NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nieuw-Apostolische kerk (Landgraaf)

De Nieuw-Apostolische kerk is een kerkgebouw aan de Veeweg in de buurt Lauradorp, in de wijk Ubach over Worms, in de gemeente Landgraaf en in de Nederlandse provincie Limburg. Geschiedenis Het kerkgebouw werd als Evangelisatiegebouw gebouwd naar ontwerp van J.H. Visser en werd het in 1935 in gebruik genomen. Het stond pal naast de Christelijke Lagere Terpstraschool van 1930 en de bijbehorende onderwijzerswoning van 1935. In 2021 is de kerk aan de eredienst onttrokken en omgebouwd tot woonhuis. De Nieuw-Apostolische kerk van Landgraaf is tegenwoordig gevestigd in de voormalige rooms-katholieke Sint-Barbarakerk in de wijk Kakert, die in 2019 aan de eredienst was onttrokken. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkje met transept onder zadeldaken, dat voorzien is van een dakruiter.
Dijkzichtbrug

De Dijkzichtbrug of kortweg Dijkzicht is een voet- en fietsbrug over de autosnelweg A2 die de Van der Madeweg in Duivendrecht ter hoogte van het volkstuincomplex "Dijkzicht" en "Nieuw Vredelust" aan de Buitensingel verbindt met de Ouderkerkerdijk gelegen in de Amstelscheg, beide gelegen in de gemeente Ouder-Amstel in Noord-Holland. Alhoewel de brug niet in de gemeente Amsterdam ligt heeft de brug wel een Amsterdams brugnummer, 205P, de "P" verwijst naar beheer door rijk of provincie. De brug kent een vrij hoog hellingspercentage op de op- en afritten die daartoe vrij lang en meanderend zijn terwijl aan de oostzijde een bocht moesten worden gemaakt om de ter plekke uit vier rijbanen bestaande A2 te kunnen overspannen. De brug is een verbindende schakel in de fietsroute van Amsterdam-Zuidoost naar Amsterdam-Zuid maar kan ook worden gebruikt door fietsers met bestemming Abcoude, Ouderkerk aan de Amstel of Watergraafsmeer. Ten zuidoosten van de brug wordt door de gemeente Ouder-Amstel gestudeerd op een nieuwe woonwijk met als werknaam "De Nieuwe Kern" met ruimte is voor ongeveer 4500 nieuwe woningen zonder aantasting van groengebieden zoals de Amstelscheg. Hierbij kan de fietsbrug mede voor de ontsluiting van de wijk zorgdragen.
Ben Polakbrug

De Ben Polakbrug (brug 258) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de Roetersstraat en overspant de Nieuwe Prinsengracht. De brug is voor wat betreft haar geschiedenis nauw verbonden met de Lau Mazirelbrug (brug 259), want ze liggen in één doorgaande route. Bovendien liggen ze aan weerszijden van het Dr. Sarphatihuis. Toch is er relatief weinig bekend over deze brug (in vergelijking tot die Mazirelbrug). Er zijn foto’s van circa 1900 toen hier een dubbele basculebrug lag. In 1924 volgde er een aanbesteding voor het plaatsen van een vaste brug, waarbij tevens de Lazirelbrug aangepast moest worden. De brug 258 kwam daarbij van het bureau van Piet Kramer, terwijl brug 259 duidelijk van Piet Kramer is. Opvallend aan de brug is het ontbreken aan beeldhouwwerken, terwijl het graniet daartoe er wel is. Een groot verschil tussen de bruggen is de geringe doorvaartbreedte van de Ben Polakbrug en haar relatief lange walkant. De brug is vernoemd naar verzetsstrijder, wethouder en politicus Ben Polak; een plaquette siert een van de leuningen. De brug stond ook bekend als Werkhuysbrug, vernoemd naar het werkhuis, later omgedoopt tot Dr. Sarphatihuis. In 2017 liggen er nog wel tramsporen, maar deze worden niet meer voor een specifieke dienst gebruikt. Tussen 1904 en 2006 hebben (o.a.) de tramlijnen 6, 7, 10 en 20 over de brug gereden. De tramsporen zijn hier nu nog alleen in gebruik voor omleidingen. Sinds 1995 is het een gemeentelijk monument (200392). Afbeeldingen
Korte Ouderkerkerbrug

