Meer, Onno Boonstra: Repertorium van Nederlandse gemeenten vanaf 1812 waaraan toegevoegd de Amsterdamse code.. 2011. ISBN 90-6984-501-6. [dostęp 2015-12-12]. Vesting Bourtange