NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Huize Lydia

Huize Lydia (deutsch Haus Lydia) ist ein Gebäude am Roelof Hartplein 2b im Amsterdamer Stadtbezirk Zuid, das 1924 bis 1927 als Römisch-katholisches Heim für Frauen und Mädchen errichtet wurde. Das mit braunen Backsteinen verkleidete Bauwerk gilt als bedeutendste Arbeit des niederländischen Architekten Jan Boterenbrood (1886–1932), der es im Stil der expressionistischen Amsterdamer Schule entwarf. Die Betonkonstruktion stammte von dem Ingenieur K. Bakker. Seit 1996 steht das Haus, wie das benachbarte Wohnhaus Bronckhorststraat 11–37, als Rijksmonument unter Denkmalschutz. Das auf einem U-förmigen Grundriss um einen Innenhof errichtete Gebäude verfügt abwechselnd über fünf und sechs Obergeschosse. Der südöstlichen Flügel wird von einer Satteldachkonstruktion und einem später errichteten Turm gekrönt. Zu den vielen Details der Fassade zählen unter anderem das Muster der Attika, einige auffallende Bleiglasfenster sowie mehrere Erker und Wintergärten. 1927 bis 1928 entstand gegenüber am Roelof Hartplein das ebenfalls im Backsteinexpressionismus gestaltete Einküchenhaus Het Nieuwe Huis, was die städtebaulich exponierte Lage noch verstärkte. Ursprünglich beherbergte Huize Lydia 158 Zimmer sowie mehrere Personal- und Gemeinschaftsräume. 1953 wurde ein Teil des Erdgeschosses baulich verändert. 1982 erfolgten weitere Umbauten, wobei 20 zusätzliche Wohnungen entstanden. Das Haus war damals im Besitz der kommunalen Wohnungsbaugesellschaft, die es als Schwesternwohnheim nutzte. Heute dienen die Gemeinschaftsräume des Hauses als Multifunktionelles Zentrum des Unternehmens Combiwel. Weblinks Eintrag in der niederländischen Denkmalschutzliste (niederländisch) Beschreibung des Gebäudes beim Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (niederländisch) Beschreibung des Gebäudes bei architectureguide.nl (englisch)
Huize Lydia

Huize Lydia of Buurthuis Lydia is een multifunctioneel centrum gelegen op de hoek van het Roelof Hartplein, Joh. M. Coenenstraat en Bronckhorststraat in Amsterdam. Het was oorspronkelijk een meisjeshuis (pension voor alleenstaanden), waar ongetrouwde vrouwen woonden, maar ook ongetrouwde mannen. Ook veel verpleegsters die in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis werkten, verbleven hier. Het is een rijksmonument. Architectuur Het U-vormige gebouw is ontworpen door architect Jan Boterenbrood en gebouwd in de stijl van de Amsterdamse school. Het bevat een binnentuin en is zo ontworpen dat licht en frisse lucht het gebouw goed kunnen bereiken. Geschiedenis Het pand werd gebouwd tussen 1924 en 1927 als tehuis voor vrouwen en meisjes in opdracht van de 'Afdeeling Amsterdam der Roomsch-Katholieke Internationale Vereeniging tot bescherming van Meisjes', en bevat 158 slaapvertrekken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog kregen 120 SD'ers er hun dagelijkse maaltijden. In 1980 kocht de gemeente Amsterdam Huize Lydia van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis voor de huisvesting van bijzondere doelgroepen. Het pand was toen een huis voor verpleegsters in opleiding. In 1982-1983 werd het gebouw verbouwd en vergroot, waarbij 20 woningen zijn aangebracht in opdracht van het Gemeentelijk Woningbedrijf Amsterdam. Het Woningbedrijf werd in 1994 geprivatiseerd in de Stichting Het Woningbedrijf Amsterdam. Tussen 2004 en 2014 fuseerde deze stichting met woningcorporaties in Amsterdam, Almere, Haarlem, Haarlemmermeer, Noord-Kennemerland en Weesp tot de huidige Stichting Ymere, waardoor een van de grootste woningcorporaties van Nederland ontstond. Daarom is het pand tegenwoordig eigendom van woningcorporatie Ymere. Het onderste gedeelte, de kelder/souterrain, begane grond, wordt verhuurd aan de maatschappelijke onderneming Combiwel. Dat beheert er anno 2015 een multifunctioneel centrum waar verschillende activiteiten voor en door buurtbewoners worden georganiseerd en ruimte biedt voor sociaal maatschappelijke organisaties, ten behoeve van het versterken van de zelfredzaamheid en participatie van mensen die een extra steuntje in de rug kunnen gebruiken. De Amsterdamse schaakvereniging Caïssa heeft haar speellokaal in Huize Lydia.
Simonszand

