NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rotterdammerbrug

De Rotterdammerbrug (brug 150) is een vaste brug op de grens van Amsterdam-Centrum en Amsterdam Oud-West. De brug overspant de Singelgracht tussen de Marnixstraat en de Nassaukade. Aan de oostzijde komt de brug uit in het Eerste Marnixplantsoen, aangelegd op het voormalige Bolwerk Haarlem, een van de 17e-eeuwse Amsterdamse bastions. De eerste brug was een boogbrug, afkomstig uit Rotterdam. Deze brug had jarenlang dienst gedaan als brug over de Koningshaven in Rotterdam. Zij werd in 1874 ontworpen door Christiaan Bonifacius van der Tak, directeur van de Rotterdamse Gemeentewerken, een gemeente instantie vergelijkbaar met de Amsterdamse Publieke Werken. In 1878 werd deze brug te koop aangeboden en de gemeente Amsterdam diende zich als koper aan. De prijs bedroeg om en nabij de 1500 gulden, waarbij nog 4000 gulden aan transportkosten opgeteld moest worden. In 1880 werd de brug overgebracht naar Amsterdam. Amsterdam had op drie plaatsen met spoed een brug nodig, twee over het Lozingskanaal (nabij het abattoir en naast de spoorbrug) en hier aan de Nassaukade, de brug kwam dus daar terecht. Deze brug werd anders dan de Utrechtsebrug, Leidsebrug en Schellingwouderbrug niet vernoemd naar de plaats van zij heen leidt, maar de plaats waar zij vandaan kwam. De brug hing (te) laag over het water en dat leidde er in december 1949 toe dat de brug werd ontkoppeld en teruggevaren naar Rotterdam. Er kwam een nieuwe brug, maar ook dit was een tweedehandsje. De geplaatste brug had eerder dienst gedaan als brug 188 in de Hemweg. Daar werd in 1931 een parallelliggerbrug overbodig door de aanleg van de Minervahaven en de daaruit voortvloeiende verplaatsing van de Hemweg. In 1931 verscheen ook het "Voorlopig schema van verkeersverbeteringen in de binnenstad", een langdurig project in de Amsterdamse binnenstad om de verkeersstromen in de hand te houden. Zo kwam er in 1975 hier alweer een nieuwe brug. Deze was inderdaad nieuw en was ontworpen door Dirk Sterenberg, bruggenarchitect van de Publieke Werken Amsterdam. De betonnen brug met drie doorvaarten werd vergezeld van balustrades van de hand van Herman van der Heide. Opvallende kenmerken aan de brug zijn de balusters en pijlers, die doen denken aan de Amsterdamse Schoolstijl van de voorganger van Sterenberg, Piet Kramer. Ook het zitje nabij de brug wijst op Kramers invloed. Men schatte (vanuit 1931) in dat er veel verkeer zou komen, dus er kwam een brede brug, een beetje de handtekening van Sterenberg. Het verkeersinzicht wijzigde echter vlak daarna, waarna de brug als het ware droog kwam te staan. In de 21e eeuw werd alleen nog voet- en fietsverkeer toegestaan. De brug is daarna nog een keer flink gerenoveerd. De brug gaat aan de noordwestzijde door middel van een keerwand over in de Kattenslootbrug.
Sint-Petrus'-Bandenkerk (Bladel)

