NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
ТЕС Клаус

ТЕС Клаус — теплова електростанція в Нідерландах, розташована на південному сході країни в провінції Лімбург. Два енергоблоки А та В потужністю по 640 МВт спорудили на околиці міста Maasbracht у 1977 та 1978 роках. Вони призначались для роботи на природному газі та були оснащені паровими турбінами Siemens. В 2008 році власник станції найняв компанію Alstom для проведення докорінної модернізації блоку В із застосуванням технології комбінованого парогазового циклу. Наявну парову турбіну доповнили трьома газовими Alstom GT26, в результаті чого потужність блоку С (таку назву отримав В після модернізації) зросла до 1304 МВт, а паливна ефективність досягла 58,5 %. Спорудження блоку С, введеного в експлуатацію у 2012 році, припало на період зниження попиту на продукцію теплової генерації, яка використовує природний газ, через конкуренцію з боку вугільних електростанцій на тлі розвитку відновлюваної електроенергетики. Як наслідок, станцію законсервували, починаючи з середини 2014 року. Враховуючи, що ТЕС Клаус розташована лише за 5 км від бельгійського кордону, як один із шляхів покращення рентабельності пропонувалось прокладання ЛЕП для підключення до енергомережі південного сусіда, котрий якраз розпочав активно нарощувати імпорт електроенергії через закриття атомної генерації. Водночас власник станції сподівається, що сучасні теплові енергоблоки знайдуть своє місце в майбутній енергосистемі. У цьому випадку при наявності попиту планується провести модернізацію блоку А в парогазовий блок D. Примітки
Hervormde kerk (Otterlo)

De Hervormde kerk van het dorp Otterlo in de Nederlandse provincie Gelderland is eigendom van de Hervormde gemeente van Otterlo (PKN) en wordt wekelijks gebruikt voor kerkdiensten. Er was in 1215 reeds sprake van een kerkgebouw in Otterlo. Er was in dat jaar sprake van het Kerspel Otterlo. Vanaf 1580 werd het gebied waarin Otterlo ligt protestants ten gevolge van de Reformatie en kreeg de kerk haar eigen dominee. Sinds 1811 is er pas een kerkenraad. Het gebouw heeft een romaans schip. Het koor is laatgotisch en de toren dateert van rond 1500. Tussen 1968 en 1973 vond een ingrijpende restauratie plaats waarbij de kerk weer teruggebracht werd in de stijl van rond 1580. Orgel Het orgel in de kerk werd in 1896 geleverd door W. van Rossum. Hij was organist en beiaardier in Schoonhoven. Het is echter onduidelijk wie de bouwer van het instrument is. In 1974 werd het orgel uitgebreid door Bernhard Koch uit Apeldoorn. In 2023 zijn er restauratiewerkzaamheden aan het orgel verricht door Elbertse & Van Vulpen Orgelmakers. Er is een stemvloer aangebracht achter het bovenwerk, de balg is opnieuw beleerd, de pneumatiek en bijbehorende windladen zijn gerestaureerd, de pulpeten zijn vervangen, de Trompet 8 is vervangen door een nieuw exemplaar in volle bekerlengte en de Quint 1 1/3 van het bovenwerk is vervangen door een Dulciaan 8. Hieronder volgt de dispositie: * : Oorspronkelijke registers uit 1896 Externe link Website van de Hervormde Gemeente van Otterlo
Hofje van Gratie (Delft)

Het Hofje van Gratie is een van de vier overgebleven hofjes in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Vroeger waren er zeven hofjes. Het Hofje van Gratie was een hofje voor echtparen boven de 50 jaar zonder kinderen, en werd in 1575 opgericht door Pieter Sasbout. Eerst was het Hofje gevestigd aan de Korte Geer, maar vanwege de uitbreiding van het Armamentarium werd het verplaatst naar de huidige locatie aan de Van der Mastenstraat. De grond werd om niet beschikbaar gesteld. Er had namelijk op 12 oktober 1654 een ontploffing - de Delftse donderslag - plaats gevonden in het kruitmagazijn tussen de Geerweg en de Doelenstraat. Het nieuwe hofje aan de Van der Mastenstraat kreeg in plaats van zes, zeven woningen. Aan de achterzijde van de huisjes bevindt zich een gesloten galerij met een heel grote tuin. In 1968 werd de voorgevel in de oorspronkelijke staat hersteld na een 19e-eeuwse blunder waarbij de ramen en deuren werden vervangen. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 11923
Vleeshal

