NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Radboud University Medical Center

The Radboud University Medical Center (Dutch: Radboudumc), is the teaching hospital affiliated with Radboud University, in the city of Nijmegen in the eastern-central part of the Netherlands. The Radboud University Medical Center was founded in 1956. It changed its name to UMC St Radboud and transformed to a complete new organization in 1999 by a merger of the Academisch Ziekenhuis Nijmegen (AZN) (Academic Hospital of Nijmegen) and the medical faculty of the Katholieke Universiteit Nijmegen (Catholic University of Nijmegen), now the Radboud University. Thus, it is a semi-independent medical university and hospital, which is not directly linked to the Radboud University. In 2013 the hospital changed its name to Radboudumc in Dutch and Radboud University Medical Center in English. It is one of the largest and leading hospitals of the Netherlands, providing supraregional tertiary care for residents of a large part of the eastern section of the Netherlands. The medical center has about 1,000 beds, employs about 10,000 employees, and offers educational services to about 3,000 students in the following academic courses: Medicine Biomedical Sciences Dentistry Molecular Mechanisms of Disease Cognitive Neurosciences Research The medical center's infrastructure consists of several technology centers and three research institutes: Radboud Institute for Molecular Life Sciences Radboud Institute for Health Sciences The Donders Center for Medical Neuroscience within the Donders Center for Brain, Cognition and Behaviour and several technology centers The scientists perform cross-disciplinary research regarding 18 clinically relevant research themes. External links Media related to Radboud University Nijmegen Medical Centre at Wikimedia Commons Official website
Radboudumc

Het Radboudumc (voluit: Radboud universitair medisch centrum) is een academisch ziekenhuis gevestigd in Nijmegen. Het ziekenhuis is gelieerd aan de Radboud Universiteit. Het Radboudumc is een van de zeven universitair medische centra (UMC's) in Nederland en aangesloten bij de Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra (NFU). Het Radboudumc heeft ongeveer 1100 bedden en rond de 13.000 medewerkers. Ruim drieduizend studenten worden in het Radboudumc opgeleid binnen de studies Verpleegkunde, Geneeskunde, Biomedische Wetenschappen, Tandheelkunde, Molecular Mechanisms of Disease en Kwaliteit en Veiligheid in de Patiëntenzorg. Historie en naamgeving De geschiedenis van het Radboudumc gaat terug tot 1905. In dat jaar werd de Radboud Stichting gevormd, die zich sterk maakte voor de oprichting van een katholieke universiteit in Nederland, wat in 1923 realiteit werd. De Katholieke Universiteit Nijmegen startte met drie faculteiten: godgeleerdheid, letteren en rechten. De medische faculteit kwam daar in 1951 bij. Vijf jaar later opende de Radboud Stichting het academisch ziekenhuis in Nijmegen: het Sint Radboud Ziekenhuis. Hier volgden de studenten van de medische faculteit praktijkonderwijs. Het oprichten van deze medische faculteit betekende een flinke uitdaging, aangezien er dagelijks duizenden bezoekers moesten kunnen worden opgevangen. Het Geert Grooteplein werd speciaal hiervoor bestemd. Aan de zuidrand van dit plein kwamen de verpleegafdelingen en het eigenlijke ziekenhuis, aan de noordrand de eigenlijk faculteit (prekliniek) met wetenschappelijke afdeling en practicumruimtes. De verschillende afdelingen werden strikt van elkaar gescheiden. De eerste paar gebouwen van de faculteit zijn allemaal ontworpen door Jan van der Laan. In 1999 veranderde het ziekenhuis in een geheel nieuwe organisatie: het Universitair Medisch Centrum St Radboud, kortweg het UMC St Radboud. De Katholieke Universiteit wijzigde in overeenstemming hiermee enkele jaren later haar naam in de huidige. In 2013 veranderde het UMC St Radboud zijn naam in Radboudumc, of voluit: Radboud universitair medisch centrum. De officiële Engelstalige naam luidt Radboud university medical center. Organisatie De zorg binnen het Radboudumc is georganiseerd in ruim 50 zorgafdelingen en verschillende door het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport erkende expertisecentra. Het Radboudumc Amalia kinderziekenhuis irg. Het Radboudumc is ook betrokken bij onder andere het mobiel medisch team dat gestationeerd is op luchtmachtbasis Volkel. De Radboudumc Health Academy organiseert het onderwijs en de opleidingen in het Radboudumc. Het wetenschappelijk onderzoek is georganiseerd vanuit het Radboudumc Institute for Medical Innovation. Er is ook een eigen raad van bestuur, deze staat onder toezicht van het bestuur van de Stichting Radboud universitair medisch centrum. Het Amalia kinderziekenhuis heeft daarnaast sinds 2013 een eigen KinderAdviesRaad, als eerste (kinder)ziekenhuis van Nederland. Externe links Officiële website
Sint-Nicolaaskerk (Broekhuizen)

