NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Hippolytuskapel

De Sint-Hippolytuskapel in Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is de rond 1400 gebouwde kapel van het Heilige Geestzusterhuis. De kapel is gelegen aan de gracht de Oude Delft op de hoek met de Nieuwstraat. De kapel werd in 1919 en 1924 gerestaureerd. Daarbij werd in het gebouw een verdieping aangebracht, waardoor er tweemaal zoveel, maar lagere ruimte in kwam. De huidige benaming dateert uit 1972; sinds dat jaar doet het gebouw, na eeuwen andere functies te hebben gehad (onder andere als aula van de TU Delft van de jaren 1920 tot 1966), weer dienst als Rooms-Katholieke kapel. Zij is thans gewijd aan de heilige Hippolytus van Rome. Na de sluiting en later de sloop van de Sint-Hippolytuskerk in 1974 voelde een deel van de kerkgemeenschap er niets voor om zich bij de Maria van Jessekerk aan te sluiten en kochten vervolgens in 1972 de leegstaande kapel. De gemeenschap van de kapel stond in de beginjaren bekend als redelijk behoudend katholiek. De Sint Hippolytuskapel heeft een aparte status als stichting binnen de Delftse Sint-Ursulaparochie, met een eigen bestuur en eigen priesters. In 2018 werd een verzoek gedaan om een Tridentijnse Mis te realiseren in de Sint Hippolytuskapel verzorgd door de Priesterbroederschap van Sint-Pieter (FSSP). Dit verzoek is later afgewezen. Externe links Website van de Sint-Hippolytuskapel Informatie over rijksmonumentnummer 12090
Elisabethstift

Het Elisabethstift is een voormalig klooster in de wijk Ham van de Nederlands-Limburgse plaats Kerkrade, gelegen aan Hammolenweg 7. Geschiedenis Dit klooster is gebouwd op de resten van Kasteel 's-Herenanstel nabij de Anstelerbeek, dat werd gesloopt. Toen werd er op de fundamenten een klooster gebouwd dat in 1877 gereed was en werd betrokken door de Zusters Elisabethinnen, die vanwege de Kulturkampf in 1871 uit Duitsland waren verdreven. In het klooster kwam een ziekenhuis, het Elisabeth-Spital, later Elisabeth-Ziekenhuis genaamd. Ook ouderen werden opgenomen. Daarnaast verzorgde het klooster de opleiding van novicen en de intredingen, aangezien dat in Duitsland niet meer was toegestaan. Vanaf 1909 werd het klooster steeds meer gebruikt als verzorgingshuis voor bejaarden, terwijl de zusters van 1937-1985 ook een kleuterschool leidden. Tegenwoordig is het gebouw een bejaardentehuis. Het is een groot bakstenen complex van vier bouwlagen. De kapel bevindt zich op de derde verdieping van een vleugel en heeft neogotische elementen. Het dak van de kapel heeft een open dakruiter die een klokje bevat.
Huis te Glimmen

