NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centre Médical Académique (Amsterdam)

Le Centre Médical Académique (en néerlandais : Academisch Medisch Centrum), ou AMC, est l'hôpital universitaire historiquement affilié à l'Université d'Amsterdam. Après une fusion en 2023 avec le Centre Médical Universitaire VU (nl), il fait désormais partie du Centre Médical Universitaire d'Amsterdam (nl), une organisation unique de deux sites affiliée à deux universités. C'est l'un des plus grands et des plus importants hôpitaux des Pays-Bas, situé dans le quartier de Bijlmermeer, dans la partie sud-est de la ville d'Amsterdam. L'AMC est régulièrement classée parmi les 50 meilleures écoles de médecine au monde. Histoire L'AMC est construit vers 1980, et ouvre en 1983 pour se substituer aux deux hôpitaux historiques de la ville d'Amsterdam, le Wilhelmina Gasthuis (nl) et le Binnengasthuis (nl). Ce dernier est fermé à l'ouverture de l'AMC pour devenir l'un des principaux bâtiments de l'Université d'Amsterdam. Depuis 1984, le bâtiment J du centre accueille le musée Vrolik (nl), qui expose des préparations et curiosités anatomiques ou médicales. L'AMC a au cours de son histoire entretenu une étroite coopération avec l'autre hôpital universitaire d'Amsterdam, le Centre Médial VU (VUmc (nl)), affilié à l'Université libre d'Amsterdam. Les deux hôpitaux ont fusionné leurs administrations le 7 juin 2018 pour former le Centre Médical Universitaire d'Amsterdam. La fusion fut entièrement finalisée le 31 décembre 2023. Services Le centre médical comprend de nombreux services de soins tertiaires et unités spéciales, notamment : Un service de soins intensifs ; Une unité de neurochirurgie ; Une unité de chirurgie cardiothoracique ; Des unités néonatales et pédiatriques ; Un centre d'oncologie pédiatrique ; Un centre de traumatologie ; Un service d'infectiologie. Galerie Notes et références Liens externes (nl) Site officiel Ressources relatives à la recherche : CrossRef Horizon 2020 ResearchGate Portail de la médecine Portail des soins infirmiers Portail des universités Portail d’Amsterdam
Oude Toren (Sint-Michielsgestel)

De Oude Toren is een toren op het Petrus Dondersplein in Sint-Michielsgestel. De huidige toren is een overblijfsel van een kerk uit het midden van de 15e eeuw en is beeldbepalend voor het dorp. Het heeft de status van rijksmonument. Beschrijving De toren is een voorbeeld van Kempense gotiek. Het bouwwerk kenmerkt zich door speklagen van baksteen, afgewisseld met tufsteen. Enkel de bovenste geleding, waar de klokken hangen, is geheel uit baksteen opgetrokken. Er zijn overhoekse steunberen die, evenals de torenromp, versierd zijn met spaarvelden. De toren heeft een aangebouwde traptoren. De drie geledingen in de hoogte hebben spitsboognissen. Geschiedenis Houten kerk De oudste kerk was een houten kerk uit de 10de eeuw, waarvan sinds de opgravingen van 1961 de afmetingen bekend zijn omdat er veertien paalkuilen zijn teruggevonden. Romaanse kerk In de 11de eeuw werd de houten kerk vervangen door een romaanse tufstenen kerk. Gotische kerk tot 1836 In de 15de eeuw werd de gotische bakstenen kerk gebouwd gewijd aan Sint Michaël. Deze driebeukige pseudobasiliek werd vanaf 1648 gebruikt voor hervormde diensten. Het was vooral een katholieke gemeenschap, de enkele protestanten waren niet in staat de kerk te onderhouden. In 1791 werd het koor vanwege de vervallen staat buiten gebruik gesteld en deels afgebroken. Nadat in 1799 de kerk aan de katholieken werd teruggegeven werd in 1806 het koor gerestaureerd en werd er een nieuwe sacristie gebouwd. In die periode zijn de grafstenen uit de kerk verwijderd. Op 29 november 1836 werd de torenspits door een storm vernield. Hij viel op het schip van de kerk en veroorzaakte zoveel schade dat de kerk vervangen moest worden. Waterstaatskerk 1839-1932 De nieuwe kerk was een waterstaatskerk. Hij werd met gebruikmaking van zes Traveeën van de voormalige middeleeuwse kerk gebouwd en op 30 oktober 1839 ingezegend. Rondom de kerk kwam een kerkhof. Rond 1860 werd er een pastorie naast de kerk gebouwd (nu Petrus Dondersplein 23-23). Tot 1931 fungeerde de kerk als parochiekerk. Behoefte aan een grotere kerk leidde tot de bouw van de nieuwe Heilige Michaëlkerk in de Nieuwstraat. Architect van deze christocentrische kerk was H.W. Valk. In 1932 werd de waterstaatskerk gesloopt. De gevel aan de oostzijde van de toren werd in 1936 aangepast en aan de bovenzijde voorzien van een balustrade. Opgravingen 1961 Bij opgravingen in 1961 zijn een aantal belangrijke vondsten gedaan: veertien paalkuilen van een houten kerk uit de 10de eeuw. Hierdoor weet men dat het schip 9 x 5,5 meter was en het koor 5 x 5,5 meter; funderingen van een tufstenen kerk van omstreeks 1100; een gemetselde grafkelder met muurschilderingen uit de 13de of 14de eeuw.
Averotoren

