NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parco safari di Beekse Bergen

Il parco safari di Beekse Bergen (in olandese Safaripark Beekse Bergen) è lo zoo safari nel comune di Hilvarenbeek dei Paesi Bassi nella provincia del Brabante Settentrionale, a breve distanza dal comune di Tilburg. Fondato nel 1968 è il più grande zoo faunistico dell'intera regione del Benelux e ospita circa 1.250 animali di oltre 150 specie, dai piccoli mammiferi ai grandi uccelli. Storia All'inizio, nel 1968, fu aperto il Parco dei leoni Beekse Bergen e i visitatori potevano osservare i leoni dalla propria auto e questa novità per i Paesi Bassi richiamò molti visitatori. Due anni dopo furono aperte altre aree con leopardi e babbuini e nel periodo successivo l'offerta si ampliò. Poiché ormai il parco non riguardava più solo i leoni, nel 1974 il nuovo nome divenne quello recente. Dopo questa fase iniziale durante la quale il parco raggiunse i 120 ettari era possibile solo una visita in auto simile ad un safari in Africa. Dal 1982 è stato aperto un nuovo percorso a piedi riguardante solo una piccola parte del parco. Nel 1984 è stata inaugurata una grande area dedicata agli uccelli. Nel 1987 la gestione è passata all'organizzazione Libéma, il percorso a piedi è stato ampliato e sono stati aggiunte altre oppotunità di visita, con un autobus oppure in barca. A breve distanza si trova lo Speelland Beekse Bergen, un parco divertimenti con la stessa gestione. Descrizione La grande area del parco raccoglie grandi mammiferi come leoni, leopardi, zebre e giraffe e questi spazi sono progettati per essere visitati o in auto privata oppure con un autobus con guida dedicata ad illustrare quanto si vede. Altre modalità per la visita, in altri ambienti, si possono realizzare o a piedi o anche in barca. Note Bibliografia (NL) Safaripark Beekse Bergen (Hilvarenbeek), Dierenrijk, Dierenzine: magazine voor abonnementhouders van Safaripark Beekse Bergen en Dierenrijk, Culemborg, Libéma, 2005-2011, OCLC 204571218. Voci correlate Zoo safari Hilvarenbeek Brabante Settentrionale Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Parco safari di Beekse Bergen Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su beeksebergen.nl. (EN) Safaripark Beekse Bergen, su themeparkzoo.com. URL consultato il 29 ottobre 2023. (EN) Hilvarenbeek Zoo, Safari Park Beekse Bergen, su aboutzoos.info. URL consultato il 29 ottobre 2023.
Spaanse Brug

De Spaanse Brug is een stalen ophaalbrug over de Delfshavense Schie, in de deelgemeente Overschie van de Nederlandse gemeente Rotterdam. De eerste Spaanse Brug werd in 1952 geopend en vormde de verbinding tussen de Tweede Hogenbanweg in Overschie en het industriegebied Spaanse Polder. Tot de opening van de Giessenbrug in 1970 was de Spaanse brug de belangrijkste verbinding tussen Overschie en de Spaanse Polder. De Spaanse Brug was bij de opening niet nieuw: onderdelen van de brug waren afkomstig van de Pakkenbrug over de Nieuwe Haven in het centrum van Rotterdam. Op 22 oktober 1959 is de bovenbouw van de Spaanse Brug ingestort nadat de scharnieras door kruipen was losgekomen. Deze schade was in 1960 weer hersteld. De eerste brug was eind 2006 aan het eind van zijn levensduur en werd in 2007-2008 vervangen door een nieuwe en verbrede Spaanse Brug. Hierbij werd als eerbetoon aan zijn voorganger hetzelfde kleurenschema aangehouden. Trivia In Utrecht bevindt zich een soortgelijke rode brug, ook naar ontwerp van Marja Haring. De oude Spaanse Brug werd gebruikt als decor in aflevering 8 van De Kroon. Vanaf de brug springen Bassie en Adriaan op een vrachtboot die onder de brug doorvaart, waarop ze hopen De Baron, B2 en vlugge Jaapie aan te treffen, maar die zijn dan al gevlucht met een duikboot.
Hotel de Wereld

