NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Josephkerk (Alkmaar)

De Sint-Josephkerk is een voormalige rooms-katholieke kerk aan de Nassaulaan 4 in Alkmaar. In 1908 werd besloten tot de bouw van een bijkerk voor de Sint-Dominicuskerk. De architect was Albert Margry, die werd bijgestaan door zijn compagnon Jos Snickers. Margry ontwierp ook de naasgelegen pastorie. In januari 1909 werd gestart met de voorbereidende werkzaamheden, waarna op 26 maart van dat jaar de eerste steen werd gelegd. Op 31 december 1909 kon de kerk al worden ingewijd. Op 25 april 1910 werd de kerk officieel geconsacreerd. Op 15 november 1922 werd de nieuwe parochie Sint-Joseph opgericht en ging de kerk zelfstandig verder. Het is een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl. Aan beide zijden van de voorgevel staat een kleine traptoren. Voor de kerk staat een beeld van Christus Koning. Na de liturgische wijzigingen van het Tweede Vaticaans Concilie in de jaren 1960 werd het interieur gewijzigd. De vloer van het priesterkoor werd verhoogd en altaren, de preekstoel en communiebanken werden verwijderd. Tussen 2006 en 2007 werd de kerk nogmaals heringericht, waarbij ontmoetingsruimten en kantoren zijn ingebouwd. De kerk werd tot 2019 gebruikt door de "Parochie van de HH Matthias Laurentius te Alkmaar". Op 1 juli van dat jaar werd de kerk gesloten en ging de parochie verder in de Pius X-kerk en de Sint-Laurentiuskerk. Het kerkgebouw is als Rijksmonument beschermd en kan niet worden gesloopt. De kerk wordt verbouwd tot appartementencomplex en er komt een kleine openbare kapel. Het Christusbeeld voor de kerk blijft staan. Externe link Website parochie
Blauwstraat 1 / Hoogstraat 23 te Gouda

Het pand op de hoek van de Blauwstraat en de Hoogstraat in de Nederlandse stad Gouda is een gemeentelijk monument. Beknopte geschiedenis Sinds de 14de eeuw is op dit perceel bebouwing bekend. Na een grote brand in 1527 is de grond opnieuw uitgegeven. Van circa 1840 tot circa 1965 is in dit winkelpand een brood-, koek- en banketbakkerij gevestigd. De bakkerij annex woonhuis en winkel werd in 1890 verbouwd of herbouwd. Rond 1900 was het pand in gebruik bij de banketbakker Verhoeff, wiens bakkerij klanten in binnen- en buitenland bediende. Het pand is mede vanwege het grote belang voor het historisch karakteristieke beeld ter plaatse binnen het beschermde stadsgezicht van Gouda op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst. Beschrijving Zowel de voor- als de zijgevel zijn als lijstgevel uitgevoerd in een eclectische stijl. Materiaalbehandeling en lijsten accentueren de horizontale geleding. Dit wordt gezien als een gaaf voorbeeld van een bouwstijl uit het laatste kwart van de 19-de eeuw. Van belang is dat bouwmassa en detaillering zich praktisch gesproken nog in oorspronkelijke staat bevinden.
Lucasbrug

De Lucasbrug is een vaste brug in de Nederlandse stad Utrecht. Ze is gelegen aan de oostzijde van het stadscentrum ter hoogte van het Lucasbolwerk. De brug vormt met name een directe verbinding tussen de Nobelstraat en de Nachtegaalstraat. De waterweg die ze daarin overspant is de Stadsbuitengracht. Deze voormalige verdedigingsgracht rond de stad was vanuit de middeleeuwen tot in de 19e eeuw zeer beperkt over land over te steken via een klein aantal stadspoorten. Vanaf 1830 werden de verdedigingswerken grotendeels afgebroken en het Zocherpark aangelegd. Tevens ontstonden gaandeweg nieuwe verbindingen over de gracht naar de ontspruitende buitenwijken in de sterk uitdijende stad. De Lucasbrug is in die ontwikkelingen als een van de eerste nieuwe bruggen gebouwd. Ze werd in 1859 geopend. De oudste versie van de Lucasbrug was in hout uitgevoerd (knuppelbrug). Uiterlijk in 1880 is de brug vernieuwd naar een bredere uitvoering in steen. Over de Lucasbrug reden tot in de jaren 1930 elektrische trams. Omstreeks 1940 verrees de stadsschouwburg naast de brug. In 1956-1957 is de brug gesloopt en is een nieuwe Lucasbrug op deze locatie gebouwd in nog verder verbrede vorm. Ze kreeg daarbij meer een aansluiting op de schouwburg. Vandaag de dag wordt de brug over land intensief gebruikt door allerhande verkeersdeelnemers. Vooral ook rijdt er veel busverkeer over in het kader van de Binnenstadsas. Externe link Diverse foto's van de Lucasbrug - Het Utrechts Archief Noten
Ondermolen O

