NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jozefkerk (Wassenaar)

De Sint-Jozefkerk of Sint-Jozef Arbeiderkerk (in de volksmond ook wel de blokkendoos genoemd vanwege de vormgeving van het gebouw) was een rooms-katholieke kerk in Wassenaar. De parochie Sint-Jozef werd in 1930 gesticht als afsplitsing van de Wassenaarse parochie Sint-Willibrordus in het centrum. Er werd oorspronkelijk een noodkerk gebruikt, welke te vinden was op de kruising van het Rozenplein en de Deijlerweg. Deze werd pas in 1962 vervangen door het huidige kerkgebouw aan de Parklaan 28. De kerk werd ontworpen door Jan van der Laan, die ook mede verantwoordelijk was voor de Goede Herderkerk in Wassenaar-Zuid. Het is een vierkante zaalkerk, gebouwd in de traditionalistische stijl van de Bossche School. Naast de kerk staat een betonnen klokkentoren. De kerk bezat onder andere een stenen doopvont met een deksel van koper, kruiswegstaties afkomstig uit een antiekwinkel in Duitsland en 18e-eeuwse hardhouten banken. De kerk heeft gebrandschilderde ramen die Jezus, Maria en de patroonheilige Jozef uitbeelden. De kerk was tot maart 2022 in gebruik als parochiekern van de parochie van de H. Augustinus, samen met de overige Wassenaarse katholieke kerken en die van de gemeenschappen in Voorschoten, Katwijk en Oegstgeest sinds 2012. In oktober 2021 werd de kerk verkocht aan HMC met de plannen om om te bouwen tot een gezondheidscentrum. Op 20 maart 2022 is de kerk door bisschop Van den Hende officieel aan de eredienst onttrokken. Als aandenken aan de Sint Jozefkerk is er in de Sint-Willibrorduskerk een Jozefkapel ingericht waarbij dierbare attributen van de gemeenschap zijn te zien. Ook de stenen doopvont is naar deze kerk verplaatst. Externe links Parochie Sint-Jozef reliwiki.nl, Wassenaar, Parklaan 28, Sint-Jozef
Munnekezijlstermolen, Munnekezijl

The Munnekezijlstermolen is a smock mill in Munnekezijl, Friesland, Netherlands which was built in 1856 and is in working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History The mill was built in 1836 for Hermannus Dijk, who was later killed in an accident in the city of Groningen. The mill was sold to the Sikkens family, and remained in their ownership until at least the mid-1990s. As well as grinding wheat, the mill was also a pearl barley mill. A whirlwind severely damaged the mill on 20 1930, blowing the sails off and damaging the stage. The pearl barley stones were removed in the 1930s. At one point, the mill was fitted with Patent sails. The mill ceased working commercially in 1961 and was threatened with demolition. However, it was decided that the price quoted was too expensive and the mill remained standing. It was restored in 1971 by millwright Doornbosch of Adorp, Groningen. The alternative name of Rust Roest was only given to the mill in the late 20th century. The mill was sold to the Stichting Erfgoed Kollumerland en Nieuwkruisland in the mid-1990s. It was restored to full working order in 1999. Description The Munnekekezijlstermolen is what the Dutch describe as a "stellingmolen". It is a smock mill on a three-storey brick base, there is a stage at second-floor level, 6.12 metres (20 ft 1 in) above ground level. Attached to the base is the brick shed housing the auxiliary engine. The smock and cap are thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails, with the Fok system on the leading edges. They have a span of 21.40 metres (70 ft 3 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft, which was cast in 1870 by De Prins van Oranje of The Hague, South Holland. The windshaft also carries the brake wheel, which has 59 cogs. This drives the wallower (33 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel, which has 85 cogs. The great spur wheel drives two pairs of millstones via a lantern pinion stone nut which have 28 staves each. The millstones are 1.50 metres (4 ft 11 in) and 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter. A third pair of 1.50 metres (4 ft 11 in) diameter millstones is driven by the auxiliary diesel engine. Millers Hermannus Dijk (1836) Sikkens family(1836-1961) References for above:- Public access The Munnekezijlstermolen is open to the public on Saturdays. References
Rust Roest (windmolen)

