NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Antoniuskerk (Surhuizum)

De Antoniuskerk is een kerkgebouw in Surhuizum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving In 1614 werd met gebruik van stenen van de voorganger, gewijd aan Antonius van Padua, een nieuw schip gebouwd. De kerktoren met steunberen en wimbergen dateert uit circa 1300. Tussen de vrijstaande toren en het schip bevindt zich een luchtboog. De kerkklok is in 1630 gegoten door Hans Falck. De gemetselde spits is achtzijdig tussen vier topgevels en werd in 1817 vernieuwd. De zaalkerk met rondboogvensters kreeg op 27 april 1734 een nieuw driezijdig gesloten koor met een Dorisch poortje. Volgens opschrift in de kroonlijst is de eerste steen gelegd door Eelko van Haersma (16 jaar oud), zoon van grietman Arent van Haersma. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. De drie gebrandschilderde ramen (1734) in het koor zijn vervaardigd door Ype Staak. De preekstoel met klankbord dateert uit de 18e eeuw. Het orgel uit 1920 is gemaakt door P. van Dam. De kerk is een rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Surhuizum Kerken in Friesland
Arnhem Oosterbeek War Cemetery

Der Arnhem Oosterbeek War Cemetery befindet sich in Oosterbeek westlich von Arnhem. Hier ruhen insbesondere die britischen Gefallenen der Schlacht um Arnheim vom 17. bis zum 27. September 1944. Zu den Toten zählen 1691 Soldaten des Commonwealth, 79 Polen, drei Niederländer, vier nicht im Krieg gefallene Personen, sowie 244 unidentifizierte Tote. Die Gestaltung des Friedhofs stammt von P. D. Hepworth. Siehe auch Liste von Kriegsgräberstätten Weblinks Einzelnachweise
Airborne War Cemetery

De Airborne War Cemetery is een militaire begraafplaats, gelegen aan de Van Limburg Stirumweg in de Nederlandse plaats Oosterbeek. Officieel heet deze begraafplaats Arnhem Oosterbeek War Cemetery., volgens de beheerder, de Commonwealth War Graves Commission (CWGC). Eigenaar is de Staat der Nederlanden. Op dit ereveld liggen 1754 militairen van de landmacht, luchtmacht en zeemacht begraven die in de periode september 1944 tot april 1945 sneuvelden (plus enkele burgers van de CWGC). De meeste van deze mensen zijn omgekomen in de omgeving van Arnhem, tijdens de Slag om Arnhem, een onderdeel van Operatie Market Garden in september 1944. Van de graven zijn er 1648 van Britse, 3 van Nederlandse en 79 van Poolse militairen. Drie graven zijn van medewerkers van de Commonwealth War Graves Commission. Vier militairen die hier liggen dragen de hoogste Britse militaire onderscheiding, het Victoria Cross. De aanleg Op 5 juni 1945 werd begonnen met de aanleg van het ereveld. In tegenstelling tot de Amerikanen, die hun militairen centraal wilden begraven, besloot de Britse legerleiding om hun gesneuvelden te begraven op een plek dicht bij de plek waar ze gesneuveld waren. Door de hulp van Graves Registration Unit 37 ging het verplaatsen en identificeren van de veldgraven vlot. De lokale bevolking ondersteunde de operatie eveneens. Deze burgers kwamen na de oorlog en hun evacuatie thuis in een gebied vol met veldgraven - soms in hun tuinen. Het snel verplaatsen van de graven was daarom ook voor hen van belang. Nadat alle militairen naar het ereveld verplaatst waren telde het veld naar schatting ongeveer 1730 graven, die allemaal waren voorzien van een wit kruis. Pas in 1952 zijn deze kruizen vervangen door de huidige zerken van natuursteen. Monumenten Op het ereveld staat een uit Portland-natuursteen vervaardigd centraal kruis, 'Cross of Sacrifice', zoals gebruikelijk op Britse erevelden, waarop een bronzen zwaard is bevestigd. Dit kruis is bedoeld om alle Gemenebest-militairen te gedenken die gesneuveld zijn in Nederland maar nog steeds vermist worden. Vlak achter de poort van het ereveld staat een gedenksteen. De tekst op de steen luidt: Their name liveth for evermore. Aan beide zijden van de poort staat een kleine kapel. In deze kapellen hangt een marmeren plakkaat met de afbeelding van een adelaar en de tekst 1939 - 1945. In beide kapellen is ook een boek aanwezig met alle namen, rangen en graflocaties van de gesneuvelden. Een kleine 200 meter naast het ereveld staat het Air Despatch monument. Trivia Met een busje op weg naar Hamburg lieten The Beatles zich op 16 augustus 1960 voor de gedenksteen fotograferen. John Lennon ontbreekt echter op foto. Afbeeldingen Literatuur Laurens van Aggelen (2009). Airborne Memorial Service : Arnhem Oosterbeek War Cemetery : 1944 (65) 2009. White Elephant, Arnhem. ISBN 978-90-79763-03-0. Zie ook Lijst van erevelden Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe links (en) Airborne Cemetery Oosterbeek De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission
Moeselpeel

