NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint Rochuskapel (Amersfoort)

De Sint Rochuskapel is een kapel, gelegen aan Coninckstraat 67 te Amersfoort, behorend tot Hofje de Poth. Geschiedenis De laatgotische bakstenen kapel stamt uit 1507 en vormt het oudste gebouw in het Hofje. De kapel werd bediend vanuit de Sint-Joriskerk. Het hoge gebouw heeft een zadeldak met daarop een dakruiter. Hierin bevindt zich een klokje uit 1620, gegoten door Henricus Aeltszn. van Meurs. De kapel heeft een driezijdig gesloten koor. De kapel raakte eind 16e eeuw in onbruik, omdat er geen Missen meer in worden opgedragen, en werd sinds 1650 als pakhuis gebruikt. In 1897, toen de woonhuises op het Hofje werden gebouwd, wilde men de kapel afbreken om ook daar huisjes te bouwen. Met name Pierre Cuypers heeft zich ingezet voor het behoud ervan. In 1905 werd de kapel gerestaureerd. Sindsdien werden uitdelingen voor de arme huysittenden in deze kapel gehouden. Daar kwam in 1962 een einde aan voor de inwoners van Amersfoort, en in 1975 ook voor de bewoners van het Hofje. Ook daarna vonden nog symbolische uitdelingen voor de bewoners plaats, driemaal per jaar. In 1957, 1968 en 2014 vonden opnieuw restauraties plaats. Het gebouw is tegenwoordig in gebruik voor culturele doelstellingen, trouwlocatie, enz. De kapel is geklasseerd als Rijksmonument.
Rattentoren

De Rattentoren is een overblijfstel van de vestingwerken van Roermond aan de Grote Kerkstraat nabij de Sint-Christoffelkathedraal te Roermond. De ronde hoektoren uit het laatste kwart van de 14e eeuw is een van twintig torens die ooit onderdeel van de Roermondse stadsmuur waren. Tijdens de stadsbrand van 1554 werd de spits van het vestingwerk verwoest. De aanvankelijke namen die voor de toren gebruikt werden waren Klokkentoren en Goudentoren. Begin 17e eeuw werd dat Heksentoren vanwege het gebruik als gevangenis voor vrouwen die er van beschuldigd werden een heks te zijn. In de 18e eeuw werd de omgeving van de afgetakelde toren als vuilnisbelt gebruikt. Hij kreeg toen de naam Rattentoren. De toren, die eigendom was van de gemeente Roermond, werd in 1976 gerestaureerd onder supervisie van aannemer Louis Scheepers. Ze werd toen voorzien van een nieuwe spits. In 1987 werd poppentheater 'De Klaproos' in de toren gevestigd. In 1990 werd de restauratie van de buitentrap en de bovenverdieping ter hand genomen en in 1995 kwam de zolderverdieping in gebruik. Op de eerste verdieping bevindt zich een maquette van Roermond als middeleeuwse vestingstad met daarbij een tentoonstelling over de geschiedenis van de toren en de stad. Externe link Website Rattentoren
Kasteel De Thooren

Kasteel De Thooren (ook De Toren of Hertevelds Goed) is een kasteel te Maasniel, gelegen aan Eiermarkt 23. Het kasteel is ontstaan uit een omgrachte woontoren, gesticht in de 14e eeuw, waaromheen geleidelijk een aantal bijgebouwen werden gegroepeerd, zodat de vorm van de oorspronkelijke woontoren niet meer goed zichtbaar is. Deze bevindt zich in het westelijke deel, wat tegenwoordig een fraaie gezwenkte westgevel toont. Aan de oostzijde verscheen een 16e-eeuwse aanbouw met hoektorentje. Een zadeldak dekt zowel de oorspronkelijke woontoren als het aangebouwde deel. In de westgevel zijn, ter hoogte van de tweede verdieping, nog resten van een latrine te zien. Het kasteel is geklasseerd als Rijksmonument. Externe link De Thooren
Kasteel De Tegelarije

