NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Julianatoren

Julianatoren is een pretpark ten westen van Apeldoorn. Korte geschiedenis van het park De uitkijktoren kwam gereed in 1910. De toren heeft de status van rijksmonument. Hij werd Prinses Juliana Toren genoemd, naar de een jaar eerder geboren prinses Juliana. Tijdens de Duitse bezetting werd de naam ingekort tot Juliatoren. Later werd het Koningin Juliana Toren. In 2014 werd de huidige naam aangenomen, die in het dagelijks spraakgebruik al heel lang gewoon was. Als tweede attractie kwamen er lachspiegels. Na de jaren 1950 kwamen er meer attracties, waaronder autootjes, motorbootjes, het Spookslot en Old Timers. In 1963 moest het Prins Bernhard Dal, een pretpark op nog geen kilometer afstand, plaatsmaken voor het waterwingebied van Apeldoorn. Dit park werd bij de Koningin Juliana Toren gevoegd. Ook in de jaren 1970 en 1980 kwamen er attracties bij, waaronder een achtbaan. Op 24 januari 2026 startte de Julianatoren het radioprogramma Julianatoren Live! op Hallokids Radio, het programma wordt gepresenteerd door Meneer Kaasgaaf en Mevrouw Suikerspin. Mascottes van het park Jul de Muis, hoofdmascotte Julia de Muis, hoofdmascotte Mevrouw Suikerspin Meneer Kaasgaaf Dino Saurus Dina Saurus Cas de Ranger In het kader van vernieuwingen hebben Jul de Muis en Julia de Muis in 2014 een make-over gekregen. Verdwenen mascottes Papa Beer (omstreeks 2003 verdwenen, Julia de Muis komt in de plaats) Clown Julius (omstreeks 2012 verdwenen, Tomas Test komt in de plaats) Tomas Test (omstreeks 2014 verdwenen, Meneer Kaasgaaf komt in de plaats) Billy Hotdog (2014 verdwenen) Tommy de Kat (2014 verdwenen) Foto's Externe link Website Julianatoren
Grote Havenbrug

De Grote Havenbrug is een brug in de Nederlandse stad Leiden. De brug bevindt zich op het punt waar de Herengracht overgaat in de Oude Herengracht. De brug verbindt het Havenplein met de Haven. Het betreft een rolbasculebrug, gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School. De brug heeft een overspanning met één opening. Over de brug loopt een rijweg van 14,5 meter breed en twee voet trottoirs van 2,75 meter breed. Geschiedenis In 1879 werd een ijzeren draaibrug aangebracht. In 1893 werd deze vervangen door een wijdere dubbele ophaalbrug. In 1927 werd besloten een rolbasculebrug te bouwen. Tussen 1929 en 1930 bouwde men de huidige brug. De brug werd op 3 december in gebruik genomen voor het verkeer. In datzelfde jaar moest het houten wegdek nog worden vernieuwd. Sinds 2000 staat het object ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. Zowel het brugwachtershuisje met politiepost als het transformatorgebouw met urinoir zijn ook rijksmonument. Foto's Zie ook Lijst van bruggen in Leiden over de Oude Rijn Lijst van rijksmonumenten in Leiden, straat A-I
Barend van Namenhof

Barend van Namenhof is een hofje aan de Hoefstraat 12 in de Nederlandse stad Leiden. Het hofje werd opgericht in 1730 door koopman Barend van Namen voor gereformeerde kinderloze echtparen boven de vijftig. Het hofje bestaat uit 12 woningen. Drie hofjeswoningen zijn ontworpen door W.C. Mulder. Het hof werd verbouwd in 1788. In 1915 werd het op kosten van regent C.W.J.W. Pape volledig vernieuwd. Hiermee kreeg het zijn rijke, voorname indruk waardoor het ook "villahof" werd genoemd. Het hofje heeft een regentenkamer en bezit de status rijksmonument.
Oud Poelgeest

