NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Toverland

Attractiepark Toverland is an amusement park located in Sevenum, the Netherlands. It first opened in 2001 as an indoor family entertainment centre, operated by the Gelissen Group. Toverland won the European Star Award for the Best Theme Park in 2018. More recently, the park partially rebranded and added new attractions. Themed areas Toverland is divided into six themed areas, two of which are situated indoors. Land van Toos The Land van Toos is the original indoor area of the park. The attractions include the Vekoma Junior Coaster "Toos-Express," crossing through the building. The themed area is characterised by the many children's rides and playgrounds. Wunder Wald Wunder Wald is an indoor area located in the same building as the Land van Toos with a ski theme. The area contains playgrounds, a beer garden, and two attractions - a powered toboggan named "Maximus' Blitz Bahn" and Expedition Zork, a log flume. Between 2015 and 2018 Wunder Wald was rebuilt as a theme area about alpine countries. Before that, Wunder Wald was called Magic Forest and did not have any decoration. The ride Maximus' Blitz Bahn was the first ride in the theme park with a background story and a themed queue. Ithaka Ithaka is the original outdoor section of the park, themed to the Ancient Greeks. Ithaka contains three major rides including Troy, a wooden coaster built by Great Coasters International. The area was originally simply named "Troy-Area" in reference to its largest attraction. It features a replica of the Trojan Horse. Magische Vallei The Magical Valley is themed as a fantasy land populated by 'Dwervels'. Major attractions in the area includes rollercoasters Dwervelwind and Booster Bike, a rapid river attraction, and several restaurants. Port Laguna Opened in 2018, Port Laguna is the new entrance area of the park. The area is circle-shaped and features a Mediterranean theme with brightly coloured buildings containing shops, drink and food stores, a game gallery and an interactive show. Port Laguna contains no rides. The area was inspired by the entrance of Disney's Animal Kingdom and the theme area Port Entry of Universal's Islands of Adventure, with some notable differences, such as a curved main street. Avalon Avalon is the newest area in the park, opened in 2018. Based on the Arthurian legend, the area includes the Bolliger & Mabillard-built wing coaster Fēnix and the boat ride Merlin's Quest. In 2023, Avalon was expanded with a car ride and three flat rides. Rides Water rides Roller coasters Other attractions Visitors References External links Media related to Toverland at Wikimedia Commons Official website
Toverland

Toverland est un parc d'attractions situé à Sevenum, dans la Province de Limbourg, aux Pays-Bas. Histoire Ouvert en 2001, Toverland n'était composé à l'époque que d'une seule halle. Les attractions étant toutes à l'abri, le parc a pu dès ses débuts rester ouvert toute l'année. En 2004, une deuxième halle est construite et baptisée "Magic Forest", la partie extérieure est aussi inaugurée. Le parc accueille 430 000 visiteurs en 2006. 2007 est une grande année pour le parc, puisqu'il ouvre ses premières montagnes russes en bois : Troy. En 2010, Toverland est le cinquième parc néerlandais en termes de fréquentation. Il reçoit 500 000 visiteurs, Efteling et ses 4 millions de visiteurs étant en tête.. La zone extérieure, "Magische Vallei", sort de terre, fin 2012, lors de l'ouverture de sa 1re phase avec D'wervelwind et, début 2013, lors de l'ouverture de sa 2e phase avec sa rivière rapide en bouées Djengu River. Malgré l'arrivée de cette nouvelle zone extérieure, Toverland reste encore ouvert 365 jours par an, la partie extérieure fermant durant la période hivernale. La fréquentation atteint le nombre de 673 000 visiteurs en 2014. En 2018, Toverland investit une somme importante dans la création de deux nouvelles zones : "Port Laguna" et "Avalon". "Port Laguna" étant une zone au thème portuaire servant de nouvelle entrée au parc, l'ancienne entrée subsiste pour être utilisée l'hiver. "Avalon" est une zone thématique inspirée de l'île d'Avalon, île où fût forgée Excalibur. Cette nouvelle zone accueille deux attractions : Fenix, des montagnes russes Wing Rider de Bolliger & Mabillard, d'une hauteur de 40 m et d'une longueur de 813 m, et Merlin's Quest, une croisière scénique pourvu d'une petite partie en intérieur. Cela fait grimper la fréquentation à 812 000 entrées, puis à 862 000 entrées en 2019. Le parc d'attractions Le parc est divisé en 6 zones : Het Land van Toos Wunderwald (anciennement Magic Forest) Magische Vallei Ithaka (anciennement Troy Gebied) Port Laguna (zone d'entrée) Avalon Les montagnes russes Les attractions aquatiques Autres attractions Appel carrousel - Train junior, 2001 Coco Bolo - Tower, 2013 (Heege Freizeittechnik) Dragonwatch - Parachute Tower, 2023 (Intamin) Maximus Blitz Bahn - Luge d'été, 2015 (Wiegand) Morrelhopper - Tour de chute junior, 2002 (SBF Visa Group) Paardencarrousel - Carrousel, 2004 Paarden van Ithaka - Chevaux Galopants, 2010 (Metallbau Emmeln) Pixarus - Sky Fly, 2023 (Gerstlauer) Scorpios - Bateau à bascule, 2010 (Metallbau Emmeln) Sim sa la swing - Chaises volantes, 2001 (Zierer) Survivalbaan - Parcours acrobatique sur des câbles, 2001 Swampie's Swing - Kontiki, 2004 (Zierer) Tea cups - Tasses, 2001 (Zamperla) Tolly Molly - Manège, 2013 (Metallbau Emmeln) Toverhuis - Magic Wand, 2008 (Lagotronics) Truckparcours - Parcours de jeep, 2001 Twist & Turn - Flying Wheel, 2005 (Metallbau Emmeln) Villa Fiasco - palais du rire, 2004 Fréquentation Fréquentation annuelle Notes et références Liens externes Ressource relative au tourisme : Roller Coaster DataBase Site officiel Portail des parcs de loisirs Portail des Pays-Bas
Emmerdennen

