NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Norbert Eliasbrug

De Norbert Eliasbrug (brug 453) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is sinds 1996 een rijksmonument. De brug uit rond 1876 is gelegen in het Vondelpark en voert over een verbindingswater tussen Eendenvijver en Rosariumvijver. De brug ligt direct aan de zuidwestkant van het rosarium. De brug komt van de tekentafel van architect Willem Hamer jr.. Het monumentenregister omschreef de brug in 2017 als volgt: Een smeedijzeren brug over een versmalde waterweg, waarvan het dek van hout is. De constructie is eveneens van smeedijzer. Alles rust aan iedere zijde op waterhoofden, die doen denken aan Korintische zuilen onder korbelen. De landhoofden zijn gemetseld en afgewerkt met aan iedere kant twee pylonen. De randliggers zijn bovendien voorzien van gietijzeren vrouwenkoppen. De sierbalustrades zijn afgewerkt met bolvormige bekroningen. Het basismateriaal van de brug kwam van Staal & Haalmeijer, Staal is daarbij de vader van architect Jan Frederik Staal. Om fietsers de brug te laten mijden zijn er opstapjes aan beide kanten van de brug gemaakt. De brug ging vanaf haar oplevering naamloos door het leven als brug 453. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Een voorstel deze brug te vernoemen naar socioloog Norbert Elias werd in november 2017 goedgekeurd en opgenomen in de Basisadministratie Basisregistraties Adressen en Gebouwen.
De Volharding (Artis)

De Volharding is een museumgebouw geopend in 1888 in de dierentuin Artis in Amsterdam ontworpen door architect Dolf van Gendt voor de huisvesting van het ethnographisch museum. Het etthnographisch museum was ondergebracht in 'Sociëteit Amicitiae': het 'Kleine Museum'. Vanwege de uitbreiding van de collectie werd besloten tot het oprichten van een speciaal museumgebouw. Op de plaats van een rijstpakhuis met de naam de 'De Volharding' werd een nieuw gebouw neergezet met op de begane grond dierenverblijven en op de eerste verdieping grote zalen met galerijen rondom. Het gebouw De Volharding is na de verplaatsing in 1921 van de etnografische collectie voor de Universiteit van Amsterdam verbouwd door Bert Johan Ouëndag en in 1923 in gebruik genomen als het Zoölogisch Laboratorium dat sinds 1882 gevestigd was in het Aquariumgebouw. In 1958 werd ook het Dierfysiologisch Laboratorium hier gevestigd. In 1975 werden de laboratoria van de universiteit verplaatst naar de Watergraafsmeer, het latere Amsterdam Science Park. Sinds 1986 zijn op de bovenverdiepingen de kantoren van Artis gevestigd In 2023 werd gestart met de verduurzaming (renovatie buitengevel, dak en installaties) van De Volharding. Dierenverblijven Op de begane grond bevindt zich het Nachtdierenhuis en de Gierenvolière. Aanvankelijk lagen aan de westzijde van dit gebouw ongeveer twintig volières voor roofvogels en de oostzijde meerdere perken voor runderen. Het aantal roofvogelvolières werd in de jaren negentig teruggebracht tot zeven en uiteindelijk in 2003 vervangen door één grote volière voor uitsluitend Europese gieren. Aanvankelijk werd deze volière door drie soorten (vale gier, aasgier, monniksgier) bewoond, maar inmiddels is alleen nog een groep vale gieren te zien. In De Volharding bevond zich van 1995 tot 2011 de 'Jungle by Night'. In eerste instantie was het een nachtdierenhuis voor Zuid-Amerikaanse soorten als brilbladneusvleermuizen, bergpaca's, nachtapen, negenbandgordeldieren, reuzenpadden en grottenzalmen. Later kwamen er ook verschillende nachtdieren uit andere continenten in de Jungle by Night, waaronder de potto en de suikereekhoorn. In 2011 verhuisde het merendeel van de zoogdiersoorten in de 'Jungle by Night' naar het Apenhuis, terwijl enkele andere soorten elders werden ondergebracht.
Spiegelgracht 27

