NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
P.L. Bergansiuskazerne

De P.L. Bergansiuskazerne is een voormalige legerkazerne in de Gelderse plaats Ede. Hij maakte tot eind 2010 deel uit van het kazernecomplex Prins Mauritskazerne, waartoe ook de Johan Willem Frisokazerne, Mauritskazerne, Van Essenkazerne en Arthur Koolkazerne behoorden. Het U-vormige gebouw is opgetrokken in zogenaamde zakelijk-expressionistische stijl, met elementen van de Amsterdamse School. De architect is hoogstwaarschijnlijk majoor eerstaanwezend ingenieur E. van der Staay. Geschiedenis De kazerne werd op 28 september 1936 in gebruik genomen en bood onderdak aan 120 leerlingen van de SROBA: School Reserve Officieren Bereden Artillerie. Deze school was eerst ondergebracht in de naastgelegen artilleriekazernes Van Essen- en Kool-, maar kampte met ruimtegebrek. In 1939, tijdens de mobilisatie, verhuisde de SROBA naar Haarlem. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog was in deze kazerne de Ortskommandantur van de bezetter in Ede gevestigd. Later werd de kazerne bezet door een opleidingscentrum van de Waffen-SS. De kazerne werd, samen met de Kool- en Van Essenkazerne, omgedoopt tot Bismarck-kaserne. Vanaf de bevrijding van Ede in april 1945 tot november van dat jaar waren er Canadezen in de kazerne gelegerd. Na het vertrek van de geallieerden werd hier het depot van de Eerste Divisie gevestigd. Van hieruit werd de uitzending van militairen naar Nederlands-Indië gecoördineerd in verband met de politionele acties. De Kaderschool Geneeskundige Troepen uit Utrecht vond in 1946 een tijdelijk noodonderkomen in de Bergansiuskazerne. Aan het begin van de jaren ’50 nam de veldartillerie het gebouw weer in gebruik als opleidingscentrum voor alle typen geschut. Dit ten behoeve van het Regiment Veldartillerie van Essen. Dit regiment vertrok in 1953 naar Breda. In 1950 was de Bewakingscompagnie Ede tevens gelegerd in de Bergansiuskazerne. In 1955 werd deze bij het Regiment van Heutsz ingedeeld. Vanaf oktober 1983 werd de Bergansiuskazerne samengevoegd met de van Essen-, Kool-, JWF- en Mauritskazerne tot het Kazernecomplex Ede-West. In oktober 1994 kreeg dit de naam Prins Mauritskazerne. Herbestemming Op 1 januari 2011 heeft Defensie de kazernes overgedragen aan de gemeente Ede. Het terrein is opgenomen in het woningbouwproject "Veluwse Poort". De kazerne is aangemerkt als rijksmonument en zal een prominente plaats krijgen in de nieuwe wijk. Naam De kazerne is genoemd naar generaal-majoor Petrus Leonardus Bergansius (1860-1940), die van 1915 tot 1918 als kolonel diende bij het 1e Regiment Veldartillerie. Externe link Rijksmonumentnummer 523485
De Lelie (Puttershoek)

De Lelie is een korenmolen aan de Molendijk in Puttershoek in de provincie Zuid-Holland. In 1836 werd de molen gebouwd en tot 1945 werd op windkracht gemalen met de molen. In 1955 kwam de molen in eigendom van de toenmalige gemeente Puttershoek. Daarna volgde een restauratie. In 1987 werd de molen weer gerestaureerd en wordt sindsdien door vrijwillige molenaars in bedrijf gesteld. In 1992 kwam de molen in handen van de Stichting tot Behoud van Molens in Binnenmaas. De molen is thans uitgerust met een koppel maalstenen dat op windkracht kan worden aangedreven en een kleine maalstoel met elektromotor. Het wiekenkruis is voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen en de roeden hebben een lengte van 24 meter. Trivia In Amelup, West-Australië, staat een replica van De Lelie, The Lily Windmill genaamd. De replica is ontworpen en gebouwd door Pleun Hitzert, een oud-Puttershoeker die naar Australië is geëmigreerd.
Vlietlanden