De Korte Ouderkerkerbrug (brug 1962) is een fiets- en voetgangersbrug gelegen in de wijk Overamstel aan de rechter Amsteloever in Amsterdam-Oost. De brug overspant de Duivendrechtsevaart en verbindt het westelijke gedeelte van de Korte Ouderkerkerdijk, direct na de Zuidergasfabriekbrug (brug 311) waar het fietspad begint, met de Joan Muyskenweg waarbij het fietspad naast de weg onder de Utrechtsebrug doorgaat en overgaat in de Jan Vroegopsingel. De brug met de op en afritten kent een bochtig verloop en heeft een vrij hoog hellingspercentage op de overspanning. Vanaf de Korte Ouderkerkerdijk gaat het tracé met een flauwe meanderende bocht naar links en daarna met een scherpe bocht naar rechts en na de overspanning over de Duivendrechtsevaart weer met een scherpe bocht naar rechts en dan weer met een flauwe meanderende bocht naar links. De brug zelf steunt op een tweetal V-vormige pilaren in de Duivendrechtsevaart en is voorzien van lichtmasten. De scheepvaart, die tussen de pilaren in moet varen, wordt door middel van een waarschuwingsbord gewezen op het feit dat het een doodlopende vaarweg is. De brug maakt deel uit van de fietsroute van Amsterdam langs de rechter Amsteloever richting Ouderkerk aan de Amstel. In april 2018 vernoemde de gemeente de brug tot Korte Ouderkerkerbrug.
Kortrijkse Molen

De Kortrijkse Molen is een wipmolen direct ten westen van Breukelen, in de Nederlandse provincie Utrecht. De molen is omstreeks 1675 gebouwd en heeft tot 1951 de polder Kortrijk en Gieltjesdorp op windkracht bemalen. In dat jaar werd vrijwel direct ten westen van de molen de A2 aangelegd en kwam de molen in eigendom van Rijkswaterstaat. Door de aanleg van de A2 raakte de molen afgesneden van het polderwater van de oorspronkelijke polder. Sinds 1978 is molen eigendom van de Stichting De Utrechtse Molens. De molen onderging in 1982 een forse restauratie en in 1991 werd de molen in weer maalvaardig gemaakt en kan sindsdien door middel van een scheprad een circuit bemalen. De roeden hebben een lengte van bijna 24 meter en zijn voorzien van het oudhollands hekwerk met zeilen. De biotoop van de molen is door de aanleg van de A2, het hotel van Van der Valk en het Station Breukelen danig verslechterd de afgelopen vijftig jaar. Er is regelmatig gesproken over verplaatsing van de molen, maar dat is door het gewijzigde beleid van de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed geen optie meer. Het afgelopen jaar is de omgeving van de molen door bomenkap verder verbeterd. Ook wordt de windvang opvallend weinig gehinderd door de omringende bebouwing. De molen is wekelijks op vrijwillige basis in bedrijf.
English Reformed Church, Amsterdam

The English Reformed Church is one of the oldest buildings in Amsterdam, situated in the centre of the city. It is home to an English-speaking congregation which is affiliated to the Church of Scotland and to the Protestant Church in the Netherlands (formerly Dutch Reformed Church). See also List of Church of Scotland parishes Dutch Church, Austin Friars of London, England References Further reading Short historical sketch of the English Reformed Church, Bagynhof, Amsterdam. The Consistory. 1907. External links English Reformed Church, Amsterdam Media related to English Reformed Church (Amsterdam) at Wikimedia Commons
Chiesa riformata inglese (Amsterdam)