Oud Poelgeest ist eine niederländische Schlossanlage im südholländischen Ort Oegstgeest und war der Landsitz Herman Boerhaave. Schloss und Schlosspark Das Schloss wurde 1668 auf den Fundamenten einer früheren Anlage im holländischen klassizistischen Stil erbaut. Erbauer war vermutlich der haarlemer Architekt Erasmus den Otter. Das frühere Schloss, dessen Steine noch im Umkreis zu finden sind, wurde 1574 von den Spaniern zerstört. Die Zwiebeltürme wurden 1866 von dem späteren Besitzer Gerrit Willink angebaut, der auch 1867 das Kutschenhaus und die Kapelle errichten ließ. Boerhaave kaufte das Schloss 1724 und gestaltete den Garten für seine große botanische Sammlung, welche nicht mehr in das Hortus Botanicus Leiden passte. Sein Garten wurde noch zu Boerhaaves Lebzeiten berühmt und konkurrierte mit dem Hortus Hartecampensis, wo Carl von Linné eine Zeitlang tätig war. Boerhaave lebte bis 1733 in Oud Poelgeest. Besonders sehenswert sind die zahlreichen exotischen und seltenen Gewächse und Bäume im Garten. Ein von Boerhaave gepflanzter Tulpenbaum stand dort noch bis in die 1990er Jahre. Heute ist Oud Poelgeest ein Hotel mit Konferenz- und Veranstaltungsräumen. Der Park mit den dazugehörenden Gebäuden stehen als Rijksmonument unter Denkmalschutz. Weblinks Offizielle Seite (niederländisch) Einzelnachweise
Oud Poelgeest

Oud Poelgeest is a castle in Oegstgeest, north of Leiden, that was the former home of the Dutch scientist Herman Boerhaave (1668–1738). He was a Dutch humanist and physician of European fame. History The castle was built in 1668 on the foundations of an earlier construction, in the then popular Dutch Neoclassical style. It was probably built by the Haarlem architect Erasmus den Otter. The former castle, whose stone well from 1550 still exists in the woods, had been destroyed by the Spanish in 1574. Boerhaave bought the castle in 1724 and designed the garden for his large botanical collection that no longer fit in the Hortus Botanicus Leiden. This site was renowned during his lifetime and rivaled Hortus Cliffortianus, the garden of his friend and sponsor to Linnaeus. He traveled back and forth to his friend's garden and to the Leiden University by trekschuit. All who traveled back and forth between Rotterdam and Amsterdam would pass this castle and wonder at the many foreign plants and trees. A tulip tree in the park that was planted by Boerhaave himself lived until the 1990s. Later changes The onion domes were added after Herman Boerhaave's death by a later owner in 1866, along with the coach house (also a monument) in 1867. Today, Oud Poelgeest is used as a hotel, with the old castle hosting conferences. The surrounding park is protected as a rijksmonument, as well as all of the older buildings around it. See also Museum Boerhaave References
Kasteel Oud-Poelgeest

Kasteel Oud-Poelgeest is gelegen in de Nederlandse plaats Oegstgeest ten noordwesten van Leiden. Het kasteel ontstond kort na 1300 als een versterkt huis in een gebied 'omzoomd door moerassen en poelen'. Het kasteel ligt op een landgoed (buitenplaats Oud-Poelgeest) van ruim 10 ha met loofbos, vijver en waterlopen waarop ook een koetshuis uit de 19e eeuw, een kapel, een tuinmanswoning en een waterput te vinden zijn. Het kasteel is rond 1640 opgebouwd in de huidige stijl en heeft vele eigenaren gekend. Een beroemde bewoner van het kasteel was de Leidse professor Herman Boerhaave rond 1725. Hij plantte bijzondere bomen en gewassen aan op het landgoed en legde er een kruidentuin aan. De uivormige torens dateren van de 19e eeuw. In 1940 kwam het kasteel in handen van de gemeente Oegstgeest. Het beheer van het landgoed, het kasteel, het koetshuis en de overige op het terrein gelegen monumenten is door de gemeente in 1988 toevertrouwd aan de Stichting Erfgoed Oud-Poelgeest. In 2013 is aan deze stichting de culturele ANBI status toegekend. Het kasteel in het debuut van Jan Wolkers Het kasteel is de gedeeltelijke locatie van een verhaal uit het debuut van Jan Wolkers, de verhalenbundel Serpentina's petticoat uit 1961. In het openingsverhaal, 'Het tillenbeest', steelt de hoofdfiguur uit een naburig kasteel een beeld dat de sfinx voorstelt uit Sophocles' tragedie Koning Oedipus. Het werkelijk bestaande beeld werd in 2013 door de zus van de auteur teruggegeven aan de beheerders van het kasteel. Daar staat het in de Drakenzaal. Galerij, interieur 1986 Galerij, exterieur Noten Externe links Website Oud Poelgeest Rijksmonument Nr.: 515703
Grad Oud Poelgeest

