NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grad Hackfort

Grad Hackfort je grad v Vordenu v nizozemski provinci Gelderland. Grad je v lasti Združenja za ohranjanje naravnih spomenikov. Arhitekturna zgodovina Leta 1392 fevdni register gospodov Bronkhorstskih omenja hišo v "Hacfordenu" z zunanjim dvoriščem in jarki. Sprva je bil to stanovanjski stolp. Leta 1586 so ga španske čete med osemdesetletno vojno v veliki meri uničile. Leta 1598 ga je obnovil Borhard Westerholtski. To je zapisano na kamnu z zatrepom, prav tako pa tudi dejstvo, da je grad leta 1788 temeljito prenovil Borhard Friderik Viljem Westerholtski. Namesto fasade s štrlečimi stranišči in križnimi okni z naoknicami na dnu, kot prej, je bila ustvarjena bolj stroga fasada z velikimi okni. Vratarnica je bila porušena, s čimer se je razkrila zdaj simetrična fasada in terasa. Zasuti so bili tudi jarki. Grad je obdan z gozdovi in travniki. V bližini gradu se nahaja tudi vodni mlin Hackfort. Lastniki Leta 1324 je Viljem Bronckhorstski prodal posestvo v "Hacvordu" Jakobu van der Welleju, ki se je kasneje preimenoval Hackfortski. Bronkhorstski so ostali fevdalni gospodje do leta 1702. Leta 1581 je posest prešla v roke družine Raesfeltskih prek njihove dedinje Jakobe Hackfortske. Preko njune hčerke Margarete je fevd leta 1602 prešel v roke njenega bratranca Borharda Westerholtskega, ki je grad pred njeno smrtjo obnovil. Stoletja je ostal v lasti baronov Westerholtskih. Ko je Borhard Friderik Viljem, predzadnja generacija rodbine Westerholtskih, umrl leta 1934, je za njim dedovalo njegovih pet otrok. Razen Klare so bili vsi neporočeni. Klara je bila leta 1935 razlastninjena. Njen brat in tri sestre so ostali lastniki, vsak je imel v lasti četrtino premoženja. Leta 1964 je umrla "gospa sestra" iz Haaga. Svojo četrtino je zapustila Natuurmonumenten (Nizozemskemu društvu za varstvo narave). Istega leta je njen brat Arend sestavil oporoko, v kateri je tudi svojo četrtino zapustil Natuurmonumenten. Arend in njegovi sestri so še naprej upravljali posestvo do smrti zadnjega dediča. Arend je umrl 8. oktobra 1970, njegova sestra, gospodična Ema, pa 28. novembra 1971. Sestra Sannie je nato postala edina lastnica Hackforta. Gospodična Sannie, zadnja Westerholtova, je umrla 14. aprila 1981, s čimer je Hackfort postal v celoti v lasti Natuurmonumentena. Literatura Hackfort. Hiša in posestvo . Utrecht, Matrijs, 1998. Zgodbe s posestva Hackfort, Maarten Ettema, Martine Bakker, 2015 Viri Kasteel Hackfort op de website Kastelen in Gelderland Geslacht Hackfort, De Graafschap Sklici
Beemster Arboretum