De Avérotoren is een kantoorgebouw in de Nederlandse stad Leeuwarden. Het gebouw is 77 meter hoog, en is daarmee het op een na hoogste kantoorgebouw in Leeuwarden. Het gebouw aan de Lange Marktstraat werd in 1991 voltooid en het telt 17 verdiepingen. De toren is ontworpen door Bonnema architecten. Het gebouw was tot 2002 het hoogste kantoorgebouw van Leeuwarden, tot de komst van de 115 meter hoge Achmeatoren. Samen vormen de kantoortorens een beeldbepalend stadsbeeld. In 2021 werd de toren gerenoveerd en sinds december dat jaar verhuisde het UWV naar het gebouw. Slechtvalk De Avérotoren heeft sinds april 2011 een nestkast voor de slechtvalk. De nestkast is bevestigd aan de wand van de omloop op de 18e etage, op 72 meter hoogte. De bouw van de nestkast is een initiatief van gemeente Leeuwarden, werkgroep Slechtvalk, verzekeraar Avéro Achmea, bouwbedrijf Frankena Wommels en Hogeschool Van Hall Larenstein. Met de bouw van de nestkast proberen de initiatiefnemers slechtvalken in Nederland weer te laten broeden en niet alleen maar te overwinteren. In 2017 werden er twee slechtvalken geboren in de nestkast.
VV Hollandscheveld

VV Hollandscheveld is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Hollandscheveld in Drenthe, opgericht in 1950. Het eerste elftal van de club speelt in de Derde klasse zaterdag (2020/21). De club speelt op sportpark De Oosthoek, dat 3 velden omvat. De jeugd speelt onder de vlag van HH '97 (HODO/Hollandscheveld 1997): een samenwerkingsverband tussen VV Hollandscheveld en SV HODO. De E-pupillen en de A- en C-junioren spelen hun wedstrijden op het terrein van VV Hollandscheveld. De D- en F-pupillen, de meisjes en de B-junioren spelen op het terrein van SV HODO. Competitieresultaten 1956–2018 Externe link Officiële website VV Hollandscheveld
Sacramentskerk (Middelrode)

