NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Tschumipaviljoen

Het Tschumipaviljoen is een paviljoen voor het weergeven van met name kunstuitingen op het gebied van beeld en geluid aan westzijde van het Hereplein in de Nederlandse stad Groningen. Volgens de stichting die het paviljoen exploiteert is dit het enige in zijn soort in de wereld. Algemeen Het paviljoen werd in 1990 ontworpen door de Frans-Zwitserse architect Bernard Tschumi die het zelf Glass Video Gallery noemde. De wanden en plafond van het paviljoen zijn van glas en de vloer bestaat uit stalen roosters. Het paviljoen is gekanteld en scheef geplaatst op een betonnen fundering en is 18 m lang, 3,60 m breed en 2,50 m hoog. Aan de hoge kant is een trap geplaatst. In het interieur bevinden zich glazen wanden, die haaks op de lengterichting zijn geplaatst en zo vijf kleine compartimenten vormen. Tschumi gebruikt het deconstructivisme als principe voor zijn werk; het verstoren en ontleden van gangbare architecturale constructies en vormen om zo de maatschappelijke chaos te verbeelden. Bij het paviljoen werd dit principe toegepast door de klassieke donkere projectieruimte voor het vertonen van films die doorgaans afgesloten is voor mensen van buiten om te keren door deze beelden op straat te tonen. Tschumi beschouwt in de architectuur de gebeurtenissen die plaatsvinden in een ruimte als even belangrijk als de ruimte zelf. Geschiedenis Het ontwerp vond plaats in het kader van de kunstmanifestatie What a Wonderful World. Music Video’s in Architecture, die in 1990 ter gelegenheid van de viering van 950 jaar stad Groningen werd georganiseerd door het Groninger Museum en de gemeente Groningen. Naast het Tschumipaviljoen verrezen in het kader van deze manifestatie nog een vijftal bouwwerken in de stad, waarvan na de manifestatie het Tschumipaviljoen en Video Bus Stop van Rem Koolhaas op het Emmaplein een permanent karakter kregen. Het paviljoen Video Folley van Coop Himmelblau op de plek van de huidige Museumbrug, het paviljoen van Peter Eisenman op de singel hier vlakbij en het paviljoen van Zaha Hadid op de Vismarkt werden wel afgebroken. Nadat de manifestatie was afgelopen wist de gemeente niet wat men ermee aan moest. Plannen voor een 'Primafoonwinkel' van de PTT en gebruik als voorpost van het Groninger Museum werden afgeblazen en de 'glazen kijkdoos' stond daarop een aantal jaar leeg. Na enkele incidentele tentoonstellingen werd het paviljoen vanaf eind 1994 onder leiding van oud-galeriehouder Marinus de Vries door zijn Stichting De School ingezet voor diverse kunstuitingen rond multimedia. In 2005 dreigde de gemeente onder druk van de Groningse VVD en D66 de programmering openbaar aan te besteden, omdat er in de jaren ervoor te weinig tentoonstellingen plaatsvonden en het paviljoen het grootste deel van het jaar leeg stond. Stichting De School wist de programmering echter te behouden. Zij wijzigde hetzelfde jaar haar naam in Stichting Tschumipaviljoen. Externe link Website over het paviljoen
H.H. Barbara en Antoniuskerk (Culemborg)

