NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Begraafplaats Wierhuizen

De Begraafplaats Wierhuizen nabij Pieterburen in de Nederlandse provincie Groningen dateert uit de 12e eeuw en is een rijksmonument. Beschrijving De begraafplaats werd oorspronkelijk aangelegd in de 12e eeuw. Ze ligt zo'n kilometer westelijk van de bebouwde kom van Pieterburen op een wierde in de buurtschap Wierhuizen. Oorspronkelijk heeft op het zuidelijke deel van deze wierde ook een eenvoudig zaalkerkje gestaan, dat op de kaart van Johan Sems uit 1631 staat afgebeeld met een toren en op de kaart van Henricus Teysinga uit 1730 met een dakruiter. In 1570 werd de kerk getroffen door de Allerheiligenvloed. De pastoor kreeg in 1573 een miskelk terug die bij deze vloed was zoekgeraakt. In 1673 werd de kerk gecombineerd met Pieterburen. De kerk werd tijdens de Kerstvloed van 1717 verwoest en werd daarop enkele decennia later afgebroken. De klok, waarvan het gietjaar onbekend is, zou na de afbraak volgens de overlevering zijn opgehangen in de toren van de Petruskerk van Pieterburen. Het oudste grafmonument op de begraafplaats dateert uit 1813. Niet alleen de begraafplaats is erkend als rijksmonument, maar ook het hek van de begraafplaats en het baarhuisje zijn sinds 1999 erkend als een zelfstandig rijksmonument mede vanwege de gaafheid van het geheel en de beeldbepalende ligging. Het baarhuisje heeft twee vensters in de noordgevel. De bij de aanwijzing tot rijksmonument ontbrekende deur in de oostgevel is weer aangebracht. De begraafplaats is in het bezit van de Stichting Oude Groninger Kerken. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen twee Britse gesneuvelde piloten uit de Tweede Wereldoorlog. Oliver Godfrey, wing-commander bij de Royal Air Force. Hij sneuvelde op 23 juni 1942 en werd onderscheiden met het Distinguished Flying Cross (DFC). Ronald William Kennedy, piloot bij de Royal Air Force Volunteer Reserve. Hij sneuvelde op 6 maart 1944. Hun graven staan bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Wierhuizen Protestant Cemetery. Externe link het kerkhof op de site van de stichting Oude Groninger kerken
Kennemerstrand

Het Kennemerstrand is een natuurgebied langs de kust bij IJmuiden, Noord-Holland in het uiterste noordwesten van Nationaal Park Zuid-Kennemerland. Geschiedenis Het strand is ontstaan nadat in de ´jaren '60 de pieren van het Noordzeekanaal werden verlengd. Door de verlenging van de pieren en de veranderde zeestroming ontstond een strandvlakte met een breedte van 1 km. Op deze zandvlakte ontstonden op natuurlijke wijze jonge duinen die vervolgens begroeid raakten. De gemeente Velsen maakte gebruik van dit nieuw aangewonnen land door er o.a. een boulevard, hotels en een jachthaven te bouwen. Ter compensatie voor het verlies aan natuur werd in de zuidelijke punt van het gebied een slufter gecreëerd waardoor bij springtij het zeewater het gebied binnenstroomde. Door de vorming van duinen is het gebied thans echter afgesloten van de zee. Daarnaast werd er langs de vloedlijn een duinenrij aangelegd om het gebied erachter te beschermen tegen het wassende water. Het zand voor die duinen werd gewonnen uit een zuigput waardoor het Kennemermeer is ontstaan. Kenmerken Het gebied heeft een totale oppervlakte van ca. 250 ha en is een van de weinige locaties in Nederland met primaire duinvorming. Het beheer is in handen van een consortium van Natuurmonumenten, Stichting Duinbehoud en de Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging (werkgroep Vrienden van het Kennemerstrand). Externe links KNNV, werkgroep Vrienden van het Kennemerstrand Kennemerstrand op de website van Nationaal Park Zuid-Kennemerland
Golfclub Broekpolder