Het Beemster Arboretum is een arboretum in Zuidoostbeemster. Sinds 2026 is de naam De Biotheek, eerder werd het ook wel Bomenmuseum genoemd. Het arboretum is 1971 opgericht en aangelegd door ir. Hans Völlmar. Door de aankoop van land en het verzamelen van planten is hij erin geslaagd om het arboretum verder uit te breiden. Sinds 2014 is Bram Engberts beheerder. In totaal beslaat het arboretum 7,3 hectare, er is een systematisch gedeelte van 2 hectare en een geografisch gedeelte van 3,5 hectare. In het arboretum zijn wandelroutes uitgezet en er worden rondleidingen, trainingen en workshops gegeven. Systematisch deel In het systematische gedeelte zijn soorten en cultivars per geslacht bij elkaar geplant. Onder meer soorten uit de geslachten zilverden (Abies), kastanje (Castanea), berk (Betula) zijn hier te vinden. Tevens zijn hier cultivars van Corylus, kardinaalsmuts (Euonymus), es (Fraxinus), valse christusdoorn (Gleditsia triacanthos), Juglans, Taxus, linde (Tilia) en sneeuwbal (Viburnum) aanwezig. Ook zijn er soorten en cultivars van Carya, hortensia (Hydrangea) en Zelkova aanwezig. Geografisch deel De aanplant van het geografische gedeelte dateert uit 1992. De planten zijn hier op geografisch voorkomen gerangschikt om te laten zien hoe bomen en struiken in bosverband groeien. Planten die hier voorkomen zijn soorten uit de geslachten eik (Quercus), Fagus en Juglans. Bomen die hier groeien, zijn onder meer moseik (Quercus cerris), Fagus orientalis, Japanse ceder (Cryptomeria japonia), watercipres (Metasequoia glyptostroboides), zwarte den (Pinus nigra), Prunus ×yedoensis en de Amerikaanse vogelkers (Prunus serotina). Tevens groeien hier struiken uit de geslachten Ligustrum, Syringa en Taxus. Naam In 2026 werd de naam van het Beemster Arboretum veranderd in 'De Biotheek'. Dit is een samenvoeging van Bio en theek. 'Bio' komt voort uit het Grieks en betekent 'leven', daarnaast wordt het als voorvoegsel gebruikt voor alles wat met levende organismen en biologie te maken heeft. 'Theek' stamt af van het Griekse théké, wat bewaarplaats betekent. Het arboretum werd in dat jaar uitgebreid met ruimtes voor bijeenkomsten en er kwam een voedselbos. Externe links Website van het Beemster Arboretum Beemster Arboretum op de website van Botanic Gardens Conservation International
Eben-Haëzerkerk (Ridderkerk)

De Eben-Haezerkerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten in de Nederlandse plaats Ridderkerk, provincie Zuid-Holland. Geschiedenis In 1953 werd de gemeente gesticht. In 1971 bouwde men de kerk en kreeg een grootte van 600 zitplaatsen. Externe link Officiële website
Wilhelminakerk (Ridderkerk)

De Wilhelminakerk is een kerkgebouw in de Nederlandse plaats Ridderkerk, provincie Zuid-Holland. De Wilhelminakerk is onderdeel van de Hervormde gemeente Ridderkerk en onderdeel van de Protestantse Kerk in Nederland. Geschiedenis De eerste steen werd op 16 mei 1931 gelegd. De ingebruikname was op 29 december 1931 door ds. R. Steenhoek (oud-predikant) uit Zetten-Andelst. Externe link Officiële website
Levensbron (Ridderkerk)

De Levensbron is een kerkgebouw van de Protestantse Kerk in Nederland in de Nederlandse plaats Ridderkerk, provincie Zuid-Holland. Geschiedenis In augustus 1994 begon de bouw van de kerk aan de Jan Luykenstraat. Deze kerk werd gebouwd als vervanging van de Ontmoetingskerk aan de Jhr. de Savornin Lohmanstraat. Op 27 augustus 1995 werd het nieuwe kerkgebouw in gebruik genomen met ruimte voor 600 kerkgangers. Externe link Officiële website
Sint-Landricuskerk

De Sint-Landricuskerk is de katholieke parochiekerk van Echt. Geschiedenis De oorsprong van de parochie van Echt gaat terug tot het tijdvak 400-700, maar het oudste schriftelijke document waarin van een kerk gewag wordt gemaakt is van 928. Toen werden patronaatsrecht en tiendrecht van de parochie geschonken aan het Sint-Servaaskapittel te Maastricht. Deze kerk was toegewijd aan Sint-Anna en mogelijk ook aan Sint-Remigius. Later werd Sint-Landricus de tweede patroonheilige en na 1722 de enige. De kerk was romaans en opgetrokken uit mergelsteen. In 1477 werd de romaanse kerk vervangen door een laatgotisch bouwwerk, terwijl het koor in 1400 werd gebouwd. In 1873 volgde een ingrijpende verbouwing door Pierre Cuypers waarbij de kerk met twee traveeën naar het westen werd vergroot en de romaanse toren werd gesloopt om vervangen te worden door de huidige, neogotische, toren. Einde 1944 werden de kerk en de toren sterk beschadigd door oorlogsgeweld. In 1946 volgde herstel, met uitzondering van de torenspits. In 1958 werd de betonnen torenbekroning geplaatst. In 1966 werd de kerk zwaar beschadigd door brand, en daarna hersteld. In 1992 was er schade ten gevolge van de aardbeving, welke in 1994 weer werd hersteld. Gebouw Het betreft een driebeukige laatgotische hallenkerk. Twee eiken koorbanken zijn 17e-eeuws. Er zijn vier 18e-eeuwse biechtstoelen. Het marmeren doopvont is uit de 2e helft van de 17e eeuw. Mogelijk uit de 16e eeuw is een houten kruisbeeld en uit de 17e eeuw zijn een houten beeld van Sint-Marcoen en een terracotta-beeld van Sint-Franciscus. De kerk bezit een mogelijk 13e-eeuwse klok. In 2014 werd de kerk een officieel bedevaartsoord voor de heilige Edith Stein, welke in het karmelietessenklooster van Echt verbleef. In de kerk bevindt zich een herdenkingsaltaar ter ere van Edith Stein, bestaande uit een lessenaar met drieluik van de hand van kunstenaar Karin Deneer en een vitrine met de koormantel van Edith Stein, die zij droeg toen zij in 1942 gearresteerd werd.
Heilig Hartkerk (Oss)

