NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zwin College

Het Zwin College is een middelbare school gelegen in Oostburg aan Nieuwstraat 50. Geschiedenis Het Zwin College is -in het kader van schaalvergroting- begin jaren '80 van de 20e eeuw ontstaan door de fusie van de twee in Oostburg aanwezige middelbare scholen, namelijk het (neutrale) Koningin Wilhelmina Lyceum (KWL) en de (katholieke) Scholengemeenschap Sint Eloy. Deze fusie vond plaats in het kader van de Mammoetwet. Het Koningin Wilhelmina Lyceum ontstond in de nasleep van de Belgische annexatieplannen van direct na de Eerste Wereldoorlog, en het gebouw stamt van 1924. Het lyceum was een geschenk van de regering aan West-Zeeuws-Vlaanderen voor de betoonde trouw harer bewoners tijdens de annexatiebeweging van 1918. De Scholengemeenschap Sint Eloy werd in 1947 opgericht als R.K. HBS en MMS voor West-Zeeuwsch-Vlaanderen. De oprichting van deze school vond plaats vanuit het idee dat de verzuiling ook na de Tweede Wereldoorlog nog intact zou blijven. Na enige tijd in IJzendijke en vooral in Schoondijke te zijn gevestigd in een voorlopige behuizing, betrok Sint Eloy in 1958 een pand in Oostburg, ontworpen door Frans Mol. De vmbo-opleiding, reeds onderdeel van het Koningin Wilhelmina Lyceum en ontstaan uit de voormalige Ambachtsschool, werd bij het Zwin College gevoegd en als zodanig ontstond een instelling voor gymnasium, vwo, havo en vmbo. De locatie van het Koningin Wilhelmina Lyceum werd afgestoten en het Zwin College werd op de locatie van Sint Eloy gevestigd, waar tevens een nieuw gebouw werd opgericht. Het KWL-gebouw werd in 2003 heringericht als appartementencomplex. In 2017 dreigde het Zwin College opnieuw slachtoffer te worden van de schaalvergroting, mede veroorzaakt door dalende leerlingenaantallen, waarop de vier nog bestaande instellingen voor middelbaar onderwijs in Zeeuws-Vlaanderen betrokken werden, namelijk -naast het Zwin College- het Reynaert College te Hulst, De Rede in Terneuzen en het (protestants-christelijke) Zeldenrust-Steelantcollege, eveneens te Terneuzen. Door samenwerking van deze vier scholen kon sluiting van het Zwin College voorkomen worden, wat van belang is voor de inwoners van deze dunbevolkte streek, aangezien de afstand tot Terneuzen voor de leerlingen niet dagelijks overbrugbaar is.
Park 21

Park 21 is een stadspark in aanleg, dat is gelegen in de Nederlandse gemeente Haarlemmermeer tussen de gebouwde omgeving van Hoofddorp en Nieuw-Vennep. Het park zal uiteindelijk een oppervlakte krijgen van 1000 hectare, drie keer de grootte van het Central Park in New York. In het noorden wordt het park begrensd door de Nieuwe Bennebroekerweg, in het westen door de Driemerenweg (N205), in het oosten door de A4 en in het zuiden door de Noordelijke Randweg van Nieuw-Vennep. Er is een recreatieplas met horeca gepland, een sportgebied, en een recreatiegebied met evenemententerrein. Er komen themagebieden met bloemen, water en geschiedenis om "Holland" te presenteren. Bereikbaarheid Een aantal (belangrijke) noord-zuidverbindingen doorkruisen het gebied. Dit zijn van west naar oost; de IJweg, Busbaan van het R-net, Hoofdweg (N520), Hoofdvaart, Spoorlaan met de Schipholspoorlijn en de Rijnlanderweg. Externe link Park 21 Officiële website
Hans Snoekfontein

