NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Lelie (Koudekerke)

De Lelie is een koren- en pelmolen in Koudekerke in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1872 gebouwd nadat een voorganger in 1870 was afgebrand. In 1940 verloor de molen zijn wiekenkruis en bleef tot 1980 een kale romp met binnenwerk over. In dat jaar kocht de gemeente de molen aan. In 1981 en 1982 vond een uitvoerige restauratie plaats waarbij de molen weer compleet werd gemaakt. Ook later vonden nog diverse herstelwerkzaamheden plaats. De molen is uitgerust met drie koppels maalstenen en een pelsteen. De roeden hebben een lengte van 23,40 meter en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. De huidige eigenaar is de gemeente Veere. Externe link Website De Lelie
Bargermeer

Bargermeer is een verzameling van bedrijventerreinen in de Drentse stad Emmen. Een gelijknamige woonbuurt is onderdeel van de wijk Noordbarge. Ooit was het Bargermeer daadwerkelijk een meer, gelegen tussen Noordbarge en Zuidbarge. Tegenwoordig ligt op de voormalige plaats van het meer het grootste bedrijventerrein van Noord-Nederland. Het terrein bestaat uit de volgende onderdelen; Bargermeer-Noord, Bargermeer-Zuid (met meubelboulevard), Bedrijvenpark A37, Businesspark Eigenhaard, Emmtec Industry and Business Park, Nijbracht Center (met woonboulevard) en Oranjepoort. Externe link Bargermeer op Historisch-Emmen.nl
Huis De Sleutel

Huis De Sleutel is een pand met trapgevel (Dordtse gevel) in de plaats Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het gebouw is een rijksmonument. Al in 1410 stond op deze locatie aan de Groenmarkt een brouwerij "In den Slotel", later "Bierbrouwerij De Sleutel". Dit huis liep door tot aan de Varkenmarkt, waar zich de eigenlijke bierbrouwerij bevond. In 1550 werd het pand verbouwd. Het pand is jarenlang gebruikt als woonhuis door de eigenaar van de bierbrouwerij. Tussen 1967 en 1972 waren op de begane grond een jongerensoos en de galerie "de Sleutel". Op de verdiepingen waren enkele ateliers voor startende kunstenaars. Tegenwoordig zijn op de bovenverdiepingen appartementen gerealiseerd en op de onderste verdieping een ondernemerssociëteit. Externe links geheugenvannederland.nl objectbeschrijving
Ontvangershuis

Het Ontvangershuis is een van de oudste woonhuizen in de Nederlandse stad Assen. Het huis aan de Brink in Assen was van oorsprong een van de gebouwen van het klooster Maria in Campis. Mogelijk was het in gebruik als priesterwoning. Het huis heeft een 15e-eeuws keldergewelf. Vanaf de 17e eeuw was het in gebruik bij de ontvangers-generaal van Drenthe. Bij de stadsbrand van 1676 werd het gebouw grotendeels verwoest. Johan Sichterman gaf opdracht voor herbouw, waarna vermoedelijk in 1698 een nieuw gebouw werd opgeleverd. Vanaf de 18e eeuw woonden de ontvangers veelal elders in de provincie. Zij gebruikten het Ontvangershuis als kantoor en logeerhuis voor hooggeplaatste gasten als stadhouders. Het werd daarom ook wel Prinsenhof genoemd. Petrus Hofstede liet het gebouw in 1809 opknappen voor het bezoek van koning Lodewijk Napoleon. Niet veel later kwam het huis in particuliere handen. Gerrit Kniphorst woonde er vanaf 1822 met zijn gezin. In 1853 werd het huis door de gemeente Assen gekocht van de erven Kniphorst. Tot 1888 was er een meisjesschool gevestigd. Na een serie van particuliere eigenaren, waarbij het huis zelfs werd gesplitst, werd het in 1955 aangekocht door de provincie Drenthe. Tussen 1957 en 1959 werd het gerestaureerd, waarna het in gebruik werd genomen door het Drents Museum. In het huis zijn tegenwoordig diverse stijlkamers ingericht. Tuin De 18e-eeuwse tuin werd ingericht door Lucas Pieters Roodbaard en bevat enkele beelden die van elders afkomstig zijn, waaronder een beeld van Amor en Venus dat voorheen behoorde tot de Righetti-beeldengroep. Het hek (1756) komt van havezate Laarwoud in Zuidlaren. Achter het huis staat het beeld van Bartje. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen
Huis te Lathum

