NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Quirinuskerk (Halsteren)

De Sint-Quirinuskerk is de katholieke kerk van Halsteren. Ze bevindt zich aan Dorpsstraat 51 en werd ingewijd in 1913. De katholieken bezaten reeds de historische Sint-Martinuskerk, die ondertussen al naar Quirinus van Siscia was gewijd. De oude kerk was te klein geworden en er werd een nieuwe kerk gebouwd, die ontworpen werd door Jos Cuypers. Het betreft een neoromaanse driebeukige kruiskerk met een kort schip, waarvan het transept mansardedaken heeft. De vieringtoren heeft een tentdak. Het interieur is rijk gedecoreerd, en de blokvormige rondbogen zijn opvallend. Interieur Het interieur van de kerk toont een inventaris die deels uit de oude Sint-Martinuskerk, die in 1913 werd verlaten, afkomstig is. Toen in 1919 de kerkschatten, die in 1619 in veiligheid waren gebracht, waren teruggevonden en nadat een conflict hierover tussen vinder en pastoor was beslecht, konden daarvan in 1920 ook een aantal voorwerpen aan het interieur worden toegevoegd. Dit betreft onder andere een koperen doopvont uit 1549, die aan de kerk werd geschonken als zoenoffer voor het begaan van een moordaanslag op Hendrik Franken op 26 oktober 1546. Het meer dan twee meter hoge doopvont wordt gesierd door een Sint-Maartensgroep. Ook werden enkele teruggevonden laatgotische kandelaars in de nieuwe kerk geplaatst. Uit de oude Sint-Martinuskerk zijn onder meer de renaissance orgeltribune uit 1643, vervaardigd door Jan Colijnsz. de Nole en een 18e-eeuws altaartje afkomstig. Quirinusverering Vanouds werd in de streek rond Bergen op Zoom de Heilige Quirinus van Rome vereerd. Een aan hem gewijde kapel stond bij het begin van de Oudenweg die naar Tholen voerde. Ze wordt voor het eerst vermeld in 1485. De kapel was voorzien van een zogeheten Quirinusput, die geneeskrachtig water zou bevatten. In 1648 werd de kapel buiten gebruik gesteld en ze verviel. De kapel bleef echter in de herinnering voortbestaan en in 1925 werd een huis gebouwd op ongeveer dezelfde plaats dat de naam Sintekrijn kreeg. Er werd een Quirinusbeeld aangebracht en er verscheen een bord met de tekst: Ga Quirinus nooit voorbij of zeg: Quirinus bid voor mij! Wélke Quirinus dat is, hangt af van zijn attribuut. De parochie verwierf in 1803 een reliek van Quirinus van Siscia, en het is déze Quirinus die tegenwoordig wordt vereerd. Déze Quirinus heeft om zijn hals een ketting met daaraan een molensteen. Naar verluidt zou hij aldus in de rivier gegooid zijn, maar blijven drijven en in deze situatie zelfs het volk hebben toegesproken. Een 18e-eeuws Quirinusbeeld is nog in de pastorie aanwezig. Een Quirinusaltaar uit 1868 werd in 1913 overgebracht naar de nieuwe kerk.
Opstandingskerk (Amsterdam)

Die Opstandingskerk (deutsch Auferstehungskirche), auch De Kolenkit (deutsch Die Kohlenschütte) genannt, ist eine Kirche am Bos en Lommerplein 327 im Amsterdamer Stadtteil West. Die Bezeichnung Kolenkit, nach der im Volksmund auch das umliegende Stadtviertel Kolenkitbuurt genannt wird, stammt von der markanten Form des 48 Meter hohe Glockenturms des 1955 bis 1956 errichteten Gotteshauses. 2007 wurde das Bauwerk in die Top 100 der niederländischen Denkmäler 1940–1958 aufgenommen, seit 2010 ist es Rijksmonument (Nummer 530877). Die im Auftrag der niederländisch-reformierten Gemeinde erbaute Opstandingskerk wurde durch den niederländischen Architekten Marius Duintjer entworfen. Das Kirchengebäude ist aus Stahlbeton und die Fassade mit versetzt hochgezogenen roten Klinkern und mit bis auf den Boden reichenden Fenstern gestaltet. Der Innenraum ist weiß und bietet Platz für 450 Personen. Im Erdgeschoss befindet sich das Gemeindezentrum, darüber liegt der Kirchraum. Weblinks Eintrag in der niederländischen Denkmalschutzliste (niederländisch)
Opstandingskerk (Amsterdam)

