NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kees Fensbrug

De Kees Fensbrug (brugnummer 49) is een vaste welfbrug in Amsterdam-Centrum. De brug vormt de verbinding tussen de Hartenstraat en Reestraat en overspant de Keizersgracht. Er ligt hier al minstens een eeuw een brug als de gemeente Amsterdam in 1881 besluit dat de brug verlaagd moet worden. De welf- of boogbrug (ook wel bochelbrug) moet verlaagd worden omdat anders verkeer niet tegen de brug opkomt of ongelukken maakt tijdens het afdalen (denk daarbij aan paard en wagen). Een schoonheidscommissie is nog tegen, want het historisch stadsgezicht zou daarbij schade oplopen; de gemeente zet echter door, maar de werkzaamheden werden opgeschort naar 1885. De brug zorgt verder niet voor problemen. In de jaren zeventig van de 20e eeuw komt de gemeenteraad op zijn besluit terug; de brug werd vervolgens in oude staat hersteld, met drie gewelven/doorvaarten. In 2009 werd de brug vernoemd naar literatuurcriticus Kees Fens, die vanuit zijn huis uitkeek op de brug. Job Cohen, dan burgemeester van Amsterdam, was bij de tenaamstelling aanwezig.
Pia Beckbrug

De Pia Beckbrug (brugnummer 1868) is een vaste brug in Amsterdam-Slotervaart in Amsterdam Nieuw-West. De brug werd aangelegd ter ontsluiting van een wijk, waarvan de namen vernoemd zijn naar jazzmusici als Louis Armstrong, Duke Ellington en Count Basie. De brug werd eind jaren tachtig/begin jaren negentig aangelegd. Zij ligt in de Louis Armstrongstraat, overspant een naamloze ringvaart om de wijk en leidt naar de Sloterweg. In de 21e eeuw is het de enige brug met volledige verkeersfunctie naar de wijk. Onder de brug is geen doorvaart mogelijk. De brug ging tot januari 2017 naamloos door het leven. In een actie van de gemeente Amsterdam om naamloze bruggen alsnog van een naam te voorzien kon de bevolking voorstellen indienen, waarbij als voorwaarden werd gesteld dat de naamstelling iets met de brug of buurt te maken had. De nieuwe naam van dit bouwwerk, vernoemd naar jazzpianiste Pia Beck, werd in januari 2017 bekendgemaakt. Op dezelfde datum kreeg de wijk ook de Rita Reysbrug (1866) en Bessie Smithbrug (1867).
Frans van Goolbrug

De Frans van Goolbrug (brugnummer 709) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De betonnen verkeersbrug is gelegen in de Jacques Veltmanstraat over de Slotervaart. De brug is aangelegd ter ontsluiting van de toen nieuwe wijk Slotervaart richting Plesmanlaan. Zij is ontworpen door Dick Slebos van Publieke Werken. De brug werd op verzoek van inwoners van Amsterdam in 2016/'17 vernoemd naar architect Frans van Gool (1922-2015), alhoewel het verzoek daartoe was ingediend voor brug 701, ook in deze buurt gelegen. Van Gool ontwierp in de buurt het zogenaamde Bluebanddorp, onder andere met de zaagtandwoningen aan de Andries Snoekstraat. Met deze vernoeming maakte de gemeente een uitzondering op haar stelregel dat vernoeming naar personen pas mag plaatsvinden als zij vijf jaar dood zijn. Het bouwwerk in nieuwe-bouwenstijl was in 2008 op de gemeentelijk monumentenlijst geplaatst.
Conny van Rietschotenbrug

De Conny van Rietschotenbrug (brugnummer 607) is een vaste brug in de wijk Slotermeer in Amsterdam. De verkeersbrug is gelegen in de Oostoever aan/van de Sloterplas en overspant de ingang/uitgang van de Burgemeester Cramergracht naar dat binnenmeer. De brug is een ontwerp van architect Dick Slebos werkzaam voor Publieke Werken. Hij ontwierp in de nieuwe-bouwenstijl. De brug werd in 2016/2017 vernoemd naar zeiler Conny van Rietschoten, die tweemaal de Whitbread Round the World Race (de voorloper van de Volvo Ocean Race) op zijn naam bracht. Het voorstel voor de vernoeming werd ingediend door de Amsterdamse bevolking. Of het nabijgelegen paviljoen met het silhouet van een schip een rol heeft gespeeld is niet bekend.
Veenderijbrug

