NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Broederenkerk (Deventer)

De Broederenkerk, officieel de rooms-katholieke Sint-Lebuïnuskerk, is een kerk in Deventer, gebouwd tussen 1335 en 1338 in opdracht van Eleonora van Engeland, destijds hertogin van Gelre. Voordat de kerk werd gebouwd, was op die plaats rond 1300 al een klooster gesticht door de minderbroeders franciscanen. Hoewel de broeders in 1579 definitief uit klooster en kerk vertrokken, herinnert de informele maar volstrekt ingeburgerde naam van het Godshuis aan hun eeuwenlange aanwezigheid. Van 1579 tot 1799 was het kerkgebouw, met een korte onderbreking, in gebruik bij Deventer protestanten. Geschiedenis Het in de kerk beleden christelijk geloof is diverse keren van denominatie veranderd. Voordat de kerk in 1579 aan de calvinisten werd toegewezen, was de kerk lange tijd een voor de stedelingen openstaande kloosterkerk. De laat middeleeuwse boeteprediker Geert Grote, een van de belangrijkste grondleggers van de Moderne Devotie, woonde er geregeld de mis bij en hield er misschien ook preken. De kerk kwam als gevolg van de Nederlandse Opstand in 1579 in handen van de calvinisten maar was vanaf 1587 weer enkele jaren lang beschikbaar voor de katholieken van Deventer. Toen Deventer in 1591 werd veroverd door Prins Maurits kregen de protestanten de kerk weer in handen. Onder andere de Waalse gemeente heeft het gebouw lange tijd gebruikt voor haar diensten. De kerk is rond 1795 gebruikt als een militair magazijn voor Engelse troepen en vervolgens als Franse kazerne. Tijdens de Bataafse Republiek werden de kerkgebouwen van Deventer opnieuw verdeeld tussen de verschillende geloofsrichtingen. De Broederenkerk kwam hierdoor, voor het eerst na twee eeuwen, in 1799 weer in bezit van de Deventer katholieke gemeenschap. Ze werd op 26 mei 1803, Hemelvaartsdag, opnieuw in gebruik genomen. De kerk is eind negentiende eeuw vrijwel geheel opnieuw opgetrokken en uitgebreid in vroeg neogotische stijl. Alleen de dakconstructie is nog echt middeleeuws te noemen. Restauratie In 2012 en 2013 was de kerk niet in gebruik vanwege grootscheepse herstelwerkzaamheden aan in- en exterieur. Vijftien lindehouten heiligenbeelden die rond 1860 zijn gemaakt in het atelier Cuypers-Stoltzenberg te Roermond werden bij deze gelegenheid gerestaureerd door de Deventer beeldhouwer Karoly Szekeres. In december 2013 werd het kruis op de gevelspits teruggeplaatst, waarmee de kerk weer officieel geschikt werd voor vieringen. Lebuïnusparochie De Broederenkerk is in gebruik bij de Lebuïnusparochie voor Deventer en omstreken. Deze is niet gelieerd aan de Grote of Lebuïnuskerk in Deventer, die is sinds de Reformatie eigendom van de protestanten. De formele naam voor de Broederenkerk is de r.-k. Sint-Lebuïnuskerk, die naam wordt echter in de praktijk nauwelijks gebruikt. In de parochie wordt traditioneel Lebuïnus vereerd. In 1854, toen de parochie werd opgericht, kreeg ze de relieken van Lebuïnus in bezit. Door Jan Hendrik Brom werd in 1891 een nieuwe reliekschrijn gemaakt waarin volgens de overlevering beenderen ingesloten zijn van Lebuïnus, de heilige Marcellinus, de voormalig bisschop Radboud en Sint-Mildreda. Externe link Website van de Heilige Lebuinus parochie
Bernardinuscollege

