NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grachtengordel

Grachtengordel è un quartiere nello stadsdeel di Amsterdam-Centrum, nella città di Amsterdam. È formato da due distretti Grachtengordel-West e Grachtengordel-Zuid. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Grachtengordel Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Grachtengordel
Kerk van Duurswoude

De kerk van Duurswoude is een kerkgebouw in Wijnjewoude in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De laatgotische kerk werd in de 15e eeuw herbouwd met gebruik van kloostermoppen van de voorganger uit de 13e eeuw die oorspronkelijk gewijd was aan Johannes de Evangelist. De eenbeukige kerk met driezijdig gesloten koor is een rijksmonument. De steunberen werden in de 18e eeuw aangebracht. De geveltoren met ingesnoerde naaldspits dateert uit 1783. De klok werd door de Duitse bezetter gevorderd en in 1952 vervangen door een klok uit Epe. Bij de restauratie in 1990 is de bepleistering op de westgevel is verwijderd. De windwijzer heeft de vorm van een paard. In de noordwesthoek van het kerkhof staat het predikanthuisje uit 1759. Het eenklaviersorgel uit circa 1720 is gemaakt door zonen van Arp Schnitger, Johan Georg en Frans Casper, voor de Evangelisch Lutherse kerk in Zwolle. Het is in 1917 overgeplaatst naar de kerk in Duurswoude. De preekstoel dateert uit 1798. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Wijnjewoude Kerken in Friesland
Retranchementse Molen

De Retranchementse molen is een koren- en pelmolen aan de Molenstraat in Retranchement, in de Nederlandse provincie Zeeland. Deze open standerdmolen uit 1818, gedekt met schaliën, heeft een vlucht van 20,70/20,80 meter. De molen is maalvaardig, en wordt nog gebruikt om op vrijwillige basis graan te malen. Al vanaf 1643 staat op deze plaats een molen. De huidige molen werd in 1818 herbouwd nadat hij was omgewaaid.
Hervormde kerk (Nieuwpoort)

De Hervormde kerk in de Nederlandse stad Nieuwpoort, provincie Zuid-Holland, is een driebeukige pseudobasiliek aan de Binnenhaven. De kerk dateert uit de eerste helft van de 16e eeuw. In het jaar 1774 werd de kerk vernieuwd, waarbij de toren werd afgebroken en vervangen door een nieuwe westgevel met open koepeltorentje. De kerk werd hersteld in 1842-'43. Het is een rijksmonument sinds 1968.
Verzorgingsplaats De Lucht (A2)

Verzorgingsplaats De Lucht bestaat uit twee verzorgingsplaatsen langs de A2 tussen aansluitingen 17 en 19 ten zuidoosten van Bruchem: De Lucht-Oost voor het verkeer dat naar het noorden rijdt en De Lucht-West voor het verkeer in zuidelijke richting. De Lucht-Oost bestaat uit een tankstation en een Starbucks-store. Vanuit deze verzorgingsplaats is De Lucht-West via een voetgangerstunnel te bereiken die onder de A2 doorloopt. De onderneming die de horeca op deze verzorgingsplaats verzorgt, is dezelfde als die bij verzorgingsplaats De Lucht langs de A59. Geschiedenis De Lucht is als pleisterplaats ontstaan langs de Drielse Wetering. Bij het onderhoud en inspecteren van deze wetering pakte men een biertje in de boerderij van "Anna op de Locht". De oudst bewaarde rekening dateert van 1615. De Franse keizer Napoleon Bonaparte liet een kaart maken met daarop "Herberg de Logt" als pleisterplaats. In 1938 kwam de naam terug toen men er een bescheiden wegrestaurant begon, toen ook al met een Shell-pomp. De A2 werd in 1958 als snelweg opengesteld en zodoende kwam De Lucht aan de erkenning van eerste pleisterplaats langs een Nederlandse snelweg. Vanwege de verbreding van de A2 moest De Lucht-Oost naar het oosten worden opgeschoven. Het nieuwe De Lucht-Oost werd op 5 juni 2009 geopend. Het tankstation daar is na de heropening een Shell-station gebleven. Per 1 december 2009 werd het tankstation op De Lucht-West een BP-station. Bovendien werd hier op 31 maart 2010 het eerste oplaadpunt voor elektrisch aangedreven voertuigen geopend. Per 1 december 2012 is het tankstation opnieuw een Shell-station geworden.
Begraafplaats van Zaamslag