De Veenderijbrug (brugnummer 639) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug ligt in de Osdorperweg en overspant de Osdorpervaart naar de Osdorper Binnenpolder. Er ligt hier een brug sinds de jaren twintig van de 20e eeuw, toen de vervening van de polder startte. Aanvankelijk was dit een ophaalbrug, deze werd in de jaren veertig vervangen door een vaste betonnen brug. In 2013 werd besloten de brug te vernieuwen, aangezien zij de toenmalige verkeersbelasting onvoldoende meer kon dragen. Deze overbelasting zou na verloop van tijd gevolgen hebben voor de veendijk, waarop de Osdorperweg ligt (verzakking, inklinking etc.). In 2013 werd daarom niet alleen een nieuwe brug gelegd, maar ook landhoofden, oplegpunten en fundamenten vervangen. De nieuwe brug is ontworpen door het Ingenieurs Bureau Amsterdam, een gemeentelijke instelling. De overspanning kent drie opmerkelijke details: de brug is inclusief landhoofden etc. symmetrisch uitgevoerd in de lengterichting; de leuningen doen vanwege de kruisverbanden enigszins denken aan een zogenaamde baileybrug; het brugnummer is op sierlijke wijze geplaatst, waarbij ook hier symmetrie is doorgevoerd (gespiegelde cijfers). De brug had nooit een naam, tot hij in 2016/2017 werd vernoemd naar de veenderijen uit de eerste decennia van de 20e eeuw. De daar gestoken turf werd met turfschuiten via de Osdorpervaart en de Ringvaart van de Haarlemmermeer naar de stad vervoerd.
Ina Boudier-Bakkerbrug

De Ina Boudier-Bakkerbrug (brug 609) is een vaste brug in de wijk Slotermeer in Amsterdam. De brug is gelegen in de Burgemeester Fockstraat en overspant de Burgemeester van Tienhovengracht. De brug is aangelegd ter ontsluiting van Slotermeer-Noord. De brug heeft haar landhoofden in het Gerbrandypark en de zuidkade van genoemde gracht. De brug dateert uit 1953/1954 toen Piet Kramer de huisarchitect was van de Publieke Werken van Amsterdam. Zijn ontwerp stamt echter uit 1949, maar werd later uitgevoerd. De brug heeft een aantal kenmerken van Kramer, zoals de Amsterdamse Schoolstijl, variatie in het baksteenpatroon (zowel horizontaal als verticaal), wisseling natuursteen en baksteen en een balkon met uitzicht op het water. Ook de sierlijke smeedijzeren balustraden verraden Kramers hand. Bijzonder aan de brug zijn de twee bakstenen/granieten kolommen. Daarop zijn ornamenten aangebracht die eenzelfde vorm hebben als de "bananen" op de pergola’s van de Brug 604. Het jaar van bouw is aangegeven in natuursteen. Het is van de zes bruggen die Kramer voor de westelijke stadsuitbreiding ontwierp., nog geen vijftig meter noordelijk van brug 609, ligt de Jacoba van Tongerenbrug (602), ook door hem ontworpen. De brug ging vanaf haar oplevering naamloos door het leven als brug 609. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Een voorstel deze brug te vernoemen naar schrijfster Ina Boudier-Bakker werd in november 2017 goedgekeurd en opgenomen in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen.
Sabelspoort

De Sabelspoort (ook wel Eusebiuspoort genoemd) is een stadspoort van Arnhem. De poort werd voor het eerst genoemd in 1357. Arnhem heeft ooit vier stadspoorten gehad. De Sabelspoort maakte deel uit van een burcht die omringd was door een hoge muur met schietgaten. Later werd de poort ook gebruikt om gevangenen en krankzinnigen in op te sluiten, waardoor hij ook wel de 'Geckenpoort' werd genoemd. In 1642 werd de poort gerestaureerd en kreeg hij aan de stadszijde een renaissancegevel. In latere jaren werd de poort ingesloten door huizen, maar gedurende de Tweede Wereldoorlog en vooral tijdens de Slag om Arnhem waren deze huizen zo ernstig beschadigd dat ze na de bevrijding werden gesloopt en de poort vrij kwam te staan. Ook de poort zelf raakte zwaar beschadigd. In 1952 werd de poort herbouwd. Sindsdien maakt hij deel uit van het ernaast gelegen Provinciehuis van Gelderland. Galerij Zie ook Janspoort Rijnpoort Velperpoort
Dullebrug