The Vleeshal is a historic building that was constructed in the early 17th century. It is located at the Grote Markt in the city of Haarlem in the Netherlands. History Vleeshal means meat-hall, as it was the only place in Haarlem where fresh meat was allowed to be sold from 1604 to the 18th century; salted meat was instead sold in the Warmoesstraat, the street next to the building. This function is illustrated by the ox-heads on the front of the building. It was designed in the Flemish Mannerist style by Lieven de Key. It was built from 1602 to 1603. Before that, there was already a small Vleeshal on the crossing of the Spekstraat and the Warmoesstraat, but around 1600 it had become too small, and the meat had to be sold outside. The new building was a prestigious project; expensive materials and a beautiful design were used. It opened on November 1, 1604. There was room for 40 different meat merchants in the building. The building was in use as meat-hall until 1840. Afterwards it was used by the National Archive (Rijksarchief) and the Haarlem Public Library. Two museums Since 1950, the building has been in use as a gallery by the Frans Hals Museum, which holds art exhibitions there under the name "Frans Hals Museum - Hal". The entrance to that museum is through the house directly to the right of the building. The cellar of the Vleeshal is used by the Archaeological Museum Haarlem, which has a permanent exhibition on various aspects of the archeology of Haarlem, as well as a modest exhibition area for new finds. The entrance to that museum is through the small door on the left leading down into the cellar. Replicas The West End Collegiate Church on West End Avenue in Manhattan, New Amsterdam is modeled after the Vleeshal. References External links Website
Vleeshal

Il Vleeshal, o mercato delle carni, è uno storico edificio della città di Haarlem, nei Paesi Bassi. Storia e descrizione Già dal 1386 sorgeva in questo luogo, all'angolo fra Spekstraat (via della pancetta) e Warmoesstraat (via delle erbe), un mercato coperto dove i macellai vendevano e tagliavano la carne, tanto che in seguito Warmoesstraat assunse la nomenclatura di Vleeshouwersstraat (via dei tagli di carne). Il Mercato sorgeva in pieno centro cittadino, sia per una migliore accessibilità da parte dei cittadini, ma anche per un più facile controllo sulla merce e sulle vendite da parte delle istituzioni cittadine che si trovavano poco lontano. Con lo sviluppo di Haarlem, la popolazione vide una rapida crescita e ben presto il mercato della carne divenne troppo piccolo tanto che nel 1592 si contavano 26 banchi di macellai al di fuori dell'edificio per mancanza di spazi. Questa situazione minacciava l'igiene e la qualità del prodotto, oltre che un suo più rapido deperimento, così si decise la ricostruzione del mercato e l'11 ottobre del 1601 il Comune acquistò alcune case sul Grote Markt e commissionò il progetto all'architetto Lieven de Key. Il 6 giugno 1602 Jan de Wael e Pieter en Weijntgen Kies (figli dell'architetto) posero la prima pietra e già alla fine del 1604 i macellai poterono trasferirsi nel nuovo edificio. Tuttavia i commercianti non furono entusiasti della nuova costruzione a causa dell'aumento dell'affitto, passato dai 6 fiorini l'anno dei vecchi padiglioni ai 30 del nuovo mercato. Dopo non poche opposizioni, nel 1619, il prezzo fu fissato a 16 fiorini. Il Mercato delle carni rimase in uso fino al XIX secolo, quando, dal 1840 al 1885, divenne sede della guarnigione della città. Successivamente l'edificio fu destinato ad archivio nazionale e in seguito a deposito della biblioteca comunale. Durante la Seconda guerra mondiale l'edificio fu utilizzato dal servizio di distribuzione e in seguito, il Consiglio comunale lo destinò a spazio espositivo e al museo archeologico Museum De Hallen. Il Mercato delle carni costituisce un notevole esempio dell'architettura rinascimentale secondo l'interpretazione e il gusto olandese, dove si possono notare certi canoni ancora gotici come la pianta e il forte verticalismo. Forme tipicamente rinascimentali appaiono nelle decorazioni a bugnato, nei pilastri e colonne tuscaniche (all'interno) e negli obelischi. Note e eferenze Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mercato delle Carni
Vleeshal (Haarlem)

