NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tuinstadhuis

Het Tuinstadhuis is een kantoorgebouw in Amsterdam in de wijk Slotermeer, aanvankelijk hoofdkantoor van het NVV en sinds 1990 een stadsdeelkantoor. Het pand werd begin jaren zestig aan het Plein '40-'45 en de Slotermeerlaan gebouwd, naar ontwerp van de architecten Jan Anthonie Lucas en Henk Niemeijer, en werd in 1964 het hoofdkantoor van de grootste Nederlandse vakcentrale Nederlands Verbond van Vakverenigingen en vervolgens na de fusie van NVV en NKV van de daar uit voortkomende Federatie Nederlandse Vakbeweging. In de jaren tachtig verhuisde de FNV naar Zoetermeer. Eind 1989 werd het gebouw door de gemeente Amsterdam in gebruik genomen als stadsdeelkantoor. De Stadsdeelraad Geuzenveld-Slotermeer (aanvankelijk Slotermeer-Geuzenveld) die van 1990-2010 bestond was hier gevestigd en gaf aan het gebouw de naam Tuinstadhuis. Vanaf 2010 werd het een van de locaties van het grotere stadsdeel Nieuw-West. Sinds 2014 is dit gebouw het enige echte kantoorgebouw van het stadsdeel en de zetel van de bestuurscommissie. De gemeentelijke loket-functies (voor bevolkingsregister, vergunningen etc.) in het stadsdeel zijn onder de naam Stadsloket Nieuw-West echter samengebracht in het voormalige stadsdeelkantoor aan het Osdorpplein. In het Tuinstadhuis was ook een aantal jaren, tot 2013, een openbare bibliotheek van de OBA gevestigd, deze bevindt zich nu aan de overzijde van de Slotermeerlaan. Naast de ingang is er aan de buitenkant van het gebouw aan het plein een grote glas-appliqué Phoenix uit 1964 van de kunstenaar Joop van den Broek (1928-1979). In 1981 kwam er een nieuw gebouw naast het toenmalige hoofdkantoor van de FNV, dit pand ontworpen door Frans van Gool met blauwe panelen aan de buitenkant staat tussen de Slotermeerlaan en de Krijn Breursstraat. Hierin kwam in 2008 een hotel, het Blue Square Hotel. Dit gebouw is in 2010 verbouwd.
Zeldenrust, Dokkum

Zeldenrust is a smock mill in Dokkum, Friesland, Netherlands which was built in 1862 and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 13097. The name translates as, "Seldom at rest." History Zeldenrust was built in 1862 on the site of the Driepiepstermolen, which burnt down in 1861. The mill was built by millwright F van Delden of Olderker at a cost of ƒ9,400 for miller J M Bakker. In 1912, Bakker died at 81 and the business passed to his sons. In 1921, the mill was sold to Lukas Jan Graver, later passing to Jan Boomgaardt. In 1952, the mill was bought by Johan van Tilburg of Nieuw-Weerdinge, Drenthe. Tilburg fitted the mill with more efficient sails. He sold the mill in 1966 to the VVV at Dokkum. The mill was restored by millwright Doornbosch of Adorp, Groningen in 1968–69. A further restoration was carried out by millwright Jellema of Birdaard in 1995. Description Zeldenrust is what the Dutch describe as a "stellingmolen" . It is a three-storey smock mill on a four-storey base. The stage is at third-floor level, 8.85 metres (29 ft 0 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails on the inner sailstock are Common sails, with leading edges streamlined on the Fok system. They have a span of 22.00 metres (72 ft 2 in). The sails on the outer sailstock are Ten Have sails, with leading edges fitted with aerofoils on the Fok system. They have a span of 22.00 metres (72 ft 2 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft, which was cast by Prins van Oranje, The Hague in 1877. The windshaft also carries the brake wheel which has 63 cogs. This drives the wallower (32 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel, which has 101 cogs. There are four pairs of millstones. One pair are French Burr stones, they are 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter and are driven by a lantern pinion stone nut which has 27 staves. The second pair are Cullen stones, they are 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter and are driven by a lantern pinion stone nut which has 28 staves. The third pair are used for producing pearl barley. They are 1.62 metres (5 ft 4 in) diameter and are driven by a lantern pinion stone nut which has 21 staves. The fourth pair are used for producing pearly barley. they are 1.64 metres (5 ft 5 in) diameter and are driven by a lantern pinion stone nut which has 23 staves. Millers Reference :- J M Bakker (1862–1912) Bakker (1912–21) Lukas Jan Graver (1921– ) Jan Boomgaardt ( –1952) Johan H A Tilburg (1952–66) Public access Zeldenrust is open to the public by appointment. References
Zeldenrust (Dokkum)