La Chiesa riformata inglese è uno degli edifici più antichi di Amsterdam, situata nel centro della città. La chiesa si trova all'interno del Begijnhof, un cortile chiuso (hofje), in un edificio del XIV secolo ed è sede di una congregazione di lingua inglese affiliata alla Chiesa di Scozia e alla Chiesa protestante nei Paesi Bassi. L'attuale pastore della chiesa è il reverendo Lance Stone. Storia La chiesa era stata fondata originariamente come chiesa cattolica e frequentata soprattutto dalle beghine che vivevano nel Begijnhof. Durante la Riforma, quando nel 1578 Amsterdam si schierò con il principe di Orange e adottò formalmente le dottrine calviniste, la chiesa venne confiscata dal consiglio comunale e chiusa. Nel 1607 la chiesa venne riaperta al culto per i protestanti inglesi che vivevano in città e da allora le funzioni si sono svolte sempre in lingua inglese. Nel 1817, dopo la sconfitta di Napoleone e la ripresa del potere da parte della Casa d'Orange-Nassau, l'edificio passò alla Chiesa riformata inglese. Dalla fine degli anni Settanta la chiesa è un importante palcoscenico per i concerti di musica da camera tanto che vengono realizzati oltre 70 concerti all'anno. Per celebrare il 400º anniversario della chiesa riformata inglese, la regina Elisabetta e il principe Filippo hanno visitato la chiesa il 5 febbraio 2007 e hanno assistito ad una funzione insieme alla regina Beatrice dei Paesi Bassi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa riformata inglese Rijksmonument (384)
Engelse Hervormde Kerk (Amsterdam)

De Engelse Hervormde Kerk (Engels: English Reformed Church, ERC), niet te verwarren met de Begijnhofkapel, is een kerkgebouw aan het Begijnhof in Amsterdam. Het is een van de oudste gebouwen van de stad. Een Engels-sprekende gemeente die geassocieerd is aan de Kerk van Schotland en aan de Nederlandse Hervormde Kerk gaat er ter kerke. De ERC heeft zo'n 320 leden van 30 verschillende nationaliteiten. In de kerk kunnen 385 mensen zitten. 's Zondagavonds wordt het gebouw gebruikt door de Diensten met Belangstellenden, en woensdag tussen de middag door de Alle-Dag-Kerk. Sinds het einde van de jaren 1970 is de kerk belangrijk voor kamermuziek in Amsterdam, met zo'n 70 concerten in verschillende stijlen per jaar. In het bijzonder heeft het veel jonge artiesten de kans gegeven hun carrière te beginnen. De Academie van het Begijnhof, gesticht door een voormalige organist van de kerk, is een van de belangrijkste barokorkesten van Amsterdam. Geschiedenis De kerk was oorspronkelijk een rooms-katholieke kapel van de 14e-eeuwse begijnen. Met de Alteratie in 1578, toen het calvinisme de officiële godsdienst werd in de stad, werd het hofje gemeente-eigendom en werd de kapel gesloten. In 1607 werd de kerk weer geopend en de gemeente wees haar toe aan de Engelssprekende protestanten in de stad. Sindsdien worden er vrijwel zonder tussenpozen diensten in het Engels gehouden tot vandaag de dag. De Pilgrim Fathers gingen gedurende enkele jaren naar deze kerk. Er zijn herinneringstekens voor hen binnen en buiten de kerk. De Britse koningin Elizabeth II en haar echtgenoot, de hertog van Edinburgh, brachten op 5 februari 2007 een bezoek aan de kerk. Aanleiding voor het bezoek is de viering van het 400-jarig jubileum van het bestaan van de Engelse Hervormde Kerk. Ter gelegenheid van dit jubileum werd een speciale kerkdienst gehouden waarbij ook de toenmalige koningin Beatrix aanwezig was. Afbeeldingen Externe links Website van de Engelse Hervormde Kerk
Vijverpark (Brunssum)