De Moeselpeel is een natuurgebied van 90 ha dat zich op 2 à 3 km ten zuidoosten van het centrum van Weert bevindt. Het is in bezit van Staatsbosbeheer en het Limburgs Landschap. Geschiedenis Het is een van de vele peelvennen of 'pelen', en de mens heeft hier nauwelijks ingrepen verricht. Er is wel verveend, zodat omstreeks 1900 een open plas aanwezig was. Deze is opnieuw verland zodat open water nauwelijks meer aanwezig is. In de 20e eeuw werden afwateringssloten gegraven. De bedoeling hiervan was om het gebied voor landbouwdoeleinden te ontginnen. Deze ontginning is niet doorgegaan maar door de ontwatering trad mineralisatie van het veen op. Om dit proces tegen te gaan werden de ontwateringssloten begin jaren 90 van de 20e eeuw afgedamd. Door de instroom van voedselrijk water werd het vanouds mesotrofe gebied steeds voedselrijker. Om deze reden werd midden jaren 90 van de 20e eeuw het water uit de landbouwgebieden omgeleid en kon het natuurgebied zich geleidelijk herstellen zodat de hoogveenvorming uiteindelijk weer op gang kan komen. De Moeselpeel wordt dan ook weer gevoed door kwel die afkomstig is van de dekzandrug van Weert. Aangezien de kwel matig basisch is en het afstromende water veel zuurder, zijn hier in het verleden gradiënten in de zuurgraad van het water geweest. Kenmerken In de bodem onder de veenlaag is leem aanwezig. Het gebied is omgeven door een bufferzone van graslanden die afgegraasd worden door runderen. De Moeselpeel is geen opzichzelfstaand natuurgebied, het staat in verbinding met de Kootspeel en Roeventerpeel die in het noordoosten aansluiten aan dit laaggelegen gebied. Door deze gebieden stroomt ook de Leukerbeek in zuidwestelijke richting, om vervolgens naar het oosten af te buigen. Hier staat de Moeselpeel in verbinding met het natuurgebied De Krang Plantengroei De kern van het gebied bestaat uit verruigde rietmoerassen met een gordel van wilgen- en elzenbroekbos eromheen. Koningsvaren, melkeppe, gagel en pluimzegge zijn enkele van de planten die er groeien. De Schans De Moeselpeel is vernoemd naar de buurtschap Moesel die ten westen van het gebied is gelegen. Hier bevond zich vroeger een schans. Dit was een zandbult in het moeras dat een eilandje vormde en slechts via een smal pad bereikbaar was. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog, in de 17e eeuw, werd het als toevluchtsoord voor de bevolking gebruikt. Kunstmatige verdedigingswerken waren er waarschijnlijk niet op aangebracht. Evenals de naam Moesdijk, die is gegeven aan de buurtschap ten noorden van het gebied, is dit een verbastering van het dialectwoord moeëst wat moeras betekent (evenals peel trouwens). Bedreigingen De belangrijkste bedreiging vormt de nabijheid van de stadsbebouwing van Weert, in combinatie met de aanleg van autowegen in de onmiddellijke omgeving van het gebied.
Gaasperzoom

