NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sojusznicze Dowództwo Sił Połączonych NATO w Brunssum

Sojusznicze Dowództwo Sił Połączonych NATO w Brunssum, JFC Brunssum (ang. Allied Joint Force Command) – jedno z dwóch dowództw operacyjnych NATO, zlokalizowane w Brunssum (Holandia). 1 lipca 2004 rozwiązano Dowództwo Połączonych Sił Sojuszniczych Europy Północnej AFNORTH i utworzono Allied Joint Force Command Headquarters Brunssum JFC HQ BRUNSSUM. Dowództwo prowadziło operacje ISAF (Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa w Afganistanie). W 2012 roku liczyło około 1500 żołnierzy i pracowników cywilnych, w tym 34 polskich oficerów i podoficerów. Dowódcą Sojuszniczego Dowództwa Sił Połączonych NATO w Brunssum jest obecnie (2025) włoski generał Guglielmo Luigi Miglietta, zastępcą dowódcy jest brytyjski generał broni John Mead, a szefem sztabu jest francuski generał broni Jean-Pierre Perrin. Dowódcy gen. Wolf Langheld – od września 2010; gen. Hans-Lothar Domröse – od grudnia 2012; gen. Guglielmo Luigi Miglietta – od 3 czerwca 2022. Przypisy Bibliografia Stanisław Zarychta: Struktury militarne NATO 1949–2013. Warszawa: Bellona SA, 2013. ISBN 978-83-11-13021-0. NATO – Structure. NATO. [dostęp 2023-04-25]. (ang.). Allied Joint Force Command Brunssum. NATO. [dostęp 2023-04-25]. (ang.). Allied Joint Force Command Brunssum – History. NATO. [dostęp 2023-05-17]. (ang.). Allied Joint Force Command Brunssum – Leadership Staff. NATO. [dostęp 2025-06-02]. (ang.). Commander JFC – Brunssum. NATO. [dostęp 2023-04-25]. (ang.).
Hervormde Kerk (Sint Kruis)

Die Hervormde Kerk (deutsch Reformierte Kirche) ist ein Kirchengebäude einer reformierten Gemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Sint Kruis, einem Ortsteil der Gemeinde Sluis in der Provinz Zeeland. Die Kirche ist seit 1974 als niederländisches Rijksmonument eingestuft. Geschichte Im 14. Jahrhundert wurde der wuchtige Westturm der vermutlich bis zur Einführung der Reformation dem Heiligen Kreuz (Sint Kruis) geweihten Kirche errichtet. Ihm wurde im Verlauf des 15. Jahrhunderts ein dreischiffiges Hallenlanghaus mit Querschiff und Chor angefügt. Im Zuge des Achtzigjährigen Krieges erlitt das Gotteshaus schwere Zerstörungen. Im Zuge der Wiederherstellungsarbeiten in der Mitte des 17. Jahrhunderts wurden die Seitenschiffe, das Querhaus und der Chor nicht wieder hergestellt. Das Langhaus wurde um ein Joch gekürzt und die Arkadenbögen, die sich ursprünglich zu den Seitenschiffen hin öffneten, vermauert. Aus der Kirche entstand so ein im calvinistischen Gottesdienstgebrauch üblicher Saalbau. Im Zuge von Kampfhandlungen während der Schlacht an der Scheldemündung wurde die Kirche 1944 beschädigt und in den Jahren 1948/49 wieder hergestellt. Die Kirchengemeinde von Sint Kruis gehört heute zu einer reformierten Gemeinde innerhalb der unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Orgel Die Orgel wurde 1991 von der Werkstatt Orgelbau Schumacher aus Eupen, Belgien erbaut. Das Schleifladen-Instrument hat fünf Register auf einem Manualwerk (C–g3: Gedekt 8′, Prestant 4′, Roerfluit 4′, Principaal 2′, Cimbel II). Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Literatur Peter Don, Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. H. Janse: Kerken en torens in Zeeland, Zaltbommel 1969. Weblinks Kruiskerk (PKN): Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Hervormde kerk (Sint Kruis)