De windmolen Zeldenrust in Dokkum werd gebouwd in 1862. De molen is een achtkante stellingmolen. De functie is koren- en pelmolen. Eigenaar is de Stichting Monumentenbehoud Dongeradeel. De andere molen in Dokkum is De Hoop. Beide molens staan op de bolwerken. De molen Zeldenrust staat aan de westkant van de binnenstad, op het Baantjebolwerk, terwijl de Hoop aan de zuidkant staat, op het Zuiderbolwerk. Beide molens zijn rijksmonument en kunnen vanuit vrijwel de gehele binnenstad van Dokkum gezien worden. In juni 2008 stelde de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten 160.515 euro beschikbaar voor een restauratie van Zeldenrust. De molen is daarop in 2011 gerestaureerd, waarna op 12 mei de kap terug op de molen is geplaatst. Deze restauratie kostte 303.000 euro. Zie ook Molens in Friesland
Zeldenrust (Dokkum)

Dokkum – wiatrak w miejscowości Dokkum, w gminie Dongeradeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn został wzniesiony w 1862 r. na miejscu dawnego młyna, zniszczonego rok wcześniej przez pożar. Był restaurowany w latach 1968–1969 i 1995. Ma on trzy piętra, przy czym powstał na czteropiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 22,00 m. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-16]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Brug 40

Brug 40 is een brug in de zuidelijke kade van de Keizersgracht over de Reguliersgracht in de Amsterdamse grachtengordel. De brug beschikt over een doorvaartopening van 6,80 meter breed en met een doorvaarthoogte van 2,38 meter. Er zijn meerdere plannen geweest van de demping van de Reguliersgracht, maar deze zijn uiteindelijk nooit uitgevoerd. Deze welfbrug is evenals enkele andere bruggen in de Reguliersgracht niet origineel maar een 20ste-eeuwse constructie. De geschiedenis van de brug is vermoedelijk vanaf de bouw gelijk aan die van brug 38. Tussen brug 40 en 38 was een steen gemetseld met "1729", tussen brug 38 en brug 39, aan de overzijde van de Keizersgracht een steen met "Anno". Beide stenen zijn bij de renovatie in 1908/1909 verwijderd. De brug, zelf geen monument, wordt omringd door rijksmonumenten. Zie ook Bruggen van Amsterdam
Aeilsgat

Das Aeilsgat (auch Eiltsgat genannt) ist ein Kolk hinter einem Schlafdeich westlich des niederländischen Dorfes Oudeschip, das etwa im Jahr 1750 bei einem Deichdurchbruch entstand. Seinen Namen soll das Aeilsgat nach einer Sage haben, in der ein Bauer namens Eilt mit Pferd und Kutsche in dem Kolk ertrunken sein soll. Bevor dies geschah, waren nachts auf dem Wasser Lichter zu sehen. Nachdem Eilt ertrunken war, seien die Lichter verschwunden. Das Aeilsgat ist auch bekannt unter dem Namen Michieltjeskolk, da später erneut jemand auf die gleiche Art ertrunken sein soll. Jetzt steht eine Warntafel vor dem Aeilsgat, die vor dessen Tiefe warnt – sie wird auf neunzig Meter geschätzt. Daher gibt es auch Geschichten, die besagen, dass in dem scheinbar bodenlosen Kolk eine Meerjungfrau wohnt, die bei dem Deichdurchbruch zusammen mit dem Wasser in das Aeilsgat gespült wurde. Weblinks
Aeilsgat

