NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Vincentiuskerk (Volendam)

De Sint-Vincentiuskerk in Volendam werd gebouwd in 1860 en is toegewijd aan de heilige Vincentius. Een heilige mis werd op 26 september 2010 opgedragen om het 150-jarig bestaan van de kerk te vieren. Geschiedenis De neogotische Sint-Vincentiuskerk verrees in 1860 naar plannen van architect Theo Molkenboer. In 1882 werden de bestaande transept en priesterkoor vernieuwd in Neoromaanse stijl onder leiding van architect Adrianus Bleijs. Naar plannen van architect P. Snel uit Hoorn kwamen in 1907 het huidige middenschip en de toren tot stand. Orgels Het eerste orgel van de kerk was een tweedehands instrument, dat was gekocht van de Sint-Laurentiuskerk aan de Diggelaarssteeg in Alkmaar. In 1935 werd het ingeruild en verkocht naar de Hervormde Kerk van Paesens toen de firma Bernard Pels & Zn. een nieuw orgel leverde. Dit instrument heeft dienstgedaan tot 1971, toen het werd vervangen door het huidige orgel, afkomstig uit de Sint-Annakerk (de Pool) te Amsterdam. Dit instrument is in 1916 gebouwd door Sybrand Adema en is later door Hubert Schreurs uitgebreid en aangepast. Het orgel is in 1999 gerestaureerd door de firma Pels & Van Leeuwen. Daarbij werd ook een tweede orgel in de apsis van de kerk geplaatst. Beide orgels zijn toen ook aan elkaar gekoppeld zodat van de speeltafel van het ene instrument ook het andere te bespelen is. In 2009 is de bliksem in de kerk geslagen, hetgeen aan de elektronica van de orgels een schade van € 45.000,- veroorzaakte. Het Adema-Scheursorgel staat bekend om de twee grote opdrukken aan weerszijden; deze laten dansende muizen zien. De opdrukken maakten in 1961, bij de introductie, veel furore onder de Volendamse bevolking. Er ontstonden zelfs rellen, die weken aanhielden. De opdrukken zijn nog in 1991 vernieuwd, nadat een onbekend persoon ze bekladde. Concerten In de Sint-Vincentiuskerk wordt jaarlijks door het Volendams Opera Koor een concert gegeven. Ook worden er regelmatig orgelconcerten gegeven. Externe links Officiële website St. Vincentiuskerk, VVV Volendam Orgel Database Piet Bron
Rechteren Castle

Rechteren Castle (Dutch: Kasteel Rechteren) is a Dutch castle situated on an island on side-branch of Overijsselse Vecht river, near the village of Dalfsen. It is the only castle in the province Overijssel from the Middle Ages that still exists. History Originally, Rechteren Castle was owned by the counts of Bentheim. It is first mentioned in 1190. In 1315, it became the property of Herman van Voorst. Through inheritances, it became property of the van Heeckeren, that split into the van Voorst en van Rechteren family. The counts of Rechteren inherited the castle, and it is nowadays still the family's property. The castle is not open to visitors. During the Second World War the castle offered shelter to some 60 refugees from Katwijk, Noordwijk and Scheveningen. Exterior The castle has been renovated and extended several times throughout the centuries. In 1591, Prince Maurice of Orange requested the owners to dismantle all fortification elements, so that the Spanish troops would not be able to seize an important military stronghold. The surrounding ring wall was torn down, and the main moat was drained. In the 18th century, two wings were added to the main building. In 1896 the main building and the main tower were transformed in neogothic style. In the 1950s, all the neogothic elements were removed, and the 18th century style of the castle was restored. Interior In 1908 and 1991, the owners of the castle allowed a photographer to take pictures of the interior. The vestibule contains many family portraits, and there is a white salon designed in rococo style. The dinner room is decorated with paintings by Herman ten Oever, depicting scenes from Greek mythology. The central hall contains portraits and arms of the Rechteren family. External links Media related to Kasteel Rechteren at Wikimedia Commons Dutch website on Kasteel Rechteren
De Korenbloem (Haaksbergen)