Hotel de Wereld (meaning Hotel The World) is a 4-star hotel in Wageningen. It was the site of the capitulation of the German troops in the Netherlands on 5 May 1945, marking the end of German occupation during World War II. Oberbefehlshaber Niederlande supreme commander Generaloberst Johannes Blaskowitz surrendered to I Canadian Corps commander Lieutenant-General Charles Foulkes at the hotel. The capitulation document was signed the next day (no typewriter had been available the prior day) in the auditorium of Rijks Landbouw Hoogeschool, located next door. This historic event is celebrated every May 5 as Netherlands' Liberation Day national holiday. History In 1669 Jacob Meijnsen had a hotel outside the city gates of Wageningen. It was a stopping place between Utrecht and Arnhem. The inn appears on a map of Gerard Passevant in 1676. In 1814 the oldest painting of the hotel was made, this painting was commissioned by Gerrit Steuk when he became the owner of the inn. In 1852 a new hotel was built (current building) on the foundations of the old inn. In 1872 a new three-story extension was built. The building was restored in 2004 and has functioned as a hotel and restaurant since. The restaurant, O Mundo, was awarded a star in the Michelin Guide in 2010, losing said star in 2018. World War II background When British Field Marshal Montgomery reached Lübeck and the Baltic Sea in the beginning of May 1945, the German troops in Denmark and part of the Netherlands were isolated from their homebase. Without major fights, they surrendered to Montgomery on May 4 at Lüneburg Heath. On 5 May 1945 the negotiation for the surrender of the Germans in the Netherlands took place in the hotel. I Canadian Corps commander Lieutenant-General Charles Foulkes, accompanied by Canadian Brigadier-General George Kitching and Prince Bernhard of the Netherlands, accepted the capitulation of Oberbefehlshaber Niederlande German commander-in-chief Generaloberst Johannes Blaskowitz, who was accompanied by German Generalleutnant Paul Reichelt. On 6 May 1945 (no typewriter had been available the previous day), the official signing of the capitulation document took place in the auditorium of Rijks Landbouw Hoogeschool, next door to the hotel. The pen used to sign can be seen in the local museum the Casteelse poort (English: Castles gate). By 1975 the hotel was fully restored. The restored hotel was opened by H.R.H. Prince Bernhard, who represented the Netherlands at the capitulation in 1945. On 8 July 1945 a bronze plaque was attached to the wall of the hotel by the Canadians. On 9 July Prince Bernhard unveiled the plaque which was given by General Foulkes to remember the capitulation act signed in Wageningen. References Klep, L., A brief history of Wageningen, through the windows of Hotel de Wereld, Futura Uitgevers Wageningen, 2004; ISBN "90-801224-3-2" Klep, L., Hotel de Wereld, de geschiedenis van het huis eerste rang ter plaatse, Futura Uitgevers Wageningen, 2004; ISBN "90-801224-2-4" External links (in Dutch) Foundation for the preservation of Hotel de Wereld as a National Inheritance Website of the hotel
Hotel de Wereld

El Hotel de Wereld​​ (que en neerlandés quiere decir: «Hotel El Mundo») en Wageningen fue el sitio donde se produjo la capitulación de las tropas alemanas en los Países Bajos entre el 5 y 6 de mayo de 1945, al final de la ocupación alemana durante la Segunda Guerra Mundial. El 6 de mayo de 1945, el general alemán Blaskowitz se rindió al general canadiense Charles Foulkes, hecho que puso fin a la Segunda Guerra Mundial en los Países Bajos. Los generales negociaron los términos de la rendición en el Hotel de Wereld. Este hecho es recordado cada año. Véase también Hotel Cadena hotelera Hostelería Referencias
Gashouder (Naaldwijk)

De gashouder in Naaldwijk aan de Verspycklaan 72A is een rijksmonument in de gemeente Westland en dateert uit 1927. Een gashouder is een cilindervormige, ijzeren voorraadtank voor gas dat uit steenkool werd gewonnen. Na de introductie van aardgas verdwenen de meeste gashouders. De gashouder in Naaldwijk bleef behouden dankzij de aankoop van waterleidingsmaatschappij Evides in 1971 en gebruikte het als drinkwateropslagtank. Toen waterleidingsmaatschappij Evides de gashouder en tegenoverliggende watertoren niet meer gebruikte, is er een ontwerpprijsvraag uitgeschreven voor hergebruik van beide gebouwen, momenteel is de gashouder verbouwd en in gebruik als architectenbureau. De gashouder is zeven meter hoog en heeft een diameter van veertien meter.
Krimstermolen