De Emmerdennen is een bosgebied in Emmen. De eerste bebossing was in 1850, maar al in 1824 was er sprake van het uitzaaien van dennenzaad op de zandheuvels om het stuiven van het zand tegen te gaan voor de boeren van Emmen en Westenesch. Ook het hoogste punt van de Hondsrug, Haantjeduin, ligt in de Emmerdennen. In het bos liggen enkele meertjes, het Appeltje, het Zandmeertje en het Haantjebakmeer. In 1907 werd de NV Emmer Dennen opgericht en deze droeg het bos in 1918 over aan staatsbosbeheer, die het bos nog verder uitbreidde. De NV Emmer Dennen werd in 1921 ontbonden. De Emmerdennen is 253 hectare groot. De Emmerdennen wordt ook wel eens klein Zwitserland genoemd door het heuvelachtige gebied. Het bos is een wandelgebied tussen de woonwijken van Emmen. Hunebed D45, een van de tien binnen de gemeente Emmen gelegen hunebedden, ligt in de Emmerdennen. Volgens de overlevering is de deuk in een van de dekstenen veroorzaakt doordat koning Lodewijk Napoleon, tijdens zijn bezoek aan Drenthe in 1809, met paard en al boven op dit hunebed ging staan.
Eyserbos

Het Eyserbos of de Eyserbossen, ook gespeld als Eyserbosschen (Limburgs: Ezerbusj), is een bosgebied in de gemeente Gulpen-Wittem in de Nederlandse provincie Limburg. Het bos ligt ten noordwesten van Eys en ten oosten van Wijlre. In het noorden liggen verder Elkenrade en Eyserheide op het plateau. Het ligt op de noordoostelijke dalwand van de Geul en het Geuldal en de noordelijke dalwand van de Eyserbeek en de Eyserbeekdal, op de Eyserberg, op de zuidwestrand van het Plateau van Ubachsberg, en is een hellingbos. Het bos loopt door tot aan de Eyserbeek aan de voet het bos, onderweg naar beneden afgewisseld door enkele weiden. Aan de rand van het bos ligt ook het gehucht Piepert en bevindt zich een waterwingebied. Achter het bos, gezien vanuit het dal, staat een televisietoren (radio- en televisiemast), de Zendmast Eys. Aan de oostzijde van het bos klimt de Eyserbosweg het plateau op.
Ringborg

