NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint Maarten (Ouddorp)

Sint Maarten (deutsch St. Martin; auch Dorpskerk genannt, deutsch Dorfkirche) ist das Kirchengebäude einer reformierten Gemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Ouddorp auf der Insel Goeree-Overflakkee in der Provinz Südholland. Der Turm der Kirche sowie das Kirchenschiff sind seit 1971 als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die bis zur Einführung der Reformation dem heiligen Martin von Tours geweihte Kirche geht auf das Jahr 1348 zurück. Ältester Teil ist der in Tuffstein aufgeführte gotische dreiseitig geschlossene Chor. Das ursprünglich dreischiffige Langhaus wurde 1490 im Zuge des Haken-und-Kabeljau-Krieges beschädigt und danach vereinfacht wieder aufgebaut. Um 1500 wurde der Turm vollständig neu in spätgotischen Formen aufgeführt. Er steht seit 1734 frei, als das Langhaus umgebaut und verkleinert wurde. 1903 wurde ein Querhaus hinzugefügt, das 1924 vergrößert wurde. Literatur Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Zuid-Holland, 2004, S. 393. Weblinks Hervormde Gemeente Ouddorp - Dorpskerk: Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Dorpskerk, Ouddorp

The Dorpskerk (town church) also known as the Maartenskerk in Ouddorp (South Holland, Netherlands) was completed in 1348 and is situated in the town's centre. The tower was completed in the early 16th century. The church was completely renovated in the 18th century. The church and tower are rijksmonuments, listed as number 16267 and 16268. The 1,160 seat church is still in use by the Restored Reformed Church. Originally it was a Roman Catholic church. During the Reformation it became a Protestant church. In 2010, the church was transferred from the Dutch Reformed Church to the Restored Reformed Church. References External links The church on the website of the Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. The tower on the website of the Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.
Rhijnspoorplein

Het Rhijnspoorplein is een plein in Amsterdam-Oost en -Centrum. Het ligt tussen het Weesperplein en de Wibautstraat en is onderdeel van de Amsterdamse stadsroute s112, tussen de IJtunnel en de Gooiseweg. Het plein kreeg zijn naam in 1939. Voorheen stond hier van 1843 tot 1939 het Weesperpoortstation. Dit was het vertrekpunt voor de, door de Nederlandsche Rhijnspoorweg-Maatschappij (kortweg genoemd: Rhijnspoor) aangelegde en geëxploiteerde, spoorverbinding naar Utrecht en Arnhem. Van 1881 tot 1939 vertrok hier tevens de Gooische Stoomtram naar Diemen, Muiden, Naarden, Laren en Hilversum. Op de noordoostelijke hoek van het plein, bij de Spinozastraat en de Sarphatistraat, herinnert een beeldhouwwerk van Hildo Krop, met drie historische treinen, aan dat station. Onderdeel van het plein is een brug, de Weesperpoort, over de Singelgracht. De brug is genoemd naar een historische, gesloopte, Amsterdamse stadspoort. Op de brug staan een beeldhouwwerk, dat herinnert aan de oude stadspoort, en het Standbeeld voor F.M. Wibaut van wethouder Floor Wibaut. Het Rhijnspoorplein werd gedomineerd door drie grote kantoorgebouwen uit de jaren vijftig en zestig: de Raad van Arbeid, het gebouw van de Belastingdienst en het Wibauthuis. Dit laatste gebouw is gesloopt in 2007. Het gebouw van de Raad van Arbeid heet nu Benno Premselahuis en het voormalige Belastingkantoor heet nu Kohnstammhuis. De gebouwen zijn nu in gebruik bij de Hogeschool van Amsterdam (HvA) Aan het Rhijnspoorplein en de kop van de Wibautstraat bevinden zich, naast de al genoemde gebouwen, tegenwoordig diverse vestigingen van de Hogeschool van Amsterdam, tezamen de Amstelcampus genaamd. Sinds 2007 bevinden zich daar de opleidingen Interactieve Media en Media en Informatie Management. De nieuwbouw van de HvA op de plek waar voorheen het Wibauthuis stond, wordt ook Wibauthuis genoemd. Aan de Mauritskade stond tussen het plein en de Weesperzijde tot 2002 een kunstwerk dat aan het Weesperpoortstation herinnerde: de Gebroken Cirkel van Ad Dekkers. Het stelde een stuk opgerolde treinrails voor en was bekend als het "Gat van Duisenberg". De Belastingdienst verhuisde in 1994 naar het Boekhuis in Sloterdijk, het kunstwerk naar de Spaarndammerdijk. Verkeer en vervoer Sinds 1968 ligt onder het plein een tunnel van de Mauritskade, die deel uitmaakt van de route Stadhouderskade - Torontobrug - Mauritskade, samen onderdeel van de stadsroute s101. De bouw van de Amsterdamse metro startte in augustus 1970 op het Rhijnspoorplein. Toen werden ook de nog aanwezige fundamenten van de draaischijf van het voormalige treinstation gesloopt. De tunnel van de Oostlijn werd in oktober 1977 in gebruik genomen.
Stadion De Vliert