De Krimstermolen is een grote poldermolen ten noorden van het dorp Zuidwolde in de gemeente Het Hogeland, provincie Groningen. De molen werd oorspronkelijk aan het Kardingermaar in de buurtschap het Reidland gebouwd na brand van een voorganger in 1904 en bemaalde daar de Oostelijke Bedummerpolder. Poldermolen De Goliath, thans bij de Eemshaven, diende als voorbeeld voor deze molen. Na in onbruik te zijn geraakt kreeg de molen een nieuwe functie als reservemaalwerktuig ten noorden van Zuidwolde. Hiertoe werd de molen in 1977 verplaatst. Thans is de molen gerestaureerd en weer maalvaardig. De molen draait geregeld op vrijwillige basis. 'De Krimstermolen' die sinds de herbouw van 1904 ook wel 'De Phoenix' (naar de vogel Feniks, die uit zijn as herrees) wordt genoemd, is met een vlucht (afmetingen van de wieken) van 24,25 meter de grootste poldermolen in de provincie Groningen. De molen is voorzien van stroomlijnwieken volgens het systeem Dekker met zelfzwichting en remkleppen. De molen was lange tijd eigendom van de Molenstichting Hunsingo en Omstreken, de huidige eigenaar is Stichting De Groninger Poldermolens. Trivia De 'buurman' van 'De Krimstermolen' is 't Witte Lam, de kleinste poldermolen in de provincie Groningen.
Groote Wielen (meer)

De Groote Wielen is een meer in de Nederlandse provincie Friesland, gelegen ten oosten van de stad Leeuwarden, ten noorden van de Groningerstraatweg (N355). In het noorden gaat de Groote Wielen over in het Houtwiel, en daarna in de Sierdswiel. In het oosten loopt de Rijperkerkstervaart naar Rijperkerk. In het westen gaat de Groote Wielen over in de Wielhals en sluit aan op het Ouddeel. Aan de zuidkant van het meer bevindt zich het gelijknamig restaurant, met een jachthaven en een paintball- en activiteitencentrum. Ten oosten hiervan ligt een windsurf-strand. De Groote Wielen wordt voor een groot gedeelte beheerd door It Fryske Gea als onderdeel van het natuurgebied de Groote Wielen (officieel, Fries: Grutte Wielen). Dit gebied is aangewezen als vogelrichtlijngebied.
Moergestels Broek

Het Moergestels Broek is een agrarisch gebied en natuurgebied van 164 hectare tussen Moergestel en Oirschot dat tot in de jaren 1930 gekenmerkt werd door dotterbloemhooilanden. Door ruilverkaveling in de jaren 1930 ging natuurwaarde verloren, maar het bleef het belangrijkste Noord-Brabantse gebied voor weidevogels. In de 21e eeuw is een groot deel in beheer bij natuurbeschermingsorganisaties. Geschiedenis In 1900 lag hier een uitgestrekt broekgebied met vochtige heiden en weiden. Het was dan ook een wens van Pieter van Tienhoven om dit gebied te behouden en te verenigen met de Oisterwijkse Bossen en Vennen. Hij kon dit doel echter niet bereiken: het gebied werd gaandeweg in cultuur gebracht, maar de dotterbloemhooilanden hielden een rijke flora en grote aantallen broedvogels. Door de ruilverkaveling in de jaren dertig ging veel flora en fauna verloren, maar het gebied bleef belangrijk voor weidevogels. De Hilver Het Moergestels Broek maakt deel uit van landinrichtingsgebied De Hilver. Vereniging Natuurmonumenten bezit en beheert het grootste deel van het Broek. Het totale bezit in De Hilver heeft een oppervlak van 107 hectare en ook Staatsbosbeheer heeft terreinen die deels in het Moergestels Broek liggen. Het bezit van Het Brabants Landschap ligt zuidelijker in De Hilver. De organisaties trachten door natuurontwikkeling en afspraken met agrariërs de natuurwaarde te vergroten. Ruimtelijke structuur Door het Moergestels Broek lopen de Reusel en de Rosep. Het wordt van noordwest naar zuidoost in tweeën gedeeld door de A58. Externe link Moergestels Broek op natuurmonumenten.nl
Zonzeel