Grad Oud Poelgeest je grad v Oegstgeestu, severno od Leidna, ki je bil nekdanji dom nizozemskega znanstvenika Hermana Boerhaaveja (1668–1738). Bil je nizozemski humanist in zdravnik evropskega slovesa. Zgodovina Grad je bil zgrajen leta 1668 na temeljih prejšnje gradnje v takrat priljubljenem nizozemskem neoklasicističnem slogu. Verjetno ga je dal zgraditi haarlemski arhitekt Erasmus den Otter. Nekdanji grad, katerega kamniti vodnjak iz leta 1550 še vedno obstaja v gozdu, so Španci uničili leta 1574. Boerhaave je grad kupil leta 1724 in na vrtu zasnoval park za svojo veliko botanično zbirko, ki ni več ustrezala Hortus Botanicus Leiden. Grajski park se je v času njegovega življenja kosal s Hortus Cliffortianus, vrtom njegovega prijatelja in sponzorja Linnéja. Potoval je sem ter tja do prijateljevega vrta in na univerzo v Leidnu. Vsi, ki so potovali med Rotterdamom in Amsterdamom, so šli mimo tega gradu in se čudili številnim tujim rastlinam in drevesom. Tulipanovo drevo v parku, ki ga je zasadil sam Boerhaave, je živelo do devetdesetih let prejšnjega stoletja. Kasnejše spremembe Po smrti Hermana Boerhaaveja leta 1866 je novi lastnik na gradu dodal čebulaste kupole, iz zgradil tudi kočijaško hišo (ki je prav tako spomenik) leta 1867. Danes se Oud Poelgeest uporablja kot hotel, stari grad pa gosti konference. Okoliški park je zaščiten kot državni spomenik, prav tako kot vse starejše stavbe okoli njega. Galerija slik, notranjost in zunanjost Glej tudi Muzej Boerhaave Reference
Algemene Begraafplaats Losdorp

De Algemene Begraafplaats van Losdorp ligt even ten noordwesten van Losdorp, een dorp in de Groninger gemeente Eemsdelta. Beschrijving De begraafplaats, die werd aangelegd in 1891, is gelegen aan de Fraeilemaweg op een vrijwel vierkant terrein dat wordt omgeven door een haag, een schelpenpad en essen. De grafzerken liggen in vier vakken, waartussen twee haaks op elkaar gelegen paden lopen. Op de hoofdas, het pad dat van oost naar west loopt, liggen het toegangshek, een perkje en een baarhuisje. Naast de ingang staan twee treur-esdoorns. Het baarhuisje, dat in 1890 werd gebouwd, is een uit rode baksteen opgetrokken gebouwtje onder een zadeldak dat wordt gedekt door zwarte geglazuurde Friese dakpannen. In een gevelsteen boven de ingang staan het bouwjaar en de namen van enkele kerkvoogden en andere notabelen vermeld. Het toegangshek van de begraafplaats staat op een gemetselde dam en heeft twee pijlers met aan de buitenzijden daarvan vleugelstukken. Op de pijlers staan ijzeren vazen. Het smeedijzeren hek tussen de pijlers is versierd met rondboogmotieven en heeft punten met lelies. Zowel de begraafplaats zelf, het baarhuisje als het toegangshek zijn aangewezen als rijksmonument. Op de begraafplaats bevindt zich het oorlogsgraf van de verzetsstrijder Berend Bierma (1916-1945). Afbeeldingen
St. Pancratius (Tubbergen)

