NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Molen van Jetten

De Molen van Jetten is een monument in Uden. Het is een standerdmolen uit 1811. De Molen van Jetten stond oorspronkelijk aan de Helenastraat, maar werd rond 1900 naar de locatie aan de Aalstweg verplaatst. Piet Mondriaan heeft de Molen van Jetten geschilderd, het schilderij wordt 'De molen van Uden' genoemd. De molen was oorspronkelijk uitgerust met twee maalkoppels, een daarvan resteert. In de Molen van Jetten wordt onder andere op vrijwillige basis mout gemalen ten behoeve van een destilleerderij. Tot 2010 was de molen okergeel en wit. Toen hij dat jaar geschilderd moest worden heeft men geprobeerd de molen weer de originele kleuren (groen/wit) te geven. Hiervoor heeft men oude kleurenfoto's en verfresten geraadpleegd. Externe links Molen van Jetten - molenvanjetten.nl Het schilderij van Mondriaan - molenvanjetten.nl
Verzorgingsplaats Stille Wald

Verzorgingsplaats Stille Wald is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A18 in de richting Zevenaar → Enschede enkele kilometers na knooppunt Oud-Dijk in Wehl, gemeente Doetinchem. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan het natuurgebied Stille Wald en het landgoed Stille Wald, dat er ten noordoosten achter ligt. Er ligt een tankstation van Esso. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Geulenkamp, waar oplaadpalen staan voor elektrische auto's.
Blaricummerheide

De Blaricummerheide is een heidegebied van ongeveer 59 ha onder beheer van het Goois Natuurreservaat en ligt op het grondgebied van Blaricum, tussen de Rijksweg 1 en de zandweg Oude Naarderweg. In het heidegebied ligt een grote kuil van 11 ha die in 1927 is ontstaan door grondwinning voor de aanleg van de oude weg tussen Amsterdam en Amersfoort (waar nu de A1 ligt). In het noorden grenst het gebied aan de Tafelbergheide. De aanwezige leemkuilen ontstonden door het afgraven van keileem, zand en grint. De schaapskooi uit 1990 brandde in 2008 tot de grond toe af na brandstichting. Bij de herbouwde schaapskooi bevindt zich een kunstwerk van Cees van Swieten.
De Slingerij

De Slingerij is een voormalige herberg in de Nederlandse stad Groningen. Geschiedenis Al in 1623 werd op deze plek aan de Aweg een herberg vermeld, de vertrekplaats van de snikvaart naar Friesland en het Westerkwartier. Het pand stond destijds buiten de vesting van Groningen. Het huidige blokvormige gebouw werd in 1854 neergezet. Het heeft een kroonlijst onder een schilddak, waarop twee hoekschoorstenen zijn geplaatst. Mense van Hemmen werd in 1874 kastelein en uitbater van De Slingerij. Zijn zoon Lukas (Loeks) werd er twee jaar later geboren. Loeks van Hemmen nam later de zaak van zijn vader over. Zijn renpaard Appelon, dat in de stal van De Slingerij overleed, zou het 'Peerd van Ome Loeks' zijn. Het pand werd in 1995 gerestaureerd en is een erkend rijksmonument. De Slingerij heeft nog steeds een horecafunctie. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Groningen
Mellemolen, Akkrum

Mellemolen, formerly known as the Polslootpoldermolen (English: Polsloot Polder Mill) or Spookmolen (English: Ghost Mill) is a hollow post mill in Akkrum, Friesland, Netherlands which has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 35937. History De Polslpootpoldermolen was marked on a map of Utingeradeel dated 1849. The mill was then known as the Spookmolen. In 1947 it was decided to replace the mill with an electrically powered pump. Permission was sought to demolish the mill but this was denied, as it was again in 1952. The mill was repaired in 1961 and 1971. On 13 November 1972 the mill was blown down in a storm. It was restored in 1976 at a cost of f80,000. At this time it was owned by the Gemeente Boarnsterhim and stood at Ulbe Twijnstrawel 21, 8491 CD, Akkrum. The mill's condition again deteriorated under the ownership of the Gemeente Boarnsterhim. Concern was expressed about its condition by the Monumentenzorg and De Hollandsche Molen. Stichting Molens de Leeg Midden was formed and took over the mill. Plans were made to rebuild it at a new location. The mill was dismantled in 2003 and rebuilt at its new site. This was completed in June 2004, and the mill was renamed the Mellemolen. The work was carried out by Fabrikaat Hiemstra of Tzummarum. Description Mellemolen is what the Dutch call a Spinnekopmolen (English: Spider mill). It is a small hollow post mill with an octagonal roundhouse. The four Common sails, which have a span of 14.08 metres (46 ft 2 in) are carried on a wooden windshaft which is about 2.60 metres (8 ft 6 in) long. The mill had a cast-iron windshaft before the 2004 rebuild. The millwright replaced it because he did not like the use of a cast-iron windshaft in a Spinnekop. The brake wheel has 35 cogs, It drives the wallower (17 cogs) at the top of the upright shaft, which is contained within the post of the trestle. At the lower end of the upright shaft, the crown wheel (30 cogs) drives the Archimedes' screw via a gearwheel with 33 cogs. The Archimedes' screw is made of wood. It has an axle diameter of 340 millimetres (1 ft 1 in) and a total diameter of 1.03 metres (3 ft 5 in) and is inclined at 26°. Each revolution pumps 236 litres (52 imp gal) of water. Public access Mellemolen is open to the public by appointment only. References External links
Mellemolen

