NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hollandse Kust Zuid Offshore Wind Farm

Hollandse Kust Zuid Wind Farm (officially Hollandse Kust (Zuid) Wind Farm Zone) is an offshore wind farm being built in the Dutch part of the North Sea. The farms consists of 4 sites and 2 wind farms. Both farms are developed by Vattenfall as a single project. The farm will have a total installed capacity of 1529 MW. The farm consists of 139 Siemens Gamesa 11.0-200 DD wind turbines with a capacity of 11 MW each. It encompasses the Eneco Luchterduinen offshore wind farm from the southwest, southeast and northwest. Construction of the farm started in June 2021. The last wind turbine was installed on 13 June 2023. The wind farm was inaugurated by king Willem Alexander on 29 September 2023. The wind farm is expected to be fully operational in 2024. Originally 140 wind turbines were planned. In January 2022 (while the wind farm was still being built) bulk carrier Julietta D lost power during a storm and became rudderless. It collided with one of the wind turbine foundations and one of the two offshore substations. The jacket of the substation suffered only minor damage. The monopile however was damaged beyond repair. The damaged foundation will be removed in 2024. A seaweed farm opened in 2024. Wind Farms Hollandse Kust (Zuid) I & II The tender for this farm was held in December 2017. Chinook, a subsidiary of Vattenfall, was announced the winner on 19 March 2018. The wind farm has a total capacity of 770 MW. Hollandse Kust (Zuid) III & IV The tender for the second farm was held in March 2019. Vattenfall was announced the winner on 10 July 2019. The wind farm will also have a capacity of 770 MW. See also List of Offshore Wind Farms List of offshore wind farms in the North Sea List of offshore wind farms in the Netherlands Wind power in the Netherlands Renewable energy in the Netherlands References
Osdorperwegbrug

De Osdorperwegbrug, ook bekend als Viaduct Rijksweg 5 – Osdorperweg, door de beheerder Rijkswaterstaat aangeduid als Kunstwerk 512, is een viaduct over de Osdorperweg in de gemeente Amsterdam. Het bouwwerk is gelegen in de Westrandweg, een deel van de Rijksweg A5 die ook voert over de Ringvaart van de Haarlemmermeer. Het architectenbureau Zwarts & Jansma Architecten was verantwoordelijk voor het ontwerp van deze rijksweg en haar kunstwerken (bruggen, viaducten en tunnels). Rijkswaterstaat pretendeerde, naar aanleiding van de bezwaren tegen aantasting van landelijke gebieden, de Westrandweg als een lange "natuurlijke" sliert uit te voeren. Over de aanleg werd jarenlang geprocedeerd tot aan de Raad van State aan toe. In 2009 werd het startsein gegeven en begon Rijkswaterstaat met het aanleggen van de Westrandweg. In dit traject werden twee opmerkelijke viaducten opgenomen: een viaduct over de Ringvaart en een 3,3 kilometer lang viaduct langs en boven de Amsterdamse Basisweg. De Osdorperwegbrug, kunstwerk 512, is opgezet in een gangbaarder model. De Westrandweg kruist de Osdorperweg namelijk bijna haaks. In tegenstelling tot andere kunstwerken in Rijksweg 5, doorsnijdt de Westrandweg hier bebouwing in de vorm van lintbebouwing. Daarom moesten aanvullende maatregelen getroffen worden om binnen circa 50 woningen het geluidsniveau lager te houden dan de voorkeursgrenswaarde van 50 decibel. Er werd gekeken naar geluidsschermen en een apart soort beton (ZOAB), desalniettemin bleef voor een aantal woningen het streefquotum in decibel niet haalbaar. Aangezien het aantal decibel niet hoger zou uitkomen dan 60 werd voor achttien woningen dit als voorkeursgrenswaarde vastgesteld. Een ander punt dat meegewogen werd, is dat bij de kruising plekken zijn gelegen van mogelijk archeologische waarde. De geschiedenis van deze oude veendijk reikt terug tot in de 11e eeuw en de middeleeuwen. De weg werd met tal van bruggen geopend op 13 mei 2013. Aan de zuidzijde van het viaduct is een faunapassage aangelegd, zodat landdieren hier de Westrandweg die op een dijklichaam ligt kunnen passeren. Aan de noordzijde overspant ze ook het Maurice Peeterspad gelegen in de Tuinen van West. Even ten noorden ligt het viaduct (kunstwerk 512a); het betreft de overspanning over de Tom Schreursweg, waarbij door een haakse kruising in onbewoond gebied geen moeilijkheden werden verwacht en geconstateerd. Deze twee viaducten hebben een vergelijkbaar uiterlijk met dezelfde balustrades en verlichting.
Sportpark Het Schenge