De Heilig Hartkerk in de Nederlandse plaats Oss (provincie Noord-Brabant), ook wel bekend als Bloemskerk, is een rooms-katholieke kerk gelegen aan de Kromstraat. Sinds 5 december 2021 maakt de Heilig Hartkerk deel uit van de parochie H. Willibrordus in Oss. De kerk werd gebouwd in 1921 en is gewijd aan de verering van het Heilig hart van Jezus. Het is een in laat neogotische stijl gebouwde kerk, die ontworpen is door de Bossche architect W.Th. van Aalst. Het grondpatroon is een kruiskerk. Hoewel er in het ontwerp een hogere toren was voorzien is deze niet uitgevoerd. Wel is er rechts van het hoofdportaal een traptoren gerealiseerd. Het benodigde kapitaal voor de kerk werd bijeengebracht door welgestelde parochianen. Men had de bouw begroot op 268.000 gulden, maar het kostte uiteindelijk ruim 354.000 gulden. Interieur Aanvankelijk was het interieur in kleurrijk schilderwerk uitgevoerd, maar in de jaren 1960 is deze in sobere tinten overgeschilderd. Het hoofdaltaar en de zijaltaren zijn sinds 1974 in gebruik en komen uit de Sint-Josephkerk (Paters Redemptoristen) te 's-Hertogenbosch. Deze kerk werd in 1971 buiten gebruik gesteld. Het orgel komt uit de in 1978 gesloopte Antoniuskerk uit de wijk de Muntel, eveneens in 's-Hertogenbosch. Bronnen Reliwiki Heilig Hart van Jezus Oss H. Willibrordusparochie Oss
Kasteel Daelenbroeck

Kasteel Daelenbroeck is een Nederlands kasteel te Herkenbosch, gelegen aan Kasteellaan 1-2. Geschiedenis Het kasteel werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1326. Kort voor die tijd moet het zijn gebouwd. Godfried van Heinsberg, de Gulikse leenheer van Wassenberg, besloot in 1311 in het moerassig gebied ("broeck") van het Roerdal een woon- en jachtslot te bouwen. In de loop van de jaren is dit slot in handen van verschillende edellieden geweest, die er allen op hun eigen manier hun stempel op drukten. Het kasteel vormde de kern van de heerlijkheid Dalenbroek. Een keerpunt was echter de Tachtigjarige Oorlog. In 1598 werd het kasteel belegerd en dit betekende het begin van de ondergang van de hoofdburcht. Na de dood van de toenmalige kasteelheer, Hattardt van Pallandt, ontstond er een strijd tussen zijn schoonzonen om het kasteel. Toen in het jaar 1707 het kasteel uiteindelijk werd toegewezen aan Jan Ernest van Rollingen, was deze door de procesvoering dermate berooid, dat er geen geld was om het kasteel volledig te restaureren. Hij besloot in de voorburcht te gaan wonen en restaureerde deze, maar sloopte de hoofdburcht gedeeltelijk en gebruikte de kelders als voorraadschuur. Zo werd de hoofdburcht, nadat deze nog verder in verval was geraakt, in de 19e eeuw tot op de kelders afgebroken. Het kasteel was een Gelderse enclave binnen het hertogdom Gulik. Vanaf de jaren '90 van de 20e eeuw werd het kasteel, waarvan slechts de voorburcht in gebruik was, volledig bouwkundig en archeologisch onderzocht en werd op basis van onder andere een 18e-eeuwse tekening een nieuwe hoofdburcht gebouwd, met de nog aanwezige elementen van de middeleeuwse burcht erin verwerkt. Het complex is tegenwoordig in gebruik als hotel, restaurant en partycentrum. Gebouw De hoofdburcht had een vrijwel vierkante plattegrond met aan de noordzijde twee vierkante torens. Aan de zuidwestzijde werd in 1464 een ronde toren bijgebouwd. In 1550 werd het kasteel ingrijpend verbouwd, maar het raakte in verval en werd vanaf begin 18e eeuw geleidelijk gesloopt. De voorburcht bestaat uit drie vleugels, gegroepeerd om een binnenplein dat afgesloten wordt door een poortgebouw. Het geheel stamt van 1707. Binnenin bevindt zich een galerij met vijf hergebruikte renaissancepilaren die dateren uit de eerste helft van de 16e eeuw. Bij het kasteel behoort ook de Hoeve Daelenbroeck, met een vleugel uit 1701. Op de plaats van de 18e-eeuwse wagenschuur werd een nieuwe vleugel gebouwd.
Roerstreekmuseum

