NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dijkpoort

The Dijkpoort is a 14th-century citygate in Hattem, the Netherlands. In 1908, the gate was restored in order to house the archives of Hattem under the direction of the city archivist F.A. Hoefer. Nowadays someone lives in the right tower. It is the only remaining city gate of Hattem, and it was refurbished and partially reconstructed by the architect Pierre Cuypers. A wall walk and corner turrets were added which are recognizable by the different colors of the stones. Outside of the city beyond this gate, another "front gate" was formerly located with two round towers. A small piece of city wall is still standing that connected the two, where shooting holes for cannon and arquebus can be seen. Until 2013 the gate was open for auto traffic but it was discovered that this had damaged the gate and restoration activities included closing it to all but pedestrians and cyclists. References
Dijkpoort

De Dijkpoort is een 14e-eeuwse stadspoort in de Nederlandse stad Hattem en is een Rijksmonument. In 1908 werd de poorttoren gerestaureerd, waarbij de architect P.J.H. Cuypers weergang, kap- en hoektorentjes toevoegde. Dit naar voorbeeld van andere stadspoorten. Deze toevoegingen zijn herkenbaar aan een andere steensoort. Buiten de poort stond voorheen een jongere voorpoort met twee ronde torens. Eén verbindingsmuur staat nog overeind. Hierin bevinden zich kanon- en haakbusschietgaten. Het geheel was onderdeel van de verdedigingswerken rond de stad Hattem in het verleden.
Werkspoorbrug (Amsterdam-Rijnkanaal)

De Werkspoorbrug is een spoorbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal in Utrecht. De brug is een staal-beton boogbrug en werd in gebruik genomen in 2002. De overspanning is 237 meter, hiermee is het de spoorbrug met de een na langste overspanning in Nederland (de langste is de Zandhazenbrug bij Muiderberg). De brug werd op de kade naast het kanaal gebouwd, en eenmaal voltooid in zijn geheel op de juiste plek ingevaren. Het is een bijzondere brug, daar de hoofdconstructie bestaat uit één enkele boog, waaraan met relatief dunne kabels het brugdek is opgehangen. De Werkspoorbrug is naast de bestaande Demka-spoorbrug geplaatst vanwege de spoorverdubbeling op het traject Amsterdam Bijlmer – Utrecht Centraal, en vernoemd naar de nabijgelegen voormalige Werkspoor-fabrieken. De brug wordt alleen gebruikt door treinen van Amsterdam richting Utrecht, treinen richting Amsterdam rijden over de Demka-spoorbrug. Het westelijke spoor van de brug is voor snelverkeer als de intercity en ICE (hogesnelheidstrein) en het oostelijke voor langzaam verkeer zoals Sprinters en goederentreinen.
Plein 1940 (Rotterdam)

Het Plein 1940 is een verblijfsplein zonder verkeer in het centrum van Rotterdam. Vanaf het plein kijkt men uit op het buitengedeelte van het Maritiem Museum aan de Leuvehaven die er ten zuiden van ligt. Het plein grenst aan de Blaak en ligt ingeklemd tussen de gebouwen Coopvaert en het Maritiem Museum. Het plein is genoemd naar het beginjaar van de Tweede Wereldoorlog, toen het bombardement op Rotterdam een groot deel van de stad in de as legde. Centraal op het plein staat sinds 1953 het herinneringsbeeld De Verwoeste Stad gemaakt door de Franse beeldend kunstenaar Ossip Zadkine. Fotogalerij
Ramspolbrug