De Sint-Nicolaaskerk is de katholieke parochiekerk van het Limburgse Broekhuizen. Geschiedenis Omstreeks 1484 werd de parochie afgescheiden van het naburige Broekhuizenvorst. Waarschijnlijk werd in datzelfde jaar deze kerk gebouwd. Het is ook mogelijk dat het gebouw van eerdere datum is, omdat in 1437 in Venlo een luidklok voor de kerk gegoten werd. In 1700 werd een vergrote sacristie bijgebouwd. In 1862 raakte het interieur bij een brand zwaar beschadigd. De restauratie vond pas plaats in 1884, die door Johannes Kayser werd uitgevoerd. Bij deze restauratie werd o.a. een dakruiter aan het gebouw toegevoegd. Tijdens de herfst van 1944 raakte de kerk zwaar beschadigd. De terugtrekkende Duitsers bliezen de kerk op 25 november 1944 op. Bijna de gehele inventaris ging hierbij verloren. Na de Tweede Wereldoorlog werd architect Anton Swinkels aangezocht om een nieuw ontwerp voor de kerk te maken. Er werd besloten om de kerk zo veel mogelijk in de oude staat te herbouwen. Bij de herbouw was Monumentenzorg betrokken, omdat het oude gebouw als sinds 1884 als monument werd aangeduid. De herbouwde kerk werd op 10 februari 1952 ingezegend door Mgr. Hanssen. Trivia In de oostmuur van de kerk is op 6 meter hoogte een ingemetselde kogel te zien. Deze kogel dateert uit 1793. Op de kerkhofmuur van het aangrenzende kerkhof staat een Heilig Hartbeeld uit 1921. Externe links St. Nicolaaskerk, op kerkgebouwen-in-Limburg.nl St. Nicolaaskerk (Broekhuizen) en H. Naam Jezuskerk (Broekhuizenvorst) (gearchiveerd)
Windesheimer molen

Windesheimer molen is een windkorenmolen aan de N337 van Zwolle naar Wijhe ter hoogte van de plaats Windesheim. De molen is sinds 1971 een rijksmonument en vanaf 1978 eigendom van de gemeente Zwolle. Kenmerken De molen is een achtkante bovenkruier met een lage stelling op een gemetselde voet. Het is de laagste stellingmolen van Nederland. De wiekenvorm is Oudhollands en heeft een vlucht van 22 meter. Geschiedenis In 1391 kregen de Broeders des Gemenen Levens van het toen net gevestigde klooster bij Windesheim toestemming voor de bouw van een standerdmolen met vrij gebruik van de wind. Als gevolg van de reformatie rond 1580 kwam de molen via diverse eigenaren in het bezit van de kasteelheren van Windesheim. Tot 1704 wisselde de molen een paar keer van eigenaar en werd hij zelfs tijdelijk gesloten vanwege betalingsachterstanden. In 1704 waaide de molen om. Met toestemming van de Staten van Overijssel volgde herbouw op een meer noordelijk gelegen plaats, de huidige locatie. In 1747 werd de standerdmolen opnieuw vernield. Het daarop volgend jaar begon de bouw van de huidige achtkantige korenstellingmolen. De molen wisselde daarna nog enkele malen van eigenaar. Door vererving bleef hij lang in het bezit van de familie Langevoord (ook geschreven als Langevoort). De Langevoords klaagden echter veelvuldig over de hoge kosten en deden meermalen een poging de molen te verkopen. De voor dat doel opgerichte "Stichting De Windesheimer Molen" kocht het monument in 1951 voor 5.000 gulden en stak 25.000 gulden in een restauratie. Dit bedrag kwam bijeen door donaties van bedrijven en particulieren en subsidies van de overheid. In 1967 werd de gemeente Zwollerkerspel waarin de molen staat bij Zwolle gevoegd. Die gemeente nam in 1978 het bouwwerk over, waarna een nieuwe restauratie volgt. De beroepsmolenaar verdween, vrijwilligers namen zijn taken over. In 1993 begon de molen weer koren te malen voor consumptiemeel. De voorlopig laatste restauratie vond plaats in het jaar 2008, ze kostte € 420.000 en omvatte de vernieuwing van de stelling en de bouw van een schuur onder de stelling aan de oostzijde, zoals die daar vroeger ook aanwezig was. De Windesheimer molen is samen met De Passiebloem de enige bewaard gebleven molen in de gemeente Zwolle. Externe link Windesheimer molen op de molensite van B. Poppen
Pier Christiaanbrug