Simonszand és un petit illot situat entre Skiermûntseach i Rottumerplaat, a la cadena d'illes Frisones. L'illot consisteix en una llarga plana sorrenca d'aproximadament un quilòmetre i mig de longitud i dos-cents metres d'amplada. Com altres illots similars (Engelsmanplaat, Razende Bol) és pràcticament erm, si bé és un important refugi faunístic, tant per a les foques com per als ocells. És arran d'això que l'administració hi prohibí l'accés amb barca el 1999, si bé segueix essent una destinació popular entre els qui travessen el mar de Wadden a peu. Referències
Simonszand

Die kleine unbewohnte Düneninsel Simonszand (friesisch: Simenssân) liegt im Wattenmeer zwischen Schiermonnikoog und Rottumerplaat. Sie gehört zur Gemeinde Het Hogeland. Das Eiland besteht aus einem langgestreckten Hochsand von ca. 1,5 km Länge und ca. 750 Metern Breite. Es spielt eine wichtige Rolle als Rastplatz für Vögel wie dem Knutt und andere Strandläufer sowie Enten. Daneben ist Simonszand ein wichtiger Ruheplatz für Seehunde und ihren Nachwuchs. Daher hat 1999 das Ministerie van Landbouw beschlossen, dass Segler ihre Schiffe nicht mehr in der Nähe der Insel trockenfallen lassen dürfen, da dadurch die Ruhe der Seehunde erheblich gestört wurde. Weblinks
Simonszand

Simonszand (Dutch pronunciation: [ˈsimɔn(s)ˌsɑnt]) is a sandbank between the West Frisian Islands of Schiermonnikoog and Rottumerplaat in the Netherlands. It is located in the municipality of Het Hogeland in the province of Groningen. The sandbank was originally mapped as being an Intertidal zone in approximately 1811, but changed in later mappings to be shown as a Supratidal zone after it became larger and migrated seaward. References External links Media related to Simonszand at Wikimedia Commons
Simonszand

Simonszand es un pequeño islote situado entre Schiermonnikoog y Rottumerplaat, en la cadena de islas Frisias. Características El islote consiste en una larga planicie arenosa de aproximadamente un kilómetro y medio de longitud y doscientos metros de ancho. Como otros islotes similares (Engelsmanplaat, Razende Bol) es prácticamente baldío, si bien es un importante refugio faunístico, tanto para las focas como para las aves. Es por este morivo que la administración prohibió el acceso con barca en 1999, si bien sigue siendo un destino popular entre los que atraviesan el mar de Frisia a pie.
Simonszand

Simonszand est un large banc de sable de la mer des Wadden, situé entre Schiermonnikoog et Rottumerplaat, au nord des Pays-Bas. Elle fait partie des îles de la Frise Occidentale et est rattachée à la commune d'Het Hogeland. Géographie L'île de Simonszand est en fait un banc de sable long d'environ 1,5 km et large de quelques centaines de mètres. Comme la plupart des autres bancs de sable de la mer des Wadden - par exemple, le Razende Bol près de Texel et Engelsmanplaat - Simonszand ne connaît quasiment aucune végétation. Écologie Simonszand joue un rôle important comme lieu de repos pour oiseaux, dont le bécasseau maubèche, le canard et des charadriiformes, ainsi que pour les phoques. Ainsi, depuis 1999, le Ministère néerlandais de l'Agriculture a interdit l'accès à l'île et ses environs aux bateaux de plaisance, afin de préserver la quiétude de Simonszand pour les animaux. Simonszand était également une destination privilégiée pour la randonnée sur les hauts-fonds de la mer des Wadden ; toutefois en 2012 les chenaux voisins ont divisé Simonszand en deux, par suite de quoi de grandes parties de cet îlot, et entre autres les dunes qui s'y trouvaient, ont disparu. Ceci a également fait disparaître le banc de sable par lequel les promeneurs accédaient à Simonszand à marée basse. Cet îlot ne convient donc plus comme destination de randonnée et il se peut qu'à la longue il disparaisse entièrement. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Simonszand » (voir la liste des auteurs). Portail des Pays-Bas Portail des îles Portail de la mer du Nord
Simonszand