Golfclub Broekpolder is een golfclub in de Nederlandse plaats Vlaardingen. Geschiedenis De leden van de 'oude Rotterdamsche' wilden graag een 18 holesbaan hebben, en daar was in Kralingen geen ruimte voor. In 1981 besloten zij de Broekpolder Golf Club op te richten en een baan aan te leggen in de met havenslib opgehoogde polder Broekpolder. Op 4 juni 1983 werd de baan geopend door voorzitter Hans Catz. Ook prins Bernhard, amateurgolfkampioen Robbie van Erven Dorens en toenmalig voorzitter van de NGF Jan Willem Verloop, waren aanwezig. Toernooien Dutch Ladies Open Het Dutch Open van de Ladies European Tour werd drie keer op Broekpolder gespeeld. Winnaars 2010: Florentyna Parker. 2011: Melissa Reid 2012: Carlota Ciganda Rotterdam International Open 2005 Eenmalig is in september 2005 het Rotterdams Open gehouden. Het was een toernooi van de Challenge Tour. Het toernooi werd gewonnen door Per G. Nyman. International Broekpolder Golf Tournament In 1983 werd het toernooi opgezet onder de naam Europees Kampioenschap Teaching Pro's. Later werd de naam gewijzigd in International Broekpolder Golf Tournament. Het werd altijd op Broekpolder gespeeld. Vanaf het begin was het een 4-daags toernooi. Winnaars 1983: Cees Renders 1984: Donald Armour 1985: John Woof 1986: Stuart Brown 1987: Jim Rhodes 1988: Russell Weir 1989: Russell Weir met −3, Jonas Saxton en Alan Saddington worden 3de met +1. 1990: John Woof 1991: Paul Carman 1992: Tim Giles 1993: Russell Weir Broekpolder Pro Golf Tour International Open 2018 Golfclub Broekpolder organiseert van 5 tot en met 7 juli 2018 het 'Broekpolder International Open', een toernooi voor professionele golfers en topamateurs op de Pro Golf Tour. Na de European Tour en de Challenge Tour is de Pro Golf Tour het derde Europese circuit voor professionele golfers. Omgeving In juli 2012 kreeg Broekpolder het internationale GEO-certificaat (Golf Environment Organization) van de Nederlandse Golf Federatie Langs hole 2 loopt de Boonervliet en langs hole 12 loopt de Vlaardingervaart.
Sint-Jan Geboortekerk (Vlijmen)

De Sint-Jan Geboortekerk is een neogotisch kerkgebouw te Vlijmen. Het bevindt zich aan de Julianastraat 44. Het gebouw werd ontworpen door Hendrik Jacobus van Tulder en werd gebouwd van 1864-1866. De kerk werd in 1868 ingewijd. Het is een driebeukige kruisbasiliek met een toren, welke vier geledingen omvat. Voor de kerk staat een Heilig Hartbeeld uit 1922. De kerk en het beeld hebben de status van rijksmonument. Van 1886-vóór 1960 bestond er een broederschap ter ere van de Heilige Donatius, patroon tegen brand en blikseminslag. Bronnen ReliWiki Donatiusverering
Einde Gooi

Einde Gooi is een bosgebied van ruim 150 ha. ten zuiden van Hilversum in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het gebied is eigendom van Natuurmonumenten. In het midden van het landgoed staat een landhuis met een boerderij. Daarachter ligt een parkbos met een zevensprong. Het bos ligt ten noorden van de Graaf Floris V Weg bij Maartensdijk, ten westen van de Utrechtseweg en rijksweg A27, ten zuiden van de Noodweg (van Loosdrecht naar Hollandsche Rading) en ten oosten van Egelshoek. Tot de negentiende eeuw bestond het gebied, net als de omgeving, uit heidevelden. Het werd in 1837 door Domeinen verkocht aan J. Corver Hooft (±33 ha), Joannes van der Linden (±40 ha), Jan David Zocher (±41 ha) en Jan van den Andel (±34 ha). Deze stukken werden in 1852 tezamen verkocht aan mr. Herman Albrecht Insinger (1827-1911) uit Amsterdam. De bebouwing bestond uit een boerderij langs de Noodweg, de boerderij Blokhoven aan de Utrechtseweg en het huis van de sluiswachter aan het Tienhovens kanaal. Toen de boerderij aan de Noodweg in 1857 afbrandde werd op die plek Klein Einde Gooi gebouwd. Rond 1860 werd op het landgoed een groot herenhuis met een boerderij gebouwd. Het herenhuis werd van 1925 tot 1930 gebruikt als een hotel-pension met café-restaurant en theetuin. Nadien werd het als woning gebruikt door een pluimveefokker. De grond werd voor bosbouw en grasland gebruikt. In 1976 werd Einde Gooi door de familie Insinger verkocht aan de Vereniging Natuurmonumenten. Het herenhuis werd eind twintigste eeuw gerestaureerd. Flora en fauna De buitenplaats Einde Gooi is in de negentiende eeuw aangelegd in een voormalig heidegebied. Het ligt op de grens van de droge zandgrond met heidegebieden van Het Gooi en het natte veenweidegebied van het Groene Hart. In het bos komen dassen voor die profiteren van de speciale voerakkers met mais. Langs de lanen groeien lelietje-van-dalen en wilde hyacint.
Verzorgingsplaats Rivierduin

