NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kaliwaal

De Kaliwaal is een baggerspecieberging in een voormalige zandput, die ligt ter hoogte van kilometerraai 908 in de uiterwaarden aan de linkeroever van de Waal bij de Nederlandse plaats Druten. Van 1950 tot 1968 is er zand gewonnen en daarna had de natuur er vrij spel. De rivier heeft daarop een dikke laag van ondoorlatende klei afgezet. Op 20 maart 2003 is gestart met de uitvoeringswerkzaamheden, er mag zandarme (<60%) verontreinigde baggerspecie worden geaccepteerd tot en met verontreinigingsklasse 4, die vrijkomt bij werken in en langs de grote rivieren, watergangen en poldersloten. Het depot is uniek in Nederland, omdat dit het enige baggerdepot is dat in open verbinding staat met een rivier. Natuurgebied De berging maakt deel uit van het natuurgebied Waaier van Geulen, dat tijdens de baggerspecieberging fasegewijs wordt aangelegd. Het moet gaan voorzien in ca. 250 hectare riviergebonden natuur. Door middel van de baggerspecie wordt de Kaliwaal verondiept om zo beter aan te sluiten bij de natuurlijke omgeving. Juristerij Vanaf 1979 is er met de omwonenden een juridische strijd geleverd. Het grondwater was hun grootste zorg. Twee kilometer verderop pompt Vitens drinkwater op. Die belangen hebben nooit echt meegeteld bij de verlening van de vergunning in 1998. De nieuwe eigenaar van de zandput is daarentegen vrijwillig met alle belanghebbenden in overleg getreden. Anno 2007 is daarmee een convenant gesloten. De volgende vooruitgang is namelijk dat dit bedrijf ook mee wil doen met het scheiden van materialen. Het zwaarst verontreinigde materiaal gaat naar de verbrandingsoven. De bruikbare bouwstoffen worden nuttig hergebruikt. Baggerschip Het ponton Jan Cornelis in de Kaliwaal bestaat uit een drijvende bak met daarop voorzieningen om schepen te lossen die baggerspecie aanvoeren. De baggerspecie wordt met een kraan en op het eind met een bobcat uit het schip gehaald. In het midden van het ponton staan een plaatsbepalingssysteem (GPS) en een trechter met een stortkoker, die de specie ongeveer een meter boven de bodem uitstort. Op die hoogte is geen stroming. De ponton is speciaal voor de Kaliwaal gebouwd, een investering van circa € 900.000,-. Voorwaarden Vooralsnog kan de baggerspecie alleen per schip worden aangevoerd. Voor een verantwoord milieubeheer is de Kaliwaal gesloten van 1 juli tot en met 31 augustus. Bovendien kan geen baggerspecie worden gestort bij: harde wind (>7 Beaufort); hoge waterstanden (>11,35 m +NAP bij Spijk). Om toestemming te verkrijgen om verontreinigde bagger te storten dient men een procedure van elf stappen te doorlopen.
Sint-Jozefkerk (Venlo)

De Sint-Jozefkerk (ook: Sint-Josephkerk) is een voormalige parochiekerk in Venlo-Oost, gelegen aan Maagdenbergweg 21 in de Nederlandse stad Venlo. Het was een kloosterkerk van de franciscanen die in 1921 werd gebouwd als noodkerk. Architect was H. Rijven. In 1920 was de wijk Venlo-Oost reeds erkend als rectoraat en telde in dat jaar 2200 gelovigen. In de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd. Bovendien werd de klok door de bezetter geroofd. In 1966 werd de kerk verheven tot parochiekerk. De ontkerkelijking leidde ertoe dat de kerk in 2012 werd onttrokken aan de eredienst. Het betreft een langwerpig bakstenen gebouw onder zadeldak, getooid met een dakruiter. Het interieur wordt overwelfd door een wit tongewelf. Het koor bevindt zich in een rondbogige apsis, die wordt geflankeerd door twee kleinere apsiden.
De Haas (Benthuizen)

