NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gracht Burggraaf (mottekasteel)

Gracht Burggraaf was een middeleeuws mottekasteel gelegen bij Gulpen in de Nederlandse provincie Limburg. Thans resteert alleen nog de heuvel van dit mottekasteel die zich bij de gelijknamige buurtschap Gracht Burggraaf bevindt. De motteheuvel is een zogenaamde abschnittsmotte. Dit houdt in dat in plaats van een heuvel op te werpen, de heuvel ontstaan is door het afgraven van de verbinding met de Beversberg. Het kasteel was zeer strategisch gelegen bij het punt waar de Gulp en de Eyserbeek in de Geul stromen. Een kilometer zuidelijk stroomt de Selzerbeek in de Geul. Het kasteel wordt pas in de dertiende eeuw voor het eerst vermeld, maar is waarschijnlijk ouder. De functie van kasteel werd later overgenomen door Kasteel Neubourg dat zijn naam (nieuw kasteel) ontleent aan het bestaan van deze oudere burcht. De motte is een rijksmonument. Ten noordwesten van de motte ligt de Dolsberg. Zie ook Andere abschnittsmottes in de streek zijn motte Eys en motte Struyver. Dronebeelden op YouTube
Hatertsebrug

De Hatertsebrug is een brug in Nijmegen over het Maas-Waalkanaal. De Hatertsebrug verbindt de Nijmeegse wijk Hatert met de wijk Dukenburg. De Hatertseweg die eroverheen loopt is een van de grotere uitvalswegen van Nijmegen en verbindt het centrum met de A73. Door de bouw van de brug in de jaren 60 verdwenen in de wijk Hatert twee dorpskroegjes en de kerk, waarmee de dorpskern verdween. Begin 2008 is de Hatertsebrug met 28 cm verhoogd, zodat schepen met vier lagen containers ook onder de brug door kunnen. Zie ook Lijst van bruggen in Nijmegen Externe links Hatersebrug in bruggenbestand van de Bruggenstichting Stratenlijst Nijmegen
De Onderneming (Schaijk)

De Onderneming is een in 1888 gebouwde windmolen in Schaijk (gemeente Maashorst). De beltmolen is tot 1947 als korenmolen in bedrijf geweest; in de daaropvolgende jaren werd het gaande werk uit de molen verwijderd om plaats te maken voor silo's. Op 19 november 1971 brandde de Onderneming geheel uit, waarna de molen opnieuw als silo werd ingericht. Begin jaren 90 van de 20e eeuw werd de molen uitwendig voor het zicht compleet gemaakt met gebruikmaking van oude, afgekeurde onderdelen, maar is niet draaivaardig gerestaureerd. De Onderneming is als woning ingericht en is niet te bezoeken. Thans verkeert de molen in een zeer slechte staat van onderhoud.
Vijfhuizer Molen

De Vijfhuizer Molen is een in 1874 gebouwde poldermolen aan de Vijfhuizen te Haarlem. De Vijfhuizer bemaalde de Vijfhuizerpolder. De molen verving een op 31 december 1859 afgebrande molen. Het is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oud-Hollands wiekenkruis. In 1924 werd vergunning verleend tot de bouw van een woning in de molen. In de woning heeft een groot gezin gewoond. In 1938 werd een elektrisch aangedreven vijzel geplaatst. Bemaling op windkracht bleef mogelijk, wat tijdens de Tweede Wereldoorlog een goede keuze bleek te zijn. Na de Tweede Wereldoorlog werd steeds minder op de wind gemalen en de molen raakte in verval. In 1973 en in de jaren 90 zijn restauraties uitgevoerd die niet het beoogde succes hadden. In 2010 is de staart hersteld, waarna de molen weer goed gekruid kan worden. Het interieur zal worden teruggebracht naar de situatie gedurende de periode dat de molen nog in gebruik was. De Vijfhuizer is te bezoeken wanneer hij draait. Afbeeldingen
Hortus Bulborum