Sportpark Het Schenge is een sportaccommodatie in de stad Goes in de Nederlandse provincie Zeeland. Het park is in 1933 opgeleverd. Het is de thuishaven van derde divisionist VV GOES (rood-wit) en tweedeklasser SSV '65 (blauw-blauw). Zij spelen op hetzelfde sportpark, maar hebben ieder hun eigen voetbalvelden ter beschikking. De naam van de accommodatie verwijst naar de Schenge, een voormalig vaarwater tussen Wolphaartsdijk en de rest van Zuid-Beveland.
Drentsche Hoofdvaart

Die Drentsche Hoofdvaart (auch Drentse Hoofdvaart) ist ein Kanal in der niederländischen Provinz Drenthe. Die Drentsche Hoofdvaart hat eine Länge von 50 km und verbindet den Kanal Meppelerdiep bei Meppel mit dem Noord-Willemskanaal bei Assen. Der Kanal wurde zwischen 1767 und 1780 angelegt. Er sollte die schon bestehende Smildervaart verbessern und ergänzen. 1780 wurde die Drentsche Hoofdvart bis nach Assen erweitert. Die friesische Gemeinde Appelscha ist über eine Verbindung, den Witten Wijk, an den Kanal Opsterlandse Compagnonsvaart an die Drentsche Hoofdvaart angeschlossen. Weiterhin bestehen Anschlüsse an die Kanäle Oranjekanal, Beilervaart und Norgervaart. Die Drentsche Hoofdvaart erfüllt eine wichtige Funktion in der Entwässerung der höher gelegenen Teile von Mitteldrenthe. Ursprünglich wurde der Kanal hauptsächlich zum Transport von Torf benutzt. In der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts kamen weitere Waren hinzu, hauptsächlich Baustoffe, die mittels Binnenschiffen auf dem Kanal transportiert wurden. Seit etwa 25 Jahren wird der Kanal für die Freizeitschifffahrt benutzt. Schleusen Die Drentsche Hoofdvaart hat noch sechs Schleusen: Veeneschleuse, nördlich von Geeuwenbrug Haarschleuse, südlich von Geeuwenbrug Dieverschleuse, bei Dieverbrug Uffelterschleuse, bei Uffelte Pastoorschleuse, bei Havelte Paradijsschleuse, einen Kilometer nördlich von Meppel Im Laufe der Zeit sind die Halfwegenschleuse, die Wittelterschleuse und die Boskamperschleuse verfallen. Brücken Drei Brücken über den Hoofdvaart-Kanal schuf der Architekt Santiago Calatrava. Die drei Brücken reagieren auf die jeweiligen verkehrstechnischen Belange des Ortes, bilden eine gestalterische Einheit und sind ein Markenzeichen der Umgebung. Durch Variation der Mastneigung und der Anordnung der Abspannungen entsteht ein abwechslungsreiches Formenspiel, das an Musikinstrumente erinnert. Weblinks Website über den Kanal (niederländisch)
Drentsche Hoofdvaart

Le Drentsche Hoofdvaart (également Drentse Hoofdvaart ; littéralement Canal principal de Drenthe) est un canal néerlandais de Drenthe. Géographie Le Drentsche Hoofdvaart relie le Meppelerdiep et le Reest à Meppel au Noord-Willemskanaal à Assen et traverse la partie occidentale de la province de Drenthe. Son orientation principale est nord-nord-est, et sa longueur est de 41,8 km. Le canal communique avec le Norgervaart, le Beilervaart, le Canal d'Oranje et le Witte Wijk. Ce dernier assure la liaison avec l'Opsterlânske Kompanjonsfeart, vers Appelscha en Frise. Le canal remplit un rôle important dans la maîtrise de l'évacuation des eaux de la partie centrale de la province de Drenthe. Histoire Le canal a été réalisé entre 1767 et 1780 comme amélioration de la Smildervaart. Le dernier tronçon entre Smilde et Assen fut achevé en 1780. Initialement, le canal fut essentiellement utilisé pour le transport fluvial de la tourbe des tourbières de l'est de Drenthe et du sud-est de Groningue. Au milieu du XXe siècle, le transport s'est diversifié. Depuis les années 1980, le canal remplit de moins en moins une fonction de transport professionnel ; aujourd'hui, il est essentiellement fréquenté par des bateaux de plaisance. Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Drentsche Hoofdvaart » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail des transports Portail des lacs et cours d'eau Portail des Pays-Bas Portail du bâtiment et des travaux publics
Heilig-Hartkapel (Mechelen)