De Sint-Petrus'-Bandenkerk in de Noord-Brabantse plaats Bladel is een bouwwerk van Hubert van Groenendael uit 1925-1926, gebouwd in opdracht van pastoor M. Simkens. De kerk werd gebouwd in de tuin van de pastorie. Haar voorganger was een neogotische basiliek uit 1880, ontworpen door Peter Bekkers, waaraan de 15e-eeuwse toren was vastgebouwd. Deze werd gesloopt in 1927, maar de toren bleef behouden. De huidige kerk is een grote kerk in eclectische stijl en heeft een aantal merkwaardige koepeltorentjes, waaronder een wat hoger torentje op de kruisviering. De architect van deze kerk was Hubert van Groenendael. Ze wordt gezien als een overgang tussen neogotiek en de Amsterdamse school. Het gewelf van de kerk is beschilderd met voorstellingen, onder meer van de Werken van Barmhartigheid. Er zijn glas-in-loodramen die de Apostelen weergeven. De neo-gotische driebeukige kerk aan de Sniederslaan 46 is een rijksmonument. Het gebouw is volgens het monumentregister "van cultuurhistorisch belang als bijzondere uitdrukking van de ontwikkeling van het katholicisme in het zuiden en is tevens van belang als voorbeeld van de typologische ontwikkeling van de volkskerk in het interbellum mede vanwege die drie torens".' De Sint-Petrus'-Bandenkerk in Bladel maakt deel uit van de parochie H. Petrus en Paulus, waar pastoor Harm Schilder sinds 2018 de leiding over heeft. Externe link Beschrijving op reliwiki.nl
St. Michael (Harlingen)

St. Michael (ndl. Sint-Michaëlkerk) ist die römisch-katholische Kirche in Harlingen in der niederländischen Provinz Friesland. Die neugotische Backstein-Basilika wurde von Alfred Tepe entworfen und 1881 fertiggestellt. Die originale Ausstattung ist weitgehend erhalten. Geschichte Ende des 18. Jahrhunderts bildete sich im seit der Reformation protestantischen Harlingen wieder eine katholische Gemeinde. Die Gottesdienste wurden in einer von außen nicht erkennbaren Kapelle am Zuiderhaven gefeiert. Nachdem die Gemeinde gewachsen und die Finanzierung möglich geworden war, begann 1879 der Bau der repräsentativen und ortsbildprägenden Kirche mit Nebengebäuden auf demselben Grundstück. Das Erzengel-Michael-Patrozinium wurde von der Grote Kerk übernommen, die es seit der Reformation nicht mehr führt. Die Kirchweihe erfolgte am 31. Mai 1881. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche so schwer beschädigt, dass nach 1945 der Abriss erwogen wurde. Die Entscheidung fiel jedoch zugunsten der Wiederherstellung, die sieben Jahre dauerte. 2013 schloss sich die Michaelspfarrei mit den katholischen Gemeinden von Dronryp, Franeker, Sint Annaparochie, Terschelling und Vlieland zur neuen Pfarrei St. Jakobus der Ältere zusammen. Der Sitz der Pfarrei ist in Harlingen. Bau und Ausstattung Alfred Tepe war in seinem Architekturschaffen von Pierre Cuypers beeinflusst. Die Harlinger Kirche entwarf er als dreischiffige, kreuzförmige Basilika mit polygonalem Chorschluss und dreiseitig geschlossenen Querhausarmen. Über dem Hauptportal erhebt sich der hohe quadratische Glockenturm mit Spitzhelm. Im Inneren tragen Mittel- und Seitenschiffe Kreuzgratgewölbe. Das Langhaus besteht aus fünf Jochen. Die bauzeitliche Ausstattung schuf Friedrich Wilhelm Mengelberg. Sie umfasst u. a. einen figurenreichen Flügelaltar sowie zwei kleinere Seitenaltäre, ein Triumphkreuz, eine Kanzel mit Relief- und Dekorationsschnitzereien, einen Kreuzweg aus Sandsteinreliefs und zahlreiche Heiligenstatuen. Die modernen Buntglasfenster des Altarraums und der Taufkapelle stammen von Jan Murk de Vries (1919–2015). Die jetzige Orgel wurde 1902 von der Firma Adema aus Leeuwarden gebaut und 1949 renoviert. Sie hat 21 Register auf zwei Manualen und Pedal. Weblinks De Rooms Katholieke Sint Michaëlkerk (kerkpleinharlingen.nl, niederländisch) St. Michael auf der Internetpräsenz der St.-Jakobus-Pfarrei Westfriesland (niederländisch) G. Yedema: Harlingen, De Rooms Katholieke Kerk (cms.beeldschrift.nl, 1992, niederländisch) Einzelnachweise
Sint-Michaëlkerk (Harlingen)