De Mellemolen is een spinnenkopmolen, heeft als functie poldermolen, en werd gebouwd in 1849. De windmolen was eerst bekend als de Polslootpoldermolen en stond in Akkrum. In 2004 werd de molen verplaatst. Bij de herbouw aan de oostelijke oever van Het Deel bij het veerpontje werd de molen gedeeltelijk gewijzigd. Ook kreeg de molen een nieuwe naam. De andere molen aan het Deel, twee kilometer zuidelijker en op de westelijke oever, is de Grevensmolen. Zie ook Molens in Friesland
Mellemolen

Mellemolen – wiatrak w miejscowości Akkrum, w gminie Boornsterhem, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn został przeniesiony w to miejsce po rozmontowaniu wiatraka De Polslpootpoldermolen. Zbudowano go na planie ośmiokąta. Posiada cztery skrzydła, każde o długości 14,08 metra. Jest on udostępniony do zwiedzania jedynie po wcześniejszym uzgodnieniu. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-08]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9. Informacje o młynie. [dostęp 2014-03-08]. (niderl.).
Piraat Enterhaak

Piraat Enterhaak is een zweefmolen in Avonturenpark Hellendoorn. De attractie opende in 2006 en werd gebouwd door Zierer. Een rit duurt ongeveer twee minuten en de attractie heeft 48 zitjes. De draaicirkel van de attractie is 19,4 meter. De attractie is toegankelijk voor personen vanaf 110 cm. Om veiligheidsredenen moeten personen tussen 110cm en 120cm in speciale stoeltjes met gordels.
Sint-Willibrorduskerk (Heeswijk)

De Sint-Willibrorduskerk in het Nederlandse Heeswijk is een driebeukige basilicale kruiskerk met toren, gewijd aan de heilige Willibrord. De kerk is in 1895 in neogotische stijl ontworpen door architect P.Th. Stornebrink. Per 1 januari 2020 is het kerkgebouw aan de eredienst onttrokken.. Nadat de kerk een tijd heeft leeggestaan en een eerder plan is afgeketst, zullen er appartementen in en rond de kerk worden gebouwd waarmee de kerk behoed is voor sloop . Geschiedenis Oorspronkelijk had Heeswijk een gotische kerk aan de huidige Mgr. van Oorschotstraat. In 1250 begon men met de bouw ervan, en in 1284 verkreeg de Abt van de Abdij van Berne het patronaatsrecht. Na vele verbouwingen en uitbreidingen verkreeg ze haar uiteindelijke staat omstreeks 1500. In 1648 werd deze kerk genaast door de Hervormden, waarop de katholieken de mis in een grenskerk te Bedaf celebreerden. In het laatste kwart van de 18e eeuw werd te Heeswijk een schuurkerk aan de Lariestraat in gebruik genomen. In 1809 kregen de katholieken hun kerk weer terug. In 1895 werd deze gesloopt en vervangen door de huidige kerk. Al in 1822 was de schuurkerk afgebroken. De Hervormden hebben op de plaats van de schuurkerk een nieuw kerkje gebouwd, dat echter in 1860 werd afgebroken, daar Heeswijk slechts vier protestanten telde, die zich toen bij Dinther aansloten. De huidige Sint-Willibrorduskerk is een gemeentelijk monument en dankt zijn status van rijksmonument aan het bezit van een Smits-orgel uit 1876 en een luidklok uit 1501. Deze is gegoten door Willem en Jasper Moer en weegt 1.022 kg. Ook bevat de kerk zestien gebrandschilderde ramen, vervaardigd door Daan Wildschut in 1952. De toren heeft tweemaal een nieuwe spits gekregen. De laatste restauratie heeft in de jaren 80 van de 20e eeuw plaatsgevonden. In de sacristie van deze kerk hangen de door Piet Slager sr. geschilderde portretten van vader en twee zoons Dobbelsteen (de Drie Dobbelstenen), die allen priester zijn geworden. Op de begraafplaats bevindt zich het familiegraf van de familie Van den Bogaerde van Terbrugge, uit 1922. Hier zijn veertien telgen bijgezet van het laatste adellijke geslacht, Van den Bogaerde van Terbrugge, dat van 1835 tot 1974 Kasteel Heeswijk heeft bewoond. Cunera In 1784 kreeg men een reliek van de heilige Cunera Cunera, afkomstig uit Bedaf. Ook in Berlicum berust een reliek. Van 1784 tot 1985 waren er regelmatig bedevaarten ter ere van Cunera. Tot 1898 was er naast de toren een kapel waar Cunera vereerd werd. Daarna werd Cunera nog wel rechts van het koor vereerd, waar zich een beeld van de heilige bevindt. Externe links Meertens instituut BHIC Verhalen in glas in lood [dode link]
Elde College