Het Aeilsgat (ook: Æilsgat, Eiltsgat, Eilsgat, Eeltsgat of Ailsgat) is een kolk bij de slaperdijk bij het noordelijkste dorp Oudeschip in de provincie Groningen. Toen de dijk nog een zeedijk was, is de kolk ontstaan bij een dijkdoorbraak tijdens de Kerstvloed van 1717. Sagen Aan de niet meer begrepen geografische naam is later een sage gehecht, die de herkomst van de naam moet verklaren. Hierin wordt verhaald dat een boer, Eilt genaamd, met paard en wagen in het gat is verdronken. Voordat hij verdronk waren er 's nachts lichtjes boven het water te zien, nadien zijn de lichtjes verdwenen. De kolk is ook bekend onder de naam Michieltjeskolk, want later zou nog iemand op dezelfde manier zijn verdronken. Verder wordt verteld dat op de bodem van het water een zeemeermin woont. Die is naar binnen gespoeld bij de dijkdoorbraak waarbij de kolk is ontstaan. Ze kan niet meer naar buiten omdat de dijk is hersteld. Wapen van Uithuizermeeden Het Wapen van Uithuizermeeden zou een verwijzing zijn naar de zeemeermin. De kolk ligt in deze voormalige gemeente. Foto's
Kloster Egmond

Die Benediktiner-Abtei Egmond (Abtei St. Adelbert, Sint Adelbertsabdij) liegt auf dem Gebiet von Egmond. Sie ist die älteste Abtei der Niederlande. Geschichte Das Kloster wurde in der ersten Hälfte des 10. Jahrhunderts vom holländischen Grafen Dietrich (Dirk) I. gegründet. Kurz darauf wurde es von den Wikingern zerstört, nahezu sofort jedoch wieder aufgebaut. Im 10. bis 12. Jahrhundert war das Kloster Egmond die Grablege der Grafen von Holland (Dietrich I., Dietrich II., Arnulf von Gent, Dietrich III., Florens I., Dietrich V. und Florens II.). Das Kloster erhielt in den darauf folgenden Jahrhunderten viele Privilegien, und die Äbte bekamen großen weltlichen Einfluss. Aus der Klostervogtei ging das Adelsgeschlecht der Grafen von Egmond (oder Egmont) hervor, aus dem Graf Lamoral später traurige Berühmtheit erlangte. Im Achtzigjährigen Krieg wurde die Abtei 1573 von den Geusen unter Sonoy zerstört und dann aufgelöst. Die Wertsachen wurden verkauft zur Finanzierung der Leidener Universität und blieben so teilweise erhalten. Viele Kunstschätze der Abtei, darunter eine Chronik Hollands aus dem Mittelalter, befinden sich im Museum Catharijneconvent (Katharinenkonvent) in der Stadt Utrecht. Das im Kloster entstandene bedeutende Egmond-Evangeliar gelangte in die Königliche Bibliothek in Den Haag. Im Jahre 1934 begann der Wiederaufbau. 1935 war das Kloster so weit fertiggestellt, dass es wiederbegründet werden konnte. 1947 wurde es als Konventualpriorat selbständig; 1950 wurde es zur Abtei erhoben. Die Abtei besteht bis heute. Klosterwerkstätten und Ausstellungen Für Touristen attraktiv wird die Abtei heute durch eine Kerzengießerei und eine kleine Töpferei, die zu besichtigen sind und deren Produkte man dort kaufen kann. Außerdem gibt es wechselnde Kunstausstellungen. Literatur Bernard J. M. de Bont: De „regale“ abdij van Egmond. C. L. van Langenhuysen, Amsterdam 1905. Jacques Huijben: De abdij van Egmond en haar historische beteekenis. De Raad der vrienden van Egmond, Egmond-Binnen 1940. Karin Lelyveld (Red.): Benedictijns leven in Egmond. Het Sint-Liobaklooster en de Sint-Adelbertabdij. Luyten, Amstelveen 1985, ISBN 90-6416-076-7. Erich Heinz Pieter Cordfunke (Hrsg.): De Abdij van Egmond. Archeologie en duizend jaar geschiedenis. Walburg Pers, Zutphen 2010, ISBN 978-90-5730-666-2. Fußnoten Weblinks Homepage der Abtei Egmond (niederländisch)
Abbaye d'Egmond

L'Abbaye d'Egmond ou Abbaye Saint-Adalbert (en néerlandais: Abdij van Egmond ou Sint-Adelbertabdij) est un monastère bénédictin, situé à Egmond-Binnen, dans la commune de Bergen, dans la province néerlandaise de Hollande-Septentrionale. Historique L'établissement fut fondé en 975 par Thierry II de Frise occidentale, qui à cette occasion fit don d'un évangéliaire enluminé. L'abbaye d'Egmond est le plus ancien monastère des Pays-Bas, et de nombreux comtes de Hollande y furent enterrés. L'abbaye fut détruite en 1573, pendant la guerre d'indépendance (guerre de Quatre-Vingts Ans) contre les Espagnols, par les "Gueux" calvinistes. L'abbaye bénédictine fut rétablie en 1935, au sein du diocèse de Haarlem. Elle est dédiée à Adalbert d'Egmond, dont des reliques se trouvaient déjà dans l'ancienne abbaye médiévale. En 1984, les reliques ont été restituées, ayant été conservées à Haarlem depuis la destruction de l'abbaye en 1573; elles furent enchâssées sous l'autel de l'église abbatiale à Egmond. Voir aussi Évangéliaire d'Egmond Tympan d'Egmond Portail du catholicisme Portail du monachisme Portail de l’architecture chrétienne Portail des Pays-Bas
Sint-Lambertuskerk (Maastricht)