De Heilig-Hartkapel is een witgeschilderde kapel in Mechelen in de Nederlandse gemeente Gulpen-Wittem. De wegkapel staat ten noorden van het dorp aan de splitsing van de weg van Mechelen naar Partij (Partijerweg) met de weg Mechelen naar Wahlwiller (Capucijnenweg). De kapel staat op een glooiing in het Geuldal van waar men uitzicht heeft op de omgeving. Achter de kapel staat een rode beuk. De kapel is gewijd aan het Heilig Hart van Jezus en heeft binnen een Heilig Hartbeeld staan. Geschiedenis Rond 1926 werd de kapel in baksteen opgetrokken door J. Ahn, van wie de naam in de gevel van de kapel te vinden is. Rond 1950 werd de kapel aan de buitenzijde en aan de binnenzijde witgekalkt, waarbij beschilderingen aan de binnenzijde verdwenen. Later heeft men het kalk van de schilderingen afgehaald en zijn deze weer zichtbaar geworden. In 2007 schilderde men het interieur van de kapel opnieuw en kreeg het een kleurrijke versiering. Bouwwerk De wit geschilderde bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een verzonken zadeldak. In de beide zijgevels is een venster aangebracht. De frontgevel bevat drie grijze vlakken van natuursteen en de een aan de bovenzijde trapeziumvormige toegang, die wordt afgesloten met een metalen hek. Van binnen is de kapel gepleisterd. Op het spitse tongewelf heeft men gekleurde schilderingen aangebracht, waaronder twee keer drie figuren tot hun middel boven een tekstband. Deze beeltenis van de eerste drie figuren is dezelfde als de tweede groep maar dan gespiegeld. De middelste figuur is bij beide een heilige die met de handen gevouwen staat en die wordt geflankeerd door twee engelen. De tekst op de linker banderol is: Gloria in excelsis Deo(Glorie aan God in de hoogste hemel) De tekst op de rechter banderol is: Terra pax hominibus(Vrede op aarde onder de mensen) Deze teksten komen van het Evangelie volgens Lucas. Op de wanden zijn bruine tegels met motieven aangebracht. Tegen de achterwand is een groot massief altaar geplaatst en boven het altaar staat in een ondiepe nis een Heilig Hartbeeld. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Gulpen-Wittem
Pioneering Spirit

Pioneering Spirit (anteriormente Pieter Schelte) es un catamarán grúa propiedad del grupo Allseas, con sede en Suiza, diseñado para la instalación y desmontaje de grandes plataformas de petróleo y gas con un solo elevador y la instalación de oleoductos.​​​ El buque de 382 metros de largo (1253 pies) y 124 metros de ancho (407 pies) es el buque más grande del mundo por tonelaje bruto (coloquialmente «el más pesado»), también el más ancho (mayor manga) del mundo y, desde septiembre de 2021, también el buque grúa más grande del mundo.​ Diseño Historial operativo Fue construido en Corea del Sur por Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering en 2013 con un coste de 2.600 millones de euros. Inició operaciones costa afuera en agosto de 2016. En julio de 2019, Allseas anunció un plan para mejorar la capacidad de elevación de 48.000 toneladas a 60.000 toneladas para permitir la retirada de la plataforma Statfjord A en el Mar del Norte. ​ En septiembre de 2021, se instaló en la cubierta de popa del buque un conjunto de grúas con una capacidad de elevación de 20.000 toneladas, lo que le permitió izar también cubiertas de plataforma. Esto también lo convirtió en el mayor péndulo flotante del mundo.​ Véase también Anexo:Barcos más largos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Pioneering Spirit.
Pioneering Spirit