Het Elde College is een scholengemeenschap die op 1 augustus 1995 is ontstaan door een fusie van het Skinlecollege en De Steeg in Schijndel en de mavo Ruwenberg in Sint-Michielsgestel. De belangrijkste reden voor de fusie was de verbetering van de mogelijkheden en het uitgebreider aanbod aan onderwijsrichtingen. Door deze fusie ontstond een school met een breed aanbod, van ivbo tot en met atheneum. Het Elde college is een katholieke school die open staat voor alle godsdiensten of levensbeschouwingen. Geschiedenis Op 1 augustus 1995 ontstond er een fusie van drie scholen voor het voortgezet onderwijs. Namelijk het Skinlecollege en De Steeg in Schijndel en de mavo Ruwenberg in Sint-Michielsgestel. In 1997 werd door het ministerie vergunning verleend om een gymnasium aan het brede onderwijsaanbod toe te voegen. Met ingang van het schooljaar 1999-2000 is het ivbo veranderd in lwoo, leerweg ondersteunend onderwijs. Vanaf 1 augustus 2002 is het praktijkonderwijs toegevoegd aan het Elde College en vanaf september 2004 wordt tweetalig vwo aangeboden De naam "Elde College" is bedacht door Francine Steenbakkers. Zij was de winnares van de prijsvraag die speciaal voor de nieuwe naam werd uitgeschreven. De naam "Elde" werd door de jury, onder leiding van de Schijndelse gemeentesecretaris J. Ewalds, unaniem gekozen uit de 441 ingezonden suggesties. Elde is ontleend aan de "Bodem van Elde" een naam die al in 1314 in de archieven voorkomt. Het was een gebied behorende bij Schijndel, Sint-Michielsgestel, Boxtel en Sint-Oedenrode. Het beheer van deze "gemeijnte" zoals de gemeenschappelijke grond genoemd werd, was in handen van acht schutters uit de genoemde dorpen. Voor de scholengemeenschap zijn dit de gemeenten, waaruit zijn haar leerlingen betrekt. Niveaus De niveaus van het Elde College zijn anno 2015: TVWO (tweetalig VWO); Atheneum; Havo; VMBO: VMBO-T; VMBO-G; VMBO-K; VMBO-B; LWT; Praktijkonderwijs; Leerlingen De school heeft ongeveer 2700 leerlingen en heeft veel gebouwen, waarbij de belangrijkste A,B,C,G en H zijn. (G is in Sint-Michielsgestel). De leerlingen komen uit verschillende dorpen in de regio waarvan de meeste uit Schijndel komen. Statistieken 'waar komen de leerlingen vandaan' 2005 Schijndel: 52% Sint-Michielsgestel: 21% Sint-Oedenrode: 17% Overige gemeenten: 10% 2006 Schijndel: 49% Sint-Michielsgestel: 22% Sint-Oedenrode: 17% Overige gemeenten: 12% 2007 Schijndel: 45% Sint-Michielsgestel: 22% Sint-Oedenrode: 18% Overige gemeenten: 15% 2008 Schijndel: 44% Sint-Michielsgestel: 22% Sint-Oedenrode: 17% Overige gemeenten: 17% 2009 Schijndel: 43% Sint-Michielsgestel: 21% Sint-Oedenrode: 18% Overige gemeenten: 18% 2010 Schijndel: 42% Sint-Michielsgestel: 21% Sint-Oedenrode: 19% Overige gemeenten: 18% Externe links Elde College Leerlingenraad Elde College
Abcoudermeer