De Oudkatholieke Parochie van de H.H. Barbara en Antonius is een Oudkatholieke geloofsgemeenschap in de Nederlandse stad Culemborg. De kerk is gelegen aan de Varkensmarkt en gewijd aan Barbara, de patroonheilige van Culemborg, en Antonius de Grote. Deze kerk dient niet verward te worden met de protestantse Sint-Barbarakerk of de Rooms-Katholieke Barbarakerk. Historie De geschiedenis van het gebouw van de Oud-katholieke kerk in Culemborg gaat terug tot 1624. Tijdens de Reformatie was in 1578 de katholieke gemeenschap de Sint-Barbarakerk aan de protestantse gemeenschap kwijtgeraakt. De katholieken mochten toen officieel geen kerkdiensten meer houden. Vanaf 1624 hielden zij daarom diensten in een schuilkerk aan de Varkensmarkt, wat oogluikend werd toegestaan. In 1723 sloot de statie zich aan bij de Oud-katholieke kerk. De andere statie in Culemborg bleef trouw aan de Rooms-Katholieke Kerk. Boven de ingang staat Pantocratori en binnen in de kerk wordt Jezus als Pantocrator, alregeerder, afgebeeld. Het kerkgebouw Tussen 1834 en 1836 is de huidige kerk gebouwd op de plaats van de schuilkerk uit 1624 onder architectuur van Van der Bie uit Utrecht. De zijmuur, tegen de binnentuin, is het enige deel dat nog resteert van het oude kerkgebouw. In 1900 is er een gaanderij in de kerk gebouwd. Het glas in lood in de ramen is in 1905 geplaatst ter vervanging van het oorspronkelijke melkglas. Het raam in de absis dateert van 1925. De afbeelding toont Christus bij Maria Magdalena, wiens broer Lazarus onlangs was overleden. Het opschrift luidt: "Ik ben de Verrijzenis en het Leven" (Joh 11:25). In 1994 en 1995 is de kerk gerestaureerd. Het interieur De kerk beschikt over een rijke en fraaie kerkinventaris die voor een belangrijk deel ouder is dan het huidige kerkgebouw. De preekstoel en de beelden van Jozef en Maria (links en rechts van de absis), zijn afkomstig uit de oude schuilkerk. De middeleeuwse Sint-Janskerk in Culemborg werd in 1824 gesloopt, dus vlak voor de bouw van de huidige kerk. Uit deze kerk is een 16de-eeuws vierstel en een 15de-eeuwse houten crucifix afkomstig. Het kleine ivoren crucifix boven het altaar is afkomstig uit Spanje was mee op de Zilvervloot die in 1628 door Piet Hein werd buitegmaakt. Het orgel uit 1900 is gebouwd door de orgelbouwer Johan Frederik Witte. Fotogalerij
De Hoop (Sint Philipsland)

De Hoop is een houten korenmolen in Sint Philipsland in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1724 gebouwd als opvolger van een standerdmolen. De molen bleef tot 1969 in bedrijf en werd in 1971 door de toenmalige gemeente Sint Philipsland. In 1972 en 1988 werd de molen gerestaureerd. In het laatste jaar werd de molen, die boven op de dijk staat, als gevolg van verhoging van de dijk in het kader van de Deltawerken mee omhoog gevijzeld. De molen is eigendom van de gemeente Tholen. De Hoop is ingericht met twee koppels maalstenen en de Oudhollands opgehekte roeden hebben een lengte van 17,60 meter. In mei 2009 is de molen voorzien van een nieuwe kap. In januari 2010 is de molen heropend. Hij is op vrijwillige basis in bedrijf.
De Korenbloem (Zoelen)

De Korenbloem is een in 1775 gebouwde korenmolen aan de Molenstraat in het Gelderse Zoelen (gemeente Buren). Hij verving een eerdere standerdmolen op dezelfde plaats. De molen behoorde vroeger tot de goederen van de Heerlijkheid Zoelen. In 1971 kocht de toenmalige gemeente Zoelen de Korenbloem. In 1975 is de molen gerestaureerd, waarbij de fundering van de vroegere standerdmolen is aangetroffen. Deze is nu in de bestrating gemarkeerd.
Sint-Corneliuskerk (Achtmaal)