De Opstandingskerk is een kerkgebouw in Amsterdam West. De kerk is gelegen aan het (westelijk deel van het) Bos en Lommerplein 325. Ze kreeg al tijdens de bouw de bijnaam Kolenkit vanwege de gelijkenis van de 48 meter hoge klokkentoren met een kolenkit. De naam werd zo doorgewinterd dat de omliggende buurt naar die bijnaam vernoemd werd: Kolenkitbuurt. Gebouw De kerk werd ontworpen door de Nederlandse architect Marius Duintjer en gebouwd in de periode 1955-1956. Duintjer had het destijds druk met het ontwerpen voor de hervormde gemeente; van zijn hand kwamen bijvoorbeeld ook de Kruiskerk in Amstelveen en de Koningskerk in Amsterdam-Oost. Het gebouw is opgetrokken uit rode baksteen met lange ramen die van boven tot onder lopen, maar in terugliggende wanden zijn geplaatst. Van binnen uit ziet men door het toegepaste harmonicaprincipe (zaagtand) de lichtval niet, tenzij men vanuit het koor kijkt. Het interieur is wit en biedt plaats aan 450 personen. De Opstandingskerk staat sinds 2007 op de monumentenlijst. De Opstandingskerk was bij oplevering zeer opvallend. Zij stond op een verhoging, goed zichtbaar in heel Amsterdam-West en Amsterdam Nieuw-West en was zelfs enige tijd landmark te zien vanaf de Haarlemmerweg. Bovendien werd zij destijds gezien als verticaal element binnen de horizontale strokenbouw met platte daken in de omgeving. De schuine afplatting van de klokkentoren vormt daar nog een diagonaal element aan toe en lijkt naar de hemel te wijzen als een wijsvinger in een hand. Een jonge Piet Zanstra was in 1956 vol lof over deze creatie. Die goede zichtbaarheid ging steeds meer verloren, eerst door de bouw van het massieve GAK-gebouw, daarna de (verhoogde) ongelijkvloerse kruising van de Bos en Lommerweg met de Rijksweg 10 en in de 21e eeuw door stadsverdichting rondom die kruising. In 2021 kwam de kerk weer door speciale verlichting in de spotlight te staan en kreeg ze een kunstzinnige Fontein Kolenkit voor de deur. Monument Dat het in 2007 tot een rijksmonument bracht was wel een klein wonder. De kerk en met name het interieur bevond zich in de jaren negentig in deplorabele staat. Het gebouw staat niet alleen als kerk op die monumentenlijst. De redengeving tot rijksmonument bevat inzichten vanuit diverse standpunten: Algemeen: plaats binnen het oeuvre van de architect Algemeen: teken van de wederopbouw zowel op architectonisch vlak, stedenbouwkunde en cultuurhistorie; Algemeen: Goed bewaard gebouw, zowel in- als exterieur, met dito wijkcentrum met toneelzaal en pastorie Algemeen: oriëntatiepunt in de wijk, in eerste instantie voor geheel Bos en Lommer, na stadsverdichting alleen voor het westelijk deel van Bos en Lommer. Architectuur: gevelindeling, kleuring en de opvallende klokkentoren in de vorm van een kolenkit Geloof: moderne architectuur binnen de Nederlandse Hervormde Kerk Geloof: idee van de Nederlands Hervormde Kerk, dat het geloof wilde combineren met maatschappelijk werk; in het souterrain zat een soort wijkcentrum; Zie ook Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958
Verzorgingsplaats Den Hoek

Verzorgingsplaats Den Hoek is een Nederlandse verzorgingsplaats die is gelegen aan het gemeenschappelijke trajectdeel van de autosnelwegen A16 en A59 tussen de knooppunten Klaverpolder en Zonzeel, enkele kilometers voor Zonzeel. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan het dorp Zevenbergschen Hoek, dat in het Brabants Den Oek heet. In de buurt van de verzorgingsplaats is een fly-over voor de HSL-Zuid met dezelfde naam. Deze verzorgingsplaats ligt precies op de NAP-nullijn. In 2005 heeft het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen, samen met de ANWB en de ministeries van Verkeer en Waterstaat en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap alle verzorgingsplaatsen die op deze nullijn liggen, voorzien van een informatiebord om op deze manier deze lijn inzichtelijk te maken voor het publiek. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Tango. Er is geen horeca aanwezig.
Noorse Zeemanskerk