De Sint-Michaëlkerk is een kerk in Harlingen in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De rooms-katholieke kerk is gewijd aan Sint-Michaël. De neogotische kerk en de pastorie werden gebouwd naar ontwerp van Alfred Tepe. De driebeukige kruisbasiliek aan de Zuiderhaven was de tweede van de in totaal vier neogotische kerken die hij in Friesland bouwde. De pastorie heeft een trapgevel. De kerk uit 1881 werd op 31 mei gewijd. In de Tweede Wereldoorlog werd de kerk zwaar beschadigd, maar dit werd hersteld. In de periode 1985-1999 vond er een grote restauratie plaats. De kerk is een rijksmonument. De kansel, het hoogaltaar en de zijaltaren komen uit het atelier van beeldhouwer Friedrich Wilhelm Mengelberg. De ramen van acrylaatglas zijn gemaakt door Jan Murk de Vries. Het orgel uit 1898 is gebouwd door Adema. Externe links Parochie Harlingen
Presickhaeffs Huys

Het Presickhaeffs Huys is een middeleeuws huis in het centrum van Arnhem aan de Kerkstraat, dat volgens onderzoek in het jaar 1354 gebouwd is. In 1555 vond er een T-vormige uitbreiding plaats aan de achterzijde met een fraai hofje ; vanaf 1606 betrok het Nassausch Weduwenhuis het pand. Daarna was het in 1795 een theehuis en van 1915-1944 een café met vergaderruimten. Mede door de vele verwoestingen die in het centrum van Arnhem zijn aangericht tijdens de Slag om Arnhem in de Tweede Wereldoorlog, is dit een van de weinige middeleeuwse huizen die Arnhem nog bezit. Het huis, nabij de Sint-Eusebiuskerk, had een eigen hofje. Voorheen liep het huis door tot aan de achterliggende Koningstraat. Het pand is een rijksmonument. Het huis werd in de eerste eeuwen bewoond door de burgemeesters van de stad, o.a. van het geslacht Van Prisickhave. Van 1956 tot en met 1959 wordt het pand gerenoveerd, maar raakt desondanks in de jaren erna in verval. De Algemene Bank Nederland, die het gebouw in 1982 in bezit had, verkocht het pand voor 1 gulden aan de gemeente Arnhem. Hiermee kwam het juridisch eigendom in handen van de gemeente, maar het economisch eigendom bij de Stichting Sint Peters Gasthuis. In 1995 werd het pand verkocht aan particulieren en heeft er nadien onder andere een modezaak in gezeten. Een ingenieursbureau kocht het pand in 2017 voor € 995.000. Het Presickhaeffs Huys is dus een T-vormig pand met aan drie zijden een trapgevel. Direct naast het huis staat een classicistisch poortje uit circa 1650 met daarachter de laatste stadspomp van Arnhem.
Verzorgingsplaats Poort van Groningen

Verzorgingsplaats Poort van Groningen is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Bad Nieuweschans-Zaandam tussen de grens met Duitsland bij Bad Nieuweschans en afrit 49, in de gemeente Oldambt. De verzorgingsplaats is vernoemd naar de gelijknamige grensovergang. Vanuit Duitsland is het letterlijk een poort (toegang) van de provincie Groningen. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Esso aanwezig. Verder ligt er een restaurant met de naam Poort van Groningen. In september 2011 zijn middels een veiling de huurrechten van het pompstation verkocht. Delek Nederland B.V. (Esso) heeft voor 2,5 miljoen euro de rechten gekocht om gedurende 15 jaar hier brandstof te verkopen. Aan de andere kant van de snelweg ligt de verzorgingsplaats Bunderneuland. Externe link Restaurant Poort van Groningen Referenties
Sint Laurenshaven