Hortus Bulborum is a Dutch foundation that conserves historic cultivars of spring flowering bulb- and tuber crops. The collection garden of the foundation is located at the Zuidkerkenlaan in Limmen, North Holland, Netherlands, near the historic city of Alkmaar. The collection comprises some 2500 different cultivars, of which 2000 are tulips, 115 hyacinths, circa 800 narcissus, more than 20 irises, 50 crocuses as well as some 20 different Fritillarias. The oldest tulip in the collection is the single early tulip ‘Duc van Tol Red and Yellow’, dating from 1595. The oldest narcissus, the 'Dubbele Kampernelle', also known as Narcissus ‘Alba Odorus Plenus’, has been known since 1602. The oldest Fritillaria: F. imperialis ‘Prolifera‘ should have been mentioned in 1577. References External links Hortus Bulborum site Archived 2015-09-24 at the Wayback Machine (in English)
Hortus Bulborum

El Jardín botánico de bulbos en latín : Hortus Bulborum holandés : Stichting Hortus Bulborum, es un jardín botánico especializado en las variedades de las plantas bulbosas que se cultivan en la zona de la provincia holandesa de Holanda Septentrional, Holanda. Localización Hortus Bulborum Zuidkerkenlaan Limmen Castricum; Noord-Holland-Holanda Septentrional Netherlands-Holanda. Planos y vistas satelitales.52°33′50″N 4°41′35″E Historia Este jardín botánico se creó para conservar las variedades antiguas de bulbos, que se han cultivado desde hace varias centurias en la zona, para evitar la pérdida genética ante el cultivo de nuevas variedades que las han desplazado. Colecciones La colección contiene más de 3500 especies y variedades cultivares diferentes de plantas de bulbo. Incluye más de 2.500 tulipanes, 120 jacintos, unos 800 narcisos, más de 20 especies de iris, 50 especies de crocus y cerca de 20 Fritillarias diferentes. El tulipán cultivado más antiguo en la colección, son los tulipanes simples de floración temprana "'Duc van Tol Red and Yellow" que data de 1595. La variedad de narciso cultivado más antigua, el doble "Kamper Elle", también conocido como "Alba Odorus Plenus", han existido desde 1601. La Fritillaria más antigua: F. imperialis 'Prolifera' (corona imperial) que incluso en 1577 ya estaban catalogados. Referencias Enlaces externos Página oficial del Hortus Bulborum. Página del Nationaal Herbarium Nederland Página del Stichting Nationale Plantencollectie
Hortus Bulborum