Das Stadion De Vliert (durch Sponsoringvertrag Timmermans Infra Stadion De Vliert) ist ein Fußballstadion in der südniederländischen Stadt ’s-Hertogenbosch, Hauptstadt der Provinz Nordbrabant. Der Fußballverein FC Den Bosch nutzt das Stadion für seine Heimspiele. Geschichte Das ursprüngliche Stadion wurde 1951, u. a. mit der Leichtathletik-Olympiasiegerin Fanny Blankers-Koen, eröffnet. Damals besaß die Sportstätte eine Leichtathletikanlage, fasste 30.000 Zuschauer und war zu der Zeit eines der größten Stadien der Niederlande. Im Jahr 1997 wurde das alte Stadion abgerissen und durch einen Neubau ohne Laufbahn ersetzt. Das Spielfeld wurde dabei um 90° gedreht. Die neue Heimat des FC Den Bosch besteht aus vier einzelnen, überdachten Sitzplatztribünen mit einem Fassungsvermögen von 8.500 Besuchern. In den vier offenen Ecken des Stadions, hinter den Flutlichtmasten, befinden sich Gebäude, die nach außen hin spitz zulaufen und dem Stadion eine charakteristische Form geben. Um das Stadion liegen fünf Fußballfelder und große Parkplatzflächen. Name Von 1998 bis 2008 trug die Anlage den Namen Ecco-Stadion, nach dem damaligen Hauptsponsor. Von 2012 bis zum Saisonende 2015 trug die Spielstätte den Namen Brainwash Stadion De Vliert. Nach dem Auslaufen des Vertrages erhielt es ab der Saison 2015/16 die Bezeichnung Timmermans Infra Stadion De Vliert. Zunächst wurde mit dem Kabel- und Leitungsdienstleister Timmermans Infra ein Vertrag über ein Jahr vereinbart. Weblinks Timmermans Infra Stadion De Vliert auf der Website des FC Den Bosch. In: fcdenbosch.nl. FC Den Bosch, abgerufen am 27. Februar 2019 (niederländisch). Bildergalerie. In: stadionwelt.de Timmermans Infra Stadion De Vliert - 's-Hertogenbosch. In: europlan-online.de Einzelnachweise
De Vliert

De Vliert (Dutch pronunciation: [də ˈvliːrt]) is a multi-use stadium in 's-Hertogenbosch, Netherlands. It is currently used mostly for football matches and is the home stadium of FC Den Bosch. The original stadium was built in 1951, included an athletics track and had at its heyday a capacity of 30,000, making it one of the largest stadiums in the Netherlands. The old stadium was replaced previously in 1997 by the new stadium, which saw the field rotated 90° and is currently able to hold 8,500 people. The grandstands are partially heated by infrared heaters to provide comfort to spectators. Plans include the replacement of the East stand by a new main stand, and a renewed West stand. The main goal is to increase the commercial space of the stadium and support the clubs ambition to play the Eredivisie football league in the Netherlands. Additional expansion room is available in the open corners, giving the stadium a maximum capacity of 13,500
Stadion De Vliert