De Sacramentskerk (of: Allerheiligst Sacramentskerk) is de Rooms-Katholieke parochiekerk van Middelrode, gelegen aan Driezeeg 40. De kerk werd gebouwd in het kader van een reconstructie van het centrum van Middelrode, en werd ontworpen door Jan Strik volgens de principes van de Bossche School. De kerk werd ingewijd in 1950, nadat Middelrode in 1946 was verheven tot een zelfstandige parochie. De bakstenen kerk werd uitgevoerd in basilicastijl. Ze heeft een dakruiter als klokkentoren. De klok, uit 1483, is afkomstig van de voormalige kapel. Recente ontwikkelingen In 2004 werd de parochie van Middelrode samengevoegd met die van Berlicum. De nieuwe parochie werd gewijd aan de Heilige Norbertus. In 2007 werden plannen ontvouwd om de Sacramentskerk uiteindelijk af te stoten. Vanaf 1 juli 2012 wordt de Sint-Petruskerk te Berlicum onttrokken aan de eredienst en worden de diensten voor de inwoners van Berlicum en Middelrode in de Sacramentskerk gehouden. Uiteindelijk wil het kerkbestuur de Sint-Petruskerk slopen en op de plaats ervan een nieuw, kleiner, liturgisch centrum oprichten. Vervolgens zou ook de Sacramentskerk onttrokken worden aan de eredienst en dreigt sloop van dit voorbeeld van wederopbouw-architectuur. Externe link ReliWiki
Henriëttewaard

De Henriëttewaard is een wijk van 285 ha in de gemeente 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De wijk, met 135 inwoners, ligt in het noorden van de gemeente, ten oosten van het Diezekanaal en ten westen van de spoorlijn Utrecht - Boxtel. De wijk is geen echte woonwijk, maar bestaat uit een polderlandschap. In het noorden van het gebied staat het voormalige Fort Crèvecoeur, wat in gebruik is als een militair oefenterrein is. Dit fort is in 1590 gebouwd en had tijdens het Beleg van 's-Hertogenbosch in 1629 een belangrijke functie. Het fort beheerste de scheepvaart over de Dieze, waardoor de stad 's-Hertogenbosch vanaf het water niet bereikbaar was. Dit fort had in zijn ontwerp van 1701 door Menno van Coehoorn aan de zuidwestzijde een bastion Henriëtte dat vernoemd was naar de laatste nog levende tante van Willem III van Oranje, Henriëtte Catharina van Nassau. In het oosten van het gebied liggen de twee gehuchten Dieskant en Meerwijk. Zie ook Wijken in 's-Hertogenbosch
Sint-Nicolaaskerk (Oostrum)

De Sint-Nicolaaskerk is een monumentale, in de 16e eeuw gebouwde, kerk in Oostrum in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is erkend als een rijksmonument en is eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Geschiedenis De kerk staat op een deels afgegraven terp. De toren van de kerk is aanmerkelijk ouder dan het kerkgebouw. De toren met zadeldak is gebouwd in de 13e eeuw. De kerk zelf is waarschijnlijk in de 16e eeuw gebouwd. De schattingen hieromtrent lopen enigszins uiteen. In tegenstelling tot zuidelijke muur met zes vensters, telt de noordelijke muur slechts één venster. Op het dak liggen aan de zuidzijde halfronde pannen, beurtelings met de bolle en met de holle kant naar boven. Dergelijke dakpannen worden ook nonnen en monniken genoemd. Bij restauratiewerkzaamheden in 1973 zijn in de kerk muurschilderingen gevonden, waarschijnlijk uit 1582, met een bijzonder karakter. Het zijn afbeeldingen van een vijftal gotische kerken en een toren. Niet duidelijk is welke kerken worden afgebeeld, een van de kerken vertoont gelijkenis met de abdijtoren van Dokkum. In de kerk bevinden zich rouwborden van de familie Eelcama en een herenbank van de familie Mellema. De kerkklok is in 1457 vervaardigd door de klokkengieter H. Kokenbacker.
Immanuelkerk (Groningen)

De Immanuelkerk is een kerkgebouw in de Groninger wijk Corpus den Hoorn aan het Overwinningsplein bij de Van Iddekingebrug over het Noord-Willemskanaal. Het gebouw uit 1964 is een ontwerp van het Groninger architectenbureau Haykens & Jansma en is nog steeds als kerk in gebruik. Het werd gebouwd als Hervormde kerk en is sinds de fusie in gebruik bij de PKN.
Arend Maartenshof