Huis te Lathum is een rijksbeschermd adellijk huis en voormalige havezate bij het gelijknamige dorp Lathum in de gemeente Zevenaar, in de Nederlandse provincie Gelderland. De oudste delen zijn 15e-eeuws. De wapensteen is van 1562. Geschiedenis Eigendom en bewoning De laatste telg uit het geslacht Van Lathum huwt eind 14e eeuw in tweede echt met Walraven van Baer waardoor het Huis te Lathum in het geslacht Baer komt. Mogelijk waren de heren van Lathum een jongere tak van de bannerheren van Bahr. Vroegste vermeldingen zijn Eyle van Lathum in 1227 als getuige wanneer graaf Gerard van Gelre voorrechten verleend aan de Veluwe en in 1243 Wenemar van Lathum als getuige bij het heimaal op de Uchelerberg. Het kasteel wordt in 1243 genoemd als landhoeve van de graaf van Gelre. Het oudste archiefstuk waarin het Huis te Lathum wordt genoemd dateert van 3 februari 1355 waarin hertog Eduard van Gelre regelt dat Frederik van Baer, die het Huis te Lathum had laten platbranden, de Heer van Lathum schadeloos moet stellen. Toen Lodewijk XIV van Frankrijk tijdens de Hollandse Oorlog in 1672 de Nederlanden was binnengevallen en Arnhem en Doesburg belegerd had, overlegde hij op Huis Lathum met de magistraat van Arnhem over overgave. Bouwgeschiedenis In de 18e eeuw blijkt het kasteel vervallen en had mogelijk een functie als boerderij in die tijd. Freule van Heeckeren liet het huis restaureren, waarbij twee Gelderse gevels en een traptoren in ere werden hersteld. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een torendeel opgeblazen. Het lage gedeelte bleef gespaard, het hoge gedeelte werd afgebroken. Huidige situatie 1 juli 2008 werd het huis met 2,5 ha op een openbare executieveiling verkocht voor 910.000 euro. 19 augustus 2008 verkocht de koper het huis weer voor 1,1 miljoen aan de huidige eigenaar. In 2009 werd in de aanloop naar de ingrijpende renovatie tevens een bouwhistorisch onderzoek uitgevoerd. Het huis is behalve op monumentendag niet voor publiek geopend. Vanaf de openbare weg is het goed te zien. Literatuur Rapport bouwhistorisch onderzoek de Wittesteen Externe links Website van Huis te Lathum Ronald Stenvert e.a., Huis te Lathum in: Monumenten in Nederland - Gelderland.
SV Brunssum

SV Brunssum is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Brunssum in Limburg, opgericht in 1930. Het eerste elftal speelt in de Vierde klasse zondag (2022/23). De club is voortgekomen uit een fusie op 1 juli 1999 tussen SV Schuttersveld (1930) en RKVV Egge (1933). Het spelerstenue is groen/wit (Schuttersveld) voor het shirt en blauw (Egge) voor de broek en de sokken zijn groen/wit. De club speelt op Sportpark Peerdendries in Brunssum. Competitieresultaten 2000–2018 Competitieresultaten RKVV Egge 1943–1999 Competitieresultaten SV Schuttersveld 1932–1999 Externe link Officiële website
Botanische Tuin Rotterdam Kralingen