Het Huis te Glimmen is een monumentaal landhuis in de gemeente Groningen in het dorp Glimmen. Het heeft een oprijlaan van zo'n 700 meter. Op het bijbehorende landgoed met door oude eiken omzoomde weiden staan enkele oude boerderijen. Geschiedenis Op de plaats waar nu het Huis te Glimmen staat werd waarschijnlijk in de 13e eeuw een versterkt huis gebouwd. In later tijden werd het terrein omgracht. Delen van het huidige statige huis stammen uit de 16e eeuw, maar zouden zijn gebouwd op de oude kasteelfundamenten. Bewoners In 1560 woonden jonker Johan Valcke thoe Glimmen en zijn echtgenote Ewele Meckena von Meckenaborg op het huis. Tussen 1610 en 1660 behoorde het aan Habbo Aldringa en zijn halfbroer Sixtus Aldringa, en later diens zoon Habbo. Elteke Aldringa, dochter van de laatstgenoemde, erfde het halve huis als 7-jarig meisje in 1613. Zij huwde in 1628 met Hillebrand Gruys en overleed in 1645. Beide delen van het huis kwamen toen in handen van twee dochters van Sixtus. Deze verkochten het in 1660 aan jonker Ernst van Sanderen, die het overdroeg aan zijn neef Daniel de Hertoghe. Deze verkocht het huis in 1685. Zes jaar later werd het gekocht door Antonius ten Hola, de syndicus (juridisch raadsheer) van de Groningse stadsregering. Diens dochter Margaretha trouwde met Johan Hendrik Jullens en in 1735 erfde hun zoon Antonius Jullens het huis. De genoemden zorgden tevens voor gestage uitbreiding van het bezit. Antonius' zoon Cornelis Hendrik Tjaden Jullens erfde het in 1804. Via zijn kleindochter Aleyda, die getrouwd was met Willem Jan Quintus, kwam de havezate in 1881 in handen van hun zoon Jhr. Mr. Roelof Antonius Quintus (1816-1894). Daarna werd het huis geërfd door een kleindochter, de jonkvrouw Henriette Quintus (in het dorp "de freule" of "mevrouw" genoemd). Zij trouwde Jacobus de Ruyter de Wildt. Het echtpaar kreeg vier kinderen. Na de vroege dood van haar man bleef de weduwe achter met haar nooit-getrouwde oudste dochter, Martina Anna Maria Gerarda Wilhelmina De Ruyter de Wildt (1908-1991). Na de dood van haar moeder in 1973, bleef de langzaam verarmende "jufvrouw" alleen over. Zij was mensenschuw en liet het bos rond het huis steeds verder verwilderen; er mocht geen tak gesnoeid worden. In 1988, drie jaar voor haar dood, verkocht ze de boerderijen en bijbehorende akkers en weilanden op het gereduceerde landgoed aan de pachtboeren. Na haar overlijden in 1991 werd het in slechte staat verkerende landhuis verkocht aan de Stichting tot Behoud van Particulieren Historische Buitenplaatsen. Het bijbehorende Quintusbos wordt sindsdien beheerd door Staatsbosbeheer en stichting Landschapsbeheer Groningen en is opengesteld voor bezoekers. Het huis zelf, het schathuis en het koetshuis worden particulier bewoond en zijn niet toegankelijk.
Stadsparkkerk

De Stadsparkkerk is een kerkgebouw in de stad Groningen. De kerk, een ontwerp van Egbert Reitsma, staat aan de Paterswoldseweg naast de Neboflat. Beide gebouwen zijn gemeentelijk monument. De Stadsparkkerk werd gebouwd als Gereformeerde kerk voor de stadsuitbreiding aan de zuidwestkant van Groningen. De kerk werd halverwege de vijftiger jaren van de twintigste eeuw ontworpen in combinatie met het naastgelegen bejaardencentrum. Het is een vrijstaande achthoekige centraalbouw met een koperen tentdak. De kerkzaal bevond zich op de eerste verdieping. Aan de buitenzijde is in baksteen de tekst "Wij prediken Christus de gekruisigde" aangebracht. De bouw vond grotendeels plaats in 1957 en de kerk werd op 20 augustus 1958 in gebruik genomen. Aan de kerk vastgebouwd is een kosterswoning, die in 1959 gereed kwam. In 2000 werd de kerk afgestoten door de Gereformeerde kerk en verkocht aan de Vrije Baptistengemeente Groningen die de kerk tot maart 2012 heeft gebruikt. Vervolgens werd de kerkzaal verbouwd tot appartementen: sinds 2014 huisvest het gebouw theologiestudenten. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Groningen Externe link gemeentelijk monument nr. 104 357
Koningslaagte (molen)