Zonzeel is de naam van een voormalige buurtschap tussen Hooge Zwaluwe, Zevenbergschen Hoek en Wagenberg gelegen. Naar deze buurtschap is de Groote Zonzeelsche Polder vernoemd, alsmede een boerderij die zich in dit gebied bevindt. Deze polder is een grootschalig landbouwgebied. De naam Zonzeel is tevens de naam van een natuurgebied van ongeveer 100 ha dat zich ten noordoosten van deze polder bevindt, ten westen van Hooge Zwaluwe. Dit gebied, dat eigendom is van Staatsbosbeheer, is veel kleinschaliger en dateert nog van vóór de Sint-Elisabethsvloed van 1421 Het gebied, gelegen op de Naad van Brabant, kende een traditie van moernering. Er zijn nog petgaten te vinden die ten behoeve van de turfwinning zijn gegraven. De zure, venige ondergrond en de hoge grondwaterstand maakten het gebied enkel geschikt voor hooiland en weiland. Men vindt langs de slootranden nog kensoorten voor schrale omstandigheden, zoals tweerijige zegge, blauwe zegge en kamvaren. Naast weilanden zijn ook enkele jonge loofbosjes in het gebied te vinden. Zeer natte delen worden als dotterhooiland beheerd. Het gebied herbergt weide- en moerasvogels. Tot de broedvogels behoren zomertaling, bruine kiekendief, watersnip, grutto, blauwborst en gele kwikstaart. Zie ook Knooppunt Zonzeel
Verzorgingsplaats Dorpshellen

Verzorgingsplaats Dorpshellen is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A32 Leeuwarden-Meppel tussen afritten 10 en 9. Het is gelegen in de gemeente Weststellingwerf ter hoogte van Wolvega. Er is een tankstation van Shell aanwezig. De parkeerplaats is voorzien van een spiegelafstelplaats. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats De Weeren. Referenties
Sluis Panheel

De sluis Panheel ligt in het kanaal Wessem-Nederweert, CEMT-klasse II, nabij de plaats Panheel en heeft met bijna 8 meter het op twee na grootste verval van alle sluizen in Nederland. Het complex omvat twee sluizen: de oude sluis (gebouwd tussen 1925 en 1928) en de nieuwe sluis ernaast (gebouwd tussen 1986 en 1992). De oude sluis is 153,00 m lang, 7,50 m breed en heeft een schutlengte van 145,00 m. De drempel diepte van de benedenkant (buiten) is -2,90 meter. De drempel diepte van de bovenkant (binnen) is -3,15 meter. De nieuwe sluis is 154,00 m lang, 12,60 m breed en heeft een schutlengte van 150,00 m. De drempel diepte van de benedenkant (buiten) is -4,20 meter. De drempel diepte van de bovenkant (binnen) is -3,95 meter. De oude sluis (1928) De oude sluis is een spaarsluis en is daarmee voor Nederland bijna uniek in zijn soort. Naast de oude sluis liggen twee spaarbekkens en twee andere bassins zijn in de betonnen sluiswand uitgespaard, onzichtbaar vanaf de buitenkant. Deze vier spaarbekkens kunnen in tijden van waterschaarste wel tot 60 procent van het schutwater besparen. De werking ervan berust op het principe van de communicerende vaten. De vier spaarbekkens liggen op drie verschillende hoogtes, waardoor het mogelijk is om het water uit de sluis in etappes in de spaarbekkens op te vangen, om vervolgens het water in de sluis bij het vullen te hergebruiken. De oude sluis is 11,5 m diep en heeft een gemiddeld verval van 7,7 meter. De sluis kan schepen tot 95 m x 7,25 m x 2,10 m schutten. In 1997 is de oude sluis, inmiddels een industrieel monument, geheel gerestaureerd. Tijdens de bevrijding van Nederland aan het eind van de Tweede Wereldoorlog is er rond de sluis felle strijd geleverd tussen het Britse 1/7 bataljon Queen's Royal Regiment en de Duitse troepen. Op 14 november 1944 werd met de operatie Mallard als onderdeel van operatie Nutcracker de sluis heroverd op de Duitsers, waarna de gemeente Heel en Panheel bevrijd kon worden. Ter herinnering hieraan bevindt zich op de sluis sinds 1996 een plaquette. De nieuwe sluis (1992) De nieuwe sluis waaraan van 1986 tot 1992 is gebouwd, is aanzienlijk groter dan de oude, waardoor deze geschikt is voor moderne binnenvaartschepen. Naast het sluiscomplex is een pompgemaal gerealiseerd. Twee elektrische pompen met een vermogen van 440 kW elk zorgen er eventueel voor dat het bij het schutten verloren gegane water wordt teruggepompt. De pompen hebben een capaciteit van 3 m³/s. Elk uur dat één pomp actief is, wordt het kanaalpeil in het pand tussen Panheel en sluis 13 in de Zuid-Willemsvaart, met gemiddeld 1 centimeter hoger. Bron
Sint-Agathakerk (Lisse)