Verzorgingsplaats Rivierduin is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A6 Joure-Muiderberg tussen afritten 12 en 11 aan het IJsselmeer, in het noorden van de gemeente Lelystad. De verzorgingsplaats is vernoemd naar de naam voor zandafzettingen door een rivier: rivierduin. De naam rivierduin past overigens niet bij de omgeving: de verzorgingsplaats ligt namelijk aan een meer (IJsselmeer). Bij de verzorgingsplaats zijn geen voorzieningen aanwezig. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Oeverwal.
Joodse begraafplaats (Smilde)

De Joodse begraafplaats van Smilde in de Nederlandse provincie Drenthe ligt in de dorpskern Hoogersmilde, circa 300 meter ten westen van de Drentse Hoofdvaart. Op de begraafplaats staan thans 40 grafstenen. Geschiedenis Smilde had van circa 1825 tot de Tweede Wereldoorlog een kleine, maar zelfstandige Joodse gemeenschap. De eerste Joden vestigden zich eind 18e eeuw in deze plaats. Dat ging gepaard met protest van de plaatselijke bevolking. In 1825 kreeg de Joodse gemeente de rang van Bijkerk onder Dwingeloo. In het nabije Kloosterveen kwam in 1846 een synagoge. Na de Holocaust in de Tweede Wereldoorlog keerden er nauwelijks Joden terug. Het synagogegebouw werd afgebroken en de Joodse gemeente werd in 1950 bij Assen gevoegd. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk (Papendrecht)

De Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk is een voormalige rooms-katholieke kerk aan de Veerdam 10 in de Nederlandse plaats Papendrecht. Het gebouw is tegenwoordig als de Eben Haëzerkerk in gebruik bij de Hersteld Hervormde Kerk. De kerk werd in 1923 gebouwd voor de katholieke gemeenschap van Papendrecht. Architect H.P.J. de Vries ontwierp een zaalkerk in traditionalistische stijl. Op 15 augustus 1923 werd de kerk in gebruik genomen en het gebouw deed tot april 1965 dienst. Daarna betrok de parochie een nieuwe kerk aan de Seringenstraat. De oude Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk werd in 1967 verkocht aan de gemeente, waarna het als koninkrijkszaal van Jehova's getuigen in gebruik werd genomen. In november 2008 werd het kerkgebouw gekocht door de Hersteld Hervormde Kerk. Bron Papendrecht.net - Hersteld Hervormde Gemeente koopt voormalige Roomse Kerk Vandervalk-kerknieuws.nl Reliwiki - Papendrecht, OLV Onbevlekt Ontvangen
Hervormde kerk (Beekbergen)

De hervormde kerk van Beekbergen is een Nederlands-hervormde dorpskerk. Het huidige kerkgebouw werd in de 15e eeuw gebouwd als vervanging van een oudere kerk uit de elfde eeuw. Het oorspronkelijke bouwmateriaal, tufsteen uit de Eifel, werd hierbij hergebruikt. Het koor werd in het begin van de zestiende eeuw toegevoegd. Het onderste deel van de toren dateert uit de dertiende eeuw. Aan het eind van de vijftiende eeuw werd de toren verhoogd met een bakstenen gedeelte. De huidige spits werd geplaatst in 1867. De kerk heeft een orgel uit 1779, dat is ontworpen door Johan Gustav Schilling. Het orgel stond oorspronkelijk in de Oude Kerk in Apeldoorn. Toen die kerk in 1842 werd gesloopt, werd het orgel aan de Beekbergse kerk geschonken.
Begraafplaats Vrangendael