De Botanische Tuin Kralingen is een botanische tuin in Rotterdam gelegen aan de Kralingse Plaslaan in de wijk Kralingen. De tuin beslaat 0,54 hectare en heeft een vijver met fontein, een verwarmde kas, een zadenhuisje, een medicinale tuin, een varentuin en een rosarium. De tuin is eigendom van de gemeente Rotterdam en wordt onderhouden door een beroepskracht en een wisselend aantal vrijwilligers. Geschiedenis De tuin is in 1913 aangelegd ten behoeve van de in dat jaar gebouwde school aan de Libanonweg, het latere Libanon Lyceum. De tuin werd echter in toenemende mate gebruikt voor het leveren van planten, bloemen en zaden voor het biologieonderwijs van zowel lagere als middelbare scholen in heel Rotterdam. Na de oorlog kwam die bedrijvigheid niet meer goed van de grond. Pas in de jaren zeventig van de vorige eeuw begon men zich toe te leggen op het uitwisselen van zaden met andere botanische tuinen. Sinds 1984 is de tuin open voor publiek en ligt de nadruk meer op recreatie dan op onderwijs. Er is een vriendenstichting die bijdraagt in de kosten die de gemeente niet kan, mag of wil dragen. Die stichting helpt ook bij het organiseren van evenementen als rondleidingen, concerten, tentoonstellingen enzovoort. Externe link Website van de Botanische Tuin Kralingen
Provinciehuis Zuid-Holland

Het provinciehuis van Zuid-Holland bevindt zich op een van de drukste punten van Den Haag, vlak bij de plaats waar de A12 de stad binnenkomt. Het is een gebouw dat sinds 1963 beeldbepalend is voor de hoek van de Zuid-Hollandlaan en de Koningskade. Geschiedenis Vanaf 1823 bevond zich het provinciehuis aan Korte Voorhout 9. Tot 1848 werd in de Statenzaal op het Binnenhof vergaderd, daarna op verscheidene locaties. Door het bombardement op het Bezuidenhout ging dit provinciehuis in 1945 verloren. Op de plek waar van 1863-1943 de Haagse Dierentuin was gevestigd werd besloten een nieuw gebouw neer te zetten. Het gebouw is van de hand van F.P.J. Peutz. De eerste ambtenaren konden in 1964 hun intrek nemen, de vergaderzaal kwam in 1975 gereed. Vanaf 1995 tot en met 1998 is een deel van het gebouw gesloopt en vervangen door nieuwbouw. Sindsdien bestaat het gebouw uit twee nieuwbouwdelen en twee oudere delen. In een van deze oudere delen is het representatieve gedeelte met de werkruimten en vergaderruimten van het provinciebestuur ondergebracht. Omringd door de vier gebouwen die samen het provinciehuis vormen, is een binnentuin met verschillende kunstwerken. Eronder is een parkeergarage. Oorlogsmonumenten In de binnentuin van het provinciehuis is het monument Dwangarbeiders. Het bestaat uit een boom, waaromheen een roestvrijstalen band ligt, aan de binnenkant daarvan zijn mensenfiguren aangebracht. In de hal van het provinciehuis is een plaquette aangebracht die herinnert aan de Tweede Wereldoorlog. De tekst luidt: 1940 - 1945 De provincie gedenkt in deze plaat aan het nieuwe gebouw hecht verbonden hen die de oorlog haar ontnomen heeft de gedeputeerden C.G. Roos Mr. Dr. T.J. Verschuur de Statenleden A. Menist L.L.H. Visser de ambtenaren H. Alter L.P.A. Bendik Mr. A. van Dijk C.J. Engels B.C.J.H. Faber H.A. Remeijn
Sint Hubertusmolen

Le Sint Hubertusmolen est un moulin sur pivot semi-fermé à Klein Genhout (Beek) dans le Limbourg des Pays-Bas. Le moulin a été construit en 1801 comme moulin sur pivot fermé et a fonctionné jusqu'à la fin des années 1940. En 1943, le moulin a reçu son nom actuel. En 1970, le Sint Hubertusmolen a été vendu pour 1 florin à la municipalité de Beek, qui l'a fait restaurer: le pied a été à moitié fermé et le sol autour du moulin surélevé, de sorte que les dés (teerlingen) sont placés plus profondément dans le sol. Le corps, la cabine (kast) est peint en jaune ocre. La girouette représente Saint Hubert à cheval. La calotte et la face exposée au vent sont recouverts de bardeaux de chêne. Références Liens externes Ressources relatives à l'architecture : De Nederlandse Molendatabase Rijksmonument Portail des énergies renouvelables
Sint Hubertusmolen