Bernardinuscollege is a school in Heerlen, the Netherlands. The school was founded by Franciscan friars in 1903 as a monastery, that was later converted to a Hogere Burgerschool, because of the need for education in the wake of the blooming mining industry. In September 1913 the first students arrived. History Sint-Bernardinus was expanded with a midlevel-business school and in 1919 the 3-year HBS (Higher Citizen School) course was changed to a 5-year one. In 1930 the school was further expanded with a Gymnasium. In 1970 the 'Sint' was dropped from the school name, giving it its current name: Bernardinuscollege. Bernardinuscollege is part of SVOPL together with Charlemagne College, Herlecollege, Praktijkonderwijs Parkstad Limburg, and Sintermeertencollege. In 2009, Bernardinuscollege did not accept any new vmbo-t students. From that moment on, only havo, atheneum and gymnasium students are accepted. In 2013, Bernardinuscollege launched the Technasium, a more technical oriented study, which adds the subject O&O ('Onderzoek en oriëntatie' - Research and orientation) to the profiles of Atheneum and Gymnasium students. In early 2014, Bernardinuscollege was certified as a Vecon Businessschool, which allows them to give out an extra certificate to students when they finish their Economy exams. Notable people Alumni Hans Hoenjet (b. 1953), critic, journalist and writer Jan Hanlo (1912–1969), poet and author Jo Ritzen (b. 1945), Minister of Education Frans Timmermans (b. 1961), Minister of Foreign Affairs, First Vice-President of the European Commission Olaf Sleijpen (b. 1970), economist, academic, and central banker, president of De Nederlandsche Bank Teachers Peter Winkels (1954–2021), writer and television presenter Gallery References External links Main website Bernardinuscollege
Ronde Molen (Overslag)

De Ronde Molen was een stellingmolen te Overslag in de provincie Zeeland, Nederland. Van deze molen resten enkel nog de molenromp en de aangebouwde mechanische maalderij. Geschiedenis Deze stenen korenmolen werd gebouwd in 1859 door de familie Schaut omdat de rosmolen van de boerderij te weinig capaciteit had. In 1865 werd de boerderij met de beide molens verkocht aan de familie Plasschaert. Later werd de molen uitgebreid met een aanbouw en in de molen een dubbele maalstoel gebouwd, aangedreven door een motor. In het najaar van 1925 brak een roe af en werd de molen onttakeld. De kap, de stelling, het wiekenkruis en het gaande werk werden verwijderd. Voortaan werd er enkel op de motor gemalen. De molenromp en de aangebouwde mechanische maalderij worden nu enkel nog gebruikt als opslagruimte. De rosmolen werd in 1989 gesloopt maar de molenromp en de mechanische maalderij werden in 2004 beschermd als monument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Overslag Lijst van voormalige windmolens in Nederland
Ter Braakloop

Ter Braakloop is een landgoed en natuurgebied ten zuiden van Berkel-Enschot. Het is in 1963 aangekocht door de Stichting Brabants Landschap en was daarmee het eerste reservaat dat door deze natuurbeschermingsorganisatie werd verworven. Het landgoed is genoemd naar de Braakloop, een halfnatuurlijke waterloop die aan de zuidkant van het gebied loopt en uitmondt in de Achterste Stroom. Het bestaat voornamelijk uit naaldbos op stuifzand en er bevinden zich enkele vennen, namelijk het Schaapsven en het Aalsven. Het Schaapsven is dichtgegroeid met Gele plomp en Witte waterlelie, en het bevat een eilandje met Gagelstruweel. Het gebied sluit in het oosten aan op de Oude Hondsberg, en in het westen op het Galgeven. Het landgoed maakt deel uit van de beheerseenheid Oude Hondsberg, Ter Braakloop en Galgeven. In het gebied is een wandeling uitgezet.
Oud-Empel

Oud-Empel es una aldea del municipio neerlandés de Bolduque, en la provincia de Brabante Septentrional. En 2009 tenía una población de 50 habitantes. Oud-Empel está situado a lo largo del muro de contención del río Mosa, al norte de Bolduque. Hasta 1971, el pueblo formaba parte del municipio de Empel en Meerwijk. Véase también Batalla de Empel Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Oud-Empel.
Oud-Empel