De Hans Snoekfontein is een kunstwerk in Amsterdam-Centrum. De fontein is vernoemd naar Hans Snoek, oprichtster van het Scapino Ballet, die via een legaat financieel bijdroeg aan de bouw van de fontein en het opknappen van het plein. Andere bijdragen kwamen van American Hotel en Holland Casino. Het geheel werd op 12 juni 2006 onthuld. Sinds 1962 spoot een fontein met bijnaam Leidseplein-vissen naar ontwerp van Gerarda Rueter water in en uit een bassin aan het deel van het Leidseplein dat voor het hotel ligt. Water stroomde uit onder andere twee vissen. Hans Snoek uitte samen met haar man regisseur Erik de Vries in 2001 de wens, dat er een fontein met meer allure kwam. Ze overleden echter in de jaren daarop. De twee vissen van Rueter kregen bij de vernieuwing een nieuw bassin. Uit het bassin spuiten diverse spuwers waarbij een lijnenspel ontstaat, horizontaal, verticaal en diagonaal. Vier spuwers spuiten water omhoog; de twee snoeken van Rueter spuiten diagonaal; de sokkel daarvan horizontaal, vier waterstralen komen uit wat op grote slakkenhuizen lijken en vier stralen komen uit Botticelli-schelpen. Het bassin meet ongeveer 20 bij 10 meter in ovale vorm en heeft 1 miljoen euro gekost. Het nieuwe ontwerp kwam van landschapsarchitect Eriq Nijhuis van Gelder, werkend bij Stadsdeel Centrum. Hij ontwierp een bassin van Chinees geel graniet, materiaal dat ook terug te vinden is in de bouwconstructie van het American Hotel. Tegelijkertijd werden vier kroonlantaarns geplaatst, gefinancierd door stichting Heijmeijer van Heemstede, welke toen een nieuwe kleur kroon meekregen (blauw in plaats van rood). De fontein overleefde een nieuwe inrichting van dit deel van het plein in de periode 2016-2019.
Radartoren Tweede Maasvlakte

De Radartoren Tweede Maasvlakte is een radarpost op de Tweede Maasvlakte, onderdeel van de Haven van Rotterdam, in de Nederlandse gemeente Rotterdam. De toren staat aan de Prinses Máximaweg achter de zeewering. Geschiedenis Na een aanbestedingsprocedure werd de bouw van de toren in januari 2017 aan de aannemer Hollandia Infra. Op vrijdag 12 oktober 2018 werd de radartoren in gebruik genomen. De radartoren vervangt hiermee de radarscanner op de vuurtoren aan de Maasvlakte. Bouwwerk De toren heeft een hoogte van 70 meter en is gemaakt van cortenstaal. In de radartoren bevindt zich naast een radar ook marifoonapparatuur voor de communicatie met de scheepvaart. Ook is de toren bedoeld voor datacommunicatie met Lichtplatform Goeree. De toren heeft een ovaalvormige brede voet onderaan, slanke taille in het midden en een ovaalvormig breder deel bovenaan.
Chabot Museum

The Chabot Museum (Dutch pronunciation: [ɕaːˈbɔt myˈzeːjʏm]) is a museum dedicated to the Dutch painter and sculptor Hendrik (Henk) Chabot in Rotterdam in the Netherlands. The museum is housed in a monumental villa in the Museumpark, near the Museum Boijmans van Beuningen and the Netherlands Architecture Institute. History The museum opened in 1993. As of 2016 the Chabot Museum awards the Hendrik Chabot Prijs, an award for visual arts, which was originally created by the Prins Bernhard Cultuurfonds. Building The Chabot Museum is located at the Museumpark in Rotterdam Centrum, between the Netherlands Architecture Institute and the Museum Boijmans Van Beuningen. It is housed in a white villa designed in 1938 for C. H. Kraaijeveld in the style of New Objectivity. The architects were Gerrit Willem Baas, a former employee of Brinkman and Van der Vlugt, and Leonard Stokla, a former bureau chief of Kromhout. The villa has been a rijksmonument (national heritage site) since 2000. Collection The museum is dedicated to painter and sculptor Hendrik Chabot. The museum collection includes works from the 1920s from the Schortemeijer collection and 26 works from the Second World War from the private collection of Mrs. Toll-Breugem. There are also works on loan, such as Chabot's most famous work Fire of Rotterdam, showing the result of the German bombings of the city in 1940. Governance The museum is managed as part of the Hendrik Chabot Foundation (in Dutch: Stichting Hendrik Chabot). The director is Jisc Biljsma. In 2023, there were 36,812 visitors, and a budget of 887,376 Euros. References External links Official website
Musée Chabot