Het Vijverpark is een park gelegen in het centrum van Brunssum in Nederlands Zuid-Limburg. het park ligt aan de zuidzijde van het centrum van deze plaats. Aan de westzijde ligt het hoger gelegen Lindeplein met het daaraan het oude Raadhuis. Het park ligt op de rand van de Feldbiss-breuk. Het Vijverpark is ontstaan als overblijfsel van de dagbouw in bruinkoolgroeve Brunahilde II. Geschiedenis In december 1918 begon men met de ontginning van het bruinkoolveld Brunahilde II. Gedurende zes maanden werd er door de Nederlands-Belgisch-Engelse firma "Bergerode" meer dan 400.000 ton bruinkool gedolven. In augustus 1919 werd de watervoerende Feldbissbreuk aangesneden waardoor de groeve snel vol water liep en de bruinkoolwinning werd beëindigd. De staatsmijnen financierden mede de aanleg van het park. Openluchttheater In juni 2012 werd het openluchttheater in het Vijverpark heropend. Het openluchttheater dateert uit 1951 en was ontworpen door architect Bergmans in opdracht van De Staatsmijnen. Het heeft 400 zitplaatsen en tussen de tribune en het podium ligt een kleine vijver, die bedoeld is om het geluid van het podium naar de tribune te versterken. Bezienswaardigheden Het Vijverpark behoort samen met de parken Schutterspark en Mijnspoorpark tot het beschermd gezicht van Brunssum.
Zijpe (water)

Het Zijpe is een voormalige zeearm in de Zeeuwse delta. Het water scheidt Sint Philipsland van Schouwen-Duiveland en is samen met het Mastgat en het Keeten onderdeel van de verbinding tussen de Grevelingen en de Krammer in het noorden en de Oosterschelde in het zuiden. Het maakt deel uit van de druk bevaren route van Rotterdam naar Terneuzen en Gent. Tot de opening van de Philipsdam in 1988 voer er tussen Zijpe en Anna Jacobapolder een veerdienst van de Rotterdamsche Tramweg Maatschappij over het Zijpe. Tot 1964 was er ook een RTM-veerdienst vanaf Numansdorp naar Zijpe. Het Zijpe staat open in verbinding met de Oosterschelde en kent daarom ook getijden. Het water is zout tot brak. Het Zijpe is onderdeel van het Natura 2000-gebied Oosterschelde en ook van het Nationaal Park Oosterschelde. Externe links Actuele informatie - Rijkswaterstaat De Deltawateren - Rijkswaterstaat Zie ook Natura 2000 Veerdienst Anna Jacobapolder-Zijpe
Rita Vuykbrug

De Rita Vuykbrug (brug 116P) is een kunstwerk in Amsterdam-Centrum. De voetbrug overspant de gracht Plantage Muidergracht. Ze verbindt het Roeterseiland met de straat Plantage Muidergracht. De brug werd noodzakelijk omdat het Propadeuselokaal van het Chemisch Laboratorium van de Universiteit van Amsterdam niet op het Roeterseiland werd gebouwd maar aan de overzijde van genoemde gracht. De brug dateert van 1962. Het ontwerp kwam van de tekentafels van de Dienst der Publieke Werken, de specifieke architect is vooralsnog onbekend. Er werd vanaf april 1962 tot en met september 1962 gebouwd aan deze betonnen brug op betonnen paalfundering. De overspanning bestaat uit een boog die aan de zuidkant gesteund wordt door een asymmetrisch geplaatste brugpijler, waardoor aan die kan een soort kleine aanbrug is ontstaan. De centrale doorvaartwijdte is krap 15 meter, de brug is circa 3 meter breed. De brug is vrij steil, voor toegang tot de brug zijn trapjes aangelegd met daarnaast een gladde helling van bijna 16% om eventueel de fiets aan de hand mee te nemen. De brug ging vanaf 1962 door het leven als brug 116P, de P staande voor beheer door derden. Op de raadsvergadering van 26 maart 2019 van de gemeente Amsterdam werd besloten de brug een vernoeming te geven naar professor doctor Rita Vuyk, vanaf 1960 hoogleraar Psychologische ontwikkelingsleer aan genoemde universiteit en daarmee tevens de eerste vrouwelijke hoogleraar in de psychologie.
Dr. Dünnerbrug