Simonszand è un'isola dei Paesi Bassi situata nel Mare dei Wadden. Fa parte della municipalità di Het Hogeland nella provincia della Groninga. Geograficamente l'isola fa parte dell'Arcipelago delle Isole Frisone Occidentali situata nell'estremo nord-est del paese. L'isola è situata tra le isole di Schiermonnikoog e Rottumerplaat. L'isola è costituita da una striscia allungata di dune sabbiose di circa 1,5 km di lunghezza e 750 metri di larghezza. Sull'isola si possono trovare piccoli trampolieri (piovanello maggiore e diverse specie di charadrii), anatre e foche. Vista la peculiarità dell'ambiente è vietata la navigazione nelle acque circostanti e l'approdo sull'isola. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Simonszand
Simonszand

Simonszand was een kleine zandplaat tussen de Nederlandse Waddeneilanden Schiermonnikoog en Rottumerplaat. Simonszand hoorde bij de Groningse gemeente Het Hogeland en bestond uit een langgerekte zandplaat van ongeveer anderhalve kilometer lang en een paar honderd meter breed. Net als andere zandplaten in het waddengebied - zoals Noorderhaaks (bij Texel) en Engelsmanplaat (bij Ameland) - was Simonszand bijna onbegroeid. De plaat was een belangrijke rustplaats voor vogels als steltlopers, kanoeten en eenden en voor zeehonden en hun jongen. Daarom werd in 1999 door het ministerie van Landbouw besloten dat watersporters niet meer mochten droogvallen op en rond Simonszand. Mede door de aanwezigheid van zeehonden was de plaat ook een geliefde bestemming voor wadlopers. In maart 2012 werd bekend dat Simonszand door de omliggende geulen in tweeën was gedeeld. Daarbij verdwenen grote delen van de plaat, waaronder de aanwezige duintjes. Ook het wantij ging verloren, waardoor de zandplaat niet meer geschikt was als bestemming voor het wadlopen. Uiteindelijk verdwenen de restanten van Simonszand in 2022.
Симонсзанд

Симонсзанд (нид. Simonszand) — маленький необитаемый остров, скорее бар, в Ваттовом море в составе Западно-Фризских островов. Административно принадлежит общине Хогеланд провинции Гронинген в Нидерландах. Географически располагается между островами Схирмонниког и Роттюмерплат. Симонсзанд представляет собой вытянутую песчаную отмель длиной около полутора километров и шириной несколько сотен метров. Как и другие песчаные отмели в Ватовом море, такие как Нордерхакс (близ Тексела) и Энгелсманплат (близ Амеланда), они почти лишены растительности. Песчаная отмель играет важную роль в качестве места отдыха для птиц, таких как кулики, исландские песочники и утки, а также для тюленей и их молоди. Поэтому Министерство земледелия постановило в 1999 году, что любители водных видов спорта больше не должны присутствовать на этой песчаной отмели и вокруг неё. В марте 2012 года было объявлено, что окружающие течения разделили Симонсзанд на две части, и большая его часть, включая существовавшие там дюны, исчезла. Кроме того, стоячие воды возле острова исчезли, так что песчаная отмель больше не подходит в качестве пункта назначения для прогулок, и в конечном итоге может полностью исчезнуть. Примечания
Xpress: Platform 13

Xpress: Platform 13 in Walibi Holland (Biddinghuizen, Provinz Flevoland, Niederlande) ist eine Stahlachterbahn vom Modell LSM Coaster des Herstellers Vekoma, die im April 2000 im damaligen Six Flags Holland als Superman The Ride eröffnet wurde. Nach der Übernahme des Parks durch Star Parks, wurde die Bahn zur Saison 2005 in Xpress umbenannt. 2011 wurde die Bahn geschlossen und im Oktober schwarz lackiert. Im Mai 2012 wurde Xpress als schwarz/weiße Bahn wiedereröffnet. Im Jahr 2013 fand eine Umthematisierung und -benennung in Xpress: Platform 13 statt. Geschichte Xpress ist der einzige LSM Coaster des Herstellers mit einer Länge von 996 Metern, obwohl die Streckenführung mit den Rock ’n’ Roller Coaster-Bahnen in Walt Disney World – Disney’s Hollywood Studios und Disneyland Resort Paris – Walt Disney Studios Park fast übereinstimmt. Die Strecke wurde etwas verändert, um die höhere Geschwindigkeit zu kompensieren, die die Züge erreichen, da die Züge ohne Musik-Hardware ausgestattet und somit leichter sind. Ursprünglich sollte die Bahn Riddler's Revenge genannt und grün lackiert werden. Da man aber feststellte, dass die Europäer zwar Batman aber nicht alle seiner Bösewichte kannten, wurde kurz vor ihrer Errichtung entschieden, dass sie ein Superman-Thema erhält. Auch heute sind noch Spuren der alten Thematisierung zu sehen. Teile der Station sind immer noch grün. Züge Xpress: Platform 13 besitzt zwei Züge mit jeweils sechs Wagen. In jedem Wagen können vier Personen (zwei Reihen à zwei Personen) Platz nehmen. Als Rückhaltesystem kommen Schulterbügel zum Einsatz. Bilder Weblinks Xpress: Platform 13 auf der Website des Freizeitparks Xpress: Platform 13 in der Roller Coaster DataBase
Xpress: Platform 13