The Sint-Lambertuskerk (St. Lambert's) is a former church in the city of Maastricht, Limburg, Netherlands. At the time of its completion in 1916, St. Lambert's was the first church in Maastricht outside the medieval city wall. The location of the church was in the so-called Hoge Fronten, an area that for centuries was used for building fortifications, both above ground and below ground. The latter turned out to be a liability for the building's stability. The church was designed by Hubert van Groenendael in neo-Romanesque style on a cruciform plan. It was built between 1914 and 1916. The church was named after the Maastricht-born saint Lambert, bishop of Maastricht and Liège in the 7th and 8th century. For 70 years the church was operated as a Roman Catholic parish church. Soon after its completion in 1916, subsidence cracks developed in the structure. Ten years later, the church was restored and no further damage occurred until 1970. Beginning in 1970, portions of the structure began to sag and new cracks developed. From 1985, the building was no longer used as a church. The parish moved to the nearby St. Ann's Church in the same neighbourhood of Brusselsepoort. In 2010–2012, the church underwent renovations at a cost of 12 million euros. In 2016–2017, it was converted into a laboratory workspace as well as an events location and a private home. Gallery References
Iglesia de San Lamberto (Maastricht)

La Iglesia de San Lamberto​ (en neerlandés: Sint-Lambertuskerk) es el nombre que recibe una iglesia en Maastricht , Limburgo, en los Países Bajos.​ Construida entre 1914 y 1916, la iglesia recibe el nombre del santo nacido en Maastricht Lamberto. En el momento de su finalización, fue la primera iglesia fuera de la antigua muralla . La iglesia fue diseñada por Hubert van Groenendael en estilo neorrománico en una planta cruciforme. La iglesia fue manejada inicialmente como una parroquia católica. Se le realizó una extensa restauración que comenzó a principios de 2010 y duró hasta noviembre de 2012. Véase también Iglesia de San Lamberto (Rosmalen) Referencias
Langebrug (Haarlem)