Kasteel De Tegelarije (ook: Tegelereye) is een kasteelachtig gebouw te Maasniel, gelegen aan Elmpterweg 55-55a. Het huis werd gebouwd in 1650 door kolonel François Bitot, en het werd ontworpen in de trant van een middeleeuwse verdedigbare burcht. Het gebouw is gedeeltelijk omgracht en het bevat een hoofdgebouw van drie verdiepingen, een zware vierkante toren en lagere, boerderij-achtige, bijgebouwen. Externe link Kastelen in Nederland
Kasteel Hattem

Kasteel Hattem is het kleinste kasteeltje van Nederland en gelegen in een landschapspark aan de Maastrichterweg 25 te Roermond. Feitelijk gaat het om een huis met mogelijk een 17e-eeuwse kern, dat in 1710 werd verbouwd door Arnold Harterd van Holthausen. Het betreft een hoofdgebouw met bordes en trapgevel, dat geflankeerd wordt door arkeltorentjes, die in de 19e eeuw werden toegevoegd. Links en rechts van het hoofdgebouw bevinden zich koetshuizen waarvan de oorsprong teruggaat tot einde 18e eeuw. In 1934 werd het landgoed rondom het kasteel, met uitzondering van de door water omgeven kasteelplaats, voor publiek geopend. Sedert 1989 bevindt zich in het kasteeltje een hotel-restaurant. Het geheel is geklasseerd als Rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Roermond
Hervormde kerk (Rossum)

De Hervormde kerk is de protestantse kerk van Rossum in de Nederlandse provincie Gelderland. De kerk is gelegen aan Maasdijk 14. Geschiedenis Deze kerk heeft een tufstenen toren welke oorspronkelijk uit de 12e eeuw stamt en in romaanse stijl werd opgetrokken. De bijbehorende kerk was van 1436 tot ca. 1572-1599 kapittelkerk. Aan het seculiere kapittel waren acht prebenden verbonden. In 1659 werd een nieuwe kerk tegen de toren gebouwd, nadat de voorganger tijdens de Tachtigjarige Oorlog door brand was verwoest. In 1860 werd deze op zijn beurt vervangen door een bakstenen, brede zaalkerk met vijfzijdige sluiting, en overwelfd door een opvallend netgewelf, uitgevoerd in stucwerk. De banken, inclusief de herenbanken, zijn nog geordend zoals in de tijd van de bouw. Ook de neogotische preekstoel stamt uit deze tijd. Het orgel is van 1889. De venstertraceringen zijn rijk aan detail. In 1963 werd de middeleeuwse toren in de oorspronkelijke vorm gerestaureerd. In 2006 werd het gebouw een PKN-kerk.
Stieltjesmonument

Het Stieltjesmonument is een gedenkteken op het Noordereiland in de Nederlandse gemeente Rotterdam ter nagedachtenis aan Th.J. Stieltjes. Achtergrond Thomas Joannes Stieltjes sr. (Leuven 1819 - Rotterdam 1878) was militair en waterstaatkundig ingenieur. Hij wordt gezien als de architect van de aanleg van de havens in de wijk Feijenoord ten zuiden van de Nieuwe Maas. In 1882 werd de gemeente toestemming gevraagd voor de oprichting van een gedenkteken. Het monument werd ontworpen door architect Eugen Gugel, het werk werd uitgevoerd door de firma Margry en Snickers. De beeldhouwer Eugène Lacomblé maakte een reliëfportret in wit marmer. Dit medaillonportret bevindt zich in de collectie van het Museum Boijmans Van Beuningen, aan het monument werd een galvanoplastiek gehangen. De overdracht van het gedenkteken en het medaillon vond plaats op 17 mei 1884, tijdens een plechtigheid op het stadhuis van Rotterdam. Na een lunch gingen de genodigden per tram naar het monument, waar een aantal redes werd gehouden. Beschrijving Het gedenkteken bestaat uit een ongeveer tien meter hoge, gecanneleerde zuil op een vierkante sokkel. Het kapiteel van de zuil, waarin aan vier zijden een kop met een gevleugelde helm is te zien, wordt bekroond door een pijnappel. De hardstenen sokkel is gedecoreerd met pilasters, gestileerde kapitelen en guirlandes. Op twee zijden is een gedenkplaat geplaatst met binnen cartouches de opschriften "Thomas Johannes Stieltjes 1819-1878" en "Hulde van vrienden en vereerders 1883". Aan de oostzijde is het en profilportret van Stieltjes aangebracht, aan de westzijde een reliëf van een lauwerkrans en attributen die verwijzen naar Stieltjes als ingenieur en krijgskundige (passer, driehoek en helm). Oorspronkelijk was er een hek rond het monument geplaatst. Waardering Het gedenkteken werd in 1973 als rijksmonument opgenomen in het Monumentenregister, het is van "algemeen belang vanwege architectuur - en cultuurhistorische waarde, alsook van belang uit stedenbouwkundig oogpunt." Foto's Zie ook Lijst van beelden in Rotterdam-Zuid Lijst van rijksmonumenten in Feijenoord
De Tempel (Overschie)

