NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mariakapel (Leveroy, Liesjeshoek)

De Mariakapel of in de volksmond Op Hei's kapelletje is een kapel in Leveroy in de Nederlandse gemeente Nederweert. De kapel staat aan de straat Liesjeshoek op de hoek met de Heerbaan ten zuiden van het dorp. Op ongeveer anderhalve kilometer naar het westen staat een tweede Mariakapel en op ruim 250 meter naar het noordwesten staat de Sint-Servaaskapel. De naam van de kapel, Op Hei's kapelletje, verwijst naar de toe behorende nabijgelegen boerderij met de naam Op Hei die gelegen is op het grondgebied van Heythuysen. De kapel staat onder een grote treurwilg en is gewijd aan de heilige Maria. Geschiedenis In 1750 stond er hier waarschijnlijk reeds een kapel, maar stond er zeker al in de Franse tijd (1795-1813). Op 17 augustus 1975 werd het 18e-eeuwse beeldje overgebracht naar de Sint-Barbarakerk en kreeg de kapel in de plaats daarvan een ander Mariabeeldje. Op 1 april 1986 werd de kapel verwoest doordat er een auto dwars doorheen gereden was, waarna de kapel werd herbouwd. Gebouw De bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig grondplan en wordt gedekt door een verzonken zadeldak met zwarte pannen. De kapel heeft geen vensters en geen steunberen. De achtergevel en de frontgevel zijn een puntgevel met verbrede aanzet en schouderstukken. In de frontgevel bevindt zich de segmentboogvormige toegang van de kapel die wordt afgesloten met twee van tralievenster voorziene groen geschilderde houten deuren. Van binnen is de kapel wit gestuukt en wordt ze overwelft foor een tongewelf. Tegen de achterwand is het altaar gemetseld dat eveneens wit gestuukt is en voorzien is van een altaarblad bestaande uit donkere tegels. Op het altaar staat een Mariabeeldje, dat de heilige toont in een biddende houding met haar handen samengevouwen, staand op een maansikkel (symbool voor kuisheid) en tegelijk een slang (symbool voor het kwaad, overwinning van de zonde) vertrapt. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Venlo
Sint-Servaaskapel (Leveroy)

De Sint-Servaaskapel, in de volksmond ook bekend als het Houben kapelke, is een kapel in Leveroy in de Nederlandse gemeente Nederweert. De kapel staat aan de weg Vlas (Rob Houben paedje) aan de zuidrand van het dorp. Op ruim 250 meter naar het zuidoosten staat de Mariakapel aan de Liesjeshoek-Heerbaan en op ongeveer 1200 meter naar het westen staat de Mariakapel aan de Deckersstraat-Velterstraat. De kapel is gewijd aan de heilige Servaas van Maastricht. Voor de kapel staan twee oude lindebomen. Geschiedenis Rond 1880 werd de kapel gebouwd. Als gevolg van ruilverkaveling raakte de kapel buiten gebruik en werd het aan het einde van de jaren 1960 onderdeel van het perceel van de Houbenhof. Hier raakte kapel steeds meer uit zicht en werd het gebruikt als kippenhok. In 2020 werd begonnen met de restauratie van de kapel en de boer gaf toestemming om de kapel weer te ontsluiten. Ook werd er een nieuw Mariabeeld geplaatst van de hand van kunstenares Vera Wetemans. Op 12 mei 2021 werd de kapel opnieuw ingezegend. Gebouw De bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak met pannen. De frontgevel en achtergevel zijn een puntgevel, waarbij de achtergevel vlechtingen heeft en voorzien is van een gebrande glasplaat met de afbeelding van Sint-Servaas en de frontgevel gecementeerd is en voorzien is van een steenprofiel. De frontgevel bevat de korfboogvormige toegang van de kapel die wordt afgesloten met een houten deur. Van binnen is de kapel wit gepleisterd. Tegen de achterwand is het altaar geplaatst dat eveneens gepleisterd is. Op het altaar staat een beeld van Sint-Servaas dat een vergrote kopie is van een Servaasbeeld in de Sint-Servaasbasiliek. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Nederweert
Wagenburcht (Wageningen)