Ondermolen O is een omstreeks 1633 gebouwde poldermolen, die later is voorzien van een vijzel. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een Oudhollands wiekenkruis. De kap van de molen is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat vanbinnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier en is voorzien van een vaste stutvang. De molen was onderdeel van de zogenaamde 'Noordkust' van de Schermer, dat samen met de 'Zuidkust' en de kleinere gang bij Schermerhorn de taak had om de binnenboezem van de Schermer in drie trappen uit te malen naar de Schermerboezem. In tegenstelling tot de kleine gang bij Schermerhorn is de Noordkust een drietraps gebleven omdat de vijzels niet genoeg voldeden om terug te gaan naar twee trappen. De molen staat aan de Molenweg in het poldergebied tussen de dorpen Ursem en Schermerhorn en is samen met de andere Schermer-molens eigendom van Stichting De Schermer Molens. De maalvaardige molen is niet publiekelijk te bezoeken.
Almere Castle

Almere Castle is a half-finished castle in the Dutch town of Almere in the province of Flevoland, Netherlands. Construction started in 2000 but was halted in 2002, after which the building has turned into a contemporary ruin. It is located on the Oude Waterlandseweg in Almere Haven and is visible from the A6 motorway. History The plans for building the castle date from 1999. The design is based on the 13th century Jemeppe Castle in Hargimont Belgium. The first pile was driven on 15 September 2000. The costs of the castle were initially estimated at 60 million guilders (more than 27 million euros), later increased to 120 million guilders. Due to financial problems, the construction project was halted in 2002. In 2005 the project was bought by the previously established company Gravin BV. In addition to a hotel and a wedding location in the castle, Gravin BV also wanted to build houses on the site. However, to make the latter possible, a change to the zoning plan was necessary. In 2008, the Almere municipal council decided not to agree to a proposal to that effect. Since 2013 there were plans to build an amusement park called WitchWorld in and around the castle. In October 2015, WitchWorld took an option to buy the castle for 20 million euros from Gravin BV, with an escape clause if the plans for the amusement park would not be financially or politically successful. Since the financing of the park could indeed not be realized, it did not come to an actual purchase. In November 2016, WitchWorld promoters were given more time to arrange funding, but the entire project was halted in October 2018. Legends Locals claim that the project was halted in 2008 not because of financial problems, but because of the malevolent spirits in the unfinished castle that killed the construction workers.[1] See also List of castles in the Netherlands References External links De Volkskrant, Rabo legt beslag vanwege affaire Eemnes-filiaal, 30 mei 2002 Blik op Nieuws, Gravin koopt kasteel Almere, 21 juni 2005 Gooi en Eemlander, bestuursbeslissing van Almere, 2008 (niet meer opvraagbaar) De Telegraaf, Kasteel Almere blijft voorlopig luchtkasteel, 9 November 2008 Omroep Flevoland, WitchWorld koopt Kasteel Almere, 27 oktober 2015 De Koning van Almere, 27 januari 2018 Omroep Flevoland, Theaterstudent kroont zichzelf tot koning, 7 February 2018
Castillo de Almere