Het Arend Maartenshof is een hofje in de plaats Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het hofje werd gebouwd in 1625 en werd vernoemd naar de oprichter Arend Maartenszoon. Hij stond als geldwolf bekend en probeerde zijn reputatie te verbeteren door het bouwen van 38 woningen voor arme vrouwen. Door het stichten van dit hofje hoopte de naamgever zijn geweten te kunnen sussen. Arend Maartenszoon was namelijk lange tijd meer geïnteresseerd in het vergaren van zo veel mogelijk geld dan dat hij zich om zijn medemens bekommerde. Een slechte reputatie bij zijn stadgenoten en de kerk was het gevolg van zijn geldzuchtige houding. In de Museumstraat, op nummer 56, geeft een rijk versierd renaissancepoortje toegang tot de binnentuin van het Arend Maartenshof. Bezoekers worden er verwelkomd met de woorden ‘Naeckt kom ick, naeckt scheyde ick’. Ook de spreuk ‘Vita Vapor’ ofwel ‘het leven is een damp’ staat op het zandstenen poortje te lezen. Daaronder het eerste deel van een bijbelvers uit het boek Titus 2 (vers 3): “dat de oude vrouwen haer draghen gelyck het den heyligen betaemt“. Het ontwerp Het hofje telt 38 woningen. Rechts van de ingang ligt de regentenkamer. Door op de knop in de muur te drukken gaat het licht aan in de kamer. Te zien zijn een interieur uit 1701 met een portrettengalerij van de stichter en eerste regenten. De schildering boven de schoorsteenmantel en de plafondschildering zijn gemaakt door Arnold Houbraken (1660-1719). De schilderingen verwijzen naar de goede daad van Arend Maartenszoon. In de tuin staan platanen rond de waterput. De bewoners De eerste eeuwen vonden alleen armlastige vrouwen en weduwen van soldaten die voor het vaderland waren gesneuveld onderdak in het Arend Maartenshof. Sinds de 80'er jaren van de 20e eeuw is daar verandering in gekomen. Nu mogen ook jongere vrouwen en echtparen en zélfs alleenstaande mannen in de huisjes wonen. Op één voorwaarde, of eigenlijk twee: bewoners moeten van onberispelijk gedrag zijn en ze moeten de woonomgeving liefdevol verzorgen. Bezoekersinformatie Het hofje ligt naast het Dordrechts Museum en is overdag toegankelijk voor publiek. Foto's Zie ook Lijst van hofjes in Nederland Hofjes in Dordrecht
Maria Minor

De Maria Minor (ook: Sinte-Marie) is een voormalige oudkatholieke kerk aan het straatje Achter Clarenburg in de Nederlandse stad Utrecht. Schuilkerk Op deze plaats stond het middeleeuwse huis Clarenburg. Hierin werd na de hervorming, aan het begin van de zeventiende eeuw, een katholieke schuilkerk ingericht voor de voormalige Buurkerkparochie. Bij het oudkatholieke schisma van 1723 sloot de parochie zich aan bij de oudkatholieke Kerk, evenals de Gertrudisparochie en de Jacobusparochie. Nieuwbouw In 1860-1863 volgde nieuwbouw op dezelfde plaats door Th.G. van Doorn. Van het middeleeuwse huis bleven alleen de kelders gespaard. De voorgevel onderscheidt zich van een woonhuis door de neogotische ingangspartij, die toegang geeft tot de gepleisterde zaalkerk. Buiten gebruik gesteld De kerk is buiten gebruik gesteld en wordt geëxploiteerd als een café/restaurant. Van de rijke inventaris is een gedeelte verhuisd naar de Sint-Gertrudiskathedraal, maar enkele elementen zijn ter plaatse behouden. Daartoe behoort het orgel uit 1890, gebouwd door Johan Frederik Witte. De pastorie van de voormalige schuilkerk is in gebruik als woonhuis. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Utrecht (stad) Externe link Foto's van Maria Minor - Het Utrechts Archief Noten
Maallust