Le musée Chabot est un musée d'art logé dans une villa reconnue comme monument national, dans le parc des Musées à Rotterdam, entre le musée Boijmans Van Beuningen et l'Institut d'architecture des Pays-Bas. Le musée est consacré à l'artiste peintre et sculpteur Hendrik Chabot La collection du musée comprend entre autres la collection Schortemeijer d'œuvres des années 1920 et une collection de 26 œuvres de la Seconde Guerre mondiale, provenant de la collection privée de Mme Tol-Breugem. Histoire Le musée est logé depuis 1993 dans une villa blanche de 1938 conçue pour C.H. Kraayeveld dans le style de la Nouvelle Objectivité par les architectes Gerrit Willem Baas (un ancien employé de Brinkman (nl) et Van der Vlugt (nl)) et Leonard Stokla, l'ancien chef de bureau de l'architecte Kromhout (nl). La villa est depuis 2000 un monument national. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Chabot Museum » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste de musées aux Pays-Bas Architecture aux Pays-Bas Liens externes (nl + en) Site officiel (fr) Musée Chabot sur Holland.com Portail des musées Portail des arts Portail de Rotterdam
Vriesebrug

De Vriesebrug is een gemeentelijk monument over de Spuihaven in de Nederlandse stad Dordrecht. Geschiedenis Tot 1871 stond hier een ophaalbrug die later werd vervangen door een ijzeren draaibrug. In 1931 verloor de Spuihaven door afdamming haar functie als haven en werd de draaibrug vervangen door een enkelvoudige basculebrug met een brugwachters- en een bedieningshuisje naar ontwerp van Allard J. Argelo. De huidige vaste brugvorm is van 1965. De bouwstijl is typerend voor de Amsterdamse School. De Vriesebrug zag tijdens de Duitse aanval op Nederland in 1940 zware strijd. Gemeentelijk monument De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed erkent de cultuurhistorische waarde van de brug als uiting de economische en maatschappelijke ontwikkeling van Dordrecht en ziet een hoge zeldzaamheidswaarde in architectonisch en stedenbouwkundig opzicht.
Provinciehuis (Flevoland)

Het provinciehuis van Flevoland bevindt zich in de provinciehoofdstad Lelystad. Het pand werd gebouwd naar een ontwerp van architect G. Vermeer en in 1980 opgeleverd. In 1986 werd het officieel in gebruik genomen als provinciehuis. In 1992 kwam er een nieuwe vleugel en statenzaal bij en in 1999 nog een nieuwe vleugel voor meer werkruimte. Tussen 2005 en 2008 werden de drie delen naar een ontwerp van architecten Wouter Zaaijer en Lies Vosmer samengevoegd met een nieuwe gevel. Deze verbouwing kostte 21 miljoen euro.
Fort Rammekens

