NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Balloërveld (natuurgebied)

Het natuurgebied het Balloërveld, ook Ballooërveld, is een 367 hectare metend heideveld in de gemeente Aa en Hunze, in de Nederlandse provincie Drenthe. Het heideveld is gelegen tussen Gasteren, Rolde en Loon. Aan de noordzijde ligt de gelijknamige buurtschap Balloërveld. Het heideveld ligt op een hooggelegen plateau tussen de dalen van het Looner Diep en het Rolderdiep. Bijzonder is dat de heide als onderdeel van het Nationaal Beek- en Esdorpenlandschap Drentse Aa samen met de omringende beekdalen als reservaat kan worden beheerd. De overwegende heide- en vergraste heidebegroeiing wordt spaarzaam afgewisseld met veenmeertjes, wat plukjes dennenbos en kleine zandverstuivingen her en der. De Herders van Balloo beweiden in opdracht van Staatsbosbeheer het Balloërveld. Het veld wordt doorkruist met een netwerk van zandwegen en karrensporen die deels nog dateren van voor de middeleeuwen. Archeologisch onderzoek heeft er grafheuvels, een urnenveld en resten van akkerbouw uit de ijzertijd, alsmede vondsten die duiden op steentijdbewoning aan het licht gebracht. In 1944 werd de Frieslandriegel (of Assener Stellungen) aangelegd door de Duitse bezetter over het noordwestelijke deel van het Balloërveld als verdedigingslinie (tussen de IJssel bij Zwolle en de Eems bij Delfzijl; in Oost-Friesland voortgezet als de Friesenwall tot aan Denemarken) tegen geallieerde aanvallen vanuit het westen. De Frieslandriegel is nog over lange stukken te volgen. In de 20e eeuw is het terrein geruime tijd door het Ministerie van Defensie beheerd en gebruikt voor legeroefeningen. Enkele loopgraven herinneren nog aan die periode. Het natuurgebied Balloërveld valt onder het Drentsche Aa-gebied, een Natura 2000-gebied. Galerij Topografie
Balloërveld

Balloërveld – wieś w Holandii, w prowincji Drenthe, w gminie Aa en Hunze. Bibliografia Ad van der Meer, Onno Boonstra: Repertorium van Nederlandse gemeenten vanaf 1812 waaraan toegevoegd de Amsterdamse code.. 2011. ISBN 90-6984-501-6. [dostęp 2015-12-12]. CBS StatLine [online], Centraal Bureau voor de Statistiek [dostęp 2018-02-04] (niderl.).
Oorlogsmonument Medemblik

Het oorlogsmonument op de hoek van de Breedstraat en de Nieuwstraat in de Noord-Hollandse stad Medemblik werd op 24 augustus 1940 onthuld. Hiermee is het een van de eerste monumenten dat in Nederland gebouwd werd ter herinnering aan de Tweede Wereldoorlog. Het monument werd toen onthuld ter herinnering aan het verblijf van een garnizoen soldaten in de stad gedurende 1939 en 1940. Na de oorlog werd het een monument ter herinnering aan de tijdens de Tweede Wereldoorlog omgekomen Nederlandse soldaten. Geschiedenis Het monument is een geschenk van het garnizoen aan de burgers van Medemblik. Het garnizoen werd na de mobilisatie in Medemblik gevestigd. Het verbleef in het verenigingsgebouw Sint Pieter, de Sint Jozefschool en huize Sint Martinus, want barakken waren er nog niet. Alle gevorderde gebouwen stonden of staan aan de Ridderstraat. Het garnizoen bestond uit ongeveer de helft van de manschappen (inclusief officieren, onderofficieren en korporaals) van de 4de en 5de compagnie van het 11de depotbataljon van het 11de regiment infanterie. Het overige deel was in Enkhuizen gevestigd. Reserve-luitenant Benninga nam contact op met de Gemeente Medemblik om een herinneringsmonument op te kunnen richten. Gemeentearchitect F.J. Ruyter stond hier positief tegenover en heeft Benninga geholpen. Voor het metselwerk en het hakken van de stenen werd L. Vogelpoel uit Hoorn aangenomen. Benninga heeft zelf model gestaan voor het reliëf. In februari 1940 gingen de mannen naar de Grebbelinie. Het monument werd uiteindelijk op 24 augustus 1940 onthuld door burgemeester Peters, als herinneringsmonument aan het verblijf van het garnizoen in Medemblik. De onthulling vond plaats met medeweten en met toestemming van de Duitse bezetter. Op 27 februari 1941 werd het monument compleet verklaard door de gemeentesecretaris. De totale kosten kwamen uit op ongeveer ƒ 225. De stenen werden door de gemeente Medemblik gratis ter beschikking gesteld en het metselwerk werd tegen 2/3 van de normale prijs verricht. Pas na de Duitse capitulatie kreeg het monument de status van oorlogsmonument. Ontwerp Het monument bestaat uit een van rode bakstenen gemetselde muur, met in het midden een hoge naar voren springende zuil. Op de zuil staat in reliëf een Nederlandse soldaat, deze staat in de houding. De soldaat staat op een sokkel waarin een plaquette geplaatst is met de tekst: TER HERINNERINGAANHET GARNIZOENIN DEJAREN 1939 - 1940ENZIJN GEVALLENEN. Benninga had een simpeler monument in gedachten, hij vindt de zuil en de vleugels te groot. Referenties
Koninklijke Militaire Academie