De Langebrug is een ophaalbrug over het Spaarne in het centrum van de Noord-Hollandse hoofdstad Haarlem. De brug verbindt de Antoniestraat en de Burgwal aan de oostoever met de Turfmarkt, de Kampervest en de Kampersingel op de westoever van het Spaarne. Geschiedenis Vanouds lag op deze plek de langste brug over het Spaarne. Deze brug werd ook wel Vijfgatenbrug genoemd, naar de vijf doorvaartopeningen die ze telde. De oorspronkelijke brug, gebouwd in 1510, was een houten ophaalbrug met aanbruggen, en vormde een belangrijke verbinding tussen de wijken Rozenprieel en Burgwal. Via deze brug kreeg men toegang tot de Eendjespoort en de Turfmarkt. Deze stadspoort stond ook bekend als de Leidse Waterpoort, omdat hier de beurtvaarten naar Leiden vertrokken. In 1883 werd de houten constructie vervangen door een gietijzeren draaibrug, ontworpen door stadsarchitect Jacques Leijh. Deze brug maakte in 1933 plaats voor een geklonken ijzeren ophaalbrug, ontworpen door het Bedrijf Openbare Werken van Haarlem. Hoewel deze brug slechts voor tien jaar bedoeld was, bleef hij meer dan zestig jaar in gebruik. Over deze brug reed tot en met 31 augustus 1957 de tramlijn Amsterdam - Zandvoort, vanuit de toen nog smalle Antoniestraat naar de Kampervest. Aan de oostzijde stond tot 1983 de Spaarnekerk, waarvan de spits is bewaard en tegenwoordig in Winkelcentrum Schalkwijk te vinden is. Vervanging Ter vervanging van de oude, versleten ophaalbrug ontwierp Thijs Asselbergs begin jaren negentig, toen hij stadsarchitect van Haarlem was, een nieuwe brug. Ingenieursbureau Witteveen+Bos uit Deventer werkte het constructieve ontwerp uit. De brug ligt iets zuidelijker dan haar voorganger en kruist het Spaarne onder een schuine hoek, wat goed aansluit op het omliggende stratenpatroon. Vanwege het beschermde stadsgezicht is gekozen voor een transparant ontwerp: een stalen ophaalbrug met een parallellogramvormig val. Het ophaalmechaniek rust op één pyloon of hameistijl, waarin ook de hydraulische aandrijving is ondergebracht. Aan de overzijde bevindt zich een groot rolvormig contragewicht met een diameter van twee meter, waaraan de brug haar bijnaam ‘‘de Verfroller’’ dankt. De brug werd in 1995 in gebruik genomen en is 10,90 meter breed en heeft een doorvaarthoogte van 2,20 meter. Tijdens de bouw van de nieuwe brug, die aan de zuidkant naast de oude werd gebouwd, bleef de oude brug in gebruik. De brug kwam in 1995 in gebruik, waarna de oude brug afgebroken werd. In 2012 werd de brug gerenoveerd waarbij de gele unit die dienst deed als brugwachtershuisje werd vervangen door een volwaardige bedieningspost. Kunst Op initiatief van de stedenband tussen Haarlem en het Zimbabwaanse Mutare werd in 1995 een schildering aangebracht onder de brug, ontworpen door de kunstenaar Chiko Chazunguza. In 2011 werd deze vervangen door een nieuw ontwerp van Amigo Bondiya, winnaar van een prijsvraag onder Zimbabwaanse kunstenaars. De nieuwe schildering werd feestelijk onthuld en in 2013 werd het bijbehorende brugwachtershuisje geplaatst, ontworpen door Abel Asselbergs, de zoon van de architect. Gebruik Over de brug rijden de Connexxion stadslijnen 2 en 73 en R-net lijn 300.
Cecilia van Alphen-Jagtmanbrug

De Cecilia van Alphen-Jagtmanbrug (brug 912) is een vaste brug in Amsterdam-Noord. Ze vormt de verbinding tussen de westelijk gelegen Buiksloterdijk en een T-kruising aan de oostzijde. De Buiksloterdijk heeft hier tussen huisnummers 240-242 (een gemeentelijk monument) en 248 een zijweg, die naar het noordoosten loopt. Op die T-kruising gaat de Nieuwe Purmerweg over in de Buikslotermeerdijk. De voorlaatste brug dateert vermoedelijk uit het begin van de jaren 1920-1929. De brug kwam toen voor op de kaart van de Publieke Werken van Amsterdam. Het was echter destijds de eerste kaart, waarbij het dorp Buiksloot in de kaart werd geïntegreerd. De gemeente Buiksloot was toen net geannexeerd door de gemeente Amsterdam, een laat gevolg van de Stormvloed van 1916. De brug werd in 1970 grotendeels vernieuwd (nieuwe fundering, nieuw brugdek) onder supervisie van de Provinciale Waterstaat Noord-Holland. Ze bestaat in 2017 uit een betonnen overspanning op bakstenen landhoofden. Op de overspanning blauw-witte stalen balustraden. De brug ging lange tijd anoniem door het leven. In 2016/2017 kon de burgerij voorstellen indienen tot naamgeving van die anonieme bruggen. De gemeente keurde in januari 2017 de inzending voor een vernoeming naar Cecilia Maria Cornelia (Cilly) Jagtman (1910-1972) goed. Zij en haar man Pieter van Alphen waren actief binnen de Communistische Partij Nederland en verspreidde in de Tweede Wereldoorlog pamfletten en verzetskranten. Het echtpaar woonde aan de Fresiastraat 12, waar ze een onderduikeradres voerde. Die woning ligt in de Bloemenbuurt ongeveer 500 meter westelijk van de brug, wel aan de overzijde van het Noordhollandsch Kanaal.
Brug 72