De Sint Laurenshaven is een haven in het Botlek-gebied in Rotterdam. De belangrijkste bedrijven aan de Sint Laurenshaven zijn Vopak met een tankopslagbedrijf en EBS met een gespecialiseerd overslagbedrijf voor droge minerale bulkproducten. Behalve opslag in de open lucht vindt ook opslag plaats in tanks met een kegelvormig dak voor die producten die vochtgevoelig zijn. De Sint Laurenshaven is aangelegd in de jaren vijftig in het kader van de ontwikkeling van het Botlekgebied.
Sint-Jeroenskerk (Noordwijk)

De Sint-Jeroenskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Van Limburg Stirumstraat 24 in de Nederlandse plaats Noordwijk. De geschiedenis van de Sint-Jeroenskerk gaat terug tot het jaar 851. Volgens de overlevering landde Sint-Jeroen in dat jaar op het Noordwijkse strand en stichtte er een aan Sint-Maarten gewijde kerk. In 856 zou hij door Vikingen zijn gedood en onthoofd. Zijn lichaam werd in stilte begraven, maar werd honderd jaar later zonder hoofd teruggevonden, waarna het werd overgebracht naar de Abdij van Egmond. Op de plaats waar zijn lichaam werd gevonden werd een kerk gebouwd. Rond 1300 werd bij graafwerkzaamheden bij de kerk een schedel gevonden, waarvan direct werd aangenomen dat die aan Sint-Jeroen toebehoorde. De schedel werd als reliek in de kerk bewaard en in 1429 werd Noordwijk uitgeroepen tot bedevaartplaats voor Sint-Jeroen. Tijdens de reformatie ging de oude Sint-Jeroenskerk over naar de protestanten. De schedel van de heilige werd mogelijk in veiligheid gebracht, maar is nooit meer teruggevonden. In 1834 werd een nieuwe katholieke kerk gebouwd. Deze waterstaatskerk zonder toren werd ontworpen door architect C. Dobbe en kostte fl. 30.000,-. In 1892 werd Noordwijk opnieuw tot bedevaartsplaats verheven, waardoor er behoefte ontstond aan een grotere kerk. Architect Nicolaas Molenaar sr. ontwierp een driebeukige hallenkerk in neogotische stijl, met aan de voorzijde op de linkerhoek de toren met naaldspits. De nieuwe kerk werd tegen de oudere waterstaatskerk aan gebouwd, waarvan alleen de gevel werd afgebroken. Op 17 augustus (Sint-Jeroensdag) 1894 werd de eerste steen gelegd. In de eerste jaren werden het priesterkoor, het transept en de sacristie gebouwd. Pas in 1925-1926 werd de kerk geheel afgebouwd. De kruiswegstaties zijn van de hand van Jan Dunselman. De kerk wordt tot op heden gebruik door de parochie "Sint-Jeroen en Maria ter Zee". Sinds 1999 staat het kerkgebouw als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Sinds 2011 is de parochiekern Sint-Jeroen en Maria ter Zee een onderdeel van de Sint Maartensparochie, die de kerkgemeenschappen ook in Noordwijkerhout, Voorhout, Sassenheim en Warmond onder zijn hoede heeft. Bron Website kerk Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed Openmonumenten.nl RK Sint-Jeroenskerk[dode link] Externe links Noordwijk, v Limburg Stirumstraat 26 - Sint Jeroenskerk op reliwiki.nl Sint-Jeroen blogspot, informatie, geschiedenis en foto's van de kerk
De Zwaan (Moriaanshoofd)