De Rust Roest, ook wel de Munnekezijlster Molen, genoemd is een korenmolen in Munnekezijl in de Nederlandse provincie Friesland. De molen werd in 1856 als koren- en pelmolen gebouwd. Het pelwerk is reeds lang verdwenen, maar diverse details van het pelwerk zijn nog in de molen te herkennen. De molen ontkwam enkele keren aan sloop en is in 1970/'71 en 1999 geheel gerestaureerd. De huidige eigenaar is Stichting Erfgoed Kollumerland en Nieuwkruisland. De molen bezit twee koppels maalstenen, één op de steenzolder van de molen die met windkracht kan worden aangedreven en een exemplaar op de begane grond die door middel van een dieselmotor in bedrijf kan worden gesteld. De dieselmotor staat in een fraai schuurtje dat tegen de oostkant van de molen is aangebouwd. Het wiekenkruis heeft roeden met een lengte van ruim 19 meter die zijn voorzien van het fokwieksysteem met remkleppen en zeilen. Een vrijwillige molenaar stelt de molen regelmatig in bedrijf.
Abel Tasmanbrug (Utrecht)

De Abel Tasmanbrug is een rijksmonumentale brug in de Nederlandse stad Utrecht. De brug is in 1906 aangelegd in de vorm van een dubbele ophaalbrug over de Leidse Rijn ter hoogte van de Abel Tasmanstraat. Al spoedig verrees de Koninklijke Nederlandse Munt als naburig bouwwerk aan de kruising van de Leidse Rijn met het Merwedekanaal. Verkeer over de brug is onderworpen aan een asdruk- en breedtebeperking. Fotogalerij Zie ook Jan Pieterszoon Coenbrug Externe link Diverse foto's van de Abel Tasmanbrug - Het Utrechts Archief
Station Lisse

Station Lisse is een voormalig Nederlands spoorwegstation in Lisse aan de Oude Lijn Amsterdam - Haarlem - Rotterdam. Het is op 1 januari 1891 geopend. Sinds 17 september 1944, bij het begin van de Spoorwegstaking, wordt het niet meer gebruikt voor de reizigersdienst volgens de dagelijkse dienstregeling. Wel hebben er nog jarenlang speciale treinen gestopt in het bollenseizoen. Het werd begin jaren negentig bedreigd met de slopershamer, maar sinds 1994 is in het oude station een restaurant gevestigd. Geschiedenis De lijn Haarlem-Leiden werd in 1842 aangelegd, maar in 1891 werd een halte Delfweg aangelegd bij het gehucht Halfweg. De naam werd in 1896 gewijzigd in Lisse (code LIS). Pas in 1904-1905 verrees het stationsgebouw iets ten zuiden van de halte Delfweg. Het is een ontwerp van architect D.A.N. Margadant, die aan deze lijn ook de stations Den Haag Hollands Spoor en Haarlem ontwierp. Het is gebouwd in neorenaissancestijl met art-nouveauelementen. De bijbehorende personeelswoning is in het verhoogde middendeel. Jarenlang is dit station een gelegenheidshalteplaats geweest tijdens de maanden maart tot en met mei tijdens de grote bloemententoonstelling op het landgoed Keukenhof, op een steenworp afstand van het station. In de jaren vijftig en zestig maakte een aantal treinen van de reguliere dienstregeling dan een extra stop in Lisse. Ook reden er tot in de vroege jaren negentig speciale treinen vanuit België (Bebloemingsritten) en Duitsland (Frau Antje Express) naar Lisse. Voor het laatst werd er gestopt tussen 1998 en 1999, toen Lovers Rail tussen Amsterdam en Lisse reed met de Keukenhof Expres. Huidig gebruik Het perron aan de spoorzijde richting Haarlem is nog intact, voor een groot deel als terras voor het restaurant (achter glas). Het perron richting Leiden is eind jaren 80 afgebroken. Ook heeft het station vroeger een derde spoor gehad, wat nog steeds te zien is in de vorm van het perron. Iets ten zuiden van station Lisse ligt een klein stuk vierspoorbaan, dat af en toe nog gebruikt wordt, voornamelijk als de Sprinter de Intercity in de weg zit. Toen in het midden van de jaren '90 NS in de Bollenstreek een nieuw station wilde openen, werd gedacht aan Hillegom of Lisse. Na een paar jaar vergaderen is toen gekozen om Hillegom weer een station te geven. Medio 2008 heeft de Stichting Kasteel Keukenhof het station met omliggende grond van de NS gekocht. Deze stichting is eigenaar van het Landgoed Keukenhof met de bloemententoonstelling en stelt zich het behoud van dit cultureel erfgoed ten doel. De stichting heeft plannen om het landgoed te revitaliseren waarbij ook de bereikbaarheid via het openbaar vervoer (trein) hoog op de prioriteitenlijst staat. In 2010 hebben de Nederlandse Spoorwegen en ProRail besloten dat het station niet opnieuw in gebruik zal worden genomen als station of alleen als halte tijdens een evenement. Het is per dag te onvoorspelbaar hoeveel mensen gebruik gaan maken van het station. De kosten wegen niet op tegen de mogelijke baten. Het gebouw, waarin nog veel oude stationselementen bewaard zijn, kan daarom blijvend als restaurant ingericht blijven. Externe link Station Lisse op Stationsweb
Mariakapel (Mierlo)