De Sint Hubertusmolen is een halfgesloten standerdmolen in het Limburgse Klein Genhout (Beek). De molen is in 1801 gebouwd als gesloten standerdmolen en is tot eind jaren veertig in bedrijf geweest. In 1943 kreeg de molen de huidige naam. In 1970 is de Sint Hubertusmolen voor 1 gulden verkocht aan de gemeente Beek, die hem heeft laten restaureren, waarbij de voet halfgesloten werd en de grond rondom de molen werd opgehoogd, waardoor de teerlingen dieper in de grond kwamen te liggen. De kast is okergeel geverfd. Er zijn twee maalkoppels, maar alleen met de voormolen wordt gemalen. Dit maalkoppel heeft 17der (150 cm doorsnede) blauwe maalstenen. De ballastlaag van de loper van de achtermolen is van de maallaag losgekomen. Dit maalkoppel heeft 17der kunststenen. Voor het openleggen van het maalkoppel is een steenkraan aanwezig. De windwijzer stelt Sint Hubertus te paard voor. De kap en het stormbint zijn met eikenhouten schaliën bedekt. De trap heeft twee parallelle bomen. Het gevlucht is Oudhollands opgehekt en 25,20 m lang. De gelaste roeden zijn in 1970 gemaakt door de firma Derckcx. De buitenroede heeft nummer 44 en de binnenroede nummer 45. Van 1943 tot 1971 heeft de molen Van Busselneuzen gehad. De molen heeft bij de steenbalk spoorstijlen. Onder de lange burriebalken zitten slekken. Het smeergat voor de stormpen zit aan de voorkant van de steenbalk. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,31 en 1: 4,87. Het bovenwiel heeft voor de voormolen 73 kammen en voor de achtermolen 69 kammen. De steek, de afstand tussen de staven, is ... cm. Het steenrondsel van de voormolen heeft 15 staven. Het steenrondsel van de achtermolen heeft 13 staven. De steek is .. cm. Het sterwiel of varkenswiel van het kammenluiwerk heeft 21 kammen.
Gebouw Plancius

Gebouw Plancius is een voormalige joodse repetitieruimte en sociëteit aan de Plantage Kerklaan 61 te Amsterdam, tegenover Artis. In het rijksmonument uit 1876 is sinds 1999 het Verzetsmuseum Amsterdam gevestigd. De naam verwijst naar de Amsterdamse dominee en geograaf Petrus Plancius (1550-1622). Het werd tussen 1874 en 1876 gebouwd op initiatief van de joodse mannenzangvereniging Oefening Baart Kunst, naar een ontwerp van Nicolaas Vos. Voor de bouw moest een huis worden afgebroken dat Plancius heette, waarna werd besloten het nieuwe gebouw eveneens Plancius te noemen. Gebouw Plancius ging op 24 mei 1876 open en was tot 1894 in gebruik bij Oefening Baart Kunst. In 1881 werd er een wintertuin bij gebouwd, en in 1883 volgde een verbouwing door architect Dolf van Gendt. Na het vertrek van de zangvereniging was Plancius nog in gebruik als zalencentrum. Vanaf 1900 werd het gebouw minder rendabel en in 1913 werd het verkocht aan de Taxi-Auto-Maatschappij (TAM) die er een taxicentrale begon. Door architect Harry Elte werd achter het pand een garage met overkapping gebouwd. In 1919 werd de TAM overgenomen door de Amsterdamsche Rijtuig Maatschappij (ARM), die het taxibedrijf voortzette. Toen tijdens de Tweede Wereldoorlog weer paardentractie werd gebruikt was Plancius een tijdje een paardenstal. In 1944-1945 werden er Duitse voertuigen neergezet. De ARM verhuurde vanaf 1955 een deel van het gebouw aan een lingeriefabriek. In 1970 vertrokken beide bedrijven uit het gebouw dat vervolgens werd gebruikt door de Ongevallendienst van de Amsterdamse verkeerspolitie. In 1998 verhuisde het Verzetsmuseum naar gebouw Plancius. Het museum ging op 1 mei 1999 open. In 2001 werd gebouw Plancius aangewezen als rijksmonument.
Farelcollege (Ridderkerk)