De Dullebrug is een vaste fiets- en voetgangersbrug uit 1984 in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug over de Oude Rijn ter hoogte van de Dullebakkersteeg is gebouwd in 1981 en werd alweer in 1984 aangepast omdat de brug te steil was voor de fietsers. De doorvaarthoogte is 1,35 meter.
Joodse begraafplaats (Geffen)

In Geffen is een zeer oude Joodse begraafplaats bewaard gebleven. Wellicht is het de oudste van Noord-Brabant, want ze was al voor 1700 in gebruik. De begraafplaats is gelegen aan het Kraaijeven. Er zijn 86 grafstenen bewaard gebleven. De jongste is uit 1908. Een jaar later werd de begraafplaats gesloten en werd er begraven op de Joodse begraafplaats van Oss. Geffen was dan ook geen zelfstandige Joodse gemeente, maar viel onder de gemeente Oss. Zie ook Joodse begraafplaats (Oss) Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Poelbos (Goes)

Het Poelbos is een bos van in de gemeente Goes, bij 's-Heer Hendrikskinderen en 's-Heer Arendskerke. Het bos is in 1975 aangelegd bij een ruilverkaveling in het nabijgelegen gebied "De Poel", waarnaar het bos genoemd is. Het bos is zo'n 60 hectare groot, en bestaat uit een oostelijk deel, wel aangeduid als "Hendriksbos" van 50 hectare kleibos, en een westelijk deel, het "Arendsbos" van 10 hectare bos op zand en zavel. Het beheer is in handen van Staatsbosbeheer.
Maasvlakte Heliport

Maasvlakte Heliport (or Pistoolhaven Heliport) is a small heliport in the Netherlands in the harbour area of the Maasvlakte in the city of Rotterdam. It is exclusively used for maritime piloting services. The heliport moved to a new location in 2007. The old location was on the western edge of the Maasvlakte near the coastline. Adjacent to the old heliport there was an ultralight airport which has now been closed. References External links Airliners.net - Photos made at Maasvlakte Heliport
Heliport Maasvlakte

Heliport Maasvlakte of Heliport Pistoolhaven is een kleine voormalige helikopterhaven. Geschiedenis Het vliegveld heeft als taak helikoptervluchten van het Loodswezen naar schepen nabij de haven van Rotterdam mogelijk te maken. Het doet dienst vanaf 1996 en werd in 2007 verplaatst naar een locatie verder van de kust. Externe link Heliport Maasvlakte op Forgotten Airfields
Piet Bakkerbrug

De Piet Bakkerbrug (brugnummer 715) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De verkeersbrug, waarover ook buslijn 63 rijdt, ligt in de Pieter Calandlaan en overspant de Christoffel Plantijngracht. De brug heeft zeven vlakken: voetgangers richting oost, fietspad richting oost, rijweg richting oost, verdrijvingsvlak, rijweg richting west, fietspad richting west, voetpad richting west. De brug, gelegen in het Piet Wiedijkpark, dateert uit de jaren 1959/1960 en er was destijds 325.000 gulden voor uitgetrokken. De brug heeft een overspanning van 17,5 en een breedte van 21 meter. De brug is van beton, waarbij toen voor het eerst gebruik gemaakt zou worden van prefexbalken, een Belgische vinding. Opvallend aan de brug is het terras dat aan het noordoostelijke landhoofd bevestigd is en dat uitzicht geeft op een vijver. Het ontwerp van de burg is afkomstig van de Dienst der Publieke Werken, architect Dick Slebos, die zich bemoeide met meerdere bruggen in deze buurt. De brug had tot 2016 alleen het nummer 715. Toen kon de Amsterdamse bevolking namen aandragen voor bruggen die nog geen naam hadden of alleen een officieuze. De naam refereert aan journalist en schrijver Piet Bakker (o.a. Ciske de Rat), meerdere straten in de omgeving zijn vernoemd naar journalisten. In het voorjaar van 2019 werd de brug opgeknapt en kreeg een nieuwe schilderbeurt.
Burgemeester Eliasstraat 72-74