Oud-Empel est un village situé dans la commune néerlandaise de Bois-le-Duc, dans la province du Brabant-Septentrional. En 2009, le village comptait 50 habitants. Oud-Empel est situé le long de la digue de la Meuse, au nord de Bois-le-Duc. Jusqu'en 1971, le village faisait partie de la commune d'Empel en Meerwijk. Notes et références Portail des Pays-Bas
Oud-Empel

Oud-Empel é uma aldeia no município neerlandês de 's-Hertogenbosch, na província de Brabante do Norte com cerca de 80 habitantes (31 de dezembro de 2008, fonte: CBS). Está localizada ao longo do dique do rio Mosa, no norte de 's-Hertogenbosch. É oficialmente uma urbanização do bairro de Maaspoort. Oud-Empel pertenceu até 1971 ao antigo município de Empel en Meerwijk, que nesse ano foi anexado ao município de 's-Hertogenbosch. História Oud-Empel fica a oeste da autoestrada A2, sobre o local onde anteriormente existiu a antiga aldeia de Empel. Na Segunda Guerra Mundial a antiga aldeia de Empel foi duramente atingida pelo bombardeio aliado contra os alemães, causando a destruição das casas, da igreja e tornando instável a proteção do dique no rio Mosa. A população da antiga Empel foi então transferida mais para o interior do território, mais a sudeste do local, do outro lado da autoestrada A2, onde localiza-se atualmente a aldeia de Empel. Na ocasião, ainda não existia a rodovia, que só foi construída em 1971. Mais tarde, o dique foi reparado e devolvido a alguns moradores que constituem a Old-Empel. Nos últimos anos, muitas das antigas casas foram reformadas, e outras novas foram construídas. Referências
Watertoren (Brielle)

De watertoren in Brielle, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is ontworpen door architect A.D. Heederik en werd gebouwd in 1923. De watertoren heeft een hoogte van 40,50 meter en heeft één waterreservoir van 200 m³. Hij werd in 1984 buiten gebruik gesteld. In 2006 werd de toren door de gemeente Brielle voor een symbolisch bedrag van €1 verkocht met als voorwaarde dat er binnen een jaar een restauratie plaats zou vinden. Volgens de plannen wordt de watertoren gerestaureerd en worden er kantoren in gevestigd. In februari 2022 meldde een nieuwe eigenaar de ambitie te hebben om er een dependance van het in de binnenstad gevestigde hotel Mr. Simons van te maken.
Sint-Jansbasiliek (Laren)

De Basiliek van de heilige Johannes de Doper of Sint-Jansbasiliek is een basiliek in Laren in Het Gooi. Het neogotische gebouw werd ontworpen door Wolter te Riele en dateert uit 1924. In 1937 werden in het priesterkoor, ter gelegenheid van het zilveren priesterjubileum van pastoor Hendriks, zeven glas-in-loodramen geplaatst van Han Bijvoet. Vijf daarvan tonen voorstellingen uit het leven van Johannes de Doper. Op dezelfde plek stond tussen 1845 en 1923 een kleinere Waterstaatkerk (niet te verwarren met de nog bestaande Kerk van Laren). De voormalige kerk die hier stond noemde men de oude Sint-Janskerk. In 1937 verhief paus Pius XI de kerk tot basilica minor. Sint-Jansprocessie Ieder jaar wordt op de zondag die het dichtste bij het feest van Johannes de Doper' geboorte (24 juni) valt de Sint-Jansprocessie gehouden naar het Sint Janskerkhof. Wapen Aan de basiliek werd op 8 juni 1993 een wapen verleend met de beschrijving: "Doorsneden; I in sabel, schuingekruist een conopeum van goud, waarvan het scherm gebaand van goud en keel, met volants van hetzelfde, om en om, en een tintannabulum van goud, waarin een klokje van zilver; II gedeeld; a in azuur , schuingekruist, een processiekruis en een omgekeerd zwaard, beide van goud; b in azuur een hoofdletter S van goud. Devies : ECCE AGNUS DEI in zwarte letters op een wit lint". Het zwaard en staf zijn de symbolen van de beschermheilige, daarnaast het wapen van Laren bovenin de symbolen voor basilieken. Externe links Sint Jan Basilica Minor website parochie Sint Jan-Goede Herder; Sint Jansprocessie website Broederschap van Sint Jan.
Bazylika św. Jana Chrzciciela w Laren