Begraafplaats Vrangendael is een algemene begraafplaats in de wijk Vrangendael in de Nederlandse plaats Sittard. Oorlogsgraven en monument Op de begraafplaats bevindt zich een rij van acht Nederlandse oorlogsgraven. Ook is er een aantal burgerslachtoffers begraven. Tevens is er een rij van twintig oorlogsgraven met gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog, afkomstig uit landen van het Gemenebest. Daarvan is er één niet geïdentificeerd. Er is een monument "Oorlogsslachtoffers 1940-1945" met vier plaquettes met daarop de namen van inwoners van Sittard die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. Joodse begraafplaats Er bevindt zich ook een Joodse begraafplaats op Vrangendael. Zie ook Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe link (en) De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission
De Leest (molen)

De Leest is een in 1899 gebouwde windmolen in het Noord-Brabantse Lieshout (gemeente Laarbeek). De molen, gebouwd met onderdelen uit andere molens, was van 1907 tot 1975 eigendom van de familie De Leest en ontleent zijn naam daaraan. In 1975 kocht de toenmalige gemeente Lieshout de vervallen molen. Direct daarop is De Leest maalvaardig gerestaureerd. De molen is te bezoeken op dinsdag van 13.00 - 16.30, op zaterdag van 11.00 - 16.30 en op afspraak. Technische gegevens De wieken zijn Oudhollands. De vang (rem) is een Vlaamse blokvang met vangtrommel. Voor het malen van graan is een koppel 17der (150 cm diameter) kunststenen en een koppel 17der natuurstenen (blauwe stenen) aanwezig. Het luiwerk, waarmee de zakken graan opgehesen worden, is een sleepluiwerk.
De Seismolen

De Seismolen is een (voormalige) korenmolen aan het Seisbolwerk in de Nederlandse stad Middelburg. Het is een ronde stenen stellingmolen die in 1728 is gebouwd en is daarmee van de in Middelburg nog aanwezige molens de oudste. Na een ernstige storm in november 1940 en daaropvolgende verwaarlozing kwam de molen in verval. Vanaf 1955, toen de molen in eigendom kwam van de gemeente, werd het metselwerk hersteld. Pas na een restauratie in 2000-2001 werd de molen weer maalvaardig: in de Seismolen bevinden zich 2 koppel 16der kunst- en 1 koppel 16der blauwe stenen. Bij de laatste restauratie werden de funderingen van een voorganger van de Seismolen aangetroffen. Deze zogenaamde teerlingen waarop ooit een standerdmolen rustte zijn samen met de middenstukken van de oude roeden van de Seismolen verwerkt in een zitbank naast de molen. De molen heeft een Oudhollands gevlucht van 26,00/26,15 meter en de kap is gedekt met dakleer. Foto's
Genneperhuis

Het Genneperhuis was een burcht en versterkte vesting aan de monding van de Niers in de Maas nabij het stadje Gennep in de buurt van Milsbeek. Tot 2009 was er zelfs nauwelijks nog sprake van een ruïne, slechts de kroonwerken en verhogingen in het landschap geven nog een impressie van de omvang. Het gebied heeft de status van beschermd monument. Geschiedenis Waarschijnlijk is de basis van de burcht een Romeinse fortificatie. Dit vermoeden wordt bevestigd door de gunstige ligging; de twee rivieren en een doorwaadbare plaats in de Niers, waar zowel een weg zuid-noord als oost-west elkaar kruisten. Anderzijds heeft de ligging bijgedragen tot het verval, omdat het bouwwerk slecht te wapenen was tegen het winterse hoogwater en vooral de daaropvolgende ijsgang. Lange tijd bood het kasteel thuis aan de zogenoemde Heren van Gennep. Zo werd ook de H. Norbertus rond 1080 uit deze adellijke familie geboren, maar ook Jutta van Gennep, de eerste abdis van het Klooster 's-Gravendaal bij Asperden, en Willem van Gennep, de aartsbisschop van Keulen (1349-1362) kwamen uit het Gennepse geslacht van het kasteel voort. De Heren van Gennep stierven uit en na een kort heerschap van de Hertogen van Gelre begon vanaf de 14de eeuw de invloed van Kleef sterker te worden. In 1442 werd het uiteindelijk verkocht aan de Hertog van Kleef. Tijdens de Nederlandse Opstand kende het Genneperhuis verschillende bezetters: eerst de Staatsen, waarna de Spanjaarden het veroverden in 1599, waarop het in 1602 weer door de Staatsen heroverd werd. In 1635 namen de Spanjaarden het weer over en versterkten het weer, maar in 1641 werd na het Beleg van Gennep door stadhouder Frederik Hendrik de burcht weer verlaten. Bij de Vrede van Münster en Osnabrück werden het Genneperhuis én de stad Gennep aan Brandenburg, feitelijk het Kleefse, toegewezen. Vervolgens kwamen de Franse troepen nog tweemaal: zowel in 1672 als tijdens de Spaanse Successieoorlog namen zij bezit van het kasteel. De laatste bezetting betekende ook het einde. In 1710 verwoestten de Fransen de burcht. Het vrijgekomen steen gebruikte men voor huizenbouw in de stad Gennep en ter versterking van de Maasoevers. Restauratie In 2009 werd een begin gemaakt met een gedeeltelijke reconstructie rondom de kasteelruïne en werden kroonwerken en grachten weer zichtbaar gemaakt. Tevens werden ter hoogte van de Bloemenstraat proefsleuven gegraven om inzicht te verschaffen in archeologische bijzonderheden. De werkzaamheden werden in 2010 afgerond en het gebied is nu toegankelijk als toeristische bezienswaardigheid. Er werden vijf loopbruggen op de funderingen gelegd en tevens werd er een brug over de Niers geplaatst. Bronnen
Baarzandse Kreek