Het Roerstreekmuseum is een streekmuseum in het Limburgse dorp Sint Odiliënberg, gelegen aan Kerkplein 10. De verzameling van dit museum, eigendom van de Heemkundevereniging Roerstreek betreft de archeologie, natuurlijke historie, streekgeschiedenis en geologie van de Roerstreek en de dorpen in de gemeente Roerdalen. Deze zijn voornamelijk gelegen op het middenterras van de Maas. Het museum is gevestigd in de voormalige jongensschool, gelegen direct naast de romaanse basiliek van de H.H. Wiro, Plechelmus en Otgerus. Collectie De vaste collectie bestaat uit voorwerpen uit de prehistorie, een romeins graf uit Linne, een geologische verzameling, de reconstructie van een mammoet, verzamelingen opgezette dieren en munten. Uit Posterholt is een strooppers aanwezig, en er is een klok uit 1800, vervaardigd door Gerardus Jansen, een bekende klokkenmaker uit Sint Odiliënberg. Ook is er een inventaris van een ouderwetse kapperszaak, een verzameling plantaardige kleurstoffen voor de textielververij, een wand waarop de vakwerkbouw wordt gedemonstreerd, en een schilderij van de kerk van Sint Odiliënberg van vóór de restauratie in 1880 door Pierre Cuypers, vervaardigd door Johannes van der Drift. De archeologische voorwerpen dateren vanaf 15.000 v.Chr. Er is een replica van een klopsteen (retouchoir) waarop een tekening is ingekrast.
Priorij Thabor

Priorij Thabor is een klooster en school in Sint Odiliënberg in de Nederlandse provincie Limburg, gelegen aan Aan de Berg 3. Geschiedenis Reeds in 1443 trachtten de Zusters van het Heilig Graf op de Kerkberg te Sint Odiliënberg een klooster te stichten. Dit hield een 20-tal jaren stand. In 1465 werd een nieuwe poging ondernomen, door Jan van Abroek. Van hieruit werden vele kloosters in Europa gesticht. De Tachtigjarige Oorlog bracht de priorij in verval en in 1639 werd ze opgeheven. In 1888 werd de priorij op de Kerkberg opnieuw opgericht. Het huidige gebouwencomplex werd van 1890-1896 gebouwd en omvatte een meisjesschool die door hen werd geleid. Het gebouw werd uitgevoerd in neorenaissancestijl. In 1936 werd het verbouwd, waarbij een serre werd aangebouwd. Tot 1960 was het in gebruik als school. Het complex is geklasseerd als rijksmonument. Het kleine klooster werd in 1903 autonoom. Daartoe bleek het klooster echter te klein, en van 1912 tot 1966 was het een priorij, ondergeschikt aan de Abdij van het Heilig Graf te Turnhout. Daarna herkreeg het zijn zelfstandigheid als priorij, die de naam Priorij Thabor kreeg, naar de Bijbelse Taborberg die, evenals de (veel lagere) Kerkberg, geïsoleerd in het landschap ligt.
Kruisbergse bossen