Spiegelgracht 27 is een gebouw op de rand van Amsterdam-Centrum. Het hoekhuis is gelegen op de hoek van de Spiegelgracht en de Tweede Weteringdwarsstraat. Vanaf de noordwestelijke gevel heeft men uitzicht op brug 88 en het rijksmonument Spiegelgracht 38, de zuidelijke gevel kijkt uit op de achtergevel van rijksmonument Spiegelgracht 31/Lijnbaansgracht 287 en brug 97. Het gebouw dateert van omstreek 1760 en is ontworpen door Philips Vingboons. Het behoort tot het zogenaamde Noortsche Bos-ensemble, een verzameling in 17e-eeuwse seriebouw (er werden vier bouwblokken gerealiseerd) gebouwde panden, waarbij het gebruik van Noorse heipalen tot die naam zou hebben geleid. Dit gebouw behoort tevens tot de groep wevershuisjes, sociale woningbouw uit die tijd. De naam wevershuisje dankt het aan het feit dat veel Waalse textielwerkers hier kwamen wonen, vandaar ook het Walenweeshuis op de grens van de buurt aan de Vijzelgracht. Het gebouw bestaat uit vier bouwlagen; te beginnen met het souterrain/kelder, vervolgens de bel-etage, al meer dan een eeuw bedrijfsruimte, een woonetage en een omlopend schilddak met dakkapellen. Het gebouw is sinds oktober 1970 een rijksmonument, maar de omschrijving in het monumentenregister is vaag (Hoekhuis van het in het "Noortsche Bos" gebruikelijke type). Doordat het gebouw al in de 19e eeuw een horecabestemming kreeg, werd het toen ook al volgehangen met reclameborden. Zo heeft in 1894 Jacob Olie een foto gemaakt van de zijgevel, die al vermeldde dat er een Café-Billart is gevestigd, maar ook een zuivelhandel. Latere foto’s laten cafés zien, in 2011 was er een Arabisch restaurant gevestigd. In het souterrain zit al tijden een verkoopplaats van oude prenten, deze winkel maakt ook gebruik van het pothuis. Het gebouw heeft drie deurtoegangen, twee daarvan met bordestrapje, één met een trapje met drie treden. De ramen hebben nog een roedenverdeling uit de oude tijd, ze zijn veelal in negenen gesegmenteerd. Het gebouw is na 1970 gerenoveerd, in 1969 moest het gestut worden. Een verzakking als gevolg van de aanleg van de Noord-Zuidlijn die een aantal wevershuisjes in de Weteringbuurt trof, bleef dit pand bespaard. Alhoewel in de 21e eeuw het grootste deel van de reclames verwijderd is, wordt het pand uit historisch oogpunt ontsierd door markiezen boven/voor alle ramen. Ook een verlichtingsinstallatie ontkracht de schoonheid van een monumentengevel. Opvallend daarbij is dat er een foto is van het gebouw, waarbij op een enkel uithangbord na, geen enkele reclame te zien is (1967).
Herberg Zeeburg

Herberg Zeeburg is een voormalige herberg in Amsterdam-Oost. De herberg werd in 1675 gebouwd op destijds nog Diemens grondgebied nabij Fort Zeeburg. Bij de herberg konden schepen aanleggen aan de zogenaamde "Mosselsteiger". Er ontstond een levendige handel in vee, dat er werd ontscheept en soms vetgemest, en in vis. De herberg bezat stallen, schuren, een hooiberg en later een aanlegplaats voor de havenstoomvaartdienst. Het huidige aanzien kreeg de herberg in 1766. In de tweede helft van de 19e eeuw werd er een zestal badhuisjes geplaatst maar dat bleek geen succes. Daarnaast vonden er ook paardenrenwedstrijden plaats. In 1887 verdween de veehandel naar de toen nieuwe Veemarkt. In 1896 kwam de herberg door annexatie van het grondgebied van Diemen, voor de bouw van de Indische buurt, op Amsterdams grondgebied te liggen. Tot 1915 bleef het gebouw als herberg in gebruik. Daarna werd het gebouw onderdeel van het Gemeentelijk Quarantaine Station, later genaamd Quarantaine Inrichting Zeeburg, samen met een villa en een tiental barakken. In de villa zetelde de directie en in de herberg bevond zich het kantoor. In de jaren dertig kwam het complex, en dus ook de herberg, leeg te staan. In de barakken werden toen vluchtelingen opgevangen. Na 1945 werd in het complex het Noodziekenhuis Zeeburg gevestigd; de herberg werd het kantoor. In 1975 werd het noodziekenhuis door de komst van het Slotervaartziekenhuis overbodig en verdwenen de barakken. De vroegere herberg bleef echter gespaard als rijksmonument en bestaat nog steeds. De buitenzijde verkeert nog min of meer in oorspronkelijke staat, maar in het pand zijn na renovatie woningen gevestigd, waarmee de indeling volledig veranderde. Het is het oudste gebouw van de Indische Buurt. Zie ook Schans op de Diemerdijk
Зандворд (писта)