De Ramspolbrug is een brug over het Ramsdiep en de Ramsgeul in de N50 en N765 tussen Kampen en Emmeloord. De Ramspolbrug is de toegang tot de Noordoostpolder vanuit het zuiden. Huidige situatie De Ramspolbrug bestaat uit twee delen. Het ene deel is een basculebrug met een gesloten doorvaarthoogte van 13,67 meter (t.o.v Meerpeil) en een maximale doorvaartbreedte van 18,2 meter over het Ramsdiep. Het andere vaste deel overspant de Ramsgeul met een doorvaarthoogte van 13,8 meter (t.o.v Meerpeil) en een maximale doorvaartbreedte van 45 meter, dat door een strekdam van de Ramsgeul gescheiden is. Op de brug bevinden zich een autoweg met vier rijstroken met daarnaast een gebiedsontsluitingsweg en een fietspad. Er geldt een snelheidslimiet van 100 km/h op de autoweg N50 en 80 km/h op de parallelweg N765. Op de brug over het Ramsdiep is een permanente bediening aanwezig die ook de Eilandbrug over de IJssel bij Kampen bedient. Ten westen van de brug ligt de balgstuw die ervoor moet zorgen dat het Zwarte Meer en het Zwarte Water bij een noordwesterstorm worden behoed voor overstromingen door opstuwend water vanuit het Ketelmeer. Aan de noordzijde van de brug staat uitkijktoren Ramspol. Oude en nieuwe brug De oude Ramspolbrug was een basculebrug met een doorvaarthoogte van 5,34 meter en een maximale doorvaartbreedte van 11,90 meter. Op de brug bevonden zich twee bijzonder smalle rijstroken met aan weerszijden een fietspad. Er gold een snelheidslimiet van 50 km/h op de brug en een maximaal toegestaan gewicht van 50 ton. Op de brug was een permanente bediening aanwezig. Vanwege de beperkte hoogte en breedte vormde de brug een hindernis voor zowel het weg- als waterverkeer. Na een jarenlange lobby is besloten tot de bouw van een nieuwe brug. Op 7 juni 2010 gaf demissionair minister van Verkeer en Waterstaat Camiel Eurlings het startsein voor de bouw van een nieuwe brug. De Ramspolbrug is een van de 30 projecten die in het kader van het plan Spoedaanpak Wegen versneld worden uitgevoerd. De nieuwe brug is gebouwd ten westen van de oude brug en is hoger, breder en veiliger. De nieuwe brug is 13 meter hoger met een beweegbaar deel van 34 meter breed. Als een van de weinige bruggen in Nederland is de brug een zogenaamde energienulbrug. De brug wint energie terug die vrijkomt bij het afremmen van de beweegbare klep en wekt energie op met zonnepanelen. De energie wordt opgeslagen in accupakketten en het overtollige wordt teruggeleverd aan het energienet, waardoor de brug per saldo geen energie gebruikt (de oorspronkelijk bedachte supercondensatoren zijn niet toegepast vanwege twijfels over de toepassing ervan in de infrasector). Vanaf 18 november 2012 is de nieuwe brug in gebruik. Op 18 november 2012 is de N50 verlegd van de oude brug naar de nieuwe brug. Tot 5 december 2012 liep tijdelijk de N765 nog over de oude brug, waarna de brug buiten gebruik is gesteld. Begin 2013 is de oude brug gesloopt. In de periode dat de brug niet door het wegverkeer werd gebruikt stond de brug permanent open om het scheepvaartverkeer door te laten.
Rodenborch-College

Het Rodenborch-College is een scholengemeenschap in Rosmalen en valt onder het bestuur van de vereniging Ons Middelbaar Onderwijs (OMO). De school ontstond in 1988 door een fusie van het Hoogveld College uit Hintham en de Sparrenburg Mavo. De school is gevestigd aan het Rietpad in Rosmalen. De school werd in 1988 gebouwd aan de T.M. Kortenhorstlaan en bestond tot schooljaar 2004-2005 uit twee gebouwen: het noordgebouw (Vleugel 1 en Vleugel 2) en het zuidgebouw (Vleugel 3), zijnde de oude mavo. De gebouwen werden gescheiden door een fietspad. In het schooljaar 2005-2006 kwamen de gebouwen op één terrein te staan en werd het fietspad om de gebouwen heen gelegd. Ook is er een extra gebouw aan het oude Mavo gebouw gezet. Vanaf dat moment was het zuidelijk gelegen gebouw "Gebouw A" en het noordelijk gelegen gebouw "Gebouw B". Daar waar het noordelijke gebouw staat, bevond zich tot 1987 een trainingsveld voor voetbalvereniging OJC Rosmalen. In het schooljaar 2006-2007 begon de school met VIP-onderwijs, wat staat voor Vakkennis, Integratie en Persoonlijke ontplooiing. Dit moest ervoor zorgen dat leerlingen hun kwaliteiten optimaal konden benutten, doordat er een verbinding tussen de vakken ontstond. Kort daarna, in het schooljaar 2008-2009, werd de school tevens een LOOT-school, waardoor er faciliteiten voor topsporters konden worden aangeboden. In maart 2009 nam de school samen met enkele sportverenigingen het initiatief tot de oprichting van Sport Alliantie Rosmalen, een verbindend platform om het sportieve karakter van Rosmalen te behouden en te verankeren. Het Rodenborch-College is sinds het schooljaar 2014-2015 een van de 12 'econasia' van Nederland. Hiermee biedt het Rodenborch-College extra leerstof voor vwo-leerlingen die zeer getalenteerd in economie zijn. Aan het einde van schooljaar 2021-2022 zijn de noodlokalen van het terrein verwijderd en per 1 augustus 2022 is de school naar een heel nieuw schoolgebouw gegaan. Op de school kan vmbo-t, havo en vwo worden gevolgd. Naast dat het officiële Topsport Talentschool is, kunnen leerlingen ook Highschool Sport of Highschool Dans volgen. Leerlingen met muzikale interesse kunnen terecht in de Blazersklas. Voor leerlingen op zoek naar extra uitdaging is er onder meer het Talent-traject, Cambridge English, Goethe Duits en econasium. Externe link Rodenborch-College Rodenborch leerlingensite Foto's van activiteiten/schoolfeesten/excursies van het Rodenborch-College Blazersklas, de eerste blazersklas van Nederland Sport Alliantie Rosmalen
Verzorgingsplaats De Wierde