De Korenbloem is een korenmolen in Haaksbergen in de Nederlandse provincie Overijssel. De molen werd in 1798 gebouwd als stellingmolen. In 1888 werd de stelling door een belt vervangen en werd de molen dus een beltmolen. Na in verval te zijn geraakt werd in 1964 de molen eigendom van de gemeente Haaksbergen. In 1966 volgde vervolgens een restauratie. Er waren plannen om de molen te verplaatsen vanwege een verslechterde molenbiotoop, maar in 1991 werd de molen op zijn oorspronkelijke plek gerestaureerd en weer van een stelling voorzien, iets hoger dan de vroegere stelling. Een vrijwillig molenaar laat de molen regelmatig draaien. De stalen roeden van de molen hebben een lengte van 24 meter en zijn gemaakt door de firma Buurma te Oudeschans. De binnenroede met nummer 107 is voorzien van het fokwieksysteem met remkleppen en zeilen en de buitenroede met nummer 106 heeft een Oudhollands hekwerk, eveneens met zeilen. De roeden zijn gestoken in 1993. De molen bezit twee koppels maalstenen met 15der (130 cm in diameter) blauwe stenen. De gietijzeren bovenas gegoten door de firma Nering & Boegel is 6,75 m lang. Het kruiwerk, waarmee de wieken op de wieken worden gezet, bestaat uit een Engels kruiwerk, dat bediend wordt met een kruirad. De molen wordt gevangen (geremd) met een stalen bandvang, die wordt bediend met een wipstok. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,46. Het bovenwiel heeft 62 kammen en de bonkelaar heeft 32 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,94 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 12,5 cm. Het spoorwiel heeft 80 kammen en het steenrondsel 24 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,33 keer sneller dan de koningsspil en 6,46 keer sneller dan de bovenas. De steek is 10,6 cm.
Oude Kerk (Borne)

De Oude Kerk van Borne, in de Nederlandse provincie Overijssel, is een in laatgotische stijl opgetrokken kerkgebouw. Het oudste deel dateert waarschijnlijk uit 1350. De kerk was toen eenbeukig. Het koor van de kerk stamt uit de eerste helft van de 15e eeuw. De bouw van het huidige tweebeukige schip kwam in 1482 gereed. Een aantal muurschilderingen die werden gevonden tijdens de restauratie van de kerk tussen 1919 en 1921 dateren uit dezelfde periode. De oudste klok in de toren dateert uit 1457. De preekstoel van Bentheimer zandsteen is waarschijnlijk omstreeks 1600 vervaardigd. Het huidige kerkorgel is uit 1841 en is van de hand van Johann Heinrich Holtgrave uit Deventer. De kerk werd destijds gewijd aan de heilige Stephanus, maar ten tijde van de Reformatie onder invloed van Christoffel Schele van Weleveld (1528-1606) werd een lutherse dominee aangesteld, Johan Niehof. In 1598 werden op last van de drost van Twente, Johan van Voorst, de beelden en altaren uit de kerk verwijderd, net als in de rest van Twente. Uiteindelijk moesten de Scheles zwichten voor de classis van Deventer en kreeg Borne in de zeventiende eeuw calvinistische predikanten.
Sint-Jozefkerk (Enschede)