De Begraafplaats van Zaamslag is een gemeentelijke begraafplaats in het Nederlandse dorp Zaamslag (gemeente Terneuzen) in de provincie Zeeland. Ze ligt langs de Veerstraat op 300 m ten oosten van het dorpscentrum (Plein) en heeft een rechthoekig grondplan dat omsloten is door een haag. De toegang bestaat uit een dubbel metalen traliehek. Het terrein is ruim 2 ha groot en wordt door rechte, kruisende paden in vakken verdeeld. Op de begraafplaats liggen vier burgerslachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog. Britse militaire graven In de noordwestelijke hoek van de begraafplaats ligt een perk met 3 Britse oorlogsgraven uit de Tweede Wereldoorlog. De graven zijn van luitenant Derrick George Gooch en autobestuurder Joseph Allan, allebei van het Royal Army Service Corps en Ronald Snelling, sergeant bij de Royal Engineers. Laatstgenoemde werd onderscheiden met de Military Medal (MM). Zij liggen niet onder de gebruikelijke witte grafzerken maar in een gemeenschappelijk graf onder één private grafsteen. Zij staan bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd als Zaamslag General Cemetery.
Iglesia de Santiago el Mayor (Bocholtz)

La Iglesia de Santiago el Mayor​​ (en neerlandés: Jacobus de Meerderekerk) es una iglesia católica que se encuentra en la Pastoor Neujeanstraat 6 en Bocholtz,​ Países Bajos. Mencionada por primera vez en el siglo XIV, la iglesia actual fue construida en 1869 por Pierre Cuypers. Fue ampliada por Harry Koene en 1953, con la creación de un coro más grande, y la adición de un ábside y la sacristía. El edificio ha estado en uso continuo como parroquia para el santo parroquial de Bocholtz Santiago el Mayor desde 1873. La iglesia posee una reliquia del papa Cornelio, que fue objeto de una peregrinación anual durante principios y mediados del siglo XX, y fue catalogada como un monumento nacional en 1967.​ La primera mención de una capilla en Bocholtz data de 1373, que era parte de la parroquia de Simpelveld en la diócesis de Lieja. Véase también Iglesia católica Iglesia de Santiago el Mayor Referencias
Jacobus de Meerderekerk (Bocholtz)

De Jacobus de Meerderekerk is een kerkgebouw in Bocholtz in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Simpelveld. De kerk ligt in het centrum van Bocholtz aan de Kerkstraat. Het gebouw is een rijksmonument en is gewijd aan Jakobus de Meerdere. Geschiedenis In 1373 werd er voor het eerst melding gemaakt van een kapel. Deze kapel ressorteerde onder de kerk van Simpelveld. Tijdens opgravingen ten noorden van de huidige kerk zijn er fundamenten gevonden van een eenbeukig gebouw met een smaller rechtsgesloten koor. Om deze funderingen lagen nog weer funderingen van een uit de late middeleeuwen stammend groter gebouw. In 1794 werd de parochie opgericht en in 1796 werd de naast de kerk gelegen pastorie ingericht. In 1803 werd de nieuwe parochie gelegaliseerd. In de periode 1869-1873 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Pierre Cuypers. In 1953 werd de kerk aan de kant van het koor uitgebreid met een ruim nieuw koor naar het ontwerp van architect Harry Koene. Deze is in een andere baksteensoort opgetrokken en daardoor duidelijk te herkennen. Ten noorden van de kerk werd er tevens een nieuwe pastorie gebouwd. Ter hoogte van het nieuwe koor staat het Heilig Hartbeeld uit 1920, dat aanvankelijk vóór de kerk was opgesteld. Opbouw De kerk is een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl opgetrokken in baksteen. Het bestaat uit een middenschip met twee zijbeuken, een transept, een tweede transept, een priesterkoor, een sacristie en een westtoren. De toren heeft een achtzijdige spits en twee geledingen met frontalen. De ingang bevindt zich in de toren. Reliek In de kerk wordt een relikwie bewaard, in de vorm van een botstuk van de heilige paus Cornelius. Waarschijnlijk sinds c. 1900 maar ten minste sinds 1930 tot c. 1965 werd jaarlijks op 16 september vanuit Vijlen een bedevaart gehouden naar Bocholtz. Dit waren meerdere individuen of kleine groepen en niet een enkele processie. Verder werd er een kindermis gehouden die bezocht werd vanuit verschillende plaatsen in de regio. Achter in de kerk staat een beeld van paus Cornelius. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Bocholtz Sint-Remigiuskerk (Simpelveld)
Kościół św. Jakuba Większego w Bocholtz