Noorse Zeemanskerk (Sjømannskirken i Rotterdam, The Norwegian Seamen's Church, Norweski Kościół Marynarza) jest kościołem luterańskim w Rotterdamie zlokalizowanym przy Westzeedijk, blisko wejścia do Het Park. Historia W Rotterdamie znajdują się różne zagraniczne kościoły dla marynarzy m.in. z krajów skandynawskich i Anglii. Stanowią rodzaj schronienia dla ludzi morza, którzy mogą wziąć udział w nabożeństwach oraz odpocząć. Działalność duszpasterska Kościoła Norweskiego w Rotterdamie rozpoczęła się w latach osiemdziesiątych XIX w. Początkowo użytkowano sale w zaprzyjaźnionych organizacjach. W 1888 roku Norweski Kościół Marynarza otrzymał własne pomieszczenie w Leuvehaven, na terenie portu. Lokal był używany również przez marynarzy z innych krajów. Liczba zainteresowanych szybko rosła dzięki pastorowi N.C. Christie, który przechadzał się każdego wieczora wzdłuż nabrzeży i Schiedamsedijk. Zapraszał do swojego kościoła marynarzy z ulicy i barów. Wkrótce przeniesiono kościół do większego budynku przy Boompjes. W 1910 roku marynarze zmuszeni byli opuścić to lokum z powodu groźby zawalenia budynku. Rozpoczęto poszukiwania nowej lokalizacji. Pastor Saxe wybrał Het Park i otrzymał pozwolenie na budowę. Zbudowano drewniany obiekt w stylu norweskim typowym dla siedemnastego wieku. Budowę ukończono dzięki hojnym datkom m.in. norweskiego króla Haakona VII. Działalność kościoła została zainicjowana w dniu 26 lipca 1914 roku przez biskupa Erichsena z Bergen. W 1937 roku przesunięto budynek kościoła o 170 metrów z powodu pobliskiej budowy Maastunelu. 3 października 1941 spaliła się część mieszkalna kościoła, którą następnie odbudowano. Od 1999 roku kościół jest największym drewnianym budynkiem w Holandii. Obecnie Przybudówka kościoła jest używana jako miejsce spotkań społeczności norweskiej w Holandii. Każdego roku 17 maja obchodzone jest narodowe święto. W drugi czwartek listopada jest organizowany coroczny jarmark bożonarodzeniowy, podczas którego można zakupić smørbrød i kake. Również odbywają się tam kursy języka norweskiego. W tamtejszym sklepie można nabyć norweskie produkty. W kościele nadal odbywają się nabożeństwa w języku norweskim w każdą niedzielę o godzinie 11:00. Linki zewnętrzne Oficjalna strona kościoła Przypisy
Borkeld