Verzorgingsplaats De Wierde is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Bad Nieuweschans-Zaandam tussen afritten 14 en 13 nabij Wieringerwerf in de gemeente Hollands Kroon. De verzorgingsplaats is vernoemd naar verschillende dingen in de omgeving. Zo stroomt er achter de verzorgingsplaats een afwateringskanaal, genaamd Lage Wiertocht. Ook ligt hier in de buurt de Wierweg. Verder ligt de verzorgingsplaats in de gemeente Wieringermeer en ter hoogte van het dorp Wieringerwerf. Bij de verzorgingsplaats zijn geen voorzieningen aanwezig. Via een voetgangerstunnel is het mogelijk verzorgingsplaats Hoge Kwel te bereiken. Hier ligt hotel/restaurant Wieringermeer van Van der Valk.
Alrijne Ziekenhuis Leiden

Het Diaconessenhuis, sinds 1 januari 2015 onderdeel van het Alrijne Ziekenhuis en ook onder meer aangeduid als Alrijne Ziekenhuis Leiden, is een algemeen ziekenhuis in Leiden, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het in 1897 opgerichte ziekenhuis is sinds 1963 gelegen bij de Leidse Hout. Het ziekenhuis heeft ruim 1200 medewerkers, 70 medisch specialisten en 300 bedden. De polikliniek Eerste hulp (EHBO) is gesloten en er wordt doorverwezen naar locatie Leiderdorp Geschiedenis De Christelijke Vereniging voor ziekenverpleging 'Het Diaconessenhuis' te Leiden vestigde haar eerste verpleeginrichting in april 1897 in een herenhuis aan het Plantsoen 101. De officiële opening vond plaats op 2 juni 1897. Al snel werd besloten tot nieuwbouw, waarmee in 1900 werd begonnen. Op 19 november 1901 werd het nieuwgebouwde Diaconessenhuis geopend aan de Witte Singel 27 te Leiden. Er was in eerste instantie plaats voor 40 patiënten, maar het ziekenhuis groeide snel. In 1914 werd de kraamkliniek ondergebracht in de reeds in april 1903 aangekochte belendende villa Buitenzorg. Later werd dit het zustershuis. Met de sluiting in 1924 van het Hôpital Wallon nam het aantal patiënten extra toe. Mede daarom werd de capaciteit in 1927 vergroot met een aanbouw aan de achterzijde (groter dan het oorspronkelijke gebouw) tot 120 bedden. In 1935 werd er nog een nieuwe afdeling voor de polikliniek en het laboratorium geopend aan de Groenhovenstraat. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vorderde de Duitse bezetter het ziekenhuis. Het Diaconessenhuis werd van 1942 tot augustus 1945 ondergebracht in het Zendingshuis te Oegstgeest. Inmiddels waren er 130 bedden en 60 verpleegsters. In 1947 werd een eenvoudig zusterspaviljoen in de tuin gebouwd, waardoor het aantal bedden met 40 steeg tot 170. Al sinds 1938 werd de vraag naar uitbouw of een nieuw ziekenhuis besproken met de Rijkscommissie voor uitbreiding. Door de oorlog en de volgende schaarste leidde dat lange tijd tot niets. Pas in december 1956 kreeg men toestemming voor de bouw van een nieuw ziekenhuis. De bouw, naar een ontwerp van de architecten Cramer en Kruisheer, begon in 1958, waarna in december 1963 het nieuwe ziekenhuis in gebruik werd genomen. De locatie aan de Witte Singel werd volledig gesloopt om plaats te maken voor de nieuwe faculteitsgebouwen en bibliotheek van de Rijksuniversiteit Leiden. Fusie Het Diaconessenhuis Leiden en Rijnland Zorggroep zijn op 1 januari 2015 gefuseerd en samen verdergegaan onder de nieuwe naam Alrijne Zorggroep, waar Alrijne Ziekenhuis deel van uitmaakt. Externe link Officiële website
Verzorgingsplaats Bloemheuvel