Kościół św. Jakuba Większego w Bocholtz (niderl. Jacobus de Meerderekerk) – rzymsko-katolicki kościół parafialny w stylu neogotyckim, znajdujący się w centrum Bocholtz (w prowincji Limburgia) przy Pastoor Neujeanstraat 6. Historia Pierwsza wzmianka o kaplicy w Bocholtz pochodzi z 1373 roku. Kaplica ta została zbudowana w pobliżu budynku, w którym nocowali pielgrzymi podróżujących z Akwizgranu do Santiago de Compostela i podlegała parafii w Simpelveld. W XVII wieku kaplica popadła w ruinę i została całkowicie przebudowana w latach 1696-1697, jednak proboszcz z Simpelveld odmówił poświęcenia nowej kaplicy oraz odprawienia w niej mszy. Dopiero w 1714 roku kapłan z Akwizgranu był pierwszym, który odprawił mszę w odnowionej kaplicy. W 1794 roku w Bocholtz utworzono własną parafię, która została ostatecznie formalnie uznana w 1803 roku. Dzięki temu miejscowa kaplica stała się kościołem parafialnym. W związku ze zwiększaniem się liczby ludności, według projektu Pierre'a Cuypersa w latach 1869-1873 w miejscu starego wybudowano nowy większy kościół parafialny. Plany oparto na niewykorzystanym projekcie kościoła w Baarlo. W XIX i XX wieku liczba mieszkańców Bocholtz ponownie wzrosła i kościół uznano za zbyt mały. W związku z tym zburzono chór świątyni i w 1953 roku Harry Koene w miejscu starego zbudował nowy większy chór z drugim transeptem, dodano także apsydę i zakrystię. Kościół został uznany za zabytek narodowy (nr 33600) w dniu 16 stycznia 1967 r. Architektura i sztuka Główne wejście do kościoła znajduje się w dzwonnicy od strony zachodniej. Kościół zbudowano w XIX wieku z cegły w stylu neogotyckim na planie krzyża, powstały wówczas trzy nawy z transeptem. Rozbudowę w latach 50. XX wieku wykonano wykorzystując cegły w innym kolorze. W kościele znajduje się czarna marmurowa chrzcielnica z 1796 roku. Kult św. Korneliusza W kościele przechowywana jest relikwia (w postaci fragmentu kości) papieża św. Korneliusza. Relikwiarz ma kształt srebrnej monstrancji o wysokości 33,5 centymetra, z okrągłym pojemnikiem o średnicy około 4 centymetrów, który zawiera fragment kości. Nie jest pewne, kiedy relikwia trafiła do tutejszego kościoła. W XIX i XX wieku kult św. Korneliusza stał się popularny w holenderskich prowincjach Brabancja Północna i Limburgia. Parafia św. Jakuba Większego w Bocholtz nabyła rzeźbę św. Korneliusza. Posąg jest drewnianym neogotyckim 132-centymetrowym przedstawieniem młodego mężczyzny bez brody w szacie liturgicznej i tiarze, z rogiem w prawej ręce i laską w lewej. Figura ta stoi po prawej stronie nawy głównej na neogotyckim postumencie przy jednym z filarów. Na początku XX wieku w dniu święta Korneliusza 16 września odbywała się coroczna pielgrzymka do Bocholtz, podczas której ludzie małymi grupami przychodzili pieszo do kościoła św. Jakuba Większego. Pierwsza wzmianka o pielgrzymce pochodzi z lat 30. XX wieku, choć twierdzi się, że mogła ona mieć miejsce od około 1900 roku. W latach 60. pielgrzymki ustały. Przypisy
DVSU