De Pier Christiaanbrug (kort: PC-Brug) uit 1958 is een ophaalbrug in Friesland en verbindt de dorpen Echtenerbrug en Delfstrahuizen in de gemeente De Friese Meren. De brug voert de N924 over het in de zomer bijzonder drukke recreatievaarwater Pier Christiaansloot. De brug wordt bediend door de gemeente De Friese Meren en er is bruggeld per watervaartuig dat doorgang verzoekt verschuldigd.
Kloosterkerk Thesinge

De kloosterkerk van Thesinge is het overblijfsel van een groot kloostercomplex Germania in de plaats Thesinge in de Nederlandse provincie Groningen. De kerk maakte oorspronkelijk deel uit van het klooster Germania. Dit klooster was een zogenaamd dubbelklooster: een klooster voor mannen en een klooster voor vrouwen. Het klooster werd gebouwd op het einde van de 12e eeuw door benedictijner monniken op de plek van een al langer bestaand dorp. Het klooster is gebouwd op een lage wierde en gefundeerd op palen. Omdat het veen rondom is ingeklonken en vergaan door erosie staat de kerk hoger dan de omgeving. De beschermheilige van klooster en kerk was de heilige Felicitas met haar zeven zonen. Het klooster had een aanzienlijk grondbezit van circa 1400 hectare in diverse plaatsen in Groningen. De kloosterlingen hielden zich bezig met landontginning en waterschapsbeheer. Ook deden zij uitspraken bij conflicten. Het klooster bezat een eigen schrijfatelier, waar boeken werden geschreven. Een van de nonnen die deze boeken illustreerde was Stine Dutmers. Het was een van de twee kloosters met een dergelijk atelier in de provincie Groningen. De huidige kerk behoorde bij het klooster en werd rond 1250 gesticht. De kloostergebouwen werden tussen 1584 en 1594 tijdelijk verlaten en gedeeltelijk vernield, maar daarna weer in gebruik genomen. De laatste nonnetjes stierven kort na 1627. De kloosterkerk werd in 1786 gedeeltelijk afgebroken. Het koor werd verlaagd en is het enige overblijfsel van het gehele complex. De preekstoel dateert uit 1630. Het eenklaviers kerkorgel, gebouwd door de Veendammer orgelbouwer Roelf Meijer, is van 1873. Het heeft zeven registers en een aangehangen pedaal. De kerk heeft geen toren, maar een dakruiter. De in 1943 door de Duitsers weggehaalde klok werd in 1948 vervangen. In 1971 werd de kerk overgedragen aan de Stichting Oude Groninger Kerken. Zie ook Lijst van Groninger kerken
Sint-Servatiuskerk (Dinther)

De Sint-Servatiuskerk in het Nederlandse Dinther werd tussen 1877 en 1879 opgetrokken naar ontwerp van de architect J. Werten in neogotische stijl. De torenpinakels dateren uit 1889. Het gebouw is een bakstenen kruiskerk, fraai gelegen in de langgerekte beekdalnederzetting aan de zuidzijde van de Sint Servatiusstraat, de doorgaande weg die Heeswijk met Dinther verbindt. Aan de west- en zuidzijde van de kerk bevindt zich het kerkhof. Geschiedenis Op 31 maart 1139 wordt in een schrijven van Paus Innocentius II Dintre (Dinther) genoemd. Deze paus sprak over Ecclesiam de Dintre, dat vertaald betekent: kerk van Dinther. Het gaat om een houten kerk die in 1384 gerestaureerd en vergroot is. In de 15e eeuw heeft Dinther al een kerk in de gotische stijl met een altaar toegewijd aan Theobaldi et Barbara. Dat het gilde de naam draagt van de heilige Barbara houdt hoogstwaarschijnlijk hiermee verband. In de 17e eeuw, in de tijd van de Reformatie, is de parochiekerk in bezit gekomen van de Hervormden. De parochianen kerken dan in Bedaf. Tijdens de Franse Oorlog krijgt Dinther in 1672 weer een eigen bedehuis. In 1682 is dit een zogenoemde schuur-kerk, een omgebouwde boerderij aan de Eijkenhoek. In 1806 - aan het einde van de Bataafse Republiek, wanneer katholieken meer vrijheid krijgen - neemt men de oorspronkelijke kerk weer in gebruik. Onder pastoor Jansen wordt er in 1879 een nieuwe kerk gebouwd en in 1936 komt er een nieuw hoogaltaar. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt de kerk zwaar beschadigd en is daarna geheel gerestaureerd. Na het Tweede Vaticaans Concilie zijn er in de kerk de nodige liturgische aanpassingen verricht: een nieuw altaar wordt geplaatst en een nieuwe lezenaar. Tijdens het 100-jarig bestaan wordt er het ambitieus plan opgevat om de kerk geheel te renoveren. Pastoor L. v.d. Velden heeft dit nog mogen voltooien. Op grootse wijze is in 1989 het 850-jarig bestaan van de parochie gevierd. In 2001 heeft de kerk de status van Rijksmonument gekregen. Externe links Website van de St. Servatius Kerk Verhalen in glas-in-lood
Kalvertoren