El Stadion De Vliert es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de 's-Hertogenbosch (en neerlandés: Den Bosch) en la provincia de Brabante Septentrional, en el sur de los Países Bajos. El estadio inaugurado en 1951, es utilizado por el club de fútbol FC Den Bosch para sus partidos en casa. Después de que el BVV Den Bosch ganara el campeonato nacional en 1948, el consejo municipal de 's-Hertogenbosch reconoció la necesidad de tener un estadio de fútbol. El estadio se inauguró el 8 de septiembre de 1951, y la ceremonia de inauguración fue encabezada por la campeona olímpica de atletismo Fanny Blankers-Koen. El estadio tenía entonces una capacidad de más de 30.000 espectadores, siendo el tercer recinto más grande de los Países Bajos después del Estadio Olímpico de Ámsterdam y el Stadion Feijenoord.​ En 1997 el antiguo estadio fue demolido y reemplazado por uno nuevo sin pista de atletismo. El nuevo hogar del FC Den Bosch consta de cuatro tribunas individuales con asientos cubiertos con una capacidad para 9.000 espectadores. Por razones de patrocinio el estadio a adoptado los siguientes nombres, Ecco-stadion (1998–2003), BrainWash Stadion De Vliert (2012–2015), Timmermans Infra Stadion De Vliert (2015–2017). Véase también Anexo:Estadios de fútbol de los Países Bajos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Stadion De Vliert.
De Vliert

Il De Vliert è uno stadio situato a 's-Hertogenbosch sede delle partite del FC Den Bosch ed è situato nello Sportpark Vliert nell'omonimo quartiere. Fu aperto nel 1951 come stadio di atletica e, a quell'epoca, poteva ospitare 30.000 spettatori. Nel 1997 furono demolite tutte le tribune facendo rimanere solo la Tribuna Est, facendo arrivare così lo stadio ad una capacità di 4500 spettatori. Successivamente, però, fu costruita una nuova tribuna in modo tale da far arrivare la capacità dello stadio a quella attuale. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su De Vliert
Stadion De Vliert

Stadion De Vliert in 's-Hertogenbosch is het stadion van FC Den Bosch en staat in Sportpark De Vliert in de gelijknamige wijk. Geschiedenis Na het behalen van het landskampioenschap door BVV zag de gemeenteraad van 's-Hertogenbosch de noodzaak in van een voetbalstadion. Het voetbalstadion werd op 8 september 1951 feestelijk geopend. De opening zelf werd verricht door Fanny Blankers-Koen. Het stadion had toen een capaciteit van ruim 30.000 toeschouwers. Het stadion was na het Olympisch Stadion en Stadion Feijenoord het op twee na grootste stadion van Nederland. In 1996 werd het stadion grotendeels gesloopt en werd er begonnen aan een nieuw stadion. De oostelijke tribunes aan de lange zijde bleef staan en de atletiekbaan verdween. Aan de korte zijden kwamen twee dijken te liggen, die in 2002 zijn afgegraven en ook zijn bebouwd. Het nieuwe stadion werd in 1997 geopend en kreeg in 1998 de naam Ecco-Stadion, naar de hoofdsponsor Ecco Shoes op dat moment. De capaciteit bedroeg toen slechts 4.500 toeschouwers. In november 2000 kwamen er plannen om ook de noord- en zuidzijde te bebouwen met tribunes. Het zou uiteindelijk tot de zomer van 2002 duren voordat er gestart zou worden met de bebouwing van deze twee zijden. Sinds deze verbouwing bedroeg de capaciteit 8.500 toeschouwers. Door onder andere het sluiten van enkele vakken en de bouw van een skybox is er in De Vliert medio 2023 plek voor 6.500 mensen. Van 2012 tot 2015 heette het stadion officieel BrainWash Stadion De Vliert, naar de voormalige hoofdsponsor. Van 2015 t/m 2017 heet het stadion Timmermans Infra Stadion De Vliert, naar de nieuwe subhoofdsponsor. Op 21 juli 2017 werd bekendgemaakt dat de oosttribune, waar de fanatieke M-Side op gevestigd is, per direct werd gesloten. Op 9 november 2018 heeft burgemeester van 's-Hertogenbosch Jack Mikkers samen met een supporter en voorzitter van de Raad van Commissarissen, Jan Hein Schouten, de gerenoveerde en gerepareerde oosttribune met een druk op de rode knop heropend. Dat gebeurde voor de wedstrijd tegen FC Twente. Een groot spandoek kondigde het nieuwe seizoen aan: 'The Gates are open'. Op 22 mei 2019 is Stadion De Vliert voor het treffen in de halve finale van de play-offs met Go Ahead Eagles weer eens volledig uitverkocht. De Vliert bestond op woensdag 8 september 2021 70 jaar. Voor een aantal supporters van FC Den Bosch een reden om hierbij stil te staan door het ontsteken van minstens 70 fakkels. Interlands Bijgewerkt t/m 25 juli 2013
De Vliert