Xpress: Platform 13 est un parcours de montagnes russes lancées du parc Walibi Holland aux Pays-Bas. Il a ouvert en avril 2000 sous le nom Superman The Ride et a été renommé Xpress pour la saison 2005. L'attraction est fermée en 2011 à la suite de la découverte de fissures dans les stators. Les travaux de réparations ne pouvant être effectués avant février 2012, le parc en profita pour repeindre l'attraction complètement (rails en noir et supports en gris). En 2014, l'attraction fut renommée Xpress: Platform 13. La thématique fut modifiée par la même occasion au niveau de la file d'attente et de la gare. Elle s'inspire d'une station de métro abandonnée, qui aurait connu par le passé plusieurs accidents mystérieux. Caractéristiques Localisation : Walibi Holland, Pays-Bas Constructeur : Vekoma Longueur : 996 m Hauteur : 25,8 m Inversions : 3 (roll over, tire-bouchon) Vitesse : 90 km/h Durée : 1 min 40 s G-Force : 5 Ouverture : 2000 Statut : en fonction Trains : 2 trains avec harnais, 6 wagons de 4 passagers. Capacité : 1 200 personnes par heure. Divers Parcours : le train débute doucement dans le noir, jusqu'à arriver dans la zone de lancement. Il est ensuite lancé de 0 à 90 km/h en 2.5 secondes, effectue le roll over, passe une descente pour continuer son parcours avec des virages serrés, entame le tire-bouchon. Ensuite arrivent les freins de mi-parcours suivis par quelques virages et le train freine encore avant de retourner en gare. Xpress: Platform 13 possède un circuit identique à celui de Rock 'n' Roller Coaster aux Disney's Hollywood Studios (Walt Disney World) et d'Avengers Assemble: Flight Force au parc Disney Adventure World (Disneyland Paris). Le parcours est un peu plus ample afin de compenser une vitesse plus élevée car les trains sont plus légers sans l'installation musicale des modèles de Disney, et la première des deux zones de freins de mi-parcours a été retirée pour la même raison (on peut voir qu'une telle ligne droite à basse vitesse n'était destiné qu'à un freinage). À l'origine, l'attraction devait être appelée Riddler's Revenge et être peinte en vert. Comme les européens ne connaissent pas autant les super-héros que les américains, il a été décidé peu avant son ouverture, qu'elle obtienne un thème de Superman. Les traces de l'ancien thème pouvaient être vues durant la période Six Flags. On parcourait dans la file d'attente les bureaux du Daily Planet. Références Portail des parcs de loisirs Portail des Pays-Bas
Bosrandbrug