De Wagenburcht is een Christelijk Gereformeerd kerkgebouw in de Gelderse plaats Wageningen. Het gebouw staat aan de Kastanjeweg 2, op de hoek Beatrixlaan. Het werd gebouwd in 1967. De architect was Pieter Bügel (1926-1991). In 1993 en 1999 vonden uitbreidingen plaats. Het orgel dateert uit 1978. Het werd gebouwd door orgelbouwer Ernst Leeflang. De Wagenburcht maakt deel uit van de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt. De klok is afkomstig van de voormalige R.K. Verrijzeniskerk op de hoek Geertjesweg/ Nobelweg in Wageningen. Toen deze kerk in 1989 buiten gebruik kwam werd de klokkentoren gesloopt en de klok werd uitgeleend aan de Wagenburcht. Fotogalerij
Groene Weelde

De Groene Weelde is een recreatiegebied en park in de Haarlemmermeer in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het gebied ligt tussen Hoofddorp, Cruquius, Vijfhuizen en het stadsdeel Schalkwijk van Haarlem en is in beheer van het Recreatieschap Spaarnwoude en is daarmee ook onderdeel van het recreatiegebied Spaarnwoude. Staatsbosbeheer is de grootste eigenaar van de gronden in dit gebied. Het park beslaat het voormalige Floriade-terrein dat ten westen van de N205, plaatselijk de Drie Merenweg genoemd, ligt. Dit terrein werd gebruikt voor de Floriade 2002. In het park liggen onder andere de Big Spotters Hill, die is aangelegd met grond die vrijkwam door afgravingen voor waterpartijen in dit park. Verder ligt ook in het zuidelijk deel het Prins Bernhardbos. Dit is een circa 40 hectare groot wandelbos. Bij de Geniedijk vindt men het Expo Haarlemmermeer waar ook Buslijn 300, ook wel de Zuidtangent genoemd, een halte heeft. De Groene Weelde is doormidden van een brug in de Geniedijk en een brug over de Drie Merenweg verbonden met de andere gebieden die het Recreatieschap in beheer heeft en is door middel van deze bruggen tevens verbonden met het oostelijk gedeelte van de voormalige Floriade, het Haarlemmermeerse Bos. Jaarlijks (in normale omstandigheden) vindt sinds 2003 eind augustus in dit natuurgebied het festival Mysteryland plaats.
Weerwaterbrug