El castillo de Almere es un castillo a medio terminar en la ciudad holandesa de Almere en la provincia de Flevoland, Países Bajos. La construcción comenzó en el 2000 pero se detuvo en 2002, por lo que el edificio se convirtió en una ruina contemporánea. Se encuentra en Oude Waterlandseweg en Almere Haven y es visible desde la autopista A6. Historia Los planes de la construcción del castillo datan de 1999. El diseño se basa en el castillo Jemeppe del siglo XIII en Hargimont Bélgica. El primer pilote se hincó el 15 de septiembre del 2000. Los costos del castillo se estimaron inicialmente en 60 millones de florines (más de 27 millones de euros), luego aumentaron a 120 millones de florines. Debido a problemas financieros, el proyecto de construcción se detuvo en 2002. En 2005, el proyecto fue comprado por la empresa ya establecida Gravin BV. Además de un hotel y un lugar para bodas en el castillo, Gravin BV también quería construir casas en el lugar. Sin embargo, para que esto último fuera posible, fue necesario un cambio en el plan de zonificación. En 2008, el consejo municipal de Almere decidió no aceptar una propuesta en ese sentido. Desde 2013, ha habido planes para construir un parque de diversiones llamado WitchWorld dentro y alrededor del castillo.​​ En octubre de 2015, WitchWorld tomó una opción para comprar el castillo por 20 millones de euros de Gravin BV, con una cláusula de escape si los planes para el parque de atracciones no tenían éxito financiero o político. Dado que la financiación del parque de hecho no pudo realizarse, no se llegó a una compra real.​ En noviembre de 2016, a los promotores de WitchWorld se les dio más tiempo para organizar la financiación, pero todo el proyecto se detuvo en octubre de 2018.​​ Referencias Enlaces externos De Volkskrant, Rabo legt beslag vanwege affaire Eemnes-filiaal, 30 mei 2002 Blik op Nieuws, Gravin koopt kasteel Almere, 21 juni 2005 Gooi en Eemlander, bestuursbeslissing van Almere, 2008 (niet meer opvraagbaar) De Telegraaf, Kasteel Almere blijft voorlopig luchtkasteel, 9 November 2008 Omroep Flevoland, WitchWorld koopt Kasteel Almere, 27 oktober 2015 De Koning van Almere Archivado el 19 de enero de 2021 en Wayback Machine., 27 januari 2018 Omroep Flevoland, Theaterstudent kroont zichzelf tot koning, 7 February 2018
Kasteel Almere

Kasteel Almere is een niet afgebouwd kasteel in de Nederlandse plaats Almere. De bouw startte in 2000 maar werd in 2002 stilgelegd, waarna het bouwwerk is verworden tot een hedendaagse ruïne. Het bevindt zich aan de Oude Waterlandseweg in Almere Haven en is zichtbaar vanaf de snelweg A6. Historie De plannen voor het bouwen van het kasteel dateren uit 1999. Er moest een betere trouwlocatie in de stad komen, waarna wethouder Cees van Bemmel (VVD) met de plannen voor het Kasteel kwam. Het ontwerp is gebaseerd op het 13e-eeuwse kasteel Jemeppe in Hargimont (België). De eerste paal werd op 15 september 2000 geslagen. De kosten van het kasteel werden aanvankelijk op 60 miljoen gulden geschat (ruim 27 miljoen euro), later verhoogd naar 120 miljoen gulden. Vanwege financiële problemen werd het bouwproject in 2002 stilgelegd. In 2005 werd het project opgekocht door het hiervoor opgerichte bedrijf Gravin BV. Naast een hotel en een trouwlocatie in het kasteel wilde Gravin ook huizen bouwen op het terrein. Om dit laatste mogelijk te maken was echter een wijziging van het bestemmingsplan nodig. In 2008 besloot het gemeentebestuur van Almere niet in te stemmen met een voorstel daartoe. In 2013 bestonden plannen om in en rond het kasteel een attractiepark met de naam WitchWorld te bouwen. In oktober 2015 nam WitchWorld een optie om het kasteel voor 20 miljoen euro van Gravin BV te kopen, met een ontsnappingsclausule indien de plannen voor het attractiepark financieel of politiek niet rond zouden komen. Aangezien de financiering van het park inderdaad niet kon worden gerealiseerd kwam het niet tot een daadwerkelijke koop. Op 31 oktober konden bezoekers het kasteel van dichtbij bekijken. Er kwamen duizenden mensen. In november 2016 kregen de initiatiefnemers van WitchWorld meer tijd om de financiering te regelen, maar in oktober 2018 werd het gehele project stopgezet. In 2021 maakte Kunstenaarscollectief Kamp Seedorf een kunstwerk van de toren in opdracht van gemeente Almere. Juni 2025 kwamen er plannen naar buiten om het Kasteel alsnog af te bouwen in het midden van een nieuwe woonwijk. Foto's
Centrale Helpman