Maallust is een korenmolen in Amerongen in de Nederlandse provincie Utrecht. Het is een beltmolen die in 1830 werd gebouwd als vervanger van een standerdmolen op dezelfde plaats. Tot 1853 behoorde de molen tot de bezittingen van Kasteel Amerongen; daarna kwam hij in particuliere handen. Het maalbedrijf werd gemoderniseerd met als gevolg dat er geen windenergie meer nodig was en in 1938 de molen werd onttakeld. In 1980 werd de stichting De Amerongse Molen opgericht met als doel de molen weer in oude staat te herstellen. Dit kwam echter niet van de grond waardoor de molen tot een bouwval kon vervallen. In 2005 kwamen projectontwikkelaars met een woningbouwplan voor het molenterrein. De gemeenteraad ging daarmee akkoord op voorwaarde dat de molen in oude glorie zou worden hersteld. Gemeentelijke subsidie kwam beschikbaar voor onder meer de kosten van verplaatsing van de molen die alleen al € 120.000 bedroegen. De Stichting De Utrechtse Molens kreeg de molen in eigendom. In februari 2007 werd een aanvang gemaakt van de restauratie van de enige beltmolen in de provincie Utrecht; de romp werd 17 meter verplaatst. In 2009 wordt er rond de molen het appartementencomplex Prattenbergh gebouwd. Naamgever van het woongebouw is de oudst bekende molenaar op de voorganger van de huidige molen. In oktober 2009 is de kap op de molen geplaatst en zijn de roeden gestoken. In mei 2010 was de restauratie gereed en kon de molen weer draaien. 11 september 2010 werd de molen officieel geopend door gedeputeerde Anneke Raven van de provincie Utrecht, burgemeester Frits Naafs van de gemeente Utrechtse Heuvelrug en jhr. L. de Geer, voorzitter van de Stichting De Utrechtse Molens en Het Utrechts Landschap. Ze assisteerden als openingshandeling molenaar Hans Gijsbers bij het lichten van de vang. Maallust is de enige molen in de gemeente Utrechtse Heuvelrug en de enige complete en maalvaardige beltmolen in de provincie Utrecht. Speciaal aan deze molen is dat aan iedere wiek een aluminium profiel is aangebracht; de z.g.n. 'busselneus'. Dit profiel heeft een gunstig effect bij het opvangen van de wind. Alleen bij zwakke wind zijn er dan nog zeilen nodig. Om te voorkomen dat de molen bij te veel wind 'op hol' slaat, is de onderkant van het aluminium profiel scharnierend gemaakt (de klep). Als de molen te snel draait, gaan de kleppen automatisch open en wordt de molen afgeremd tot de juiste snelheid (+/-15 omwentelingen per minuut). Waarnaar de kleppen zich weer sluiten. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Amerongen Foto's Externe link website van de molen
Brug Hollandsch Diep

De Brug Hollandsch Diep (ook wel Derde Moerdijkbrug) is de langste spoorbrug in de Hogesnelheidslijn Schiphol - Antwerpen (HSL-Zuid). De brug verbindt de Nederlandse provincie Noord-Brabant met de provincie Zuid-Holland, boven het Hollandsch Diep en is een van de drie Moerdijkbruggen. De lengte van de brug bedraagt twee kilometer, waarvan het gedeelte over het water 1200 meter is en de twee aanbruggen 400 meter lang zijn. Het hoogste punt bedraagt 24 meter. De brug wordt gedragen door elf pijlers en twee landhoofden. De aanleg van de HSL-Zuid maakte de bouw van een derde Moerdijkbrug noodzakelijk. In 2000 werd gestart met de bouw van de door architectenbureau Benthem Crouwel Architecten ontworpen "kattenrug". De HSL-brug ligt enkele tientallen meters ten westen van de bestaande spoorbrug en heeft eveneens tien overspanningen. De pijlers staan, in de stroomrichting van de rivier gezien, in het verlengde van die van de bestaande spoorbrug, zodat er geen extra hindernissen voor de scheepvaart zijn ontstaan. De brug is een composietbrug, een brug die bestaat uit staal en beton. Er is gekozen voor deze constructie, omdat de brug bestand moet zijn tegen trillingen die de hogesnelheidstreinen veroorzaken. De HSL-brug heeft een opvallende vorm, die bestaat uit Y-vormige opleggingen die vrijwel naadloos overgaan in de stalen, kokervormige overspanningen. In oktober 2004 is middels tientallen vrachtwagens beladen met zand getest of de brug zou doorbuigen, enkele centimeters zouden namelijk al desastreus zijn voor de snelle trein. Uiteindelijk bleek de brug slechts 12 mm door te buigen. De eerste hogesnelheidstrein heeft in 2006 tijdens een testrit met zo’n 300 kilometer per uur de nieuwe brug gepasseerd. De spoorbrug over het Hollandsch Diep krijgt alsnog windschermen. De schermen zijn nodig om de snelle treinen tussen Rotterdam en Breda bij harde wind te kunnen laten rijden. De aanleg kost 40 miljoen euro. Schaalmodel In juni 2007 is in Madurodam een schaalmodel geplaatst van deze brug. Het model, op schaal 1:25 is 20 meter lang en overspant niet, zoals in werkelijkheid, het Hollandsch Diep, maar de Rotterdamse haven. De brug is onderdeel van het Madurodamse HSL-project, naast deze brug worden nog enkele andere kunstwerken op schaal nagebouwd.Ook in Miniworld in Rotterdam is een schaalmodel van deze brug te vinden. Daar is de brug te vinden bij Hoochburgt, waar eveneens een miniatuurversie van de HSL is gebouwd.
Brug bij Aarle-Rixtel