La Pioneering Spirit (in precedenza chiamata Pieter Schelte) è la nave da costruzione più grande del mondo, progettata per l'installazione e la rimozione di piattaforme e condutture petrolifere e di gas di dimensioni eccezionali. Progettata dalla compagnia olandese Allseas, la nave è lunga 382 m e larga 124 m, è stata costruita in Corea del Sud da Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering (2011-14) con un costo di 2,6 miliardi di euro e ha iniziato le operazioni offshore ad agosto 2016. Nel giugno 2017 Pioneering Spirit ha iniziato la posa della prima linea del gasdotto Turkish Stream da 930 km di South Transport B.V, nel Mar Nero. Allseas si sta impegnando a realizzare una versione ancora più grande della nave con lo stesso design, Allseas Amazing Grace. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pioneering Spirit
Pioneering Spirit

Pioneering Spirit (ранее Pieter Schelte) — судно, предназначенное для монтажа, демонтажа и перевозки морских буровых платформ, а также для прокладки подводных трубопроводов. Крупнейшее судно в мире. Принадлежит швейцарской компании Allseas, которая выступала и заказчиком судна. Конструкторские работы выполнила финская компания Deltamarin в 2009 году. Судно построено на верфи Daewoo Mangalia Heavy Industries компании Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering в Южной Корее. Окончательная достройка судна велась в 2015—2016 годах в сухом доке в Маасфлакте-2 в порту Роттердама в Нидерландах. 23 июня 2017 года с борта судна Президент России Владимир Путин наблюдал за процессом стыковки мелководной и глубоководной частей газопровода «Турецкий поток»[значимость факта?]. С декабря 2018 года по декабрь 2019 года участвовало в строительстве «Северного потока — 2». Технические характеристики Длина судна (включая наклонные подъёмные балки и стингер) — 477 м Длина судна (исключая наклонные подъёмные балки и стингер) — 382 м Ширина — 124 м Высота — 30 м Максимальная скорость — 14 узлов Максимальное водоизмещение — 1 000 000 т (при максимальной осадке) Валовая вместимость 443 042 т Грузоподъемность: при монтаже надстройки платформы — 48 000 т, буровой установки — 25 000 т (при монтаже платформы надстройка и буровая вышка устанавливаются на платформу целиком). Диаметр трубы — от 2 до 68 дюймов Стоимость — 3 млрд долларов. Скандал с предыдущим названием судна Эдвард Хеерема, владелец судна, решил назвать его в честь своего отца, Питера Шельте Хеерема. Название Pieter Schelte вызвало возмущение среди общественности, в частности среди английских и голландских евреев. Дело в том, что Питер Хеерма состоял в Waffen-SS, был признан военным преступником, и осуждён на 3 года заключения. В 1941 и 1942 годах он воевал в Югославии и на Восточном фронте в составе 5-й танковой дивизии СС «Викинг». Вице-президент представительства британских евреев, Джонатан Аркуш, сказал изданию «Обсервер»: «Наименование такого судна в честь офицера СС, осужденного за военные преступления, — оскорбление памяти миллионов людей, умерших от рук нацистов». В связи с этим название судна было изменено на нынешнее. Ссылки Текущее положение судна Архивная копия от 22 декабря 2019 на Wayback Machine Примечания
Pioneering Spirit

Pioneering Spirit, tidigare Pieter Schelte, är ett kranfartyg av katamarantyp, som ägs av schweiziska Allseas Group. Det är konstruerat för att kunna i ett svep lyfta in och lyfta upp stora olje- och gasplattformar och även mycket stora rörledningar för olja eller gas. Fartyget är 382 meter långt och 124 meter brett och är världens största fartyg mätt i bruttotonnage. Det byggdes av sydkoreanska Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering och togs i tjänst i augusti 2016. Finländska Deltamarin Oy i Åbo medverkade i att konstruera fartyget. Kontroversiellt namnval Grundaren och ägaren av Allseas Group, Edward Heerema (född 1947) valde att döpa kranfartyget efter sin far Pieter Schelte Heerema. Detta väckte en kraftig negativ reaktion, eftersom fadern inte enbart var en nederländsk pionjär inom offshoreindustri, utan också en dömd nederländsk krigsförbrytare. Opinionstrycket ledde till att fartyget döptes om till Pioneering Spirit. Bildgalleri Källor Pioneering Spitit på Allseas Groups webbplats Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Pioneering Spirit.
Mariakapel (Cadier en Keer)