Brug 72 en Brug 73 zijn twee vaste bruggen in Amsterdam-Centrum. De bruggen zijn gelegen in de kaden van de Prinsengracht en voeren over de Reguliersgracht. Brug 73 ligt daarbij aan de stadskant (noordzijde, oneven nummers), brug 72 aan de buitenzijde (zuidzijde, even nummers). De bruggen zijn omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. De bekendsten daarvan zijn twee kerken, De Duif en de Amstelkerk. De geschiedenis van de bruggen loopt gelijk met die van De Duif (brug 71) in de kade van de Reguliersgracht over de Prinsengracht. Ze werden alle drie min of meer tegelijk aangelegd, vervangen en gerenoveerd. Voor dat laatste kwamen deze bruggen gereed in 1963, twee jaar eerder dan brug 71. Dat werd veroorzaakt door het feit dat ook een andere brug stad uit in renovatie was (in de Weesperstraat. Bij die vernieuwing werden de bruggen weer in hun oude glorie als boogbruggen hersteld, nadat ze ongeveer 90 jaar een uiterlijk hadden van liggerbrug. Men sprak van "terugrestaureren" of "architectonische leugen".
Wilminktheater en Muziekcentrum Enschede

Wilminktheater en Muziekcentrum Enschede zijn een theatergebouw en concertzaal van het Nationaal Muziekkwartier in Enschede. Sinds 2011 zijn beide gebouwen verbonden met een loopbrug en hebben ze een gezamenlijke naamgeving. Het theater aan het Willem Wilminkplein werd op 23 november 2008 geopend in aanwezigheid van Koningin Beatrix. De naam Wilminktheater is een eerbetoon aan de in 2003 overleden Enschedese tekstschrijver/dichter Willem Wilmink. Het muziekcentrum van Podium Twente is ouder (9 september 1988) en deelt het gebouw met het het Twentsch Conservatorium, dat nu onderdeel is van het ArtEZ Conservatorium. De derde locatie is De Grote Kerk aan De Oude Markt, ook bekend als "De huiskamer van Enschede". De kleine theaterzaal van de voormalige Twentse Schouwburg aan de Langestraat in Enschede is de vierde locatie: De Kleine Willem. Externe links Wilminktheater Nationaal Muziekkwartier
De Arendbrug

De Arendbrug (brug 1973) is een vaste brug in Amsterdam-West. De brug vormt de verbinding tussen de Haarlemmerweg en de Polonceaukade, hier beide de kades van de Haarlemmertrekvaart, die ze overspant. De brug ligt ongeveer in het verlengde van de Van Hallstraat. Ten noorden van de brug liggen de voormalige gashouders van de Westergasfabriek. In de jaren rond de eeuwwisseling 2000 werd het terrein van die fabriek hier herontwikkeld, er vond uitgebreide renovatie van de gebouwen van Isaac Gosschalk plaats en het terrein werd opnieuw ingericht. De brug werd noodzakelijk in verband met de te verwachten groei aan verkeer ter plaatse. Al jarenlang verzorgde Westergasbrug (brug 193) de toegang van het terrein. Die brug werd bij de herontwikkeling te smal bevonden, maar kon niet aangepast worden vanwege haar status als rijksmonument. De brug vormde een gevaar voor met name voetgangers en fietsers. De moderne brug, in uiterlijk een asymmetrische boogbrug, staat alleen voetgangers en fietsers toe. Het frame is van metaal, het wegdek bestaat uit houten planken met daarop een deklaag. Dat bleek een niet zo’n goede keuze, want in 2015 en 2017 moesten juist die delen van de brug vernieuwd worden. In 2017 bleek daarbij nog eens dat de positie van de brug gevaar opleverde als men de Staatsliedenbuurt in wilde lopen en fietsen; de nabijgelegen oversteekplaats bleek onveilig. De brug levert (onbedoeld) geluid op als men haar betreedt of verlaat; zij is daarom op zaterdag- en zondagnacht voor enkele uren gesloten. De brug ging een aantal jaren anoniem door het leven, alleen aangeduid met haar nummer 1973. In 2016 kon de burgerij voorstellen indienen tot naamgeving van die anonieme bruggen. De gemeente keurde in december 2016 de inzending voor een vernoeming naar de locomotief De Arend goed. Die locomotief trok de eerste trein van Nederland voort tussen Amsterdam en Haarlem vanaf 25 september 1839. De brug had al eerder de officieuze naam Gashoudersbrug meegekregen.
Roskambrug (Katwijk)

De Roskambrug is een vaste brug over de Overrijn, een tak van de Oude Rijn, in Katwijk aan den Rijn in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De brug maakt deel uit van de Turfmarkt en is genoemd naar de herberg De Roskam op dit plein. Bij de brug staat sinds 1996 een bronzen beeld Schaatsers van Gerard Brouwer.