De Kruisbergse bossen is een bosgebied met rivierduinen en vennen ten noordwesten van de stad Doetinchem. Het is aardkundig waardevol natuurgebied. Geschiedenis Uit onderzoek is gebleken dat er rond het begin van de jaartelling Romeinen in het bos hebben gebivakkeerd. Een spoor uit de middeleeuwen bevindt zich aan de rand van de bossen. Daar staat de havezate Hagen, in de volksmond beter bekend als kasteel De Kelder. De bossen van landgoed Hagen behoorden bij het landhuis. Begin jaren 70 van de twintigste eeuw is het landgoed aan de Vereniging Natuurmonumenten verkocht. Recreatie De bossen worden veel bezocht door wandelaars, ruiters en andere sporters. Aan de zuidrand ligt het Slingeland Ziekenhuis en wat verderop bevindt zich verpleeghuis Den Ooiman. Voor rolstoelafhankelijken zijn daarom verharde paden door het bos aangelegd die een route van ongeveer 4 kilometer vormen. Reliëf Opvallend voor het bosgebied is dat er veel hoogteverschillen te vinden zijn. De bossen bevinden zich op een complex van rivierduinen dat zo’n 10.000 jaar geleden door de wind is gevormd uit eerder afgezet rivierzand. Het hoogste punt ligt op ongeveer 30 meter boven NAP. Dit rivierduinencomplex is overwegend gaaf en duidelijk herkenbaar, het is zeldzaam en daarom een aardkundig monument van grote waarde. Hier en daar zijn vennetjes te vinden. De vele sloten zijn in het verleden gegraven door boeren om overtollig water af te voeren. Het gebied was vroeger een stuk natter dan tegenwoordig. Flora en Fauna In de bossen leven veel wilde dieren als reeën, konijnen, hazen, fazanten en uilen. Ook zijn er vele bijzondere planten en bomen.
SC Stiens

SC Stiens is een amateurvoetbalvereniging uit Stiens, gemeente Leeuwarden, Friesland, Nederland. Algemeen De vereniging is het resultaat van de fusie in 2010 tussen de zaterdagvereniging CSL en de zondagvereniging VV Stiens. Accommodatie De thuiswedstrijden worden op Sportcomplex it Gryn gespeeld. Dit complex bestaat uit twee sporthallen, een binnen- en buitenzwembad, tennisbanen en in totaal vijf voetbalvelden. Het hoofdveld, direct tegenover de kantine, bestaat uit natuurgras. Daarnaast beschikt het complex over een (verlicht) kunstgrasveld en een (verlicht) WeTra (Wedstrijd-/Trainingsveld). De accommodatie beschikt in totaal over acht kleedkamers, drie kleedkamers voor scheidsrechters en een sportkantine met uitzicht op het hoofdveld. Standaardelftal Het standaardelftal speelde in het seizoen 2025/26 in de Tweede klasse zaterdag van het KNVB-district Noord. In het seizoen 2015/16 promoveerde dit team via de nacompetitie voor het eerst naar de Tweede klasse. Het seizoen 2024/25 kende de club een, tot nu toe, éénmalig verblijf in de 1e klasse. Competitieresultaten zaterdag 2011–heden Competitieresultaten zondag 2011–2014 Vrouwen Het eerste vrouwenvoetbalelftal speelde van 2012/13-2013/14 in de Tweede klasse. Van 2014/15-2018/19 in de Eerste klasse, waarbij de eerste vier seizoenen de competitie als tweede werd beeindigd en het vijfde seizoen als klassekampioen. Vanaf het seizoen 2020/21 speelt dit team in de landelijke Hoofdklasse zaterdag. Erelijst kampioen Eerste klasse: 2019 kampioen Tweede klasse: 2014 winnaar Districtsbeker: 2015, 2016 CSL De voetbalvereniging CSL, de afkorting van “Combinatie Sport Leeuwarderadeel”, werd op 11 februari 1966 opgericht. Het standaardteam kwam uit in de zaterdagafdeling van het amateurvoetbal. Het clubtenue bestond uit een geel shirt en een zwarte broek. Erelijst kampioen Vierde klasse: 1986, 2001 kampioen Vijfde klasse: 1997 kampioen FVB 1e klasse: 1979 kampioen FVB 2e klasse: 1972, 1974 Competitieresultaten 1972–2010 VV Stiens De voetbalvereniging Stiens werd op 23 mei 1932 opgericht als O.D.I.O. maar al in juli 1932 werd de naam vv Stiens aangenomen. Het standaardteam kwam uit in de zondagafdeling van het amateurvoetbal. Het clubtenue bestond uit een oranje shirt en een zwarte broek. Erelijst kampioen Vierde klasse: 1976, 1986, 2005 kampioen FVB 1e klasse: 1965 winnaar Districtsbeker (zondagclubs): 1977 Competitieresultaten 1965–2010
Naturschutzgebiet Mühlenbruch (Goch)