Vlietlanden ist ein niederländisches Naturschutz- und Erholungsgebiet im Dreieck der südholländischen Gemeinden Maassluis, Midden-Delfland und Vlaardingen. Es ist 72 Hektar groß und eines der wenigen Naturschutzgebiet, die nicht einpoldert sind. Dadurch liegt es höher als die ihn umgebenden Polder, namentlich den östlich anschließenden großen Broekpolder. Vlietlanden verfügt über das ausgedehnte Vogelschutzgebiet Starrevaart, das 1987 angelegt wurde und ab 1995 geöffnet wurde. Das gesamte Gebiet ist für Wanderungen und Tierbeobachtungen zugänglich. Direkt angrenzend ist ein 150 Hektar großer See, der infolge von Sandabbau ab 1976 entstand und als weitläufiges Erholungsgebiet konzipiert wurde, der viele Wassersportmöglichkeiten bietet. Er ist ein beliebtes Naherholungsgebiet der Randstädter. Dieses Gebiet darf nicht verwechselt werden mit dem großen kommerziellen Bungalowpark de Vlietlanden in Nordholland, der von seinen Betreibern insbesondere in Deutschland sehr stark beworben wird.
Schouwburgplein (Rotterdam)

Theatre Square (or in Dutch : Schouwburgplein) is a plaza situated in the heart of the city of Rotterdam, and is flanked by the municipal theatre, concert hall, restaurants, and cafes. An urban stage and an interactive open space, the 12.250 square meter square is designed by West 8, the landscape architecture firm founded by Adriaan Geuze. The design emphasizes the importance of a void, which opens a panorama towards the city skyline. It opened to the public in 1996. History Before World War II the area was a densely populated neighbourhood. In the 1960s the square was constructed including underground parking and the De Doelen concert hall. The square was redesigned in 1996 by Adriaan Geuze and his firm West 8. A model of the design is in the Museum of Modern Art in New York. The Project for Public Spaces included the redesigned square in its Hall of Shame, calling it "a perfect example of how a design statement cannot be a great square" References External links and references Square dance - Schouwburgplein, Rotterdam, the Netherlands, by Connie Van Cleef, Jan. 1998.
Schouwburgplein

La Schouwburgplein está situada en el corazón de la ciudad de Róterdam, en los Países Bajos​ que está flanqueada por el Teatro Municipal, sala de conciertos, la estación central, restaurantes y centros comerciales. Como un espacio abierto, interactivo, la plaza del teatro de 12.250 metros cuadrados fue diseñada por West 8, una firma de arquitectura del paisaje fundada por Adriaan Geuze. El diseño hace hincapié en la importancia de un vacío, lo que abre un panorama hacia el horizonte de la ciudad. Fue abierta al público en 1996. El diseño de la plaza se basa en el uso previsto en los diferentes momentos del día y su relación con el sol. Véase también Plazas urbanas por tamaño Espacio urbano Plaza Mayor Referencias
Schouwburgplein

Schouwburgplein, en français : place du Théâtre, est une place piétonne dans le centre de la ville néerlandaise de Rotterdam. Situation et accès La place de 12 250 m2 fait usage de matériaux spéciaux, tels que l'époxy, bois, caoutchouc et métal. Il y a de grandes lampadaires en mouvement, de longs bancs et des fontaines jaillissantes. Des tuyaux verticaux de ventilation sont entourés chacun par deux barrières, formant une sorte de tours. Origine du nom Historique Avant la Seconde Guerre mondiale, un quartier densément peuplé situé sur l'endroit de la place actuelle a brûlé à cause des bombardements du 14 mai 1940. En 1946, l'endroit faisait partie du Plan de base pour la reconstruction de Rotterdam pour ensuite créer la place du Théâtre. En 1996, la place du Théâtre a complètement été renouvelée, conçu par l'agence hollandaise West 8 et dirigé par l'architecte Adriaan Geuze. La même année, le cinéma Pathé a ouvert ses portes sur la place. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Sur la place se situe le grand complexe de salles de cinéma Pathé et autour de la place se situent le théâtre Rotterdamse Schouwburg, le palais des concerts De Doelen, de nombreux restaurants et quelques magasins. Notes et références Voir aussi Articles connexes Théâtre Rotterdamse Schouwburg (nl) West 8 (architectes) Art et Culture à Rotterdam Liens externes (fr) Place du Théâtre sur le Guide vert Michelin (fr) Théâtre de Rotterdam sur Holland.com (en) Place du Théâtre sur West 8 Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Rotterdam
Schouwburgplein (Rotterdam)