De Vliert – wielofunkcyjny stadion w mieście ’s-Hertogenbosch w Holandii. Najczęściej używany jest jako stadion piłkarski, a swoje mecze rozgrywa na nim drużyna FC Den Bosch. Stadion może pomieścić 9000 widzów, a został wybudowany w 1999 roku.
Fort bij het Steurgat

Fort bij het Steurgat is het meest zuidelijke fort van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het werd in 1881-1882 gebouwd. Het fort diende ter afsluiting van de Nieuwe Merwede en het Steurgat: een bevaarbare kreek in de Biesbosch. Het fort ligt ten zuidwesten van Werkendam. Het vijfhoekige forteiland is ongeveer 1,5 hectare groot en is omringd door een brede fortgracht met brug. Binnen de aarden omwalling staan twee voormalige militaire bouwwerken, een bomvrije kazerne en een grote stalling voor geschut met ondergrondse opslag voor buskruit. De remise wordt ook wel 'kruithuis' genoemd. Door middel van een poterne waren de gebouwen met elkaar verbonden. Ze zijn deels aangeaard; de dikke aarden laag moest de bakstenen muren beschermen tegen granaatinslagen. De kazerne telt twee verdiepingen. Hier waren de verblijven voor de manschappen, de keuken, een ziekenzaal en de sanitaire voorzieningen. In de kelder van het kruithuis, gebouw B, waren de magazijnen voor de opslag van munitie. Op de bovenste verdieping werden de kanonnen gestald. Korte tijd na het einde van de Tweede Wereldoorlog werd het fort gebruikt als interneringskamp voor leden van de Nationaal-Socialistische Beweging (NSB’ers), collaborateurs, zwarthandelaars en andere foute Nederlanders. Nadat het fort in particulier bezit kwam, zijn de kazerne en remise in 1999-2000 bewoonbaar gemaakt en verrezen er in totaal 11 villa's, appartementen en penthouses. Fort Steurgat is gelegen in de zogenaamde Noordwaard van de Brabantse Biesbosch, niet ver van het gelijknamige vaarwater Steurgat. Een variant van het Waterliniepad loopt langs het fort. (Deze variant is te gebruiken als het pontje over het Steurgat niet vaart; het Waterliniepad loopt door tot Dordrecht.) Externe link Kenniscentrum waterlinies Fort aan het Steurgat
Sint-Martinuskerk (Gronsveld)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Gronsveld, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. De kerk is een rijksmonument en is gewijd aan Sint-Martinus. Ligging Het gebouw ligt aan de doorgaande weg door het dorp van De Heeg te Maastricht naar Rijckholt. De kerk staat op een kerkheuvel. Om de kerk ligt een kerkhof dat omgeven wordt door een keermuur. Aan de voorzijde van de kerk ligt een plein waar een Heilig Hartbeeld staat. Vlak bij de kerk bevindt zich het kasteel van Gronsveld. Geschiedenis In 1281 werd de kerk voor het eerst vermeld. Niet lang daarna werd de mergelstenen toren gebouwd. In de 15e of 16e eeuw werd de toren verhoogd. In 1579 werd het kerkgebouw in brand gestoken. In 1657 stortte het gewelf in van het koor. In de periode 1690-1699 werd de kerk herbouwd in classicistische stijl. Hierbij werden de toren en het koor behouden. Bij de herbouw werden onder andere (niet zuivere) Dorische pilasters van mergelsteen als geleding toegepast. In 1705-1711 werd het koor verhoogd en een dwarspand aangebouwd. In 1787-1789 werd een sacristie gebouwd in de zuidoosthoek. In 1895 werd de kerk gerestaureerd. In 1947-1948 werd de kerk vanwege oorlogsschade opnieuw gerestaureerd. In 1982 vond wederom een restauratie plaats. Beschrijving Het gebouw bestaat uit een driezijdig gesloten laatgotisch koor, een eenbeukig schip, een dwarspand, en tegen de zuidzijde van het koor en de westkant van het zuidertransept de toren met drie geledingen en ingesnoerde torenspits. Het gebouw is opgetrokken uit baksteen en mergel in speklagen. De daken zijn gedekt met leien. In het interieur valt de rijke betimmering van het koor in Luiks-Akense meubelstijl op. Ook het hoofdaltaar, de twee zijaltaren, de communiebank, de preekstoel, de biechtstoelen en het kerkorgel zijn uitgevoerd in barokstijl. Het orgel is in 1712 gebouwd door Philippe Le Picard. Het is het enige bewaarde orgel dat met zekerheid aan deze orgelbouwer kan worden toegeschreven. Bijzonder is de grafzerk van Wilhelm van Bronckhorst en Agnes van Bylant uit 1563, die zich oorspronkelijk in de kapel van het Observantenklooster op de Sint-Pietersberg bevond. In 1700 werd de gebeeldhouwde zerk overgebracht naar de vernieuwde kerk van Gronsveld.
Sint-Martinuskerk (Beetgum)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Beetgum in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De kerk (het schip) werd gebouwd in 1669-1672 op de fundamenten van een kerk die in 1669 was afgebroken en die gewijd was aan de heilige Martinus. In 1862 werd het zadeldak van de middeleeuwse kerktoren vervangen door een spits. Het orgel uit 1726 van Christian Müller werd in 1862 verplaatst naar de Stefanuskerk in Westerbork. Het nieuwe orgel uit 1862 van Petrus van Oeckelen werd in 1979 gerestaureerd door Bakker & Timmenga. De preekstoel dateert uit het jaar 1673. Onder het koor bevindt zich de grafkelder van de familie Thoe Schwartzenberg en Hohenlansberg, initiatiefnemer tot de herbouw van de kerk. De grafkelder is gedekt door stergewelven. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Beetgum Kerken in Friesland Literatuur G. Abma, S. Lautenbach, R. van Tuinen (1980) Toer en tsjerke fan Bitgum S. ten Hoeve (1980) St Martinuskerk te Beetgum
Vredeskerk (Oosterhout)