Зандвоорт е писта за провеждане на автомобилни и мотоциклетни състезания, която се намира в дюните, близо до град Зандвоорт, Нидерландия, на брега на Северно море. История Проектирана е от Джон Хугенхолц преди, но е построена веднага след Втората световна война. Състезания започват да се провеждат от 1949 година, като Голяма награда на Зандвоорт. Следващите години приема стартове за Голямата награда на Нидерландия във Формула 1 от 1952 година. През 1985 година старт за Голямата награда на Нидерландия се провежда за последен път, следва реконструиране на пистата и построяване на нови сгради и съоръжения. В очакване и надежда че пистата Зандвоорт отново ще стане част от календара на Формула 1, тук се провеждат множество състезания в по-ниски серии, под шапката на ФИА. Характеристики Пистата е с дължина 4,252 км и ширина 9 м. Най-известния участък на пистата е така наречения завой – „Тарзан“ (Tarzanbocht), даващ възможности на съперниците за красиви изпреварвания. Инциденти На тази писта загиват двама пилоти от Формула 1: 1970 – Пиърс Къредж 1973 – Роджър Уилямсън Победители във Формула 1 Вижте също Писти за Формула 1 Външни препратки
Circuit de Zandvoort

El Circuit de Zandvoort és un traçat apte per la disputa de curses automobilístiques que es troba a Zandvoort, Països Baixos, prop de la costa del Mar del Nord. Història El circuit va ser inaugurat el 7 d'agost de 1948. L'any següent ja va tenir lloc el Gran Premi de Zandvoort. Els anys següents van disputar-se ja sota el nom de Gran Premi dels Països Baixos, passant a formar del calendari puntuable per la Fórmula 1 a la temporada 1952, cursa que es va disputar gairebé tots els anys fins a la temporada de l'any 1985. Actualment s'hi estan realitzant millores i és possible que en un futur proper es pugui tornar a disputar-hi curses de Fórmula 1. Guanyadors del Gran Premi dels Països Baixos de F1 Les curses que no van formar part del calendari de la F1 es troben amb un fons de color Enllaços externs Circuit Zandvoort Arxivat 2008-06-11 a Wayback Machine. (neerlandès) (Google Maps)
Circuit Zandvoort

Circuit Zandvoort, známý pro sponzorské účely jako CM.com Circuit Zandvoort, do roku 2017 Circuit Park Zandvoort, je 4,259 km dlouhý závodní okruh ve městě Zandvoort v Nizozemsku. Od roku 1950 do roku 1985 se zde s několika přestávkami konala Grand Prix Nizozemska, která se na okruh opět vrátila v roce 2021. Historie Stavba okruhu byla dokončena v roce 1948 a první závod Formule 1 se zde jel v roce 1952. Závod vyhrál italský závodník Alberto Ascari ze stáje Ferrari, tehdy obsadila stáj první tři místa v závodě, a to se od té doby žádné stáji na okruhu nepovedlo. V roce 1985 se na okruhu přerušily prestižní závody Formule 1 a byly obnoveny až po 35 letech v roce 2021, kdy závod ovládl domácí mladý jezdec a pozdější mistr světa Max Verstappen ze stáje Red Bull Racing. Nachází se zde 15 zatáček a 2 DRS zóny. Normální závod Formule 1 se zde jezdí na 72 kol. V minulosti se na okruhu konaly například závody F3, W Series nebo ADAC GT Masters. Formule 1 Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Circuit Zandvoort na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Circuit Zandvoort na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Circuit Zandvoort

Circuit Zandvoort, kendt som CM.com Circuit Zandvoort af sponsormæssige årsager, er et hollandsk motorsportsanlæg beliggende ved byen Zandvoort i Noord-Holland, tæt på kysten til Nordsøen. Banen blev indviet i august 1948 som Circuit van Zandvoort, og igennem tiderne er banens layout blevet ændret flere gange, senest i 2020. Banen er blevet brugt til Hollands Grand Prix i Formel 1-serien, først mellem 1952-1985, og så efter en 36 årig pause, vendte grand prixet tilbage til Zandvoort i 2021. Vindere af Formel 1 i Zandvoort Kilder Eksterne henvisninger Circuit Park Zandvoorts officielle hjemmeside Arkiveret 29. marts 2015 hos Wayback Machine
Circuito de Zandvoort