De Baarzandse Kreek is een kreek en natuurgebied ten zuidoosten van Groede in Zeeuws-Vlaanderen. Het gebied meet 25 ha en is eigendom van de Stichting Zeeuwse Landschap. Geschiedenis De kreek is ontstaan in 1585, toen de geuzen de dijken doorstaken. Ze ligt in de Oude Groedsche Polder, die reeds in de 12e eeuw werd ingepolderd. De Baarzandse Kreek volgt min of meer de loop van de voormalige Groedschen Waterganc. In 1613 werd dijkherstel gefinancierd door Jacob Cats (zie: Catspolders). Sinds die tijd is de kreek gedeeltelijk verland. Natuurgebied Tegenwoordig bestaat het gebied uit een restant aan open water, omzoomd door drassige oeverlanden. Slechts op enkele plaatsen komen brakwaterplanten voor, met name zilte rus, moeraszoutgras en aardbeiklaver. De meeste waterplanten duiden op een zoet milieu. Tot de broedvogels behoren kievit, tureluur, grutto, scholekster en slobeend. In het winterseizoen verblijven vele grauwe ganzen, kolganzen en smienten in het gebied, terwijl ook veel trekvogels de kreek bezoeken. Het gebied is niet publiek toegankelijk, maar is te overzien vanaf Rijksweg 58, waar zich ook een uitkijkbordes bevindt. Externe link Baarzandse Kreek
Oldehove

Oldehove és una torre d'església inacabada al centre de la població de Leeuwarden (Països Baixos). Durant la construcció l'edifici va començar a caure, motiu pel qual el projecte es va aturar entre 1532 i 1533 i finalment l'església es va demolir entre 1595 i 1596, deixant únicament la torre. Actualment està més inclinada que la Torre de Pisa.
Oldehove

De Oldehove (frisisk: Aldehou) er et ufærdigt kirketårn i det middelalderlige centrum af den frisiske hovedstad Leeuwarden. Det hælder mere end det skæve tårn i Pisa i Italien. Oldehove er tillige navnet på en kunstig forhøjning, en værft ("Terp" på nederlandsk, "wert" eller "wierd" på frisisk), som i slutningen af det 9. århundrede blev bebygget med en katolsk kirke dedikeret til Sankt Vitus. Konstruktion af det tilstødende sengotisk tårn begyndte i 1529 efter, at borgerne i Leeuwarden krævede et tårn højere end konkurrenten Martintoren i Groningen-by i provinsen Groningen. Ansvarlig for byggeriet var Jacob van Aken (eller Aaken), og efter hans død, Cornelis Frederiksz. Under anlægsarbejdet begyndte tårnet at synke, hvilket bygningsmændene forsøgte at kompensere for ved at indføre adskillige "knæk", men projektet blev stoppet i 1532 (1533 i henhold til en anden kilde). I 1595-1596 blev den daværende forladte kirke revet ned, men tårnet blev tilbage. Det består hovedsageligt af mursten, men bygherrerne anvendte tillige såkaldte Bentheim-sandsten. Det er opført som et rijksmonument, nummer 24331:e. Noter Litteratur R. Stenvert et al.: Monumenten in Nederland: Fryslân, s. 25, 41 and 189-196. Waanders Uitgevers, Zwolle, Nederlandene; 2000. ISBN 90-400-9476-4. Eksterne henvisninger
Oldehove