Bazylika św. Jana Chrzciciela w Laren (hol. Sint-Jansbasiliek (Laren)) – kościół rzymskokatolicki w Laren przy Brink 31, zbudowany w stylu neogotyckim w 1924. Od 1937 nosi tytuł bazyliki mniejszej. Bazylika św. Jana Chrzciciela w Laren figuruje w rejestrze zabytków pod nr 511274. Historia XI–XIX w. W XI w. na terenie obecnego cmentarza św. Jana zbudowano pierwszą kaplicę. Około 1200 kaplicę zastąpił kościół św. Jana Chrzciciela, jako kościół lokalny. W XV w. pośrodku wsi przy Naarderstraat została zbudowana kaplica. W 1521 kaplica, którą w międzyczasie przebudowano na jednonawowy kościół z wieżą, stała się kościołem parafialnym pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela. W 1581 katolicy w wyniku naporu reformacji utracili wolność sprawowania nabożeństw oraz swój kościół parafialny i przenieśli się do zniszczonego kościoła na cmentarzu. W1586 w wyniku narastających prześladowań kościół cmentarny został zburzony, a katoliccy parafianie przez dłuższy czas musieli odprawiać nabożeństwa potajemnie, po domach. W XVIII w. nastała wolność religijna. W 1760, za zgodą państwa, katolicy zyskali tymczasowy drewniany kościół. W 1795 zakończyła się dominacja protestantów. W 1845 z dotacji państwowych zbudowano tzw. Waterstaatskerk. XX/XXI w. W 1925 na miejscu Waterstaatskerk zbudowano obecny, dwuwieżowy kościół św. Jana, który w 1937 otrzymał z rąk papieża Piusa XI tytuł bazyliki mniejszej. W 1956 w wyniku wzrostu liczby parafian utworzono nową parafię i rozpoczęto budowę drugiego kościoła, pod wezwaniem Dobrego Pasterza. W 1978 obie parafie, św. Jana i Dobrego Pasterza połączyły się, a kościół tej ostatniej został w 1984 zlikwidowany. W 1998 bazylika św. Jana zyskała status zabytku (Rijksmonument). 19 maja 2002 w niedzielę Zesłania Ducha Świętego zainaugurowano w bazylice nowe organy, zbudowane przez zakład organmistrzowski Adema-Scheurs. Przypisy
Leemansmolen

De Leemansmolen is een korenmolen in Vriezenveen in de Nederlandse provincie Overijssel. De molen is in 1862 gebouwd in opdracht van Hendrik Leemans. De molen was vroeger ook als pelmolen ingericht. Al voor de Tweede Wereldoorlog werd overgeschakeld op een motor die de stenen aandreef. In de Tweede Wereldoorlog echter werd weer gebruik van windkracht gemaakt. In 1962 werd de molen geheel gerestaureerd. In 1988 kwam de molen als gevolg van mankementen stil te staan. Na restauratie in 1997 wordt de molen weer elke zaterdagmorgen door vrijwillige molenaars in bedrijf gehouden. De molen is in 1995 overgegaan in de 'Stichting Leemansmolen Vriezenveen'. Op 8 september 2012 wordt de molen vanwege het 150-jarig bestaan geopend door wethouder Johan Oordt en voorzitter Pieter van der Vinne van de stichting Overijsselse Molens. De molen is thans ingericht met twee koppels maalstenen. De roeden van de molen zijn 21,60 meter lang. De binnenroede is voorzien van het Systeem van Bussel met zeilen. De buitenroede heeft Oud-Hollands systeem eveneens met zeilen. Externe links website Leemansmolen
Buurttuin Oosterpoort