De Zwaan is een windmolen gelegen in het gehucht Moriaanshoofd in de Nederlandse gemeente Schouwen-Duiveland. Deze korenmolen is van het type grondzeiler. De zwarte achthoekige molen is opgericht in 1886 en verving een oudere wipkorenmolen. De molen is vervaardigd in Leerdam De molen stond de tweede helft van de twintigste eeuw op het punt afgebroken te worden. De molen werd in 2002 gerepareerd en is nu weer in staat om te malen.
Gerbrandypark (Amsterdam)

Het Gerbrandypark is een stadspark in Amsterdam Nieuw-West. Het park ligt langs de Burgemeester Van Tienhovengracht in Slotermeer tussen de Ringspoorbaan en het Plein '40-'45. Het park werd aangelegd tussen 1957 en 1965 en in 1963 vernoemd naar de Nederlandse politicus en staatsman Pieter Sjoerds Gerbrandy (1885-1961). Het park werd in 1990 ingedeeld bij stadsdeel Geuzenveld-Slotermeer. Tussen 2005 en 2009 onderging het park een grote opknapbeurt. Er is ook een Gerbrandypark in Nieuwegein, in de wijk Galecop. Voorzieningen In het Gerbrandypark zijn een speelplaats met een pierenbadje van Aldo van Eyck, twee tennisbanen en een voetbalveld (kunstgras). Ook is er een officieel hondenlosloop gebied. Er mag in dit park niet gebarbecued worden. Volgens het APV mogen vogels ook niet gevoerd worden. Er is een nieuwe bloementuin en kunstenaar Hoshyar Rasheed heeft verschillende beelden ontworpen bij de afronding van de renovatie. Sinds jaar en dag staat ook de Windzuil van Cornelius Rogge in het park. Bereikbaarheid Het park is goed te bereiken met tramlijn 7, halte Burgemeester Fockstraat. Literatuur De parken van Amsterdam. Ernest Kurpershoek & Merel Ligtelijn. Uitgeverij Lubberhuizen. 2001
De Hoeksteen, Barneveld

De Hoeksteen (The Cornerstone) in Barneveld, the Netherlands, is the second largest church building in the Netherlands. It is used by the congregation of the Gereformeerde Gemeenten in Nederland, a highly conservative denomination. The church services are conducted using exclusively the Statenvertaling (Dutch for States Translation) of the Bible. Construction of the church Plans for building a new church were first considered in 2005. The construction began in 2007 and took 18 months. The new 2,531–seat church was opened in 2008. The church tower is 37.75 meters high. References External links Panorama View of the Church
Sint-Trudokerk (Zundert)

De Sint Trudokerk is een rooms-katholieke kerk aan de Molenstraat in Zundert. De kerk is gebouwd in 1927 en werd ontworpen door Jan Stuyt. Het is een driebeukige kruiskerk. De kerk heeft een vierkante kerktoren met een achtzijdig bovenstuk en een spits. De kerk heeft een grote ronde koepelvormige vieringtoren met een kegelvormig dak. Het koor heeft een halfronde apsis met kooromgang. In het interieur bevinden zich onder meer werken afkomstig uit de Sint-Michielsabdij (Antwerpen), altaarretabels en twee gebeeldhouwde eiken biechtstoelen. Naast de kerk staat een Heilig Hartbeeld (1949) van Steph Uiterwaal. Externe links Sint-Trudokerk op Reliwiki altaarretabel[dode link]
Amazonehaven

L'Amazonehaven (littéralement en néerlandais « bassin Amazone ») est un bassin du Maasvlakte situé sur le canal de Beer, faisant partie du port de Rotterdam aux Pays-Bas. Les principales entreprises installées le long des quais du bassin sont d'une part au nord l'Europe Container Terminals (ECT, appelé aussi Delta Terminal), qui est l'un des principaux terminaux conteneurs de Rotterdam, et d'autre part au sud l'Europees Massagoed Overslagbedrijf (EMO, installée là depuis 1973), le plus vaste terminal charbonnier et minéralier d'Europe avec ses 160 hectares (qui donnent aussi sur le Mississippihaven). Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Amazonehaven » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Port de Rotterdam Portail de Rotterdam Portail du monde maritime
Amazonehaven