De Tempel is een buitenplaats in de Nederlandse gemeente Rotterdam. De buitenplaats aan de Delftse Schie in Overschie telt zo'n 20 rijksmonumenten. Het huidige hoofdgebouw is uit 1939, maar de buitenplaats is ontstaan uit een middeleeuwse hofstede rond 1485, die onder meer in handen is geweest van Johan van Oldenbarneveldt. Johan van der Hoeven voegde later de buitenplaats samen met de heerlijke rechten van heerlijkheid Tempel bij Rodenrijs. In 1946 is de buitenplaats in handen gekomen van de gemeente Rotterdam. De buitenplaats is vervolgens in gebruik geweest als conferentieoord. Later werd er een afdeling van het Delta Psychiatrisch Centrum in gevestigd. Sinds 2021 is het parkbeheer in handen van Vereniging Natuurmonumenten. Alle tuinbeelden worden gerestaureerd en teruggeplaatst. In historisch museum Oud Overschie is er in 2022 een expositie aan gewijd. De panden zelf zijn nog in bezit van gemeente Rotterdam en worden verhuurd in afwachting van definitieve plannen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in De Tempel Externe links De geschiedenis van Overschie en De Tempel, Aad Engelfriet Natuurmonumenten Buitenplaats de Tempel Buitenplaatsen in Nederland
Laurentiuskerk (Rijnsburg)

Die Laurentiuskerk (deutsch Laurentiuskirche; auch Grote of Abdijkerk, deutsch Große oder Abteikirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Rijnsburg in der Provinz Südholland. Das Kirchenschiff sowie der Turm der Kirche sind als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die heutige evangelische Laurentiuskerk ist aus einer Abteikirche der Benediktinerinnen hervorgegangen. An einer im Jahr 975 durch Graf Dietrich II. gestifteten Kirche ließ Petronilla von Holland 1133 einen Konvent der Benediktinerinnen ansiedeln. Von der im 12. Jahrhundert errichteten dreischiffigen Abteikirche mit Kleeblattchor ist einzig der in Tuffstein ausgeführte mächtige Südturm der früheren Doppelturmfassade erhalten, der die Zerstörung des Klosters im Zuge der Reformation 1573/74 überstanden hat. Dem 1578 wieder hergerichteten Langhaus der Kirche wurde 1633 ein nördliches Seitenschiff und 1660 ein Chorumgang hinzugefügt. Bei einem grundlegenden Umbau des Gotteshauses zwischen 1903 und 1923 wurden ein südliches Seitenschiff und zwei Querhausarme angebaut. Am Turmunterbau finden sich erhaltene Teile der alten Nonnenempore der romanischen Abteikirche. Die Kirchengemeinde gehört zur 2004 geschaffenen unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Ausstattung Die Orgel wurde 1975 durch die Orgelbaufirma van der Linden & Co. (Leiderdorp) erbaut, unter Wiederverwendung von Teilen der Vorgängerorgel aus dem Jahr 1924 (Orgelbau G. van Leeuwen, Leiderdorp) en in 1953 door diens zoon Willem van Leeuwen was gewijzigd. Das Schleifladen-Instrument hat 29 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. I Hauptwerk C-g3: Bourdon 16', Prestant 8', Holpijp 8', Octaaf 4', Gedekte fluit 4', Quint 2 2⁄3', Octaaf 2', Mixtuur IV-V, Cornet V (Diskant) 8', Trompet 8' II Schwellwerk C-g3: Flûte harmonique 8', Roerfluit 8', Flûte travers 8', Gamba 8', Vox céleste (ab c0) 8', Flûte octaviante 4', Gedekte fluit 4', Woudfluit 2', Terts 1 3⁄5', Nasard 1 1⁄3', Flageolet 1', Plein-jeu III-IV, Hobo 8', Tremulant Pedalwerk C-f1: Contrabas 16', Subbas 16', Prestant 8', Gedekt 8', Octaaf 4', Bazuin 16'. Koppeln: II/I, I/P, II/P Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland, Zwolle 2004, S. 412f. Weblinks Einzelnachweise
Grote of Laurentiuskerk (Rijnsburg)