De Sint-Agathakerk is een rooms-katholiek kerkgebouw aan de Heereweg 273 in de Nederlandse plaats Lisse. De neogotische zestig meter lange, driebeukige kruiskerk werd in 1902-1903 gebouwd. De architect was Jean van Groenendael, die in 1900-1901 al het Sint-Agathaklooster tegenover de kerk had gebouwd. Het werk van Jean van Groenendael wordt echter regelmatig verward met dat van zijn broer Hubert van Groenendael, aan wie deze kerk ook wel wordt toegeschreven. De Sint-Agathakerk heeft als bijnaam Kathedraal van de Bollenstreek en wordt gebruikt door de parochie Sint-Willibrordus. Het kerkgebouw, de pastorie en het klooster staan als complex op de rijksmonumentenlijst. Architectuur De zeshoekige toren linksvoor het schip is gedeeltelijk ingebouwd en is enigszins taps door vier versmallende geledingen. In 1929 werd het bovenste deel van de toren vervangen door de huidige neobarokke spits, die is ontworpen door Jos Cuypers. Het interieur is belangwekkend vanwege de rijkdom aan kunstwerken en de gaafheid. De her en der voorkomende afbeeldingen van bloemen wijzen op de financiële bijdragen van bloembollentelers uit de omgeving. Een groot deel van de gebrandschilderde ramen werd in 1908 geplaatst en was afkomstig uit het atelier F. Nicolas en Zonen uit Roermond. Beeldhouwer J.P. Maas bouwde de altaren. De kruiswegstaties werden geschilderd door Jan Dunselman en zijn broer Kees Dunselman maakte de muurschilderingen. Het orgel werd in 1913 gebouwd door Joseph Adema en is geplaatst in een neogotische kas, die werd ontworpen door F.W. Mengelberg. Kaart Bronnen Externe links Website parochie Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
Wilhelminakerk (Dordrecht)

De Wilhelminakerk is een gereformeerde kerk ontworpen door architect Tjeerd Kuipers. De kerk bevindt zich aan de Blekersdijk 41 te Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Geschiedenis De kerk is in 1899 in gebruik genomen en de naam is ontleend aan het feit dat bij de aanvang van de bouw in 1898 koningin Wilhelmina meerderjarig werd en de troon besteeg. De kerk is gebouwd in rationalistische stijl, met neoromaanse vormen. De kerk heeft een ronde vorm, zodat de bezoekers rondom het liturgisch centrum zitten. Het idee om de kerk in een ronde vorm te bouwen was afkomstig van de theoloog Abraham Kuyper. De glas-in-loodramen zijn vervaardigd door de glazenier Wim Korteweg uit Dordrecht. De kerk is sinds 15 januari 2010 een gemeentelijk monument. Het orgel is in 1902 door de orgelbouwer Van den Bijlaardt gebouwd. Hij gebruikte een orgelfront uit de achttiende eeuw. Achter dit orgelfront uit 1715 bevindt zich nu een in 2005 gerestaureerde Bakker & Timmenga-orgel uit 1906. Dit orgel komt uit de voormalige Duystraatkerk te Delfshaven (Rotterdam) en beschikt over 1170 orgelpijpen die zich in een orgelkast bevinden van vijf bij vijf meter en vijf meter hoog. Door de ronde vorm heeft de kerk een goede akoestiek. Omdat enkele leden van de Wilhelminakerk een rol speelden in het verzet in de Tweede Wereldoorlog, stond na deze oorlog de Wilhelminakerk bekend als de verzetskerk. Externe links Officiële website Dordrecht, Wilhelminakerk - reliwiki.nl
Marialust