De Gaasperzoom is een park en natuurgebied in Amsterdam-Zuidoost. Het gebied is gelegen ten oosten van de woonwijk Gein, ten westen van het riviertje het Gein, ten noorden van de Ruwelswal en ten zuiden van de Gaasperplas. Het gebied is in het begin van de jaren tachtig aangelegd, gelijktijdig met het gereedkomen van de wijk Gein. Een fietspad doorkruist het gebied van noord naar zuid. Haaks hierop loopt een fietspad langs de Ruwelswal naar het riviertje het Gein langs de woonwijken Gein en Reigersbos. In een deel van het gebied laat men de natuur haar gang gaan en hier is een wilde vegetatie ontstaan. Sinds 2013 grazen er ook weer een aantal Gasconne runderen. Het park wordt door groengebied Amstelland beheerd.
Phare de Westhoofd

Le phare de Westhoofd ou phare d'Ouddorp est un phare actif situé à Ouddorp (commune de Goeree-Overflakkee), province de Hollande-Méridionale aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 2010 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire Un premier phare, une tour en fonte, a été mis en 1862 sur l'île de Goeree. En 1911, le phare fut remplacé par une tour en béton armé. Il fut détruit le 5 mai 1945 par l'armée allemande. L’optique avait été auparavant sécurisée et il est actuellement utilisé au phare de Bornrif. Le phare actuel, mis en service en 1950, utilise toujours sa lentille de Fresnel d'origine. Description Ce phare est une tour carrée en brique surmontée d'une haute lanterne sur une tourelle octogonale avec une double galerie de 52 m de haut. La tour est non peinte et la lanterne est blanche. Il émet, à une hauteur focale de 56 m, trois brefs éclats blancs de 0,2 seconde par période de 15 secondes. Sa portée est de 30 milles nautiques (environ 55 km). Il est doté d'un Système d'identification automatique. Identifiant : ARLHS : NET-074 ; NL-0692 -Amirauté : B0518 - NGA : 114-9600. Caractéristique du feu maritime Fréquence : 15 secondes (W-W-W) Lumière : 0,2 secondes Obscurité : 2,8 secondes Lumière : 0,2 secondes Obscurité : 2,8 secondes Lumière : 0,2 seconde Obscurité : 8,8 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vuurtoren Westhoofd » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Westhoofd - Site Lightphotos.net (en) Westhoofd Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Westhoofd

Het Westhoofd is een vuurtoren bij Ouddorp, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, in de duinen bij de Groenedijk. Oude Westhoofd Al sinds 1552 brandde er een verkenningslicht op de Toren van Goedereede. Omdat dit licht niet meer zichtbaar genoeg was werd tussen 1911 en 1912 op het Westhoofd een vuurtoren gebouwd naar ontwerp van B.A. Verhey. Het was de eerste Nederlandse vuurtoren van gewapend beton. Het optiek van de Toren van Goedereede werd overgeplaatst op deze nieuwe toren. Op 5 mei 1945, aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, werd de vuurtoren door de Duitse bezetters vernietigd met explosieven. Het optiek was op tijd veilig gesteld en werd later gebruikt op de vuurtoren van Ameland. Tegelijk met de toren werden twee lichtwachterswoningen gebouwd. Deze zijn nog aanwezig. Nieuwe Westhoofd De huidige 52,3 meter hoge vierkante toren is na de Tweede Wereldoorlog gebouwd op de locatie van de oude vuurtoren naar ontwerp van rijksbouwmeester Gijsbert Friedhoff. Het is een betonskelet met bakstenen bekleding. Hierin werden ijzeren staven gebruikt die afkomstig waren uit de oude vuurtoren. In 1950 werd het licht voor het eerst ontstoken. In 1989 is een radarantenne aangebracht op de toren. Hiervoor moest de walmbol wijken. Deze werd geplaatst op een zuil in een plantsoen in het dorp Ouddorp. In 2018-2019 is de toren gerestaureerd en opnieuw geverfd. De schacht van het rijksmonument is sindsdien purperrood. Met deze opvallende kleur heeft het college van B&W ingestemd omdat dit het meest lijkt op het oorspronkelijke 'vuurtorenrood', dat niet meer verkrijgbaar was. De schilderbeurt was onderdeel van restauratie van de toren. In 2010 werd de vuurtoren een rijksmonument. Hij wordt onregelmatig bemand, staat in beschermd gebied en is niet toegankelijk voor publiek. Licht Het lichtkarakteristiek is drie schitteringen per 15 seconden, dit is hetzelfde karakter als de vuurtoren op Ameland. Het licht heeft een lichtsterkte van 5.200.000 candela en een zichtbaarheid van 30 zeemijlen. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Ouddorp Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958 Externe link Beschrijving van vuurtoren Westhoofd in het Rijksmonumentenregister
De Korenaer/Prins Maurits