DVSU is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit de stad Utrecht, opgericht op 15 maart 1933. Het eerste elftal van de club speelt in de Derde klasse zaterdag (seizoen 2020/21). De club begon op hobbelige achterafveldjes in Utrecht-Oost. Oorspronkelijk was DVSU een club voor voetballers met een rooms-katholieke signatuur: het bisdom Utrecht had zelfs bestuurlijk het nodige in de pap te brokkelen. Na een fusie en diverse omzwervingen streek de club in de jaren tachtig neer in de toen nog nieuwe Utrechtse wijk Lunetten. Sindsdien is de club daar steeds meer een typische wijkfunctie gaan vervullen. Het huidige DVSU wil graag een afspiegeling zijn van de samenleving. De Utrechtse wijk – met zo’n 12.000 inwoners – is landelijk bekend doordat ze is ingeklemd tussen drukke verkeersknooppunten en spoorlijnen en heeft misschien wel daardoor een dorps karakter. Het merendeel van de spelers komt dan ook uit de wijk Lunetten en uit buurwijk Hoograven. De club speelt op Sportpark Lunetten in de gelijknamige Utrechtse wijk, waar ook voetbalclub VVU Ardahanspor is gevestigd. Op Sportpark Lunetten zijn vier kunstgrasvelden. Velden 1, 2, 3 en 4 zijn voorzien van een lichtinstallatie. Competitieresultaten 1997–heden = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Bekende (oud-)spelers Maurits de Baar Tommy St. Jago Dylan Timber Jurriën Timber Quinten Timber Sjors Ultee Djomar Giersthove Externe link Officiële website
Begraafplaats van Kloosterzande

De begraafplaats van Kloosterzande is een gemeentelijke begraafplaats in het Nederlandse dorp Kloosterzande (gemeente Hulst) in de provincie Zeeland. De begraafplaats ligt aan de Hulsterweg op zo'n 200 m ten oosten van de Hof te Zandekerk. Ze werd in 1830 aangelegd en heeft een min of meer rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 5.000 m². De toegang bestaat uit een dubbel metalen traliehek tussen twee hardstenen pijlers in late empirestijl. Aan het einde van het centrale pad staat een lijkenhuisje. In 2010 werd de begraafplaats heringericht. De andere begraafplaats in Kloosterzande is het rooms-katholieke kerkhof achter de Sint-Martinuskerk. Britse militaire graven Links van het centrale pad ligt een perk met 3 Britse oorlogsgraven uit de Tweede Wereldoorlog. De graven zijn van Frank Blood, bemanningslid van het Royal Air Force Volunteer Reserve, Richard McCandless McKnight, schutter bij de Cameronians (Scottish Rifles) en Robert Kirk, pionier bij de Royal Engineers. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn er geregistreerd onder Kloosterzande General Cemetery.
Fort de Roovere

Fort De Roovere is an earthen fort, constructed as part of the Dutch Water Line, (Hollandse Waterlinie), a series of water-based defences conceived by Maurice of Nassau in 1628 during the Eighty Years War where it defended against Spanish attackers. It is located near Halsteren. In 1747, during the Austrian War of Succession (1740–1748) the fort was under siege by the French. This siege has been extensively documented. Eventually, the fortress Bergen op Zoom fell and the siege was abandoned. During the Napoleonic Wars Bergen op Zoom was besieged again, this time by the English as they chased the French back to their homeland. During this time the Fort de Roovere seems to have received some upkeep but was not attacked. After the end of this conflict the fort was abandoned. The fort is open from the 'back', and the 'front' consists of two bastions. Until the renovation in 2010 the fort's moat was dry and the surrounding area and banks were overgrown with trees. Renovation Over the years the de Roovere fort had fallen into major disrepair, but a foundation has now been established, "Friends of Fort de Roovere", whose goal is to make sure the fort is not forgotten. In mid 2010, extensive renovation of the fort began with the removal of the undergrowth and a deepening of the old moat so that the fort could be more easily recognizable as such. In addition, a novel bridge was designed by RO&AD Architecten in Halsteren, The Netherlands. To access the fort without disrupting its original design, and because the idea of a bridge crossing the moat seemed disrespectful, RO&AD conceived an unusual partially submerged bridge. The structure has taken on the name "The Moses Bridge", as it appears to divide the moat's waters. RO&AD Architecten also designed a watchtower named Pompejus on the site that doubles as seating for an open-air theater. The clearing of the area led to many local protests. Little to no interest was paid to archeological research as there should be traces of the French siege nearby. Local amateurs with metal detectors still regularly find cannonballs there, which likely originated from the siege. The improvements include recreational functions, and the site contains several routes for cycling and hiking. References External links The official tourism website of the province of Brabant, the Netherlands on Fort de Roovere. Amazing places on earth Walking across the Moses Bridge Atlas Obscura Bridge parts moat waters like Moses
Fort De Roovere