Fort Rammekens gilt als ältestes Seefort Westeuropas. Es liegt östlich von Vlissingen bei dem Dorf Ritthem auf der Halbinsel Walcheren in der niederländischen Provinz Zeeland. Die Festung wurde zum Rijksmonument erklärt. Lage Die Festung aus dem 16. Jahrhundert liegt bei dem Dorf Ritthem strategisch günstig am Nordufer der Westerschelde am Eingang des heutigen Sloehafens. Sie beherrschte den damaligen Zugang zum Hafen Middelburg. Geschichte Die Befestigungsanlage wurde 1547 von dem Architekten Donato de Boni im Auftrag Kaiser Karls V. im italienischen Renaissancestil errichtet. Nach dessen Abzug besetzten die Geusen den strategisch wichtigen Ort im Achtzigjährigen Krieg. Anschließend war das Fort eine Zeit lang in englischem Besitz als Gegenleistung für die Unterstützung gegen die Spanier. Napoleon I. ließ die Befestigungsanlage umbauen. Ein Schloss im Inneren musste Kasematten weichen. Während der Schlacht an der Scheldemündung diente das Fort 1944 ein letztes Mal militärischen Zwecken, als die deutsche Besatzung hier eine Maschinengewehrstellung aufbaute. Das alliierte Bombardement der Deiche hinterließ Spuren in der Landschaft. Nach Deichbrüchen einfließendes Wasser blieb teilweise auf dem Gelände um das Fort stehen. Das Waldgebiet Rammekenshoek steht als Biotop unter Naturschutz. Der nordöstliche Teil ist militärisches Sperrgebiet. Der Deich am Fort bietet eine kontrastierende Aussicht über die Westerschelde auf den Sloehafen, das Kernkraftwerk Borssele und die Industriegebiete Terneuzens auf der gegenüberliegenden Scheldeseite. Literatur Karl Kiem: Die Baugeschichte der Festung Rammekens. Berlin 1982 (Diplomarbeit TU Berlin, Typoskript). Karl Kiem: Rammekens, eine frühe Bastionärfestung in den Niederlanden (De Boni), ab 1547. In: architectura, Zeitschrift für die Geschichte der Baukunst, Jg. 18, Heft 1, 1987, S. 67–75. Weblinks Website des Forts (niederländisch) Fort Rammekens: Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) zeelandtravel.nl (niederländisch) Illustration von Frans Hogenberg von 1576: Rammeken ein gar starken nist, Den Vlißinger woll gelegen ist, … (Digitalisat) Artikel von Karl Kiem über die Baugeschichte des Fort Rammekens (deutsch)
Fort Rammekens

Fort Rammekens est un fort maritime construit au XVIe siècle situé à Ritthem à l'est du port néerlandais de Flessingue, sur l'île de Walcheren, dans la province de Zélande, aux Pays-Bas. Il est considéré comme l'une des plus anciennes fortifications côtières subsistantes en Europe de l'ouest. Afin de protéger les ports de Middelbourg, Flessingue et Anvers, Marie de Hongrie, sœur de Charles Quint et régente des Pays-Bas espagnols, décide la construction d'une forteresse à la pointe sud-est de l'île de Walcheren. La réalisation en est confiée à l'architecte italien Donato de Boni di Pellizuoli, utilisant le tracé à l'italienne. La porte du fort est un exemple unique de la Renaissance italienne aux Pays-Bas. Histoire Position stratégique, le fort est un enjeu important de la guerre de Quatre-Vingts Ans et il est conquis à plusieurs reprises entre 1566 et 1575. La reddition de Middelbourg le 8 février 1574 est signée à Fort Rammekens entre le général espagnol Cristobal de Mondragón et Guillaume le Taciturne. Entre 1585 et 1616, le Fort Rammekens devient une possession anglaise : le fort est échangé pour trente ans avec Flessingue et Brielle contre 7 000 hommes envoyés par Élisabeth Ire pour soutenir les Provinces-Unies. La rade du Fort Rammekens, appelée Vlacke, sert d'abri pour les navires de commerce, notamment ceux de la compagnie néerlandaise des Indes orientales, basée à Flessingue, pour attendre des vents favorables pour prendre la mer. Obsolète, le fort est désarmé et transformé en hôpital par la compagnie en 1787. Après l'expédition britannique à Walcheren en 1809, Napoléon décide de mieux protéger l'île et d'importants travaux sont réalisés sur le fort : de nouveaux bastions sont construits et de nouveaux fossés sont creusés pour protéger le côté terrestre du fort. Des casemates sont construites sur les murs extérieurs pour abriter l'artillerie. Le fort est désarmé en 1867, en même temps que les autres fortifications de Flessingue. Il sert alors de poudrière. Pendant la bataille de l'Escaut, à l'automne 1944, Fort Rammekens est légèrement bombardé. Le fort est en ruine et sert de réserve naturelle. Il est désormais séparé de la mer par une digue. Le site est inscrit aux monuments historiques néerlandais. Il bénéficie d'une restauration à partir de 2012 et fait désormais l'objet de visites. Notes et références Littérature Karl Kiem, Die Baugeschichte der Festung Rammekens. Berlin 1982 (Mémoire de fin d'études TU Berlin, tapuscrit). Karl Kiem, "Rammekens, eine frühe Bastionärfestung in den Niederlanden (De Boni, ab 1547", in: architectura, Zeitschrift für die Geschichte der Baukunst, 1987, nr. 1, p. 67–75. Liens externes Site officiel Portail des Pays-Bas Portail de l’histoire
Oude Kerk (Amsterdam)