Die Koninklijke Militaire Academie (KMA) ist die 1828 gegründete Königlich Niederländische Militärakademie in Breda. Sie ist Ausbildungsstätte für das Niederländische Heer und für die Niederländische Luftstreitkräfte. Der Campus befindet sich im Schloss Breda. Bekannte Absolventen Pierre Victor Amiot, General Dick Berlijn, General Hanke Bruins Slot, Offizierin und Politikerin Thom Karremans, Kolonel Henri Koot, General Marco Kroon, Kapitein Eduard Alexander Latuperisa, Offizier, Widerstandskämpfer Ton van Loon, Generalleutnant Rudini, General, Indonesian Army Chief of Staff Pieter Scharroo, Verteidiger von Rotterdam Simon Hendrik Spoor, General Leanne van den Hoek, Brigadegeneral Johan Cornelis van der Wijck, Generalleutnant Peter van Uhm, General Weblinks Angaben auf der Seite des niederländischen Verteidigungsministeriums (niederländisch) Homepage von Schloss Breda mit Darstellung der Geschichte der Militärakademie (niederländisch)
Koninklijke Militaire Academie

The Royal Military Academy (Dutch: Koninklijke Militaire Academie or KMA) is the service academy for the Dutch Army, the Dutch Air Force and the Royal Marechaussee. Located in Breda, Southern Netherlands, the KMA has trained future officers since 1828. Description The KMA offers a programme of study which lasts four or five years, depending on the academic major cadets choose. Academic programmes have changed significantly during its history. In today's programme cadets are awarded a bachelor's degree upon graduation and commissioned in the Royal Netherlands Army, the Royal Netherlands Air Force or the Royal Marechaussee. The KMA also offers a shortened officers course of one and a half years. The training of the officers of the Royal Netherlands Navy and the Korps Mariniers is mainly done by the Royal Netherlands Naval College in Den Helder. The campus is about one kilometre square. Alumni Ranks See also Koninklijke Militaire School Royal Naval College (Netherlands) References External links Media related to Koninklijke Militaire Academie Breda at Wikimedia Commons Official website Ministerie van Defensie
Académie militaire de Bréda

L'académie militaire de Bréda, ou Académie royale militaire, en néerlandais Koninklijke Militaire Academie (KMA) est une académie militaire fondée le 24 novembre 1828 destinée à former les officiers de l'armée de l'armée néerlandaise. Formation Actuellement, l'académie forme ses élèves jusqu'à un niveau de bachelor (baccalauréat universitaire). Elle forme des officiers de la Maréchaussée royale, l'armée de l'air royale néerlandaise, et l'armée de terre royale néerlandaise. Depuis le 2 septembre 2005, l'académie militaire est sous la direction de l'académie de la défense néerlandaise (NLDA). Galerie Articles connexes Institut Royal de la Marine, équivalent pour la marine royale néerlandaise. Notes et références (nl) « Koninklijke Militaire Academie (KMA) » (nl) « Koninklijke militaire academie (KMA) - hbo bachelor » Portail de l’histoire militaire Portail des Pays-Bas
Koninklijke Militaire Academie