De Grote of Laurentiuskerk is een protestantse kerk aan de Kerkstraat 32 in Rijnsburg, gemeente Katwijk, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Sinds 1971 staat het gebouw ingeschreven in het rijksmonumentenregister. De toren van het gebouw heeft ook de status van een rijksmonument. Geschiedenis De kerk werd in 1578 in gebruik genomen nadat op 1 oktober 1577 de eerste eigen predikant van Rijnsburg was bevestigd. Hij werd gebouwd achter een romaanse toren die resteerde van de kerk van de abdij van Rijnsburg. Deze was gesticht in 1133 door Petronilla van Saksen, douairière van Graaf Floris II van Holland. Na 1578 werd de Grote Kerk vijfmaal uitgebreid. Dit gebeurde in 1633, 1660, 1903, 1910 en 1923. In de jaren 1980 was de kerk een jaar gesloten voor renovatie, waarbij onder meer het dak werd vervangen. De toren is eigendom van de burgerlijke gemeente. Orgel Het orgel is in 1975 gebouwd door de firma Jac. van der Linden & Co. (Leiderdorp). Daarbij is gebruik gemaakt van het front en enig pijpwerk van het vorige orgel in deze kerk, dat in 1924 was gebouwd door de firma G. van Leeuwen (Leiderdorp) en in 1953 door diens zoon Willem van Leeuwen was gewijzigd. In 1989 restaureert de firma Pels & Van Leeuwen ('s-Hertogenbosch) het orgel en wijzigt de dispositie: Hoofdwerk (manuaal 1): Bourdon 16' - Prestant 8' - Holpijp 8' - Octaaf 4' - Gedekte fluit 4' (1989) - Quint 2⅔' - Octaaf 2' - Mixtuur 4-5 sterk - Cornet 8' 5 sterk discant (1989) - Trompet 8'. Zwelwerk (manuaal 2): Flûte harmonique 8' (1989) - Roerfluit 8' - Flûte travers 8' (1989) - Gamba 8' - Vox céleste 8', vanaf c - Flûte octaviante 4' - Gedekte fluit 4' - Woudfluit 2' (1953) - Terts 1 3/5' - Nasard 1⅓' - Flageolet 1' - Plein-jeu 3-4 sterk - Hobo 8' - Tremulant. Pedaal: Contrabas 16' (1924) - Subbas 16' (1924) - Prestant 8' - Gedekt 8' - Octaaf 4' - Bazuin 16'. Koppelingen: Hoofdwerk aan Pedaal - Zwelwerk aan Pedaal - Zwelwerk aan Hoofdwerk. Mechanische sleepladen. Manuaalomvang: C-g3. Pedaalomvang: C-f1.
Dorpskerk Kethel