Marialust is een villa in de Apeldoornse wijk De Parken. De villa is een rijksmonument. Vlak bij de villa ligt een koetshuis. Geschiedenis Aan het begin van de negentiende eeuw had Johannes Hermanus Gunning de leiding van het molenbedrijf De Vlijt in handen. De Vlijt was gelegen aan de Grift achter de huidige villa. Op 16 maart 1812 kocht hij op een veiling het domeinbezit. Vanaf die tijd beschouwde Gunning zich als eigenaar. Hij was tevens burgemeester van Apeldoorn. Op 23 november 1813 werd hij bij Het Loo door Franse soldaten gevangengenomen en naar Parijs overgebracht. Pas op 29 mei 1814 keerde hij terug naar Apeldoorn. Tien jaar later verkocht Gunning De Vlijt. Zijn bezittingen omvatten onder andere een complete papierfabriek, twaalf knechtwoningen en twee herenhuizen. De nieuwe eigenaar was Jan Hendrik Ameshoff die in 1825 de villa Marialust liet bouwen. In 1844 werd er een koetshuis bij gebouwd. Na jarenlang in particulier bezit te zijn geweest, kocht de gemeente Apeldoorn in 1930 de villa met koetshuis en bijbehorende gronden. Dit geschiedde met het oog op ruimtegebrek in het gemeentehuis aan het Raadhuisplein. Tot 1936 bleef de villa echter leegstaan, waarna het pand werd verhuurd. In 1939 werd de luchtbescherming erin ondergebracht. Na in de oorlog door de bezetters te zijn opgeëist, werd het pand van 1947 tot 1969 verhuurd aan een chemisch bedrijf. Vanaf 1969 stond de villa 8 jaar leeg. Na een grondige restauratie werd Marialust in 1977 in gebruik genomen door historisch museum Moerman. Per 1 mei 1993 zijn de villa en het koetshuis verkocht en in bezit van de familie Brouwers. Sinds september van dat jaar is Stichting Parksociëteit Marialust in het pand gevestigd. De sociëteit gebruikt het soutterain en de parterre, de rest is verhuurd aan een bedrijf. Trouwlocatie Zowel de villa als het koetshuis zijn in gebruik als trouwlocatie. Sportpark Het sportveld dat zich achter het Koetshuis bevindt heet Sportpark Marialust. Het veld is eigendom van rugbyvereniging RAMS.
Windmotor Uitwellingerga 2

De Windmotor Uitwellingerga 2 is een poldermolen ten oosten van het Friese tweelingdorp Oppenhuizen/Uitwellingerga, dat in de Nederlandse gemeente Súdwest-Fryslân ligt. Beschrijving Deze molen is een maalvaardige Amerikaanse windmotor van het merk Herkules, die werd vervaardigd bij de Vereinigte Windturbine Werke AG in Dresden. Hij heeft een windrad van 12 bladen en een diameter van 5,5 meter. De molen werd in 1920 gebouwd aan de Doltesloot voor de bemaling van de Geeuwpolder, een zomerpolder ten oosten van Oppenhuizen, tegenwoordig een natuurgebied dat eigendom is van Staatsbosbeheer. Deze polder wordt ook bemalen door de iets zuidelijker gelegen Windmotor Uitwellingerga 1 en door de Geeuwpoldermolen, een spinnenkopmolen die aan de westzijde van de Geeuwpolder staat. De windmotor is een rijksmonument en eigendom van het Wetterskip Fryslân. Hij is niet geopend voor publiek. Zie ook Windmotor Uitwellingerga 1 Windmotoren in Friesland