Fort De Roovere is een schans bij Halsteren (aan de Schansbaan/Ligneweg) die onderdeel was van de West-Brabantse waterlinie. Het is een aarden fort dat door middel van een wal (Ligneweg) aan het fort Pinssen is verbonden. Het fort is aan de "achterzijde" open, aan de "voorzijde" bestaat het uit twee bastions. Het fort heeft een droge gracht en de hellingen zijn begroeid met bomen. Het fort ligt vlak bij de Brabantse Wal. Geschiedenis Het fort werd in 1628 aangelegd op een hoge zandrug. Het maakte samen met Het Laag, het fort Moermont en het fort Pinssen onderdeel uit van de Linie van Steenbergen, onderdeel van de West-Brabantse waterlinie. Het gebied rondom dit fort kon door inundatie onder water worden gezet door middel van een sluis bij Steenbergen. Menno van Coehoorn verbeterde het fort in 1727, waarbij aan de zuidzijde een liniewal werd toegevoegd. In 1747, tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog (1740-1748) is het fort belegerd geweest door de Fransen. De belegering is uitgebreid beschreven. Uiteindelijk viel de vesting Bergen op Zoom en werd de belegering gestaakt. In 1784 werden de voorwerken verbeterd. Tevens werd de hoofdwal aan de noordzijde aangelegd. Het vestingwerk werd in 1816 opgeheven. Huidige situatie De Stichting Vrienden van Fort de Roovere streeft er naar om het fort uit de vergetelheid te krijgen. Medio 2010 is een begin gemaakt met een grootschalige opknapbeurt van het fort. De meeste begroeiing is verwijderd en de oude grachten zijn uitgediept. De werkzaamheden leidden tot veel lokale protesten. Opvallend is dat er verder weinig tot geen aandacht wordt besteed aan archeologisch onderzoek terwijl in de directe omgeving sporen te vinden moeten zijn van de belegering door de Fransen. Lokale amateurs met metaaldetectoren vinden er nog geregeld kartetskogels die van deze belegering afkomstig moeten zijn. Externe links Stichting Vrienden van de West Brabantse Waterlinie. Gearchiveerd op 23 april 2025. Website van de West Brabantse Waterlinie. Website van de Stichting Menno van Coehoorn.
Joodse begraafplaats (Hattem)

De Joodse begraafplaats in de wijk Het Veen in het Gelderse Hattem ligt aan de Kerkhofdijk naast de algemene begraafplaats. Nadat begin achttiende eeuw de eerste Joodse beroepsbeoefenaar toestemming kreeg zich in Hattem te vestigen kwam daar ook een synagoge tot stand. Deze werd echter na 1790 niet meer gebruikt omdat het aantal Joodse inwoners sterk was verminderd. Het duurde tot 1887 voor een joodse gemeente en een nieuwe synagoge konden worden gesticht. In 1883 was reeds de begraafplaats in het veengebied buiten de stad aangekocht. Bij het begin van de Duitse bezetting in 1940 woonden er ongeveer 70 Joden in Hattem, waaronder 20 Duitse vluchtelingen. Van hen wisten slechts 7 de vervolgingen te overleven. Op de begraafplaats, die wordt onderhouden door de gemeente Hattem, bevinden zich 28 graftekens. Bijzonder dubbelgraf De grafsteen van de heer en mevrouw van Gelder-Bakker herinnert aan een familie waarvan de ouders en de kinderen gedurende de Tweede Wereldoorlog op verschillende adressen rond Hattem waren ondergedoken. Vooral mevrouw Bakker kon het ondanks vele waarschuwingen niet laten haar kinderen te bezoeken, waardoor zij het leven van alle betrokkenen in gevaar bracht. Uiteindelijk wisten leden van het ondergrondse verzetsorganisatie ter plaatse geen andere oplossing dan het echtpaar te doden. Deze liquidatie heeft op 22 april 1944 in de bossen van het landgoed Molecaten bij Hattem plaatsgevonden. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Algemene Veen natuurgebied bij de begraafplaats Afbeeldingen
Verzorgingsplaats Lageveen

Verzorgingsplaats Lageveen is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A28 Utrecht-Groningen, tussen afritten 24 en 25 nabij Zuidwolde. Er is een Esso benzinestation gevestigd. Lageveen is de naam van een buurtschap in de buurt van deze verzorgingsplaats net ten noorden van Veeningen, gemeente De Wolden. De parkeerplaats is voorzien van een spiegelafstelplaats en een Fastned oplaadpunt. In 2014 zijn middels een veiling de huurrechten van het pompstation verkocht, dat 24 uur per dag open is. Aan de overzijde van de weg ligt verzorgingsplaats Panjerd.
Vestingmolen Bourtange