De windkorenmolen De Korenaer ook genoemd Molen Prins Maurits is in 1721 gebouwd op een onderbouw uit 1595 en staat aan de Margaretha van Hennebergweg 2a in het Haagse stadsdeel Loosduinen. Op deze plek stond al in 1310 een molen. De huidige molen is een ronde stenen stellingmolen op een vierkante stenen voet. De molen heeft twee koppelsmaalstenen met elk een regulateur voor het malen van graan. De molenstenen zijn kunststenen met een doorsnede van 140 cm. Het gevlucht is 21,60 m en Oud-Hollands opgetuigd. De ijzeren roeden zijn gelast. De wieken worden op de wind gekruid met een kruirad. Het kruiwerk bestaat uit 30 houten rollen in houten rollenwagens. De bovenas uit 1873 van de fabrikant De Prins van Oranje te 's Gravenhage is vanwege een breuk in de askop in 1980 vervangen. De vang is een Vlaamse vang met een haak, die bestaat uit 4 blokken en vanaf de stelling bediend wordt met een wipstok. Het maalgoed wordt opgeluid (opgehesen) en afgeschoten (laten zakken) met een sleepluiwerk. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,92. Het bovenwiel heeft 57 kammen en het bovenrondsel heeft 26 staven. De koningsspil draait hierdoor 2,19 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 11 cm. Het spoorwiel heeft 60 kammen en het steenrondsel 19 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,16 keer sneller dan de koningsspil en 6,92 keer sneller dan de bovenas. De steek is 8,8 cm. Eigenaar 1925 - heden: Gemeente Den Haag
Remise Lekstraat