De Mariakapel of Fatimakapel is een kapel in Cadier en Keer in de Nederlandse gemeente Eijsden-Margraten. De kapel staat aan de noordoostzijde van het dorp aan de kruising van de Keunestraat met de Achterweg en de Kapelweg. De Keunestraat is de weg die Cadier en Keer verbindt met 't Rooth. De kapel is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Fátima, een titel van Maria. Geschiedenis In 1950 werd de kapel gebouwd naar aanleiding van het heilig jaar 1950. In dat jaar ging een beeld van Onze Lieve Vrouw Sterre der Zee rond door de provincie Limburg. Omdat te vieren, samen met het ongeschonden uit de Tweede Wereldoorlog komen van Cadier en Keer, werd deze kapel gebouwd. Het gebruikte bouwmateriaal van de kapel betreft bekapte vuurstenen en deze werd gewonnen in Groeve Wolfskop. Op 15 augustus 1950 wijdde men de kapel in. In 1990 werd de kapel gerestaureerd. Kapel De kapel is half open en dat deel wordt gedragen door drie bogen. De gehele kapel wordt overkapt door een tongewelf en gedekt door een met leien gedekt zadeldak. Op het dak bevindt zich een dakruiter. De kapel is opgetrokken in vuursteenhoudende natuursteen. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Eijsden-Margraten
Kalkoven De Valk

De Kalkoven De Valk is een kalkbranderij in de Nederlandse gemeente Eijsden-Margraten in Zuid-Limburg. Het bouwwerk staat ten zuidoosten van Bemelen aan de splitsing van de wegen Op de kuiper en 't Schoor. Ten zuiden van de kalkoven bevindt zich de met hek afgesloten ingang van Groeve 't Rooth. Achter de kalkoven ligt de kalksteengroeve Mettenberggroeve V. Op het terrein van de Groeve 't Rooth staat ook een kalkbranderij, de Kalkoven 't Rooth. De buitenzijde van de oven is als enige van Nederland opgetrokken in Limburgse mergel. De oven is eigendom van Het Limburgs Landschap. Geschiedenis Rond 1933 werd de kalkoven gebouwd. De bouw was een werkgelegenheidsproject opgezet na de beurskrach van 1929. Omstreeks 1964 werd de kalkoven gesloten. In 2002-2003 werd de kalkoven gerestaureerd door de Stichting Instandhouding Kleine Landschapselementen in Limburg in opdracht van Het Limburgs Landschap. Oven De oven werd gebruikt om kalk te branden. Allereerst werd de oven gevuld: onderin werd een laag hout gelegd, daarop bracht men een laag kalksteenblokken aan, daarna een laag fijnkool of cokes, daarna weer een laag kalksteenblokken, weer een laag fijnkool of cokes, weer een laag kalksteenblokken, en dit zo door totdat de oven helemaal gevuld was tot bovenin. Men stak vervolgens de oven van onderen aan en het vuur ging langzaam tussen het kalksteen door omhoog. Niet de gehele kolom van de oven brandde, maar enkel een bepaald gedeelte middenin. Boven het vuur zat het (ongebrande kalksteen) en onder het vuur de gebrande kalk. Tijdens het branden bereikte men in de oven een temperatuur van 1000 graden Celsius. Men moest van tijd tot tijd de oven laten trekken: het heen en weer trekken van het rooster om de gebrande kalk (kluitkalk) te laten zakken en te kunnen weghalen. Als gevolg van het branden vindt er een ontleding plaats van de kalk in enerzijds calciumoxide (gebrande kalk) en anderzijds koolstofdioxide. De kalk die uit de oven kwam kon men zo houden (ongebluste kalk/kluitkalk) of men kon de kalk blussen met water (gebluste kalk). De ongebluste kalk werd gebruikt in mortel als bindmiddel. De gebluste kalk werd gebruikt als pleisterkalk, voor het witten van huizen of het bemergelen van akkers. Zie ook Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg
Kalkoven bij Curfsgroeve