De Koningslaagte is een poldermolen in het gelijknamige gebied ten westen van het dorp Zuidwolde, ten zuidoosten van Adorp en ten noorden van de stad Groningen. De molen werd ter vervanging van een spinnenkopmolen gebouwd in 1878. Hierbij werden onderdelen gebruikt van twee gesloopte molens uit omgeving van Leek. Tot het einde van de jaren zestig van de twintigste eeuw was de molen hoofdgemaal van de polder, thans is de molen reservegemaal op vrijwillige basis. Het molenaarsechtpaar woont naast de molen in de molenaarswoning en bemaalt de polder zeer regelmatig op windkracht. De molen is in 1983 geheel gerestaureerd en toen voorzien van zelfzwichting in combinatie met het Systeem van Bussel. Nadat de molen bij een storm in 2002 zwaar beschadigd raakte is de molen andermaal gerestaureerd. De molen is, vaak in vol bedrijf, een belangrijk herkenningspunt aan de spoorlijnen van Groningen naar Roodeschool en Delfzijl. De molen, die op het grondgebied van de gemeente Het Hogeland ligt, was jarenlang eigendom van de Molenstichting Hunsingo en Omstreken, thans van de Stichting De Groninger Poldermolens.
Canal B.L. Tijdens

Le Canal B.L. Tijdens, (en néerlandais, B.L. Tijdenskanaal), appelé également Verenigd Kanaal ou Canal Uni, est un canal néerlandais de Groningue. Géographie Le canal est situé dans l'est de la Groningue, dans la région de Westerwolde, proche de la frontière allemande. Le canal débute à Veelerveen, là où le Canal du Mussel-Aa et le Canal du Ruiten-Aa se rejoignent. De là, le canal prend une direction nord-est, puis nord. Au sud de Rhederbrug, le Veendiep forme un embranchement du canal, qui permet une liaison directe et permanente avec le Westerwoldse Aa. Le canal longe ensuite le village de Rhederbrug et passe à l'est de Bellingwolde, puis il longe la frontière allemande. Un peu au sud de Bad Nieuweschans, le canal débouche sur le Westerwoldse Aa. Le canal sert essentiellement à l'évacuation des eaux de la région, ainsi qu'à la plaisance d'un gabarit limité. Il ne sert plus à la navigation professionnelle, qui fut assez importante avant la Seconde Guerre mondiale. Histoire Le Canal B.L. Tijdens a été construit par l'initiative de l'Association pour la Promotion de la Canalisation de Westerwolde, fondée par Boelo Tijdens. L'objectif de cette association était de combattre les problèmes d'inondation en Westerwolde, causés par le défrichement et l'exploitation des marais et des tourbières de la région. Le projet de l'association, élaboré par l'ingénieur A.J.H. Bauer, fut publié en 1893. Le projet englobait l'aménagement de plusieurs canaux, dont le Canal du Ruiten-Aa, le Canal du Mussel-Aa et le Canal B.L. Tijdens. Les travaux de ce dernier furent débutés en 1911. On l'a baptisé d'après le fondateur de l'association, également membre du parlement et fermier dans la région, Boelo Luitjen Tijdens. Le canal comptait une seule écluse, à Vriescheloo. Près de cette écluse, un monument fut érigé à la mémoire de Tijdens. Lorsque la navigation professionnelle n'empruntait plus ce canal, cette écluse a été remplacée par un seuil. Utilisation du canal La navigation sur le canal servait à développer le défrichement des zones de landes et de marais. Les bateaux apportaient des engrais artificiels et du limon issu du Dollard pour la fertilisation des sols, et ramenaient les produits agricoles, comme les pommes de terre destinées à la production de farine de pomme de terre. Après la Deuxième Guerre mondiale, le canal a perdu son importance pour la navigation professionnelle. Dans les années 1990, le canal fut rouvert, pour contribuer au développement du tourisme dans l'est de la province de Groningue. Les ponts et les écluses furent équipés afin de permettre leur maniement par les plaisanciers. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « B.L. Tijdenskanaal » (voir la liste des auteurs). Portail des transports Portail des lacs et cours d'eau Portail des Pays-Bas Portail du bâtiment et des travaux publics
Gymnasium Erasmianum (Rotterdam)