Dr. Dünnerbrug (brug 251) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de Weesperstraat en overspant de Nieuwe Prinsengracht. De brug heeft ongeveer dezelfde geschiedenis als de Dr. Meijer de Hondbrug, al zal deze iets ouder zijn, vanwege de ontwikkeling van de stad vanuit het centrum. Oudere versies van de bruggen werden fotografisch vastgelegd door Jacob Olie (1891) en Gustaaf Oosterhuis (1904, een ophaalbrug). Zij moesten steeds vervangen/vernieuwd worden in verband met de ombouw van de Weesperstraat tot hypermoderne radiaalweg van Amsterdam. Piet Kramer ontwierp de versie van 1925. Daarvan is veel verloren gegaan door verdere verbredingen en aanleg van de Oostlijn. De bakstenen walkanten in een soort van Amsterdamse School en de brugpijlers zijn de enige zaken die nog aan Kramer doen denken. De brug kreeg, gelijk met de Dr. Meijer de Hondbrug, in 1966 haar naam, een vernoeming naar Joseph Hirsch Dünner, een opperrabijn.
Cabralstraat 1

Het complex Cabralstraat 1/Marco Polostraat 191 is een gebouw in Amsterdam-West. Het gebouw heet ook wel De Wissel. Het betreft hier een gebouw dat neergezet is als dubbele gewone lagere school voor de kinderen van de Marco Polobuurt dan wel Mercatorbuurt, die hier in de jaren twintig werd gebouwd. Men verwachtte veel kinderen, want in de buurt is ook gelegen een complex van vier scholen aan de Jan Maijenstraat 11-17. Dat gebouw is in de breedte langs de straat gebouwd. Het complex aan de Marco Polostraat/Cabralstraat ligt geheel ingesloten. Het lijkt te zijn gebouwd in de Cabralstraat naar de Marco Polostraat in plaats van aan die straten. Opvallend aan het gebouw zijn de zelfs binnen de bouwstijl van de Amsterdamse School zeer grote oppervlakten baksteen, het gebouw heeft dan ook niet echt het uiterlijk van een school. Er is zodanig veel baksteen te zien, dat het Algemeen Handelsblad van 19 maart 1926 zich afvroeg of men de ramen vergeten was en het vergeleek met de Chinese Muur. Andere opvallende uiterlijkheden zijn de twee torens, die gezichtsbepalend zijn in de omgeving, en golvingen in de gevels. De architect is onbekend, de wijk werd door dertien architecten ontworpen zonder de specifieke naam per gebouw vast te leggen. In tegenstelling tot andere scholen in de buurt stootte de gemeente dit pand al vrij snel weer af. In 1937 werd het verkocht aan het Rooms-Katholieke kerkbestuur van Sint-Augustinus; het werd in 1939 verbouwd onder leiding van Karel Petrus Tholens, werd opnieuw een lagere jongensschool (St. Tarcisiusschool), en een ULO en voortgezet speciaal onderwijs (De Wissel) (Cabralstraat) en de Sint Jozefschool, Prof. Casimirschool (Marco Polostraat). Aan het eind van de 20e eeuw kwam het gebouw leeg te staan en het werd ondanks het feit dat het in bewoond gebied ligt getroffen door vandalisme en krakers. Vanaf 2013 kwam de buurt in actie om een nieuwe bestemming aan het gebouw te kunnen geven, hetgeen na een verbouwing lukte. Het werd een bedrijfsverzamelgebouw onder de naam MidWest. De omliggende woningen in de Cabralstraat op twee hoeken met de Vespuccistraat waren al eerder vervangen door nieuwbouw.
Kerk aan Zee