Oude Kerk (česky Starý kostel) je nejstarší dochovaná stavba Nizozemského hlavního města Amsterdamu. Nachází se ve čtvrti De Wallen, známé jako "čtvrť červených luceren". Historie Na místě kostela se v 13. století nacházela malá dřevěná kaple se hřbitovem. Mateřským kostelem byl Ouderkerk aan de Amstel, v roce 1334 však byl již samostatným farním kostelem zasvěceným sv. Mikuláši. Počátkem 15. století byl od něho odštěpen na západě města se nacházející Nieuwe Kerk (Nový kostel). Původní dřevěná stavba byla v 2. polovině 13. století nahrazena kamennou stavbou halového kostela, pravděpodobně nejstarším halovým kostelem v Nizozemí. Kolem roku 1330 dostal kostel nový chór, v letech 1330–1350 byl rozšířen o dvě postranní lodě. V pozdějších letech se na východě rozrostl o pětiboký ochoz chóru. V letech 1380–1412 byla k severní straně připojena kaple sv. Jiří, v letech 1450–1460 na jihu kaple sv. Sebastiána. V 16. století byl strop lodě kostela zvýšen a byla zvětšena věž. V současnosti zaujímá kostel plochu 3 300 m². V roce 1566 padla středověká výzdoba a mobiliář za oběť obrazoborectví, po roce 1578 dostal kostel vybavení pro protestantské bohoslužby, v tomto roce začal plnit i roli matriky, byl využívat i k přechovávání městského archivu. V letech 1584–1611 sloužil kostel také jako burza. V roce 1951 musel být kostel kvůli nebezpečí zřícení uzavřen a byl po dobu 24 let restaurován. Další renovace proběhla v letech 1994–1998. Pohřebiště Oude Kerk Do roku 1865 se v Oude Kerk pohřbívalo. Nachází se na 2 500 hrobů s více než 10 000 pohřbených amsterodamských občanů. Mezi nimi jsou např.: Pieter Aertsen, nizozemský malíř Jacob van Heemskerck, admirál Jan Pietrszoon Sweelinck, varhaník kostela a skladatel Adriaen Block, obchodník a kartograf Pieter Lastman, nizozemský malíř Willem van der Zaan, nizozemský admirál Laurens Bake, básník Abraham van der Hulst, nizozemský admirál Saskia van Uylenburgh, manželka Rembrandta van Rijn Andries Bicker, nizozemský politik a amsterodamský starosta Cornelis Hooft, amsterodamský starosta Jan Jacobszoon Hinlopen, obchodník, amsterodamský starosta Kiliaen van Rensselaer, jeden ze zakladatelů Nového Amsterodamu na Manhattanu, známého dnes jako New York Frans Banning Cocq, kapitán na Rembrandtově obraze Noční hlídka Varhany Varhany postavil v letech 1724–1726 Christian Vater, žák Arpa Schnitgera, podle severoněmecké tradice, s 45 registry, 8 měchy a 54 píšťalami. Johann Caspar Müller je posléze rozšířil o dalších 9 registrů. V letech 1869 a 1879 doznaly varhany úprav a změn od C.F.G. Wittea. V současnosti se připravuje jejich restaurace. Zvonkohra Ve věži Oude Kerk je zavěšena zvonkohra, kterou odlil původně v roce 1858 François Hemony. Z jeho 35 zvonů o váze 0–3400 kg a tónovém rozsahu "c1"-"d1" až "b4" se do současnosti dochovalo jen 14 největších, ostatní jsou od zvonařské firmy Eijsbouts. Obrazárna Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Oude Kerk na Wikimedia Commons Oude Kerk – oficiální web Historie a architektura Oude Kerk Virtuální procházka Amsterdamem
Oude Kerk d'Amsterdam