De vleeshal is een historisch gebouw aan de Grote Markt in Haarlem waarin tegenwoordig locatie Hal van het Frans Hals Museum is gevestigd. Geschiedenis Sinds 1386 stond op de hoek van de Spekstraat en de Warmoesstraat een vleeshal waar vlees door vleeshouwers (slagers) werd verkocht. De Warmoesstraat heette dan ook heel lang de Vleeshouwersstraat. Het was handig om vlees op een centraal punt te verkopen, omdat de burgers dan veel keus hadden en de keurmeesters van de overheid konden zo het vlees beter controleren. Door de snelle groei van het aantal inwoners in Haarlem werd de vleeshal te klein. Vanaf 1592 mochten daarom 26 kramen van slagers buiten voor de hal staan, maar het vlees bedierf buiten sneller. Voor de bouw van een nieuwe vleeshal werden op 11 oktober 1601 enkele panden aan de Grote Markt aangekocht. Stadsarchitect Lieven de Key had opdracht gekregen van het stadsbestuur om een ontwerp te maken voor het pand. Hij maakte er twee, waaruit het stadsbestuur het mooiste en duurste koos. Op 6 juni 1602 werd door Jan de Wael en Pieter en Weijntgen Kies (kinderen van Haarlemse burgemeesters) de eerste steen gelegd. Eind 1604 namen de slagers hun intrek in het gebouw. Er waren geen officiële feestelijkheden, want slagers waren niet tevreden met de hoge huur die zij moesten betalen voor hun prestigieuze onderkomen. In de hal moest 30 gulden per jaar door een slager worden betaald, terwijl dat in de oude hal 6 gulden per jaar was. Uiteindelijk werd de prijs in 1619 vastgesteld op 16 gulden. Wat er wel en niet mocht in de hal, was aan strenge regels gebonden. Er mocht niet worden geslacht, niet worden gewandeld, het was op straffe van een boete verboden honden mee te nemen, en er mocht ook niet worden getold, gehoepeld of geknikkerd. De Vleeshal bleef als verkoopplaats voor vlees in gebruik tot in de 19e eeuw. Daarna kreeg het gebouw een heel andere functie: van 1840 tot 1885 diende het als bergplaats van een in Haarlem gelegerd garnizoen. Vervolgens heeft het gebouw dienstgedaan als Rijksarchief en daarna als depot van de stadsbibliotheek. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw in gebruik genomen door de Distributiedienst. Na de oorlog bepaalden burgemeester en wethouders dat het gebouw tentoonstellingsruimte moest worden. Bouwstijl De vleeshal is een prachtig voorbeeld van de noordelijke renaissance, met dien verstande dat op een gotische basisstructuur (grondplan en opstand) renaissance-ornamenten zijn toegepast. Tot de renaissancevormen behoren pilasters, rustica, Toscaanse zuilen (binnen), rolwerken (boven de kelderingangen) en obelisken. Inspiratiebron hiervoor waren voorbeeldprenten van de Antwerpenaar Hans Vredeman de Vries. Stieren- en ramskoppen op de gevels wijzen nog op de oorspronkelijke functie van het gebouw. Het gebouw heeft een zogenoemde rolwerkgevel.
Мясные ряды (Харлем)

Мясные ряды (Влеесхаль) (нид. Vleeshal) — памятник архитектуры на центральной площади Харлема Гроте-Маркт (нид. Grote Markt) в Нидерландах. Здание построено в 1602—1603 годах известным нидерландским архитектором Ливеном де Кеем. Новое здание Мясных рядов, возведённое городским архитектором Л. де Кеем, появилось вместо существовавшего в XVI веке небольшого мясного рынка, размеры которого перестали удовлетворять потребностям быстро растущего города. Здание, в котором могли разместиться до 40 продавцов, было выполнено из дорогих строительных материалов и богато декорировано. Его открытие состоялось 1 ноября 1604 года и вплоть до 1840 года оно служило по своему прямому назначению. С 1840 по 1885 годы бывшие Мясные ряды использовались в качестве склада городского военного гарнизона, после чего были превращены в архив, а позднее в городскую библиотеку. Кирпичное здание является примером голландского Ренессанса. Его элегантное цветовое оформление восходит к более ранним кирпичным постройкам Балтийского региона, а очертания ступенчатых щипцов предвосхищает барочные формы. Фасад здания увенчан скульптурными изображениями бычьих голов, напоминающих о шумном городском мясном рынке минувших веков. С 1950 года здание является частью музея Де Халлен, филиала музея Франса Халса, где расположена коллекция современной живописи. Подвал здания используется Археологическим музеем Харлема. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Мясные ряды в Харлеме Примечания
М'ясний ринок (Гарлем)