Ringborg er en populær betegnelse for fæstningsanlæg, der har en cirkulær grundplan. Den senmiddelalderlige ringborg er en borg bygget af sten og omgivet af en voldgrav. Vikingeborge I Danmark forbindes ringborge med de kendte fæstningsanlæg kaldet trelleborge fra vikingetiden: Fyrkat og Aggersborg i Jylland, Nonnebakken på Fyn og Trelleborg på Sjælland. Førsteleddet i navnet trelleborgs betydning er usikker. Det kan måske være ordet træl som betyder "ufri mand", eller det oldnordiske ord "trel" eller "træl" som betyder tømmer og henviser til bygningsmaterialet. De fire forannævnte ringborge må være rejst samtidig, da de dendrokronologisk alle er dateret til år 981. I 2014 erkendtes det, at Borrering nær Lellinge vest for Køge også er en ringborg fra vikingetiden. Vikingeborgene har en overordentlig karakteristisk, geometrisk utroligt præcis plan med den runde vold, portåbningernes placering og bebyggelsen inden for voldene. I Skåne kendes to ringborge: ved Trelleborg og Borgeby, men de er ikke helt cirkulære. Et satellitbillede fra Lyby ved Rygge i Østfold har afsløret en cirkel på 140 m i diameter, som kan være en ringborg. Der fandtes også en ringborg ved Aalborg (voldsted) Den blev ryddet af tyskerne under besættelsen ,den var ca 100 meter i diameter,Hvis man gennemser tyske luftfoto fra den tid ,ser man tydeligt borgen.Den lå ca 1,5 km fra Aalborg nær Rørdal Cementfabrik,nærmere bestemt hvor soldaterhjemmet ved rørdal kaserne var plaseret. Burgwall Ringborge kendes også fra det slaviske område øst for Elben og vest for Weichsel. De ældste er fra omkring 700-tallet. De kaldes Burgwall. De ligner med byggematerialer og opbygningen af volden de senere vikingeborge. Burgwall udviklede sig gennem middelalderen til større bebyggelser og mistede dermed karakteren af borg. Fæstningsanlæg I Europa kendes fæstningsanlæg fra neolitisk tid. Græsk og romersk kultur og enkelte fønikiske kolonier inspirerede til andre byggeformer og fæstningsanlæg – og generelt andre måder at organisere et samfund på. Men nord for Alperne er fæstningsværker brugt, forladt og genbrugt gennem tiderne. Langs Rhinen og den øvre Donau gik den romerske limes, hvorfra der kendes flere højdeborge. Se også Ringfort Ringværk Trelleborg Referencr Litteratur Steuer, Heiko; Bierbrauer, Volker; Hoeper, Michael, red. (2008), Höhensiedlungen zwischen Antike und Mittelalter von den Ardennen bis zur Adria, Reallexikon der Germanischen Altertumskunde. Ergänzungsbände, vol. 58, Berlin: De Gruyter, ISBN 978-3-11-020235-9 Brather, Sebastian (2001), Archäologie der westlichen Slawen, Reallexikon der Germanischen Altertumskunde. Ergänzungsbände, vol. 30, Berlin: De Gruyter, ISBN 3-11-017061-2 Anon, Rispebjerg - Ringborgen, Pedersker (Bornholm), pedersker.dk, arkiveret fra originalen 12. april 2010, hentet 2010-07-25 Eksterne henvisninger Trelleborg museum Arkiveret 26. februar 2015 hos Wayback Machine
Circular rampart

A circular rampart (German: Ringwall) is an embankment built in the shape of a circle that was used as part of the defences for a military fortification, hill fort or refuge, or was built for religious purposes or as a place of gathering. The period during which these structures were built ranged from the Neolithic to the Middle Ages. Construction The key feature of a circular rampart is that the embankment formed the primary element of the defensive fortification. It can be constructed in various ways: as a simple earth embankment, as a wood and earth structure, or as a wall. Circular ramparts usually have a moat or ditch in front of them; the embankment can be enhanced with a wooden palisade. They are mostly found on lowlands, but sometimes encircle the summit of a hill. Often several concentric rings were built, which produced a more effective defensive position against attackers. The interior of such sites often shows evidence of buildings such as halls, barns, and other secondary structures. Locations Circular ramparts are found in north and western Europe, for example, in Denmark, Estonia, Sweden, Germany, Great Britain, Belgium and the Netherlands; in central Europe, in Austria and Switzerland; in southeastern Europe in Romania, Moldova and Ukraine; and also in the United States. They are often hidden in woods and discovered by aerial photography. Archaeological profiles through the defences and excavations of the interior enable analysis of the period the site was occupied, the pottery used and the type of food consumed. Notable circular ramparts Aggersborg, near Aggersund, Denmark Circular rampart of Burg, near Celle, Lower Saxony, Germany The Donnersberg, near Rockenhausen, Rhineland-Palatinate, Germany Castle Dore, Cornwall, England Fyrkat, Denmark Gråborg, built in stages between years 500–1100, Öland, Sweden The Heidenmauer near Bad Dürkheim, Germany Nanih Waiya, a Choctaw mound, Winston County, USA The circular rampart at Old Basing, Hampshire, England Celtic circular wall of Otzenhausen, Saarland, Germany Saxon rampart on the Marienberg near Nordstemmen, Germany Varbola Stronghold largest circular rampart fortress built in Estonia (10th – 12th century) Viking ring fortress of Trelleborg, Sweden See also Ringfort – Circular fortified settlements found in Northern Europe Ringwork – Type of early castle Viking ring fortress – Type of circular fort built in Scandinavia in the Viking Age References Literature Radig, Dr. Werner (1935). "Die Burgwälle Ostthüringens" in Die Fundpflege. Yr 3, Issue 2/3 (June 1935), pp. 9–15. Orser, Charles E., Encyclopedia of historical archaeology, Routledge, 11 April 2002, ISBN 0-415-21544-7 External links Trelleborg circular fortress in Denmark Castle Dore in Cornwall, England Old Basing, Hampshire, England
Rempart circulaire