De Kalkoven bij Curfsgroeve is een kalkoven in het Geuldal in de Nederlandse gemeente Valkenburg aan de Geul in Zuid-Limburg. De kalkbranderij staat ten noordwesten van Geulhem ten zuidoosten van camping 't Geuldal nabij de weg Gemeentebroek. De oven ligt aan de noordwestkant van het Plateau van Margraten in de overgang naar het Maasdal. In de omgeving duikt het plateau een aantal meter steil naar beneden. Direct ten oosten, westen en zuiden van de kalkoven ligt de ingang van de Groeve achter de Kalkbranderij (op gelijk vloerniveau met de weg) en direct achter de kalkoven de Groeve in de Dolekamer die hoger op de helling ligt. Op ongeveer 35 meter naar het westen ligt de Groeve westelijk van Kalkbranderij. Op ongeveer 150 meter naar het zuidoosten staat de ruïne van de Kalkoven bij ingang Curfsgroeve. De kalk werd per spoor vervoerd richting Meerssen. Geschiedenis In 1916 werd de kalkoven gebouwd. De bouw van de oven vond plaats omdat er als gevolg van de Eerste Wereldoorlog geen kalk eenvoudig uit het buitenland betrokken kon worden en er een gebrek aan gebrande kalk ontstond. De kalkoven is een van de bijna honderd ovens die er in de streek gebouwd zijn. In de jaren 1950 was de kalkoven nog actief, maar werd daarna definitief gesloten. Zie ook Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg
St.-Antonius-Kathedrale

Die St.-Antonius-Kathedrale ist eine römisch-katholische Kirche in Breda. Sie wurde 1837 im klassizistischen Stil erbaut. Von 1853 bis 1876 und wieder seit 2001 ist sie die Kathedrale des Bistums Breda. Geschichte St. Antonius, eine sogenannte Waterstaatskirche, wurde 1837 als katholische Pfarrkirche im Zentrum von Breda erbaut. 1853, bei der Wiederherstellung der katholischen Hierarchie in den Niederlanden und der Gründung des Bistums Breda, wurde St. Antonius dessen Bischofskirche. 1876 ging dieser Titel an die neu erbaute St.-Barbara-Kirche über, die 1970 abgerissen wurde. Seit 1968 war die St.-Michaels-Kirche im Brabantpark Kathedrale; auch sie wurde aufgegeben und 2007 abgerissen. Seit 2001 steht die Kathedra des Bischofs von Breda wieder in St. Antonius. Architektur Der Architekt Piet Huysers entwarf St. Antonius als stilrein klassizistische dreischiffige Hallenkirche. Das Mittelschiff trägt ein Tonnengewölbe, die beiden Seitenschiffe sind flach gedeckt und vom Mittelschiff durch zwei Reihen korinthischer Säulen – insgesamt zwölf – getrennt. Die zweigeschossige Portalfassade ist mit Säulen, Pilastern, ornamentiertem Architrav und Dreiecksgiebel nach dem Vorbild antiker Tempel gestaltet. Darüber steht der Glockenturm mit achteckiger Laterne. Ausstattung Die ursprünglich sehr sparsame Ausstattung, die ganz auf die Raumwirkung setzte, wurde im Lauf des 19. Jahrhunderts durch einige wertvolle Elemente bereichert, darunter die holzgeschnitzte Kanzel mit Szenen aus dem Leben des Kirchenpatrons Antonius von Padua und der gold-silberne Tabernakelaltar im Chorschluss. Orgel Die Orgel wurde von dem Orgelbauer Loret erbaut, und 1910 von dem Orgelbauer Maarschalkerweerd umgestaltet, unter anderem mit pneumatischen Trakturen ausgestattet. Das Instrument hat heute 18 Register auf zwei Manualen und Pedal. Siehe hierzu: Liste von Orgelregistern, für die einzelnen Bezeichnungen Einzelnachweise Weblinks Internetpräsenz der Pfarrei (niederländisch)
St. Anthony of Padua Cathedral, Breda

The St. Anthony of Padua Cathedral (Dutch: Sint-Antoniuskathedraal) or Cathedral of St. Anthony, is the Roman Catholic cathedral of the Diocese of Breda, located in the city of Breda, in the Netherlands. The church of Sint Antonius is a so-called waterstaatskerk, because its construction was paid largely by the government and conducted under the supervision of civil engineers. The church was built in 1837 by architect Peter Huijsers in neoclassical style, as is evident on the front façade, can be distinguished from the bottom up Doric, Ionic and Corinthian elements, while the pediment under the bell tower resembles a Greek temple. In 1853, the church was elevated to the status of cathedral. In 1876, it was no longer a cathedral as St. Barbara's Church became the cathedral for the diocese. In 1968, St. Barbara Cathedral closed and St Michael's Church became the cathedral. St Michael's Cathedral was later demolished and on 1 January 2001, the St. Anthony's Church once again became the cathedral, at the request of bishop Muskens. See also Roman Catholicism in the Netherlands Roman Catholic Diocese of Breda References