Die Basilika Sankt Pancratius ist eine römisch-katholische Pfarrkirche im Zentrum des niederländischen Tubbergen. Die neogotische Kirche aus dem Jahr 1897 wurde im Jahr 2000 zur Basilica minor erhoben. Vorgängerkirche Traditionell gab es eine St. Pankratius gewidmete Kapelle in Tubbergen, die zur Pfarre in Ootmarsum gehörte. Diese Kapelle wurde vergrößert und ab 1576 durch Abpfarrung von Ootmarsum zur örtlichen Pfarrkirche. 1634 wurde ein Priester für Tubbergen ernannt. Trotz der weitgehend katholischen Bevölkerung wurde die Kirche in protestantische Hände übergeben. Als Louis Bonaparte, König von Holland, 1809 erfuhr, dass in Tubbergen nur 68 Protestanten auf Tausende von Katholiken kamen, ordnete er die Rückübergabe an. Nach unzureichender Instandhaltung durch die kleine protestantische Gemeinde wurde die Kirche 1826 bis 1828 umfassend erneuert. Der schadhafte gotische Turm aus dem 16. Jahrhundert aus Bentheimer Sandstein wurde 1842 nach Sturmschaden eingekürzt. 1881 wurde eine Orgel der Utrechter Firma Maarschalkerweerd aufgebaut, die bis heute genutzt wird. Die neue Kirche Nach Beginn der Planungen 1893 wurde drei Jahre später die verfallende Kirche abgerissen und 1897 nach Plänen des Architekten Alfred Tepe der Neubau errichtet. Der Rest des Turms wurde beibehalten. Die Kirche wurde am 30. Juni 1897 in Gegenwart des aus Tubbergen stammenden Erzbischofs Andreas Ignatius Schaepman feierlich geweiht. Das Mittelschiff wird von zwei gleich hohen, aber schmäleren Seitenschiffen flankiert. An den Seiten des Turms befindet sich jeweils eine Kapelle. In den Jahren 1977 und 1978 wurde der Turm restauriert und wieder auf seine ursprüngliche Höhe gebracht, wobei er auch zwei neue Glocken erhielt. Am Farbübergang der unterschiedlich stark verwitterten Steine ist heutzutage deutlich der Übergang erkennbar. 1996 wurde die alte Orgel durch eine Chororgel des gleichen Herstellers aus dem Jahr 1882 ergänzt. Kirche und Turm sind als Rijksmonument geschützt. Ausstattung Neben dem Architekten und dem Orgelbauer gehörten auch weitere Beteiligte an der bis heute erhaltenen Kirchenausstattung der St. Bernulphusgilde an. So wurden die Kanzel und der Altar von Friedrich Wilhelm Mengelberg geschaffen. Als herausragend gelten die 35 Buntglasfenstern, die von fünf aufeinander folgenden Generationen der berühmten Glasereifamilie Nicolas entworfen und gefertigt wurden. Weblinks Geschichte der Basilika auf der Gemeindehomepage (niederländisch) St. Pancratius auf rijksmonumenten.nl (niederländisch) Einzelnachweise
Basilique Saint-Pancrace de Tubbergen