Das Gymnasium Erasmianum ist eine Schule in Rotterdam (niederländisch auch Erasmiaans Gymnasium). Sie ist ein Gymnasium mit einem altsprachlichen Profil. Geschichte Mit der Gründung 1328 ist es die zweitälteste Schule in den Niederlanden (nach dem Johan de Witt-Gymnasium in Dordrecht, gegründet 1253). Rotterdam erhielt von Wilhelm, Graf von Hennegau, das Privileg, eine Lateinschule zu gründen, bevor es das volle Stadtrecht bekam (1340). 1351 wurde sie eine städtische Schule (Schola Magna). Einen neuen Namen erhielt die Schule 1842 nach dem niederländischen Humanisten Desiderius Erasmus (1466–1536). Es ist aber unbekannt, ob er die alte Lateinschule besucht hat. Die Schule lag bis 1937 an der Ecke Coolsingel/Laurensstraat (heute C&A), sie liegt nun am Wytemaweg. Das Gebäude wurde im Zweiten Weltkrieg nicht zerstört, obwohl es den deutschen Besatzern als Hauptquartier diente. Profil In der Sekundarstufe der Niederlande besteht die Tendenz zu sehr großen Schulen mit mehreren Niveauangeboten, von der hohen vorwissenschaftlichen VWO bis zu stärker praktischen Profilen. Nur wenige Gymnasien vermeiden eine Ausweitung auf Kosten der hohen Ansprüche. Das Gymnasium Erasmianum bleibt relativ klein mit (2019) ca. 1130 Schülerinnen und Schülern und 80 Lehrkräften. Das Schulmotto lautet Ex Pluribus Unum. Dazu passt der hohe Anteil von Schülern mit Migrationshintergrund. Bekannte Personen in der Reihenfolge des Geburtsjahres Lehrer Isaac Beeckman (1588–1637), Humanist Johannes van Vloten (1818–1883), Theologe und Historiker Hendrik Casimir (1909–2000), Physiker Denis Henriquez (* 1945), arubanischer Schriftsteller Schüler Johan George Gleichman (1834–1906), Finanzminister Abraham Albert Hijmans van den Bergh (1869–1943), Internist Hugo Frederik Nierstrasz (1872–1937), Zoologe Johannes Hendrik Kramers (1891–1951), Orientalist, Arabist, Islamwissenschaftler und Übersetzer Herman Johannes Lam (1892–1977), Botaniker Sidney James van den Bergh (1898–1977), Politiker Ida Gerhardt (1905–1997), Dichterin und Pädagogin Jan Coenraad Kamerbeek (1907–1998), Gräzist Anton Daniël Leeman (1921–2010), Latinist Johan Witteveen (1921–2019), Ökonom und Politiker Gijs van Aardenne (1930–1995), Politiker der VVD Edsger W. Dijkstra (1930–2002), Informatiker Robbert Dijkgraaf (* 1960), Naturwissenschaftler und Bildungsminister Ebru Umar (* 1970), Kolumnistin Ernest van der Kwast (* 1981), Schriftsteller Ancilla van de Leest (* 1985), Model und Aktivistin Weblinks Erasmiaans Gymnasium, Homepage Einzelbelege
Allerheiligst Hart van Jezuskerk (De Noord)