Het gebouw Burgemeester Eliasstraat 72-74 te Amsterdam-Slotermeer Amsterdam is sinds 2011 een gemeentelijk monument. In 1954 verrees op deze plek een nieuwe Sint-Catharinakerk, nadat de oude kerk in 1939 was gesloopt. De kerk werd opgeleverd in een ontwerp van het architectenbureau Evers en Sarlemijn, die in juli 1954 de aanbesteding verzorgde. De bouw zou beginnen rond 30 november en meer dan een jaar in beslag nemen. De kerk is een driebeukige basilicale kerk op een rechthoekige plattegrond, gebouwd onder invloed van de Bossche School. De stijl is sterk beïnvloed door de Romeinse en vroegchristelijke bouwkunst. Als gevolg van het teruglopend kerkbezoek en fusies is het gebouw in 1993 gesloten als katholieke kerk. Het gebouw is sindsdien in gebruik als Syrisch-orthodoxe kerk gewijd aan Sint-Sharbel (Mor Sharbil), maar in de volksmond wordt nog steeds "Catharinakerk" gebruikt Zie ook Lijst van gebouwen in Bossche Schoolstijl
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Helmond)

De Onze-Lieve-Vrouwekerk, voluit Onze Lieve Vrouwe Tenhemelopneming, te Helmond is een koepelkerk in neobyzantijnse stijl. Architect van de kerk was Jos Margry uit Rotterdam, die mogelijk plannen uitwerkte waaraan zijn vader Albert Margry, die in 1911 overleed, was begonnen. De kerk staat aan de Wilhelminalaan. Geschiedenis De bouw van de rooms-katholieke kerk begon op 1 april 1914. Opdrachtgever was het kerkbestuur, met onder meer Piet de Wit, een rijke textielbaron uit Helmond. Nadat besloten was dat aan de westzijde van de stad een nieuwe parochie zou worden gesticht, konden de bouwplannen in gang gezet worden. Een subsidie van f. 50.000,- uit de nalatenschap van de Rotterdamse effectenhandelaar J.P. Grewen die via de Bossche bisschop werd verstrekt hielp. Op 29 november 1912 werd voor een bedrag van ƒ 36.200,- een terrein tussen de Wilhelminalaan en de Kromme Steenweg gekocht - eigendom van Jhr. Wesselman van Helmond - bestemd voor de bouw van een kerk met pastorie. De kerk lag weinig centraal ten opzichte van de eronder vallende arbeiderswijk Het Haagje. De kerk werd in twee fasen gebouwd. De eerste fase omvatte het koor, dwarsschip tot en met de vieringkoepel. Door wekelijkse bijdragen van de parochianen was na enige jaren voldoende geld voor de tweede fase. Deze betekende een verlenging van het schip met 20 meter, vanaf de koepel tot het westfront en omvatte een toren van 53 meter. In de uitbreiding kwamen ook de entree, het koor, twee devotiekapelletjes en de doopkapel. Bovendien verbond een overdekte gang de pastorie met de kerk. De eerste fase werd gebouwd door aannemer A. van Eupen uit Gemert voor een bedrag van f. 85.000,- De tweede fase werd gebouwd in 1925 door aannemer Graard de Vries uit Helmond. Totale bouwkosten f. 181.000,-. Het gebouw werd in 1926 voltooid, de plechtige inwijding volgde in 1928. In de kerk bevinden zich schilderingen van de hand van de Limburgse schilder en glazenier Charles Eyck, die tussen 1940 en 1949 zijn aangebracht. De toren heeft een paraboolvormige spits. Herbestemming In 2012 verliet de parochie de kerk wegens de grote onderhoudskosten. Na eind 2011 het Helmondse Theater 't Speelhuis afbrandde, ging men op zoek naar een nieuwe plek. De kerk bleek hiervoor geschikt. Eerst diende het gebouw als tijdelijk theater, maar in 2014 stemde de gemeenteraad unaniem voor de definitieve vestiging van het nieuwe Theater Het Speelhuis in de Onze Lieve Vrouwe Kerk.
Scholtenskoepel