Het Schouwburgplein is een auto- en fietsvrij plein in Rotterdam met de bioscoop Pathé Schouwburgplein (oorspronkelijk bekleed met golfplaten) met zeven zalen, en de Rotterdamse Schouwburg, en aan de noordkant het concertgebouw De Doelen. Eronder is een grote parkeergarage. Voor de bestrating is gebruikgemaakt van materialen als epoxy, hout, rubber en metaal. Er zijn grote bewegende lichtmasten, lange banken, en afwisselend spuitende fonteintjes. Verticale ventilatiepijpen zijn per twee omgeven door hekwerk en vormen zo een soort torens. Geschiedenis Het Schouwburgplein is onderdeel van het Basisplan voor de Wederopbouw van Rotterdam uit 1946. Voor de oorlog was op de plaats van het Schouwburgplein een dichtbevolkte stadswijk. Door het bombardement op 14 mei 1940 brandde deze wijk af, op de bebouwing van de Mauritsweg na. In de oorlog werd in de open vlakte een noodschouwburg gebouwd van afgebikte stenen uit de binnenstad. Vanaf 1962 verscheen aan de noordkant van het plein het concertgebouw De Doelen. Onder het Schouwburgplein werd in 1966 de parkeergarage geopend. Sinds die tijd is het Schouwburgplein bovengronds een autoloze en boomloze vlakte. De westzijde van het Schouwburgplein is tussen 1980 en 1985 gevuld door het 'Woondok', een wooncomplex met winkels en kantoren op straatniveau. In 1987 is de noodschouwburg afgebroken om plaats te maken voor een nieuwe. In 1996 is het plein geheel nieuw ingericht naar ontwerp van Adriaan Geuze. Het plein werd iets verhoogd en is volgens de architect een stadspodium. Op het plein werd dat jaar ook de bioscoop geopend.
Hortusbrug

De Hortusbrug (brug nr. 239) is een basculebrug in Amsterdam-Centrum. De brug overspant de Nieuwe Herengracht en verbindt zo de Muiderstraat met de Plantage Middenlaan. De betonnnen brug uit 1960 werd ontworpen door Dirk Sterenberg en heeft twee doorvaarten (een vaste brug en de basculebrug), waartussen rondeelachtige pijlers versierd met basaltblokken. Aan zuidoostkant is een brugwachtershuisje in de stijl van Le Corbusier. De stalen bewerkte blauwe balustrades zijn een ontwerp van Herman van der Heide. Aan de zuidkant van de brug ligt Hortus Botanicus Amsterdam, waarnaar de brug vernoemd is. Ten westen van de brug ligt de Portugees-Israëlietische Synagoge, ten oosten het Wertheimpark. De brug wordt omringd door rijksmonumenten, behalve aan de oostzijde van Muiderstraat, waarbij in de tweede helft van de 20e eeuw nieuwbouw is gepleegd. Tramlijn 14 rijdt over de brug. Geschiedenis Zowel stadsarchitect Daniel Stalpaert als Frederik de Wit tekenden hier een brug op hun plattegronden uit 1662 en 1688. De te overspannen gracht heette destijds Heere Graft. Gerrit de Broen tekende op zijn kaart uit 1737 een welfbrug met drie doorvaarten. Door de vaarroute tussen de Amstel en het IJ via de Nieuwe Herengracht moest in 1876 de welfbrug wijken. Er kwam een relatief smalle ongelijkarmige draaibrug (draaipunt niet in het midden) met aan de noordwestkant een zogenaamde aanbrug. De bovenbouw werd rond 1882 vervangen met het oog op toenemend verkeer en ook de komst van de paardentram, die echter pas rond 1892 de verbinding ging verzorgen tussen het Centraal Station Amsterdam en de Weesperzijde. De brug had sierlijke lantaarns, die moesten in 1904 wijken voor portalen voor de bedrading van de elektrische tram. Deze brug functioneerde tot 3 november 1958. Ze werd inclusief paalfundering vervangen; de bovenbouw van de brug ging niet verloren, maar werd hergebruikt bij brug 345. De vervanging bestond uit een betonnen basculebrug naar een ontwerp van Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken en kwam in gebruik op 26 november 1960. Tot die tijd was de brug gestremd en reed ook tram 9 tijdelijk om via de Utrechtsestraat.. Er moest bij de Muiderstraat een brede brug komen voor het verkeer naar en van de IJtunnel. De brug zou later model staan voor de Kortjewantsbrug en Kattenburgerbrug van Sterenbergs baas en collega Dick Slebos. Bij de bouw van de brug werden enkele trapwerken toegevoegd, onder meer leidend naar de naast de brug liggende schuilkelders. Varia Amsterdam kent ook een brug met nummer 239P; de P verwijst hierin naar beheer door de provincie. Het is zeer klein bruggetje over een duiker in het Middenmeerpad in de Watergraafsmeer. Afbeeldingen
Dorpsherberg De Pynas