De Centrale Helpman (ook: Helpmancentrale) is een voormalige elektriciteitscentrale in de Nederlandse stad Groningen, in de wijk Helpman. De locatie was in bedrijf tussen 1914 en 1982. Het oorspronkelijke gebouw uit 1914 werd in 1930-1931 vervangen door een nieuwe centrale, waarna de oude een reservefunctie kreeg tot de sloop in de jaren 50. Het nieuwe complex, van de hand van A.H. van Rood, was in strakke, rechthoekige massa's opgezet en geldt als een van Van Roods belangrijkste werken. De centrale was tot in de jaren zestig (toen meerdere eenheden van de Hunzecentrale gereedkwamen) de belangrijkste centrale van het Provinciaal Elektriciteitsbedrijf (PEB) Groningen. Het PEB leverde de opgewekte elektriciteit aan de Laagspanningsnetten en vanaf 1924 ook aan de gemeente Groningen (die aanvankelijk de productie in eigen hand wilde houden). Bij de fusie van PEB en Laagspanningsnetten tot het EGD in 1967 kwam de centrale daar in eigendom. De centrale was oorspronkelijk een kolencentrale maar werd begin jaren 70 omgebouwd om op aardgas te werken. Nadat de Hunzecentrale en de in 1978 opgeleverde Eemscentrale de taken van de Helpmancentrale volledig hadden overgenomen werd op 30 november 1982 de centrale definitief stilgelegd waarna in april 1983 werd begonnen met de sloop van de centrale. In 1984 werden de schoorstenen van het ketelhuis gesloopt. Van dit complex resteren thans alleen nog de kantoorvleugel en de turbinehal, omgebouwd tot de Mediacentrale. Opgewekte energie Bronnen Provinciale Elektrische Centrale Groningen Helpman, Bonas Archiwijzer HOOFDGEBOUW PROVINCIALE ELEKTRICITEITSBEDRIJF (GRONINGEN), NAi IR. ROOD, ALBERT HENDRIK VAN, NAi Maarten Duijvendak en Bart de Vries (red.), Stad van het Noorden: Groningen in de twintigste eeuw, p. 46-47 Stadshistorie 20e eeuw, grunn.nl Marcel Overbeek, Nederlands industrieel erfgoed in beeld
Joodse begraafplaats (Ootmarsum)

Op de Kuiperberg, even ten westen van de Nederlandse stad Ootmarsum (provincie Overijssel), ligt een Joodse begraafplaats, of zoals vooral oudere inwoners zeggen 'n Jödnkarkhof. Onder een aantal eeuwenoude eikenbomen staat een twintigtal grafstenen. Vóór elke steen is nog iets van een kleine zandheuvel te zien. De paden en de ruimte tussen de grafstenen zien er goed onderhouden uit. Deze worden dan ook vrijwel wekelijks onderhouden. Zoals gebruikelijk op een Joodse begraafplaats ontbreekt elke vorm van versiering: geen sierstruiken, bloemen, beeldjes. De begraafplaats dateert van circa 1786. De grafstenen die bewaard zijn gebleven beslaan een periode van 1814 tot 1928. Op de grafstenen staan de opschriften. Bij een aantal is de tekst geheel in het Nederlands; bij andere stenen is alleen de Hebreeuwse taal gebruikt. Er zijn ook stenen, waar zowel een Nederlandse als een Hebreeuwse tekst is aangebracht. Hoewel ze groen zijn uitgeslagen hebben de stenen vrijwel allemaal de tand des tijds doorstaan. In de 19e eeuw telde de Joodse gemeenschap van Ootmarsum circa 100 personen. In het begin van de 20ste eeuw nam het aantal joodse inwoners af en werd de joodse gemeente als zelfstandige gemeente opgeheven en bij Hardenberg gevoegd. Tien joodse inwoners van Ootmarsum werden in de Tweede Wereldoorlog weggevoerd naar de vernietigingskampen en vermoord. Er is in de Kloosterstraat te Ootmarsum een monument opgericht ter nagedachtenis aan deze slachtoffers van de Holocaust. Ouderdom De ouderdom van de begraafplaats kan niet exact worden vaststeld. De stenen geven daarvoor ook niet voldoende aanwijzing. Daarop is te lezen dat de oudste grafsteen van 1814 dateert en de laatste steen in 1928 werd geplaatst. Over het begraven is pas later iets bekend, evenals over de plaats waar die begraafplaats lag. Bij de joden is het gebruikelijk dat hun doden buiten de leefgemeenschap begraven moeten worden. Dat was in het Ootmarsum van de 18de eeuw ook het geval en het stadsbestuur zal in die tijd zeker een plaats voor dat doel ter beschikking hebben gesteld. Dat die plaats de huidige Israëlische begraafplaats is, kan worden opgemaakt uit een aantekening in het dagboek van J.G. Dröghoorn, rentmeester van de drost Sigismund van Heiden Hompesch, de bewoner van Huis Ootmarsum. Onderhoud Op de begraafplaats bevinden zich nog 22 grafstenen. De plaatselijke overheid heeft het beheer van de begraafplaats in handen. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Everwijnsgoed