De Scholtenskoepel, ook bekend als de Theekoepel van Scholten, is een 19e-eeuwse theekoepel in de Nederlandse stad Groningen. Geschiedenis De theekoepel werd in 1868 ontworpen door architect Jan Maris in opdracht van de Groninger industrieel Willem Albert Scholten. Maris ontwierp voor Scholten later ook onder andere Villa Gelria (1872) en het Scholtenshuis (1881). De koepel staat aan de oostzijde van de Hereweg en is opgetrokken in eclectische stijl met barokke elementen. In de nissen zijn gietijzeren beelden aangebracht die de vier seizoenen verbeelden. Het beeld van de lente is verdwenen. Boven op de koepel staat een verguld beeld van Mercurius, als symbool voor de handel. De koepel staat langs de spoorlijn Meppel - Groningen. Het verhaal gaat dat Scholten de trein hier kon laten stoppen. Daartoe kan het hekwerk dat het grondstuk omgeeft aan de kant van de spoorbaan geopend worden. De koepel werd in 1979 gerestaureerd en is sindsdien in gebruik als kantoorruimte. De theekoepel is aangewezen als rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Groningen
Victor, Wanswerd

The Victor is a drainage mill in Wanswerd (West Frisian: Wânswert), Friesland, Netherlands. The mill is listed as a Rijksmonument, number 15644. History In 1867, De Victor was built to replace 6 smaller drainage mills and 3 tjaskers. The mill was taken over by Stichting De Fryske Mole in 1975 and restored in 1977 when the original Patent Sails were replaced by common sails. In 2006 the windmill was designated as a reserve for emergency situations. The mill is currently awaiting restoration, among which repairs to its foundations, expecting to start in spring 2012. Description The Victor is what the Dutch describe as an "achtkante grondzeiler". It is a smock mill without a stage, the sails reaching almost to the ground. The brick base is one storey high with a three-storey smock on top. Both smock and cap are thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The cap is carried on 16 fixed cast-iron rollers instead of the in the Netherlands common wooden blocks or unfixed rollers moving along a rail, meaning the entire weight of the cap and sails is carried by the axles of the rollers. The four common sails have a span of 19.60 metres (64 ft 4 in) and are carried on a cast-iron windshaft cast by foundry Koning in 1911 as number 0210. Gears and the upright shaft bring the windpower to the Archimedes' screw which is 1.43 metres (4 ft 8 in) in diameter and can lift 894 litres (197 imp gal) of water per revolution. A 22 hp Lister HA diesel engine, once used as auxiliary power, is still in situ in the mill but is no longer connected to the Archimedes' screw. Public access The mill is open to the public by appointment. References External links Website (dutch)
Victor (windmolen)

Victor is een poldermolen ten zuiden van het Friese dorp Wanswerd, dat in de Nederlandse gemeente Noardeast-Fryslân ligt. Beschrijving De grondzeiler Victor werd in 1867 gebouwd voor de bemaling van de polder Ald Piip, als vervanging van zes kleinere poldermolens en drie tjaskers. In 1975 werd de molen eigendom van de Stichting De Fryske Mole, die hem twee jaar later liet restaureren. Daarbij werd de zelfzwichting van de molen verwijderd. De molen bemaalt de Wanswerderpolder en is tevens in gebruik als lesmolen voor het Gild Fryske Mounders. Victor werd bovendien in 2006 door het Wetterskip Fryslân aangewezen als reservegemaal in geval van wateroverlast. Victor heeft een opmerkelijk kruiwerk: de kap van de molen staat op zestien, vaste ijzeren rollen. Het nadeel van deze constructie is, dat het gewicht van de molen daardoor permanent op de tappen van die rollen rust en niet op de massa ervan. Om die reden wordt dit type kruiwerk dan ook niet vaak gebruikt. Zie ook Molens in Friesland
Ehrenfriedhof Bloemendaal