De Sint-Jozefkerk is een rooms-katholieke kerk aan de Oldenzaalsestraat 115 in Nederlandse stad Enschede, aan de rand van de wijk Het Zeggelt en een voorbeeld van de Sint-Georgiusbasiliek te Almelo. De kerk is in de jaren 1893 en 1894 gebouwd om kerkruimte te bieden aan de textielarbeiders die eind 19e eeuw in Enschede kwamen werken. Op 25 september 1894 is de kerk ingewijd door Petrus Matthias Snickers, de toenmalige aartsbisschop van Utrecht. In verband met de toename van het aantal parochianen in de Sint Jacobusparochie kwam het kerkbestuur in maart 1890 met plannen voor een tweede R.K. kerk in Enschede op een deel van de tuin van de mevrouw Amelink. Het ontwerp van de nieuwe kerk werd opgedragen aan de bekende architect Joseph Cuypers (1861 – 1949) Bijzonder is dat in het bestek een aantal voorstellen van de R.K. Timmerliedenvereeniging St. Joseph werden overgenomen. Er wordt aangenomen dat Alphons Ariëns hiervan de grote inspirator is geweest. Aantal zaken die zijn overgenomen zijn o.a.: Verbod op vloeken Dat er extra schriksteigers aangebracht zouden worden tijdens de bouw. De werklieden verzekerd werden tegen ongelukken (Tijdens de bouw is een arbeider van de steiger gevallen waarbij hij zich verwondde) Dat minimale lonen werden betaald (Voor metselaars 17 cent per uur, voor timmerman, loodgieter of stukadoor 16 cent per uur, verver en smid 14,5 cent per uur en voor sjouwer en opperman 13 cent per uur) Dat op bouwterrein normaal niet langer dan 11 uur per dag werd gewerkt. Dat op de bouwplaats goed drinkwater en behoorlijke privaten aanwezig zouden zijn. Betalingen op maandag zouden plaatsvinden. De laagste inschrijver voor de bouw van de kerk zonder toren was aannemer J. Rodenrijs uit ’s Gravenhage voor ƒ 80.500,–. De optie met kerktoren boden ze aan voor ƒ 122.000,–. Rekening houdend met de inflatie zou dat vandaag de dag neerkomen op ca. €950.000,– voor de eerste optie en ca. 1,5 miljoen euro voor de optie met toren. De kerk is gebouwd in de neogotische stijl en heeft drie beuken en zeven traveeën. De kerktoren staat tegen de voorgevel en is met 77 meter de hoogste kerktoren van Enschede. Het is ook het op een na hoogste gebouw van Enschede. Met een hoogte van 101 meter is alleen de in 2008 opgeleverde Alphatoren hoger. Met ingang van september 2014 is de kerk het Eucharistisch Centrum van de Enschedese stadsparochie Sint-Jacobus de Meerdere. Externe links Website van de Jozefkerk
Binnenmolen (Rhenen)

De Binnenmolen is een korenmolen in de stad Rhenen in de Nederlandse provincie Utrecht. De molen werd in 1893 gebouwd ter vervanging van een standerdmolen op dezelfde plek. Diverse onderdelen van de oude molen zijn in de nieuwe ronde stenen stellingmolen verwerkt. Al in de jaren dertig van de twintigste eeuw kwam de molen buiten bedrijf en werd als café-restaurant ingericht. Hiertoe werden de maalstenen verwijderd. De molen kreeg in de kap een uitkijkpost en werd ook wel de Panoramamolen genoemd. De stelling van de molen deed dienst als terras. De molen raakte in minder goede staat van onderhoud en werd na aankoop door de Stichting de Utrechtse Molens in 1969 als draaivaardige molen gerestaureerd. De molen werd hierbij als woning ingericht. Het gangwerk is nog aanwezig, maar de stenen ontbreken. Wellicht wordt de molen in de toekomst maalvaardig gerestaureerd. De molen heeft roeden met een lengte van ruim 22 meter en die zijn voorzien van het oudhollands wieksysteem met zeilen. De molen wordt bewoond door een vrijwillig molenaar die de molen incidenteel laat draaien. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Rhenen
Fort in de Botshol

Het Fort in de Botshol is een fort van de Stelling van Amsterdam. Het fort ligt in de Noorderpolder van Waver-Botshol, ten zuiden van de Waver. Bijzonderheden Dit fort is het enige fort van de Stelling, waarvan het verdedigbare aardwerk uit 1895 behouden is gebleven. De slappe veengrond maakte het noodzakelijk de bodem met grote hoeveelheden zand te verstevigen. Het zandlichaam werd omgevormd tot verdedigbaar aardwerk met geschutsopstellingen. De brede onderwaterzetting maakte hier een goede verdediging mogelijk, waardoor de aanleg van betonnen gebouwen werd uitgesteld en uiteindelijk achterwege bleef. Uniek was ook de brug, waarvan het middenstuk in tijden van gevaar kon worden verwijderd. In de jaren tachtig is deze door de slechte staat vervangen door een eenvoudige houten brug. In de plannen lag de taak voor het fort vast. Het moest de accessen gevormd door de dijk langs de Waver en het droogblijvende terrein in de voorliggende polder bewaken. Het fort ligt tussen Fort Waver-Amstel en Fort aan de Winkel, beide hemelsbreed op circa 3 km afstand. Momenteel is het fort eigendom van Vereniging Natuurmonumenten. Door de zandgrond wijkt de flora sterk af van de nabije omgeving, er groeit o.a. blauw walstro en kleine tijm. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Abcoude Botshol Waverhoek Externe link Stelling van Amsterdam - een stadsmuur van water Fort in de Botshol
De Kraai (korenmolen)