Borkeld is een buurtschap en natuurgebied in de Nederlandse gemeente Rijssen-Holten. Het werd al in de achttiende eeuw beschreven, toen vormde het samen met Look een buurtschap. Natuurgebied Het ca. 600 hectare grote natuurgebied De Borkeld van Staatsbosbeheer wordt van de buurtschap gescheiden door autosnelweg A1. Dit gebied strekt zich uit tussen de plaatsen Markelo, Holten en Rijssen. De Borkeld is een Natura 2000-gebied. Natuurgebied De Borkeld bestaat uit jong bos, natte en droge heidevelden, leemkuilen, akkers, graslanden en een stukje hoogveen. Er ligt ook het grootste jeneverbesstruweel van Nederland. De productiebossen zijn tussen 1930 en 1950 aangeplant. Het terrein is glooiend: de hoogste top, de Friezenberg ligt op veertig meter, en het laagste punt op dertien meter boven de zeespiegel. Nabij Holten bevindt zich aan de Borkeldweg een informatiepunt van Staatsbosbeheer en IVN. Er zijn in het uitgestrekte gebied wandel- en fietsroutes uitgezet. De Borkeld is ook een archeologisch reservaat. 13.000 jaar geleden waren hier al jager-verzamelaars actief. De bewijzen zijn door hen achtergelaten in de vorm van stenen bijlen, huidenschrapers en andere stenen werktuigen. De prehistorische grafheuvels en nederzettingsplaatsen die zijn onderzocht zijn bleken tussen de 6.000 en 4.000 jaar oud. In 1997 zijn door de toenmalige Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek een tiental grafheuvels gerestaureerd. De leemkuilen in het gebied zijn ontstaan door leemwinning voor het maken van baksteen. Al in de 18e eeuw was hier een 'pannenbakkerij' gevestigd waarvan de producten in Twente verhandeld werden. De kuilen zijn vijf of meer meter diep, en door de specifieke omstandigheden is er een bijzondere plantengemeenschap ontstaan. Autosnelweg A1 is door het gebied aangelegd in de jaren 1970 van de vorige eeuw. Op aandrang van natuurbeschermers werd rekening gehouden met de bijzondere natuurwaarde van een jeneverbesveld. De weg maakt daarom een bocht ten zuiden van Rijssen. Op dezelfde plek werd in 2003 een dierpassage (ecoduct) over de snelweg aangelegd, met er naast een oversteek voor wandelaars en fietsers.
Borkeld

Borkeld este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 493 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Borkeld este situat la coordonatele 52.2725°N 6.5035°E﻿ ()52.2725; 6.5035. Înființare Situl Borkeld a fost declarat sit de importanță comunitară în iulie 1998 pentru a proteja . Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în mai 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 9 habitate naturale: Vegetație psamofilă uscată cu Calluna și Genista, Vegetație psamofilă uscată cu pășuni deschise de Corynephorus și Agrostis, Lacuri și iazuri distrofice naturale, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Formațiuni de Juniperus communis pe lande sau pajiști calcaroase, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion, Păduri acidofile de stejar bătrân cu Quercus robur pe câmpii nisipoase. La baza desemnării sitului se află un număr nedeclarat de specii protejate: Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Grote Kerk (Harlingen)

De Grote Kerk is een protestants kerkgebouw in de stad Harlingen in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De huidige kerk werd gebouwd op de plaats van de oude tweebeukige middeleeuwse Michaëlskerk ('Dom van Almenum'), op dezelfde stadsterp. Aan deze kerk gingen twee dorpskapellen vooraf, waarvan de oudste teruggaat tot de 8e eeuw (kerkstichting Almenum in het jaar 777). De romaanse kerk uit ca. 1200 werd in 1772 afgebroken, met uitzondering van de tufstenen kerktoren. De oude preekstoel uit 1604 werd verkocht aan de hervormde kerk van Ballum. De huidige, hoge kruiskerk, met als grondvorm vier gelijke zijden (Grieks kruis), werd na een bouwtijd van drie jaar in 1775 in gebruik genomen op zondag 1 januari. Op deze datum werd tevens de Nieuwe Psalmberijming in Friesland ingevoerd. De geplande vieringtoren kwam niet tot stand. In plaats daarvan bleef de middeleeuwse toren gehandhaafd. Het interieur werd gestukt naar ontwerp van Jacob Otten Husly, die mogelijk ook als vervangend architect optrad na Willem Douwes. Deze ontwierp de Grote Kerk in classicistische stijl, naar voorbeeld van de Bethlehemskirche in Berlijn (1734-1737) met dezelfde portalen, raampartijen, galerijomgangen, tweede galerij en eenheid van orgel en kansel. De hoge galerij functioneerde als weeshuiskraak. De kerk in Harlingen ging in 1580 over tot de reformatie. De kerk van Almenum werd bij de fortificatie en uitbreiding van de stad binnen de stadsmuren opgenomen en vergroot met een tweede kerkschip. De kerkvloer van de huidige kerk bevat vele graven, waarvan het grootste deel teruggaat op de oude Michaelskerk. Monumentaal is de eregrafzerk van Christoffel van Sternsee en zijn vrouw Cnier van Ropte uit het derde kwart van de 16e eeuw. Van Sternee was ridder in dienst van Karel V. Het hemelwater van de daken van de kerk werd eertijds opgevangen in grote bassins, die dienden als zoetwaterbron. De kerktoren en het kerkgebouw zijn rijksmonumenten. Orgel Het orgel uit 1776 boven de kansel werd gebouwd door Albertus Antoni Hinsz. In 1864 werden wijzigingen in het orgel aangebracht door Petrus van Oeckelen. Het instrument heeft twee manualen en 34 registers, verdeeld over hoofdwerk, rugpositief en pedaal. In 2011 werd de situatie van 1776 door Flentrop hersteld. Er wordt gekerkt door de protestantse gemeente Harlingen-Midlum. Hiertoe behoort ook de Nicolaaskerk te Midlum. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Harlingen (stad) Externe link Website van Protestantse Gemeente Harlingen-Midlum
Drontermeer