De Weerwaterbrug is een fiets- en voetgangersbrug in Almere, Nederland. De brug, die in 2021 opgeleverd werd, overspant het Weerwater en verbindt de Filmwijk via het Lumièrepark met de toekomstige woonwijk Hortus. In 2018 werden twee plannen voor een brugverbinding gepresenteerd, waarbij inwoners van Almere een voorkeurstem konden uitbrengen. Gekozen werd voor een ontwerp van architectenbureau Quist Wintermans Architekten, te bouwen door Strukton Infratechnieken. De bouw ging in juni 2020 van start. De brug bestaat uit deels hergebruikte materialen, zoals staal, hout en basalt. De verlichting is ontworpen door Atelier LEK. De 240 meter lange brug overspant het water in een vloeiende slingervorm en biedt uitzicht op het Weerwater, het stadscentrum, de Filmwijk, het Lumièrepark en het (voormalige) Floriadeterrein. Op 30 september 2021 werd de brug door wethouder Maaike Veeningen en gedeputeerde Jan de Reus geopend. De brug bleef tot na de afloop van de Floriade 2022 aan de zijde van het Floriadeterrein afgesloten. Sinds de definitieve opening in het najaar van 2022 maakt het deel uit van het Rondje Weerwater; een breed en geasfalteerd fiets- en voetgangerspad van ongeveer vijf kilometer lengte om het Weerwater heen. Ook is het onderdeel van het jaarlijkse lichtkunstfestival Alluminous.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Fatimakapel (Herkenbosch)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Fatimakapel is een kapel in Herkenbosch in de Nederlandse gemeente Roerdalen. De kapel staat aan de Wijngaardstraat ten noorden van het dorp. Schuin voor de kapel staat een kleine niskapel, de Onze-Lieve-Vrouw-van-de-Wijngaardkapel. Buiten bevinden zich diverse bankjes en is er een spreekstoel aanwezig waardoor er ook buiten een mis kan worden gehouden. De kapel is gewijd aan de heilige Maria, specifiek aan Onze-Lieve-Vrouw van Fátima. Geschiedenis In 1948 werd de kleine niskapel door buurtbewoners gebouwd uit dankbaarheid voor het goed doorkomen van de Tweede Wereldoorlog. In 1957 werd schuin achter de niskapel een grotere kapel gebouwd naar het ontwerp van architect Harry Koene. In de kapel werd een Mariabeeld geplaatst van de hand van de Portugese beeldhouwer Guilherme F. Thedin. Deze bidkapel is gerealiseerd door Pastoor A. Rohs en de heer H. Storms. De laatstgenoemde had tijdens de oorlog een belofte gedaan aan zichzelf om bij levensbehoud een kapelletje te bouwen en heeft het startkapitaal geschonken (ongeveer 5000 gulden). Hij had in gedachten om een bescheiden Hubertuskapelletje te maken, maar pastoor A. Rohs die zijn emeritaat in Herkenbosch wilde doorbrengen, had hem overgehaald om een grotere kapel te bouwen, toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Fátima. Gebouw De bakstenen kapel met afwijkende metselmethode is opgetrokken op een asymmetrisch grondplan en wordt gedekt door een lessenaarsdak die naar voren toe afloopt. Aan de voorzijde is de kapel circa vijf meter breed en aan de achterzijde circa twee meter. In de beide schuine zijgevels zijn vijf lange en smalle ramen aangebracht. Op de linker hoek van de frontgevel bevindt zich een ronde klokkentoren met bovenin een klokje. In de frontgevel bevindt zich de brede rechthoekige toegang van de kapel die wordt afgesloten met deuren met ruitvormige ruitjes. Van binnen is de kapel uitgevoerd in baksteen. Tegen de achterwand is een bakstenen altaar gemetseld. Bovenop een console staat boven het altaar het Mariabeeld van de hand van de Portugese beeldhouwer Guilherme F. Thedin. In de linkerhoek staat een beeld van Sint-Hubertus en er is een glas-in-loodraam met een afbeelding van Sint-Hubertus. In het midden van de bidkapel staan bankjes die gericht zijn naar het altaar, daarboven hangt een gouden kroonluchter. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Roerdalen Lijst van gemeentelijke monumenten in Herkenbosch
Villa Maria (Delft)

Villa Maria is een gemeentelijk monument gelegen aan de Oostsingel 185 in Delft. De villa werd in 1894 gebouwd als villa voor de directeur van het naastgelegen buitengesticht, een gebouwencomplex van het Sint Jorisgasthuis, bestemd voor psychiatrische hulpverlening. Net als de acht paviljoens van het buitengesticht werd ook de directeurswoning gebouwd in de neorenaissancestijl. De villa werd voorzien van een groot aantal weelderige elementen, en een decoratief metalen toegangshek. In de loop der tijd verloor de villa haar functie als directeurswoning, en raakte het gebouw in verval, waarbij houten onderdelen verrotten en decoratieve elementen door eenvoudiger alternatieven werden vervangen. In 2002 werd de woning gekocht door een echtpaar dat het gebouw in dertien jaar tijd vrijwel geheel in zijn oorspronkelijke staat wist terug te brengen. Op basis van originele bouwtekeningen en oude foto's werd onder meer het decoratieve houtwerk teruggebracht, en kregen geveltoppen hun smeedijzeren ornamenten terug. Als kers op de taart werd de verbouwing voltooid met het terugplaatsen van het gietijzeren hek, dat de tuin scheidde van de straat. Voor de reconstructie won Villa Maria in 2007 de Le Comteprijs 2006 uit handen van historische vereniging Delfia Batavorum. Voor de reconstructie van het hek en de tuinommuring werd Villa Maria in 2015 nogmaals voor de prijs genomineerd.
Verzorgingsplaats De Kreilen