De Mariakapel in Mierlo is een kleine kapel gebouwd ter ere van de terugkomst van Mierlose soldaten die hadden gevochten tegen de onafhankelijkheid van Nederlands-Indië. De kapel werd in 1951 gebouwd in aan de Sint-Sebastiaanweg in Mierlo. Naar de Mariakapel is de Kapelweg genoemd. Na de aanleg van de Santheuvel, de rondweg van Mierlo, loopt deze weg niet meer naar de kapel, maar sinds de aanleg van de nieuwbouwwijk Loeswijck is de route deels hersteld via de Sperweruil en de Dwerguil.
Molen N-M

Molen N-M of Noorder-M is een van de poldermolens van de Zijpe- en Hazepolder en ligt in het Nederlandse dorp Sint Maartensvlotbrug. De molen is gebouwd in 1657. Tot aan 1953 bemaalde de molen de afdeling 'Noorder-M' van de polder. In dat jaar werd de bemaling overgenomen door een vijzelgemaal. Via verschillende sluisjes kan de molen zowel in- als uitmalen. Nadat de molen in 1953 zijn functie verloor, raakte de molen in verval. In 1967 ontfermde Stichting Zijpermolens zich over de inmiddels zwaar vervallen molen die in 1968 na een grondige restauratie weer draaivaardig was. In 1980 werden het onderwiel en scheprad opnieuw aangebracht waarmee hij weer maalvaardig werd. Naast de molen staat een elektrisch gemaal, dat jarenlang iets te hoog was waardoor de molen op die richting niet kon draaien. In 2005 is het gemaaltje hiervoor aangepast. De molen draait geregeld en is te bezoeken.
Zuiderpark

Zuiderpark è un quartiere dello stadsdeel di Escamp, nella città di L'Aia. È il "polmone verde" della città. Il parco fu progettato da Hendrik Petrus Berlage nel 1908, costruito nel 1923 e inaugurato nel 1936. Il cuore è costituito da un laghetto artificiale. Nel parco sono presenti aree ricreative, parchi giochi, strutture sportive, monumenti e statue commemorative ed è presente lo stadio dell'ADO Den Haag. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Zuiderpark
Merrie Go'round

Merrie Go'round (eerder Galopant en Cavalli Barocca) is een draaimolen in familiepretpark Walibi Holland in Biddinghuizen. Merrie Go'round is gebouwd in 1992 door SBF Visa. De draaimolen maakt deel uit van themagebied Playground. De attractie is een dubbeldekker carrousel en biedt plaats aan ongeveer 40 personen. Galerij
Synagoge (Middelburg)