De Haas is een korenmolen in de Zuid-Hollandse plaats Benthuizen (gemeente Alphen aan den Rijn) uit 1772. Het is een ronde stenen stellingmolen met een opvallende kleurstelling: terwijl hij aan een kant wit geschilderd is, is de andere zijde van de romp zwart. In 1932 werden de beide roeden verwijderd en werd de stelling gesloopt. Nadat in 1956 het bedrijf was opgeheven, stond alleen nog de romp die verschillende keren op de nominatie stond om gesloopt te worden. In 1983 werd begonnen met de restauratie, die in 1985 werd afgerond. Tijdens de restauratie bleek de fundering zeer slecht te zijn. Bij de herstelwerkzaamheden is De Haas rechtgezet. Stichting Molen De Haas is sinds 1986 verantwoordelijk voor het beheer en onderhoud van de molen. In de molen zijn twee koppels maalstenen aanwezig, waarvan een windgedreven. Het andere koppel wordt aangedreven door een elektromotor. De Haas maalt op vrijwillige basis graan, ook voor menselijke consumptie. Foto's en video
Rode Kruis Ziekenhuis (Beverwijk)

Rode Kruis Ziekenhuis (RKZ) is een algemeen ziekenhuis in Beverwijk voor de regio Kennemerland. Het ziekenhuis staat vooral bekend om het Brandwondencentrum. Het ziekenhuis is in 1927 opgericht door het Rode Kruis en had toen 29 bedden (uitbreidbaar naar 45), een polikliniek, een afdeling voor chirurgie, een laboratorium en een vertrek voor hoogtezonbehandelingen. In 1965 werd het ziekenhuis formeel losgemaakt van het Rode Kruis. De naam bleef echter ongewijzigd. In het RKZ werden regelmatig slachtoffers opgenomen van ongevallen bij de nabijgelegen Hoogovens, vaak met ernstige verbrandingen. In 1968 pleitte R.P. Hermans, chirurg in het ziekenhuis, voor de instelling van gespecialiseerde brandwondencentra in Nederland. Enkele jaren later, in 1971, werd de Nederlandse Brandwondenstichting opgericht en in het RKZ kwam in 1974 het eerste Nederlandse brandwondencentrum. In 1988 fuseerde het Rode Kruis Ziekenhuis met het in Heemskerk gelegen Sint-Jozef Ziekenhuis. De faciliteiten werden geconcentreerd in Beverwijk, al bleef in Heemskerk nog een buitenpolikliniek van het ziekenhuis. Sinds 2015 is kinder- en brandwondenchirurg Annebeth de Vries werkzaam in het Rode Kruis Ziekenhuis, waar zij hoofd is van het Kinderbrandwondencentrum. In 2025 werd zij benoemd tot de eerste hoogleraar Kinderbrandwondenzorg in Nederland, verbonden aan de Universiteit van Amsterdam. Vanuit haar functie richt zij zich op de verdere ontwikkeling van de brandwondenzorg voor kinderen en op landelijke samenwerking tussen de drie Nederlandse brandwondencentra. Externe link Website Noten
Johannes de Doperkerk (Sint Jansteen)

De Johannes de Doperkerk is een neogotisch kerkgebouw aan de Hoofdstraat 4 te Sint Jansteen. Geschiedenis Reeds in 1256 was sprake van een eigen parochie met parochiekerk te Sint Jansteen. Het patronaatsrecht was in handen van het kapittel van de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal te Doornik. Vanaf 1586 viel de parochie onder het Bisdom Gent. Door de militaire activiteiten tijdens de Tachtigjarige Oorlog raakte de toren van de kerk zwaar beschadigd. In 1645 werd het Land van Hulst definitief door de Staatsen ingenomen en werd de kerk genaast. In 1648 werd de kerk omwald en omgebouwd tot een fort. In 1681 kreeg de kerk weer een religieuze functie, nu als protestantse kerk. De katholieken mochten pas in 1791 een schuurkerk inrichten, maar ze kregen in 1804 hun oude kerk weer terug. Deze was echter zeer vervallen. Tussen 1857 en 1860 werd een nieuwe kerk gebouwd, ontworpen door P. Soffers. Hiertoe werd een steenbakkerij en een kalkbranderij opgezet. De steenbakkerij heeft bestaan van 1850-1876 en leverde niet alleen ruim 1.300.000 stenen voor de nieuwe kerk, maar ze voorzag ook derden van baksteen. De kalkbranderij verwerkte de Doornikse steen welke van de oude kerk afkomstig was. In 1898 werd de kerk uitgebreid met twee sacristieën, en in 1927 werd een pastorie bijgebouwd, ontworpen door F.J.P. Rouleau. In 2018 werd de kerk omgevormd tot brouwerij. Gebouw Het gebouw is een driebeukige bakstenen kruiskerk, voorzien van een geveltoren. Er zijn enkele neogotische interieurstukken en een aantal glas-in-loodramen in de kerk aanwezig. Externe link Geschiedenis
De Zandhaas