Verzorgingsplaats De Kreilen is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van N31 Drachten-Zurich tussen aansluitingen 29 en 28 in de gemeente Smallingerland bij Opeinde. Aan de andere zijde van de snelweg bevindt zich verzorgingsplaats Stienkamp.
Verzorgingsplaats Stienkamp

Verzorgingsplaats Stienkamp is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van N31 Zurich-Drachten tussen aansluitingen 28 en 29 in de gemeente Smallingerland bij Opeinde. Aan de andere zijde van de snelweg bevindt zich verzorgingsplaats De Kreilen.
Vaete

Vaete (niederländisch dorpsvijver) ist der seeländische Name für Dorfteich. Ein solcher Dorfteich lag in Zeeland in der Regel zentral in einem Dorf und hatte daher bestimmenden Einfluss auf das Dorfbild und die Funktion der ländlichen/dörflichen Gemeinschaft. Er wurde oft gemeinschaftlich als Tränke für Vieh und als Reservoir für die Feuerwehr verwendet. Der Vaete ist heute noch in einigen Dörfern in der niederländischen Provinz Zeeland anzufinden und als solcher bezeichnet, obwohl dieser nicht mehr als solcher verwendet wird. Auch in vielen Straßennamen in Zeeland kommt das Wort vaete vor. In Baarland, einem Dorf in der Gemeinde Borsele in Zeeland, ist ein solcher vaete als staatlich besonders geschütztes Objekt eingetragen (sog. Rijksmonumenten). Auch Personen in Zeeland und Flandern tragen das seeländische Wort vaete im Nachnamen. So z. B. der bekannte flämische Komponist Jacobus Vaet. Andere Sprachen Im Schwedischen ist ein Vät (vä·te) ist ein flaches, periodisch austrocknendes Stillgewässer. In der Chemie bezeichnet es im Schwedischen auch das erste Element im chemischen Periodensystem, den Wasserstoff. Einzelnachweise
Vaete

Een vaete is de Zeeuwse naam voor een dorpsvijver, meestal centraal gelegen in een dorp, die in vroeger tijd vaak ook als drinkplaats voor vee en als reservoir voor de brandweer gebruikt werd. Diverse dorpen in Zeeland hebben nog een vaete, al wordt deze niet meer als zodanig gebruikt. Ook in veel Zeeuwse straatnamen komt het woord 'vaete' nog voor.
Dinkelland (natuurgebied)

Dinkelland is een Natura 2000-gebied in de Nederlandse provincie Overijssel in de gemeenten Dinkelland en Losser. Het zijn het beekdal van de Dinkel met een aantal zijbeken, waaronder het oostelijk deel van het beekdal van de Snoeijinksbeek, en een drietal gevarieerde heideterreinen langs de Puntbeek en Rammelbeek, te weten Punthuizen, Stroothuizen en het Beuninger Achterveld. Er zijn vier los van elkaar liggende stukken, noord van de A30 grenzen twee delen aan het provinciaal reservaat Lutterzand plus nog een los deel, en zuid van A30 een gebied met complexe vorm rond de Dinkel en zijtakken daarvan. Externe links Uitgebreide gebiedsbeschrijving Dinkelland: Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland
Uiterwaarden Lek