La basilique Saint-Pancrace (Sint-Pancratiusbasiliek) est une église catholique néo-gothique située dans le centre-ville de Tubbergen aux Pays-Bas. Dédiée à saint Pancrace, elle dépend de l'archidiocèse d'Utrecht. L'édifice est inscrit aux monuments protégés. L'ancienne église Une première chapelle consacrée à saint Pancrace est construite au Moyen Âge. Elle dépend de la paroisse d'Ootmarsum. Cette chapelle est agrandie successivement et, à partir de 1576, sert d'église paroissiale à Tubbergen. En 1634, un pasteur protestant est nommé à Tubbergen. Bien que la population soit restée largement catholique, l'église passe donc aux mains des calvinistes. Lorsque Louis Bonaparte, roi de Hollande, apprend en 1809 qu'il n'y a seulement que soixante-huit protestants vivant à Tubbergen contre un millier de catholiques, il ordonne le retour de l'église aux catholiques. La nouvelle église L'église endommagée est restaurée entre 1826 et 1828. La tour gothique du XVIe siècle, édifiée en grès de Bentheim, est abaissée en 1842. Il y avait aussi un orgue de la maison Maarschalkerweerd d'Utrecht acquis en 1881. Il est toujours en fonction aujourd'hui. Finalement, l'église est reconstruite en 1896-1897 par l'architecte Alfred Tepe qui conserve la tour et elle est consacrée le 30 juin 1897. La nef centrale est rehaussée, mais non pas les bas-côtés. En 1977-1978, la tour est à nouveau restaurée et retrouve sa hauteur d'origine avec en plus deux nouvelles cloches. La partie surélevée est clairement reconnaissable par la différence de couleur entre l’ancienne et la nouvelle pierre. En 1996, l'ancien orgue a été complété par un orgue de chœur du même fabricant de 1882. L'église a été élevée au rang de basilique mineure par Jean-Paul II, le 6 janvier 2000. Intérieur Le maître-autel et la chaire sont de Friedrich Wilhelm Mengelberg. La basilique possède trente-cinq vitraux de cinq générations successives de la célèbre famille des maîtres-verriers Nicolas. Suzanne Nicolas-Nijs réalise en 1962 un chemin de croix en bronze pour l'église. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas
Sint-Pancratiusbasiliek (Tubbergen)

De Sint-Pancratiusbasiliek is een neogotische rooms-katholieke parochiekerk in het centrum van Tubbergen. De oude kerk Vanouds was er al een kapel toegewijd aan de heilige Pancratius in Tubbergen. Deze werd bediend vanuit Ootmarsum. Deze kapel werd uitgebreid en deed vanaf 1576 dienst als parochiekerk voor Tubbergen. In 1634 werd een predikant in Tubbergen benoemd. Hoewel de bevolking grotendeels rooms-katholiek bleef, ging de kerk over in protestantse handen. Toen Lodewijk Napoleon, koning van Holland, in 1809 vernam dat er in Tubbergen slechts 68 protestanten woonden tegen duizend katholieken, gelastte hij de overgave van de kerk. De nieuwe kerk Gezien de verwaarloosde staat van de kerk werd deze in de negentiende eeuw gerestaureerd. De 16e-eeuwse toren, een gotisch bouwwerk in Bentheimer zandsteen, werd verlaagd. Ook kwam er een Maarschalkerweerdorgel. Uiteindelijk ging men tot nieuwbouw over. In 1897 werd de nieuwe kerk van architect Alfred Tepe geopend in aanwezigheid van H.J.A.M. Schaepman uit Tubbergen. Het restant van de toren bleef behouden. In 1977-1978 werd de toren opnieuw gerestaureerd, waarbij hij weer werd teruggebracht naar de oorspronkelijke hoogte. Het opgehoogde deel is tegenwoordig nog duidelijk te herkennen aan het kleurverschil tussen de oude en de nieuwe stenen. Interieur In de kerk bevinden zich 35 gebrandschilderde glas-in-loodramen van vijf opeenvolgende generaties van de bekende glazeniersfamilie Nicolas. Suzanne Nicolas-Nijs maakte in 1962 een bronzen kruisweg voor de kerk. Verheffing tot basiliek Op 6 januari 2000 werd de kerk verheven tot basilica minor.
Begraafplaats Soesterkwartier