De Amazonehaven is een zeehaven aan het Beerkanaal op de Rotterdamse Maasvlakte. De belangrijkste bedrijven aan de Amazonehaven zijn het containeroverslagbedrijf Europe Container Terminals (ECT) aan de noordzijde en het Europees Massagoed Overslagbedrijf (EMO) in het zuiden. De grond die vrijkwam bij het uitgraven van de Amazonehaven is gebruikt bij het dempen van de Prinses Margriethaven voor het vergroten van de home-terminal van ECT. In 2010 werd begonnen met het verbreden van de haven. Eerst werden de ligplaatsen van EMO verhuisd naar de Mississippihaven. Vervolgens werd over een lengte van 2,4 kilometer nieuwe kademuren aangelegd, de oude kades gesloopt en de grond weggebaggerd terwijl de overslag gewoon doorging. De haven is hierdoor 55 meter breder geworden en meet nu 310 meter. Met de verbreding biedt de Amazonehaven dezelfde nautische toegankelijkheid voor de allergrootste containerschepen als de andere havenbekkens op Maasvlakte 1 en 2. Het project vergde een investering van € 200 miljoen en werd op 1 april 2014 opgeleverd.
Elsenburgerbos

Het Elsenburgerbos is een aangelegd bosrijk wandelpark met steile paden, grasvelden en glooiende heuvels in de Nederlandse gemeente Rijswijk (Zuid-Holland). Het park ligt ten zuiden van de Plaspoelpolder, aan de andere zijde van de A4. Het gebied wordt afgebakend door het Rijn-Schiekanaal (Vliet) in het oosten en sportvelden naast de spoorlijn Amsterdam - Rotterdam in het westen. Er kan worden gevist (er zijn twee binnenmeren), maar niet worden gezwommen, zoals wel bij het nabijgelegen Wilhelminapark het geval is. Oorspronkelijk betrof het gebied slechts een klein terrein van de gemeentelijke vuilnisbelt. Na sluiting hiervan werd het gebied uitgebreid tot de huidige afmetingen en gebruikt als stortplaats voor puinresten van de in de jaren 70 gerenoveerde Haagse wijken, zoals de Stationsbuurt, het Spuikwartier, de Schilderswijk en de Molenwijk. De oorspronkelijke kleilaag is voordat het gebied in gebruik werd gesteld als puinstortplaats opgegraven, en bij de aanleg van het park weer op het afval gestort. Het park is per auto toegankelijk vanaf de Lange Kleiweg, lopend of per fiets vanuit de Plaspoelpolder of vanaf de fietsstraat langs de Delftsche Vliet, en per openbaar vervoer bereikbaar met HTM tramlijn 17, halte Patentlaan en daarna circa 15 minuten lopen, of vanaf halte Volmerlaan (circa 10 minuten lopen). Foto's Zie ook Buitenplaats Elsenburg (Rijswijk)
De Wilde (windmolen)

De Wilde is een in 1898 gebouwde windmolen, gelegen aan de Nieuwe Rielseweg in de Nederlandse plaats Goirle. De molen is een ronde stenen beltmolen en is gebouwd als korenmolen. In 1936 brandde de molen uit en het restant werd korte tijd later verkocht, waarna de nieuwe eigenaar de molen herbouwde. In 1946 werd de molen verkocht aan C.J.Ch. de Wilde. De naam van de molen verwijst dus naar de laatste particuliere eigenaar. Molen De Wilde is sinds 5 november 1997 eigendom van de Stichting Akkermolens Goirle, die ook de andere Goirlese korenmolen De Visscher onderhoudt. In de molen bevinden zich 2 koppel maalstenen. Dit is een koppel 17der (150 cm diameter) kunststenen, waarmee kan worden gemalen. Op de begane grond bevindt zich tevens een elektrisch aangedreven koppel 17der kunststenen. De wieken zijn Oudhollands, met een vlucht van 25,0 m. Het luiwerk, waarmee de zakken graan opgehesen worden, is een sleepluiwerk. Galerij Externe links Stichting Akkermolens Goirle Molen de Wilde op molendatabase,nl (fr) Moulin de Wilde op monnuage,fr
Villa Eikenhorst