De Allerheiligst Hart van Jezuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Middenweg 541 in De Noord bij Heerhugowaard. Geschiedenis Rond de eeuwwisseling nam het aantal katholieke gelovigen in de omgeving van De Noord sterk toe. Besloten werd een nieuwe kerk te bouwen. Een parochiaan stelde een stuk grond ter beschikking, waar de kerk en pastorie gebouwd konden worden. De bouwkosten werden begroot op fl.62.782,-. Architect C.P.W. Dessing ontwierp een driebeukige basiliek in neoromaanse stijl, met naast de entree een klokkentoren met koepelvormig dak. Binnen wordt de kerk overdekt met een houten tongewelf. De eerste paal werd op 21 januari 1910 geslagen en negen maanden later was de kerk gereed. De kerk stond in het begin alleen tussen de weilanden, maar al snel na de opening werden er andere huizen, winkels en een café bijgebouwd. Hiermee ontstond het hart van het huidige dorp. Op 22 november 1910 werd de kerk door Deken Ebbinkhuizen ingewijd. De consecratie door bisschop Callier vond plaats op 1 mei 1911. Tijdens het interbellum werd het interieur van de kerk verfraaid met een preekstoel, biechtstoelen en de voltooiing van het hoofdaltaar. De loden luidklok uit 1911 werd in 1943 door de Duitse bezetter gevorderd en kon pas in 1946 vervangen worden. Na de oorlog werd het interieur gewijzigd. In 1953 werd een Mariakapel bijgebouwd. In 1968, tijdens de 'tweede beeldenstorm', werd het interieur versoberd. Het hoofdaltaar en de zijaltaren werden afgebroken, de preekstoel en de communiebanken verdwenen. Referenties Website parochie Reliwiki - Heerhugowaard, Allerheiligst Hart van Jezus
100Hoog

100Hoog is een woontoren in de Nederlandse stad Rotterdam. Het gebouw heeft een hoogte van 105,5 meter en telt 33 verdiepingen. De toren staat aan de Wijnhaven op de hoek van Wijnstraat en de Posthoornstraat in het centrum van Rotterdam, in het Maritiem District. De toren is ontworpen door Klunder Architecten en geopend in 2013. Het gebouw bevat 152 koopappartementen, een inpandige parkeergarage en tien commerciële ruimtes. Aannemer was de BAM. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam
Hofpoort (kantoortoren)

De Hofpoort is een 95 meter hoog kantoorcomplex aan het Hofplein in de Nederlandse stad Rotterdam. Het werd gebouwd voor de Shell naast een eerder gebouw voor die maatschappij en stond daarom eerst bekend als Shellgebouw II. Na het vertrek van Shell uit beide gebouwen in de jaren negentig stond het gebouw lange tijd leeg. In 2015-2016 werd het gerenoveerd en kreeg het de naam Hofpoort, naar een van de tien stadspoorten in het 16e-eeuwse Rotterdam. Ongeveer de helft van het gebouw is sinds 2015 verhuurd aan de kantoorketen Spaces. Het Rotterdamse architectenbureau Ector Hoogstad bezet inmiddels de bovenste etages. Geschiedenis Shellgebouw I In de periode 1956-1960 werd naar een ontwerp van architect C.A. (Kees) Abspoel (1899-1970) Shellgebouw I gebouwd aan het Hofplein. Oorspronkelijk omvatte het plan vijf verdiepingen, maar vanwege het snel toenemende aantal gebruikers werd het ontwerp uitgebreid tot negen verdiepingen. Het kantoorgedeelte kwam volledig op vrijstaande betonnen kolommen te staan, waardoor een verbinding tussen Rotterdam Centraal en Station Hofplein bleef bestaan. Onder het kantoorgebouw kwam een benzinestation van Shell. Het gebouw werd in 1989 gerenoveerd, waarbij de gevel werd voorzien van 'trendy' blauw spiegelend glas. In 2018 werd deze opnieuw vervangen, deze keer door een transparante glazen gevel naar ontwerp van ZZDP Architecten. Shellgebouw II In 1973-1976 werd aangrenzend Shellgebouw II gebouwd, hoogbouw met een gevel van prefabbeton, in brutalistische stijl, naar een ontwerp van architect Piet Zanstra (1905-2003). Opdrachtgever was het Shell Pensioenfonds, die het verhuurde aan Shell. Het gebouw werd ook voorzien van een parkeergarage voor 306 auto’s. Bij de oplevering in 1976 was er veel kritiek. Zo noemde PvdA-wethouder Hans Mentink het ‘de laatste erectie van het grootkapitaal’. Hij vaardigde een bouwstop uit in het centrum van Rotterdam, maar dat duurde niet lang. Ook internationaal architect Kenneth Frampton bekritiseerde het pand scherp in 1979, tijdens het Keurmeestersproject van de Rotterdamse Kunststichting. Het gebouw kan inmiddels worden gezien als het begin van de verdichting van het centrum van Rotterdam door middel van hoogbouw. De schelp in de gevel van de kantoortoren werd in 2001 vervangen door een opvallende messing bol in een zwart kader: De parel, een kunstwerk van Marc Ruygrok. In 2018 werd een nieuwe digitale klok geplaatst; de oude was al ruim een jaar defect. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam
De Wippe