The Kalvertoren, a shopping center in Amsterdam, is located on Kalverstraat, Amsterdam's busiest shopping street. The project was developed by Multi Corporation. In 1998, the shopping centre tower won the annual European Shopping Centre Award that is presented by the ICSC, the International Council of Shopping Centres. The glass and steel tower has a staircase, an escalator and a glass lift, ferrying customers to the top. From the restaurant on the top floor (named Blue°), one has a view of Amsterdam's inner city. Besides many shops, it is also home to two department stores, various cafes and a restaurant. References
Kalvertoren

El Kalvertoren​ es un centro comercial en Ámsterdam, Países Bajos que se encuentra concretamente en Kalverstraat, la principal calle comercial de la ciudad. El proyecto fue desarrollado por Multi Corporation. En 1998, la torre del centro comercial ganó el Premio europeo anual que es otorgado por la CAPI, el Consejo Internacional de Centros Comerciales. La torre de vidrio y acero tiene una escalera, un sistema mecánico con un ascensor de cristal, transportando a los clientes a la cima. Desde el restaurante en la planta superior (llamado azul), se tiene una vista del centro histórico de Ámsterdam. Además de muchas tiendas, también alberga dos grandes almacenes, varias cafeterías y un restaurante. Véase también Centro comercial Economía Empresa Referencias
Kalverpassage

De Kalverpassage (voorheen Kalvertoren) is een overdekt winkelcentrum aan de Kalverstraat in Amsterdam. Het centrum heeft ingangen aan de Kalverstraat, Heiligeweg en de Singel. De Kalverpassage heeft ook een parkeergarage en een fietsenstalling. Rasphuis De locatie heeft een rijk verleden: in de middeleeuwen stond er een clarissenklooster, dat in de 18e en 19e eeuw werd gebruikt als gevangenis. Amsterdammers spraken in die tijd over het ‘Rasphuis’, omdat de gevangenen hier verfhout moesten raspen. Het entreepoortje aan de Heiligeweg herinnert nog aan deze tijd. In 1892 werd het gebouw afgebroken om plaats te maken voor het Heiligewegbad. Vendex Driehoek Op het braakliggende terrein naast de Roxy en voor het Heiligewegbad, dat bekend stond als de Vendex-driehoek, stond aan de Kalverstraat tot de bouw van de Kalvertoren de zg. Vendexhal. Dit was een laagbouw dependance van Vroom & Dreesman tegenover de hoofdvestiging en na oplevering verhuisde naar de Kalvertoren maar begin 2015 werd gesloten. Kalvertoren In 1992 kreeg architect Pi de Bruijn in samenwerking met George de Jong de opdracht van Multi Vastgoed Gouda om een winkelcentrum met bovenliggende woningen op de locatie van het Heiligewegbad te ontwerpen. Het winkelcentrum, dat Kalvertoren werd genoemd, telde 5 etages met zo’n 30 winkels en zes horecazaken, waarvan één in de 30 meter hoge glazen toren in het midden van het centrum. De bouw van de Kalvertoren in gaf een sterke impuls aan de Kalverstraat - waar nieuwbouw vrijwel onmogelijk is. De Kalvertoren werd in 1997 geopend en kon toen rekenen op belangstelling onder retailers. Een tiental jaar later bleek het winkelcentrum geen groot succes te zijn. Op de begane grond profiteerden retailers nog van het publiek dat via de Kalverstraat binnenkwam, maar op de eerste verdieping liepen volgens Het Parool nauwelijks klanten. De Kalvertoren samengevat: opdrachtgever Multi Vastgoed Gouda 14.750 m² commerciële ruimte 500 m² culturele bestemming 100 parkeerplaatsen in ondergrondse parkeergarage (alleen per maand te huren) 26 woningen architecten: Pi de Bruijn i.s.m. George de Jong bouwsom: € 14.000.000,- (excl. btw) datum opdracht: 1992, bouwperiode: 1995-'97. Kalverpassage Eind 2014 veranderde de Kalvertoren van eigenaar. Opnieuw kreeg Pi de Bruijn met De Architecten Cie de opdracht. Nu om het winkelcentrum te herontwikkelen tot een winkelpassage. De gevels aan de twee hoofdingangen werden opener en daardoor hoger gemaakt en voorzien van een lichtschermplafond, waardoor het winkelcentrum lichter werd en ruimer voelt. De bestrating kent nu een verloop van het de natuurstenen vloer binnen met de bakstenen van buiten, om het gebied te betrekken bij de Kalverstraat en Heiligeweg. De bovenste winkellagen zijn alleen nog te bereiken via de winkels op de begane grond. Kalvertoren heet sinds november 2017 Kalverpassage. Galerij Externe link Website van de Kalverpassage
Free Fall (Slagharen)