Hōrtus Bulbōrum (лат. «луковичный сад» или «сад луковичных») — частная коллекция реликтовых луковичных декоративных культур, расположенная на южной окраине нидерландского городка Лиммен. В саду площадью всего полтора гектара, основанном в 1928 году, культивируется около четырёх тысяч сортов и форм луковичных растений селекции XVI—XIX веков. Коллекция Hortus Bulborum — генный банк редких старых сортов, активно используемый в современной селекционной работе и в научных исследованиях. История У истоков Hortus Bulborum стояли две частные коллекции — сад тюльпанов местного учителя Питера Босхмана и опытное собрание реликтовых гиацинтов амстердамского селекционера Виллема-Эдуарда де Моля. В 1928 году два коллекционера объединились и основали сад в Лиммене, на землях тюльпановой фермы, которой управлял брат Босхмана. В 1934 году сад обрёл юридическую форму общественной организации, с 1991 года он управляется благотворительным фондом Stichting Hortus Bulborum. Коллекция несколько раз переезжала с место на место вместе с приютившим его хозяйством и в настоящее время базируется непосредственно в черте Лиммена, в окружении частной застройки. В 2014 году уходом за садом занимался один куратор и восемь его добровольных помощников. Каждое лето они выкапывают все луковицы коллекции, а осенью высаживают их на новый, простоявший несколько лет под паром участок. Растения В 2004 году в Hortus Bulborum культивировали около 1500 сортов тюльпанов, около 800 сортов нарциссов, 80 сортов гиацинтов, 22 сорта ирисов и 17 сортов рябчиков. В 2014 году, по сообщениям самого Hortus Bulborum, в саду культивируется 2600 сортов тюльпанов, 1100 сортов нарциссов, 110 сортов крокусов и 130 сортов гиацинтов. Древнейшие сорта коллекции — тюльпаны 'Duc van Tol Red and Yellow' (известен с 1595 года) и 'Zommerschoon' (1620), нарцисс 'Double Campernelle' (до 1611), гиацинт 'King of the Blues' (1863). Примерно 90 % всех собранных сортов давно вышли из моды: они не культивируются в коммерческих хозяйствах и не доступны цветоводам-любителям. Культивирование реликтовых пестролепестных тюльпанов в Европе и вовсе запрещено; исключение сделано лишь для немногих ботанических садов и частных коллекций вроде Hortus Bulborum. Есть в собрании и сорта современной селекции, вроде широко известного махрового тюльпана 'Carnaval de Nice'. Сезон цветения тюльпанов в Hortus Bulborum начинается в марте, пик цветения тюльпанов приходится на вторую половину апреля, самые поздние сорта отцветают в июне. Исследования C 1963 года Hortus Bulborum участвовал в цитологических исследованиях нидерландского института декоративных растений (нид. Instituut voor de Veredeling van Tuinbouwgewassen, современный Plant Research International). За этими работами последовали опыты 1970-х и 1980-х годов по исследованию устойчивости сортов к фузариозу и вирусной пестролепестности. В наши дни пыльца растений Hortus Bulborum, в соответствии с волей его учредителей, доступна всем селекционерам. В осенний посадочный сезон ограниченное количество луковиц избранных старых сортов предлагается на продажу. Примечания
St.-Petrus-Basilika (Boxmeer)

Die St.-Petrus-Basilika (niederländisch Sint-Petrusbasiliek) ist eine römisch-katholische Kirche in Boxmeer, Niederlande. Die zum Bistum ’s-Hertogenbosch gehörende Kirche ist den Aposteln Petrus und Paulus gewidmet und trägt den Titel einer Basilica minor, einige Ausstattungselemente sind als Rijksmonument geschützt. Geschichte Die Geschichte der Kirche geht auf das Jahr 1000 zurück. Damit ist die Kirche die älteste Pfarrgemeinde im Gebiet um Cuijk. Die Petruskirche war damals eine einschiffige, romanische Hallenkirche mit einem Turm und einem geschlossenen Chor. Später wurde sie durch eine gotische Backsteinkirche ersetzt, die für ihre schönen Netzgewölbe bekannt war. Um 1870 wurde diese Kirche im neugotischen Stil erweitert. 1944 wurde dieser Kirchenbau durch Kriegsgewalt zerstört; die Überreste davon wurden 1946 versehentlich abgerissen. Die heutige Kirche wurde nach einem Entwurf des Architekten Hendrik Willem Valk als Kreuzkirche im neugotischen Stil errichtet. Der Kirchturm der Backsteinkirche steht am Südwestende des Gebäudes an der Straßenfront, der Chor wird mit einer dreiseitigen Apsis abgeschlossen. 1952 wurde die Kirche von Bischof Wilhelmus Pieter Adrian Maria Mutsaerts des Bistums ’s-Hertogenbosch feierlich geweiht. Anlässlich der 600-Jahr-Feier der Blutprozession Boxmeerse Vaart wurde die Kirche durch Papst Johannes Paul II. zur Basilica minor erhoben. Die Proklamation erfolgte am 25. Juni 2000 durch Bischof Antonius Hurkmans. Ausstattung Für die Kirchenausstattung wurden erhaltene Elemente aus den Vorgängerkirchen verwendet, in der Krypta findet man auch Überreste der ehemaligen romanischen und spätgotischen Kirchen, wie das Marmorgrab für Graf Oswald III. van den Bergh und seine Gemahlin, geschaffen 1741 durch Johann Baptist Xavery. Auf der Turmseite steht die eichenhölzerne Chorempore von Jan Werkens aus Venray aus dem Jahr 1634. Diese Renaissance-Schnitzerei ist die einzige in Nordbrabant. Über der Empore zeigt sich der geschnitzte Orgelprospekt aus der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts, die Orgel mit 28 Registern wurde vom lokalen Orgelbauer J. Winkels & Zn. Verschueren im Jahr 1959 in das vorhandene Gehäuse eingebaut. Auf der Balustrade finden sich spätgotische Statuen, so von Sebastian, Jakobus d. Ä., Jacobus d. J. und Antonius Abbas. Beide Jakobs-Skulpturen stammen von Heinrich Douvermann aus dem Anfang des 16. Jahrhunderts. Weiterhin steht in der Kirche eine Pieta aus dem 16. Jahrhundert, eine Marienstatue mit ihrer Mutter Anna aus dem 16. Jahrhundert, eine Statue des Heiligen Cornelius aus dem 15. Jahrhundert und eine Statue der Jungfrau Maria aus dem 15. Jahrhundert. Die modernen Glasfenster stammen von Eugène Laudy, in der Blutkapelle sind Fenster von Luc van Hoek zu sehen. Die Glocke Maria wurde um 1410 gegossen, Petrus wurde im Jahre 1448 von Jan van Venlo gegossen, im gleichen Jahr auch Jhesus. Weblinks Website der Pfarrei (niederländisch) Einzelnachweise
Sint-Petrusbasiliek (Boxmeer)