М'ясний ринок(нід. Vleeshal) — історична цегляна споруда доби пізнього Відродження в місті Гарлем (Нідерланди), первісно призначена для продажу м'яса яловичини. Історичні дані М'ясний ринок існував тут ще з 1386 року. Місце було вигідним і зручним, бо було розташоване в центрі і надавало можливість контролю і швидкого втручання урядовців у конфліктних випадках. Споруда ринку стала замалою через значне зростання мешканців Гарлема. Для торгівців були створені додаткові намети прямо на площі, але м'ясо в них швидше псувалося, якщо не було вчасно придбане. Наприкінці 16 століття визріла необхідність побудови нового кам'яного приміщення для ринку. Муніципалітет придбав декілька приватних будинків на Гроте-Маркт в жовтні 1601 року. Замість них і створено сучасне приміщення на сорок торговельних місць. Проект створив архітектор Лівен де Кей (1560—1627). Вважається, що проектів було створено два, а урядовці обрали найпринадніший, нехай і дорожчий. Лівен де Кей був родом з міста Гент, Фландрія, але працював на півночі Нідерландів. Серед його споруд — гімназія в місті Лейден, прихисток для вбогих (нині Музей Франса Галса) та фасад ратуші в місті Харлем. На призначення споруди вказівкою були рельєфи з головами биків на фасадах. Декоративність фасадів підкреслювали червона цегла і деталі вікон, фігурних фронтонів, створені з білого каменю. З кінця 1604 року новий ринок запрацював. Як м'ясний ринок споруда використовувалась до 1840 року. Зазвичай споруди з великою історією занепадають чи використовують не за первісним призначенням. Доля споруди м'ясного ринку була і типовою для історичних споруд, і вдалою. Будівлю не зруйнували і вона зберегла зовнішній вигляд. Але її функціональне призначення мінялося з постійним підвищенням використання. Спочатку це склад військового гарнізону у 1840-1884 рр., архів Гарлема, потім міська бібліотека. Споруда не була зруйнована і в роки Другої світової війни. В повоєнні роки муніципалітет призначив споруду під виставки. З 1950 року тут створено зали сучасного мистецтва музею Де-Галлен (De Hallen), філії Музею Франса Галса. Підвали споруди відреставровані та пристосовані для експозицій Археологічного музею, тобто будівлю використовують два різних музейні заклади. Археологічний музей в підвалах Див. також Музей Тейлора Музей Франса Галса Примітки Джерела Франческа Прина, Елена Демартини 1000 лет мировой архитектуры — М.: "Омега", 2008. — С. 173. — 430 с. — ISBN 978-5-465-01682-7. Всемирная история в 24 томах, т.10. Возрождение и реформация Европы. Минск. Современный литератор, 1999. Посилання
Haastrechtse brug

De Haastrechtse brug is een enkele basculebrug in de provinciale weg N207 over de getijderivier de Hollandsche IJssel bij Gouda, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De brug vormt – samen met de Gouderakse brug – een belangrijke oeververbinding tussen Gouda (Goejanverwelledijk) en de Krimpenerwaard (via verkeersplein Stolwijkersluis). De doorvaartbreedte is 6,5 meter en de doorvaarthoogte van NAP +4,00 meter. De brug heeft daarnaast aan de noordzijde (Gouda-zijde) een vaste overspanning van 11,5 meter breed en een doorvaarthoogte van NAP +4,00 meter. De brug is voor bediening aan te roepen op marifoonkanaal 20. De brug wordt met behulp van camera's op afstand bediend vanaf de Steve Bikobrug te Gouda. De brug kent 's morgens (07:00-09:00) en 's middags (16:30-18:00) een spitsuursluiting voor de scheepvaart. De brug verving in 1954 de iets westelijker gelegen oude brug, die bij de ingebruikneming van de nieuwe – tegelijk met de dienstwoning van de tolgaarder – werd gesloopt. De brug wordt in november 2025 gerenoveerd door de gemeente Gouda. De brug is dan voor langere tijd niet of beperkt te gebruiken. Onder andere de betonnen fietspaden worden verwijderd en opnieuw aangebracht. Ook wordt er een nieuw beweegbaar deel geplaatst, en het contragewicht op een andere locatie gerenoveerd. Daarnaast krijgt de brug een nieuwe tandwielkast en wordt op afstand bedienbaar gemaakt. Voor het vervangen van het contragewicht en het aanbrengen van de tandwielkast wordt het kelderdak (het wegdek) verwijderd.
Stationspleintunnel