El Circuito de Zandvoort, oficialmente Circuit Park Zandvoort, es un autódromo situado cerca de Zandvoort y Haarlem, Países Bajos, sobre el Mar del Norte, unos 15 km al oeste de la ciudad de Ámsterdam. Historia El circuito fue diseñado por John Hugenholtz. Fue inaugurado el 7 de agosto de 1948 con una longitud de aproximadamente 4200 metros, la cual varió ligeramente a lo largo de las décadas. A finales de los 1980, Zandvoort fue remodelado de forma radical y acortado a 2.526 metros. En 1999, se recuperaron secciones del trazado original y su extensión máxima aumentó a 4.307 metros.​ La primera carrera de Gran Premio en Zandvoort fue en 1949. El circuito fue sede del Gran Premio de los Países Bajos de puntuable para la Fórmula 1 en todas sus ediciones, desde 1952 hasta 1985.​ En esa época, la Fórmula 2 Europea y la Fórmula 3000 Internacional también compitieron allí. Más recientemente, Zandvoort albergó una fechas puntuables del A1 Grand Prix, WTCC, WTCR, Fórmula 3 y DTM.​ El Masters de Fórmula 3 era una carrera fuera de campeonato de, la cual se llevó a cabo entre 1991 y 2016 en Zandvoort, salvo en dos ediciones.​​ En 2019, el circuito fue anunciado para el calendario propuesto de la temporada 2020 de Fórmula 1, siendo sede nuevamente del Gran Premio de los Países Bajos.​ Las obras de reacondicinamiento del lugar incluyen reasfaltado de la pista, modificación en las curvas 1, 3 y 14, ampliación y asfaltado de escapatorias, colocación de tribunas temporales y creación de nuevos accesos y edificios para el público.​ En 2026 se anunció que el circuito albergará el e-Prix de Zandvoort de Fórmula E a partir del año siguiente.​ Ganadores Fórmula 1 Fórmula E Campeonato de Fórmula 2 de la FIA Campeonato de Fórmula 3 de la FIA Accidentes fatales Lista completa de accidentes fatales en el circuito.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Circuito de Zandvoort. Página web oficial (en inglés)
Staza Zandvoort

Staza Zandvoort je trkača staza, smještena u mjestu Zandvoort u Nizozemskoj, te je trenutno domaćin Velike nagrade Nizozemske u Formuli 1. Konfiguracija staze Staza je izgrađena 1948. kada se nakon Drugoga svjetskog rata, automobilizam i motociklizam širio Europom. Prva inačica staze bila je duga 4 193 metra. Promjene na drugoj inačici staze, koja je produljena na 4 226 metara, odnosile su se na izbacivanje brze šikane Stalenveld i uvođenje sporije varijante Panoramabocht. Godine 1979. staza je dodatno usporena šikanom iza zavoja Hodenvlak, a 1980. izbačen je zavoj Hodenvlak i zamijenjen šikanom Marlborobocht. Danas su zavoji broj 3 i 14 (koji su dobili ime po bivšem direktoru staze Johnu Hugenholtzu i nizozemskom vozaču Arieu Luyendyku) nagnuti i to za velikih 18 stupnjeva, dvostruko više od nagnutoga zavoja na Indianapolisu, kako bi se povećala brzina prolaska što dovodi do većih opterećenja guma. Dvije velike zone kočenja, na kojima vozači usporavaju intenzitetom većim od 5g, nalaze se uoči prvoga i 11. zavoja. Sedmi zavoj je još jedan od zavoja u kojem su vozači pod velikim bočnim opterećenjima (većim od 5g) pri više od 260 km/h, nakon čega slijede zavoji 8 i 9 u kojem su bočna ubrzanja također vrlo visoka. Staza se nalazi blizu pješčanih dina pokraj plaže, pa vjetar ponekad nanosi pijesak na stazu što utječe na prianjanje, što je problem s kojim se bolidi obično susreću na stazi u Bahrainu. Promjene staze Izvori Vanjske poveznice Zandvoort - StatsF1
Circuit Zandvoort