De Hervormde kerk is een kerkgebouw in de plaats Sint Kruis, gelegen aan Schoolpad 2. Geschiedenis In 1296 werd voor het eerst gewag gemaakt van een parochie in Sint Kruis, die ondergeschikt was aan de Abdij Ter Doest. Door overstromingen, mede ten gevolge van het doorsteken van de dijken door de Geuzen in 1584 om op deze wijze de Spaanse troepen tegen te houden, kwam de omgeving onder water te staan om pas in 1651 weer te worden drooggemaakt. Het huidige kerkgebouw dateert grotendeels van de 14e eeuw en bestond aanvankelijk uit een eenbeukige kerk met toren. In 1467 en 1483 werd de kerk vergroot tot driebeukige kerk met koor en dwarspand. Deze kerk werd zwaar gehavend tijdens de Nederlandse Opstand, maar in 1652 werd ze hersteld om dienst te gaan doen als Hervormd kerkgebouw. Wat bleef was een eenbeukige kerk met recht afgesloten schip en de toren. Ook in 1872 vond nog een verbouwing plaats. In 1944 werd de kerk door oorlogsgeweld zwaar beschadigd om in 1948-1949 te worden hersteld. Gebouw Het betreft een eenbeukige kerk zonder koor, zijnde het (verkorte) middenschip van de oorspronkelijke kerk. Verder is er de toren, die vanwege de afgeknotte vorm wel De Peperbusse wordt genoemd. De preekstoel is deels 17e-eeuws en de herenbank is van 1788. De oudste grafzerk in de kerk is van 1472.
Badhuis (Gouda)

Het badhuis in de Nederlandse stad Gouda is een gemeentelijk monumentaal pand, gelegen aan de Lange Groenendaal. Beschrijving In 1919 besloot de gemeenteraad van Gouda een openbaar badhuis te stichten. Als locatie werd een leegstaand schoolgebouw in de Lange Groenendaal aangewezen. Het gebouw werd ingrijpend verbouwd naar een plan van de architect P.J. Jansen. Hij gaf het gebouw vorm in een expressionistische stijl naar analogie van de Amsterdamse School. De ingang bevindt zich in de voorgevel aan de Groenendaal. Links daarvan zijn hoog in de gevelwand zes kleine vensters aangebracht. Onder het laatste venster bevindt zich nog een deur. De gevelwand is voor het overige van baksteen inclusief de decoratieve elementen. Niet zichtbaar vanaf de straat is het achterliggende achtzijdige badgebouw. Dit gedeelte van het gebouw heeft op midden op het dak een verhoogde lichtkoepel. Het "Volks- en Schoolbad" werd in november 1921 geopend door de toenmalige burgemeester van Gouda U.M. Mijs. De bevolking van Gouda kon tegen betaling gebruikmaken van bad- en douchevoorzieningen in het gebouw. Voor de schoolkinderen was er een ovaal bassin waarin kinderen in groepsverband konden spelen en na afloop douchen. In de tijd dat bad- en douchevoorzieningen nog een schaars goed waren werd er veel gebruikgemaakt van het badhuis. Meer dan een halve eeuw heeft deze voorziening in Gouda bestaan. Alleen tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw gebruikt door de Luchtbeschermingsdienst als ontsmettingsruimte en na de Tweede Wereldoorlog werden er gedurende enige tijd wapens in het gebouw opgeslagen. Vanaf 1 oktober 1945 werd het gebouw weer als badhuis in gebruik genomen. In 1973 werd besloten om het badhuis te sluiten. Daarna verpauperde het gebouw langzamerhand. In 2008 kenterde het tij weer. In dat jaar begon er een discussie over de mogelijke herbestemming van het badhuis. Het gebouw werd geheel gerestaureerd en biedt sinds 2012 onderdak aan Spa Gouda, een wellnesscentrum. Het gebouw is aangewezen als een gemeentelijk monument.
Smallest house in Amsterdam

The smallest house in Amsterdam is located at Oude Hoogstraat 22 in the old city center of Amsterdam, next to the Oost-Indisch Huis and the gate to the Walloon Church. The house, by some called the "Smallest house of Europe", is 2.02 meters (6 feet 8 inches) wide and 5 meters (16 feet 5 inches) deep. With its distinctive spout gable, this house represents a miniature version of a typical Amsterdam canal house. The smallest house in Amsterdam is registered as a national heritage site (rijksmonument). History The smallest house in Amsterdam is located on the edge of the former site of the Sint-Paulusbroederklooster monastery. In 1550, a portion of this property was sold to the City of Amsterdam who built the Bushuis here. Later, in 1603, the Amsterdam chamber of the Dutch East India Company took possession of a part of the Bushuis and used it as a warehouse. In 1604, adjacent to the Bushuis, construction began of the East India House, which was completed in 1606. Right next to the house is one of the most famous gates of Amsterdam: the Gateway to the Walloon Church. This gate, built in 1616, is the work of architect Hendrik de Keyser (1565–1621) and served as a passageway for funeral services. The Oude Hoogstraat has always been a shopping street. On the current location of number 20 and 22 there was a property called 'King David'. This building was demolished in 1733 to make way for a new building site: the current building at number 20. The city purchased the remaining piece of land of about 10 square meters (110 square feet). On this land the smallest house in Amsterdam was built: the current number 22. In 1738 the small house was first mentioned in the city Archives. For the first time, 'The City' paid taxes for the location where the house stands. In 1742, watchmaker Jan Tenking rented the house for 150 guilders per year. Although nowadays the small house has two upper floors and an attic, in the early years the house only consisted of a ground floor. Between 1768 and 1787, the current levels and attic were built. See also Smallest House in Great Britain References External links The Smallest House in Amsterdam
Kleinste huis van Amsterdam

Het kleinste huis van Amsterdam is gelegen aan de Oude Hoogstraat 22 in het oude centrum van Amsterdam, vlak naast het Oost-Indisch Huis en het toegangspoortje naar de Waalse Kerk. Het huisje, door sommigen ook het ‘Kleinste huis van Europa’ genoemd, is 2,02 meter breed en 5 meter diep. Met haar kenmerkende tuitgevel, vertegenwoordigt dit huis een miniatuurversie van een typisch Amsterdams grachtenpand. Het kleinste huis van Amsterdam staat geregistreerd als rijksmonument. Geschiedenis Het kleinste huis van Amsterdam bevindt zich aan de rand van het voormalige terrein van het Paulusbroederklooster. In 1550 werd een gedeelte van het terrein verkocht aan ‘De Stadt Amsterdam’ die hier het Bushuis bouwde. Later, in 1603 nam de Amsterdamse kamer van de VOC een deel van het Bushuis in gebruik als magazijn. In 1604 werd naast het Bushuis begonnen met de bouw van het Oost-Indisch Huis, dat in 1606 gereed was. Direct naast het huisje staat een van de bekendste poorten van Amsterdam: de poort naar de Waalse Kerk. Deze poort, gebouwd in 1616, is van de hand van architect Hendrik de Keyser (1565-1621) en diende als doorgang voor uitvaartdiensten. De Oude Hoogstraat is van origine een winkelstraat. Ter hoogte van nummer 20 en 22 bevond zich tot 1733 een pand met de naam ‘Koning David’. Dit pand werd afgebroken om plaats te maken voor een nieuw pand: het huidige gebouw met huisnummer 20. De gemeente nam destijds het resterende stukje grond van 10 vierkante meter over. Op deze grond is later het kleinste huis van Amsterdam gebouwd: het huidige nummer 22. In 1738 wordt voor het eerst melding gemaakt van het huisje. ‘De Stadt’ betaalde toen voor het eerst belasting voor de locatie waarop het huisje staat. In 1742 werd het huisje voor 150 gulden per jaar verhuurd aan (staande) horlogemaker Jan Tenking. Hoewel het huisje tegenwoordig twee verdiepingen en een vliering telt, bestond het huisje in de beginjaren alleen maar uit een begane grond. Tussen 1768 en 1787 zijn de huidige verdiepingen en vliering bijgebouwd. Trivia Dit huis is niet het smalste huis van Amsterdam. Het smalste huis staat aan de Generaal Vetterstraat 18b en is 1,80 meter breed over de gehele lengte.
ECI Cultuurfabriek

De ECI Cultuurfabriek is een cultureel centrum aan de Roer in de Limburgse stad Roermond. In december 2009 startte de herbestemming van de monumentale fabrieksgebouwen van de ECI (Electro Chemische Industrie) in Roermond. ECI Cultuurfabriek heeft in september 2012 het pand in gebruik genomen. Een aantal culturele activiteiten van Roermond zijn gevestigd onder een dak, activiteiten als theater, popmuziek, tentoonstellingen van moderne en hedendaagse kunst, kunst- en cultuureducatie en een grand café. Ook is restaurant ONE in het gebouw gevestigd, onderscheiden met een Michelinster. Onder de naam 'Bonnefanten Roermond' is een dependance van de kunstuitleen van het Bonnefantenmuseum (Maastricht) in de Cultuurfabriek ondergebracht. Opvallend is dat na de herbestemming de sporen van ervoor duidelijk zichtbaar zijn gebleven. Er is esthetisch en bouwtechnisch zo min mogelijk ingegrepen, zelfs de graffiti is gehandhaafd, in een streven de authenticiteit van het complex te bewaren. Algemeen directeur sinds juli 2024 is Gert-Jan Hox. Zie ook ECI-centrale Referenties Externe link ECI Cultuurfabriek
Belgian Military Field of Honour 1914–1918

The Belgian Military Field of Honour 1914–1918 (Dutch: Belgisch Militair Ereveld 1914–1918; French: Cimetière d'honneur militaire belge 1914–1918), is a burial site located at the Oostergaarde Cemetery of the Dutch city Harderwijk in Gelderland. Originally, thirty-six soldiers were buried at the site. Nowadays, 349 Belgian soldiers from the First World War are commemorated. These include 124 individuals whose names feature on a monument because their remains could not be retrieved anymore. The cemetery was inaugurated on 28 September 1963 by the Belgian ambassador. The gravestones are similar to the ones used by the Commonwealth War Graves Commission and are varying from the official Belgian gravestones. The burial site is administered by the Dutch Oorlogsgravenstichting ("war graves foundation"). During the First World War, around 33,000 Belgian soldiers fled to the neutral Netherlands after the Belgian city of Antwerp fell to the German troops in 1914. In compliance with the 1907 Hague Convention, the military refugees were disarmed and interned by the Dutch. Through the influx of refugees, Harderwijk, where a refugee camp was located, tripled its population. Most of the victims buried at the Belgian Military Field of Honour died of tuberculosis, or the 1918–1919 outbreak of the Spanish flu. Therefore, many of the 349 soldiers died in 1918 or 1919. Other buried refugees include six victims of the uprising at camp Zeist in Soesterberg on 3 December 1914, when the interned refugees revolted against the bad living conditions in the camp, provoking the Dutch guards to violently suppress the uprising. A six-year-old girl named Woutje van de Velde is buried not far from the field of honour. She was sexually assaulted and murdered by an interned Belgian corporal in 1917. As a gesture, the Belgian government financed a grave for the girl, which represents a young tree. Almost all Belgian soldiers who died during their internment in the Netherlands and were not repatriated, are buried or commemorated at the cemetery. References External links Oorlogsgravenstichting Belgian Military Field of Honour at Harderwijk
Belgisch Militair Ereveld 1914-1918

Het Belgisch Militair Ereveld 1914-1918, is gelegen in de begraafplaats Oostergaarde van de Nederlandse stad Harderwijk (Gelderland). Oorspronkelijk lagen er 36 militairen begraven maar na concentratie vanuit andere begraafplaatsen worden nu 349 Belgische militairen uit de Eerste Wereldoorlog herdacht. Hiervan staan er 124 op een herdenkingsmonument omdat zij niet meer teruggevonden werden. De begraafplaats werd op 28 september 1963 door de Belgische ambassadeur ingehuldigd. De grafzerken hebben veel gelijkenis met deze die door de Britse Commonwealth War Graves Commission worden gebruikt. Zij wijken hierdoor sterk af van de grafzerken die door de Belgische overheid worden voorgeschreven. De graven worden onderhouden door de Oorlogsgravenstichting. Tijdens de Eerste Wereldoorlog waren zo’n 33000 Belgische militairen naar Nederland gevlucht nadat Antwerpen door de Duitse troepen was ingenomen. Zij werden in kampen geïnterneerd, waaronder in het Belgenkamp in Harderwijk. De meeste van de hier begraven doden waren slachtoffers van tuberculose en de in 1918 en 1919 heersende Spaanse griepepidemie. Er zijn tevens zes slachtoffers begraven van een opstand van geïnterneerden in het Kamp van Zeist te Soesterberg op 3 december 1914. Zij kwamen in opstand naar aanleiding van de precaire leefomstandigheden, en begonnen met stenen te gooien waardoor de ordetroepen de opstand gewelddadig beëindigde. Verder ligt er in de buurt van het ereveld een zesjarig meisje begraven, Woutje van de Velde, die door een Belgische geïnterneerde korporaal misbruikt en vermoord werd in 1917. Als gebaar financierde de Belgische regering na de oorlog het graf, dat een onvolgroeide boom voorstelt. Woutje van de Velde is hierdoor een van de weinige Nederlandse slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Externe link Oorlogsgravenstichting Belgisch ereveld te Harderwijk
Jacobus de Meerderekerk (Lonneker)

De Jacobus de Meerderekerk in de Overijsselse plaats Lonneker werd in de jaren 1911/1912 gebouwd ter vervanging van een eerder kerkgebouw in deze plaats. Beschrijving De eerste rooms-katholieke kerk in Lonneker werd in 1820 in gebruik genomen en aan Jakobus de Meerdere gewijd. Het patrocinium is hetzelfde als dat van de moederkerk in Enschede. Vanwege de bouwvallige staat en omdat er behoefte bestond aan een groter kerkgebouw werd deze kerk in de jaren 1911/1912 vervangen door het huidige kerkgebouw. De kerk werd in een neogotische stijl vormgegeven naar een ontwerp van de architect W. te Riele. De driebeukige kruiskerk biedt plaats aan 800 kerkgangers. De toren bevindt zich recht boven de kruising van het transept met het schip en het koor. De glazenier H.L.D. Kocken vervaardigde de gebrandschilderde ramen. Het orgel werd in 1950 gemaakt door de Enschedese orgelbouwer H.J. Vierdag. Het hoofdaltaar werd gemaakt door de Utrechtse edelsmid Jan Hendrik Brom. Het kerkhof bij de kerk werd in de jaren na de bouw van de eerste kerk aangelegd en werd nog voor 1830 in gebruik genomen. Op het kerkhof bevinden zich een calvariegroep uit 1865 en een beeldje voor het ongedoopte kind van de beeldhouwster Antoinette Ruiter uit 2006.
Johanneskerk (Twekkelo)

De Johanneskerk in de Overijsselse plaats Twekkelo werd in 1951 gebouwd als kerkgebouw en gemeenschapshuis in opdracht van de Armenstaat Twekkelo. Beschrijving Het kerkje in Twekkelo kwam in 1951 tot stand in opdracht van de Twekkelose "Armenstaat", een sinds 1752 bestaande organisatie voor armenzorg in Twekkelo voor de hervormde gemeenschap. De bouwplannen voor de kerk zijn gemaakt door de architecten Jan de Groot en K. Wijma. Zij ontwierpen een kleine symmetrisch vormgegeven zaalkerk. Aan beide lange zijden bevinden zich drie rechthoekige ramen met glas in lood onder een dakje. Beide zijden heb elk ook een vierkant venster voorzien van glas in lood. Ook de achtergevel aan de oostzijde is voorzien van een rechthoekig raam. De ingang bevindt zich aan de westzijde onder een afdak. In 2009 werd de kerk uitgebreid met een aanbouw ten behoeve van het "Kulturhus" voor het organiseren van culturele activiteiten. De kerk heeft vanaf 1951 dienstgedaan voor het houden van protestantse kerkdiensten. Door het dalend aantal kerkgangers wordt er nog maar eenmaal per vijf weken op de zondag gebruikgemaakt van het gebouw voor het houden van een kerkdienst, maar daarnaast heeft het gebouw van meet af aan ook bredere functie voor de plaatselijke gemeenschap gehad. De gemeente Enschede heeft de kerk in 1998 aangewezen als een locatie waar het burgerlijk huwelijk kan worden voltrokken. Ook vinden er concerten, lezingen en exposities plaats.
Joodse begraafplaats (Deldeneresch)

De begraafplaats van de Joodse gemeenschap van Delden is gelegen aan de Flierveldsweg in Deldeneresch, in de Overijsselse gemeente Hof van Twente. Het is een rijksmonument. Geschiedenis De eerste Joden vestigden zich op het eind van de 17e eeuw in Delden. Deze uit Duitsland afkomstige Joden vormden een kleine gemeenschap in Delden. Aanvankelijk begroeven zij hun doden op een begraafplaats achter Huize 't Eysink aan de Hengelosestraat in Delden. Na de invoering van de Wet op de lijkbezorging in 1869 voldeed deze begraafplaats niet aan de wettelijk eisen omdat een omheining ontbrak. De eigenaar van het terrein, baron Van Heeckeren van Wassenaer, was niet van plan een dergelijk omheining te plaatsen. Wel stelde hij een ander terrein in het Flier ten zuiden van Delden beschikbaar aan de joodse gemeenschap. De nieuwe begraafplaats werd omstreeks 1879 in gebruik genomen. Ook het nieuwe terrein was niet omheind, maar was wel gedeeltelijk door sloten van de rest van het terrein gescheiden. Op de nieuwe begraafplaats werd aan de rechterzijde van het toegangshek een metaheerhuisje gebouwd. In 1838 was er sprake van een zelfstandige joodse gemeente in Delden. De synagoge van deze gemeente dateert uit de 18e eeuw. Halverwege de 19e eeuw bereikte de joodse gemeente in Delden haar grootste omvang en telde toen bijna zeventig leden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd een groot deel van de joodse bevolking van Delden door de Duitsers gedeporteerd naar de vernietigingskampen en vermoord. Na de Tweede Wereldoorlog verloor de gemeente haar zelfstandigheid en werd eerst bij de joodse gemeente van Enschede en daarna bij die van Hengelo gevoegd. De begraafplaats is sinds de jaren zeventig van 20e eeuw de erkend als rijksmonument vanwege de "oudheidkundige en volkskundige waarde". De begraafplaats werd op initiatief van Alex Groenheim in 1991 gerestaureerd. Zijn naam en die van zijn broer Benny zijn aangebracht op het hek bij de begraafplaats. Beiden werden hier begraven. Benny in 1988 en Alex in 1992. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Nood-Godsbrug

De Nood-Godsbrug is een monumentale brug in Gouda, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De brug, gelegen tussen de West- en Oosthaven, verbindt de Korte Noodgodsstraat met de Lange Noodgodsstraat. Geschiedenis De huidige Nood-Godsbrug dateert uit 1938. Er zijn meerdere voorgangers van deze brug bekend. Waarschijnlijk was een van de eerste bruggen op die plek een toogbrug. In de stadsrekeningen vanaf 1477 wordt regelmatig gesproken over werkzaamheden aan de Noodgodsbrug. Tot 1623 werd op de Nood-Godsbrug het graan verdeeld, dat vanuit de schepen in de haven door de leden van het zakkendragersgilde naar diverse plaatsen in de stad gebracht moest worden. In 1687 kwam er een valbrug op die plaats. Een eeuw later - in 1787 - werd de brug vernieuwd en nog weer een eeuw later - in 1887 - werd de ophaalbrug vervangen door een basculebrug. Deze brug heeft zo'n halve eeuw dienstgedaan. De huidige brug uit 1937, een vaste brug, heeft Amsterdamse school kenmerken en is uitgevoerd in baksteen, (smeed)ijzer en beiers graniet. De sculpturen lijken op die van de Sint Jansbrug bij de Donkere sluis en zouden daarom van dezelfde beeldhouwer Hendrik van den Eijnde kunnen zijn. De brug dankt haar naam aan de Noodgodskapel, die hier aan de Westhaven heeft gestaan. De kapel werd na de hervorming in 1576 afgebroken. In de muur van de brug is een plaquette aangebracht met een afbeelding van de kapel gemaakt door de beeldend kunstenaar Cor Jong. De kapel stond waarschijnlijk iets ten zuiden van de brug langs het water.
Willemsspoortunnel

Der Willemsspoortunnel ist ein 2796 Meter langer Eisenbahntunnel in Rotterdam. Er unterquert viergleisig die Nieuwe Maas im Zentrum der Stadt und ist Teil der Bahnstrecke Breda–Rotterdam. Da der Eisenbahnverkehr über die Hubbrücke De Hef führte, die in regelmäßigen Abständen für die Schifffahrt geöffnet wurde, mussten die Fahrpläne der Eisenbahn immer auf die Öffnungszeiten angepasst werden. Zudem wären auch umfangreiche Modernisierungsarbeiten an der über hundert Jahre alten Brücke notwendig geworden. Am 28. April 1987 wurde mit dem Bau begonnen. Landseitig wurden die Tunnel in offener Bauweise erstellt und anschließend überbaut. Für die Unterwasserkonstruktion verwendete man die Absenkmethode. Die acht je 125 Meter langen Tunnelelemente wurden in einem Dock in Barendrecht gebaut, das erste Teilstück wurde Ende 1990 abgesenkt. Nach einer Bauzeit von sechs Jahren wurde der Tunnel am 15. September 1993 eröffnet. In dem landseitigen Tunnelteil befindet sich auch der Bahnhof Rotterdam Blaak, der als Umsteigebahnhof zur Metro Calandlijn dient. Die Eisenbahngleise liegen tief unter denen der U-Bahn. Weblinks