Het Farelcollege is een christelijke scholengemeenschap in de Nederlandse gemeente Ridderkerk. Het Farelcollege biedt opleidingen op het niveau van het lwoo, vmbo, mavo, havo, vwo en het tto (tweetalig onderwijs). Met ingang van het schooljaar 2009-2010 was het Farelcollege de eerste school in Nederland met tweetalig middelbaar algemeen voortgezet onderwijs. Naamgever De naamgever van het Farelcollege is de 16e-eeuwse Franse kerkhervormer Guillaume Farel. Leerlingen, personeelsleden en klassen Het Farelcollege heeft ongeveer 220 personeelsleden en 1500 leerlingen. De leerlingen zijn verdeeld over klassen met ieder hun eigen mentor. Gebouwen Het Farelcollege beslaat drie gebouwen op één terrein aan de Kastanjelaan in Ridderkerk: het vmbo-gebouw (Farel Vmbo) het mavo-gebouw (Farel Mavo) het lyceum-gebouw (Farel Lyceum) Schoolmusical 2001: Oliver Twist 2002: Grease 2004: Joseph 2005: Hair 2006: The Wiz 2007: Aïda 2008: Hairspray (mocht niet worden opgevoerd wegens het ontbreken van auteursrechten, er is daarom een compilatie van eerder vertoonde musicals vertoond) 2009: Non-Actief 2010: Auditie 2011: Asterix en Obelix op tournee 2012: Wondergirls 2013: Live Love Let go 2014: Bon Voyage 2015: Swart Tweetalig onderwijs Het Farelcollege begon in 2002 met een tweetalige opleiding (Nederlands en Engels) op vwo-niveau. De eerste examenklassers verlieten de school in 2008. In het cursusjaar 2009-2010 begon de school met een tweetalige mavo/havo-opleiding. In het eerste jaar komt een brugklas voor tweetalig mavo/havo, in het tweede leerjaar komt er een tweetalige mavo-2 (die daarna zal doorgaan tot tweetalig mavo-4) en een tweetalige havo-2 klas. Bekende leerlingen en leraren Leraar Andries Knevel (1952), presentator bij de Evangelische Omroep was leraar godsdienst en maatschappijleer van 1976 tot 1978. Leerlingen Manon Melis (1986), (oud-)voetbalster Nederlands vrouwenelftal. Lars van der Werf (1987), dichter, doorliep de havo. Naaz Mohammad (1998), een Nederlands singer-songwriter. Externe link Officiële website
Église Saint-Guy d'Hilversum

L'église Saint-Guy d'Hilversum est une église catholique située à Hilversum aux Pays-Bas. Sa flèche atteint 98 m de hauteur ce qui en fait la deuxième plus haute église des Pays-Bas derrière la Nieuwe Kerk de Delft. Historique L'église est dédiée à Saint Guy. Elle a été construite de 1891 à 1892 sur l'emplacement d'une ancienne église qui a été détruite, dans un style néogothique selon les plans de Pierre Cuypers (architecte). L'horloge a été installée en 1894. Notes et références Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument The Skyscraper Center Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas
Hervormd Lyceum West