Un rempart circulaire (en allemand : Ringwall) est un rempart en forme de cercle formé par un tertre de pierre à des fins défensives ou religieuses dans les pays germaniques. Leur utilisation commence au néolithique et s'achève au Moyen Âge. Ces édifices ont été redécouverts souvent grâce à des photos aériennes après leur abandon au Moyen Âge et leur oubli durant les siècles qui suivirent. Caractéristiques Les Ringwall se distinguent des tertres et des tumulus - constructions du néolithique également - en ce qu'ils sont en forme de cercle sans entourer un tombeau (mais parfois un lieu de culte ou de vie sociale, souvent un village), ils sont formés en général d'une accumulation de petites pierres contrairement aux dolmens. Ils remplissent plus ou moins la fonction des oppidums. Exemples de Ringwall les plus connus Les Ringwall connus sont : Viale Beatrice d'Este (de), Milan (Italie) Ringwall de Otzenhausen (Sarre) (Sarre, Allemagne) Heidenmauer de Bad Dürkheim (Rhénanie-Palatinat, Allemagne) Heilenberg à Heidelberg (Bade-Wurtemberg, Allemagne): Ringwall celtique remontant au IVe siècle av. J.-C. Tinnumburg sur l'île de Sylt (Schleswig-Holstein, Allemagne) Lembecksburg sur l'île de Föhr (Schleswig-Holstein, Allemagne) Structure de ringwall slave à Oldenburg in Holstein (Schleswig-Holstein, Allemagne): long de près de 220 mètres, l'utilisation de tertre renforcés de morceaux de bois indique l'origine slave de ce ringwall, qui constitue un chemin de terre au milieu de zones marécageuses navigables et qui fut utilisé jusqu'en 1261 Ringwall de Pöppendorf à Lubeck (Schleswig-Holstein, Allemagne) : bâti vers l'an 800 Ringwall de Groß-Raden (Allemagne) Ringwalls dans la vallée de Reitling im Elm à Krimmelburg Brunkelburg (Basse-Saxe, Allemagne) Ringwall Altkönig im Vordertaunus (Hesse, Allemagne) Ringwall Kapellenberg à Hofheim am Taunus (Hesse, Allemagne) Grotenburg dans la forêt de Teutberg (Basse-Saxe et Rhénanie-Westphalie, Allemagne) Dünsberg bei Gießen Rödchensmauer d'un oppidum celte à Dornburg (Hesse, Allemagne) Sachsenwall (« mur des saxons ») sur le Marienberg à Nordstemmen (Basse-Saxe, Allemagne) Donnersberg in der Pfalz (appelé « mur des celtes ») (Rhénanie-Palatinat, Allemagne) Ringwall Heiligenberg bei Bruchhausen-Vilsen (Basse-Saxe, Allemagne) Ringwall sur le mont de Eurasburg (Bavière, Allemagne) Mettermich (Bavière, Allemagne) Eiringsburg près de Bad Kissingen (Bavière, Allemagne) Ringwall de Burggaillenreuth près de Muggendorf (Bavière, Allemagne) Ringwall à Bürgstadt (Bavière, Allemagne) Judenhügel à Kleinbardorf en Basse-Franconie (Bavière) Ringwall de Stockberg (March, Suisse) Références Liens externes (en) Fortification circulaire de Trelleborg, au Danemark, sur erantis.com. Consulté le 2 août 2012. Articles connexes Cairn Mur cyclopéen Mur païen du mont Sainte-Odile Oppidum Ringfort Portail de l’histoire militaire Portail de l’Allemagne Portail du Moyen Âge Portail des religions et des croyances
Bastione circolare