Circuit Zandvoort – tor wyścigowy zaprojektowany przez Johna Hugenholza, położony w miejscowości Zandvoort w Holandii. Tor wybudowano w latach 40. Pierwszy wyścig na tym torze odbył się w 1949 roku. Pierwotna wersja miała długość około 3 km. W roku 1952 tor dołączono do kalendarza Formuły 1 jako Grand Prix Holandii. Pierwszym zwycięzcą został Alberto Ascari. W 1973 miała tu miejsce tragedia. Jadący swój drugi wyścig w Formule 1 Brytyjczyk Roger Williamson na 8 okrążeniu, najprawdopodobniej w wyniku pęknięcia opony, uderzył w barierki, po czym bolid wylądował do góry kołami i zaczął płonąć. Jadący za nim David Purley zatrzymał się i pobiegł pomóc koledze, próbując przewrócić bolid na koła. Obsługa toru nie pomogła mu, przyglądając się obojętnie całemu zajściu. Płomienie wkrótce objęły cały bolid i urosły do takich rozmiarów, że szanse uratowania Williamsona były bliskie zeru. Gdy w końcu przybył wóz strażacki, Williamson już nie żył. Wyścig wygrał Jackie Stewart. Był to najtragiczniejszy w historii wyścig na Circuit Park Zandvoort. Po wycofaniu Grand Prix Holandii z Formuły 1 po sezonie 1985 tor nie był używany i połowa trasy została sprzedana. Tor został skrócony do 2,5 km latem 1989 roku. W następnych latach odbywały się tu wyścigi Formuły 3, DTM oraz A1GP. Ostatnia modernizacja toru miała miejsce w latach 2019–2020. Największa zmiana dotyczyła zakrętów Hugenholtzbocht i Luyendijkbocht, które są pochylone pod kątem odpowiednio 18,7 i 17,7°. 14 maja 2019, władze Formuły 1 poinformowały o przywróceniu wyścigu o Grand Prix Holandii do kalendarza F1 w sezonie 2020. Runda ta najpierw została przełożona, a następnie odwołana wskutek pandemii COVID-19 i brakiem możliwości zorganizowania eliminacji z udziałem kibiców. Ostatecznie pierwszy wyścig po kilkuletniej przerwie odbył się w sezonie 2021, a jego zwycięzcą został Max Verstappen, ku uciesze lokalnej publiczności. Nazwa zakrętu numer jeden, Tarzan Bocht (hol. zakręt Tarzana), pochodzi od przezwiska pewnego silnego człowieka mieszkającego w Zandvoort. Zgodził się on oddać swoją działkę pod budowę toru dopiero wtedy, kiedy zapewniono go, że jeden z zakrętów zostanie nazwany jego imieniem. Zwycięzcy Grand Prix Holandii Formuły 1 na torze Zandvoort Zobacz też Lista torów Formuły 1 Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona toru. circuitzandvoort.nl. [dostęp 2018-03-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-02-11)]. (niderl. • ang.).
Circuit Park Zandvoort

Circuit Park Zandvoort je dirkališče, ki leži v bližini nizozemskega mesta Zandvoort. Med letoma 1952 in 1985 je gostilo prvenstveno dirko Formule 1 za Veliko nagrado Nizozemske. V letih 1950 in 1951 dirka ni štela za prvenstvo Formule 1, medtem ko se je v letih 1948 in 1949 imenovala Velika nagrada Zandvoorta. V sezoni 2021 je bila proga po 36 letih znova uvrščena v koledar dirk Svetovnega prvenstva Formule 1 kot prizorišče dirke za Veliko nagrado Nizozemske. Zmagovalci Roza ozadje označuje dirke Formule 1, ki niso štele za prvenstvo.
Circuit Zandvoort

Circuit Zandvoort , tidigare Circuit Park Zandvoort, är en racerbana belägen utanför Zandvoort i Nederländerna. Från början var banan en stadsbana i Zandvoort som användes 1939. Den nuvarande banan byggdes 1948 och har därefter ändrats ett par gånger, senast 1998. Ett problem med banan är att den ligger vid havet och att det därmed blåser in sand på banan. Nederländernas Grand Prix i formel 1 kördes här trettio gånger från början av 1950-talet till mitten av 1980-talet. Därefter användes banan bland annat till DTM och formel 3. Banan återvände till formel 1-kalendern år 2021. F1-vinnare Externa länkar Chicane F1 – Zandvoort Circuit Park Zandvoort
Зандворт (траса)