La villa Eikenhorst ou Eikenhorst est un manoir royal situé dans le domaine d’Horsten, à Wassenaar, en Hollande-Méridionale (Pays-Bas), et, de facto, la résidence du roi des Pays-Bas. La construction d’Eikenhorst se déroule entre 1985 et 1987, d’après la volonté de la princesse Christina avec l’architecte Johan Baron van Asbeck, et où Jorge Guillermo, son époux, a joué un rôle certain. Van Asbeck est un célèbre architecte, spécialisé notamment dans la restauration, qui a en partie restauré les palais du domaine de Het Loo et il a été envisagé de baptiser la villa Fente Zeist de son nom. Eikenhorst possède un grand domaine forestier, et contrairement aux palais royaux, est peu protégée. Les bâtiments sont classés au titre de Rijksmonumenten. De 1987 à 1996, le palais est occupé par Christina et Jorge Guillermo, ainsi que leurs trois enfants, Bernardo, Nicolás et Juliana. En 2003, la villa devient la résidence officielle du prince d'Orange, Willem-Alexander, de la princesse Maxima et de leurs trois filles, Catharina-Amalia, Alexia et Ariane. La villa demeure leur résidence après son accession au trône, jusqu'à la fin des travaux au Huis ten Bosch fin 2018. Notes et références Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Villa Eikenhorst » (voir la liste des auteurs). Références Portail des Pays-Bas Portail de la monarchie
Villa Eikenhorst

Villa Eikenhorst of De Eikenhorst is een villa op het landgoed De Horsten in Wassenaar. Van 30 april 2013 tot 13 januari 2019 was het de officiële residentie van koning Willem-Alexander der Nederlanden en zijn gezin. Hij woonde er al als kroonprins vanaf 2003. Van 2013 tot en met 2018 hield hij er als koning zijn kersttoespraak gericht aan het Nederlandse volk. Geschiedenis De Eikenhorst werd tussen 1985 en 1987 gebouwd in opdracht van prinses Christina met als architect J.B. van Asbeck (1911–2010), waarbij Christina's toenmalige echtgenoot Jorge Guillermo een zwaarwegende rol speelde. Het gebouw is in grote lijnen gebaseerd op een 17e-eeuwse Nederlandse herenboerderij. Van Asbeck was een bekend architect en restauratiearchitect, die ook de restauratie van Paleis Het Loo en Slot Zeist voor zijn rekening mocht nemen. Tussen 1987 en 1996 werd De Eikenhorst bewoond door het gezin van prinses Christina. In 2003 ging kroonprins Willem-Alexander er met zijn gezin wonen. De begane grond diende toen als ontvangstruimte; hier was tevens de bibliotheek. Het gezin zelf bewoonde de bovenverdieping. Sinds 13 januari 2019 woont koning Willem-Alexander met zijn gezin in Paleis Huis ten Bosch. Sindsdien wordt De Eikenhorst verhuurd, als eerste aan de ambassadeur van Koeweit, later aan een ondernemer.
Palácio de Eikenhorst

O Palácio de Eikenhorst foi a residência dos Príncipes de Orange, Guilherme Alexandre dos Países Baixos e Máxima Zorreguieta e dos filhos Catharina-Amália, Alexia e Ariana. O arquiteto do palácio é J. Barão van Asbeck. A família da Princesa Cristina viveu até 1996 nesta residência. O Príncipe e a Princesa Máxima viveram neste palácio desde 2003. Ligações externas O Palácio Eikenhorst (em inglês)