De Sint-Corneliuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Pastoor de Bakkerstraat in Achtmaal in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De Heilige Corneliuskerk is gebouwd in 1863. Hij is ontworpen door P. Soffers. In 1923-1924 werd de kerk uitgebreid. Het is een driebeukige kruiskerk. De kerk heeft een vierkante kerktoren met achtzijdige spits. Het koor heeft een driezijdig gesloten apsis. Tussen het midden- en zijschip staan zuilen, beschilderd als marmer. De vloer heeft zwarte marmeren tegels. Links in de kerk is een biechtstoel. Bij de ingang is een houten Mariabeeld uit 1887 van F. de Vriendt en twee vierkante panelen met houtsnijwerk. Galerij Externe links Parochie Achtmaal Heilige Corneliuskerk op Reliwiki
Huys ter Horst

Het Huys ter Horst is een kasteelruïne ten noorden van Horst, gemeente Horst aan de Maas. De eerste vermelding van een Florken van der Horst in het leenaktenboek van de Graven van Gelre is uit 1326 en hij is misschien de stichter van het kasteel. Dit ook gezien de resultaten van de opgravingen, die wijzen op omstreeks 1300 als de vroegste stichtingsdatum. De heerlijke rechten van het dorp Horst (in die tijd Berkele geheten) had hij niet, die behoorden toe aan de heren van Meerlo. De heer Johan van Meerlo (ook geheten van Mirlaer) kocht omstreeks 1360 het kasteel en na zijn dood werd het gesplitst. De ene helft kwam in handen van de Hertog van Gelre en de andere helft in die van Johan van Broeckhuysen. Omstreeks 1400 ging de Hertog het kasteel als dienstwoning gebruiken voor zijn Ambtman in het ambt Kessel. In principe waren er dus twee heren, maar in de praktijk was het er vaak één aangezien de hertog zijn deel verpachtte aan de andere. In 1514 kocht de hertog de andere helft van de Heren van Meerlo en kwam aan de tweeherigheid een eind. Aangezien de lucratieve functie van ambtman ook nog doorverkocht kon worden, waren na de Van Broeckhuysens en twee andere personen, Johan van Wittenhorst en zijn nazaten de bewoners van ter Horst. Johan baron van Wittenhorst, heer van Sonsveld, Drongelen en Oyen was getrouwd met Adriana van Beieren-Schagen. Willem Vincent van Wittenhorst, de zoon van Johan en Adriana liet het middeleeuwse kasteel in 1664 geheel verbouwen en moderniseren naar ontwerp van Christoffel Verhoff. Hij kocht ook de heerlijke rechten van de Koning van Spanje, tevens Hertog van Gelre. Het kasteel vererfde vervolgens naar de familie von Fürstenberg in 1738. Onder de zonderlinge Frans Clemens von Fürstenberg verviel het kasteel en werd het onbewoonbaar. Hijzelf trok in bij een van zijn pachters en overleed daar in 1827. In 1842 werd de bouwval gesloopt, wat enige jaren duurde. Via zijn dochter was het restant vererfd naar graaf Otto von Westerholt, die dit verkreeg uit de erfdeling in 1860. Na de Tweede Wereldoorlog werd het als vijandelijk Duits vermogen onteigend en in 1950 aan Staatsbosbeheer overgedragen. Via ruiling kwam het in 1961 in handen van de gemeente Horst, die het restant van het kasteel in 2003 liet herstellen en toegankelijk maakte (met een uitzichttoren). Tussen 1969 en 1976 werden er bij de ruïne opgravingen verricht.
Giessenbrug