L'Oude Kerk (en français « Vieille Église ») est une église d'Amsterdam dont la construction a débuté en 1300. Elle est la plus ancienne église de la ville. Située sur l’Oudekerksplein, elle fut construite sur les vestiges d'une chapelle en bois édifiée par les pécheurs qui la dédièrent à Saint Nicolas, leur patron. Remaniée au XVIe siècle, elle mélange les styles gothique et Renaissance. À partir de 1578 et de l'Altération, elle est convertie en église protestante. Depuis 2012, elle accueille des expositions temporaires. De nombreuses personnalités sont inhumées dans la nef, dont : Saskia van Uylenburgh, l'épouse de Rembrandt Clement De Jonghe, graveur, marchand d'estampes et ami de Rembrandt Cornelis de Graeff, puissant régent de la ville Jan Pieterszoon Sweelinck, le plus célèbre des compositeurs néerlandais des XVIe et XVIIe siècles qui y a été organiste titulaire pendant de nombreuses années (de 1577 à sa mort en 1621), succédant à son père Pieter Sywertszoon et précédant son fils Dirk Janszoon Sweelinck à cette charge. Jacobus van Noordt leur succéda. Isaac Sweers, vice-amiral de la flotte hollandaise Elle est située dans le centre historique d'Amsterdam, dans le quartier De Wallen. Voir aussi Articles connexes Nieuwe Kerk d'Amsterdam Architecture aux Pays-Bas Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument The Skyscraper Center Structurae Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt Ressource relative à la musique : MusicBrainz Site de l'Oudekerkgemeente Portail d’Amsterdam Portail de l’architecture chrétienne Portail des Pays-Bas
Oude Kerk (Amsterdam)