Verzorgingsplaats Bloemheuvel is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A12 Den Haag → Beek tussen afritten 22 en 23 nabij Veenendaal, op de grens van de gemeenten Woudenberg en Utrechtse Heuvelrug. Wegens de aanwezigheid van een wegrestaurant en een conferentieplaats op de Bloemheuvel is de tegenovergelegen gelegen verzorgingsplaats Oudenhorst bereikbaar via een loopbrug. Wegrestaurant Op deze verzorgingsplaats werd een restaurant opgericht door de Kleine Bloemheuvel BV, waar toen ook Motel Maarsbergen onder viel. Later is door teleurstellende bedrijfsresultaten het wegrestaurant aan de AC Groep verkocht, en ging het restaurant AC Veenendaal heten. In 2017 is AC Restaurants verkocht aan La Place en in hetzelfde jaar is het AC Restaurant op deze locatie omgebouwd tot La Place. Dit restaurant werd in 2020 alweer gesloten.
Fort near De Kwakel

The Fort bij De Kwakel is a fort that is part of the Stelling van Amsterdam. It's located in the village of De Kwakel. It's one of four forts that form the linie Kudelstaart - Uithoorn. To the west is fort bij Kudelstaart, to the east is fort aan de Drecht and fort bij Uithoorn. The fort was built in 1890. The main building consists of 18 rooms. The house of the person who occupied the fort when there were no troops present is also still there. Some of the other buildings have been converted into houses. Gallery References
Fort bij De Kwakel

Het Fort bij De Kwakel is een fort van de Stelling van Amsterdam. Het is gelegen in het dorp De Kwakel. Het is een van de vier forten van de linie Kudelstaart - Uithoorn. Naar het westen toe ligt Fort bij Kudelstaart, terwijl meer naar het oosten toe het Fort aan de Drecht en het Fort bij Uithoorn ligt. Geschiedenis en doel Met de aanleg van het fort werd in 1890 een aanvang gemaakt. Het veen werd afgegraven en er werd veel zand gestort. In 1897 werd het fort benoemd tot fort van de eerste klasse, het zand was zodanig vergraven dat achter aarden wallen geschut kon worden opgesteld. In 1906 werden de bomvrije gebouwen, gemaakt van beton, opgeleverd. De bouwgeschiedenis van de bomvrije gebouwen is gedocumenteerd in een dagboek van de opzichter. Het ontwerp van het fort kwam van de genie en het werk werd vervolgens openbaar aanbesteed en gegund aan de laagste inschrijver. De aannemers poogden zo goedkoop mogelijk te werken waardoor niet altijd de beste materialen of vakmensen werden ingezet. De bouwopzichters van de genie hielden tijdens de bouw toezicht om dit vermijden. De bouw van Fort bij De Kwakel, en ook Fort bij Kudelstaart, was in handen van Blecourt, een aannemer uit Nijmegen. Blecourt werkte met onderaannemers en plaatselijk ingehuurde werklui. De opzichter, ingenieur De Beus, heeft tijdens de aanleg een dagboek bijgehouden. Hij schrijft dat het met het arbeidsethos van de aannemer en zijn personeel slecht gesteld was. Hij klaagt over het gebrek aan vooruitgang door het dronken poldervolk en het gebrek aan toezicht door de aannemer. Zijn dagboek noteert 13 september 1906 als laatste dag, maar pas op 1 december werd het werk officieel afgerond. Het doel van het fort was, om het oostelijke deel van de ringdijk van de Zuider Legmeerpolder te verdedigen en het riviertje de Kleine Drecht. Het Legmeer was kort voor de aanleg van de Stelling drooggemalen, evenals een aantal andere veenplassen in de buurt. Daarnaast kon het eventueel de troepen uit Vrouwenakker dekking geven, wanneer deze zich terug zouden moeten trekken. In 1926 werd het geheel een fort van de derde klasse. Dit bleef zo tot 1951. Toen werd namelijk het fort gedegradeerd tot een fort van geen klasse. In 1959 werd uiteindelijk het fort opgeheven als vestingwerk. Het kwam als eerste fort in 1972 in particuliere handen. Het fort werd in dat jaar door het Ministerie van Defensie verkocht aan een ondernemer. De nieuwe eigenaar maakte het middengedeelte van het fort groter door aan weerszijden de muren te verwijderen voor een biljarthal. Plattegrond Het hoofdgebouw van het fort bestaat uit 18 ruimtes. Tegen het hoofdgebouw staan twee keelkazematten. Er is onder andere nog een waterzuiveringsinstallatie aanwezig, waarmee ijzer uit het water kon worden gefilterd. De fortwachterswoning bestaat nog, evenals de houten genieloods die verbouwd is tot woning. Galerij Externe links Fort bij De Kwakel Stelling van Amsterdam - Unesco werelderfgoed
Transformatorstation Oostzaan