De Bosrandbrug is een tweedelige ophaalbrug over de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder en verbindt de Bosrandweg in Aalsmeer met de Brugstraat en de Schipholdijk/Fokkerweg (N232) op Schiphol-Oost in Haarlemmermeer. De Bosrandweg, een deel van de Provinciale weg N231, ligt aan de zuidwestrand van het Amsterdamse Bos en aan de noordoostrand van het Schinkelbos. De eerste brug kwam in gebruik na de ingebruikname van de Bosrandweg en de aanleg van het zuidwestelijk deel, toen in de gemeente Aalsmeer gelegen, van het bos. De naam van de weg en de brug verwijzen naar de grens van het Amsterdamse Bos. Sinds in 2002 het Aalsmeerse deel van het Amsterdamse Bos bij de gemeente Amstelveen werd gevoegd loopt de weg langs de gemeentegrens met Amstelveen. Schipholnet buslijn 199 van Connexxion rijdt over de brug. In het kader van het project Schiphol-Amstelveen in de jaren 2009-2016 werd de brug vernieuwd. Dat gebeurde in een project waarbij de Provinciale Weg 201 in de omgeving van de brug een omleiding kreeg, zodat ze via de Schipholdijk een betere verbinding kreeg met Rijksweg 9. Voetgangers en fietser konden de Haarlemmermeerringvaart oversteken door middel van een veer tijdens de bouw van een nieuw brug (2011-2012). Royal HaskoningDHV kwam met het ontwerp van een aan elkaar gekoppelde dubbele ophaalbrug, die hydraulisch wordt aangedreven. Er werden in Zeeland twee overspanningen en bovenwerken gemaakt. De zuidelijke overspanning leidt het gemotoriseerd verkeer naar het oosten, de noordelijke leidt gemotoriseerd verkeer naar het westen, maar draagt tevens voet- en fietspaden. De brug werd voor voet- en fietsverkeer op 16 november 2012 geopend. Het autoverkeer moest tot voorjaar 2013 wachten, want er werd tegelijkertijd met de brug ook gewerkt aan de fly-over in de Schipholdijk. Deze fly-over moet voorkomen dat doorgaand verkeer moet wachten op stilstaand afslaand verkeer als de brug voor verkeer is gesloten. Brug en fly-over sluiten architectonisch aan op elkaar. De brug wordt net als voorheen op afstand bediend. Na de openstelling van de nieuwe Bosrandbrug in 2013 werden er werkzaamheden verricht aan en bij de nabij gelegen Schipholdraaibrug waar sindsdien eenrichtingsverkeer geldt in oostelijke richting, vanaf Schiphol de Ringvaart over. In 2017, 2018 en 2019 moest regelmatig een reparateur naar de brug toe; ze was storingsgevoelig. In 2017 werd de brug voor het scheepvaartverkeer geopend, terwijl een auto nog op de brug stond.
Laurentiuskerk (Bergambacht)

De Laurentiuskerk of Grote Kerk in de plaats Bergambacht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is een eenbeukige zaalkerk met transeptachtige zijkapellen. In hoofdzaak dateert de kerk uit de 17e tot de 19e eeuw, maar de historie van het gebouw gaat verder terug. Geschiedenis De eerste kerk in Bergambacht werd aan het einde van de 13e eeuw of in het begin van de 14e eeuw gebouwd. Deze kerk werd in de 15e eeuw vergroot, maar werd in 1512 door de Gelderse troepen verwoest. Daarna werd er een nieuwe kerk met toren gebouwd. Ook deze kerk kreeg het in de loop der tijd zwaar te verduren. In 1576 werd de kerk tijdens de beeldenstorm geplunderd en deels verwoest. In 1674 werd de kerk ernstig beschadigd door een orkaan waarbij het koor verloren ging. De kerk werd aan de oostzijde afgesloten. Meer dan honderd jaar later werden de restanten van het koor opgeruimd. In 1891 werden kerk en toren door een brand gedeeltelijk verwoest. Kerk en toren werden daarna herbouwd. In de kerk zijn elementen uit vroegere bouwperioden terug te vinden. In de jaren zestig van de 20e eeuw kreeg de toren zijn huidige piramidevormige bekroning. In de jaren zeventig van de 20e eeuw werd de kerk ingrijpend in een gotische stijl gerestaureerd. Het orgel is in het begin van de 20e eeuw gemaakt door de firma Gabry uit Gouda. Het torenuurwerk is van de torenuurwerk van de firma Eijsbouts. Op 20 februari 1967 worden zowel de kerk als de toren erkend als rijksmonument, vanwege de betekenis ervan voor de architectuurhistorie. Kroniek Gemeente De Hervormde Gemeente Bergambacht rekent zich tot de modaliteit van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland.
Grote of Sint-Gudulakerk