De voormalige dorpsherberg De Pynas is gelegen in het centrum van de plaats Maasland, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het 17e-eeuwse gebouw is erkend als rijksmonument. In de beginperiode van Maasland als zelfstandige gemeente (ca. 1825) werd er vergaderd in de dorpsherberg. In 1874 werd het nabijgelegen gemeentehuis van Maasland geopend. De functie als herberg wordt verklaard door de locatie. Maasland lag in het verleden op een belangrijke route die liep van Den Haag, via Delft, Maasland, Maassluis, Brielle en Hellevoetsluis naar Antwerpen. De Pynas is gelegen naast museum de Schilpen. Externe link www.depynas
Synagoge (Alkmaar)

De enige synagoge van Alkmaar is gelegen aan de Hofstraat, midden in het historische centrum van deze stad. Het gebouw is een rijksmonument. Geschiedenis Alkmaar was in 1604 de eerste Hollandse stad waar joden zich probleemloos konden vestigen. In de loop van de 17e eeuw nam het aantal joden in de stad dan ook toe. Men maakte voor de sjoeldienst aanvankelijk gebruik van de huiskamers van de verschillende joodse gezinnen, maar in 1792 kwam de eerste echte synagoge gereed, aan de Laat, niet ver van de Kapelkerk. Dit pand bleek echter al snel niet meer aan de eisen te voldoen. In 1804 werd het huidige gebouw gekocht, dat vervolgens flink werd verbouwd en in 1844 zijn huidige uiterlijk kreeg. Alkmaar kende een bloeiend joods leven toen de stad in 1940 werd bezet door de nazi's. Abraham de Wolff was toen al bijna dertig jaar de rabbijn. Na de oorlog bleek de joodse gemeenschap te zijn gedecimeerd. De synagoge kwam leeg te staan en kon door de overgebleven Alkmaarse joden niet meer worden onderhouden. In 1954 namen de baptisten het gebouw over. Zij knapten het gebouw op en gebruikten het tot 2008, het jaar waarin de baptisten naar een ander gebouw verhuisden en de voormalige synagoge leeg kwam te staan. Alkmaar kreeg later weer een aanzienlijke joodse gemeenschap en er was dan ook veel animo om de oude synagoge opnieuw in gebruik te nemen. Na onderhandelingen kreeg de Stichting Alkmaarse Synagoge (SAS) toestemming om het gebouw zijn oorspronkelijke functie terug te geven. In december 2011 werd, na een uitgebreide restauratie, de Alkmaarse synagoge weer in gebruik genomen. Gebouw Het gebouw bestaat uit een eenvoudige rechthoekige synagoge, overdekt met een tongewelf en voorzien van een galerij voor de vrouwen. Op de lijstgevel zijn de getallen XVIII en XIX zichtbaar. Ze staan voor de jaartallen 1826 en 1844, in de joodse jaartelling: de jaren waarin de synagoge werd verbouwd. Achter de synagoge bevindt zich een tweede gebouwtje, voltooid in 1842, dat gebruikt werd om de joodse kinderen te onderwijzen. Dit gebouwtje wordt Cheider genoemd. Externe links Officiële website Alkmaarse Synagoge op Reliwiki
Park Brakkenstein