Transformatorstation Oostzaan is een onderstation in de Nederlandse gemeente Oostzaan. Het station maakt deel uit van het landelijk koppelnet van TenneT en wordt ook door TenneT beheerd. Het transformatorstation is in 2006 gebruik genomen om de verbinding tussen de centrales te Diemen en Velsen (via de Centrale Hemweg in Amsterdam) een grotere capaciteit te geven. Deze verbinding was al sinds de aanleg in de jaren 70 voorbereid op het gebruik van 380 kV, maar was tot 2007 in bedrijf met 150 kV. Om de lijn met 380 kV te kunnen gebruiken, moesten extra transformatorstations worden gebouwd om de centrales Hemweg en Velsen op de 380 kV-lijn aan te kunnen sluiten. In Oostzaan kwam een groot schakel- en transformatorstation, met drie transformatoren voor 380/150 kV (met een gezamenlijke maximale belasting van 1500 MVA) om de Hemwegcentrale aan te sluiten op de 380 kV-lijn. In Beverwijk kwam nog een transformatorstation met één transformator, om de centrale Velsen op de verbinding aan te sluiten. Sinds de ingebruikname werken beide circuits van Oostzaan naar Diemen op 380 kV, en werkt één circuit tussen Oostzaan en Beverwijk op 380 kV. Omwonenden van deze laatste lijn, die vlak langs Oostzaan loopt en dwars door een deel van Zaandam gaat, maken zich zorgen over de elektromagnetische velden rond de lijn en klagen over geluidsoverlast (de lijn zou onder meer zijn gaan "knetteren" sinds de verhoging van de spanning). Het opwaarderen van de verbinding Diemen - Hemweg - Beverwijk is een eerste stap in het project Randstad 380 kV, dat beoogt een nieuwe ring in het landelijk koppelnet aan te leggen in de Westelijke Randstad.
Gulpener Bierbrouwerij

Die Gulpener Bierbrouwerij B.V. ist eine selbständige Familien-Brauerei in Gulpen in der niederländischen Provinz Limburg. Sie wurde 1825 von Laurens Smeets unter dem Namen Gulpener Bierbrouwerij de Gekroonde Leeuw gegründet. 2026 wurde die Brauerei von der Brauerei Grolsch übernommen, die zuvor schon 15 % der Anteile hielt. Die Brauerei produziert jährlich 120.000 Hektoliter Bier folgender Sorten: Gulpener Pilsner Gulpener Château Neubourg Pilsner Gulpener Korenwolf Gulpener Korenwolf Rosé Gulpener Oud Bruin Gulpener LenteBock Gulpener HerfstBock Gulpener Gladiator Gulpener WinterVrund Gulpener Sjoes Gulpener Biologisch Ur-Pilsner Gulpener Biologisch Ur-Weizen Gulpener Biologisch Ur-Hop Gulpener Puurzaam Gulpener Jaarling Gerardus Wittems Kloosterbier Blond Gerardus Wittems Kloosterbier Dubbel Mestreechs Aajt Die Zutaten (Gerste und Hopfen) werden dabei von lokaler Landwirtschaft bezogen, um möglichst nachhaltig zu wirtschaften. Weblinks Gulpener-Homepage Einzelnachweise
Gulpener