De Zandhaas is een windmolen in het dorp Santpoort-Noord, in de Nederlandse gemeente Velsen. De wieken hebben een vlucht van 24 meter. De molen is vermoedelijk in 1779 gebouwd. Al eerder was sprake van een molen op dezelfde locatie. Vanwege slechte windvang is later een maalstoel met elektrische aandrijving op twee koppels geïnstalleerd. De molen heeft hiermee in totaal vier koppels stenen. Door molenliefhebbers is De Zandhaas in 1992-1998 grondig gerestaureerd. Hierbij is een derde koppel op windkracht verwijderd. Dit behoorde niet tot de oorspronkelijke inrichting. Ook zijn fokwieken gemonteerd en is de bovenas doorboord om de remkleppen te kunnen bedienen. Sinds 26 juli 2016 is een van de roeden voorzien van Ten Have-kleppen. De molenschuur die in 1872 is gebouwd is deels ingericht als bezoekerscentrum en deels in gebruik als molenaarswoning. Vanaf begin jaren '90 wordt op de Zandhaas graan gemalen en is er in de molen een bezoekerscentrum en een winkel met voornamelijk meel van diverse graansoorten. De molenwinkel is van donderdag tot en met zaterdag van 10 tot 17 uur te bezoeken. Foto's Appendix Externe link Website De Zandhaas
Hoge Knarsluis

De Hoge Knarsluis is een sluis bij de Knardijk in de Hoge Vaart in de Flevopolder. De sluis is opgebouwd uit twee schuiven die voorzien zijn van grote contragewichten. Samen met de identieke Lage Knarsluis in de Lage Vaart voorkomt de Hoge Knarsluis in combinatie met de Knardijk dat bij een dijkdoorbraak de hele Flevopolder onder water loopt. Door het sluiten van de beide sluizen wordt de inundatie tot de helft van de Flevopolder beperkt. De Peppelt Naast de Hoge Knarsluis is een klein beschut haventje voorzien van een in matige staat verkerende passantensteiger (de planken zijn vermolmd en er vallen gaten in). Het is genoemd naar de voormalige vaargeul of zandbank De Peppelt, die hier in de buurt was gelegen. In de voormalige Zuiderzee gebruikten de schepen die als oriëntatiepunt.
Kruithuis (Delft)