De Brug bij Aarle-Rixtel is een ophaalbrug over de Zuid-Willemsvaart in de gemeente Laarbeek. De brug is in 1940 gebouwd. De lengte van de brug bedraagt 11,25 meter en de breedte is 9 meter. De doorvaartwijdte is 9,35 meter. De balans van de ophaalbrug is geknikt. Trivia De brug heeft eerst over een kanaaltak van het sluizencomplex van Terneuzen gelegen en maakte toen deel uit van de Axelse brug. Het is later voor een deel naar Aarle-Rixtel verplaatst. Het andere deel ligt over de noordervaart in Nederweert en heet de Leveroyse brug.
Kasteel Geusselt

Kasteel Geusselt is een kasteel in het noordoosten van de Nederlandse gemeente Maastricht. Het grotendeels 17e-eeuwse kasteel in het Geusseltpark in de buurt Wittevrouwenveld maakt deel uit van het Buitengoed Geul & Maas. Geschiedenis De naam Geusselt is waarschijnlijk afgeleid van het woord goysen (= gutsen, stromen), daarmee verwijzend naar het vele water in dit van oorsprong moerassige gebied, Geusselterbroek genoemd. De eerste bebouwing op deze locatie stamt waarschijnlijk uit de 14e eeuw, maar de oudste geschiedenis van het kasteel is nog niet opgehelderd. De eerste vermelding dateert uit 1381. De eerste met naam bekende bezitter heette Han van den Herte, maar stond ook bekend als Jan van Goisselt, een leenman van de hertog van Brabant, die tevens heer van Valkenburg was. Begin 16e eeuw was het kasteel in bezit van de familie Van Blitterswijk. In 1541 was Andries van Pallandt, Brabants hoogschout van Maastricht en schout van Borgharen, eigenaar. Charles van Pallant verkocht het kasteel aan de augustijnen van Maastricht, die het vóór 1662 doorverkochten aan Willem Schellart, kanunnik van het kapittel van Sint-Servaas. In 1678 kwam het kasteel in bezit van de familie Van Brienen, die het tot eind 19e eeuw bewoonden. In de 18e eeuw werd het kasteel uitgebreid met twee zijvleugels. In 1954 kocht de gemeente Maastricht het kasteel en werd het gerestaureerd, waarbij enkele bijgebouwen werden gesloopt. In 1997 werd het kasteel gerestaureerd. Recente gebruikers waren een makelaar, Monumentenzorg Limburg en de groep Avenue2 (de bouwers van de Koning Willem-Alexandertunnel). Beschrijving Het nog bestaande hoofdgebouw van het kasteel dateert uit ca. 1620 en werd in 1657 grondig verbouwd, getuige het opschrift op een gedenksteen. De ingang werd bij die verbouwing naar het middendeel verplaatst en versierd met mergelstenen decoraties. De zijvleugels werden rond 1800 aan het hoofdgebouw vastgebouwd. In het midden van de voorgevel bevindt zich een toren met een vroeg-18e-eeuws uurwerk, waarvan de maker onbekend is. De bakstenen brug over de slotgracht dateert uit ca. 1830. Externe link 'Kasteel Geusselt', op wigosite.nl