Un bastione circolare (dal tedesco Ringwall) è una sorta di argine di forma circolare usato come strumento di difesa nelle fortificazioni militari, nelle fortezze di collina o nei rifugi. Poteva anche essere costruito per ospitare funzioni religiose o come luogo per raduni. Questo tipo di strutture furono utilizzate dal Neolitico fino al Medioevo. Costruzione Il punto comune di queste opere era il suo rialzo di forma circolare, che costituiva il primo ostacolo difensivo. Poteva essere costruito in diversi modi: come un semplice rialzo di terra, come un rialzo di terra e legno, o come un muro. Solitamente i bastioni fortificati avevano esternamente un fossato o una trincea; a volte era ulteriormente difeso con una palizzata. All'interno queste strutture circolari ospitavano edifici come stalle, saloni ed altre strutture secondarie. Localizzazione Nell'Europa del nord sono state trovate diverse di queste strutture, ad esempio in Danimarca, Estonia, Svezia, Germania e Gran Bretagna. Anche nell'Europa centrale ne sono stati trovati, ad esempio in Austria e Svizzera e anche nell'Europa sud-orientale, ovvero in Romania, Moldavia e Ucraina, e anche negli Stati Uniti. Spesso sono nascosti in mezzo a foreste e vengono scoperti solo grazie a foto aeree. Gli archeologi analizzando l'interno di tali strutture, sono in grado di stabilire in che periodo sono state occupate e che tipo di utensili e di cibi venivano usati. Alcuni esempi Aggersborg, nei pressi di Aggersund, in Danimarca Nei pressi di Celle, in Germania Castello Dore, Cornovaglia, Inghilterra Note Voci correlate Fossati circolari Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Bastione circolare
Forte circular

Um forte circular é um aterro construído em forma de círculo, usado como fortificação, como castro ou como local religioso. Este tipo de estrutura apareceu no Neolítico e perdurou até Idade Média. Localizações Foram descobertos fortes circulares na Dinamarca, Estónia, Suécia, Alemanha, Grã-Bretanha, Áustria e Suíça. Também foram descobertas estruturas de um tipo semelhante nos Estados Unidos da América. Os fortes circulares estão, frequentemente, escondidos em bosques e são descobertos através da fotografia aérea. As pesquisas arqueológicas realizadas nas estruturas defensivas e as escavações no interior dos fortes circulares permitame analisar o período em que o sítio foi ocupado, a cerâmica utilizada e o tipo de alimentos consumidos. Alguns locais onde existem fortes circulares notáveis são: Viale Beatrice d'Este, Milão, Itália Aggersborg, próximo de Aggersund, Dinamarca; Burg, próximo de Celle, Baixa Saxónia, Alemanha; Donnersberg, próximo de Rockenhausen, Renânia-Palatinado, Alemanha; Castle Dore, Cornualha, Inglaterra; Fyrkat, Dinamarca; Heidenmauer, próximo de Bad Dürkheim, Alemanha; Nanih Waiya (forte circular dos índios Choctaw), condado de Winston, EUA; Old Basing, Hampshire, Inglaterra; Otzenhausen, Sarre, Alemanha; Marienberg, próximo de Nordstemmen, Alemanha Trelleborg, Suécia; Varbola, Estónia. Construção A caraterística-chave de um forte circular é o aterro que forma o meio primário de defesa da fortificação. Poderia ser construído de várias maneiras: como um simples aterro de terra, como uma estrutura de terra e madeira ou como uma muralha de pedra. Os fortes circulares, frequentemente, dispôem de um fosso à sua volta. O aterro pode ser reforçado defensivamente com uma paliçada de madeira. Frequentemente, eram construídos vários aneis concêntricos de fortificações, que reforçavam a posição contra possíveis atacantes. O interior destes locais mostra evidências de edifícios como salas de audiências, celeiros e outras estruturas secundárias. Ver também Fortificações viquingues em anel Bibliografia Orser, Charles E., Encyclopedia of historical archaeology, Routledge, 2002, ISBN 0415215447 Shoemaker, Nancy, American Indians, WileyBlackwell, 2000, ISBN 0631219951
Robert A. Ballardbrug