De Kraai is een korenmolen in Westbroek in de provincie Utrecht. De molen werd in 1880 gebouwd. Dit ter vervanging van een wipkorenmolen. Deze wipmolen was eigendom van de familie Schuurman sinds 1877. Sinds 2017 is de heer A. Colijn eigenaar van de molen. Bij de bouw van de molen werd gebruikgemaakt van een molen uit 1839 afkomstig uit Amsterdam. In 1958 werd bij een grote restauratie de molen voorzien van zelfzwichting en geschikt gemaakt voor elektriciteitsopwekking. Hierdoor is het oorspronkelijke gangwerk van de molen grotendeels verloren gegaan. Erg succesvol was het systeem niet en de molen kwam dan ook stil te staan. In 1995 werd het wiekenkruis teruggerestaureerd naar het Oudhollands systeem met zeilen en kwam de molen weer af en toe op vrijwillige basis in bedrijf. Sinds circa 2004 stond de molen wegens achterstallig onderhoud stil. Eind juni 2008 werd bekend dat de molen een subsidie kreeg toegewezen waarmee de molen kon worden gerestaureerd. Medio 2011 was men met de restauratie bezig, die in 2012 werd afgerond. Op 25 juni 2012 werd er proefgemalen. Er is één maalkoppel met 17der (150 cm doorsnede) kunststenen met een gatenscherpsel aanwezig. In de molen is een molenwinkel aanwezig. De molen en de molenwinkel zijn op woensdagen en zaterdagen van 10.00 tot 16.00 uur geopend voor bezoek. De huidige molenaar is Ron Leeuwenkamp. Externe link Eigen website
Lutherse kerk (Amersfoort)

De Lutherse Kerk in Amersfoort is een kerkgebouw aan de Langestraat, in gebruik door de Lutherse gemeenschap van Amersfoort. De gemeente bestaat uit zo'n 120 ingeschrevenen, afkomstig uit het Eemland en het noordwesten van de Veluwe. Geschiedenis Op deze plaats is, waarschijnlijk in de 13e eeuw, de Heilige Geestkapel gesticht, daarmee een van de eerste stenen gebouwen van Amersfoort, mogelijk ouder dan de Sint-Joriskerk. Een deel van het gebouw was gasthuis, het Heilige Geest- of Oude Gasthuis. Vanaf 1447 was dit gasthuis onder beheer van de broeders van de Heilige Geest, ook wel Pothbroeders genoemd. De broeders vertrokken in 1527 naar de Pothof. De straat achter het de Lutherse kerk heet nog steeds Achter de Heilige Geest. Na vertrek van de broeders was het gebouw onder andere in gebruik als school, vleeshal en waag. De Lutherse gemeente was eerst gevestigd in het kapel van het Observantenklooster, maar in 1686 kreeg zij van het gemeentebestuur de Heilige Geestkapel. Vanwege instortingsgevaar van de oude toren kreeg de kerk in 1837 een nieuwe gevel in neoclassicistische stijl, ontworpen door stadsarchitect Ruitenberg. In 1903 werd het voorzien van een houten vloer boven op de grafzerken. Het gebouw is in 1986 voor het laatst gerestaureerd. De Evangelisch-Lutherse Gemeente Amersfoort-Baarn-Soest maakte deel uit van de Nederlandse Evangelisch-Lutherse Kerk, die in 2004 op ging in de Protestantse Kerk in Nederland. De Amersfoortse lutheranen hielden aanvankelijk vast aan hun eigen zelfstandige plaatselijke kerkelijke gemeente. Op 1 januari 2010 ging deze echter op in de Protestantse Gemeente Amersfoort. Amersfoortse Zwaan Op de toren staat, net zoals veel andere Lutherse kerken, een zwaan, de kerk wordt daarom ook wel de Amersfoortse Zwaan genoemd. Deze zwaan is een verwijzing naar een vermeende uitspraak van Johannes Hus, een voorganger van Maarten Luther in de reformatie. Voor zijn dood op de brandstapel in 1415 zou Hus (zijn naam betekent gans) hebben gezegd: Gij verbrandt nu wel een gans, maar een zwaan zal verrijzen, die zult ge niet te pakken kunnen krijgen. Orgel Het orgel is in 1766 gebouwd door Johann Heinrich Hartmann Bätz en is het oudste orgel van Amersfoort. In 1873 is het door Johan Frederik Witte uitgebreid met een tweede klavier. Het orgel heeft nog de oorspronkelijke windvoorziening en pedaalklavier uit 1766 en vermoedelijk ook met oorspronkelijke registerknoppen. In 2013 is een restauratietraject ingezet. Deze restauratie is uitgevoerd door orgelbouwer Flentrop. Het gerestaureerde orgel is op 25 november 2016 opnieuw in gebruik genomen. De dispositie van het orgel is als volgt: Externe link Website van de Lutherse Kerk Amersfoort
De Hoop & Verwachting