De Vestingmolen is een standerdmolen op een van de wallen van de voormalige legervesting Bourtange in de provincie Groningen. Oorspronkelijk stond op deze locatie al in 1619 een walmolen. Deze standerdmolen staat sinds 1832 in Ter Haar. Bij de reconstructie van de vesting is deze molen in 1980 als kopie van de oorspronkelijke molen in Ter Haar gebouwd. Deze standerdmolen heeft bijvoorbeeld een houten bovenas en borstroeden. Naast de standerdmolen op het molenbastion is een kleine rosmolen gesitueerd, deze werd gebruikt in tijden van nood om toch graan te kunnen malen. Ook deze rosmolen is bij de reconstructie van de vesting in ere hersteld. De standerdmolen wordt regelmatig door een vrijwillig molenaar in bedrijf gesteld en is eigendom van de gemeente Westerwolde. De molen is een gemeentelijk monument.
Sint-Dionysiuskerk (Nijswiller)

De Sint-Dionysiuskerk is een kerkgebouw in Nijswiller in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Gulpen-Wittem. Het gebouw staat aan de Kerkstraat in het dorp en wordt omgeven door een kerkhof met enkele oude grafkruisen. Vanaf de zuidzijde gezien ligt de kerk hoger. Aan de noordkant is ze in de helling enigszins uitgegraven. Het gebouw is opgetrokken uit kalksteen en bestaat uit een eenbeukig schip met dakruiter en een ingang aan de zuidkant. Het dak en de dakruiter zijn met leien gedekt. Het schip en de viering hebben een zadeldak, andere delen hebben een lessenaarsdak die hoog tegen het koor sluit. Het gewelf van het schip is een houten tongewelf. Ook het koorgewelf is in hout opgetrokken. Verder is het gebouw van binnen licht gepleisterd. Aan de buitenzijde is het gebouw opgetrokken in Kunrader kalksteen. Het kerkgebouw is een rijksmonument en is opgedragen aan Sint-Dionysius. Geschiedenis Reeds in 1178 bestond een romaanse kapel. In de 16e eeuw behoorde deze tot de parochie van Eys. In 1802 kwam ze in de parochie van Mechelen te liggen. In 1835 kwam ze in de parochie van Wahlwiller te liggen. In 1895-1896 werd de kerk aanzienlijk uitgebreid. Aan de oostkant werd naar de plannen van architect Pierre Cuypers een driebeukig gedeelte met absidaal gesloten zijkapellen en een eenbeukig rondgesloten koor gebouwd. Tevens werd het 12e-eeuwse schip verhoogd. In 1905 werd het gebouw ingrijpend vernieuwd naar de plannen van Pierre Cuypers. Bij deze vernieuwingen verdwenen de rondboogvensters uit de 17e eeuw van het toenmalige koor met hun omlijstingen van Naamse steen. Tevens verdwenen de segmentboogvensters uit de 18e eeuw met omlijstingen van Naamse steen aan de lange zijden van het schip en aan de ingang in de zuidelijke gevel van het schip. Verder verdwenen aan de westzijde twee bakstenen segmentboogvensters. De muren van het schip werden verhoogd met als gevolg dat het dak een flauwere helling kreeg en men vergrootte de galmgaten van de dakruiter. De verhoging van de muren van het schip is boven de ramen duidelijk nog te herkennen.
Boseilanden

Boseilanden is een recreatie- en woongebied van ongeveer 3km lang en 300 meter breed in Hoofddorp, gemeente Haarlemmermeer. Het grootste deel is recreatiegebied. Het gebied wordt begrensd door de Spieringweg aan de westkant, door de Drie Merenweg (N205) aan de oostkant en door de Kruisweg (N201) en de Bennebroekerweg aan de noord- en zuidkant. Het gebied heet Boseilanden omdat er veel bomen komen en omdat de aangelegde terpen van zand en grond omsloten zijn door veel waterpartijen. Boseilanden maakt deel uit van Haarlemmerméér Groen, een groot strategisch groenproject van de gemeente Haarlemmermeer en provincie Noord-Holland. Externe links https://web.archive.org/web/20161002124310/http://boseilanden.nl/ https://web.archive.org/web/20091013110936/http://www.haarlemmermeergroen.nl/projecten/11_boseil_extra.htm