Oude Kerk („stary kościół”) – najstarszy kościół parafialny w Amsterdamie, położony w De Wallen, dzielnicy czerwonych latarni. Historia Kościół zbudowany został w XIII wieku. W 1306 roku został poświęcony przez biskupa Utrechtu. Był rozbudowywany do połowy XVI wieku, kiedy to uzyskał swój ostateczny wygląd. W 1566 roku otrzymał ośmiokątną dzwonnicę; w 1658 roku zawieszono w niej carillon, składający się z 47 dzwonów, odlany w pracowni Francois Hemony. W 1724 roku dodano organy, uchodzące dziś za najlepsze w całej Holandii. Kościół ma powierzchnię 3300 m². Do roku 1865 w kościele grzebano zmarłych. Znajduje się tu 2500 grobów, w których pochowano 10 000 mieszkańców Amsterdamu. Wśród nich znajdują się osobistości, które zapisały się w historii Holandii: Jacob van Heemskerck, Cornelis de Graeff – burmistrz Amsterdamu, Kiliaen van Rensselaer, jeden z założycieli Nowego Amsterdamu na Manhattanie, dzisiaj znanego jako Nowy Jork. W kościele ostatnie miejsce spoczynku znalazł również znany kompozytor Jan Pieterszoon Sweelinck, wieloletni organista Oude Kerk (od 1577 lub 1580 do 1621 roku). Przed przejściem na protestantyzm, które dokonało się w roku 1578, Oude Kerk był kościołem katolickim. Wewnątrz widoczne są jeszcze ślady po dawnych dekoracjach. W tym samym roku Oude Kerk zaczął również pełnić rolę biura matrymonialnego. Używany był także do przechowywania miejskich archiwów. Rembrandt często uczęszczał do Oude Kerk, a jego dzieci tutaj zostały ochrzczone. Żona Rembrandta Saskia van Uylenburgh została tu pochowana w roku 1642. Jest to jedyny budynek w Amsterdamie, który zachował swój oryginalny wygląd od czasów Rembrandta. Galeria Przypisy Bibliografia Jacek Sikora (tłum.): Złota księga. Amsterdam. Wydawnictwo Bonechi, 1994, s. 15–16. ISBN 83-86447-01-X. Linki zewnętrzne Strona oficjalna [data dostępu = 2012-11-21] (niderl. • ang.) Protestancka wspólnota Oude Kerk [data dostępu = 2012-11-21] (niderl.) Historia i architektura Oude Kerk [data dostępu = 2012-11-21] (niderl. • ang.)
Ауде керк (Амстердам)

Ауде керк (нид. Oude Kerk — Старая церковь) — готическая церковь в центре Амстердама («район красных фонарей»), старейшее из сохранившихся сооружений города. Старая церковь в центре Амстердама построена в XIV веке на месте деревянной капеллы, подвергалась многочисленным перестройкам и в XVI веке приобрела элементы Ренессанса. В 1556 году средневековые интерьеры церкви пали жертвой кальвинистов-иконоборцев, поэтому современное внутреннее убранство церкви лишено украшений. В церкви длительное время работал органистом крупнейший нидерландский композитор позднего Возрождения и раннего барокко Ян Питерсзон Свелинк, позже в эпоху барокко — композитор Сибранд ван Ноорд (Младший). Серию картин, изображающих интерьер церкви, выполнил в середине XVII века художник Корнелис де Ман. В крипте покоятся многие государственные деятели «золотого века» (такие, как Андрис де Графф) и жена Рембрандта по имени Саския. Примечания Ссылки Официальный сайт
Overschiebrug

De Overschiebrug-Noord (brug 655) en Overschiebrug-Zuid (brug 665) zijn twee kunstwerken in Amsterdam Nieuw-West. De twee viaducten overspannen de Overschiestraat. Zij verzorgen de verbinding tussen de Henk Sneevlietweg en de Rijksweg 10/Ringweg-West. De noordelijke brug dient tot afrit westwaarts van de rijksweg, de zuidelijke brug is de toerit van het westen naar de ringweg. De viaducten zijn alleen toegankelijk voor gemotoriseerd verkeer. Net als bij andere kruisingen tussen de Amsterdam wegen met de rijksweg, trekt de Henk Sneevlietweg over de Rijksweg. De viaducten werden in de periode 1974-1975 aangelegd, nadat er in 1973 een aarden wal werd aangelegd. Ze werden op 2 april 1975 in gebruik genomen toen het deel Rijksweg 10 tussen de Cornelis Lelylaan en de Henk Sneevlietweg in gebruik werd genomen. Het ontwerp kwam daarbij van Rijkswaterstaat, verantwoordelijk voor de rijksweg 10. De bruggen kregen net als hun tegenvoeters aan de overzijde van de Ringweg-West, de Naaldwijkbruggen, hun naam op 5 februari 2019. De bruggen werden vernoemd naar de Overschiestraat, die op haar beurt vernoemd is naar Overschie, een dorp in Zuid-Holland, dat ten tijde van de vernoeming in 1959 al was geannexeerd door Rotterdam. Amsterdam kent ook een Overschiestraatbrug, een kunstwerk in de Rijksweg 10.