Der Ehrenfriedhof Bloemendaal (niederländisch Erebegraafplaats Bloemendaal) ist die letzte Ruhestätte für Widerstandskämpfer, die an verschiedenen Stellen in den Kennemerduinen bei Bloemendaal während des Zweiten Weltkriegs von den Deutschen exekutiert wurden. Die Grabstätte liegt auf einer Düne. In den Dünen um Bloemendaal wurden 422 Opfer von Hinrichtungen an 45 verschiedenen Stellen gefunden. 372 Opfer wurden auf den 1945 eigens dafür errichteten Ehrenfriedhof umgebettet und in den Dünen Gedenksteine errichtet. 2010 wurde der Ehrenfriedhof zum Rijksmonument erklärt. Bekannte Opfer Willem Arondeus Johan Brouwer Karl Gröger Paul Guermonprez Walraven van Hall Johannes Post Hannie Schaft Gerrit van der Veen Literatur Peter Heere, Arnold Vernooij: De Eerebegraafplaats te Bloemendaal. Sdu Uitgevers, Den Haag 2005, ISBN 90-12-09485-2. George ten Hoope: De Eerebegraafplaats Bloemendaal. 75 jaar beheer en beleving. Kantoor Verschoor Boekmakers, Heemstede 2024, ISBN 978-90-825893-8-2 Weblinks Website des Ehrenfriedhofs (niederländisch) Video: Ere Begraafplaats Bloemendaal YouTube, 1:27 min. (niederländisch)
Erebegraafplaats Bloemendaal

The Erebegraafplaats Bloemendaal, or Dutch Honorary Cemetery Bloemendaal, is a World War II final resting place in Zuid-Kennemerland National Park in Bloemendaal, Netherlands. Located on the top of a dune, it can be reached by a small path from a parking lot located near the provincial route between Overveen center and Zandvoort. None of the graves were originally located here. The cemetery is a final resting place for victims of the Nazi occupation who were executed in various places in the dunes. A total of 422 victims were found in 45 locations and of those, 347 have been laid to rest in 41 groups in Erebegraafplaats Bloemendaal. Nearby, nine locations of former group burials are marked with simple granite stones. The cemetery was first used on 27 November 1945 for the reburial of the Dutch resistance fighter Hannie Schaft, with a procession from the Grote Kerk, Haarlem. In 2010 the cemetery was awarded the Rijksmonument status. List of graves Some notable graves: Willem Arondeus (1894–1943) – Righteous Among the Nations Johannes Lambertus "Jan" Bonekamp (1914–1944) Paul Guermonprez (1908–1944) – Dutch Cross of Resistance Johan Limpers (1915–1944) Marinus Post (1906–1944) Hannie Schaft (1920–1945) Gerrit van der Veen (1902–1944) – Righteous Among the Nations Walraven van Hall (1906–1945) – Righteous Among the Nations Binnert Philip de Beaufort Wim Beerman Wim Speelman Hans Geul Bart Hendriks Jan Bonekamp Cornelis van der Vegte Johan Schimmel Albert Jan Rozeman Cor ten Hoope Johan Schippers Wilco Jiskoot Mango Kwane Wilco Jiskoot Willem Lengton Hugo van Lennep Jacques Stil Johan Brouwer Gerrit Kleisen Jo Blaauwgeers Han van Zomeren Markus Assies Arie Addicks Herman Oolbekkink Lodewijk van Hamel Kees de Groot Willem de Tello Cees de Jong Johannes Hoogendoorn Theodorus Dubois Koen Rozendaal Jan van der Sloot Theo van Gogh the Elder Henk Raak Frederik Nieuwenhuijsen Ada van Rossem Albert Marcusse Johan Coenraad Heriold Folmer van Hanxleden Houwert Frans Duwaer Jan Bottema Johannes Post Jan Niklaas Veldman Hendrik Roelof de Jong Leo Herman Frijda Antonius Otto Hermannus Tellegen Hilbert van Dijk (Dutch resistance) Bob Oosthoek Wibo Sjerp Lans Dirk Bons Bibliography Peter Heere, Arnold Vernooij: De Eerebegraaf-plaats te Bloemendaal. 2005, Sdu Uitgevers ISBN 978-9012094856, OCLC 71705065 References External links Website Eerebegraafplaats Bloemendaal Erebegraafplaats Bloemendaal at Find a Grave