Het Hervormd Lyceum West of HLW is een school voor voortgezet onderwijs aan de Hemsterhuisstraat en de Johan Huizingalaan in de wijk Slotervaart in Amsterdam (Nieuw-West). De school is een lyceum met een gemeenschappelijk brugjaar en de richtingen vwo, havo en vmbo (theoretische leerweg). In 2015 telde de school ca. 850 leerlingen. Het HLW zet resultaten van het onderwijs op haar website. Geschiedenis In 1956 werd het Hervormd Lyceum West opgericht. De vereniging "Het Hervormd Lyceum", die al sinds 1929 een Hervormd Lyceum had, sinds 1934 gevestigd in in Amsterdam-Zuid, plaatste noodlokalen in de nieuwe westelijke "tuinsteden" van Amsterdam, zoals Slotermeer, Slotervaart en Osdorp. Tussen 1960 en 1962 werd er nieuwbouw gepleegd. Dat gebouw is ontworpen door Frans den Tex (1897-1969) en Jan Hillebrants. De nieuwe school was nodig omdat zich in de omgeving kinderrijke gezinnen hadden gevestigd en de uit 1956 daterende noodscholen aan vervanging toe waren; de wind waaide er dwars doorheen. Aan de gevel verscheen een kunstwerk van Raymond Both. Door de invoering van de Mammoetwet verdwenen de schooltypes HBS en MMS. In 1968 werden op het HLW de afdelingen havo, atheneum en gymnasium opgericht. Hervormingen In 1977 kwam een andere middelbare school, de Pro Rege Mavo (oorspronkelijk Pro Rege Mulo), onder het afdelingsbestuur West van de vereniging te staan. Tot 1982 bleven het HLW en Pro Rege als twee afzonderlijke scholen bestaan, waarna deze fuseerden. Onder de naam Het Hervormd Lyceum West, vormden zij een scholengemeenschap met de afdelingen mavo, havo, atheneum en gymnasium. In 1984 werd de stichting Het Hervormd Lyceum West opgericht. Hiermee werd het HLW van haar moederschool afgescheiden en werd onafhankelijk. In 2000 is deze stichting opgegaan in de Stichting Ceder Groep, waarmee de beide hervormde lycea weer onder eenzelfde schoolbestuur vallen. Renovatie In de jaren 2004 en 2005 werd het HLW gerenoveerd en uitgebreid. De noodgebouwen rondom het gebouw verdwenen. Ook het oude gebouw van Pro Rege Mavo werd niet meer gebruikt en is gesloopt. In plaats daarvan werd aan de Johan Huizingalaan een nieuwe vleugel gebouwd aansluitend aan het bestaande gebouw. Samenwerking Tegenwoordig heeft het HLW samenwerkingsverbanden met joodse en protestants-christelijke scholen in Amsterdam en Amstelland. Dit zijn samenwerkingen op het gebied van organisatie, financiën en personeel. De andere Cederscholen zijn het Hervormd Lyceum Zuid (HLZ) en de Christelijke Scholengemeenschap Buitenveldert in Amsterdam, Hermann Wesselink College in Amstelveen en het Veenlanden College in Mijdrecht. Personeel De school wordt bestuurd door een rector en twee conrectoren. Er zijn ongeveer 70 docenten. Bekende oud-leraren Tom van Deel, schrijver Ada Wildekamp, wethouder Bekende oud-leerlingen 3robi, rapper Tofik Dibi, politicus Ton Sijbrands, dammer Bert Verhoeff, fotograaf Lale Gül, schrijfster Sofyan Mbarki, politicus Externe link Officiële website
Hervormde kerk (Midsland)

De hervormde kerk van Midsland is een kerkgebouw op Terschelling in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De eenbeukige kruiskerk uit 1880 met dakruiter werd gebouwd op de plaats van een zaalkerk uit de 17e eeuw die in 1880 werd afgebroken. Het kerkhof wordt omsloten door een gietijzeren hekwerk uit 1866. De kerk in eclectische stijl met neorenaissance elementen is gebouwd naar ontwerp van M. Daalder. De kerk is een rijksmonument. De huidige luidklok uit 1948 in de dakruiter werd gegoten door Van Bergen te Heiligerlee ter vervanging van een door de Duitse bezetter gevorderde luidklok uit 1880. De klok uit 1880 was een vervanging van een klok uit 1512 gegoten door Johan van Bremen. Deze klok uit 1512 hing tot 2003 in een kerk te Schagen, maar is weer terug in Midsland. Orgel Het orgel uit 1896 is gemaakt door Johan Frederik Kruse en in 1921 gewijzigd door Bakker & Timmenga. Het is een eenklaviersorgel met aangehangen pedaal. Hieronder volgt de dispositie: Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Midsland Externe link Hervormde kerk op de website van kerken op Terschelling
Prinses Amaliahaven