De Stationspleintunnel is een tunnel voor lokaal autoverkeer in Leiden, naast, en evenwijdig aan, de spoorlijn, bij station Leiden Centraal, aan de centrumzijde ("stadzijde"). De tunnel voert het autoverkeer van de Schipholweg onder het Stationsplein en het Schuttersveld. De tunnel bestaat uit twee tunnelbuizen, elk 4,70 m hoog en 8,60 m breed met twee rijstroken, als vervanging van de verkeersweg die op maaiveld lag. Voor de bouw werd de openbouwputmethode gebruikt. Na de oplevering in 1997 werd het voor langzaam verkeer mogelijk om van het vlak daarvoor geopende nieuwe station zonder verkeersobstakels de binnenstad te bereiken. De aanleg van de tunnel maakte deel uit van het Leiden Centraal Project dat zorgde voor een totale herinrichting van het stationsgebied. Andere onderdelen waren de aanleg van het Stationsplein, het busstation met dynamische haltetoewijzing, de verdiepte fietsenstalling met daarop de taxistandplaats, de herinrichting van de Stationsweg en de aanleg van de Joop Walenkamptunnel onder de spoorbaan tussen de Zeezijde en de Stadszijde van het stationsgebied.
Nationale SIGINT Organisatie

The Nationale SIGINT Organisatie (NSO) was the Dutch signals intelligence (SIGINT) organisation, which was part of the Ministry of Defence, but worked for both the military intelligence and security agency MIVD as for its civilian counterpart AIVD. The NSO was established in 2003, in the aftermath of the September 11, 2001 attacks and became fully operational in 2007. Early 2014, the NSO merged into the newly created Joint Sigint Cyber Unit (JSCU). The facilities of the NSO were a high frequency radio interception station in Eibergen in the Berkelland municipality, and a satellite ground station in Burum in the Kollumerland c.a. municipality. There are also some mobile SIGINT units which can be deployed at military operations abroad. The operation of both listening stations and the mobile units has been taken over by the JSCU. References External links (in Dutch) Ministerie van Defensie (Rijksoverheid) Ministry of Defence (in Dutch)
Ondermolen C

Ondermolen C is een omstreeks 1635 gebouwde poldermolen, die later is voorzien van een vijzel. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oudhollands wiekenkruis. De kap van de molen is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Ondermolen C is voorzien van een vaste stutvang. Oorspronkelijk was de molen de middenmolen van een reeks van zes schepradmolens die in drie trappen de binnenboezem van de Schermer afmaalde op de Schermerboezem. In 1850 werd dit veranderd in een tweehoog malende gang van vijzelmolens. In 1968 en in 2005 is de molen gerestaureerd. Ondermolen C staat naast Ondermolen D en Bovenmolen E aan de Noordervaart in Schermerhorn. De molen is, in tegenstelling tot Ondermolen D, niet te bezoeken. Ondermolen C is samen met de andere schermer molens eigendom van Stichting De Schermer Molens.
Polder Buitenhuizen

Polder Buitenhuizen is een kleine polder in Noord-Holland. Vóór de aanleg van het Noordzeekanaal lag deze polder ten noorden van het IJ en viel onder Assendelft. Voor de kanaalaanleg is het omliggende deel van het IJ ingepolderd, terwijl de polder Buitenhuizen in het noorden doorgraven werd, zodat het grootste deel van de polder nu ten zuiden van het nieuwe kanaal lag. Door verbreding van het Noordzeekanaal is van het noordelijke deel van de polder alleen een klein oevergebied langs het kanaal over, dat wel nog steeds de naam Buitenhuizen draagt. Het eerste stuk van de Dorpstraat van Assendelft valt ook onder de buurtschap Buitenhuizen. Het zuidelijke deel van de polder is opgenomen in het Recreatiegebied Spaarnwoude en valt onder de gemeente Velsen. Ten oosten van de polder loopt Zijkanaal C. Vanaf de Houtrakpolder, net ten oosten van de polder Buitenhuizen, vaart de Pont Buitenhuizen, een veerpont naar de overkant van het Noordzeekanaal, naar een punt tussen buurtschap Buitenhuizen (ook wel zuideinde van Assendelft genoemd) en Nauerna.
Noordwijk Lighthouse

Noordwijk Lighthouse (in Dutch: Vuurtoren van Noordwijk aan Zee) is a lighthouse located in Noordwijk, South Holland, Netherlands. History The first mention of a lighthouse in Noordwijk was in 1444 when fishermen returned home when the sun went down. The light was lit only when fishermen were active at sea. In the 19th century a wooden platform built which was replaced in 1854 by a stone turret. This light was demolished in 1913. The current tower was built in 1921 as a reconnaissance tower for shipping, and its first lighting was at August 23, 1923. Ten years later the tower was painted white to protect it against the water. Lighting The light characteristic is three interruptions per 20 seconds. The pattern is 2x briefly and 1x long. The light has an intensity of 38,000 cd and a visibility of 18 nautical miles (33 km). See also List of lighthouses in the Netherlands References Information (also available in English) (in Dutch) External links