Everwijnsgoed is een oude boerderij in Renkum waarin nu een restaurant en evenementslocatie is gevestigd. De boerderij is centraal gelegen in het midden van het Renkums beekdal en maakt onderdeel uit van landgoed Keijenberg. Sinds 2021 wordt de locatie Beekdalhoeve genoemd. De boerderij betreft een T-boerderij en werd later uitgebreid met twee schuren; een staaltje van landelijke bouwkunst met goed uitgevoerd metselwerk en ellipsvormige bogen boven de deuren. Geschiedenis Op kaarten komt de boerderij al voor sinds 1627. Everwijnsgoed wordt echter vooral genoemd in de diverse eigendomstransacties omtrent landgoed Quadenoord. In 1791 wordt de boerderij genoemd bestaande uit een huis, hof, twee schaapskotten, een akker over de Oliemolenbeek en het weitje daarnaast. Behorende bij de boerderij wordt ook genoemd “de afgebrande molen” wat impliceert dat een watermolen in werking was aan de Halveradsbeek die direct langs de boerderij stroomt. De Halveradsbeek wordt ook wel de “afgebrande beek” genoemd vanwege een afgebrande watermolen, wat wellicht de eerdergenoemde molen betreft. Omdat de gevelsteen in de boerderij het jaartal 1791 vermeldt is wellicht de gehele boerderij destijds verbrand. Uit de annalen is in ieder geval bekend dat in 1805 jonkheer C. de Munter, destijds eigenaar van landgoed Keijenberg, de boerderij herbouwde, mogelijk als gevolg van de eerder genoemde brand. Uiteindelijk is de boerderij in 1997 in eigendom gekomen van Stichting Monument Everwijnsgoed die de boerderij exploiteert. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 32428
Van Goghkerkje (Zundert)

Het Van Goghkerkje is een voormalige Nederlands Hervormde kerk aan het Van Goghplein in Zundert. Geschiedenis De kerk behoort van oorsprong tot de Nederlands Hervormde Gemeente en dateert uit 1805. De kosten om de kerk te bouwen waren destijds circa 5.600 gulden. In 1849 werd ds. Theodorus van Gogh hier predikant. Hij werd bevestigd door zijn vader Vincent van Gogh, die predikant was in Breda. Op het kerkhof bevindt zich het graf van de doodgeboren broer van de bekende kunstenaar, die ook Vincent heette. Vincent van Gogh werd in deze kerk gedoopt en ging zondags mee en luisterde naar de preek van zijn vader. Sinds 1974 staat de kerk onder toezicht van Monumentenzorg. Er vonden regelmatig restauraties plaats. In 1994 was de laatste ingrijpende restauratie, waarbij onder meer de muren van een nieuwe verflaag werden voorzien. Er werd een galerij gebouwd, waarop een pijporgel werd geplaatst. Op de zolder kwamen nieuwe balken en het torentje werd vervangen. De kosten waren circa 500 duizend gulden. De kerkgemeenschap van Zundert werd bijgestaan door de Zundertse 'Stichting Ad Usus Pios', hetgeen betekent: 'Tot vroom gebruik'. De stichting werd in 1913 opgericht. De kerk is in 1990 gefedereerd tot een Samen op Weg-gemeente met de Gereformeerde en de Lutherse kerkgemeenschap. Ze dient nu de Protestantse Kerk Zundert. Deze gemeente bestaat uit circa 300 leden. Afbeeldingen Exterieur De kerk is een eenvoudig rechthoekig gebouw met een zadeldak met aan beide zijde puntgevels. Midden op het dak staat een vierkante dakruiter, die bekroond is met een kleine spits. De zijgevels bevatten rondboogvensters en steunberen, en de voorzijde heeft een rondbogige toegangsdeur in geblokte omlijsting. Interieur Er is een preekstoel en een doopvont. Ook is er een kroonluchter. De kerk bezit onder andere twee zilveren avondmaalsbekers die in 1766 door de diaconie zijn geschonken. Externe links Protestantse Kerk Zundert Van Goghkerkje op Reliwiki
Sint-Lambertuskerk (Etten-Leur)