De Giessenbrug is een complex van drie basculebruggen over de Delfshavense Schie in de deelgemeente Overschie van de Nederlandse gemeente Rotterdam. De Giessenbrug stamt uit 1967 en omvat twee naast elkaar gelegen basculebruggen in de A20 en een basculebrug voor lokaal verkeer in de Giessenweg. Aan de noordkant van de brug staat een bedienpost voor de brug, boven op een twaalf meter hoge schacht. In 1998 zijn twee brugkleppen in de A20 vervangen door nieuwe stalen exemplaren, dit betrof die van de parallelweg en de hoofdrijbaan richting Hoek van Holland. In 2005 is een gedeelte van de elektrische installatie vervangen en een camerabewakingssysteem aangebracht. Hierdoor is het mogelijk geworden om de brug te bedienen vanuit de Verkeersmanagementcentrale Zuidwest-Nederland te Rhoon. In 2006 is de derde brugklep vervangen door een nieuw stalen exemplaar, dit betrof die van de hoofdrijbaan richting Gouda. Tevens zijn de resterende renovatiewerkzaamheden aan de bewegingswerken en de elektrotechnische installaties uitgevoerd. Vanwege aanhoudende storingen is de brug in 2017 permanent gesloten voor scheepvaartverkeer. In 2027 zal de brug worden vervangen door een vaste betonnen brug met een doorvaarhoogte van 6,6 meter.
Verzorgingsplaats Aalscholver

Verzorgingsplaats Aalscholver is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A6 Joure-Muiderberg tussen afritten 9 en 8 ter hoogte van natuurreservaat Oostvaardersplassen, in de gemeente Lelystad. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan de Aalscholver, een grote zwarte vogel met een lange snavel met daaraan een haakvormige punt. Deze vogel komt voor in de naastgelegen Oostvaardersplassen. In de omgeving van de verzorgingsplaats, in de gemeente Zeewolde, liggen veel wegen met een vogel in de naam, zoals de Reigerweg, Ooievaarsweg, Roerdompweg. Ook is er de Schollevaarweg te vinden, die betrekking heeft op de Aalscholver, aangezien Schollevaar een andere naam voor die vogel is. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Lepelaar.
Villa Gelria

Villa Gelria, aan de westzijde van de Verlengde Hereweg in de zuidelijke wijk Helpman van Groningen, werd in 1873 gebouwd als verblijf van de industrieel Jan Evert Scholten (1849-1918). Lange tijd werd gedacht dat het pand werd ontworpen door Scholtens "huisarchitect" J. Maris (1826-1899), van wiens hand ook het voormalige Scholtenshuis en de Scholtenskoepel in Groningen zijn. Uit de aanbesteding in 1871 blijkt echter dat dit Herman Jan van den Brink moet zijn geweest. De villa is vormgegeven in een eclectische stijl met palladiaanse invloeden. Het gebouw staat in een parkachtige omgeving, die oorspronkelijk veel groter was en waartoe indertijd ook het terrein behoorde waarop in 1965 het (voormalige) Diakonessenhuis werd gebouwd. De naam van de villa verwijst naar de Gelderse herkomst van de familie (in het Latijn Gelria). In 1914 werd een serre aangebouwd. In 1995 is de villa aangewezen als rijksmonument vanwege de architectonische en esthetische kwaliteiten van het ontwerp en uit stedebouwkundig, cultuurhistorisch en architectuurhistorisch oogpunt als gaaf bewaard gebleven onderdeel van de buitengewoon karakteristieke reeks van landhuizen en villa's in parkachtige omgeving aan de Verlengde Hereweg in Groningen. Ook het koetshuis en de tuinmanswoning die erbij horen zijn tot rijksmonument verklaard. De villa was tot april 1943 bewoond door de Geessien Mulder, weduwe van Jan Evert Scholten en haar ongehuwde kinderen Margrietha en Johan. Tijdens het einde van de Tweede Wereldoorlog was de lokale leiding van de SS erin gevestigd. De SD had het Scholtenhuis op de markt al in 1940 in beslag genomen. Na de oorlog is de villa onder meer in gebruik geweest, als kantoor van de rijkspolitie (tot 1974) en als opleidingslocatie van het Diakonessenhuis en dependance van de Groninger sociale academie tot 1989. Nadat eind jaren 1980 Villa Volonté werd gesloopt in opdracht van makelaar Boelens Jorritsma en bouwbedrijf Koops uit Wijster, werd gevreesd dat ook Villa Gelria gesloopt zou worden. Het werd echter in 1990 verkocht aan Geveke voor Koop Tjuchem. Deze verkocht het in 2016 aan het internationaal filmbedrijf Maccs International BV, die het onder leiding van Sax Architecten aan achterzijde liet uitbouwen. In 2020 is het pand wederom verkocht. In 2022 werd de villa gerestaureerd in originele kleuren.
De Pauw (Gouda)

De Pauw is een monumentaal pand aan de Kleiweg in de Nederlandse stad Gouda. Beschrijving Het huis De Pauw is het enige rijksmonument aan de belangrijkste winkelstraat van Gouda, de Kleiweg. In de rijk gesneden kroonlijst van het pand is het jaartal 1727 aangebracht. De vensters van de bovenste verdieping dateren evenals de kroonlijst, uit de 18e eeuw. Het huis dankt waarschijnlijk zijn naam aan een vroegere bewoner. Niet alleen de naam van het huis is daar een teken van, maar ook twee van de consoles hebben de vorm van pauwen. De beide andere consoles, waarvan er één is verdwenen, hebben de vorm van putti. In de 18e eeuw was het huis in het bezit van de vermogende koopman Gerrit Pauwen Knoop. Waarschijnlijk is hij degene die het huis zijn naam heeft gegeven en de opdracht heeft gegeven voor het aanbrengen van de pauwen in de kroonlijst. Al in de loop van de 18e eeuw komt de naam De Pauw als benaming van de woning voor in een verkoopakte. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
St. Michael (Suderwick)

Die katholische Pfarrkirche St. Michael ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Suderwick, einem Stadtteil von Bocholt im Kreis Borken (Nordrhein-Westfalen). Architektur Der schlichte Backsteinsaal mit einem 3/8-Chorschluss ist mit 1765 bezeichnet. Das Krüppelwalmdach ist mit einem Dachreiter bekrönt. Die Wände sind durch Rundbogenfenster und -blenden in rechteckigen Wandblenden gegliedert. Im Innenraum wurde eine Flachdecke eingezogen. Die neubarocke figürliche und ornamentale Ausmalung von 1913 wurde 1980 freigelegt. Ausstattung Der Hochaltar „im eleganten Hochbarock“ ist aus Holz gefertigt. Er ist mit einem Altarbild von 1924 ausgestattet. Orgel Die Orgel von St. Michael hat 12 Register auf zwei Manualen und Pedal. Koppeln: II/I, I/P, II/P Literatur Dorothea Kluge, Wilfried Hansmann (Red.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 1977, ISBN 3-422-00354-1, S. 550. Einzelnachweise Weblinks Missionsstationen im Hochstift Münster#Suderwick (Bocholt) – St. Michael Geschichte der Gemeinde und der Kirche (Memento vom 10. Februar 2013 im Webarchiv archive.today)
Sint-Michaëlskerk (Suderwick)

De Sint-Michaëlskerk is een van de missieposten in het Duitse Suderwick, die langs de oostgrens van Nederland en Duitsland tijdens de Reformatie opgericht werden ter ondersteuning van de katholieken in Nederland. Geschiedenis Tijdens de reformatie werd de rooms-katholieke parochie te Dinxperlo opgeheven. De bisschop van Münster, Christoph Bernhard von Galen, liet omstreeks 1676 kapelletjes bouwen langs de Duitse grens "om de erbarmelijke onwetendheid van de gelovigen te verhelpen". Grote verdienste aan de oprichting van de Hemdener vluchtkapel had de jezuïetenpater vicaris Ernst Ignatz Busch. Bisschop von Galen had hem in 1675 de opdracht gegeven om in het gehele Ambt Bocholt kerken en scholen op te richten. In 1681 werd in Suderwick een rooms-katholieke parochie gesticht en precies tegen de grens bouwde men een kapel, zodat ook de katholieken uit Dinxperlo daar konden kerken. Uitbreidingen In 1765 werd deze kapel vervangen door het barokke Sint-Michaëlskerkje. Pater Niemöllmann was de bouwpastoor van deze kerk. Aangezien het aantal katholieken uit Dinxperlo groot was, werd de kapel al snel te klein. Door een schenking werd de parochie in staat gesteld om een grotere kerk te bouwen: de kerk zoals deze er tegenwoordig nog staat. In 1980 werd de kerk gerestaureerd. Zie ook Kruiskapel (Hemden) Sint-Franciscuskerk (Zwillbrock) Externe links (de) Website van de kerk (de) Dispositie orgel Bron fietsenindeachterhoek.nl
Bisschoppelijk College Broekhin

Bisschoppelijk College Broekhin is een rooms-katholieke scholengemeenschap voor voortgezet onderwijs in Roermond die voortkomt uit het Roermondse Bisschoppelijk College dat in 1851 werd gesticht door apostolisch vicaris van het bisdom Roermond, monseigneur Paredis. In de jaren zestig werd het college gesplitst en in augustus 1970 openden de deuren van BC Broekhin aan de Bob Boumanstraat. BC Broekhin biedt anno 2024 onderwijs aan zo'n 1550 leerlingen en heeft afdelingen voor de leerwegen vmbo theoretische leerweg, havo, atheneum en gymnasium. Tot aan schooljaar 2006/2007 bestond de hoofdlocatie uit twee gebouwen: een voor de leerjaren 1 en 2 en een voor de leerjaren 3 tot en met 6. Door een sterke groei in het aantal leerlingen bleek dat een aanbouw noodzakelijk was. Een verbindingsgebouw tussen beide gebouwen is daarom vanaf het schooljaar 2007/2008 in gebruik genomen. Sindsdien zijn er in totaal 9 nieuwe lokalen bijgekomen. Broekhin biedt tweetalig onderwijs aan. Een vervolg hierop, het International Baccalaureate (kortweg IB), wordt gegeven in de leerjaren 4 tot en met 6 waarbij het vierde leerjaar bedoeld is als opstap en voorbereiding. Op de havo-afdeling wordt het programma 'Greater Skills' aangeboden; dit betekent dat er een praktijk-component wordt toegevoegd aan het curriculum. Sinds het schooljaar 2023-2024 staat Anders Leren Tijd (AL-tijd) geprogrammeerd voor alle afdelingen én schoolbreed. Deze AL-tijd is bedoeld om ondersteuning, verrijking en talentontwikkeling mogelijk te maken. Ook zijn er buitenschoolse activiteiten, zoals de Technische Toneel Commissie, CULT! en diverse uitwisselingen. Vrijeschool Vanaf het schooljaar 2013-2014 is er ook een Vrijeschool-afdeling actief. Deze afdeling maakt deel uit van het college maar heeft wel een eigen visie en identiteit. De afdeling is begonnen met één zevende klas. Om de leerlingen van goed onderwijs te kunnen voorzien, heeft een deel van de leraren van het college zich laten bijscholen tot vrijeschoolleraar en vinden er regelmatig bijscholingen plaats. In het schooljaar 2023-2024 waren er bijna 300 leerlingen op de vrijeschoolafdeling. Vanaf het schooljaar 2018-2019 zijn er ook twee basisschoolklassen gehuisvest in het gebouw van BC Broekhin. Rectoren en directeuren van BC Broekhin Tot augustus 1974 rector W. Theunissen Augustus 1974 - juli 1996 rector Tijs Dorenbosch Augustus 1996 - juli 2004 rector Hans van Beek Augustus 2004 - juli 2010 directeur Flip Werter Augustus 2010 - juli 2015 directeur Jessica Baart November 2015 - december 2019 directeur Jos Gijzen Januari 2020 - juli 2024 directeur Marc Demandt Augustus 2024 - heden directeur Elianne Engelen Zie ook Schoolorkest Bisschoppelijk College Broekhin ROER College Schöndeln (voorheen Bisschoppelijk College Schöndeln) Externe links Officiële website Pagina van de Vrijeschool
Gouwe-aquaduct

Het Gouwe-aquaduct is een aquaduct dat het verkeer op de rijksweg A12 de Gouwe ongehinderd laat kruisen. Dit kunstwerk bevindt zich ten westen van Gouda, vlak voor de aansluiting van de A20 en de A12 in de gemeente Waddinxveen. Het aquaduct werd op 6 oktober 1981 voor het verkeer opengesteld. De oude brug was een groot knelpunt doordat er geen middengeleiderail op was, de rijstroken smal waren en er te weinig invoegruimte voor de richting Rotterdam aanwezig was. Om deze reden was de maximale snelheid beperkt tot 70 kilometer per uur. De gekanaliseerde Gouwe is relatief smal, maar wordt door veel scheepvaart gebruikt, bij het aquaduct is de vaarweg 38 meter breed. Historie Nadat in 1936 de Julianasluis en het Gouwekanaal waren opengesteld, werd in 1938 een basculebrug over de Gouwe aangebracht in de toen nieuwe rijksweg. Deze brug had lange tijd voldoende capaciteit en openingssnelheid voor het toenmalige verkeer. Met de toenemende automobiliteit kwam daar in de jaren zeventig van de twintigste eeuw al gauw een eind aan. Bij openen van de brug ontstonden lange files, terwijl de openingstijden voor de scheepvaart ook tot enkele malen per dag beperkt moesten worden. Met de opening van het aquaduct kwam hieraan een eind. Het brede wegvlak geeft de zich hierop kruisende dan wel in- of uitvoegende verkeersstroom de benodigde ruimte. De afmetingen lieten zich bepalen door de drukte op het water en de drukte op de weg. Om ook aan de toekomstige drukte op de weg te kunnen voldoen is er een 2 × 4 baans snelweg aangelegd inclusief vluchtstrook. De uiteindelijke lengte van het aquaduct is op die manier 46 meter geworden, van muur tot muur. De lengte van de autotunnel is tot stand gekomen door de voorwaarden dat de helling van de toeritten niet meer dan 1:40 (4,36%) mocht zijn en dat de vrije hoogte in de tunnel minimaal 4,5 meter moest zijn. Dit heeft een bak opgeleverd met een totale lengte van 699 meter, waarvan 70 meter onder het aquaduct. Bouwmethode Omdat het scheepvaartverkeer door moest kunnen gaan tijdens de constructie is het aquaduct in twee delen geconstrueerd. Als eerste stap is er aan de oostzijde een open bouwput gemaakt met damwanden tot in een diepe zandlaag. Deze bouwput reikte tot halverwege de Gouwe. Een onderwaterbetonvloer zorgt vervolgens voor voldoende waterdichte afsluiting, waarna de constructievloer gestort is, die verbonden is aan de trekpalen. Op die manier wordt opdrijven door de waterdruk voorkomen. Hierna is de eerste helft van de aquaductbak aangelegd. Deze is in 31 secties verdeeld, onderling verbonden met waterdichte voegen. Na aanleg van de constructie aan een kant, is het afgebouwde gedeelte onder water gelopen en is precies hetzelfde proces, maar nu aan de westkant, gevolgd om het aquaduct af te bouwen. Naast de onderdoorgang onder het aquaduct, moesten er ook nog drie wegen over de snelweg geleid worden. De constructie is uiteindelijk voltooid in oktober 1981. Nieuwe functie voor oude brug Het aquaduct is ruim honderd meter ten noorden van de oude oeververbinding aangebracht. De oude brug heeft na renovatie een functie gekregen in het regionale verkeer onder de naam Coenecoopbrug. Afbeeldingen