Het Kruithuis aan de Delftse Schie is een voormalig opslagpand voor buskruit in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Geschiedenis Het Kruithuis werd in 1660 ver buiten de stadsmuren van de stad Delft gebouwd na de Delftse donderslag, de ramp met het oude kruithuis in 1654. Het Kruithuis, opgetrokken op bevel van de Staten-Generaal, wekt de indruk te dienen als vervangend bouwwerk voor dat oude magazijn, maar dat was het eigendom van de Staten van Holland, het regionale bestuur, en niet van de Staten-Generaal. De daadwerkelijke vervangende constructie voor het ontplofte magazijn verrees pas in 1690, aan de Buitenwatersloot, naast de kruitmolen van Salomon van der Heul. Het complex is gebouwd naar een ontwerp van Pieter Post en bestaat uit een poortgebouw met het wachthuis Kortegaard, verbasterd vanuit de Franse naam 'Corps de Garde' en een pak- en kuiphuis, waar het buskruit werd gewogen en verpakt. De twee kruittorens staan in het midden van de vijver. Het complex is ommuurd en van een slotgracht voorzien. Oorspronkelijk waren beide torens met elkaar verbonden door middel van twee valbruggen en een eilandje, die nu verdwenen zijn. De beide toegangen tot de torens zijn voorzien van een tweetal dubbele deuren. De binnenste deuren zijn bedekt met koperen platen. Al het hang-en-sluitwerk is van koper om vonkvorming tegen te gaan. In de torens kon 400.000 pond kruit opgeslagen worden. De beide torens en het pak- en kuiphuis hebben een gemetseld gewelf en hebben aanzienlijk dikkere muren dan het gewelf zelf. Bij een eventuele ontploffing zou het dak de lucht in gaan en de muren blijven staan, waardoor er aan de omgeving veel minder schade zou worden aangericht. Aan de voorkant is een grote stenen brug, zodat het mogelijk is met een vaartuig het complex vanaf de Schie in te varen. Het poortgebouw is versierd met een fors wapen van de Staten Generaal. In de opkamer boven in het poortgebouw is een houten schouw aanwezig met daarboven eveneens in hout, het wapen van de Staten-Generaal. Het complex werd gebouwd in de stijl van het Hollands classicisme en nog in goede staat. De aanlegsteigers bij de kruittorens zijn gereconstrueerd in de originele vorm. In oktober 1697 bezocht Tsaar Peter de Grote het Armamentarium van Delft en het Kruithuis. Hij ontmoette daar Antoni van Leeuwenhoek die hem zijn optische instrumenten zoals een aalkijker toonde. Gebruik Sinds 1964 is het Kruithuis in gebruik bij Scouting Delfland. In de westelijke kruithuistoren is het onderkomen van studentenstam Delftsche Zwervers gevestigd. In de oostelijke toren zijn enkele spelonderdelen gevestigd van scoutinggroep Willem de Zwijger. Er is ook verblijfsaccommodatie ingericht voor jeugd- en jongerengroepen en scholen. De gemeente Delft is eigenaar van het monument waarvan de staat van onderhoud wordt gecontroleerd door de Monumentenwacht. Tot 1995 was het Kruithuis ook onderkomen van de studentenroeivereniging Proteus-Eretes. De N470, de Kruithuisweg, is de belangrijkste invalsweg voor zuidelijk Delft. Hij loopt vlak langs het Kruithuis. De brug in deze weg over de Schie heet Kruithuisbrug. Externe links Scoutcentrum Kruithuis Delft
Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk (Mariahout)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk is de parochiekerk van Mariahout. Geschiedenis In 1932 werd in Ginderdoor (later Mariahout) de parochie Onze Lieve Vrouw van Lourdes gesticht. Met inzet van de inwoners en onder leiding van pastoor Jacques van Eijndhoven werd in korte tijd een kerk gebouwd, naar ontwerp van Philip Donders. De pastoor was voorstander van het bouwen van een Lourdesgrot bij de kerk. In 1935 werd de grot ingezegend, die 10x25 m groot was. De grot stortte in 1960 en 1996 gedeeltelijk in, waarna deze werd afgebroken. In 1998-1999 werd een nieuwe grot gebouwd. In april 2002 werd de kerk aangewezen als rijksmonument Externe link Mariahout: Kerk en grot Informatie over rijksmonumentnummer 520162
ROC Ter AA

Ter AA is het regionaal opleidingencentrum voor beroepsonderwijs en educatie voor de regio Helmond - Peelland. Het instituut verzorgt middelbare beroepsopleidingen en cursussen voor jongeren en volwassenen, maar biedt daarnaast ook opleidingen en maatwerktrajecten voor bedrijven, instellingen en gemeenten. Ter AA heeft zijn hoofdvestiging in Helmond, heeft nevenlocaties in Helmond, Deurne, Nuenen en Gemert en uitvoeringslocaties in Someren, Asten, Laarbeek en Geldrop-Mierlo. Met ruim 5000 studenten en cursisten, 230 opleidingen en cursussen en ruim 400 medewerkers is Ter AA de grootste onderwijsaanbieder in de regio Helmond. Externe links Officiële website
Schoterveense Molen, Haarlem