De Grote of Sint-Gudulakerk, ook wel de Hervormde kerk, is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Lochem. Op de plek waar de huidige kerk staat, staat vanaf het jaar 950 een kerk. Eerst een houten kerk met een toren van circa 12 meter hoog. Vervolgens is rond het jaar 1000 het houten kerkje vervangen door een stenen eenbeukige kerk. Een eeuw later werd deze kerk weer vervangen door een driebeukige kerk opgebouwd van tufsteen. Rond 1300 volgde een verbouwing tot kruiskerk met een gotisch priesterkoor. In 1478 werd aan de kerk een toren toegevoegd. Rond 1500 werd het schip verlengd en kreeg de kerk de vorm van een hallenkerk. De kerktoren bestaat uit vijf geledingen waarbij boven de ingang een spitsboogvenster is geplaatst. De toren wordt bekroond met een ingesnoerde naaldspits, die aan de kerk is toegevoegd in 1903. Spitsboogvensters komen ook in de zij- en achtergevel terug, die worden afgewisseld met steunberen. Het plafond van de kerk bestaat voornamelijk uit kruisribgewelven en stergewelven. Na de reformatie is een deklaag in de kerk aangebracht over de schilderingen. Diverse schilderingen zijn weer zichtbaar gemaakt in de loop der tijd. In de kerk is zowel een hoofdorgel uit 1758 gemaakt door Gilman als een koororgel uit 1807 van Quellhorst aanwezig. De kerk is in 1966 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Officierscasino

Het Officierscasino ook wel Soldatenheim is een gemeentelijk monument aan de Kampweg 51 (oorspronkelijk Kampweg 1) in Soesterberg in de provincie Utrecht. Een officierscasino was in luchtmachtbegrippen een legeringsgebouw voor officieren met voorzieningen om te kunnen eten, baden, studeren en recreëren. Soldatenheim Het pand werd in september 1940, vier maanden na de Nederlandse capitulatie, gebouwd in opdracht van de Duitse Luftwaffe. Het was een 'soldatenheim' dichtbij vliegbasis Soesterberg. De vliegheide van Soesterbergse werd in 1940 door de Duitsers omgebouwd tot bommenwerperbasis. Voor de bouw werden dwangarbeiders ingezet. Het huis zou een geschenk van Goering aan generaal Christiansen geweest zijn. Het benodigde marmer kwam via Mussolini uit Italië. Onder deze 'Feierhalle' waren de commandokelders gevestigd van waaruit de communicatie plaatsvond. Het casino is een van de weinige overblijfselen van neoclassicistische nazi-architectuur in Nederland. De inrit bevindt zich aan de noordzijde. De muren zijn anderhalve meter dik. Op het hoofdgebouw van twee lagen is een schilddak geplaatst. Aan het hoofdgebouw zijn twee vleugels gebouwd van één bouwlaag, waardoor een Z-vormige plattegrond is ontstaan. In het midden van de symmetrische voorgevel is een inpandig portiek met een hardstenen bordes er voor. In het gebouw is niet veel veranderd. Er is een theaterzaal met orkestbak en de originele parketvloer ligt er nog. Verder is er een officiersmess en een kelder. KLM Het casino viel in 1945 bijna onbeschadigd in handen van de Canadezen. Na 1945 werd het pand een jaar lang gebruikt als KLM-internaat voor vliegers, boordwerktuigkundigen en ander personeel. Daarna werd het een tot 1953 het hoofdgebouw van de Vliegmedische Dienst. Na 1953 werden er (luchtmacht) officieren gelegerd van de Vliegbasis Soesterberg en omgeving. Toen dat te klein bleek, werden in de vijftiger jaren van de twintigste eeuw een vleugel en een barak bijgebouwd. Sinds de sluiting van de vliegbasis wordt het casino gebruikt voor beëdigingen, (internationale) militaire conferenties, concerten, galabals, diners, tentoonstellingen en lokale activiteiten. Defensie verlaat pand In augustus 2014 vroeg het Rijksvastgoedbedrijf een aantal partijen een plan in te dienen voor het tijdelijk gebruik van dit monumentale pand. ANNA Vastgoed & Cultuur heeft met haar voorstel de opdracht gekregen en op 1 december nam het vastgoedbedrijf het pand over. In het najaar van 2016 werd het pand te koop aangeboden. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Soest (Nederland)
Pompstation Den Blieklaan

Pompstation Den Blieklaan is een gemeentelijk monument aan de Den Blieklaan 1 in Soest in de provincie Utrecht. Het waterpompstation werd in 1929 gebouwd door de Arnhemsche Waterleiding-Maatschappij, een toenmalig dochterbedrijf van de Utrechtsche Waterleiding Maatschappij. Het bakstenen gebouw bestaat uit een aantal in elkaar geschoven blokvormige delen van diverse grootte. De rand onder de dakgoot is bepleisterd. De vensters hebben een stalen roedenverdeling. Op de verdieping zijn laddervensters gebruikt Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Soest (Nederland) Lijst van industrieel erfgoed in Soest (Nederland)