De Robert A. Ballardbrug, ook wel Gazellebrug genoemd, is een fietsbrug over de Zuid-Willemsvaart ter hoogte van de Nederlandse plaats Veghel (provincie Noord-Brabant), om deze plaats te verbinden met Schijndel. Vanaf 's-Hertogenbosch gezien, ligt de brug na 23,55 kilometer. Deze kokerliggerbrug wordt komende tijd ruim 50 meter verplaatst naar de plek van de oude spoorbrug over de Zuid-Willemsvaart, en zal zo een doorgaande fietsverbinding vormen op dit Duits Lijntje. De doorvaartbreedte is 19,5 meter.
Fredericus en Odulfuskerk

De Fredericus en Odulfuskerk is een kerkgebouw van de Oudkatholieke Kerk aan de Zoeterwoudsesingel 49 (hoek Cronesteinkade) in de Nederlandse stad Leiden. Het gebouw is aangemerkt als rijksmonument. Geschiedenis De zaalkerk in chaletstijl met zadeldak en dakruiter is in 1926 gebouwd naar een ontwerp van architect Bernard Buurman en van binnen volledig voorzien van muurschilderingen in de Keimse waterglastechniek door Chris Lebeau. De eerste steen werd op 23 september 1925 gelegd en op 3 mei 1926 werd de kerk ingewijd door de aartsbisschop van Utrecht, monseigneur F. Kemmink. Het gebouw was de opvolger van de schuilkerk aan de Hooigracht, die sinds 1694 dienst had gedaan. In 1926 werd deze kerk buiten gebruik gesteld en gesloopt voor uitbreiding van het Sint Elisabethziekenhuis. Het kerkinterieur met altaar is overgebracht naar Museum De Lakenhal waar het permanent tentoongesteld staat. De kerk is genoemd naar Fredericus en Odulfus, twee heiligen die leefden in de 9e eeuw. Beiden werden begraven in de Sint Salvatorkerk in Utrecht (ook Oud-Munsterkerk genoemd). Bij de sloop van die kerk in 1589 konden de relieken van beide heiligen veilig worden gesteld. Later werden ze overgebracht naar Leiden. De reliekborstbeelden werden wegens ernstig geldgebrek in de 19e eeuw door de Leidse parochie verkocht. Dat van Fredericus staat nu in het Rijksmuseum Amsterdam. Het tweeklaviers kistorgel van de kerk is in 1979 gebouwd door de firma Fama & Raadgever te Utrecht voor een particulier in Friesland. In 1991 werd het aangekocht voor de Fredericus en Odulfuskerk. Muurschilderingen Lebeau kreeg in eerste instantie alleen opdracht voor de beschildering van de altaarnis. Deze frescoschildering van een grote staande Christus was gereed bij de inwijding van de kerk. Wegens vochtproblemen werd de schildering na korte tijd weer verwijderd. Ook het oorspronkelijk roosvenster boven de altaarnis werd verwijderd, want behalve dat het de vochtproblemen veroorzaakte, had Lebeau ook last van het hierdoor invallende licht. Pas in april 1928 begon Lebeau opnieuw aan zijn schilderwerk. Naast de beschildering van de altaarnis had hij inmiddels ook opdracht gekregen voor de overige wanden van de kerk. De staande figuur verving hij door een zittende Christus. Op de westelijke wand plaatste hij de vier evangelisten en op de oostelijke wand verbeeldde hij geloof, hoop en liefde. Lebeau beschouwde zichzelf als een religieuze anarchocommunist en heeft voor zijn werk de bijbel naar eigen inzicht geïnterpreteerd. In de schilderingen zijn sporen te vinden van zijn politieke voorkeur, onder meer in portretten van Gandhi, Lenin en Sacco en Vanzetti. Lebeau heeft vooral realistische figuren afgebeeld, die ontleend zijn aan het dagelijks leven en neutraal gekleed gaan in de toenmalige mode. Muurschilderingen en glas-in-loodramen door Chris Lebeau Zie ook Lijst van oudkatholieke kerken in Nederland Externe links Website van de Fredericus en Odulfuskerk in Leiden ReliWiki over de Fredericus & Odulfuskerk Informatie over rijksmonumentnummer 515053