Das Abcoudermeer ist ein See im Dorf Abcoude im Norden der niederländischen Provinz Utrecht direkt an der Grenze zu Nordholland und zum Amsterdamer Stadtteil Zuidoost. Das Gewässer ist Teil des Hauptentwässerungssystems (niederländisch Boezem) des Wasserverbandes Amstel, Gooi und Vecht, dessen Wasserspiegel mithilfe von Pumpwerken auf durchschnittlich 40 cm unter dem Meeresspiegel Amsterdamer Pegel (NAP) gehalten wird. Der 17 ha große und maximal vier Meter tiefe See erhielt seine heutige Form durch die hier seit dem Spätmittelalter stattfindenden Eindeichungen zur Landgewinnung. Vorher bestand die Gegend aus einer kaum besiedelten Moorlandschaft. Im Norden mündet der Fluss Angstel in das Abcoudermeer. Am westlichen Ufer verlässt der Fluss Holendrecht das Gewässer. Der See wird von der niederländischen Wasserstraße 222a (Holendrecht–Angstel) durchquert. Am nordöstlichen Ufer befindet sich das Pumpwerk Gemaal Broekzijds, das jährlich mehr als zwei Millionen Kubikmeter überschüssiges Wasser aus dem tiefer gelegenen Broekzijdse Polder in das Abcoudermeer pumpt. Bei Trockenheit und zur Verbesserung der Wasserqualität wird der Umgebung aber auch regelmäßig Wasser aus dem See und anderen Oberflächengewässern zugeführt. Unter anderem besteht eine Verbindung zur Einspeisung von Wasser in den etwa zwei Meter tiefer gelegenen Gaasperplas. Am See verlaufen mehrere Fuß- und Radwege. Im Norden des Abcoudermeers befindet sich das Natur- und Naherholungsgebiet De Hoge Dijk. Weblinks
Abcoudermeer

Het Abcoudermeer is een klein meer bij Abcoude, gemeente De Ronde Venen. Het meer ligt ten zuiden van Amsterdam-Zuidoost en ten noorden van Abcoude. Het meer wordt begrensd van noord naar zuid door de Holendrechterweg en de Amsterdamsestraatweg en van oost naar west door de Abcouderstraatweg en de Voetangelweg. In het meer mondt de Angstel uit en begint de Holendrecht. De noordoever van het Abcoudermeer vormt de grens tussen de provincies Utrecht en Noord-Holland. Het meer behoort bij het waterschap Amstel, Gooi en Vecht. Het Abcoudermeer is maximaal 4 meter diep. Het meer heeft een recreatieve waarde. In de zomer kan er gezwommen worden en in koude winters kan er worden geschaatst. Enkele jaren geleden is de zuidoever gerenoveerd en voor eenieder toegankelijk gemaakt. Tot die tijd maakte het grootste deel van de zuidoever deel uit van het Meerbad. Hierbij was een deel van het meer afgezet en fungeerde als openluchtzwembad tegen betaling. Er was een ballenlijn waar de bodem heel geleidelijk afloopt. Tegenwoordig is deze afzetting verdwenen en is het gehele Abcoudermeer vrij toegankelijk voor de recreanten. Aan de kade bevindt zich een fiets- en voetpad met een drietal zitbanken. Het ondiepe gedeelte van het meer met een rotsachtige bodem is afgescheiden door een tweetal rijen dukdalfen, deels onder water, waarna het diepe gedeelte wordt bereikt. Het binnenzwembad is in 2016 eveneens gesloten en de bezoekers werden verwezen naar het binnenzwembad in Mijdrecht. Sinds 2021 beschikt Abcoude weer over een eigen zwembad, maar nu vlak naast het station. Geschiedenis Het meer wordt rond 1300 genoemd onder de gebiedsbezittingen van het kapittel Sint-Pieter in Utrecht. Er wordt gezegd dat het meer zou zijn ontstaan bij een doorbraak van de Zuiderzee rond 1400 v.Chr., waarbij ook het het Naardermeer zou zijn ontstaan. Anderen menen dat het meer zich pas na ontginning in de 11de eeuw zou hebben gevormd. In de middeleeuwen bevond zich ten noorden van het meer het Reyghersbosch. In 1619 kwam de noordelijke helft van het meer in handen van de gemeente Amsterdam en sinds 1631 ook de zuidelijke helft, zij het in erfpacht. Na de opheffing van het kapittel Sint-Pieter zijn diverse particulieren eigendom van het zuidelijk deel van het meer geweest, tot Amsterdam in 1904 ook dit deel wist te verwerven. Door optreden van de Gezondheidscommissie te Loenen werden de plannen van de stad Amsterdam, om een vuilstortplaats van het meer te maken, voorkomen. In de jaren veertig van de twintigste eeuw waren er plannen om het meer droog te leggen in het kader van werkverruimende middelen. Erf De Zuidoever is sinds de jaren negentig herontwikkeld en er verschenen zes paviljoens met in totaal 45 appartementen op het voormalige buitenterrein van het zwembad. Het terrein is nu eigendom van de Stichting Erf Abcoudermeer en is niet openbaar toegankelijk. Wel is er een langzaam-verkeersverbinding met de aangrenzende wijk Koningsvaren waardoor voetgangers en fietsers van deze wijk gebruik kunnen maken van het Erf om te komen en te gaan naar de Nieuwe Amsterdamseweg.
RKDVC