De Kerk aan Zee is een laatgotisch kerkgebouw uit de 15e eeuw in de Noord-Hollandse plaats Muiderberg. De kerk is gebouwd op de Kavelberg aldaar. Beschrijving Het eenbeukige kerkgebouw werd in de 15e eeuw gebouwd ten behoeve van de rooms-katholieke eredienst op de plaats waar eerder een kapel had gestaan. Deze kapel was gebouwd ter ere van graaf Floris V die in deze omgeving was vermoord. Bij de beeldenstorm van 1566 werd de kerk verwoest, maar werd daarna herbouwd ten behoeve van de protestanten. Het gebouw heeft twee grote branden moeten verduren. Na de eerste brand in 1630 werd de kerk na ruim vijftig jaar, in 1686, weer hersteld. In de 18e eeuw is de spits van de toren verdwenen. Bij de tweede brand op 18 februari 1934 ging een groot deel van het interieur verloren, maar de toren bleef gespaard. De ongelede toren heeft na die tijd zijn nieuwe bekroning gekregen naar een ontwerp van de gemeentearchitect Nicolaas Doornberg. In 1978 vond de restauratie van de toren plaats. De kerk is erkend als rijksmonument.
Verzorgingsplaats Vanenburg

Verzorgingsplaats Vanenburg is een Nederlandse snelwegparking, gelegen aan de zuidoostzijde van de A28 Utrecht → Groningen tussen afritten 9 en 10 in de gemeente Putten. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Oldenaller. De naam van deze verzorgingsplaats verwijst naar Kasteel De Vanenburg dat drie kilometer verderop in Putten staat.
Dongecentrale

De Dongecentrale is een voormalige elektriciteitscentrale van de Provinciale Noordbrabantse Electriciteits Maatschappij (PNEM) en later van EPZ, RWE en Essent in de gemeente Geertruidenberg in Noord-Brabant. De Dongecentrale, genoemd naar de Donge, waaraan ze is gelegen, was in 1919 de eerste provinciale elektriciteitscentrale in Noord-Brabant; de centrale had toen een vermogen van 18,5 megawatt. De Dongecentrale is gelegen op een kilometer afstand van zijn vervanger, de Amercentrale. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog bliezen de Duitsers de turbines van de centrale op. Het ingebrande kruitspoor van het slagkoord dat de detonatie veroorzaakte is nog altijd ingebrand te zien in de vloer van het gebouw. In de jaren 70 werd de Dongecentrale een zogenaamde STEG-centrale (stoom- en gasturbine-eenheid) met een vermogen van 121 megawatt die met een klein team bediend werd en alleen werd ingezet in de piekuren. In 2012 werd de centrale overgenomen door de provincie Noord-Brabant en de non-profit maatschappij BOEi met de bedoeling een nieuwe bestemming voor het gebouw te vinden. De centrale werd anno 2025 verhuurd aan een evenementenorganisatie en een belevingscentrum voor veiligheid en gezondheid. Zie ook Lijst van elektriciteitscentrales in Nederland
Verzorgingsplaats Ruyven

Verzorgingsplaats Ruyven is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A13 tussen de aansluitingen Rotterdam The Hague Airport (11) en Delft-Zuid (10). De invoegstrook loopt over in de oprit voor aansluiting Delft-Zuid. Ruyven ligt op het grondgebied van de plaats Delfgauw in de gemeente Pijnacker-Nootdorp. De verzorgingsplaats heeft twee fastfoodrestaurants en een casino. Deze zijn tevens voor voetgangers bereikbaar via de parallelweg aan de oostzijde van de A13. Verzorgingsplaats Ruyven is in de winter van 2010-2011 door Rijkswaterstaat volledig opgeknapt. Er is sindsdien een oplaadpunt voor elektrische voertuigen, een speeltuin en twee fitnesstoestellen. Tevens zijn alle bosschages weggehaald waardoor de verzorgingsplaats sociaal veiliger is geworden. Ruyven is evenals een industrieterrein en een recreatiegebied vernoemd naar een vroegere woonkern. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Vrijenban.
De Overtuin (Haastrecht)