La Koninklijke Militaire Academie (o KMA, in italiano Accademia Reale Militare) è l'accademia del Koninklijke Landmacht (l'esercito dei Paesi Bassi) e della Koninklijke Luchtmacht (l'aeronautica militare), situata a Breda. Il campus ha un'estensione di circa 1 km². Attiva dal 1828, la KMA offre un programma di studio dalla durata di quattro o cinque anni, a seconda della scelta dei corsi accademici. I cadetti vengono assegnati uno specifico corso di laurea e sono accreditati contemporaneamente alla Koninklijke Landmacht o alla Koninklijke Luchtmacht. La KMA offre anche un corso abbreviato ufficiali di un anno e mezzo. La formazione degli ufficiali della Marina reale olandese e del Corpo dei Marines è svolto principalmente dal Koninklijk Instituut voor de Marine (L'Istituto Reale della Marina) a Den Helder. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Koninklijke Militaire Academie Collegamenti esterni Sito web ufficiale in olandese, su nlda.nl.
Koninklijke Militaire Academie

A Academia Militar Real (em neerlandês: Koninklijke Militaire Academie, abreviada para KMA) é uma instituição de ensino superior e de pesquisa científica localizada na cidade de Breda, nos Países Baixos. Fundada em 1826, durante o Reino Unido dos Países Baixos, a KMA é a academia militar do Exército Real Neerlandês e da Força Aérea Real Neerlandesa, e forma futuros oficiais desde sua fundação. História A Academia Militar Real foi fundada em 29 de maio de 1826 por decreto real pelo rei Guilherme I, após este ter transferido a Escola de Artilharia de Delft Artillerie- en Genieschool para Breda, cidade localizada na parte central do país. No mesmo ano, ele cedeu o Castelo de Breda à KMA. Aproximadamente um ano e meio depois, seu filho, o príncipe Frederico abriu o primeiro curso da Academia Militar Real. Em 24 de novembro 1828, a KMA abriu suas portas aos primeiros cadetes e no mesmo ano eles entraram no campo de treinamento da academia. Ensino A KMA oferece um programa de estudos que dura quatro ou cinco anos, dependendo da especialização escolhida pelo cadete. Ao graduarem-se, os cadetes recebem o grau de bacharel e são comissionados no Exército Real Neerlandês ou na Força Aérea Real Neerlandesa. A KMA também oferece um curso de curta duração de um ano e meio para oficiais. O treinamento dos oficiais da Marinha Real Neerlandesa e do Corpo de Fuzileiros Navais Neerlandeses é feito principalmente pelo Real Colégio Naval Neerlandês em Den Helder. O campus tem cerca de um quilômetro quadrado. Referências Ligações externas Media relacionados com Koninklijke Militaire Academie no Wikimedia Commons
Loosdrecht

Loosdrecht ist ein Dorf in der Gemeinde Wijdemeren. Es liegt in der niederländischen Provinz Nordholland. Loosdrecht besteht aus zwei Teilen: Alt (Oud)-Loosdrecht und das viel größere Neu (Nieuw)-Loosdrecht. Loosdrecht hatte im Jahre 2024 9350 Einwohner. Es liegt nahe der Rundfunkstadt Hilversum. Loosdrecht liegt inmitten von fünf Seen oder Teichen. Diese sind im 14. Jahrhundert durch Abgrabungen entstanden. Der Ort ist für Wassersport bekannt, den viele Gäste aus Deutschland hier betreiben. Loosdrecht ist auch bekannt gewesen für seine Porzellanmanufaktur. Der Pfarrer Joannes de Mol hat dies als Arbeitsprojekt gegründet. Bis 2003 war Loosdrecht eine selbstständige Gemeinde. 2002 wurde die Gemeinde zusammengelegt mit den Orten Nederhorst den Berg, Kortenhoef und 's-Graveland. Damit ist die neue Gemeinde Wijdemeren entstanden. Bis 2002 war Loosdrecht ein Teil der Provinz Utrecht, aber wurde durch die Zusammenlegung ein Teil von Nordholland. Lange Zeit waren Loosdrecht und seine Umgebung Eigentum der Adelsfamilie Van Amstel van Mijnden. Bürgermeister C.J. Hacke van Mijnden (1875–1890) Mr. H.Th. s'Jacob (1906–1909) Jhr. Q.J. van Swinderen (1912–1915) Vunderink (1955–1969) Mw. M.K. van Langeveld-Berckel (VVD) (1981–1997) J.J. Gieskens (1998–2002), letzter Bürgermeister von Loosdrecht Siehe auch Loosdrechtsche Plassen Weblinks Einzelnachweise
Loosdrecht