RKDVC is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Drunen in Noord-Brabant, opgericht op 15 mei 1945. Het eerste elftal van de club speelt in het seizoen 2020/21 in de Derde klasse zondag. RKDVC telt 12 seniorenteams (waarvan 1 dames), 17 juniorenteams (waarvan 1 meisjes), 29 pupillenteams (waarvan 2 meisjes), een G-elftal en een LG-jeugdelftal. 'DVC' , zoals de bijnaam van de blauwhemden luidt, staat bekend om haar uitstekende jeugdopleiding. Zowel de A, B als C-jeugd spelen hun competitiewedstrijden op landelijk niveau. De club staat op plaats 39 in de Top-100 Beste Jeugdopleidingen van Nederland (amateurs). De club speelt op sportpark "Aan de Duinweg" aan de Sportlaan te Drunen. Competitieresultaten 1946–2018 Externe link Officiële website
Forum Groningen

Forum Groningen is a cultural center in the city of Groningen in the northern Netherlands that houses a library, cinema, and parts of the Groninger Museum. Forum Groningen opened in November 2019, and is expected to receive 1.6 million visitors annually. The center is located next to the Great Market Square and the New Market and is part of larger reconstruction plans of the Great Market Square's eastern side. History Planning The eastern side of Groningen's Great Market Square was destroyed in World War II. It has subsequently been rebuilt, but its facade has since lost appeal. Municipal authorities initiated plans for its redevelopment in 2005, but met heavy opposition from the city council. A plebiscite was held on 29 June, inviting inhabitants to weigh in. Although 53% of the votes were favorable, results were voided due to a turnout of only 38.5%. Architects were invited to enter an architectural design competition, allowing the city's inhabitants to put together a top three out of a total of seven designs, from which the Forum's winning design was chosen by a municipal council. Construction Construction costs were projected to be around €71 million, of which €35 million was paid by the provincial government. Provincial authorities attempted to back out of the project in 2010; threats of legal action led by Jan Terlouw secured its renewed support. Work to demolish the site's original development—a shopping center and a student association building—began in September 2011. The building was slated for completion in 2017, allowing for six years' of construction. However, decades' worth of large-scale drilling in the Groningen gas field has led to an increase in induced earthquakes in the province, whose event count shows an exponential growth in time, and caused a budget overrun and construction to run overdue for two years, as new plans had to be drafted to ensure the building's earthquake-resistance. The building had its official opening on 29 November 2019. References External links Official website
Форум Гронинген