De Begraafplaats Soesterkwartier is de oude algemene begraafplaats in de stad Amersfoort in Nederland. Het terrein van 2,2 hectare groot ligt tussen de Soesterweg, Noordewierweg, Willibrordusstraat en Tulpstraat in de wijk Soesterkwartier en is omsloten door een hek. Voor de ingang ligt een plantsoen. De begraafplaats is aangelegd in 1895 in de Engelse landschapsstijl, maar met zichtassen, naar ontwerp van de landschapsarchitect Hendrik François Hartogh Heys van Zouteveen (1870-1943). Het poortgebouw, de enige toegang naar de begraafplaats, is ontworpen door de Amersfoortse stadsarchitect Willem Hendrik Kam. In dit gebouw zijn zowel de ontvangstruimte en aula als een dienstwoning opgenomen. De begraafplaats ("aanleg") en het gebouw zijn sinds het jaar 2000 beschermd als rijksmonument.
Singraven

Singraven is een landgoed nabij Denekamp in de gemeente Dinkelland. Tot het landgoed behoren behalve de havezate ook de watermolen van Singraven (1448) aan de Dinkel, een koetshuis (1868) en een aantal pachtboerderijen. Singraven wordt voor het eerst vermeld in 1381 en het eerste Huis Singraven dateert uit 1415. De naam Singraven betekent "grote gracht". Bewoners/eigenaren van het eerste huis Singraven waren onder andere de Oldenzaalse Begijnen en de graven van Bentheim. Het vervallen huis is in 1651-1653 gesloopt en vervangen door een nieuw huis waar in 1661 nog een traptoren aan is toegevoegd. Door vererving kwam het huis in bezit van onder andere de familie De Thouars en door verkoop in 1829 bij de familie Roessingh Udink. Diverse generaties van deze familie hebben het landgoed opgeknapt en verbouwd. Daarbij is de gevel 4 meter naar voren uitgebouwd, zijn de bouwhuizen aan de voorkant gesloopt om een vrij uitzicht te krijgen en is (in 1868) een grote oprijlaan vanaf de Ootmarsumsestraat naar het huis aangelegd. De laatste particuliere bewoner/eigenaar, Willem Frederik Jan Laan (1891-1966), heeft in 1966 het landgoed, ook na forse verbouwingen en restauraties, in eigendom gegeven aan de Stichting Edwina van Heek. Daarbij is vastgelegd dat de door de heer Laan gedane aanpassingen behouden moeten blijven. Deze aanpassingen betreffen de neoclassicistische voorgevel, het Arboretum, stijlkamers onder andere in Lodewijk XV- en Lodewijk XVI-stijl. Trivia De watermolen van Singraven bestaat uit drie waterraderen met meerdere molens: een oliemolen, een korenmolen en de latere houtzaagmolen. Singraven, en in het bijzonder de watermolens, waren geliefd bij schilders als Meindert Hobbema (bijvoorbeeld 'Moulin à Eau', Louvre) en Jacob van Ruisdael. Sinds het vertrek van de nonnen staat Singraven bekend als spookhuis: een geest van een non waart volgens het volksverhaal rond en is voorbode van onheil. Het zou een kluizenaarster zijn die is ingemetseld en gestorven. Externe links Website van Landgoed Singraven Uitgebreide geschiedenis van de bewoning van Singraven Video Landgoed Singraven met voice-over
Landgoed Spanderswoud

Landgoed Spanderswoud is een van de buitenplaatsen in de Nederlandse plaats 's-Graveland. Het landgoed is in particulier bezit en niet openbaar toegankelijk. Diverse gebouwen, zoals het negentiende-eeuwse hoofdhuis, de achttiende-eeuwse boerderij en de parkaanleg staan op de rijksmonumentenlijst. Natuurgebied Ten oosten van het landgoed ligt natuurgebied Spanderswoud van het Goois Natuurreservaat, dat wel publiek toegankelijk is. Galerij
Begraafplaats Orthen