Loosdrecht (Dutch pronunciation: [ˈloːzdrɛxt]) is a town in the municipality of Wijdemeren, North Holland, the Netherlands, with a population of about 8,600 inhabitants. Loosdrecht consists of two small villages: Nieuw-Loosdrecht and Oud-Loosdrecht. Nieuw Loosdrecht covers a small area densely populated; Oud-Loosdrecht consists mainly of lakeside villas. Until 2002 Loosdrecht was a separate municipality in the province of Utrecht, covering the villages of Oud-Loosdrecht and Nieuw-Loosdrecht, and the hamlets of Breukeleveen and Muyeveld. Loosdrecht is known for its lakes, the Loosdrechtse Plassen, which thousands of tourists visit every year. The lakes are a hotspot for the well-to-do, with several exclusive yachting clubs and restaurants lining the shores. Smaller boats can visit the Vuntus and other quieter lakes on the northern side of Loosdrecht, connected to the main lakes through a small underpass. See also Porcelain manufacturing companies in Europe Joannes de Mol References
Loosdrecht

Loosdrecht (prononcé en néerlandais : [ɫoːsdrɛxt]) est une ancienne commune et un village néerlandais. Depuis le 1er janvier 2002, il fait partie de la commune de Wijdemeren, en province de Hollande-Septentrionale. Village Le village de Loosdrecht se compose de deux parties : Oud-Loosdrecht (« Vieux Loosdrecht ») à l'ouest et Nieuw-Loosdrecht (« Nouveau Loosdrecht ») à l'est. Oud-Loosdrecht, moins étendu et peuplé, est situé au bord des Loosdrechtse Plassen, un ensemble de lacs entre les villes d'Amsterdam, Utrecht et Hilversum, tandis que Nieuw-Loosdrecht est plus proche de Hilversum. Loosdrecht est surtout connu comme centre de plaisance. Nieuw-Loosdrecht accueille le nouvel hôtel de ville de la commune. Ancienne commune Jusqu'au 1er janvier 2002, date de la fusion avec Wijdemeren, Loosdrecht est le nom d'une commune regroupant Oud-Loosdrecht et Nieuw-Loosdrecht, ainsi que quelques hameaux (Breukeleveen, Muyeveld, Boomhoek), située en province d'Utrecht. Lors de son rattachement à la commune de Wijdemeren, le territoire de Loosdrecht est transféré à la province de Hollande-Septentrionale, dont il fait aujourd'hui partie. La commune était issue de l'ancienne seigneurie de Loosdrecht, propriété de la famille Van Amstel van Mijnden. Personnalités Bibian Mentel-Spee (1972-2021), snowboardeuse néerlandaise. Liens externes Portail des Pays-Bas
Loosdrecht