De Oldehove (westfriesisch Aldehou) ist ein unvollendeter Kirchturm am Rande des Stadtzentrums von Leeuwarden. Er neigt sich kontinuierlich ähnlich wie der schiefe Turm von Pisa. An der Stelle des Oldehove befand sich eine Warft, auf der im späten 9. Jahrhundert eine dem Heiligen Veit geweihte Tuffsteinkirche errichtet wurde. Diese wurde jedoch im 13. Jahrhundert durch eine größere Kirche ersetzt. Die Arbeiten an dem angrenzenden spätgotischen Turm begannen 1529, nachdem die Bewohner von Leeuwarden eine größere Kirche als die in Groningen gefordert hatten. Nach dem Tod des Baumeisters Jacob van Aken gingen die Arbeiten unter Cornelis Frederiksz weiter. Während der Bauarbeiten begann der Turm abzusacken. Die Bauherren versuchten dies durch Einsetzen von Hilfsbalken zu kompensieren. Doch schließlich wurden die Arbeiten 1532 eingestellt. In den Jahren 1595–1596 wurde die baufällige Kirche abgerissen. Nur der unvollendete Turm wurde stehen gelassen. Der Turm besteht größtenteils aus einfachen Backsteinen und zum kleineren Teil aus Bentheimer Sandsteinen, er hat zwei Glocken und eine Uhr. Im Sommer ist es möglich, den Turm zu besteigen. Weblinks
Oldehove (tower)

The Oldehove (West Frisian: Aldehou [ˈɔːdəhɔu]) is a leaning and unfinished church tower in the medieval centre of the Dutch city of Leeuwarden. Oldehove is also the name of an artificial mound (terp) on which in the late 9th century a (Catholic) church dedicated to Saint Vitus was built. Construction of the adjoining Late Gothic tower began in 1529, after the citizens of Leeuwarden demanded a tower taller than the one in the city of Groningen, the Martinitoren. In charge were Jacob van Aken (or Aaken) and, after his death, Cornelis Frederiksz. The tower's tilt began during construction. The builders tried to compensate for the tilt, but the project was stopped in 1532 (1533 according to another source). In 1595–1596, the then derelict church was demolished, but the tower remains. It consists mostly of brick, but the builders also used so-called Bentheim sandstone. There are two bells. A bell cast in 1633 by Hans Falck and a bell cast in 1637 by Jacob Noteman, weight 2,100 kg (4,630 lb). It is listed as a Rijksmonument, number 24331. The height of the tower is 39 metres (127.95 feet). The tower has 183 steps. The top of the tower is displaced horizontally 2 metres (6 ft 7 in) from the centre. The original plan included attaching a new church to the tower, which would replace the old saint vitus church, but this was never realized. Custodian of the tower is Historisch Centrum Leeuwarden. References Sources Stenvert, R. et al. (2000). Monumenten in Nederland: Fryslân, p. 25, 41 and 189–196. Waanders Uitgevers, Zwolle, the Netherlands. ISBN 90-400-9476-4. External links Oldehove.eu Archived 2020-12-30 at the Wayback Machine, official website
Oldehove

Oldehove es una torre de iglesia inacabada en el centro de la población de Leeuwarden (Países Bajos). Durante la construcción del edificio este comenzó a caer, por lo que el proyecto se detuvo entre 1532 y 1533 y finalmente la iglesia se demolió entre 1595 y 1596, dejando únicamente la torre. Actualmente está más inclinada que la Torre de Pisa. La torre tiene unos 40 metros de altura, con una pendiente de unos 2°, equivalente a 1,68 metros en dirección noroeste. Está construida casi en su totalidad con ladrillos (también se utilizaron bloques de arenisca de Bentheim). Referencias Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Oldehove. Stenvert, R. et al. (2000). Monumenten in Nederland: Fryslân, p. 25, 41 and 189–196. Waanders Uitgevers, Zwolle, the Netherlands. ISBN 90-400-9476-4.
Oldehove (tour)

La Oldehove est une tour située dans la ville frisonne de Leeuwarden, caractérisée par son inclinaison marquée (1,68 mètre d'écart à la verticale pour 40 mètres de hauteur). Elle a été construite entre 1529 et 1533. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de la Renaissance Portail des Pays-Bas