De Hoop & Verwachting is een korenmolen in Borssele. De molen werd in 1714 gebouwd in opdracht van de stad Goes, nadat de voorganger, waarschijnlijk een standerdmolen, was omgevallen. De molen werd verpacht tot 1780; in dat jaar werd De Hoop en Verwachting eigendom van de toenmalige pachter, Benjamin van Eenennaam. Het gaande werk, met uitzondering van het bovenwiel, is in 1932/1933 vervangen; in 1963/65 werd de kap van de molen vernieuwd. Er bevinden zich twee koppels maalstenen in de molen. De molen bleef particulier bezit tot in 1976 de toenmalige eigenaar bij een ongeval op het molenerf om het leven kwam. De gemeente kocht de molen in 1980 en liet De Hoop & Verwachting in 1984/85 restaureren. Het gevlucht van de molen is Oudhollands. De Hoop & Verwachting is maalvaardig en is in principe 's zaterdags van 13:00 tot 16:00 en op afspraak te bezoeken.
Nieuwerkerk Windmill

The Nieuwerkerk Windmill is a grain mill in Nieuwerkerk, Netherlands. History The tower mill was built in 1844 to replace a wooden octagonal mill that had burned down, probably after lightning. In 1970 the mill was sold to the municipality of Duiveland that has since been merged with other municipalities into Schouwen-Duiveland. The mill was preserved after the North Sea flood of 1953 but has had problems for a long time due to the saltwater that has been in and around the mill. In September 2004, the lower meters of the hull were restored. The sails were restored in early 2008. References
Nieuwerkerkse Molen

De Nieuwerkerkse molen is een korenmolen in Nieuwerkerk in de Nederlandse gemeente Schouwen-Duiveland. De molen werd in 1844 gebouwd als vervanging van een houten achtkante molen die na blikseminslag was afgebrand. In 1970 is de molen verkocht aan de toenmalige gemeente Duiveland. De molen bleef behouden na de watersnood van 1953 maar heeft lange tijd problemen gehad door het zoute water dat in en om de molen heeft gestaan. In september 2004 werden hierom de onderste meters van de romp opnieuw gevoegd. Begin 2008 werd de potroede gerestaureerd.
Watertoren (Oost-Souburg)

De watertoren in Oost-Souburg, in de Nederlandse provincie Zeeland, is ontworpen door architect J.H.J. Kording en werd gebouwd in 1939. De watertoren heeft een waterreservoir van 450 m3. Tot de gemeentelijke herindeling van Walcheren in juli 1966 lag de watertoren in de gemeente Vlissingen, op enkele tientallen meters afstand van de gemeentegrens met Oost- en West-Souburg. In 1976 werd het stukje Vlissingsestraat waar de watertoren aan lag afgesloten voor het openbaar verkeer. De hoofdroute vanaf de A58 werd omgelegd richting de Sloebrug, die in 1978 zou worden geopend. Westelijk van de watertoren kwam er een nieuwe afslag vanuit de Bermweg en de Vlissingsestraat naar de A58/Sloeweg. Het Buro Beeldende Kunst uit Vlissingen houdt regelmatig tentoonstellingen in deze toren.
D'Arke