Gulpener Bierbrouwerij BV is an independent Dutch brewery in Gulpen, Netherlands. The brewery was founded in 1825 by Laurens Smeets. Gulpener makes a lager sold in the Netherlands. Ingredients, such as barley and hops, are sourced from local farmers. These farmers produce their products in ecologically friendly ways. Beers The company makes the following beers: Gulpener Pilsner Gulpener Korenwolf Gulpener Dort Gulpener Oud Bruin Gulpener Lentebock Gulpener Herfstbock Gulpener Gladiator Gulpener Rosé Sjoes Château Neubourg Gerardus Wittems Kloosterbier Dubbel Gerardus Wittems Kloosterbier Blond Limburgs Land Eko Pilsner Mestreechs Aajt Gulpener Wintervrund Rowwen Hèze Bier Organic certified: Ur-Pilsner (Pilsner) Ur-Weizen (Weizen) Ur-Hop (India pale lager) Zwarte Ruiter zuur bier References External links (in Dutch) Official website
Gulpener

Gulpener (nome completo Gulpener Bierbrouwerij) è un'azienda olandese produttrice di birra fondata nel 1825 da Laurens Smeets nella località di Gulpen, nella provincia del Limburgo. Attività La birra prodotta ha una forte identità locale legata al territorio in quanto le materie prime utilizzate provengono, per quanto possibile, da produttori locali. Birre Le birre prodotte sono le Pilsner, Château Neubourg Pilsner, Korenwolf, Dort, Oud Bruin, Lentebock, Herfstbock, Gladiator, Wintervrund, Sjoes, Puurzaam, Jaarling, Bier van Verse Hop, Plato 18.25, Mestreechs Aajt e le certificate biologiche Ur-Pilsner, Ur-Weizen e Ur-Hop. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gulpener Bierbrouwerij Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su gulpener.nl.
De Koker

De Koker is een koren- en pelmolen aan het Oosteinde in Wormer. De molen werd in 1866 herbouwd op de huidige plek en ingericht als korenmolen. Het is een achtkante grondzeiler-buitenkruier die met riet is gedekt. De molen heeft een stutvang met duim. Op de huidige locatie stonden eerder molens. De laatste, een wipmolen, ging op 1 juli 1866 in vlammen op, waarna de huidige molen uit Graft naar Wormer werd verplaatst. Hij stond daar al niet op zijn oorspronkelijke plek, daar hij aanvankelijk in Zaandijk fungeerde als papiermolen. De molen wordt door vrijwillige molenaars regelmatig in bedrijf gesteld. Hij is eigendom van Vereniging De Zaansche Molen. Externe links Vereniging de Zaansche Molen Molendatabase
De Graankorrel

De Graankorrel, Rouketel, Liefdadigheid of Molen van Van Beest is een windmolen in het Rotterdamse Delfshaven. De molen werd gebouwd in 1716, maar na de storm van 6 november 1921 onttakeld. In 1868 kreeg de molen de naam de Graankorrel en omstreeks 1846 de naam Liefdadigheid. Oorspronkelijk heette de molen de Rouketel. Het is een stellingmolen en dus een bovenkruier. De molen staat op de Noordschans 1 in Delfshaven. De molen maalde mout tot moutschroot voor de distilleerderijen. De kap van de molen werd gekruid met een buitenkruiwerk.
Sint-Lambertuskerk (Vorstenbosch)

De Sint-Lambertuskerk is de rooms-katholieke kerk van Vorstenbosch. Het gebouw stamt uit 1932 en is ontworpen door Hendrik Christiaan van de Leur. Het is een zogeheten christocentrische kerk met een breed schip en smalle zijbeuken. In de kerk is met veelkleurige tegels en keperbogen een rijke versiering aangebracht, die doet denken aan de baksteenarchitectuur van Dom Bellot, van wie Van de Leur een leerling was. Het interieur kent elementen van het expressionisme en de art-decostijl. In het koor van de kerk zijn vijf reliëfpanelen aangebracht die afkomstig zijn uit de preekstoel die in 1858 vanuit Erp naar Vorstenbosch is overgebracht. Zij stellen de vier evangelisten en de Verlosser voor. In de kerk zijn tal van beelden te vinden die heiligen voorstellen met hun attributen, zoals de Heilige Isidorus, met spade, de Heilige Appolonia, met nijptang, de Heilige Catharina van Siena, met beker, enzovoorts. In de Mariakapel is een Maria met kindje Jezus te vinden uit 1955, vervaardigd door H. Suiskens. In het priesterkoor hangt een drieluik, waarop de Verzoeking van de Heilige Antonius is afgebeeld en dat in bruikleen gegeven door het Sint-Antonius abt gilde. Het orgel, afkomstig uit de Waterstaatskerk, stamt uit 1880 en is gebouwd door Adrianus Kuijte uit Oss. Het is gerestaureerd van 1992-1994. Zowel de kerk als het daarin aanwezige orgel zijn geklasseerd als rijksmonument. Externe links Reliwiki