Die Dorpskerk (deutsch Dorfkirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Kethel, einem Ortsteil der Stadt Schiedam in der Provinz Zuid-Holland. Die Kirche ist seit 1969 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die ursprünglich dem Heiligen Jakobus gewidmete Kirche ist eine zweischiffige, im Osten gerade geschlossene Kirche mit einem vorgesetzten Turm mit Zeltdach. Der nach Osten geneigte Turm wurde um 1300 erbaut und in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts an der Ostseite verändert. Zu Beginn des 16. Jahrhunderts wurde der Turm erhöht und mit einem neuen Eingang versehen. Das spätgotische nördliche Seitenschiff des Langhauses entstand vermutlich in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts, danach wurde ein älteres Langhaus durch das heutige spätgotische Langhaus in der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts ersetzt. Nach der Zerstörung der Kirche im Jahr 1573 im Zuge des Achtzigjährigen Krieges wurden der ursprüngliche Haupt- und der Seitenchor des Gotteshauses nicht wieder aufgebaut. Die Wiederherstellung des Turms wurde im Jahr 1601 und die des Kirchenschiffs 1630 abgeschlossen. Die Kirche wurde in den Jahren 1928/29 unter der Leitung von J. Snijders und J. van der Vlis grundlegend restauriert. Der Innenraum ist von hölzernen Tonnengewölben gedeckt. Zum Inventar gehören eine Kanzel von 1625, eine Gestühl für den Rat aus dem Jahr 1631 und ein Epitaph aus weißem Marmor, entstanden 1684, das Johannes Blommendael für den Handwerksmeister Jacob de Brauw († 1680) angefertigt hat. Außerdem gehört zur Ausstattung ein Zehn-Gebote-Schild um 1700, ein Taufbecken und eine Männerbank aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts sowie das Orgelgehäuse der Firma Leichel von 1885. Das Pfarrhaus an Dorpsstraat 6 wurde im Jahr 1891 von H.J. Jesse im Neorenaissance-Stil entworfen. Die Dorfkirche gehört mit der Janskerk zur protestantischen Kirchengemeinde Schiedam. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 286f. Weblinks Einzelnachweise
Binnenhoffontein

De Binnenhoffontein is een fontein op het Binnenhof in Den Haag ontworpen door Pierre Cuypers. Het vergulde beeld van Willem II van Holland op de top van de fontein is ontworpen door Ludwig Jünger. Aangezien het Binnenhofcomplex eigendom is van het Rijk is dit een van de fonteinen in Den Haag op voor publiek toegankelijk terrein die niet door de gemeente beheerd worden maar in dit geval door het Rijksvastgoedbedrijf. Geschiedenis De fontein was een geschenk van de Haagse burgerij, als dank voor de restauratie van de voorgevel van de Grafelijke zalen (Ridderzaal) door Cuypers in 1880. Initiatiefnemer was Victor de Stuers, grondlegger van de monumentenzorg in Nederland, die persoonlijk een substantieel deel van de kosten van de fontein voor zijn rekening nam. De regering aarzelde om het geschenk te aanvaarden, vanwege de kosten van het water. Dit probleem werd opgelost met de bepaling dat de fontein slechts op bepaalde hoogtijdagen zou spuiten. De fontein werd gefabriceerd door C.J. Vincent & Co uit Schiedam, het beeldje is gegoten door de firma Monduit in Parijs. Tijdens de bouw van het Rijksmuseumgebouw in Amsterdam werd in 1883 de Internationale Koloniale en Uitvoerhandel Tentoonstelling gehouden op het ervoor gelegen Museumplein. Daar werd deze fontein tentoongesteld, als toonbeeld van ambachtelijk kunnen. In 1885 werd de fontein op het Binnenhof geplaatst, oorspronkelijk in het midden. In 1953 werd een hardstenen windroos rond de fontein aangelegd. In 1975 werd de fontein gerenoveerd, het bassin betegeld en werd het geheel enkele meters verplaatst in lijn met de ingang van de Ridderzaal. Ook in 2006-2007 is de fontein gerestaureerd en daarbij geschilderd in de oorspronkelijke kleuren bruin en goud uit 1883. In 2018 heeft het Rijksvastgoedbedrijf groot onderhoud uitgevoerd aan de fontein. en in 2022 is de fontein gedemonteerd voor opslag gedurende de renovatie van het Binnenhof. Kenmerken De neo-gotische fontein is uitgevoerd in smeedijzer, geschilderd in bruin met gouden accenten en heeft een hardstenen bassin. De fontein is rondom voorzien van vier wapenschilden, met afwisselend de Hollandse leeuw en de Duitse adelaar. Aan de top bevindt zich een verguld beeld van Willem II, gemodelleerd naar een beeld dat voorkomt op het graf van aardsbisschop Siegfried III van Eppstein in Mainz. Rondom de fontein staat de tekst: Ter nagedachtenis van Willem II Roomsch Koning en Graaf van Holland, Begunstiger der stedelijke vrijheden, beschermer der kunst, stichter der kasteelen in 's-Gravenhage en Haarlem, geb. MCCXXVII †MCCLVI† Op de fontein zelf staat de Latijnse tekst: Domine spes mea a iuventute mea; in te confirmatus sum ex utero de ventre matris meae tu es protector meus. Die tekst afkomstig uit de Vulgaat, Psalmen 70, vers 5 en 6, luidt vertaald: U bent mijn enige hoop, HEER, mijn God, van jongs af vertrouw ik op u. Al vanaf mijn geboorte steun ik op u, al in de moederschoot was u het die mij droeg. Fotogalerij Zie ook Fontein op het Binnenhof krijgt tijdelijk andere plek, omroepwest.nl 2022-02-09 Duitse adelaar, Hollandse leeuw en wereldtentoonstelling: het verhaal achter de Binnenhoffontein, omroepwest.nl 2022-02-13
Huis Hillebrand