d'Arke is een korenmolen in Oostkapelle. De molen werd in 1858 gebouwd ter vervanging van een eerdere standerdmolen, waarvan het bovenwiel in de nieuwe molen werd geplaatst. De molennaam d'Arke is ontleend aan een buurtschap van Westkapelle, waar op de zeedijk tot 1944 de molen van de familie Minderhoud stond. Deze familie is sinds 1950 eigenaar van d'Arke. Er bevinden zich drie koppels maalstenen in de molen, die tot 1964 in bedrijf was. In 2006 is d'Arke gerestaureerd en sinds 2007 kan er weer met twee koppels worden gemalen.
Brassers Molen

Brassers Molen is een korenmolen in Biggekerke, genoemd naar de familie Brasser, die de molen sinds 1916 bezit. De molen werd in 1712 gebouwd in opdracht van de gemeente Vlissingen, die de molen telkens voor zeven jaar verpachtte. In 1792 kwam de molen in particuliere handen. De molen is vanaf de oplevering als korenmolen in bedrijf geweest en is dat na drie eeuwen nog steeds. Vroeger bevond zich in de molen ook een pelwerk. Er bevinden zich twee koppels maalstenen in de molen. Het gevlucht op de binnenroede is Oudhollands; op de buitenroede is het systeem Fauel met automatische remkleppen aangebracht.
Eendrachtsmolen

De Eendrachtsmolen is een grondzeiler bij het Zevenhuizer Verlaat tussen de Hennipsloot en de Rottemeren nabij Zevenhuizen ZH. De molen is in 1727 gebouwd als boezemmolen die het water uitsloeg van twee thans niet meer bestaande molengangen. Tegenwoordig kan de molen als waterververser voor de Rotte dienstdoen. De molen doet daarnaast dienst als woning. Sinds 1949 is de molen eigendom van het Hoogheemraadschap van Schieland, inmiddels gefuseerd tot het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard. Het wiekenkruis heeft roeden met een lengte van circa 28 meter en is uitgerust met het oudhollands hekwerk met zeilen. Het water wordt opgevoerd met een scheprad.
Gemaal Oude en Nieuwe Broekpolder

gemaal Oude en Nieuwe Broekpolder is een gemaal in Kwintsheul en bemaalt een poldergebied van 635 hectare. Het gemaal werd in 1880 gebouwd in opdracht van de polderbesturen van de Oude en Nieuwe Broekpolder en is ontworpen door J.P. van den Berg Jansz in neoclassicistische stijl. Het water aan het gemaal uit de Oude en Nieuwe Broekpolder ligt 2 meter onder het NAP en wordt 1,6 meter omhoog gebracht naar het peil van de Kromme Zweth. Het gemaal verving twee windmolens die al zeker sinds de zeventiende eeuw op deze plaats de polders bemaalden. In het begin werd het gemaal aangedreven door een stoommachine die in het lage gebouw nog staat opgesteld. In 1920 werd overgegaan op dieselmotoren en momenteel wordt het elektrisch aangedreven. De tweetakt dieselmotor uit 1920 is nog aanwezig. Deze is echter in 2000 defect geraakt. Een andere, later geplaatste dieselmotor wordt eenmaal per maand gebruikt, zodat deze blijft werken. Dit kan nodig zijn wanneer de stroom zou uitvallen en dus overgeschakeld kan worden op de dieselmotor. De machinist woonde met zijn familie in het bovengedeelte van het gemaal. In 1977 kwam daar verandering in toen de woonfunctie kwam te vervallen. Dit gedeelte wordt nu gebruikt als kantine en kantoorruimte. In 2009 is het monumentale gebouw aan de buitenkant gerenoveerd. De stoomketel heeft jarenlang elders buiten gelegen en is als brandstoftank gebruikt. Hij ligt sinds een verbouwing in de jaren 90 op de plaats in het gebouw waar voorheen de stoomketel lag. Het gemaal is volautomatisch maar kan ook bediend worden vanuit de controlekamer in Vlaardingen. Dit gebeurt bijvoorbeeld wanneer zware regen verwacht wordt en het waterniveau extra omlaag gebracht moet worden. Noten