Buurttuin Oosterpoort je ekologický městský park ve městě Groningen. Zahrada s rozlohou téměř 2000 m² je veřejně přístupná, a nachází se ve dvoře za Mauritsstraat v Oosterpoortwijk. Zahrada vznikla v roce 1999 z iniciativy Petera Bulka a zahradního architekta Gera Roosjena ve spolupráci s magistrátem města Groningen. Zahrada se vyznačuje pozoruhodně rozmanitou vegetací. K dispozici je také řada živočišných druhů, včetně několika druhů motýlů. Na místě byl dříve umístěn Městský bytový úřad. Stále viditelné jsou ruiny budovy, které jsou pokryté břečťanem, slézovými růžemi a komulemi. Součástí zahrady je vysoká zřícenina, porostlá břečťanem. V místě je také květinová louka, hřiště a proutěný vigvam. Jádrem zahrady je stará zahrada ve vnitřním dvoře bývalého bytového družstva, který se skládá z poměrně vlhkých rašelinových záhonů. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Buurttuin Oosterpoort na nizozemské Wikipedii. Externí odkazy (nizozemsky) www.oosterpoortnieuws.nl/ (nizozemsky) marktbezoeken.nl (nizozemsky) Hortus in focus.nl (nizozemsky) Verrassende stadsnatuur in Groningen.nl
Buurttuin Oosterpoort

De Buurttuin Oosterpoort of Mauritstuin is een openbare ecologische stadstuin van bijna tweeduizend vierkante meter, gelegen achter Mauritsstraat 5 in de Oosterpoortwijk, in de stad Groningen. Geschiedenis Op het terrein stond in de jaren zestig de Mauritsschool, een christelijke lagere school met daarbij een separate kleuterschool. De toegang was via de poort die uitkomt op het noordwestelijke deel van de Mauritsstraat. Nadat de school werd opgeheven was het gebouw jarenlang in gebruik als gemeentelijk huisvestingsbureau. Enkele restanten van het gebouw zijn nog te zien en maken deel uit van de tuin. De tuin ontstond in 1995 uit een initiatief van de tegenover de tuin wonende Peter Bulk en landschapsarchitect Ger Roosjen, in samenwerking met de gemeente Groningen. In februari 1998 werd de tuin officieel geopend door toenmalig wethouder René Paas. Flora en fauna De tuin kenmerkt zich door gevarieerde plantengroei, met vooral inheemse planten. Ook komen er talrijke diersoorten voor, waaronder verscheidene soorten vlinders. De ruïnes zijn bedekt met onder andere klimop, stokrozen en vlinderstruiken. Achter in de tuin bevindt zich een hoge ruïne, begroeid door wingerd. Ook is er onder andere een bloemenweide, een speelveld met border en een tipi van wilgentenen. Tevens bevinden zich er enkele kastanjebomen. Het midden is schaduwrijk, dit is de oude patiotuin van het voormalige schoolgebouw, die bestaat uit een wat lager gelegen en tamelijk vochtige veenborder. Externe link De Stadswandeling: 'Er is hier ergens een mysterieuze buurttuin te vinden', OOG TV, Mirte Klok en Beno Hofman (2021)
Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkerk (Molenhoek)

De Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkerk is de parochiekerk van Molenhoek, gelegen aan Stationsstraat 62. De kerk werd gebouwd in 1934. Architect was: Joseph Franssen. De kerk werd aangebouwd tegen de kloosterkapel van het Passionistenklooster. Pas in 1981 werd Molenhoek een zelfstandige parochie. Ze bevat een aantal kunstwerken, zoals glas-in-loodramen van Joep Nicolas, zeven majolicareliëfs van Walter Jacques Maris en een piëta van houtsnijder Peter Sellemond. De kloosterkapel uit 1926 is, na de afbraak van het klooster, tegenwoordig een sacristie. Het betreft een bakstenen driebeukige kruisbasiliek met aangebouwde, vierkante noordwesttoren, gedekt door een tentdak. Zie ook Mater Dolorosa (klooster)
De Piramides

De Piramides is een gebouwencomplex in Amsterdam, stadsdeel West, naast het Marcanti College en recht tegenover Food Center Amsterdam (de voormalige Centrale Markthallen). Het adres is Jan van Galenstraat 1-29 en Marcantilaan 496-500. Het bestaat uit twee piramidevormige flatgebouwen van 55 meter, die in elkaar geschoven zijn. De twee piramides vormen een aaneengesloten bouwwerk tot de 11e etage, waar het gebouw zich opsplitst in twee aparte delen. De getrapte vorm van de zijgevels hebben iets weg van de trapgevels van sommige 17e-eeuwse huizen in de binnenstad van Amsterdam. Het bouwwerk bevat in totaal 82 appartementen. Op de begane grond bevindt zich onder meer een crèche en een galerie. De twee flatgebouwen hebben elk een eigen lift, een eigen trappenhuis. Aan de achterkant van het gebouw is een verhoogd openbaar plein. Onder dit plein is een ruime ondergrondse parkeergarage aangelegd voor de bewoners van het gebouw. Aan het plein staan schoorstenen, het zijn luchtpijpen die de garage van verse lucht voorzien en vieze lucht afvoeren. Voormalig stadsdeel Westerpark sloot een overeenkomst met de eigenaar van het gebouw om ook een aantal bewoners van de naastgelegen Frederik Hendrikbuurt gebruik te laten maken van de parkeergarage. Voor De Piramides, aan de Jan van Galenstraat, is een bushalte voor buslijn 18. Geschiedenis Het complex werd gebouwd ter voltooiing van de wijk Marcanti, in de volksmond Kop van Jut genaamd. Daar had architect Sier van Rhijn in de jaren 1980 een aantal woningen ontworpen voor Zomers Buiten. De noordelijke strook bleef echter zoals het was vanwege noodscholen en een sportzaal. Toen deze bebouwing eenmaal gesloopt kon worden, werd aan Sjoerd Soeters van PPHP/Soeters van Eldonk architecten gevraagd met een aanvullend stratenplan en bouwblokken te komen. Soeters delegeerde de bouw van de woonblokken, maar kwam zelf met De Piramides en het Marcanti College. Daarbij hield hij de bijna symmetrische plattegrond van Sier van Rhijn zoveel mogelijk in tact. Een van zijn eerste ontwerpen werd door de gemeente Amsterdam afgewezen. Eén piramidetoren van 75 meter hoogte vonden zij te veel van het goede. Soeters paste dit aan naar een tweetal lagere piramidevormige flatgebouwen van 55 meter, die in elkaar geschoven zijn. Met de trapsgewijs gebouwde gevels schiep hij ruimte voor terrassen; dat trapsgewijs is ook in de ontwerpen van Van Rhijn al terug te vinden, al is het daar horizontaal. Door de lagere bouw past het gebouw beter binnen de bestaande bebouwing ook bij die van Sier van Rhijn. Door deze bouw vullen vanuit het zuiden gezien de uitstekende delen de platte bouw van woonblokken aan. Soeters koos deze piramidevorm overigens op basis van de driehoekige plattegrond van de wijk Kop van Jut.
Kościół św. Teresy z Ávili w Hadze