De synagoge van Middelburg bevindt zich tussen in het gebied tussen de Sint Janstraat en de Herenstraat. Ze werd in 1705 gebouwd in de achtertuin van de woning van de joodse koopman Benjamin Levie. De ingang bevindt zich nu in de Herenstraat. Het is de eerste synagoge die buiten Amsterdam op Nederlandse bodem werd gebouwd. In 1863 kreeg het bestuur van de Joodse Gemeente Middelburg een thorarol aangeboden, die zij geaccepteerd hebben. Oorlogsjaren en later Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw gebruikt als opslagplaats voor in beslag genomen radio's. Tijdens de bevrijding van Walcheren in 1944 werd het gebouw door een Engelse granaat getroffen en zwaar beschadigd. Omdat er na de oorlog nauwelijks meer sprake was van een Joodse gemeenschap, werd de synagoge aan haar lot overgelaten. Het heeft daarom tot 1994 geduurd voordat de synagoge gerestaureerd werd en in november van dat jaar op plechtige wijze weer in gebruik genomen werd. De restauratie is gefinancierd door de Rijksdienst voor de Monumentenzorg, de Provincie Zeeland, de gemeente Middelburg en donateurs. Het interieur is modern en multifunctioneel zodat er niet alleen diensten kunnen worden gehouden, maar ook lezingen en huiskamerconcerten. In 2022 kon de gemeente voor het eerst na ruim driehonderd jaar een eigen thorarol laten schrijven in Jeruzalem. Daaraan is een jaar gewerkt door de sofeer met speciale inkt en een ganzenveer op perkament. Op 19 juni 2022 kwam de rol aan in Middelburg en werden de laatste woorden geschreven. Zie ook Joodse begraafplaatsen (Middelburg) Joodse begraafplaatsen (Vlissingen) Externe link Website
De Hoop (Horn)

De Hoop is een beltmolen in Horn (gemeente Leudal). De zestienkante molen is in 1817 gebouwd, kort na afschaffing van de molendwang, in de Franse tijd. Dit was tegen de zin van de plaatselijke adel, die meende nog steeds over molenrechten te beschikken. In 1934 kreeg deze molen op beide roeden Dekkerwieken. Bij latere restauraties is dit systeem telkens teruggeplaatst. Bij de terugtrekking van de Duitse troepen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werden springladingen in de molen aangebracht, maar de Duitsers werden verrast door granaatvuur en konden hun taak niet voltooien. Hierdoor heeft de molen als een van de weinige molens in Limburg de oorlog zonder zware schade overleefd. Na het overlijden van de molenaar van der Voort in 1949 maalde zijn weduwe samen met haar dochter met de molen, iets wat zeer ongebruikelijk was in die tijd. Op 1 maart 1952 ontving weduwe Van de Voort hiervoor van De Hollandsche Molen het Certificaat van Verdiensten. Ook landelijke tijdschriften, zoals Margriet en Vrij Nederland besteedden aandacht aan deze twee vrouwelijke molenaars. De Hoop heeft tot einde van de jaren 50 van de twintigste eeuw gemalen. In 1968 kocht de gemeente de molen, om hem enkele jaren later te laten restaureren. De molen is regelmatig open op woensdagochtend en zondag en is tevens op afspraak te bezoeken. Trivia Dit is de enige overgebleven zestienkantige molen ter wereld. De molenromp is bekleed met leistenen, als enige windmolen in Nederland. Op slechts 100 meter afstand staat nog een windmolen, De Welvaart.
Park de Wezenlanden

Park de Wezenlanden of Wezenlandenpark, is een gedeelte van de wijk Assendorp en ligt in buurt Wezenlanden in Zwolle. Het gebied ligt tussen het Groot Wezenland, het kanaal Zwolle-Almelo en de oude Assendorperdijk. Geschiedenis Het wijkgedeelte heeft zijn naam te danken aan het feit dat de grond op 13 december 1591 werd toegewezen aan de weesmeesters van Zwolle. De Wezenlanden bleef een moeras door wateraanvoer uit Salland en de milde, voorspelbare getijdenwerking van de Zuiderzee. De onvoorspelbare en hevige effecten van springvloed maakten het gebied extra kwetsbaar en ongeschikt voor bebouwing, totdat de bouw van de Afsluitdijk in 1932 daar een einde aan maakte. Daarna kon een start worden gemaakt met het bouwrijp maken van de grond. In 1950 verscheen de eerste bebouwing naar een ontwerp van de stedenbouwkundige Samuel Josua van Embden. Eerdere plannen van Willem Marinus Dudok werden als onrealistisch bestempeld en door het gemeentebestuur van tafel geveegd. Tussen 2006 en 2011 werd het park grondig gerenoveerd, zo werd er een bloementuin aangelegd, een nieuwe skatebaan, een nieuw basketbal- en panna veldje. Tevens werden de contouren van het park ook aangepast en werd de dijk langs het park met 40 cm opgehoogd. Park Het Wezenlanden park is het drukst bezochte park van Zwolle. Jaarlijks wordt hier het Bevrijdingsfestival Overijssel, het grootste bevrijdingsfestival van Nederland, gehouden met ruim 150.000 bezoekers. Verder zijn er nog een aantal andere jaarlijkse festivals zoals het Ballonnenspektakel, CityMoves en Graspop. Het is ook de plaats waar circussen hun tent opzetten als ze Zwolle aandoen. Door de indeling van het park is het een echt stadspark. Er zijn onder andere een kinderboerderij met speeltuin, de grootste skatebaan van Zwolle, een basketbalveld, het panna voetbalveld en veel wandelpaden. Diverse scholen hebben hier in de zomer wekelijks hun gymlessen en er zijn altijd sportende, wandelende of relaxende mensen te vinden. Galerij Bouwwerken Provinciehuis (Overijssel)
Frans Hendricksz. Oetgensbrug