De Sint-Petrusbasiliek (officieel de Basiliek van Sint-Petrus en -Paulus) is een rooms-katholieke kerk in het Noord-Brabantse Boxmeer. Geschiedenis Op de plaats van de Sint-Petruskerk stond al voor 1000 een kerk. Dit was een eenbeukig romaans zaalkerkje met toren en rechtgesloten koor. Later werd deze vervangen door een gotische kerk in baksteen, die bekendstond om zijn fraaie netgewelven. Omstreeks 1870 werd deze kerk in neogotische stijl uitgebreid. De kerk werd in 1944 verwoest en in 1946 werden de restanten van deze kerk gesloopt. Vervolgens werd de huidige kerk gebouwd door de Vughtse architect Hendrik Willem Valk. In 1952 werd de kerk plechtig ingewijd door de toenmalige bisschop van 's-Hertogenbosch. Oude elementen Binnen zijn nog een aantal originele elementen aanwezig, zoals: In de crypte zijn nog resten van de voormalige romaanse en laatgotische kerken te vinden. De marmeren graftombe voor graaf Oswald III van den Bergh en zijn gemalin uit 1741, vervaardigd door Jan-Baptist Xavery. Het eikenhouten oksaal (zangzolder) van Jan Werkens uit 1634. Dit in Renaissancestijl uitgevoerde oksaal is het enige dat in Noord-Brabant overgebleven is. Het doorstond de oorlogsverwoestingen. Op de balustrade zijn de wapens aangebracht van graaf Albert van den Bergh en zijn echtgenote. Ook zijn op het oksaal beelden geplaatst van de heiligen: Agnes, Catharina, Lucia, Barbara, een vrouwelijke heilige met Quirinusschild, en Maria Magdalena. Op de balustrade zijn laatgotische beelden te vinden, namelijk die van Sebastiaan, Jacobus de Meerdere, Jacobus de Mindere, en Antonius Abt. De beide Jacobsbeelden zijn van de hand van Heinrich Douvermann en stammen uit het begin van de 16e eeuw. Boven het oksaal bevindt zich de orgelkas. Enkele beelden, zoals een piëta uit de 16e eeuw, een Heilige Maria met Heilige Anna uit de 16e eeuw, een beeld van de Heilige Cornelius uit de 15e eeuw en een Mariabeeldje (Onze Lieve Vrouwe ter Peer) uit de 15e eeuw. Moderne gebrandschilderde ramen van Eugène Laudy, en in de Bloedkapel ramen van Luc van Hoek. Bloedwonder en bedevaart In de crypte onder de kerk vond rond 1400 het zogenaamde Bloedwonder plaats. Deze gebeurtenis maakte van Boxmeer een bedevaartplaats. In de kerk bevindt zich een kostbare reliekschrijn van het Heilig Bloed. Nog altijd trekt elk jaar twee weken na Pinksteren, de zogenaamde Vaartzondag, een processie genaamd de Vaart. Deze loopt door de straten van Boxmeer om het Bloedwonder te herdenken. Verheffing tot basiliek In 1999 werd de kerk door paus Johannes Paulus II verheven tot basilica minor. Het was daarmee de 18e kerk in Nederland die deze status verkreeg. Kunst Aan de zichtzijde van het altaar bevindt zich een glaskunstwerk van 220 bij 80 cm van kunstenares Annemiek Punt. Externe link Website van de Onze Lieve Vrouwe Parochie
Den Aalshorst