Kościół św. Teresy z Ávili w Hadze (ned. Teresia van Avilakerk) – kościół parafialny polskiej parafii rzymskokatolickiej pw. św. Jana Pawła II znajdujący się w Hadze przy ulicy Westeinde. Historia Kościół usytuowany jest na miejscu kaplicy powstałej w latach 1680-1690 w zespole pałacowym Spansche Hof, dawnej rezydencji ambasadora Hiszpanii. Był budowany w latach 1839-1841 według projektu Tielemana Suysa, nadwornego architekta króla Belgii Leopolda I. Powstał jako neoklasycystyczny trójnawowy kościół ze sklepieniami stiukowymi. Wnętrze wykonano w stylu barokowym – ołtarz, ambona, balaski, pietà, chór i organy. Ołtarz i ambonę wykonał rzeźbiarz Luwen Charles Geerts, a pietę Te Poel i Stolfeusz. Obecnie budynek znajduje się ze zwartej zabudowie miejskiej na dziedzińcu Spansche Hof. Aby z ulicy Westeinde wejść na dziedziniec, trzeba przejść przez XVII-wieczną bramę, na szczycie której umieszczone jest godło Hiszpanii. Budynek jest uznany za zabytek i jest wpisany do rejestru zabytków holenderskich. Polska parafia Kościół od 2004 roku jest ośrodkiem życia duchowego dla Polaków. W tym czasie był ośrodkiem zamiejscowym polskiej parafii pw. NMP Gwiazdy Morza w Rotterdamie. W każdą niedzielę była odprawiana tu msza w języku polskim, a kawiarenka przykościelna była ośrodkiem życia towarzyskiego Polaków. W związku z postępującymi zmianami socjologiczno-demograficznymi w Hadze, społeczność lokalna laicyzowała się i przybywało wyznawców islamu, parafia holenderska utraciła wiernych. W roku 2016, w odpowiedzi na postulaty Polonii polskiej zamieszkałej w Hadze, biskup ordynariusz diecezji Rotterdam J.H.J. van den Hende erygował polską parafię pw. św. Jana Pawła II. Proboszczem został ks. Sławomir Trypuć ze zgromadzenia zakonnego Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. W kościele odbywają się śluby, pierwsza komunia, bierzmowanie, nauka religii, katecheza i inne wydarzenia religijne jak w każdym kościele parafialnym w Polsce. Obecnie parafia wraz z ośrodkami zamiejscowymi w Hillegom (kościół St. Martinus) i Leiden (kościół OLV Hemelvaart en Sint Joseph) służy obsługą duszpasterską dla około 100 000 Polaków w Holandii. Liczebność parafian jest o wiele mniejsza, gdyż parafia jest parafią personalną, a oficjalne dane wykazują tylko osoby, które zadeklarowały przynależność do parafii. Galeria Przypisy
De Corneliszoon

De Corneliszoon is een houtzaagmolen op het industrieel erfgoedpark "De Hoop" in Uitgeest. Het is de bedoeling met deze molen een lintzaag, cirkelzaag en andere kleine houtbewerkingsmachines aan te drijven. De molen is de opvolger van het achtkant van De Jonge Leeuw, dat in 2010 werd verwijderd. De schuur waarop de molen staat dateert uit 2008. De naam van de nieuwe molen verwijst naar Cornelis Corneliszoon van Uitgeest, uitvinder van de houtzaagmolen. De Jonge Leeuw De Jonge Leeuw werd in 1910 als poldermolen in het Friese Winsum gebouwd, waar hij als Westermolen bekend was. Het achtkante molentje, oorspronkelijk een grondzeiler, is op 3 mei 2008 op een droogschuur geplaatst en is een stellingmolen geworden. De naam De Jonge Leeuw was afgeleid van Klaas de Leeuw, eigenaar van de molen en van het gelijknamige aannemingsbedrijf in Schagen. De molen was tot 2010 in bruikleen afgestaan aan Stichting Industrieel Erfgoedpark 'De Hoop' en is in opslag, in afwachting van een nieuwe bestemming. In november 2009 werden de roeden van het molentje verwijderd wegens houtrot. De molen had de status gemeentelijk monument. Externe link Stichting Industrieel Erfgoedpark De Hoop