De Sint-Lambertuskerk is een neogotische kruisbasiliek in het centrum van Etten. De Sint-Lambertuskerk is een driebeukige kruisbasiliek met kerktoren uit 1877. De kerk is in 1878 ingewijd. De architect was P.J. van Genk. Het is een Rijksmonument. Voor de kerk staat het Heilig Hartbeeld uit 1926. Externe links Heilige Mariaparochie Lambertuskerk op Reliwiki
Wiltonhaven

De Wiltonhaven is een haven in Schiedam aan de Nieuwe Maas. Aan deze in 1924 opgeleverde haven was Wilton-Fijenoord gevestigd. In 2003 nam Damen deze werf over en deze heet nu Damen Shiprepair Rotterdam. Ten noorden daarvan ligt het terrein van Huisman, terwijl Mammoet aan de westzijde van de haven het hoofdkantoor heeft in de aan de Vijfsluizerhaven gelegen De Bolder heeft.
Groede Podium

Groede Podium (vroeger het Hertenkamp genoemd) is een bebost terreintje gelegen in de Proostpolder aan Catsweg 3, ten noorden van het dorp Groede, dat vroeger ook bekend stond als Het Vlaemsche Duyn. Het ligt anderhalve kilometer ten zuiden van de zeekust, hier gevormd door het Wielingen. Geschiedenis Het terrein, dat opvallend gelegen is in het vlakke land, is ontstaan vanaf 1942. Toen werd een stuk landbouwgrond door de bezetter onteigend om er bunkers op te zetten die onderdeel uitmaakten van de Atlantikwall. Aldus ontstond het Stützpunkt Groede, bij de plaatselijke bevolking bekend als het bunkerdorp. In 1943 begon de bouw ervan. Het betrof een elftal bunkers, die gegroepeerd lagen als betrof het een klein dorp, compleet met straten en grasperkjes. De bunkers werden gecamoufleerd als huisjes en kregen ook bijpassende namen als Villa Saarland en Villa Freundlich. Vriendelijk was het er echter niet, want er was een aanzienlijke hoeveelheid artillerie opgesteld. Op 25 oktober 1944 viel het bunkerdorp in handen van de 7e Canadese Infanteriebrigade die aanvankelijk in de waan verkeerde een gehuchtje te hebben ingenomen. De gemeente Groede en de Nederlandsche Heidemaatschappij hebben na de bevrijding op het terrein een hertenkamp aangelegd. De eerste herten werden geschonken door koningin Wilhelmina. De bunkers werden begraven onder een laag aarde, of ze werden allengs overwoekerd door struikgewas. Aldus ontstond een geaccidenteerd en parkachtig terrein. Naast het hertenpark kwam er ook een hotel-restaurant, Het Vlaemsche Duyn geheten. Aldus werd het bunkerdorp omgevormd tot een recreatieterrein. Groede Podium Omstreeks 2006 werd het terrein opnieuw ingericht en kreeg het de naam Groede Podium. Ook de bunkers kwamen weer tevoorschijn, inclusief de camouflageschilderingen. Er werden een informatiecentrum en een speeltuin gebouwd. Ook vinden er activiteiten plaats, die betrekking hebben op het streekeigen en de natuur. Het hertenkampje annex kinderboerderij wordt sindsdien verzorgd in het kader van een arbeidsrehabilitatieproject voor (ex-)psychiatrische patiënten. Externe bron Groede Podium
De Lichtzijde (Zoetermeer)

De Lichtzijde is een Nederlandse kerk in de wijk De Leyens in Zoetermeer. De kerk werd oorspronkelijk ontworpen als gymnastiekzaal en in 1999 verbouwd voor Evangelie Gemeente Parousia. De kerk kreeg toen de naam De Uitkijk. Deze gemeente verhuisde in 2007 naar de Wattstraat. De kerk is sinds 2007 in gebruik bij samenwerkingsgemeente De Lichtzijde. Het is een federatieve kerkelijke gemeente, die op 1 januari dat jaar tot stand kwam door een samenvoeging van de Christelijke Gereformeerde en de Nederlands Gereformeerde Kerken van Zoetermeer. Deze gemeente gaf de Zoetermeerse binnenhuisarchitect Hanno Munting opdracht het pand opnieuw in te richten. Externe link Website van Samenwerkingsgemeente De Lichtzijde te Zoetermeer
RKVV Rimburg

RKVV Rimburg is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Rimburg (gemeente Landgraaf) in Limburg, opgericht in 1908. Het eerste elftal speelt in de Vijfde klasse zondag (2022/23). De club speelt op sportpark D'r Brockgank. Competitieresultaten 1933–2018 Externe link Officiële website