De Vredeskerk is een Nederlandse protestantse en voormalige hervormde kerk in Oosterhout. De kerk is gebouwd in 1810 en heeft de status van rijksmonument. Geschiedenis Hoewel er reeds in de tweede helft van de 16e eeuw protestanten in Oosterhout leefden werd de uitoefening van de protestantse eredienst pas mogelijk bij het ingaan van het Twaalfjarig Bestand, in 1609. De eerste vaste predikant trad aan op 7 november 1613. Dit was Adrianus de Raedt (Radeus). In 1614 werd een huis gekocht aan de Markt. Hier werd een protestantse kerk en een school in gevestigd. Er werd ook een toren bijgebouwd, die in 1638 door de katholieken werd verwoest. In 1648 werd de uitoefening van de katholieke eredienst verboden en werd de Sint-Janskerk door de hervormden genaast. In 1649 werd hier de eerste godsdienstoefening gehouden. De voormalige kerkschool werd verkocht aan een smid. Er waren relatief veel protestanten in Oosterhout: in 1698 waren dat er 200. De katholieken kregen in 1810, onder de regering van Lodewijk Napoleon Bonaparte, hun kerk terug. Ter compensatie werd voor de protestanten een nieuwe kerk gebouwd: de huidige Vredeskerk, die dus een Napoleonskerk is. Gebouw De Vredeskerk stamt uit 1810. De naam Vredeskerk verkreeg ze pas in de jaren 90 van de 20e eeuw. De kerk is gebouwd in neoclassicistische stijl en heeft de vorm van een Grieks kruis. Op het dak staat een klokkentorentje. In het interieur bevindt zich de uit de Sint-Janskerk afkomstige eikenhouten preekstoel uit 1640 met reliëfs van de Salvator Mundi en de vier Evangelisten. Er zijn drie gegoten koperen kroonluchters, uit 1629, 1637, en 1642. Het orgel stamt uit 1753 en werd gebouwd door Jacob François Moreau. Oorspronkelijk stond het in de katholieke schuurkerk en het werd overgeplaatst in 1810. Externe bronnen Protestantse gemeente Oosterhout ReliWiki
Over-Engh