Das Naturschutzgebiet Mühlenbruch (Kennung KLE-017) ist ein ca. 17,50 ha großes Naturschutzgebiet im Kreis Kleve nahe Hommersum bei Goch, welches 1982 unter Schutz gestellt wurde. Das NSG besteht aus unmittelbar an der Grenze zu den Niederlanden gelegenen Nass- und Feuchtwiesen, die sich entlang der Niers erstrecken. Die Wiesen stehen temporär bis dauerhaft unter Wasser, stellenweise finden sich Flutrasen-Verbände. Die Wiesen werden extensiv bewirtschaftet, entlang des Ufers stehen Röhrichtbestände. Unter anderem finden im NSG Wiesenvögel wie die Bekassine ihren Lebensraum. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Kleve Weblinks Naturschutzgebiet „KLE-017 Mühlenbruch“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen PDF-Download des Landschaftsplans Nr. 9 Goch, Kreis Kleve Einzelnachweise
Naturschutzgebiet Untere Nuthseen

Das Naturschutzgebiet Untere Nuthseen (Kennung KLE-015) ist ein ca. 16,5 ha großes Naturschutzgebiet im Kreis Kleve nahe Hommersum bei Goch, welches 1982 unter Schutz gestellt wurde. Es besteht aus drei miteinander verbundenen Teichen, die in extensiv bewirtschaftetes, durch Staunässe geprägtes Weideland eingebettet sind. Das Grünland wird durch die Beweidung mit Hochlandrindern offen gehalten. Unter anderem kommen in dem Gebiet Libellenarten wie der Spitzenfleck oder die Falkenlibelle vor. Auch der Eisvogel findet dort seine Heimat oder Wiesenvögel wie der Kiebitz finden im Feuchtgrünlandkomplex ihren Lebensraum. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Kleve Weblinks Naturschutzgebiet „KLE-015 Untere Nuthseen“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen PDF-Download des Landschaftsplans Nr. 9 Goch, Kreis Kleve Einzelnachweise
Sint-Lambertuskerk (Udenhout)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw dat zich bevindt in het Noord-Brabantse Udenhout in de gemeente Tilburg. Voorgeschiedenis Udenhout behoorde aanvankelijk tot de parochie Oisterwijk, maar kreeg in 1488 een eigen kapel. In 1648 kwam deze kapel in handen van de hervormden, maar werd in het begin van de 19e eeuw afgebroken, daar de plaats nauwelijks hervormden kende. De katholieken hadden ondertussen de beschikking over een schuurkerk en in 1723 werd Udenhout een zelfstandige parochie. Toen werd er een nieuwe, stenen, schuurkerk gebouwd. Deze werd uiteindelijk te klein, waarop een nieuwe kerk werd gebouwd, die ook tegenwoordig nog bestaat en geklasseerd is als rijksmonument. Huidige kerk De Sint-Lambertuskerk is een neoclassicistische waterstaatskerk, gebouwd in 1840-1841. De architect is J.H. Laffertée. De hallenkerk heeft Dorische kolommen, een tongewelf over het middenschip en vlakke plafonds in de zijbeuken. In 1951 werd de kerk tot een kruiskerk uitgebreid. Het meubilair stamt uit 1848 en is uitgevoerd naar de stijl van de late Antwerpse barok. Het omvat een preekstoel, een orgelkas, drie altaarretabels en drie biechtstoelen. Het beeldhouwwerk is van de hand van Jan Jozef Peeters. Ook zijn in de kerk 14 heiligenbeelden uit 1848 te vinden. Dan zijn er nog enkele schilderijen in Vlaamse trant en vier in grisaille geschilderde doeken welke de Vier Evangelisten voorstellen. Ze zijn afkomstig uit de oudkatholieke seminariekapel te Amersfoort en werden geschilderd door Jan de Bray in 1696. Het orgel is vervaardigd door François-Bernard Loret in 1868. Het verving een ouder Van Hirtum-orgel. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken Bronnen Lambertusparochie