De Overtuin is een park in Engelse Landschapsstijl in Haastrecht in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het wordt ook wel het Haastrechtse Bos genoemd. Het park behoort bij het herenhuis aan de overzijde van de provinciale weg 228 waarin Museum Paulina Bisdom van Vliet gevestigd is. Geschiedenis Het park ontstond vanaf 1745 na de aankoop van de gronden ten zuiden van de Hoogstraat. Het is in 1875 gedeeltelijk omgevormd van een geometrische tuin naar een zogenaamd Engelse parkstijl. In het park bevindt zich het graf van Paulina le Fèvre de Montigny - Bisdom van Vliet en haar echtgenoot Johan Jacob le Fèvre de Montigny. Ook haar hond Nora heeft een eigen graf in het park. Verder staan er twee tuinbeelden en vijf tuinsieraden. De rode beuk in de overtuin werd reeds op het eind van de 17e eeuw geplant, door Adriaan Bisdom, de eerste van de familie die zich in Haastrecht vestigde. Op een eilandje staat de ruïne van een folly, een grot, ooit speciaal ontworpen om het park te verfraaien. In 1969 is De Overtuin, bestaande uit tuin, park en bos door het museum geschonken aan de voormalige gemeente Haastrecht. Rond 1980 werd het park uitgebreid met een extra bosgedeelte dat ligt in het verlengde er van. Stichting Overtuin In 2014 is de Stichting Overtuin Bisdom van Vliet opgericht, als opvolger van de werkgroep Overtuin. De vrijwilligers van deze groep hadden tot dan toe het onderhoud van het park op zich genomen. In 2017 werd begonnen met het opknappen van de tuin naar een masterplan uit 2014 van tuinarchitect Monique Wolak. Het bos zou worden uitgedund. De paden, bruggen en de grot zouden worden verbeterd. De uitvoering van het masterplan leidde tot verdeeldheid en moest door de rechter worden beoordeeld. In 2020 is het eigendomsrecht van De Overtuin door de gemeente Krimpenerwaard weer teruggegeven aan Museum Bisdom van Vliet. Door de overdracht zijn overtuin en museum opnieuw een geheel. Het masterplan werd geactualiseerd en er werd verder gegaan met de opknapbeurt. Het museum heeft de Stichting Overtuin Bisdom van Vliet opgedragen de tuin te onderhouden en te herstellen zoals aangegeven in het plan. Externe link Website Stichting Overtuin Bisdom van Vliet Afbeeldingen
Sendeturm Wormer

Der Sendeturm Wormer ist das höchste Bauwerk in der Region Zaanstreek in der niederländischen Provinz Noord-Holland. Der Sendeturm im Ortsteil Wormer der Gemeinde Wormerland ist einschließlich des Sendemastes 144 Meter hoch. Der fast 119 Meter hohe Betonturm wurde 1970 im Auftrag des niederländischen Kommunikationsunternehmens PTT errichtet, das diesen für Telefon-Richtverbindungen nutzte. Der Sendeturm verfügt über drei Plattformen für Richtantennen und darüber einen sogenannten (gläsernen) Regiesteg. Der Turm ist Teil des Richtfunkverbindungsnetzes, das die PTT zwischen 1955 und 1976 errichten ließ. Da der Regionalsender NH im Januar 2000 mit der terrestrischen Fernsehübertragung beginnen wollte, wurde 1999 ein ca. 30 Meter hoher Sendemast auf dem Turm installiert. Die Sendeleistung betrug 200 kW. Der Sendeturm ist seit 2007 im Eigentum von Alticom, der ihn zu einem Rechenzentrum ausbaute. 2006 wurde NOVEC neuer Eigentümer des Sendemastes auf dem Sendeturm. Bei Einheimischen ist der Sendeturm unter Toren van Wormer bekannt. Einzelnachweise