Villa Over-Engh of Overengh is een aan de Churchillweg in Wageningen gelegen villa. Het gebouw heeft de status van rijksmonument. De villa werd in 1852 gebouwd aan de Grindweg, de huidige Churchillweg, een middeleeuwse weg die in 1849 werd verbeterd. Destijds keek de villa uit over de eng. In de jaren 80 was het de vestiging van wereldwinkel en linkse boekhandel 'De Uitbuyt'. Tegenwoordig is er in het hoofdpand een woongroep gevestigd. Externe link Ronald Stenvert e.a., Over-Engh in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 324
Witte Kerk (Nieuw-Vennep)

De Witte Kerk is een Protestantse kerk in Nieuw-Vennep in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De kerk is gebouwd in 1862 en staat op een centrale plek, aan de kruising van de Hoofdweg (Oostzijde) en de Venneperweg. Het is de oudste kerk en een van de oudste gebouwen in Nieuw-Vennep. De kerk maakt deel uit van de in 2004 gevormde Protestantse Kerk in Nederland. Naast de Witte Kerk kent Nieuw-Vennep nog twee andere zelfstandige protestantse gemeenten. De kerk en de pastorie (aan de Venneperweg) staan samen op de gemeentelijke monumentenlijst van Haarlemmermeer. Interieur De preekstoel is aan een van de lange zijdes van de kerkruimte. In 1865 werd er een orgel ingebouwd van het bedrijf van de familie Knipscheer in Amsterdam. In 1980 is dit vervangen door een ander orgel. Externe links Protestantse Gemeente Nieuw-Vennep / Witte Kerk Gemeente Haarlemmermeer: Monumentenlijst: NH Kerk en pastorie (gearchiveerd)
Haarrijnseplas

De Haarrijnseplas is een zandwinningsplas in de Nederlandse gemeente Utrecht nabij de snelweg A2. De plas wordt doorsneden door de Maarssenseweg, de weg tussen Maarssen en Themaat (Vleuten). De twee plassen hebben een gezamenlijke oppervlakte van ruwweg 90 hectare. De plassen zijn in het begin van de 21e eeuw gegraven. Uit dit zandgat is 13 miljoen m³ zand is gewonnen. Een groot deel daarvan is gebruikt om de Vinex-wijk Leidsche Rijn op te hogen. Naast recreatie heeft de plas een functie in het waterbeheer.
De Vergulde Galei

De Vergulde Galei is een monumentaal pand aan de Lage Gouwe in de Nederlandse stad Gouda. In 1723 werd het huis aan de Lage Gouwe verkocht onder de naam De Vergulde Galei, eerder De Drie Hammen geheten. Omstreeks 1813/1814 werd het oude pand afgebroken en vervangen door een nieuw pand in de empirestijl. De woning werd in 1976 en 1977 gerestaureerd en in 1977, als rijksmonument, heropend door de toenmalige minister van CRM, H.W. van Doorn. De toen onthulde gevelsteen behoorde oorspronkelijk niet bij dit pand, maar is waarschijnlijk afkomstig uit Bloemendaal. Voor dit pand werden op 14 mei 1790 in beslag genomen goederen van patriotten verkocht. Het betrof eigendommen van die patriotten, die weigerden hun contributie te betalen voor de schutterij waaruit ze verwijderd waren. De goederen die niet geveild konden worden in de Doelen werden op straat verkocht op de Gouwe voor de galije.
Vijfde Petroleumhaven

De Vijfde Petroleumhaven is een haven in Rotterdam-Europoort. De haven is aan het begin van de jaren zestig gegraven voor de overslag van aardolie. Tijdens de Suezcrisis van 1956 was het Suezkanaal afgesloten. Vanaf 1967 was het Suezkanaal gedurende vele jaren gesloten. Olietankers uit het Midden-Oosten moesten om Afrika heen varen. Dit leidde tot een enorme schaalvergroting in de tankvaart. De Vijfde Petroleumhaven ligt aan het 23 meter diepe Calandkanaal en kon ook de grootste mammoettankers uit die tijd ontvangen. Aan de Vijfde Petroleumhaven zijn Gunvor Petroleum Rotterdam (voorheen Kuwait Petroleum Europoort en daarvoor Gulf) en TEAM Terminal gevestigd.