Park Brakkenstein is een park in het oosten van de wijk Heijendaal van de Nederlandse stad Nijmegen. Het park is onderdeel van het voormalige landgoed Brakkenstein. Het parkterrein heeft de vorm van een ruit. Het ligt ingeklemd tussen de campus van de Radboud Universiteit en het universitair medisch centrum in het westen en de spoorlijn Nijmegen - Venlo in het oosten, en tussen de woonwijken Groenewoud en Brakkenstein. Het park loopt ook langs meerdere sportvelden. Het parkgebied wordt aan de zuidzijde afgegrensd door de d'Almarasweg, en in het westen door de Driehuizerweg. De uiterst zuidwestelijke punt van het park is vanaf de Driehuizerweg toegankelijk via een poort. Geschiedenis Het landgoed werd voor het eerst vermeld in 1654. In de 18e eeuw werd hier een sterrenbos aangelegd. Bij de aanleg van het park is dit bos grotendeels behouden gebleven. In 1863 werd het oude landhuis afgebroken in opdracht van Johan B.A. Tulleken, een erfgenaam van de familie Quack. Twee jaar later liet hij op diezelfde plaats Villa Brakkenstein bouwen. In 1915 werden zowel het landgoed als de villa eigendom van Victor Jurgens, die de neef was van Frans Jurgens, de ontwerper van Huize Heijendaal drie jaar eerder. Brakkenstein en het aangrenzende landgoed Heijendaal waren vanaf dat moment één aaneengesloten gebied. In de periode 1930-1932 is het park vrij grondig omgewerkt door de tuinarchitect Samuel Voorhoeve. Daarbij zijn onder meer de lanen met elkaar verbonden middels gekromde paadjes, waarbij de oorspronkelijke sterrenbosstructuur wel behouden bleef. Het zuidoostelijke parkdeel is tussen 1969 en 1971 in opdracht van de Katholieke Universiteit Nijmegen omgewerkt tot een botanische tuin, dit werd de Hortus Nijmegen. Biologen van de universiteit wilden hier namelijk meer onderzoek naar exotische planten doen. De villa is onder meer in gebruik als restaurant en trouwlocatie. Hedendaags gebruik De parklanen zijn voornamelijk beplant met beukenbomen. In de meest westelijke laan zijn paardenkastanjes geplant. In het gebied diagonaal achter Villa Brakkenstein groeien ook linden. De rest van het park wordt veel gebruikt voor recreatie, bijvoorbeeld de paardensport. Ook vinden er geregeld feestelijke evenementen plaats. Bekend zijn vooral de jaarlijkse Music Meeting (sinds 2004) en het festival FortaRock (2009–2012). Foto's Externe links Park Brakkenstein, Gemeente Nijmegen
Voorstraat (Dordrecht)

De Voorstraat is een winkelstraat en dijk in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De stad is ontstaan aan de Voorstraatshaven, die zich aan de westkant van de straat bevindt. De Voorstraat loopt vanaf de kruising Bomkade/Prinsenstraat bij de Leuvebrug naar het oosten en met een bocht richting het noorden tot aan de Riedijk/Torenstraat. De straat met een lengte van 1,2 km is deel van de hoogwaterkering in Zuidwest-Nederland. De Voorstraat als zeedijk is nog even hoog gelegen als rond 1900. De zeedijk kan door het plaatsen van schotbalken tegen waterstanden van maximaal 3,60 m +NAP beschermen. De Voorstraat wordt door sommigen wel de langste winkelstraat van Nederland genoemd. Het noordelijke deel van de Voorstraat is het oudste deel; hier hebben zich veel creatieve ondernemers gevestigd: vormgevers, architectenbureaus, antiquariaten, antiquairs, galeries, kunstenaars en enkele culturele instellingen. Van de ruim duizend monumentale panden die Dordrecht telt, zijn er bijna 200 rijksmonumenten op de Voorstraat te vinden, waaronder de H. Maria Maior, de Augustijnenkerk en het smalste huis van Dordrecht. De Voorstraat is deels gesloten voor gemotoriseerd verkeer en ingericht als een voetgangersgebied (tussen de Bomkade en het Steegoversloot). Tussen het Steegoversloot en Riedijk zijn auto's wel toegestaan. Trivia Aangezien de Voorstraat een dijk is, zeggen geboren Dordtenaren dat zij 'op' de Voorstraat lopen en wonen in plaats van 'in'. Fotogalerij Zie ook Smalste huis van Dordrecht Lijst van rijksmonumenten in Dordrecht/Voorstraat
Berkmeermolen

De Berkmeermolen is een in 1608 gebouwde poldermolen in de Nederlandse provincie Noord-Holland, die in 1803 werd verplaatst van de oorspronkelijke locatie bij Hensbroek naar de huidige locatie in Berkmeer bij Obdam. In 1877 werd een hulpstoomgemaal bijgeplaatst, dat in 1925 werd geëlektrificeerd. De molen werd daarna ontdaan van zijn roeden. De molen stond tot 1941 werkloos. In dat jaar is de Berkmeermolen weer maalvaardig gemaakt en sindsdien draait de molen regelmatig. De Berkmeermolen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler. De kap van de molen is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. De Berkmeermolen is voorzien van een Vlaamse vang. De Berkmeermolen is eigendom van het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier en is niet te bezoeken. De Berkmeermolen staat even zuidelijker dan de Veenhuizer, die aan de andere kant in Veenhuizen staat.
Braakmolen (Goor)