Loosdrecht is een dorp in de gemeente Wijdemeren, in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het dorp bestaat uit twee delen, namelijk Oud-Loosdrecht (circa 2.055 inwoners) en het grotere Nieuw-Loosdrecht (circa 6.525 inwoners). Geschiedenis Loosdrecht is vooral bekend als watersportdorp ten westen van Hilversum met aan elkaar verbonden recreatieplassen: de Loosdrechtse Plassen. Deze zijn in de 16e eeuw uit veengebied door turfwinning ontstaan. Het aantal plassen dat tot de Loosdrechtse Plassen gerekend wordt is afhankelijk van de definitie die wordt gehanteerd, maar het zijn er ten minste vijf. Loosdrecht was oorspronkelijk ook een gemeente. Bij de gemeentelijke herindeling van 2002 werd de Utrechtse gemeente Loosdrecht met de Noord-Hollandse gemeenten Nederhorst den Berg en 's-Graveland samengevoegd tot Wijdemeren. Loosdrecht werd daarbij overgeheveld naar de provincie Noord-Holland. Trivia Rond de Loosdrechtse Plassen staan vele recreatiewoningen in parken, er zijn vele horecagelegenheden en havens voor pleziervaart. Ook varen er rondvaartboten. De bekendste havens zijn die van de Koninklijke Watersport Vereeniging Loosdrecht, Jachthaven Het Anker en Jachthaven De Otter, vermaard om zijn jazzavonden. Er staan vele monumentale boerderijen, ook zijn er nog talrijke originele zwart geteerde huisjes met rieten daken te zien, die aan de plassen staan. Ook is er het Kasteel Sypesteyn met bijbehorende tuin, dat jhr. C.H.C.A. Sypesteyn, als laatste van zijn geslacht, tussen 1901 en 1927 op basis van fantasie liet bouwen. Hij bracht daar ook zijn collectie antiek onder, waaronder Loosdrechts porselein. In de Loosdrechtse porseleinfabriek werd van 1774-1784 hoogwaardig porselein geproduceerd als werkgelegenheidsproject van dominee Joannes de Mol. De heerlijkheid Loosdrecht is eeuwenlang bezit geweest van de familie Van Amstel van Mijnden. De van origine 8e Loosdrechtse plas (Loenerveensche Plas) is omstreeks 1930 verkocht aan Amsterdam, voor de productie van drinkwater. De Waterleidingplas is nog altijd in gebruik. De kracht van de Loosdrechtse Plassen is dat alle zeven plassen aangrenzend zijn. Zonder aparte vaarwegen te bevaren zijn deze bereikbaar. Geboren in Loosdrecht Ab Krook (1944-2020), schaatscoach Feike Sijbesma (1959), voormalig bestuursvoorzitter Koninklijke DSM NV Nelleke Penninx (1971), roeister Jip Vastenburg (1994), atlete Overleden in Loosdrecht Hermann Friedrich Mertens (1885-1960), architect Theo Eerdmans (1922-1977), quizmaster, journalist en auteur Pieter Menten (1899-1987), ondernemer, kunstverzamelaar en veroordeelde oorlogsmisdadiger Bull Verweij (1909-2010), oprichter Radio Veronica Benny Vreden (1913-1975), zanger, liedschrijver, producent Bob Spaak (1917-2011), sportjournalist en radiopresentator. Herman Broekhuizen (1922-2012), kinderkoordirigent, radioprogrammamaker en schrijver/componist van kinderliedjes Gerard de Vries (1933-2015), zanger en diskjockey Bibian Mentel (1972-2021), paralympische snowboardster Zie ook Lijst van burgemeesters van Loosdrecht Lijst van gemeentelijke monumenten in Loosdrecht
Лосдрехт

Лосдрехт (нид. Loosdrecht) — деревня в нидерландской общине Вейдемерен в провинции Северная Голландия. Расположена к юго-востоку от Амстердама. Лосдрехт состоит из двух небольших поселений, Nieuw- и Oud-, т.е. Новый и Старый Лосдрехт. Новый Лосдрехт является урбанизированным центром, Старый Лосдрехт состоит в основном из вилл на берегу озера. До 2002 года Лосдрехт был отдельным муниципалитетом в провинции Утрехт, состоящим из Oud-Loosdrecht, Nieuw-Loosdrecht, Breukeleveen, Muyeveld, и Boomhoek. Лосдрехт известен своими озёрами, Лосдрехтсе-Плас, которые посещают тысячи туристов каждый год. Примечания Ссылки VVV Loosdrecht Watersport Festival Loosdrecht Stichting SLOEP Historische Kring Loosdrecht
Лосдрехт

Лосдрехт (нід. Loosdrecht) — місцевість в Нідерландах, яка охоплює територію двох сіл, Ауд-Лосдрехт та Ню-Лосдрехт, які адміністративно належать до муніципалітету Вейдемерен провінції Північна Голландія. До 1 січня 2002 року мала статус окремого муніципалітету, який входив до провінції Утрехт. Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Вейдемерен (нід.)
Arkens, Franeker

Arkens is a Hollow Post mill in Franeker, Friesland, Netherlands which has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 15710. It shares its name with the eponymous hamlet, just north of Franeker, Arkens. History Arkens was originally built in 1835 at a site to the north of its current position. It was built to drain the Arkens polder. Prior to 1910, it was fitted with four Patent sails. Photographs show that one pair of the Patent sails were wider at the tip than they were at the heel, the other pair were of standard construction. These were replaced by millwright Westra of Franeker with common sails which are wider at the tip than they are at the heel (Vlinderwieken English: Butterfly sails). Arkens is the only windmill in the Netherlands with this style of sails. A restoration of the mill was undertaken in 1955. The mill was moved to its current position in 1972, restoration taking until 1975. In 1994, a further restoration was carried out. Although restored to working order, Arkens is only rarely seen turning. Description Arkens is what the Dutch describe as a spinnenkop (English: Spider mill). It is a hollow post mill on a single storey octagonal roundhouse. The mill is winded by tailpole and winch. The roundhouse and mill body are covered in vertical boards, while the roof of the mill is boarded and covered in dakleer. The sails are Common sails. They have a span of 11.25 metres (36 ft 11 in). The sails are carried on a wooden windshaft constructed from four separate pieces of timber. The windshaft also carries the brake wheel which has 34 cogs. This drives the wallower (18 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 28 cogs drives a gearwheel with 27 cogs on the axle of the Archimedes' screw. The diameter of the axle of the Archimedes' screw measures 235 millimetres (9¼ inches) in diameter; the screw has a 855 millimetres (2 ft 10 in) diameter and a length of 2.43 metres (8 ft 0 in). The screw is inclined at 23°. Each revolution of the screw lifts 160 litres (35 imp gal) of water. References
Arkens (molen)