Het Huis Hillebrand is een monumentaal woonhuis in de Nederlandse stad Den Haag. Het huis is genoemd naar de opdrachtgever Gerhard Henrich Hillebrand en is in 1934-1935 ontworpen door Gerrit Rietveld. De familie Hillebrand woonde tot 1950 in de woning aan de Van Soutelandelaan. Daarna werd de Amerikaanse ambassade eigenaar. In 2021 kwam het weer terug in particuliere handen. In wat zestig jaar later het Rijksbeschermd gezicht 's-Gravenhage - Benoordenhout zou worden, ontwierp Rietveld in de jaren 1930 drie vrijstaande woonhuizen in de stijl van het nieuwe bouwen: Huis Hillebrand, Huis Mees en Huis Wyburg. Huis Hillebrand heeft twee bouwlagen onder een laag tentdak met een brede rand, zodat het van dichtbij oogt als een plat dak. Platte daken waren kenmerkend voor Rietvelds stijl, maar de punt moest voorkomen dat de bouw vertraagd zou worden door bezwaren van de welstandscommissie. Op de noordhoek bevindt zich een garage. Huis en garage zijn gebouwd in baksteen en geheel wit gepleisterd, met uitzondering van een lage, donkere plint. De kozijnen zijn in staal uitgevoerd en hebben een vaste maatverhouding bij variabele grootte. De zuidwestgevel kent grote glasvlakken en een balkon met stalen buisleuning. Er is tevens een kleine plantenkas aanwezig. De tegenoverliggende gevel is juist grotendeels gesloten, met beneden een bescheiden venster en op de verdieping twee. Het pand is sinds 1986 een rijksmonument wegens de algehele architectonische en technische vormgeving (zowel in exterieur als in interieur) en situering - ondanks latere wijzigingen ter plaatse van de oorspronkelijk tegen de ZW-aanbouw aangebrachte kas en de toegevoegde NW-aanbouwen - als representatief voorbeeld van de Nederlandse bijdrage aan het Nieuwe Bouwen uit de periode 1920-40 van algemeen belang wegens de betekenis voor de ontwikkeling van de moderne architectuur. In 2014 is het pand gerenoveerd. Dak en goten werden vervangen en in de ramen werd monumentenglas geplaatst. Blaricum In Blaricum heeft Rietveld in dezelfde periode een huis ontworpen voor de schrijver A.D. Hildebrand. Dit staat bekend als Huis Hildebrand of Villa Hildebrand en is eveneens een rijksmonument. Externe link Er zijn „brave” bouwwerken genoeg : RIETVELD zeventig jaar : Overzichtstentoonstelling in Centraal Museum Utrecht : Grote opdrachten komen twintig jaar te laat. De Tĳd : godsdienstig-staatkundig dagblad (17 mei 1958) – via Delpher. Artikel over Rietveld en zijn werk, met een foto van Huis Hillebrand.
Protestantse kerk (Sint-Michielsgestel)