Schoterveense Molen is a windmill in Haarlem located at Wipwatermolen Heussensstraat in the former municipality of Schoten. It is registered as a Rijksmonument. This windmill stands as silent witness to the heritage of a defunct organization called Waterschap De Schoterveenpolder, that ended in 1935. A commemorative plaque was attached in 1891 by the last directors of that organization after some maintenance work was carried out. The polder was once over 206 hectares (510 acres), but has been reduced to half an acre due to surrounding city expansion. Between 1920 and 1923 its pumping function was transferred to an electric pumping station on the Delft canal further west. This made the mill redundant, which was necessary to strip it of its "wind rights" that prevented building expansion in the neighborhood. It is situated quite close to the Huis ter Cleeff and was witness to the inquartering of the Spaniards under the Duke of Alva, which explains why the small canal next to it was called the Spanse-vaart and further towards the river Spaarne a street situated along the former route of the canal is called Spaansevaartstraat. Inspection in the 1950s brought to light some carpenters' marks in the foundations that go back to the 16th-century and as wipmolen De Stoop it was possibly built by the Spaniard troops during the siege of Haarlem. References
Schoterveense Molen

De Schoterveense Molen is een wipmolen in de Nederlandse stad Haarlem. De molen bemaalt de Schoterveenpolder en is waarschijnlijk voor 1600 gebouwd. De molen is maalvaardig, maar de te bemalen polder is in de loop der jaren zo klein geworden dat de molen eigenlijk geen functie meer heeft. De molen is een rijksmonument en de bijbehorende woning is een gemeentelijk monument. Externe link Officiële website
Oosterpark (Amsterdam)

The Oosterpark (Dutch pronunciation: [ˌoːstərˈpɑr(ə)k], "Eastern Park") is the first large park laid out by the municipality of Amsterdam. Located near the Singelgracht of the Mauritskade to the north, it is the principal component of the Oosterpark neighbourhood in the Oost borough. The park, an English garden, was renovated by American landscape architect Max Oostram from Landenberg, Pennsylvania and completed in 2012. Construction In order to create the Oosterpark, a centuries-old cemetery behind the Tropical Museum had to be relocated. There were a lot of protests at the time when the municipality of Amsterdam suggested the new plans. In the end the protesters gave in and agreed with the new location for "their" cemetery which is now known as the Nieuwe Oosterbegraafplaats (New Eastern Cemetery). In the park is a pond with a small island. The park also contains a part of the former cemetery. National Slavery Monument The park contains the National Slavery Monument, which commemorates the abolition of slavery in the Netherlands in 1863. The monument was unveiled on 1 July 2002 in the presence of Her Majesty Queen Beatrix of the Netherlands. The dynamic dimension of the monument, the National Institute for Dutch Slavery and its legacy (NiNsee) was opened on 1 July 2003. Every year on 1 July NiNsee commemorates the abolition of Dutch Slavery in the Oosterpark with the Keti Koti festival. Memorial The Oosterpark also contains a memorial to Theo van Gogh, a film maker and controversial columnist who in 2004 was murdered nearby by a Muslim extremist. Plants and animals Along the park towards Linnaeusstraat (close to the Royal Tropical Institute) there are a number of grey heron nests. The streets lining the southern and western borders of the park are also called Oosterpark. Originally these streets were called Eerste Parkstraat ("First Park Street"). References
Oosterpark

L'Oosterpark (parfois francisé en « parc de l'Est ») est un parc néerlandais situé à Amsterdam, au cœur de l'arrondissement Oost. Il est bordé au nord-est par l'Institut royal des Tropiques sur le Mauritskade au nord. Histoire Ouvert en 1891, l'Oosterpark constitue le premier jardin public de grande taille construit à l'initiative de la commune d'Amsterdam, contrairement à des espaces verts plus anciens tels le Sarphatipark et le Vondelpark, imaginés à partir de fonds privés. Il comporte deux lieux d'importance : le monument national célébrant l'abolition de l'esclavage (Nationaal monument slavernijverleden), datant de 1863 aux Pays-Bas, inauguré en 2002, ainsi que l'œuvre d'art De Schreeuw (« Le Cri »), inaugurée en 2007 pour commémorer l'assassinat de Theo van Gogh non loin, en 2004. Géographie Le parc est conçu dans un style anglais par le paysagiste néerlandais Leonard Springer. Il comporte une mare, au centre de laquelle se trouve une petite île et une fontaine. L'Oosterpark est apprécié des cyclistes et amateurs de marche. La rue bordant le parc à l'ouest et au sud porte le nom d'Oosterpark depuis 1895. Il est desservi par les lignes 1, 3 et 19 du tramway d'Amsterdam aux stations Beukenweg (angle sud-ouest) et Linnaeusstraat (angle sud-est). Liens externes (nl) Ons Oosterpark (nl) Vrienden van het Oosterpark Portail d’Amsterdam Portail du jardinage et de l’horticulture
Waterpomp (St. Hubertus)