Das Drontermeer (niederländisch meer – der See) ist ein See in den Niederlanden, welcher zwischen dem Ketelmeer im Norden und dem Veluwemeer im Süden liegt und an einer Seite mit einer Schleuse verbunden ist. Der See ist 467 Hektar groß und hat eine durchschnittliche Tiefe von 1,25 Metern. Im See liegen drei Inseln, von denen eine bewohnt ist, die beiden anderen jedoch noch im Naturzustand sind. Die Namen der Inseln sind Eekt, Abbert und Reve. Seit der Neulandgewinnung in der ehemaligen Zuiderzee grenzt der See den östlichen Teil des Polders Flevoland ab. Er erstreckt sich von Elburg bis Kampen. Drontermeertunnel Unter dem Drontermeer verläuft der Drontermeertunnel, der die Provinzen Flevoland und Overijssel miteinander verbindet. Der Eisenbahntunnel ist rund 1300 Meter lang, wovon 790 Metern vom Wasser überdeckt sind. Mit dem Bau des Tunnels wurde 2006 begonnen, der Rohbau war 2008 vollendet und die ersten Testfahrten der Bahn fanden 2011 statt. Als Teil der Hanzelijn wurde er am 12. Dezember 2012 offiziell in Betrieb genommen.
Drontermeer

El Drontermeer (que podría traducirse como lago de Dronten) es un lago de borde artificial localizado en el centro de los Países Bajos, entre las provincias de Flevoland, Güeldres y Overijssel. El lago fue ganado al mar cuando se realizaron los polders de Flevoland y se desecó en parte el IJsselmeer, separándolo de la región de la Veluwe. Tiene una superficie de 4,67 km² y una profundidad de solamente 1,25 m. El Drontermeer forma parte de la serie de lagos periféricos utilizados para separar geohidrológicamente los pólderes bajos de Flevoland de las tierras más altas del continente. El Drontermeer tiene una orientación suroeste-noreste y se extiende entre el Ketelmeer y el Veluwemeer, del que le separa una esclusa, siendo importante para la gestión del agua y la navegación, que es difícil porque el lago es estrecho, arbolado y en la región soplan frecuentes y fuertes vientos. En el lago se encuentran tres islas, una de ellas habitada, Eekt, y las otras en su estado natural, Abbert y Reve. Desde 2009, se encuentra en construcción un túnel ferroviario bajo el Drontermeer, el Drontermeertunnel, con una longitud de 790 metros y que debe ser completado en el año 2012. El 29 de agosto de 2000, una zona de 600 hectáreas del lago fueron declaradas sitio Ramsar (n.º ref. 1242). Véase también Lago de borde Veluwemeer Ketelmeer Trabajos en el Zuiderzee, para los trabajos de desecación del Zuiderzee (en inglés) Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Drontermeer. Actuele informatie - Rijkswaterstaat Foto's van het Drontermeer (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Drontermeer

Le Drontermeer est un lac de bordure des Pays-Bas, entre le Ketelmeer au nord et le Veluwe au sud dont il est séparé par une écluse. Le lac fait 467 hectares et a une profondeur moyenne de 1,25 mètre. Trois îles se trouvent dans ce lac, dont l'une est habitée Eekt, les deux autres sont laissées dans leur état naturel, Abbert et Reve. Il s'étend de Elburg à Kampen et borde le Flevoland. La navigation est difficile parce que ce lac est étroit, bordé d'arbres et venteux. Sous le Drontermeer tunnel appelé le Drontermeertunnel long de 790 mètres est en construction, il devrait être achevé en 2012. Liens externes Actuele informatie - Rijkswaterstaat Foto's van het Drontermeer Portail des lacs et cours d'eau Portail des Pays-Bas
Drontermeer