Форум Гронинген (нид. Forum Groningen) — культурный центр, расположенный в городе Гронинген на севере Нидерландов. Включает в себя библиотеку, кинотеатр и часть Гронингенского музея. Форум Гронинген был официально открыт в ноябре 2019 года. Согласно прогнозам он должен был ежегодно принимать до 1,6 миллиона посетителей. Центр находится рядом с Большой рыночной площадью и Новым рынком, его создание является лишь частью более масштабных планов по реконструкции восточной стороны Большой рыночной площади. Планирование Восточная сторона Большой рыночной площади Гронингена была разрушена во время Второй мировой войны. По окончании её она была восстановлена, но не имела былой привлекательности. Муниципальные власти Гронингена инициировали создание планов по её реконструкции в 2005 году, но встретили сильное противодействие со стороны городского совета. 29 июня того же года был проведён плебисцит, в ходе которого жителям было предложено выступить на одной из двух сторон. Хотя 53 % голосовавших и выступили за предлагавшуюся реконструкцию, плебисцит был признан несостоявшимся из-за явки всего лишь в 38,5 %. В итоге был проведён архитектурный конкурс, в ходе которого жители города выбрали три лучших из семи предложенных проектов, а из этих трёх муниципальный совет и выбрал проект-победитель, которым и стал Форум Гронинген. Возведение Затраты на строительство были оценены в сумму около 71 миллиона евро, из которых 35 миллионов было выделено правительством провинции. В 2010 году провинциальные власти попытались отказаться от реализации проекта, но угрозы судебного иска, исходящие от группы во главе Яном Терлау обеспечили продолжение строительства центра. В сентябре 2011 года начались работы по сносу зданий на участке — торгового центра и здания студенческой ассоциации. Строительство Форума Гронинген планировалось завершить в 2017 году. Однако крупномасштабное бурение на Гронингенском газовом месторождении, продолжавшееся десятилетиями, привело к увеличению в геометрической прогрессии числа вызванных этим колебаний земной поверхности в провинции, что стало причиной перераспределения бюджета и задержки окончания строительства на два года, поскольку необходимо было разработать новые решения для обеспечения сейсмостойкости здания. Примечания Ссылки Официальный сайт Форума Гронингена
Dinghuis (Deurne)

Het Dinghuis is een in oorsprong zestiende-eeuws gebouw, gelegen achter het Groot Kasteel bij het dorp Deurne in de provincie Noord-Brabant. Op de plaats van het Dinghuis stond vermoedelijk de neerhof van het Groot Kasteel, wellicht al vanaf het einde van de veertiende eeuw. De oudste bouwsporen van het huidige gebouw dateren uit de zestiende eeuw. Tijdens een restauratie zijn namelijk sporen van vakwerkbouw gevonden. Tijdens de zeventiende eeuw werden de muren vervangen door steen, en werd het pand in gebruik genomen als dorpsrechtbank. Die functie bleef het houden tot de Franse tijd, toen de dorpen niet meer zelf recht mochten spreken. In de negentiende en het begin van de twintigste eeuw werd het als koetshuis, opslagruimte en stal gebruikt door de bewoner van het Groot Kasteel. Na de Tweede Wereldoorlog werd het pand na een periode van verkrotting zeer ingrijpend gerestaureerd, waardoor het aanzicht van de gevel volledig veranderde. Het pand werd in 1965 in gebruik genomen als gemeentemuseum onder de naam Museum Het Dinghuis. Daarin werd de kunst, verzameld door Hendrik Wiegersma, tentoongesteld. Zijn zoon Pieter Wiegersma was oprichter en directeur. In 1976 verhuisde dit museum naar de voormalige woning van Hendrik Wiegersma, De Wieger, en ging er verder onder de naam Museum De Wieger. In het Dinghuis vestigde zich toen een handelaar die oude wapens restaureerde. In de negentiger jaren van de twintigste eeuw werd het pand in gebruik genomen als Vrije Academie voor lokale amateurkunstenaars. Met de opheffing van de Vrije Academie in 2012 kwam het Dinghuis beschikbaar voor een andere bestemming. Het college van B & W gaf in december 2013 aan in principe akkoord te zijn met het verruimen van de gebruiksmogelijkheden naar horeca en terras. Voorwaarde was wel dat de monumentale waarde en de toeristische aantrekkelijkheid van het gebouw en de omgeving behouden bleven. De nieuwe eigenaar restaureerde in 2018 het pand en richtte het in als horecagelegenheid, waarbij de naam Het Dinghuis behouden bleef. Op de bovenverdieping is een door de oudheidkamer van de heemkundekring ingerichte permanente expositie van voorwerpen die betrekking hebben op het kasteel en directe omgeving.