De Protestantse Kerk is een protestants kerkgebouw in de plaats Sint-Michielsgestel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk is gelegen aan de Schijndelseweg 1. Geschiedenis Nadat de hervormden in 1808 de historische Sint-Michaelkerk weer aan de katholieken moesten overdragen, werd een Lodewijkskerkje gebouwd waarvoor ook afbraakmateriaal van de katholieke schuurkerk werd gebruikt. Kerksplitsingen zijn er in Sint-Michielsgestel niet geweest en de Hervormde Kerk werd probleemloos omgevormd tot PKN-kerk. Gebouw Het betreft een driezijdig afgesloten zaalkerk met rondbogige vensters en een dakruiter. Een bijzonderheid zijn de glas-in-loodramen, die normaliter niet vaak in protestantse kerken te vinden zijn. Ze zijn afkomstig van het Kleinseminarie Beekvliet en werden door de gijzelaars als blijk van dank geschonken, na een gedwongen verblijf aldaar tijdens de Tweede Wereldoorlog. De seminariegebouwen werden aan de gemeente verkocht. Na een brand in 1984 kwamen de vensters ter beschikking en werden deze aan het hervormd kerkbestuur aangeboden. In 1986 werden ze in het kerkje geplaatst.
Nederlands Hervormde kerk (Sint Pancras)

De Hervormde kerk, ook wel Witte kerk genoemd, is een kerkgebouw in Sint Pancras, gelegen in de Noord-Hollandse gemeente Dijk en Waard. Op de resten van het oude dorp Vronen werd in de 15de eeuw een kapel gebouwd. De kapel werd gewijd aan de heilige Pancratius. Deze kapel werd in 1487 een parochiekerk. rondom deze kerk ontstond het dorp Sint Pancras. In 19de eeuw werd de kerk gewit. Sindsdien heet de kerk ook wel Witte kerk.
Hervormde kerk (Sittard)

De voormalige Hervormde kerk van de Nederlands-Limburgse stad Sittard (ook: Gruizenkerkje) bevindt zich aan de Gruizenstraat 3. Geschiedenis Vanaf 1636 beschikten de hervormden over een schuilkerk, die in 1677 afbrandde. In 1680-1681 werd de huidige kerk gebouwd. In 1684 kwam de toren gereed die in 1840 nog werd verhoogd. In 1815 kwam de hoofdingang in de noordgevel. Restauratie volgde in 1976-1978. Ook in 2013 werd nog een restauratie uitgevoerd en sindsdien doet de kerk dienst als multicultureel centrum, waarin af en toe ook kerkdiensten worden gehouden. De protestanten kerken sinds 2004 voornamelijk in de -voorheen gereformeerde- Johanneskerk. Gebouw Het betreft een bakstenen zaalkerk, voorzien van een vierkante toren met natuurstenen hoekbanden en venteromlijstingen. De toren wordt gedekt door een lantaarn. De kerkruimte is voorzien van een stucplafond van 1840. Het interieur omvat een preekstoel van 1817, vervaardigd door J. Beugels, en twee herenbanken in late Lodewijk XVI-stijl ongeveer van dezelfde tijd. In de jaren 70 van de 20e eeuw is de omgeving van deze kerk sterk gedegradeerd door de bouw van winkelpanden.