Uiterwaarden Lek is een Natura 2000-gebied in de Nederlandse provincie Utrecht, en wordt gevormd door vier deelgebieden naast de rivier de Lek. De deelgebieden zijn Willige Langerak, het schiereiland De Bol op de noordoever en op de zuidoever Koekoeksche Waard, de Kersbergsche- en Achthovensche uiterwaarden en het terreintje Luistenbuul. Externe links Uitgebreide gebiedsbeschrijving: Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland
Uiterwaarden Lek

Uiterwaarden Lek este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 148 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Uiterwaarden Lek este situat la coordonatele 51.9686°N 4.988°E﻿ ()51.9686; 4.988. Înființare Situl Uiterwaarden Lek a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 1 specie de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în septembrie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 4 habitate naturale: Râuri cu maluri nămoloase cu vegetație de Chenopodion rubri p.p. și Bidention p.p., Pajiști calcaroase din nisipuri xerice, Fânețe de joasă altitudine (Alopecurus pratensis, Sanguisorba officinalis), Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află o specie protejată de amfibieni: triton cu creastă (Triturus cristatus). Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Leuchtturm Huisduinen

p4 Der Leuchtturm Huisduinen, genannt Lange Jaap, ist ein Leuchtturm im Norden von Fort Kijkduin bei Den Helder in der niederländischen Provinz Nordholland. Bauwerk Mit einer Höhe von 63,45 Meter war der Lange Jaap lange Zeit der höchste Leuchtturm der Niederlande, ehe er vom neuen Leuchtturm Maasvlakte abgelöst wurde. Der Lange Jaap ist aber immer noch der höchste gusseiserne Leuchtturm Europas. Der Bau des Turmes begann 1877, die Inbetriebnahme erfolgte am 1. April 1878. Der Leuchtturm hat eine sechzehneckige Grundform und besteht aus miteinander verschraubten Gusseisenplatten mit einem Gesamtgewicht von 506.100 Kilogramm. Architekt des Turmes war Quirinus Harder. Seit 1988 steht der „Lange Jaap“ unter Denkmalschutz. Geschichte Vor der Errichtung des Lange Jaap wurde die Schifffahrt vor der Küste um Den Helder und Texel durch verschiedene Leuchttürme und Baken gesichert. Zudem gab es an der Stelle des heutigen Fort Kijkduin einen Turm, auf dem Holz und Kohle verbrannt wurden, um Schiffe vor Gefahren zu warnen. Im Jahre 1822 wurde dann auf dem Areal des Forts ein 46 Meter hoher Steinturm errichtet, auf dem man ein mit 26 Öllampen und Spiegel ausgerüstetes Leuchtfeuer installierte. 1853 ersetzte man die Spiegel durch ein Linsensystem, ehe der alte Turm 1878 durch die Errichtung des Lange Jaap überflüssig wurde. Leuchtfeuer Zur Eröffnung 1878 wurde der Lange Jaap mit einer Argand-Lampe und stationären Linsen ausgerüstet. Diese wurden 1903 durch eine drehbare Optik ersetzt. Dieses Linsensystem erzeugte alle zehn Sekunden zwei Lichtblitze und war etwa 30 Kilometer weit zu sehen. 1912 erhielt der Leuchtturm noch stärkere Brenner, ehe er 1924 elektrifiziert wurde. Im Zweiten Weltkrieg wurde das Leuchtfeuer von deutschen Marinesoldaten zerstört. Erst 1945 nach fünf Jahren ohne Leuchtfeuer, wurde eine Behelfsoptik installiert, die 1949 durch ein neuwertiges Objektiv-System ersetzt wurde. Dieses System erzeugt noch heute in einem Zwanzig-Sekunden-Intervall vier Lichtblitze und ist 54 Kilometer weit zu sehen. Siehe auch Liste der höchsten Leuchttürme der Welt Weblinks Informationen über den Leuchtturm Lange Jaap auf vuurtorens.nl (mehrsprachig)
Phare d'Huisduinen