De Braakmolen is een korenmolen in het stadje Goor in de provincie Overijssel. De molen maalt wekelijks dankzij enkele vrijwillige molenaars. De molen werd in 1856 gebouwd met onderdelen van enkele andere molens: de molen van Jobbega uit Goor, een oliemolen uit het Westland en de Stoevelaarsmolen (standerdmolen) uit Goor. De voeghouten bestaan uit bijna onbewerkte boomstammen. In 1882 wordt de molen gekocht door de molenaarszoon W.A. Otte. In 1915 heeft de eigenaar ook een stoommaalderij gekocht aan de Middenstraat waar hij in 1920 naar verhuist. Als gevolg van het gebruik van deze motorkracht komt de molen in 1923 buiten bedrijf. In de crisisjaren wordt er tussen 1933 en 1937 regeringsrogge gemalen voor veevoer. In 1942 is de bovenas nog vervangen door een uit 1874 stammende van de fabrikant. Penn & Bauduin te Dordrecht met nummer 367 en een lengte van 5,40 meter. Na ernstig in verval te zijn geraakt wordt de molen in opdracht van de gemeente gerestaureerd in 1951. De molen krijgt Ten Have kleppen op de binnenroede en van Busselneuzen op beide roeden, opslagsilo's en een regulateur. In 1972 wordt de molen voor 43.460 gulden aan de gemeente verkocht, die de molen in 1974 voor 1 gulden aan de Vereniging De Hollandsche Molen, de huidige eigenaar, door verkoopt. In 1988 wordt de op 4,40 m hoogte zittende stelling vernieuwd en een opslagschuur afgebroken. In 1990 wordt een achtkantstijl vernieuwd en krijgen twee velden nieuw riet. De molen heeft één maalkoppel met 16der (140 cm doorsnede) kunststenen, die niet alleen door de wind maar ook elektrisch door een 35 pk motor kunnen worden aangedreven via een aandrijfriem over een aandrijfwiel op de bolspil. Het wiekenkruis met een vlucht van 22,50 meter is op beide gelaste roeden uitgerust met het Systeem van Bussel, op de binnenroede in combinatie met Ten Have-kleppen en op de buitenroede met zeilen. De kap van de molen draait op kruineuten. Voor het kruien van de kap zit er op de staart een kruiwiel. De molen wordt gevangen (geremd) met een ijzeren bandvang. Het luiwerk kan zowel door de wind als elektrisch aangedreven worden. De elektromotor staat boven in de molen onder de kap. In de molen zit een ijzeren mengketel aangedreven door de ernaast staande elektromotor en een houten mengketel, die zowel door de wind als elektrisch kan worden aangedreven door de elektromotor boven in de molen. Overbrengingen Het bovenwiel heeft 53 kammen met een steek van 11,5 cm. De bonkelaar heeft 26 kammen. De koningsspil draait hierdoor 2,04 keer sneller dan de bovenas. Het spoorwiel heeft 69 kammen met een steek van 9,5 cm. Het steenrondsel heeft 24 staven. De steenspil draait hierdoor 2,875 keer sneller dan de koningsspil. Hierdoor draait de loper 5,86 maal sneller dan de bovenas. Fotogalerij Externe links De website van de Braakmolen.
Follegabrug

De Follegabrug is een ophaalbrug in Friesland, gebouwd 1961, nabij het dorp Follega in de gemeente De Friese Meren. De brug in de N354 overspant de Follegasloot. Ofschoon acht meter breed is de brug bij harde wind lastig te doorvaren omdat hij enigszins vrij in de wind ligt en bovendien niet dwars over het water loopt maar met een hoek van een booggraad of twintig. In het jaar 1996 kwam er een nieuw bedieningshuis en sommige componenten werden vernieuwd. Sinds voorjaar 2021 wordt de brug op afstand bediend. In het kader van deze renovatie werden ook het bedieningswerk en de technische installatie vervangen.
't Haegsch Hof

't Haegsch Hof is een wooncomplex in de Rivierenbuurt van Den Haag. Dit complex staat op de plaats waar voorheen het gebouw stond van de Staatsdrukkerij (Sdu) en is gebouwd in de periode 2006-2010. Het ontwerp is van het in Berlijn gevestigde bureau van Rob Krier en Christoph Kohl. 't Haegsch Hof won in 2008 de publieksprijs van de Nieuwe Stad Prijs. Externe link Juryoordeel van de Gouden Piramide