De Wippe (ook wel de Molen van Fakkert of 'de Hellendoornsche Molen' genoemd) is een voormalige korenmolen in Hellendoorn in de Nederlandse provincie Overijssel. In totaal hebben er 8 molens gestaan in Hellendoorn. Twee zijn er heden ten dage nog in volle glorie bewonderen. De molen werd in 1821 gebouwd. Tot 1937 bleef de molen op windkracht in bedrijf. In dat jaar werd het binnenwerk uit de molen gehaald en werden er silo's ten behoeve van het maalbedrijf aangebracht. De molenaarsfamilie Fakkert had de molen tussen 1925 en 1997 in eigendom hetgeen de tweede naam van de molen verklaart. De Wippe is afkomstig van de zogenaamde Wippenbelt waarop de molen gebouwd is. Tussen 1998 en 2001 werd de molen gerestaureerd en werd bij De Wippe een huisartsenpraktijk gerealiseerd. Voorheen was in de molen Publiekssterrenwacht Hellendoorn gevestigd. De roeden van de molen zijn 21,40 meter lang en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. Bij de laatste restauratie keerde het binnenwerk niet terug. Een van de beide huisartsen laat de molen als vrijwillig molenaar echter wel regelmatig draaien. De huidige eigenaar van de molen is de Stichting de Helderse Möln.
Onyx Centrale Rotterdam