De Prinses Amaliahaven is een containerhaven op de Rotterdamse Tweede Maasvlakte. De haven ligt naast een 380 kV hoogspanningsstation en heeft een lengte van 5,76 km. De haven is vernoemd naar Prinses Catharina-Amalia. Op 22 februari 2021 werd bekend dat de uitbreiding van de haven met 2,4 km aan havenkademuren werd aanbesteed.
Wittebrinkse Molen

De Wittebrinkse Molen is een in 1889 als bovenkruier gebouwde korenmolen in de buurtschap Wittebrink nabij de Nederlandse plaats Zelhem (provincie Gelderland). De houten kap is gedekt met riet. De molen was voor 1970 geheel leeggesloopt en ingericht als silo. In 1970 volgde een grote restauratie. In de molen is 1 koppel 16der kunststenen aanwezig. Het wiekenkruis is 22 meter en is oud-Hollands. De molen wordt met een kruilier verkruid en heeft een neutenkruiwerk. De Wittebrinkse Molen is particulier eigendom en is op afspraak te bezoeken.
Protestant church of Jorwert

The Protestant church of Jorwert or Saint Radboud's church is a medieval religious building in Jorwert, Friesland, Netherlands. It is an early 12th-century Romanesque church with a long round closed choir and a late 12th-century tower. The church is largely built of tuffstone. In 1951 the tower collapsed, soon after it, it was rebuilt. The monumental Pipe organ of the church was built in 1799 by Albertus van Gruisen. It was originally a Roman Catholic church dedicated to Saint Radboud, but became a Protestant temple after the Protestant Reformation. It is listed as a Rijksmonument, number 8494. The building is located on the Sluytermanwei 4 and is in the care of Stichting Alde Fryske Tsjerken (Old Frisian Churches Foundation). References
Sint-Radboudkerk (Jorwerd)

De Sint-Radboudkerk is een kerkgebouw in Jorwerd in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De patroonheilige van de kerk was Radboud. De romaanse tufstenen kerk met zadeldaktoren uit de 12e eeuw onderging daarna romanogotische wijzigingen. In het interieur bevinden zich twee herenbanken en een kansel uit de 17e eeuw. In de toren hangt een klok uit 1394 en een klok uit 1749. Aan de zuidgevel hangt een zonnewijzer. De kerk is eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. De kerk wordt sinds 2012 gebruikt door kloostergemeenschap Nijkleaster. Dit is een bezinningscentrum, verbonden aan de plaatselijke gemeente van de Protestantse Kerk in Nederland. Kerktorenramp "Op zaterdagochtend 25 augustus 1951, om zeven minuten over vijf, stortte de toren van Jorwerd met donderend geraas ineen. Zomaar, uit zichzelf, na negenhonderd jaar sneeuw, zon, regen en wind, gewoon uit pure torenmoeheid. Dat was een voorteken, of een keerpunt, of gewoon slecht onderhoud - het is maar hoe je het wilt zien." Deze passage komt uit het boek Hoe God verdween uit Jorwerd van Geert Mak. In 1954 was de kerktoren herbouwd. In 2006, ruim vijftig jaar later, werd de toren weer gerestaureerd. Orgel Het orgel uit 1799 is gemaakt door Albertus van Gruisen. In 1956 werd het hersteld gerestaureerd door orgelbouwer Van Leeuwen uit Leiderdorp. Hier volgt de dispositie: