NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schlucht (Naturschutzgebiet)

Das Naturschutzgebiet Schlucht liegt auf dem Gebiet der Gemeinde Brüggen im Kreis Viersen in Nordrhein-Westfalen. Das etwa 129,78 ha große Gebiet, das im Jahr 2005 unter Naturschutz gestellt wurde, erstreckt sich westlich von Bracht, einem Ortsteil der Gemeinde Brüggen, entlang der westlich verlaufenden Staatsgrenze zu den Niederlanden. Die B 221 verläuft östlich. Westlich liegt das 321 ha große NSG Heidemoore und südlich das 1328 ha große NSG Brachter Wald. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Viersen Weblinks Naturschutzgebiet „Schlucht“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Schlucht in der World Database on Protected Areas (englisch)
Goudkantoor

The Goudkantoor (English: Gold Office) is a building built in 1635 and located on Waagstraat near the Grote Markt (Main Square) in Groningen, Netherlands. Originally it was built as an office for the receiver of the province of Groningen when it was called Collectehuis. The text on the building, Date Caesari quae sunt Caesaris (Latin) (English: Render unto Caesar that which is Caesar's) refers to the original function. The coat of arms of the city of Groningen is located on the building. The name Goudkantoor goes back to 1814-1887, when the Waarborgbureau voor Goud- en Zilverwerken was located in the building. Gold and silver could get a hallmark so people could prove it was real. Prior to World War II the Northern Ship Transport was located in the building. Just before the liberation of the city, in April 1945, the entire collection was transferred to a building on the north side of the Grote Markt, because the owners were afraid that the Goudkantoor would get damaged during the liberation, but in fact it was one of the few buildings that wasn't heavily damaged, because fire-fighters saved it from burning down. After the war, the museum was located in the building again for a short time and later it was used as an information centre (Het Stadjershuis) and as a tourist information centre. The Goudkantoor was restored during the construction of the Nieuwe Waagstraat and is currently a restaurant. References
Goudkantoor

Le Goudkantoor est un monument historique situé à Groningue. Il fut construit en 1635 sur les plans de l'architecte Johan Isbrants et abritait la Recette municipale et le bureau du contrôle de l'or. Un portique d'ordre toscan surmonté de décorations en cuir découpé était originellement disposé devant l'entrée mais a été détruit en 1844 lors d'une rénovation. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pays-Bas Portail de la Renaissance
Grote Kerk (Leerdam)

De Grote Kerk in het centrum van de Utrechtse plaats Leerdam is een laatgotische pseudobasilicale kruiskerk. De kerk bestaat uit een driebeukig schip, een vijfzijdig gesloten koor, een 15e-eeuws transept en een ingebouwde romaanse toren uit de 13e eeuw. Het koor en de sacristie dateren uit de tweede helft van de 15e eeuw en zijn beide voorzien van speklagen. Bij de restauratie in de periode 1862-1863 werd de kerk in neogotische stijl verbouwd. Bij de restauratie van 1957-1960 (en tevens laatste restauratie) is de kerk weer teruggebracht naar de situatie van voor 1862. Het orgel van de Grote Kerk, bestaande uit 21 registers, verdeeld over hoofdwerk, bovenwerk en pedaal, is gemaakt in de periode 1852-1854 door de firma Bätz en Co uit Utrecht. De kerk is een rijksmonument en wordt gebruikt door de Hervormde Gemeente te Leerdam.
Rooms-katholiek kerkhof Ulicoten

Het rooms-katholiek kerkhof Ulicoten is een kerkhof, gelegen in het Nederlandse dorp Ulicoten, een deel van gemeente Baarle-Nassau (provincie Noord-Brabant). Het kerkhof ligt achter de Sint-Bernarduskerk en heeft een rechthoekig grondplan dat omgeven wordt door een haag. Het wordt afgesloten door een tweedelige metalen poort. Britse oorlogsgraven Op het kerkhof liggen drie Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Het zijn de graven van korporaal Harry Ford en de soldaten Charles Henry Hunter en George Kirk. Zij dienden bij de King's Own Yorkshire Light Infantry en kwamen om op 13 oktober 1944. Hun graven worden onderhouden door de Nederlandse Oorlogsgravenstichting in opdracht van de Commonwealth War Graves Commission alwaar ze geregistreerd staan onder Baarle-Nassau (Ulicoten) Roman Catholic Cemetery.
Algemene begraafplaats van Cadzand

De Algemene begraafplaats van Cadzand is een gemeentelijke begraafplaats in het Nederlandse dorp Cadzand (gemeente Sluis) in de provincie Zeeland. De begraafplaats ligt langs de Erasmusweg op 150 m ten noorden van het dorpscentrum (Mariakerk). Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 4.200 m² en wordt omsloten door hagen en heesters. De toegang bestaat uit een dubbel metalen traliehek. Britse militaire graven Direct na de toegang ligt een perk met de graven van 8 Britse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Twee ervan konden niet meer geïdentificeerd worden maar één van deze was een matroos van de Royal Navy. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder Cadzand General Cemetery.
Sint-Bavokerk (Ursem)

De Sint-Bavokerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Ursem. De katholieken van Ursem hoorden eerst bij de parochie van De Goorn. Vanaf 1858 hadden zij een eigen schuurkerk in Ursem. Op 31 december 1861 werd de eigen parochie "Sint-Bavo" opgericht. Aan het begin van de 20e eeuw groeide het aantal kerkbezoekers dusdanig dat de oude kerk te klein werd. De huidige kerk werd in 1920-1921 gebouwd. Architect Alexander Kropholler ontwierp een zaalkerk in traditionalistische stijl, met een toren aan de voorzijde. De kerk werd op 22 augustus 1921 geconsacreerd. De gebrandschilderde ramen werden gemaakt door Lou Asperslagh. Het hoofdaltaar werd gemaakt door de Edelsmidse Brom. Het hoofdorgel werd in 1877 gebouwd door Lodewijk Ypma. Muurschilderingen werden rond 1940 aangebracht door Stolhoff de Jong. In 2012-2013 werd het kerkgebouw gerestaureerd. De kerk wordt nog steeds gebruikt door de parochie Sint-Bavo, die inmiddels wel deel uitmaakt van een samenwerkingsverband met parochies uit naburige gemeenten. Het gebouw is een provinciaal monument. Bronnen Reliwiki - Ursem, Bavo Parochie Sint-Bavo - geschiedenis
Algemene begraafplaats Zoutelande

De Algemene begraafplaats Zoutelande is een gemeentelijke begraafplaats in het Nederlandse dorp Zoutelande (gemeente Veere) in de provincie Zeeland. De begraafplaats ligt aan de Westkapelseweg op 160 m ten noordwesten van het dorpscentrum (Catharinakerk). Ze heeft een min of meer rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 1.600 m² en wordt omsloten door heesters. De toegang bestaat uit een dubbel metalen traliehek. Er liggen slechts 30 oude graven. De begraafplaats wordt niet meer gebruikt. Brits oorlogsgraf Op de begraafplaats ligt het graf van de Britse vliegenier (navigator) Angus Peter MacLeod. Hij diende bij de Royal Air Force Volunteer Reserve en stortte op 29 januari 1944 met zijn vliegtuig in zee en spoelde aan bij Zoutelande. Zijn graf wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en is er geregistreerd onder Zoutelande General Cemetery.
Grenszicht, Emmer-Compascuum

Grenszicht (English Border view) or Molen van Geerdink is a smock mill in Emmer-Compascuum, Netherlands. It was built in 1907. The mill is listed as a Rijksmonument, number 14690. History Grenszicht was built in 1907 by millwright J H Schulte of Ter Apel, Groningen. It had previously stood at Oude Pekela, Groningen where it had been used as a drainage windmill. A steam engine was used as auxiliary power. It was replaced by a 22 horsepower (16 kW) oil engine. This was replaced in 1941 by a 25 horsepower (19 kW) electric motor. A pair of sails was lost in 1936, and the other pair in 1947. The mill ceased work in 1967. In the winter of 1974–75, the mill was restored by millwright Molema of Scheemda, Groningen. New sails and a new windshaft were fitted, and the mill was re-thatched. The original wooden windshaft was kept as a museum piece. On completion of the restoration, the mill was named "Grenszicht" as it stands close to the Dutch – German border. In 2002, a museum was opened as part of the mill. Description Grenszicht is what the Dutch describe as an "achtkante stellingmolen" – a smock mill with a stage. The mill has a four-storey base with a three-storey smock. The stage is at third-floor level and is 8.15 metres (26 ft 9 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The cap is winded by a tailpole and winch. The four Common sails, which span 18.80 metres (61 ft 8 in) are carried on a cast-iron windshaft. This was cast in 1928 by millwright H J Koning. The windshaft also carries the brake wheel which has 69 cogs. This drives the wallower (29 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom end of the upright shaft the great spur wheel (81 cogs) drives two lantern pinion stone nuts, of 23 and 26 staves. Each stone nut drives a pair of 1.40 metres (4 ft 7 in) Cullen millstones. Public access Grenszicht is open to the public by appointment. References
Grenszicht

Grenszicht is een achtkantige, stelling- korenmolen in Emmer-Compascuum, die gebruikt werd voor het malen van graan. De molen heeft twee koppels blauwe, 16der (doorsnede 140 cm) maalstenen. Op een koppel zit een regulateur. Ook staat onder in de molen een door de molen aangedreven maalstoel. In de molen staat een builkist met opschrift, die aangedreven wordt vanaf de bolspil van een maalkoppel. Verder is er sinds 2002 een museum bij de molen met onder andere schoenmakersgereedschap, een lijnzaadmolen voor het persen van lijnolie, een elektrisch aangedreven molen met verticale stenen en een mengketel. De imposante molen heeft een grote landschappelijke waarde. Hij is in 1907 gebouwd door molenmaker Schulte uit Ter Apel in opdracht van J.R. Hooge. Voor de bouw zijn onderdelen van een poldermolen in Oude Pekela gebruikt. In 1974-1975 is hij gerestaureerd. De naam van de molen is ingegeven door het feit dat de molen minder dan een kilometer van de Duitse grens staat. Het is een achtkantige stellingmolen, met riet gedekt, rustend op een stenen onderbouw. De kap is ook met riet gedekt. De wieken hebben een vlucht van 18,80 meter. De gelaste roeden zijn in 1974 gemaakt door de firma Buurma in Oudeschans. De binnenroede heeft nummer 39 en de buitenroede nummer 40. De gietijzeren bovenas is in 1928 gegoten door H.J. Koning in Foxham en heeft nummer 283. De kap heeft een voeghouten kruiwerk. De kap wordt gekruid (rondgedraaid) met een kruirad. De vang waarmee de molen wordt stilgezet is een Vlaamse vang, die bediend wordt door een wipstok. De vangbalk ligt bij een draaiende molen op een duim. Het graan wordt geluid (opgehesen) met een kammenluiwerk. De huidige eigenaar van de molen is J. Geerdink. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 7,41 en 1 : 8,38. Het bovenwiel heeft 69 kammen en de bonkelaar 29. De koningsspil draait hierdoor 2,38 keer sneller dan de bovenas. Het spoorwiel heeft 81 kammen en de steenrondsels 26 respectievelijk 23 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 3,115 respectievelijk 3,52 keer sneller dan de koningsspil en 7,41 respectievelijk 8,38 keer sneller dan de bovenas. Fotogalerij Zie ook Lijst van windmolens in Drenthe
Groenendaal Park

Groenendaal park lies at the center of Heemstede, Netherlands. The park includes the grounds of old Heemstede country estates Bosbeek, and Meer en Berg. Along its western borders are the old Heemstede country estates Hartekamp, Huis te Manpad, and Iepenrode. On the eastern boundary is the city cemetery. History In the 17th century Groenendaal was mostly sand dunes. The sand was dug and sold to barges that carried it to Amsterdam for building purposes. Later the resulting fields were used for bleaching linen, and still later for growing tulip bulbs. During the heyday of the tulip craze, Amsterdam merchants purchased land in the Haarlem-Heemstede area for summer homes. Groenendaal park is situated at the site of the former summer home of Amsterdam banker Jan Hope, whose estate Bosbeek was the first example of a large garden in the 'English Style' in the 18th century in the Netherlands. The grounds are part of a long sandy ridge of deciduous forest running in a straight line from the Hague to Alkmaar. The park was designed by John Hope in 1760 and remained in his family for 3 generations. It was purchased by Heemstede and made into a public park in 1913. It has been the scene of two international flower shows, the Flora of 1935 and the Flora of 1953.. Steam engine Jan Hope installed the first steam engine for garden use at the site of this windmill in 1781, which had an opposite purpose than most Dutch windmills. He wanted to pump water into his estate to grow the unusual plants and trees he had cultivated in the dry sand. Dutch windmills are normally used for pumping water out of places. He first built a small windmill much like the one standing today. After hearing of power to be had from steam, he wrote to James Watt and Matthew Boulton to order an improved version of the Newcomen engine. When the big red copper kettle arrived, it was installed by Rinse Lieve Brouwer. In circa 1850 the steam engine was broken down and the copper kettle sold for scrap. The steam engine had a dual purpose; one was to pump water into the garden, en the other was to act as an attraction in and of itself. In the 18th century garden owners went to great lengths to decorate their gardens to attract visitors. The attraction of a steam engine became obsolete when the Cruquius steam engine mill was built down the road. In 1850 the Cruquius mill, together with two others, took 3 years to pump out the Haarlem lake. References Source: Special publication in 1978 of the Old-Heemstede Historical Society to celebrate Groenendaal's 65th birthday as a public park.
Verzorgingsplaats Zeijerveen

Verzorgingsplaats Zeijerveen is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A28 Groningen-Utrecht tussen afritten 34 en 33 nabij Assen. De verzorgingsplaats heeft zijn naam te danken aan het dorp Zeijerveen. Dit dorp heet naar een stuk veenland bij Zeijen (gemeente Tynaarlo) en is nu een woonkern die behoort tot de gemeente Assen. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Peelerveld.
Cirkelbos

Het Cirkelbos is een bos in het Almeerderhout bij Almere Haven. Het bos is een vorm van land art en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Het gebied is gesitueerd tussen de villawijk Overgooi en het bedrijventerrein Stichtsekant. Cirkels Het rechte lijnenpatroon van het polderbos wordt onderbroken door 7 cirkelvormige bosvakken. Deze ronde bosvakken worden omringd door bospaden. In de 7 cirkels staan rechte rijen populieren, wilgen en elzen, aan de buitenrand van de cirkels staan beukenbomen. Het Cirkelbos werd ontworpen door landschapsarchitect Christiaan Zalm. De Gooimeerbeek die door het bos stroomt wordt gevoed met kwelwater uit het Gooimeer en stroomt uit in de Waterlandse tocht. Synchroon aan deze beek loopt de vier kilometer lange wandelroute Het Nattepad. Het Cirkelbos is door een fietsbrug over de Waterlandseweg verbonden met het stadsdeel Oosterwold. Museumbos Verspreid over het Cirkelbos ligt het Museumbos, dat bestaat uit tien kavels ('boskamers') van ongeveer 1 hectare. Het Museumbos is een kunstproject met verschillende landschapskunstwerken. Deze landschapskunstwerken werden in 2002 gestart door de Stichting Bosland ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van Almere. Elke van de boskamers vertelt een verhaal over verandering, tijd, groeiprocessen en beleving van het bos. De ontwerpen hebben als titel Labyrint (doolhof), Zalm in blik, Bos der Verandering (van de kleur groen naar rood), Vlierbomenbloesembessenbos, Tempo en In eenzaamheid. Almere Boven Onderdeel van het Museumbos is een 29 meter hoge uitkijkberg. Op deze berg 'Almere Boven' staat sinds 23 september 2017 het kunstwerk Monument van de Peetvaders dat gewijd is aan stedenbouwkundige Dirk Frieling die wordt gezien als een van de ontwerpers van Almere. Wie bovenop de berg staat heeft uitzicht op de in de polder ontworpen stad Almere.
Windpark Fryslân

Windpark Fryslân is a near shore wind farm in the Frisian part of the IJsselmeer. The wind farm consists of 89 Siemens Gamesa wind turbines with a nameplate capacity of 4.3 megawatt (MW) each. At the time it was opened it was the largest lake based offshore wind farm in the world. The wind farm is located south of the Afsluitdijk in the IJsselmeer to the east of Breezanddijk. The wind farm lies in the municipality of Súdwest Fryslân about 7 km from the Frisian coast. The shortest distance from the Afsluitdijk is around 600 meters. The distance between the wind turbines is around 660 meters. See also List of Offshore Wind Farms List of offshore wind farms in the Netherlands Wind power in the Netherlands Renewable energy in the Netherlands References
Balijebrug (Merwedekanaal)

De Balijebrug is gelegen in de Nederlandse stad Utrecht. Ze overspant het Merwedekanaal. De basculebrug is in 1959 geopend ter ontsluiting van de nieuwe wijk Kanaleneiland. Voor die tijd bevond zich hier een pont. De brug is gebouwd naar ontwerp van de Dienst Openbare Werken en (deels) vervaardigd door de machinefabriek Frans Smulders. Over land verbindt ze de Balijelaan met de Koningin Wilhelminalaan. Het is een brede brug die anno 2017 twee rijstroken telt voor autoverkeer en een voor busverkeer. Verder liggen er fietspaden en trottoirs. Op de brug stond tot ruwweg 2004 een brugwachtershuisje. Aan de westkant van de brug bevindt zich de machinekamer en het contragewicht. Het oostelijke landhoofd is voorzien van twee schuilkelders. Gelijknamige brug Over de Blekersgracht, ook bekend als Moesgracht, lag tot het begin van de twintigste eeuw een vaste brug die eveneens Balijebrug heette. Deze is in oktober 1922 gesloopt en de gracht is in 1931 gedempt. Literatuur Bettina van Santen, Erfgoed van de wederopbouw. Gebouwd erfgoed in Utrecht, 1940-1970, 2016, p.88. (Abusievelijk hierin vermeldt als een brug over de Vecht i.p.v. het Merwedekanaal) Utrechtsch Nieuwsblad, 29 juni 1959, p.2. Externe link Diverse foto's van de Balijebrug over het Merwedekanaal - Het Utrechts Archief
Brug 613

Brug 613 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen over een watergang met aan de noordkant de Jan van Louterstraat en het Jan van Louterpad in Slotermeer. Aan de zuidkant liggen de Carry van Bruggenstraat en de Du Perronstraat. De brug stond nog niet aangegeven op de plattegronden van het Algemeen Uitbreidingsplan van Cornelis van Eesteren. De Burgemeester van Tienhovengracht zou daar naar het westen doorlopen; iets noordelijker van waar het door brug 613 overspande water ligt. De brug is aangelegd in de late jaren vijftig, toen hier volop gebouwd werd. Ten zuiden van het water kwamen woningen; ten noorden daarvan een aantal scholen. De brug sluit aan beide kanten aan op groenstroken die de oevers vormen. Op de noordelijke strook kwam in de 21e eeuw een voet-/fietspad te liggen, het Jan de Louterpad. Het ontwerp van de brug is afkomstig van de Dienst der Publieke Werken waar toen de esthetische architecten Dick Slebos en Dirk Sterenberg los van elkaar dan wel samen aan brugontwerpen werkten. De brug van Slebos is uitgevoerd in de standaardkleuren van destijds: wit schoonbeton met blauwkleurige leuningen. De leuningen hebben een enigszins trogachtige vorm. Een bijzonderheid aan de brug zijn de twee lantaarns. Deze staan hier op de westelijke balustraden op de landhoofden. Door de verlichting in de brug te integreren, is een elektriciteitskastje van het GEB bewaard gebleven.
Catharinabrug

De Catharinabrug verbindt de Stille Mare met de in 2016 aangelegde Catharinasteeg over de Oude Rijn in de Nederlandse stad Leiden. Typering De Catharinabrug is uitgevoerd als een vaste betonnen brug met twee pijlers. De brug is 6 meter breed en 36 meter lang. Geschiedenis De brug is aangelegd in een S-vorm (in plattegrond) zodat een grotere doorvaarthoogte voor pleziervaartuigen en een comfortabele helling voor voetgangers en fietsers wordt bereikt. De brug is in 2016 opgeleverd als vervanging van de Waaghoofdbrug. De Catharinabrug is vernoemd naar het voormalig nabijgelegen Sint-Catharinagasthuis.
Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Boschkapelle)

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk is de parochiekerk van het tot de Zeeuwse gemeente Hulst behorende dorp Boschkapelle, gelegen aan Kerkstraat 15. Geschiedenis Reeds in de 16e eeuw was er hier een kapel, in 1811 werd een kerk gebouwd die in 1875-1876 werd vervangen door een neogotisch bouwwerk, ontworpen door P. Soffers. In 1926 werd de kerk verlengd naar ontwerp van Joseph Cuypers. In 1950-1951 werden muurschilderingen aangebracht door Joan Colette. Gebouw Het betreft een driebeukig bakstenen kerkgebouw met driezijdig afgesloten koor en een slanke, halfingebouwde toren. Ook zijn er schilderingen die de Martelaren van Gorcum verbeelden, en er zijn neogotische zijaltaren.
Transformatorhuisje (Groningen, Esserhaag)

Het transformatorhuisje aan de Esserhaag is een monumentaal transformatorhuisje in de oostelijke Villabuurt van Helpman, een zuidelijke wijk van de stad Groningen. Beschrijving Het vrijstaande transformatorhuisje werd in 1931 gebouwd naar een ontwerp in expressionistische stijl van Siebe Jan Bouma (1899-1959), die toen gemeente-architect van Groningen was. Het is een nagenoeg vierkant gebouwtje van één bouwlaag onder een tentdak, dat wordt gedekt door rood dakleer (oorspronkelijk door dakpannen) en waarop een grote schoorsteen met vier ventilatieroosters is geplaatst. De gevels van het transformatorhuisje zijn gebouwd van gele baksteen en rusten op een betonnen plaat, die zich net boven het maaiveld bevindt. Aan de onderkant zijn ze versierd met twee eveneens in baksteen uitgevoerde rollagen. Onder de betonplaat bevindt zich een basement van paarse mondsteen, dat aan de noord- en zuidzijde is uitgemetseld tot bloembakken. Het huisje heeft in de noord- en oostgevels ingangen met stalen toegangsdeuren. Bij de oostelijke ingangsdeur is eveneens een bakstenen bloembak opgetrokken. Het gebouwtje is in 1995 aangewezen als rijksmonument.