De Onyx Centrale Rotterdam (Onyx Power Plant, voorheen Engie Centrale Rotterdam) is een Nederlandse kolencentrale met een vermogen van 731 MW gesitueerd op de Eerste Maasvlakte. De centrale staat waar het Beerkanaal overgaat in de Mississippihaven, naast de EMO die ook de opslag van de steenkool verzorgt. Iets verderop staan de centrales Maasvlakte I & II en MPP-3 van Uniper. In 2007 besloot het kabinet-Balkenende IV (CDA, PvdA en ChristenUnie) de bouwplannen van Engie, toen nog GDF SUEZ geheten, voor de kolencentrale goed te keuren. De PvdA was eigenlijk tegen, maar schikte zich naar de meerderheid binnen de coalitie. De in aanbouw zijnde centrale kwam in de jaren 2010 steeds meer onder druk te staan vanwege de grote CO2-uitstoot. Het aanvankelijke plan was om deze ondergronds op te vangen, maar anno 2016 was dat nog steeds niet het geval, omdat subsidie hiervoor zou ontbreken. Nadat twee van de nieuwe centrales open gingen in 2015, is Nederlands CO2-uitstoot flink toegenomen. Dit zou nog verder toenemen zodra de Engie Centrale in bedrijf zou worden genomen. Een Kamermeerderheid besloot in november 2015 dat alle kolencentrales moesten sluiten en bevestigde dit in september 2016. Het doel hiervan was om Nederlands internationale klimaatverplichtingen te halen door de uitstoot van CO2 in 2020 te reduceren met 25% ten opzichte van 1990. Engie gaf in april 2017 aan zo snel mogelijk af te willen van zijn kolencentrale. Er waren plannen om de centrale te laten overschakelen op biomassa of reststromen uit de industrie of landbouw, maar dat zou een riskante investering zijn: hij moet daarvoor worden omgebouwd, het zou slechts iets minder vervuilend zijn en voor de Kamermeerderheid is het waarschijnlijk überhaupt niet aanvaardbaar. Op 26 april 2019 heeft Engie bekendgemaakt de kolencentrale te verkopen aan Riverstone Holding LLC. Op 21 oktober 2020 kwam naar buiten dat Riverstone zich bereid heeft getoond de centrale vervroegd te sluiten, naar aanleiding van een poging van het Ministerie van Economische Zaken en Klimaat om alsnog de koolstofdioxide reductiedoelen voor 2020 te halen. De kolencentrale stoot jaarlijkse zo'n drie miljoen ton CO2 uit. Op 30 november 2021 maakte staatssecretaris Dilan Yeşilgöz-Zegerius bekend dat het Ministerie van Economische Zaken en Klimaat € 212,5 miljoen subsidie uittrekt om de centrale binnen twee maanden te sluiten. Op 31 maart 2022 maakte de eigenaar bekend het sluitingsplan in te trekken. Door de oorlog in Oekraïne is de Europese gasprijs zeer sterk gestegen en daarmee ook de prijs van elektriciteit. Verder zijn de kosten voor de uitstoot van CO2 gedaald, waardoor kolencentrales nu hoge winsten kunnen realiseren. De tijdelijke productiebeperking die door de Nederlandse overheid zijn opgelegd blijven, waardoor de kolencentrales jaarlijks niet meer dan 35% van hun capaciteit mogen gebruiken. Voor de tijd dat de centrale gedwongen stilligt, krijgen de eigenaren financiële compensatie die gerelateerd is aan de stroomprijzen. Onyx verwacht dat deze compensatie hoger is dan het eerder afgesproken afkoopbedrag. Externe link Officiële website
Tulpbrug

De Tulpbrug (brug 255) is een vaste brug in Amsterdam, op de grens van de stadsdelen Centrum en Oost. De brug vormt de verbinding tussen het Professor Tulpplein met het Amstel Hotel en de Huddekade enerzijds en de Weesperzijde anderzijds. Ze overspant de Singelgracht. Het zuidelijke brughoofd van de Tulpbrug komt uit in het talud van viaduct 325 en de Torontobrug aan de Mauritskade. Er kwam hier in 1883 een ijzeren brug vanwege de aanleg van een tramlijn, die ging rijden tussen het Professor Tulpplein en de andere eindhalte aan de Grensstraat en vanaf 1885 tot aan de remise nabij de huidige Schollenbrug (Schulpbrug). Toen de paardentram vervangen werd door een elektrische tram, het is dan 1903, werd de brug versterkt. In 1942 verdween de tram hier weer. Deze brug verdween eind jaren zestig bij de aanleg van de Torontobrug. Deze moest dermate hoog worden dat het talud de brug 255 volledig zou blokkeren. De brug 255 werd gesloopt en werd vervangen door een betonnen modern exemplaar. Het werd tevens gedegradeerd van verkeersbrug tot voetgangers- en fietsersbrug. De Tulpbrug heeft in haar brugpijlers, de brugpijlers van de Torontobrug in het klein. Het gehele systeem aan drie bruggen is afkomstig van architect Dick Slebos, werkend voor de Dienst der Publieke Werken; de drie bruggen werden in een bouwproject aanbesteed en gebouwd. In 1943 had Piet Kramer een ontwerp gemaakt voor een nieuwe brug, maar dat werd niet overgenomen. De Tulpbrug is net als het Professor Tulpplein en Tulpdwarsstraat vernoemd naar Nicolaas Tulp. Afbeeldingen