De Remise Lekstraat, ook wel Remise Kromme Mijdrechtstraat of Remise Amsteldijk genoemd, is een Amsterdamse tramremise met adres Amsteldijk 153 in de Rivierenbuurt. Zij is gebouwd in 1927-'29 door de Dienst der Publieke Werken voor de Gemeentetram Amsterdam en nu nog in gebruik bij het trambedrijf van het GVB. Op 14 december 1918 werd achter de voormalige watertoren aan de Amsteldijk een houten hulpremise voor wagenberging gebouwd op een terrein dat was gereserveerd voor de bouw van een nieuwe remise. Op 27 mei 1925 werd besloten tot bouw en al spoedig ging de eerste paal de grond in. Het eerste gedeelte kwam in gebruik op 27 augustus 1927 en daarna begon de sloop van de houten hulpremise om plaats te maken voor de bouw van het tweede gedeelte dat in 1930 in gebruik werd genomen. Het was daarmee de grootste tramremise van Europa met plaats voor 320 tramwagens voor een totaal bedrag van ƒ 2.432.000. Nu is het de tweede remise van het Amsterdamse trambedrijf. Het is een eenrichtingremise, de trams rijden binnen aan de zijde van de Amsteldijk en aan de zijde van de Lekstraat eruit. Sinds enige jaren staat het gebouw op de lijst van rijksmonumenten. De naam Lekstraat is ontleend aan het feit dat de remise is gelegen recht tegenover de Lekstraat. Het uitrijden geschiedt via deze straat. De uitruksporen komen samen op de T-kruising van de Kromme-Mijdrechtstraat en de Lekstraat in een enkelspoor naar deze straat. De lijnen 3, 4, 12, 14 en 19 worden vanuit de Lekstraat geëxploiteerd. In het verleden hebben voor langere of kortere tijd ook andere lijnen, behalve de lijnen 1, 16, 17 en 27 vanuit de remise gereden. De remise Lekstraat wordt nu alleen nog gebruikt als stalling. Het (meeste) dagelijks onderhoud aan de trams wordt gedaan in de remise Havenstraat, waardoor er dagelijks overbrengingsritten nodig zijn. Per 12 juli 2010 zijn beide remises organisatorisch samengevoegd. Naast trams en museumtrams heeft de remise in de jaren zestig ook enige tijd onderdak geboden aan lesbussen. Opstelterrein Zeeburg Op het Zeeburgereiland bevindt zich een opstelterrein met trams, Tijdelijke IJburg Stalling (TIJS) geheten, waar de trams van lijn 26 in de openlucht worden gestald. Vanaf 2020 rijden de trams daar gekoppeld. Hiervoor zijn beschikbaar de 2131-2151 (eerste of tweede wagen) en 2001-2021 (alleen als tweede wagen). De niet benodigde wagens worden elders ingezet. Externe links Foto's van de tramremise Lekstraat in de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam Erik Swierstra - Geschiedenis van de tram in de Rivierenbuurt, www.geheugenvanplanzuid.nl
Vishal (Breda)

Vishal Breda is een vishal en rijksmonument op de hoek van de straten de Haven en de Vismarktstraat in Breda Centrum in Breda. Geschiedenis De vishal ligt bij de Haven niet ver van het Spanjaardsgat. Via de rivier de Mark werd vis, koren, wijn en bier aangevoerd naar de haven. Vanaf 1252 breidde de stad Breda rond deze hoogte uit. Er legden schepen aan in de haven. Met een havenkraan vanaf 1397 werd de lading op de kade gezet. De havenkraan stond op de kade voor het waaggebouw (waar later het Oude Postkantoor kwam). Er was een vismarkt tot aan de Reigerstraat. Op de plaats van de vishal was een huis met de naam Het Paradijs. De gemeente kocht het huis en brak het af zodat er rond 1500 de eerste vishal kwam. Daarna werd naast de vishal een Indhuys gebouwd dat gebruikt werd door 6 keurmeesters. Indgeld werd betaald voor de opslag van afgeslagen vis. Het Indhuis was tevens gildehuis voor het Gilde Binnenvoerlieden die zorgden voor de distributie van de vis. Later werd het gebruikt door het Gilde der Nachtwakers. In circa 1720-1725 werd de oude vishal vervangen door de huidige vishal. Hier werd alleen zeevis afgeslagen. Aan de overzijde van de straat bij de Waag uit 1659 werd een riviervis-markt gebouwd. In mei 1940 werd mede door de oorlog de visafslag gesloten. Daarna heeft er een viswinkel in de vishal gezeten. De vishal is in 2005 gerestaureerd, daarna was er kort een bloemenwinkel in. Tegenwoordig is er horeca in gevestigd. Bouw De vishal bestaat uit een open hal met hardstenen Toscaanse zuilen en een stalen en houten kapconstructie. Het heeft een afgeplat schilddak met leien. Tussen de kolommen is een hekwerk. Op de vloer zijn natuurstenen tegels. In 1906 is een grote verbouwing van de vishal geweest. De vishal bestond uit twee delen. In het midden was het huisje van de veilingmeester, rechts kwamen de partijen vis op de banken. Links werd de vis schoongemaakt. Externe links Tik Vishal in de Beeldbank Stadsarchief Gemeente Breda[dode link] Havenkraan
Sint-Willibrorduskerk (St. Willebrord)

De Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats St. Willebrord (provincie Noord-Brabant). In 1841 werd er een parochie gesticht en een kerk gebouwd. Sinds 1885 is St. Willebrord een bedevaartplaats, in dat jaar werd een Lourdesgrot gebouwd. In 1925 werd een nieuwe kerk gebouwd. Het oorspronkelijke ontwerp van pastoor Bastiaansen, een verbeelding van de basilieken van Lourdes, werd uitgewerkt door de architect Jacques van Groenendael. Voor de kerk is een processiepark. Het is een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl met een hoge vieringtoren en vier hoektorens. De kerk heeft twee kapellen en diverse gebrandschilderde ramen. Het is een rijksmonument. In het interieur is onder meer de kapel met een processiebeeld met sieraden. In de nissen zijn diverse beelden en schilderijen. Het oudste is een schilderij van P. van Schendel uit 1851, van Maria met Kind. In het koor bevindt zich het doopvont van A.I. Marae uit 1842 en een Triomfkruis uit de 19de eeuw. Er zijn diverse neogotische heiligenbeelden, zowel polychrome houten beelden zoals dat van de H. Barbara en Anna met Maria uit de vorige eeuw als gipsen beelden van de H. Antonius van Padua. Externe links Informatie op ReliWiki Lourdesgrot
VV Bunde

VV Bunde is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Bunde in Limburg, opgericht in 1934. Het eerste elftal speelt in de Vierde klasse zondag (2021/22). De club speelt op Sportpark Heiveld in Bunde. Competitieresultaten 1960–2018 Bekende (oud-)trainers Eddy Beckers Externe link Officiële website
Beurstraverse

De Beurstraverse (ofwel Koopgoot) is een winkelstraat in de Nederlandse stad Rotterdam. De straat ligt onder het straatniveau van de Coolsingel. Boven de Beurstraverse bevindt zich het Beurs World Trade Center Rotterdam. Oorspronkelijk was de traverse uitsluitend een deel van de uitgang van metrostation Beurs en tevens bedoeld om voetgangers de drukke Coolsingel over te laten steken. De praktijk pakte anders uit; op drukke winkeldagen stond het autoverkeer op de Coolsingel stil om steeds de voetgangers over te laten steken. Tussen 1991 en 1996 is de traverse samen met het Beursplein aangepakt en aantrekkelijker gemaakt. Sindsdien is de stagnatie van het autoverkeer sterk verminderd. De doorgang met z'n vele winkels werd door de meeste Rotterdammers al snel 'Koopgoot' genoemd. De Beurstraverse is onderdeel van het Beursplein Rotterdam, het winkelhart van het centrum van Rotterdam. Tot de door de architect Pi de Bruijn ontworpen Beurstraverse behoren ook de Beursgallery, The Mall, Rode zand en een gedeelte van de Hoogstraat. De meeste winkels gelegen in de Beurstraverse bevinden zich uitsluitend op dit lagere niveau, maar de grote warenhuizen zoals C&A en de Bijenkorf hebben benedeningangen waarlangs men naar het hogere niveau kan gaan. Ook de ingang van metrostation Beurs is via de Beurstraverse te bereiken. Vanaf het oostelijk deel van de Koopgoot komt men op de Hoogstraat. Vanaf het westelijk deel op de Van Oldenbarneveltplaats en de Lijnbaan. Externe link Panoramafoto van de Beurstraverse
Watertoren (Amersfoort)

De watertoren in Amersfoort werd gebouwd in 1912 toen de gemeente besloot om naast de Utrechtse Waterleiding Maatschappij een eigen waterleidingmaatschappij op te richten. De watertoren staat aan de Utrechtseweg 174 en heeft een hoogte van slechts 17 meter, doordat de toren is gebouwd op het hoogste punt van de Amersfoortse Berg. De toren heeft een waterreservoir met een opslagcapaciteit van 700 m³. De watertoren heeft de status rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Amersfoort Externe links Foto van de watertoren in Amersfoort Informatie over rijksmonumentnummer 517738