Arkens is een windmolen in Franeker die oorspronkelijk in 1835 aan de Schalsummerweg werd gebouwd voor het bemalen van de polder Arkens. De molen heeft sinds 1967 de status van rijksmonument. In 1973 werd de molen herbouwd op de locatie aan de Van Andel-Ripkestraat. Hier dient hij de verversing van enkele plantsoenvijvers. De molen is een spinnenkopmolen, met als functie poldermolen. Nadat de wieken bij een storm werden vernield, kreeg de molen een paar juffers met vlinderwieken. Bijzonder is het gevlucht met de dwarsgetuigde vlinderwieken, die in 1910 op de molen zijn aangebracht. Deze wiekvorm komt elders in Nederland niet voor. Voordat de vlinderwieken werden gemonteerd, had Arkens zelfzwichting op beide roeden. De molen is verder relatief uitzonderlijk, omdat hij als een van de weinige spinnekopmolens een achtkantige ondertoren heeft. Eigenaar is gemeente Waadhoeke. De molen, die in de buurt staat van de watertoren, stond voor 1973 in de polder Arkens. Rondom de molen werd na de verplaatsing nieuwbouw gerealiseerd die de wind grotendeels uit de zeilen haalt. Wel zijn er later nog enkele bomen rondom de molen gekapt, zodat de wieken meer wind kunnen vangen. Zie ook Molens in Friesland
Arkens (Franeker)

Arkens – wiatrak w miejscowości Franeker, w gminie Franekeradeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn powstał w 1835 r., a na miejsce, w którym stoi obecnie, przeniesiony został w 1972 r. Był restaurowany w latach 1975 i 1994. Ma on jedno piętro. Jego skrzydła mają rozpiętość 11,25 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-22)]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Catedral de San Martín (Utrecht)

La Catedral de San Martín o la Catedral de Utrecht (en neerlandés: Dom van Utrecht) es un edificio religioso que fue la catedral de la diócesis de Utrecht en los Países Bajos​ durante la Edad Media. Fue alguna vez la iglesia más grande de los Países Bajos hasta 1674, estando dedicada a San Martín de Tours, año en el que la nave central colapsó tras una fuerte tormenta, no siendo nunca reconstruida. Se trata de una de las dos catedrales del país anteriores a la Reforma protestante, junto a la catedral en Midelburgo, Provincia de Zelanda. Originalmente un templo católico, ha sido un templo protestante desde 1580. El edificio es la única iglesia en los Países Bajos que se parece mucho al estilo gótico clásico desarrollado en Francia. Todas las otras iglesias góticas en los Países Bajos pertenecen a una de las muchas variantes regionales. A diferencia de la mayoría de sus predecesores franceses, la catedral tiene una sola torre que alcanza 112 m de alto, y que es el sello distintivo de la ciudad. La Iglesia Católica de los Países Bajos se mantuvo fuerte en Utrecht después de la Reforma, pero fue obligada a practicar el culto discretamente en capillas ocultas (schuilkerken). Una de estas capillas, Santa Gertrudis, más tarde se convirtió en la catedral principal del viejo arzobispado católico de Utrecht. Cuando en 1853 la Iglesia católica volvió a establecer su jerarquía episcopal en los Países Bajos, la antigua iglesia de Santa Catalina de los Carmelitas se convirtió en la nueva catedral católica de Utrecht. Galería Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Arquitectura de las catedrales y las grandes iglesias Anexo:Iglesias más altas de los Países Bajos Arquitectura de los Países Bajos Referencias