Il Drontermeer è un lago di confine nei Paesi Bassi. La costa occidentale fa parte del Flevopolder nella provincia del Flevoland mentre la costa orientale è divisa tra l'Overijssel, per la parte settentrionale, e la Gheldria, per la parte meridionale. È separato a nord dal Vossemeer da una chiusa chiamata Roggebotsluis. A sud è separato dal Veluwemeer da un ponte stradale in prossimità della città di Elburg. Al suo interno contiene tre piccole isole disabitate. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Drontermeer Collegamenti esterni (NL) Drontermeer, su rijkswaterstaat.nl, Ministerie van Infrastuctuur en Milieu (Ministero delle Infrastrutture e dell'Ambiente dei Paesi Bassi). URL consultato il 10 dicembre 2015.
Drontermeer

Het Drontermeer in Nederland vormt het meest oostelijke van de Veluwerandmeren. Het meer ligt tussen de provincies Flevoland (gemeente Dronten), Gelderland (gemeente Elburg en Oldebroek) en Overijssel (Kampen). Het omvat 476 hectare en is buiten de vaargeul erg ondiep. Het meer grenst in het zuiden bij de brug van Elburg aan het Veluwemeer. Noordelijk, bij het Oldebroekse plaatsje Noordeinde, is er een punt waar bovengenoemde drie provincies samenkomen. Ten noorden daarvan lag de voormalige Roggebotsluis, waar het Drontermeer overgaat in het Vossemeer. Deze sluis is in het kader van Ruimte voor de Rivier in 2023 gesloopt en vervangen door de Roggebotbrug. De functie van de sluis is overgenomen door de zuidelijker gelegen nieuw gebouwde Reevesluis met bijbehorende Reevedam. In het Drontermeer liggen drie eilandjes, één waarop men kan recreëren (De Eekt) en twee die voor de natuur zijn bestemd (Abbert en Reve). Het meer is in 1956 als randmeer ontstaan ten tijde van de inpoldering van Oostelijk Flevoland in de jaren vijftig. Door de smalle vaargeul, waarbuiten het te ondiep is, en de vele bomen die aan de oevers staan, hebben zeilers vaak problemen, omdat er te weinig of verkeerde wind op het langwerpige meer staat. Onder het meer is eind 2009 voor de Hanzelijn de Drontermeertunnel aangelegd. Deze spoortunnel werd op 6 december 2012 in gebruik genomen. Topografie Topografisch kaartbeeld van de gemeente Dronten, december 2015. Rechts in het midden het Drontermeer. Klik op de kaart voor een vergroting. Externe link Actuele informatie - Rijkswaterstaat
De Jonge Sophia

De Jonge Sophia is een korenmolen aan de Wilgenweg in Groot-Ammers, in de Nederlandse gemeente Molenlanden (provincie Zuid-Holland). De grondzeiler is in 1773 gebouwd op de grens tussen de dorpen Ottoland en Goudriaan, een goede locatie om voor beide dorpen te kunnen malen. Door veranderingen in de omgeving stond de Jonge Sophia in een hoek van een bedrijventerrein waarvandaan hij door vrijwilligers in oktober 1999 is verplaatst om verder verval te voorkomen. Op 27 maart 2004 is De Jonge Sophia draaivaardig hersteld; op 30 maart 2007 werd de inmiddels maalvaardig herstelde molen officieel in bedrijf gesteld. In de molen bevindt zich een koppel maalstenen, waarmee op vrijwillige basis wordt gemalen. De molen is eigendom van Stichting Streekcentrum Ooievaarsdorp Het Liesvelt en is bij een bezoek aan het streekcentrum te bezichtigen.
SVME

SVME is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Eijsden in Limburg, opgericht in 1935. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zondag (2024/25). De club speelt op Sportpark Ir. Mirland in Eijsden. Competitieresultaten 1951–2018 2007: de beslissingswedstrijd om het klassekampioenschap in 3A werd met 4-1 gewonnen van VV Scharn. Externe link Officiële website