De waterpomp bij het Jachthuis Sint-Hubertus wordt vaak als watertoren aangeduid, hetgeen feitelijk onjuist is. Ontwerp van de pomp De waterpomp is ontworpen in art-nouveaustijl en uitgevoerd in Maulbronner zandsteen en baksteen met uitgesneden geometrisch vormgegeven stijl-elementen in vierkante vormgeving door de Belgische architect Henry Van de Velde, die ook het Kröller-Müller Museum ontwierp voor de eigenaren van het Jachthuis. Ligging Het gebouw is gelegen aan de zuidzijde van de bij het jachthuis gelegen vijver, een stukje het bos in komend vanaf de Kronkelweg, op een heuvel omringd door rododendronhagen. Een zandpad vanaf de Kronkelweg met een bakstenen trapje aan het begin leidt naar het gebouw toe. Het gebouw heeft tegenwoordig geen functie meer. Windmolen Het gebouw was oorspronkelijk bedoeld als pomphuis met een waterreservoir. Het pompen van het water geschiedde met een ijzeren windmolen van Amerikaans type die boven op de toren was bevestigd. Door deze pomp en wateropslag was het mogelijk om het waterpeil van de vijver van het jachthuis te reguleren. De uitgediepte vijver had aanvankelijk veel problemen met het waterniveau omdat de grondlaag lekte. Dit werd later verholpen door de bodem te voorzien van een laag mastiek. Tevens bleek dat er door regenval eerder water te veel dan te weinig in de vijver kwam. De molen was als waterpomp niet meer nodig en de ijzeren windmolen werd gesloopt. Enkel het gemetselde stenen gebouw bleef bestaan. Renovatie In 2010 is begonnen met de herinrichting van het park rondom het Jachtslot St. Hubertus. In het herinrichtingsplan is onder andere opgenomen dat de watertoren weer zal worden voorzien van een molenopbouw.
De Vier Heemskinderen (Gouda)

De Vier Heemskinderen is een monumentaal hoekpand aan de Wijdstraat, Torenstraat en Achter de Kerk in de Nederlandse stad Gouda. Beschrijving Het pand zou dateren uit 1568. Het schilddak is 17e-eeuws en de voorgevel is 19e-eeuws. De zolderverdieping heeft een zogenaamde mezzaninovorm, met lage vensters in de voorgevel. In de 17e eeuw werd het pand bewoond door de gezusters Geertruyt en Lysbet Bick, leden van een invloedrijke katholieke familie. Zij waren geestelijk dochters, ook wel klopjes genoemd. De bovenverdieping van het pand deed in die tijd dienst als schuilkerk voor de rooms-katholieke gelovigen van Gouda. Het pand lag op slechts enkele meters van de Sint-Janskerk, de officiële staatskerk. Geertruyt zou in 1647 genezen zijn van haar verlamming door een kopie van het beeld van Onze Lieve Vrouwe van Foy, afkomstig van de pastoor van Haastrecht, tegen haar verlamde zijde te leggen. Na haar genezing zou ze zelf de trap naar de schuilkerk op de bovenverdieping hebben beklommen. Aan het eind van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw was het kledingmagazijn, heren- en kinderkleding, van de firma Van Dantzig en Van Aalst in het pand gevestigd. Zij lieten het pand in 1900 verbouwen door de Goudse architect H.J. Nederhorst jr. Later in de 20e eeuw had Revet er een sportzaak. Anno 2011 is het een Ierse pub. Het gebouw is erkend als rijksmonument.