De Frans Hendricksz. Oetgensbrug (brug 76) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de westelijke kade van de Amstel en overspant de Prinsengracht. De brug is de laatste brug van de Prinsengracht voordat zij diezelfde Amstel instroomt. De brug ligt tevens op de zuidoostelijke grens van de Amsterdamse grachtengordel. De brug is per 1995 een gemeentelijk monument. Ten noorden van de brug staat een aantal gemeentelijke en rijksmonumenten, ten zuiden van brug niet. De hoek bestaat uit (relatieve) nieuwbouw. Er ligt hier al eeuwen een brug. Zowel Daniël Stalpaert als Frederik de Wit tekende hier een brug op hun plattegronden van respectievelijk 1662 en 1688. De huidige brug zou dateren uit 1773, aldus vermeld in een van de twee hevig verweerde datumstenen (Anno 1773) aan de zijde van de Amstel. De brug had in de 20e eeuw regelmatig onderhoud nodig in verband met het toenemend verkeer, dat ook nog eens zwaardere voertuigen kreeg. De sporen van dat onderhoud zijn hier en daar terug vinden in het uiterlijk van de brug. Aan de Amstelzijde is het goed zichtbaar dat de reparaties niet aansloten bij het bestaande metselwerk. Zo moest de brug in 1935 voor alle verkeer afgesloten worden, want het onder- en bovendek waren versleten. In 1972 kreeg de brug een inwendige opknapbeurt, de overspanning werd van gewapend beton gemaakt. Vier jaar later moest ook de fundering vernieuwd worden, hetgeen bijna een jaar in beslag nam. De stenen welfbrug heeft al eeuwen drie doorvaarten. De brug is vernoemd naar Frans Hendricksz. Oetgens. Deze burgemeester van Amsterdam was tezamen met Hendrik Staets, Lucas Jansz Sinck en Hendrick de Keyser verantwoordelijk voor de voorbereiding en uitvoering van de derde Uitleg van de grachtengordel. Brug 38 had in Oetgenssluis ook een verwijzing naar Oetgens, maar die officieuze vernoeming is per april 2016 vervallen. Brug 76 diende als voorbeeld voor de vervanging van de Jan Vinckebrug aan de overzijde van de Amstel, die de Nieuwe Prinsengracht overspant.
Mook War Cemetery

Mook War Cemetery is the final resting place of 322 soldiers killed in the Second World War, situated in the Dutch municipality of Mook en Middelaar. The Commonwealth War Graves Commission is responsible for the cemetery. It features a Cross of Sacrifice at the cemetery entrance made of Portland stone, with a metal sword. A register and a guest book are present. The 322 burials are from the following countries: United Kingdom – 297 Poland – 11 Canada – 10 Australia – 3 New Zealand – 1 Nearby Commonwealth War Graves Groesbeek Canadian War Cemetery Jonkerbos War Cemetery Arnhem Oosterbeek War Cemetery References External links Media related to Mook War Cemetery at Wikimedia Commons Cemetery details. Commonwealth War Graves Commission. Mook War Cemetery at Find a Grave
Mook War Cemetery

Mook War Cemetery is de laatste rustplaats voor 322 gesneuvelde militairen uit de Tweede Wereldoorlog, gelegen in de Nederlandse gemeente Mook en Middelaar. De erebegraafplaats wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Indeling De inrichting van Britse erevelden is uniform in alle 140 landen waar de Commonwealth War Graves Commission verantwoordelijk is voor het onderhoud van de oorlogsgraven. Het eerste wat opvalt na het betreden van het ereveld is het Cross of Sacrifice, gemaakt van Portland-natuursteen. Hierop is een metalen zwaard bevestigd. De 322 gesneuvelde komen uit vijf verschillende landen, te weten: Verenigd Koninkrijk (297) Polen (11) Canada (10) Australië (3) Nieuw-Zeeland (1)
Cmentarz wojenny w Mook