Le phare d'Huisduinen ou phare de Lange Jaap est un phare situé sur la commune du Helder, province de Hollande-Septentrionale aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1988 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire La construction du premier phare commence en 1822 pour remplacer un feu au charbon. C'est une tour en brique de 6 mètres de haut muni de 26 lampes de type Argand à réflecteurs paraboliques, avec une visibilité de 6 milles nautiques (environ 11 km). Le phare actuel est construit en 1877, pour remplacer le premier et il est mis en service le 1er avril 1878. Il est conçu par l'architecte Quirinus Harder. Il est l'un des plus hauts phares néerlandais. La tour possède 17 étages avec un escalier intérieur de 284 marches. Dès 1853 il fut équipé d'une lentille de Fresnel fixe. En 1903, la lentille fixe est devenue rotative. Le phare fut électrifié en 1924 dont le système d'éclairage fut détruit durant la Seconde Guerre mondiale. Il possède toujours son système optique à lentille de Fresnel de 1er ordre (920 mm) dont il fut équipé en 1949, après la restauration due aux dommages de guerre. Le site est ouvert et accessible. Cependant, pour des raisons de sécurité, la tour est fermée au public depuis 1998. Description Ce phare est une tour circulaire en fonte, avec une galerie et une lanterne de 63,5 m. La tour est peinte en rouge et la lanterne est blanche avec un dôme rouge. Il émet, à une hauteur focale de 57 m, quatre brefs éclats blancs de 0.2 seconde par période de 20 secondes. Sa portée est de 30 milles nautiques (environ 55.5 km) pour le feu blanc. Identifiant : ARLHS : NET-051 ; NL-1494 -Amirauté : B0858 - NGA : 114-9884. Caractéristique du feu maritime Fréquence : 20 secondes (W-W-W-W) Lumière : 0.2 secondes Obscurité : 3.1 secondes Lumière : 0.2 seconde Obscurité : 9.9 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Lange Jaap » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Lange Jaap - Site Lightphotos.net (en) Kijkduin Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Estació de bombament D.F. Wouda

L'estació de bombament D.F. Woudagemaal situada a Lemsterland a la Província de Frísia als Països Baixos,està inscrita a la llista del Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO el 1998. Actualment és l'estació de vapor de bombament més gran en funcionament del món. El 7 d'octubre de 1920 la reina Guillermina I va obrir l'estació de bombament que s'utilitza per bombar l'aigua en excés de Frísia. El 1967, després de 47 anys funcionant amb carbó, les calderes van ser reconstruïdes per passar a funcionar amb petroli. Va ser dissenyada per l'enginyer holandès D.F. Wouda i pot bombar aproximadament 4.000 metres cúbics d'aigua per minut o 6 milions m³ d'aigua al dia. En 1988 va ser declarada patrimoni de la humanitat per la UNESCO. Referències
D. F. Woudova parní čerpací stanice

D. F. Woudova parní čerpací stanice (nizozemsky Ir.D.F. Woudagemaal) je největší parní čerpací stanice na světě, která je stále provozuschopná. Nachází se na území města Lemmer. Slouží ke snižování vodní hladiny v nizozemské provincii Frísko. Přečerpává vodu z Fríska, která je ke stanici dováděna pomocí rozlehlé soustavy kanálů, do jezera IJsselmeer. Stanici uvedla do provozu 7. října 1920 tehdejší nizozemská královna Vilemína. Roku 1955 proběhla výměna šesti stávajících parních kotlů za 4 nové. Stanice byla v plnohodnotném provozu do roku 1966. Právě v tomto roce začala fungovat J.L. Hooglandova stanice (již elektrická, ve 20 km vzdáleném Stavorenu) a D.F. Woudova stanice je od té doby využívána příležitostně, funguje jako záložní možnost čerpání vody. Od roku 1998 figuruje na seznamu světového kulturního dědictví UNESCO. Fotogalerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu D. F. Woudova parní čerpací stanice na Wikimedia Commons