Кільце Зандворт або Кільце «Парк Зандворт» (англ. Circuit Park Zandvoort) — автогоночна траса, розташована поблизу міста Зандворт у Нідерландах. У цих місцях автогонки проводити ще до Другої світової війни. Під час другої світової війни, в 1942 році, мер міста Ван Альфен запропонував німецьким окупантам побудувати мережу доріг для поліпшення транспортної структури узбережжя та проведення військових парадів. Після війни глава місцевого автоклубу Джон Хугенхольц, майбутній директор «Зандворта» до 1974-го, запросив відомого тоді гонщика, переможця марафону «24 години Ле-Мана» Семмі Девіса, і той розробив конфігурацію з урахуванням вже існуючих доріг і місцевих ландшафтів. Траса відкрилася 7 серпня 1948 року, в цей же день на ній пройшов «Гран-прі Зандворта», який виграв Принц Біра на Maserati. З 1952-го по 1985-й рік (з перервами) тут пройшло 30 Гран-прі Формули-1, в яких чотири рази виграв Джим Кларк, і по три рази вигравали Нікі Лауда та Джекі Стюарт. Траса відома своїм першим, профільованим поворотом «Тарзанбохт» (названим на честь місцевого селянина, який надав свою землю будівельникам автодрому, але натомість побажав, щоб його ім'я було увічнено на трасі), які надають широкі можливості для обгону, а також безліччю швидких S-образних віражів. За всю свою історію автодром забрав кілька життів, до 1980 року на Зандворті загинуло 7 гонщиків і два глядача. Після 1985 року гонки Ф1 на трасі не проводилися. До того ж, дозрів план реконструкції траси, згідно з яким її довжина повинна була бути зменшена з 4,2 км майже до 3 км, а старі ділянки пропонувалося забудувати житловими будинками. Але компанія, яка хотіла це здійснити, збанкрутувала. Міська влада створили нову, куди увійшов і син Хугенхольца — колинього директора «Зандворта». За 6 років — з 1995-го по 2001-й — були перебудовані паддок та головна глядацька трибуна, побудована нова ділянка, але перша частина кільця гран-прі залишена майже без змін, включаючи і поворот «Тарзанбохт». За традицією автодром використовується для проведення етапів DTM разом з серіями підтримки (в тому числі Ф3). Траса відкривала сезон 2006-2007 гонок А1. Також на ній проводиться престижна позазалікова гонка Ф3 BP Ultimate Masters (c 1991 по 2005 рр носила назву F3 Marlboro Masters). З огляду на скарги місцевих жителів на високий рівень шуму, використання траси поступово обмежується. У лютому 2016 Ханс Ернст, який володів трасою протягом 27 років, продав її Chapman Andretti (заснована членом королівської сім'ї, принцом Бернардом Оранским-Нассау, і Менно де Йонгом). Принц вважає, що цілком можливо буде повернути на «Зандворт» етап Формули 1 14 травня 2019 року було оголошено, що з 2020 року «Зандворт» знову прийме Гран-Прі Ф1. Траса буде незначно змінена для відповідності новим вимогам безпеки FIA. Див. також Гран-прі Нідерландів Примітки Посилання Офіційний сайт Гран-прі Нідерландів [Архівовано 21 січня 2021 у Wayback Machine.] Сайт міста Зандворт (Нідерланди) [Архівовано 27 січня 2022 у Wayback Machine.]
Klarenbeek (Amstel)

Klarenbeek is een boerderij uit de 17e eeuw in de Groot-Duivendrechtse Polder aan de Ouderkerkerdijk aan de oostkant (rechteroever) van de rivier de Amstel. Tot en met het jaar 1921 hoorde de gehele Ouderkerkerdijk en Groot-Duivendrechtse Polder tot de gemeente Ouder-Amstel. Sinds 1922 hoort dit deel bij de gemeente Amsterdam (wijk Overamstel, stadsdeel Oost) Sinds 1970 is het hoofdgebouw beschermd als rijksmonument. De summiere beschrijving in het monumentenregister vermeldt achtervleugels die gedeeltelijk van hout zijn en een deel aan de straatkant met een schilddak. Het huidige beschermde aanzien zou uit de 19e eeuw dateren ("Algemeen huidig aspect 19e eeuws"). In de 21e eeuw is Klarenbeek een zorgboerderij geworden, beheerd door de welzijnsinstelling Cordaan. Externe link Cordaan: Boerderij Klarenbeek