Cmentarz wojenny w Mook – cmentarz wojenny Wspólnoty Brytyjskiej z okresu II wojny światowej położony w miejscowości Mook w Holandii. Cmentarz jest miejscem pochówku 322 żołnierzy, w tym 11 polskich, którzy zginęli w okolicach Mook podczas II wojny światowej. Cmentarzem opiekuje się Komisja Grobów Wojennych Wspólnoty Narodów (ang.: Commonwealth War Graves Commission). Narodowości żołnierzy Wielka Brytania (297) Polska (11) Kanada (10) Australia (3) Nowa Zelandia (1) Bibliografia cwgc.org (ang.) 4en5mei.nl. 4en5mei.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (niderl.)
Vogelzicht

Vogelzicht is een korenmolen in Kuitaart (eigenlijk Klein Kuitaart) in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen is in 1865 gebouwd door molenmakers uit het Belgische Sint-Niklaas. De molen werd voor de familie Van Jole gebouwd die de molen zeer lang in eigendom heeft gehad en later het eigendom heeft overgedragen aan de Stichting Molen Vogelzicht. Een lid van de familie laat sinds de laatste restauratie, die in 2002 en 2003 werd uitgevoerd, de molen regelmatig op vrijwillige basis draaien. De roeden van de molen hebben een lengte van bijna 23 meter en zijn voorzien van het oudhollands hekwerk met zeilen. De molen is ingericht met twee koppels maalstenen en een haverpletter.
Orthenbrug

De Orthenbrug is een ophaalbrug over de Zuid-Willemsvaart in de centrum van de Nederlandse stad 's-Hertogenbosch. De uit 1937 stammende brug staat vlak bij de Citadel, waar de Zuid-Willemsvaart samen met de Dommel en de Aa samen komen om verder te stromen als Dieze. De brug is tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigd en pas in 1954 hersteld en in gebruik genomen. De weg die eroverheen gaat, de Citadellaan, is de oude doorgaande weg vanuit Vught naar Orthen. De Orthenbrug is in het najaar van 2019 volledig gerenoveerd en niet meer bedienbaar. Het nieuwe brugdek is gemaakt van composiet. De maximale doorvaarthoogte is 3,80 bij +2,20 KP en de doorvaartbreedte is 6,70 meter. In het brugwachtershuisje bij de brug zit sinds enkele jaren een koffiehuisje.
Concordia, Ede

Concordia is a smock mill in Ede, the Netherlands, which is maintained in working order. The mill is listed as Rijksmonument number 14469. History The mill was built in 1868 to replace an earlier mill that burnt down in 1865, which was believed to date back to the 17th century. The new mill would partly originate from Zaan, where it was used as a sawmill. In Ede, however, the mill was used mainly for milling grain and to extract oil from beechnuts. Description The mill is octagonal and has a tapered brick base with a wooden thatch superstructure. The hood is made of reeds. Gable on the east side of the reel, with the inscription "JW van de Craats / EDU 26 OCT. 1889." Inside the mill remains various parts of the machinery. References
Concordia (Ede)

Concordia est un moulin à vent (Smock mill (en)) à Ede, aux Pays-Bas, qui est maintenu en état de marche. Le moulin est répertorié Rijksmonument numéro 14469. Histoire Le moulin a été construit en 1868 pour remplacer un ancien moulin incendié en 1865, qui remonterait au XVIIe siècle. Le nouveau moulin proviendrait en partie de Zaan, où il était utilisé comme scierie. À Ede, cependant, le moulin était principalement utilisé pour moudre le grain et pour extraire l'huile des noisettes. Description Le moulin est octogonal et a un soubassement en brique fuselé avec une superstructure en bois couverte de chaume. La calotte est couverte de roseaux. Pignon sur le côté est de la calotte, avec inscription " JW van de Craats / EDU 26 OCT. 1889. " Il reste dans le moulin diverses parties de la machinerie. Références Portail des énergies renouvelables Portail des Pays-Bas