De Free Fall is een vrijevaltoren in Attractiepark Slagharen. De Free Fall bevindt zich aan het begin van het park, bij de fontein. De Free Fall is in 2003 gebouwd door Fabbri. Om de Free Fall te kunnen betreden moet men minimaal 140 centimeter lang zijn. Een ritje duurt iets meer dan een minuut en per rit kunnen er 12 personen in. Tijdens de rit worden de stoelen met inzittenden langzaam op een hoogte van 40 meter gebracht, waarna ze met het gevoel van een vrije val naar beneden gaan.
Bergen-op-Zoom Canadian War Cemetery

Bergen-op-Zoom Canadian War Cemetery is een militaire begraafplaats in Bergen op Zoom. De Canadese oorlogsbegraafplaats bevat de graven van 1118 gesneuvelde militairen (waarvan 1087 geïdentificeerde). De meerderheid van de gesneuvelden zijn Canadezen, namelijk 968. Het Britse Bergen-op-Zoom War Cemetery grenst direct aan de Canadese begraafplaats. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Lijst van oorlogsmonumenten in Bergen op Zoom
Wilhelminafontein (Breda)

De Wilhelminafontein is een bouwwerk in het centrum van de Nederlandse stad Breda. De Wilhelminafontein werd in 1898 op de Grote Markt neergezet ter gelegenheid van de troonsbestijging van koningin Wilhelmina. De fontein werd ontworpen door de beeldhouwer Abraham Frans Gips uit Den Haag. De uiteindelijke uitvoering werd gedaan door de firma Vincent & Co en de firma Petit uit Breda. In 1909 werd de fontein verplaatst naar de Sophiastraat. Externe links Wilhelminafontein
Haagsche Schouwbrug