Den Aalshorst is a country house in the hamlet of Millingen in the municipality of Dalfsen in the Dutch province of Overijssel. The 450-hectare property is privately owned, but completely open to the public. It features an open landscape interspersed with 150 hectares of deciduous forest. As of 2007, the property was owned by 'N.V. den Aalshorst'. The original house on the property was built in 1644, and rebuilt in 1720. Several features were added after this, including the two additional houses, some alleys, a grand canal, a moated manor garden, scenic avenues and a fishpond. The property also has a garden from the 18th and 19th centuries with many original features including borders, water features and a collection of old fruit trees. The orchard contains many varieties of apple, pear and cherry trees. Garden tours are occasionally offered to the public. The historical value of the site is recognized under Rijksmonument complex # 528700 (with several sub-numbers for various features on the property). References This article has been translated in part from the Dutch Wikipedia equivalent. External links http://vechtdal.plattelandopdekaart.nl/nl/Algemene-informatie/924452-Huize-Den-Aalshorst-Dalfsen-Aalshorsterpad#!
Den Aalshorst

Den Aalshorst est une buitenplaats classée monument national des Pays-Bas (528700) située dans la commune de Dalfsen. Histoire La première maison, construite en 1644, a été reconstruite en 1720. On y a ensuite ajouté les deux bâtiments latéraux, des allées, un canal, un jardin, des points de vue et un bassin pour les poissons. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Den Aalshorst » (voir la liste des auteurs). Bibliographie (nl) E.D. Eijken, Repertorium op de Overstichtse en Overijsselse leenprotocollen; 1379-1805, nr. 131 en nr. 132. (nl) E.H. ter Kuile, De Nederlandse monumenten van geschiedenis en kunst; Noord- en Oost-Salland 's-Gravenhage, 1974 (nl) Ronald Stenvert, Chris Kolman en Ben Olde Meierink, Monumenten in Nederland. Overijssel, Zwolle, 1998; Digitaal Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Den Aalshorst

Den Aalshorst, ook De Aalshorst, is een buitenplaats in de buurtschap Millingen in de Overijsselse gemeente Dalfsen. Tot in de zeventiende eeuw was de Aalshorst een gewone boerderij. In de leenregisters van de bisschop van Utrecht komen zowel het erf zelf als de tiende erover vanaf het eind van de veertiende eeuw voor. In 1394 werd Hadewych, vrouw van Johan ven der Schulenborch, ermee beleend, waarna het in 1412 op haar zoon Symon vererfde. In 1644 bouwde het Zwolse echtpaar mr. Jacobus Vriesen en Helena van der Beke hier een spijker dat later als Vriesenspijker bekendstond. Het telde in 1675 twee vuursteden en in 1682 drie vuursteden en een oven. Jacobus en Helena waren in 1640 te Windesheim getrouwd. Jacobus was een zoon van de Zwolse stadssecretaris Timen Vriese en Helena een dochter van de Zwolse kameraar Robert van der Beke. In 1720 liet Jacobus' kleinzoon, Jacob Vriesen, zoon van Diederik Vriesen, het spieker vervangen door het huidige huis en werden ook de beide bouwhuizen ter weerszijden van het voorplein gebouwd. In 1752 huwde Jacobs dochter Machteld Johanna Geertruid met de uit Amsterdam afkomstige militair Jan Willem de Famars. Na zijn overlijden bewoonde zij de Aalshorst in 1795. In 1807 werd ze in Zwolle in de kerk begraven. In 1807 werd de Aalshorst verkocht aan de Zwolse koopman Henricus Ignatius Christianus van Kempen die er in 1819 overleed. In 1832 was de Aalshorst eigendom van Louis Rhijnvis Feith (1783-1845), zoon van Rhijnvis Feith. Feith was getrouwd met Johanna Theodora baronesse van Dedem (1790-1878), afkomstig van de nabijgelegen havezate Den Berg. Na haar overlijden kwam het in bezit van baron Godert Willem van Dedem (1840-1911). In 1908 werd het landgoed ondergebracht in een exploitatiemaatschappij. Rond het huis zijn verscheidene elementen van de achttiende-eeuwse parkaanleg bewaard gebleven, zoals de grachten, en twee grand canals: beide liggen in de as van het huis, de een ervoor de ander erachter. De voornaamste tuinaanleg ligt echter naast het huis, aan de zuidkant. Referenties Bronnen E.D. Eijken, Repertorium op de Overstichtse en Overijsselse leenprotocollen; 1379-1805, nr. 131 en nr. 132. E.H. ter Kuile, De Nederlandse monumenten van geschiedenis en kunst; Noord- en Oost-Salland 's-Gravenhage, 1974 Ronald Stenvert, Chris Kolman en Ben Olde Meierink, Monumenten in Nederland. Overijssel, Zwolle, 1998; Digitaal Jan ten Hove, Den Aalshorst. Levensverhaal van een landgoed. Zwolle 2021.
Zwinnemolen

De Zwinnemolen of Zuidzandse molen is een ronde stenen beltmolen aan de Sluissedijk in Zuidzande in de Nederlandse gemeente Sluis. De molen is gebouwd in 1874 en is tot 1968 in gebruik geweest als korenmolen. Ten gevolge van stormschade is de molen in dat jaar stilgezet. Pas in 1981 is hij hersteld. In 1996 werd de molen opnieuw gerestaureerd, waarbij het gevlucht weer Oudhollands werd in plaats van de fokwieken die hij van 1949 to 1968 had. De Zuidzandse molen heeft twee koppels maalstenen: 1 koppel 15der en 1 koppel 16der kunststenen. Sedert 2026 heeft deze molen de naam "Zwinnemolen" gekregen, ontleend aan de zilte wind waaiend over het Zwin en de Zeeuwse contreien.
Sint-Laurentiuskerk (Maasniel)

De Sint-Laurentiuskerk is de parochiekerk van Maasniel(Roermond), gelegen aan Raadhuisstraat 19. Geschiedenis Maasniel werd voor het eerst genoemd in een schenkingsakte van 943. In 1298 was er voor het eerst melding van een zelfstandige parochie. Toen bestond er een zaalkerkje met een fundering van Maaskeien, waarvan in 1949 resten werden aangetroffen bij archeologisch onderzoek. Het kerkje werd geleidelijk aan de oostzijde uitgebreid en er werd een toren van Maaskeien opgericht. Een nieuwe kerk kwam tot stand omstreeks 1775 en werd gebouwd door de Kartuizers van Roermond. In 1880 werd deze kerk vervangen door een neogotisch bouwwerk, ontworpen door Carl Weber. De indeling van dit nieuwe gebouw leek sterk op die van de voorganger. De kerk werd een bedevaartsoord voor Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand. In januari 1945 werd de kerk zwaar beschadigd door Britse artilleriebeschietingen en op 28 februari van dit jaar werd de toren opgeblazen door de zich terugtrekkende Duitsers. Deze toren viel op het schip en daarmee werd de kerk volledig verwoest. De kerk werd gesloopt en een nieuwe kerk werd ontworpen door Joseph Franssen. De kerk werd ingewijd in 1951. De toren was nog niet aangebouwd. In 1955 kwam een nieuwe toren gereed. In 1992 werd de kerk zwaar beschadigd door een aardbeving. De toren bleef overeind, maar de gewelven van de zesde travee stortten in. De kerk werd weer hersteld. Gebouw Het betreft een bakstenen basilicaal gebouw in christocentrische trant, in dit geval met boven het koor een vierkante, torenachtige constructie, gedekt door een tentdak met daar bovenop een kruis. De voorgebouwde toren heeft een vierkante basis met daarboven een achtkante lantaarn, gedekt door een tentdak. De transeptarmen, voorzien van roosvensters, bevinden zich ter weerszijden van het koor. Externe link Kerkgebouwen in Limburg
Stadstheater Arnhem

Stadstheater Arnhem is een theater in Arnhem. Tot 2015 heette het gebouw 'Schouwburg Arnhem'. Geschiedenis In maart 1864 opende de eerste Arnhemse schouwburg, ontworpen door F.W van Gendt. Het ontwerp wordt zeer enthousiast ontvangen, waarna wordt besloten om het ontwerp te kopiëren voor de nieuwe stadsschouwburg in Groningen. Op 27 december 1934 brandt de schouwburg helemaal af. De Gemeente Arnhem schrijft een prijsvraag uit om een nieuw ontwerp te kiezen. Frederik M.A Brons wint de prijsvraag, met zijn ontwerp getiteld 'Feniks'. In 1937 begint de bouw en op 19 oktober 1938 wordt de schouwburg geopend door de burgemeester. Tijdens de Slag om Arnhem raakt het gebouw beschadigd. Bij het bombardement komt de architect om het leven. In 1978 en 1987 wordt de schouwburg verbouwd, waarbij in 1987 de entree wordt verplaatst en een nieuwe kleine zaal wordt gebouwd, die als eerste in Nederland volgens het 'vlakke vloer' principe is ingericht. Ook wordt een nieuwe artiestenfoyer en een vergaderzaal toegevoegd, genaamd de Salon. Musis Sacrum Sinds 1997 delen de Arnhemse concertgebouw Musis Sacrum en het Stadstheater een directie en programmering. Daarnaast werkt Musis & Stadstheater samen met poppodium Luxor Live. Zalen en foyers Het Stadstheater heeft twee zalen. Een grote zaal met 750 stoelen, en een kleine zaal met 200 stoelen. Verder beschikt het theater over meerdere foyers, waaronder de Grote foyer, de Feniks-foyer, de Salon en de Cafe foyer. Renovatie Sinds 2015 wordt er gesproken over een grootschalige renovatie en uitbreiding, waarbij Toneelgroep Oostpool en Introdans, de stadsgezelschappen van Arnhem, hun intrek zouden nemen in het gebouw. In augustus 2020 is het college van burgemeester en wethouders akkoord gegaan met een voorstel voor de renovatie, waarin het 'samenwonen' met de gezelschappen wordt meegewogen. De gemeenteraad moet hier nog over beslissen. In augustus 2022 werd bekend dat de schouwburg najaar 2023 dichtgaat voor minstens vier jaar vanwege de verbouwing.