Begraafplaats Orthen is de enige begraafplaats in 's-Hertogenbosch, en is gelegen in de gelijknamige wijk Orthen. Velen kennen het ook als Begraafplaats Groenendaal. Johannes Groenendaal was in 1858 de eerste overledene, die hier werd begraven. Naar hem werd tussen 1978 en 2008 de begraafplaats vernoemd. Geschiedenis De begraafplaats was in het begin aangelegd op het terrein van Fort Orthen aan de weg van 's-Hertogenbosch naar Fort Crèvecoeur. De begraafplaats werd aangelegd vanaf 1856. Op 29 april 1858 werd de begraafplaats voor 4/5 uitgegeven aan het kerkbestuur van de Sint-Janskathedraal en voor 1/5 aan de protestantse gemeenschap. Het terrein diende men nog een paar maal uit te breiden met nieuwe akkers waardoor de totale oppervlakte nu ruim 11 hectare bedraagt. Op de begraafplaats staat de door Lambert Hezenmans gebouwde Bisschopskapel. In de crypte van de kapel bevinden zich de graven van verscheidene bisschoppen van het bisdom 's-Hertogenbosch. De kapel, het lijkenhuis en diverse grafmonumenten, genieten bescherming als rijksmonument. Grafmonumenten (selectie) Zie ook Lijst van rijksmonumenten op begraafplaats Orthen
De Boom (Leusden)

De Boom is een landgoed aan de Arnhemseweg 105-107 en de aansluitende Geeresteinselaan 79-83 tussen Leusden, Woudenberg, Achterveld en De Glind. Het landgoed van ongeveer 900 hectare bestaat uit een afwisselend landschap van houtwallen, singels, stukken bos en landbouwgrond. De naam De Boom is ontleend aan een oude boom op het landgoed waar de officiële gemeentelijke mededelingen aan werden geplakt. Huis Het statige landhuis van twee verdiepingen werd eind 19e eeuw gebouwd in opdracht van de familie De Beaufort. Arnoud Jan de Beaufort (1855-1929) was zijn leven lang burgemeester van Leusden. De familie bezat meerdere landgoederen in de provincie Utrecht. Het witgepleisterde huis en de later aangebouwde vleugel hebben dezelfde eclectische bouwstijl. Binnen bevinden zich nog decoratieve stucplafonds en marmeren schouwen. Het gebouw in laatclassicistische stijl werd in 1912 uitgebreid en kreeg nadien een kantoorfunctie. Het witgepleisterde landhuis ligt in het parkbos ten noorden van de Arnhemseweg, met daarlangs de Heiligenbergerbeek. Het door Hendrik Copijn ontworpen parkbos uit 1880 heeft slingerpaden, bospercelen en grote gazons tussen het huis en de weg/beek. Bijgebouwen De voorzijde van het hoofdgebouw biedt uitzicht op het koetshuis en het jachthuis aan de overzijde van de Arnhemseweg. Het hoofdgebouw bevindt zich ten noorden van de Geerensteinselaan, het koetshuis en het jachthuis liggen ten zuiden van deze weg. Links van het koetshuis bevindt zich de stal. Rechts staat de deels onderkelderde koetsierswoning. Beide gebouwen behielden grotendeels de oorspronkelijke indeling. In de stallen met klinkervloer zijn de ijzeren palen van de tussenschotten voorzien van paardenhoofden. Landgoed Het grondgebied ligt grotendeels aan de noord- en oostkant van de Geeresteinselaan/Arnhemseweg. Het bestaat uit (park)bos en agrarische landerijen. Op de 900 hectare grond staan 30 boerderijen en 40 woningen. De boerderijen en woningen van landgoed De Boom zijn herkenbaar aan de (Beaufort)blauwe luiken, meestal met een witte spiegel. Stichting De Boom Arnoud Jan bewoonde het huis met zijn vrouw Anna Josine Charlotte barones van Hardenbroek (1856-1926). Vanaf 1929 werd het landgoed beheerd door hun dochter Anna Aleida de Beaufort (1880-1975). Die laatste richtte in 1948 de Stichting De Boom op. Doelstelling van de stichting is Het bevorderen van de geestelijke en stoffelijke belangen van personen en instellingen in de gemeenten waar het landgoed haar bezittingen heeft. Bewoners 1878 - Arnoud Jan de Beaufort ca. 1925 - 1975 Anna Aleida de Beaufort 1975 Stichting De Boom Zie ook Lijst van landgoederen op de Utrechtse Heuvelrug