De Haagsche Schouwbrug is een ophaalbrug over de Oude Rijn in de Nederlandse stad Leiden. Vanwege de sierlijke bovenbouw wordt de brug in de volksmond ook wel aangeduid als de 'Zwanenbrug'. De Haagsche Schouwweg die over de brug loopt is een belangrijke verbindingsweg van/naar de A44 en de wijk Stevenshof. De doorvaarthoogte van het beweegbare gedeelte is in gesloten toestand 2,90 m (bij waterstand NAP -0,60 m). De toelaatbare scheepsafmetingen bedragen 70 (l) x 8,50 (b) x 2,50 (d) meter. Op dit deel van de Oude Rijn is scheepsklasse CEMT III toegestaan. De brug wordt op afstand bediend vanaf de Schrijversbrug. Geschiedenis Vroeger was hier een veer genaamd het Haagsche Schouw. Plannen voor een brug waren er lang, maar de eerste brug werd gerealiseerd in 1801. Toen de ophaalbrug klaar was, klaagden mensen over een te smalle doorvaartopening. De brug kreeg in 1850 te kampen met achterstallig onderhoud en moest worden gerepareerd. Dit gebeurde niet. Wel verkocht men in 1857 de herberg en het recht om bruggeld te innen. In 1878 werd toestemming verleend de brug te restaureren. Het heffen van tol leverde veel weerstand op en het kwam in 1913 zelfs tot een rechtszaak. Het rijk ging zich ermee bemoeien en kocht in 1915 de herberg, de brug met bijbehorende tolrechten voor 83.000 gulden op. Het verkeer nam in de loop der jaren toe en er werd besloten een basculebrug te realiseren, die tevens de Gele Tram moest kunnen dragen. Na vele jaren vertraging werd er in 1924 toch een ophaalbrug gebouwd. In 1925 werd de brug over de Oude Rijn in gebruik genomen. De eerste tram ging eroverheen rijden op 16 mei 1925. Deze tram bleef er overheen rijden tot 1962, toen de lijn werd afgeschaft. In 1990 kreeg de brug een nieuwe arm, nadat een as in de arm was afgebroken. In maart 1992 werd de brug plotseling gesloten. Ook protesten van de bedrijven en bewoners van de wijk Stevenshof die zich plotseling afgezonderd zagen, konden de gemeente niet op andere gedachten brengen. Van 1994 tot 1995 werd de ophaalbrug in het geheel vervangen naar ontwerp van architect Maarten Struijs. Deze operatie kostte 7 miljoen gulden, waarvan de provincie acht ton betaalde. Deze nieuwe brug werd op 9 juni 1995 officieel in gebruik genomen. Over de geschiedenis van de Haagsche Schouwbrug is in 1995 door de Dienst Bouwen en Wonen van de gemeente Leiden een boekje uitgegeven. Zie ook Bruggen over de Oude Rijn in Leiden
Klein Toornvliet

Klein Toornvliet is een villa in Engelse landhuisstijl aan de Verlengde Hereweg in Helpman, een zuidelijke wijk van de stad Groningen. Beschrijving Klein Toornvliet werd gebouwd in 1905 naar een ontwerp van de Groninger architect P.M.A. Huurman (1863-1944) in opdracht van de arts Sikko Berend Ranneft (1852-1909). De villa heeft een rechthoekige basisvorm en telt twee bouwlagen, die worden gedekt door een schilddak met overstek, dat is belegd met rode tuiles du nord. De nokken van het dak zijn versierd met pironnen. Op de zuidelijke nok staat een karakteristieke gemetselde schoorsteen. In het midden van het dak zit aan de voorzijde een vijfzijdige houten dakkapel. In essentie is het gebouw symmetrisch, maar dat wordt doorbroken door de raamindeling, een erker, een aangebouwde serre en een inpandig balkon. De gevels zijn opgetrokken uit witte verblendsteen. In de voorgevel bevindt zich in het midden een ingangspartij met aan beide zijden bakstenen muurtjes, waarop een houten portiek rust. Daarboven is een inpandig balkon aangebracht en links ervan een driezijdige erker. Aan de zuidzijde van het pand is een serre gebouwd. Balkon, erker en serre doorbreken samen met de raamindeling de symmetrische hoofdvorm van de villa. Aan de noordwestzijde van het pand bevindt zich de aangebouwde garage. Aan de achterzijde is onder een langgerekt houten balkon een terras aangelegd, dat uitkijkt op een in Engelse landschapsstijl aangelegde tuin met een vijverpartij. Van 1911 tot 1914 werd de villa bewoond door de historicus Johan Huizinga (1872-1945) en zijn gezin. Het pand kreeg de naam Klein Toornvliet, een verwijzing naar de buitenplaats Toornvliet in Middelburg, eigendom van de familie van Huizinga's echtgenote Mary Vincentia Schorer (1877-1914). Aan de achtergevel werd een kinderkamer aangebouwd. In de jaren dertig is de villa nogmaals verbouwd naar een ontwerp van het architectenbureau van Evert van Linge (1895-1964). Daarbij kregen veel vensters een stalen roedenverdeling. Klein Toornvliet is aangewezen als rijksmonument.
Stenen Pijp

Stenen Pijp (Zwols: Stenen Piepe) is de naam van een brug in de Overijsselse stad Zwolle die de oude binnenstad verbindt met de Diezerpoort. De brug overspant de stadsgracht. In 1966 werd de huidige brug gebouwd op de plaats waar daarvoor een oudere brug was gelegen. De vorige brug uit 1863 was te smal en gaf problemen met de doorstroming in de achtergracht. Hierdoor ging het water stinken. Dit werd verergerd doordat er ook ongezuiverd rioolwater in de gracht werd geloosd. De oude brug had zijn naam te danken aan de vorm, een gemetselde duiker van baksteen met een wijdte van ongeveer 7 meter.