NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vuurbaak van Katwijk aan Zee

De vuurbaak van Katwijk aan Zee, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, wordt ook wel Vierboet genoemd. Het is na de Brandaris het oudste bewaard gebleven vuurtorengebouw van Nederland. De toren heeft een hoogte van 12 meter en staat achter de boulevard bij het Vuurbaakplein, aan de zuidwestkant van het dorp. Tegen kinderen in Katwijk werd niet verteld dat zij door de ooievaar werden gebracht, maar dat zij uit deze Vierboet kwamen. Sinds 1968 is de toren in de zomermaanden geopend voor publiek. Geschiedenis Het verzoek om een vuurbaak te bouwen werd in 1605 ingediend bij stadhouder Prins Maurits en werd hier toestemming voor gegeven. In navolging van Katwijk kreeg elke vissersplaats aan de kust zijn eigen vuurtoren of vuurbaak. Op het platte dak lag een rooster waarop een houtvuur werd gestookt, later een kolenvuur en halverwege de 19e eeuw werd een olielamp met reflector in een lichthuis geplaatst. Het visserslicht werd alleen ontstoken als er schepen van de eigen vloot waren uitgevaren. Katwijk heeft nooit een vissershaven gehad, hoewel er een waterweg was van de Haarlemmertrekvaart naar zee en deze door Katwijk liep. De bomschuiten lagen echter gewoon op het strand. De Vierboet staat dus niet bij de monding van die waterweg, maar een stuk zuidelijker. Sinds 1912 is de vuurbaak niet meer in werking, omdat er toen geen schepen meer in Katwijk aan land kwamen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de toren door de Koninklijke Marine als uitkijkpost gebruikt. Na de oorlog werden veel huizen in de nabijheid van de Vierboet gebouwd, die tijdens de Tweede Wereldoorlog weer afgebroken moesten worden toen de Atlantikwall gebouwd werd. In de Vierboet werd toen een mitrailleurspost geplaatst. De Vierboet zou eigenlijk ook afgebroken moeten worden, maar burgemeester Wicher Jacob Woldringh van der Hoop beijverde zich voor behoud van de toren. Na de oorlog had hij daar volgens het boek Verdreven voor de Atlantikwall van Geert-Jan Mellink spijt van omdat de vuurtoren de nieuwe verkeersplannen letterlijk in de weg stond. Het zou volgens de burgemeester beter zijn geweest wanneer de vuurtoren toen was afgebroken en daarna in het openluchtmuseum in Arnhem weer zou zijn opgebouwd. Na de oorlog werden er nieuwe huizen gebouwd, maar ten noorden van de Vierboet werd ruimte overgelaten voor het langwerpige Vuurbaakplein. De Vierboet is sinds 1971 een rijksmonument. In 2005 bestond de vuurtoren 400 jaar. Ter gelegenheid hiervan werd de toren met krimpfolie omwikkeld en daarna voorzien van een graffitikunstwerk, dat na de zomer weer werd verwijderd. Trivia Door sommige dorpsbewoners (voornamelijk ouderen) wordt nog weleens, als grap, beweerd dat de Vuurbaak 's nachts twee keer zwart licht geeft en je hem één keer niet ziet. Galerij
Sint-Margaretakerk (Norg)

De Sint-Margaretakerk is een deels romaanse, deels romanogotische kerk in de Drentse plaats Norg. De kerk werd gebouwd halverwege de 13e eeuw en werd gewijd aan de heilige Margaretha van Antiochië. De toren met een zadeldak werd het eerst gebouwd en daarna, in fasen, de rest van de kerk. De toren is in romaanse stijl. Het schip werd aanvankelijk gebouwd in dezelfde stijl, getuige de kleine romaanse vensters, maar werd later verhoogd en van grotere romanogotische vensters voorzien. In de 19e eeuw werden deze vervangen door grote spitsboogvensters om ten slotte tijdens een restauratie rond 1970 weer te worden hersteld. Het koor werd gebouwd in romanogotische stijl en is altijd in originele staat gebleven, inclusief meloengewelf. In het interieur bevinden zich een wijwaterbak en twee zandstenen doopvonten, die ouder zijn dan de kerk. Een van de doopvonten zou afkomstig zijn uit de houten kerk, die eerder op deze plaats heeft gestaan. De preekstoel, het offerblok en de luidklok dateren uit de 17e eeuw. Het orgel was een geschenk van Marchien Martens uit Zuidvelde ter nagedachtenis aan haar broers. Het werd gebouwd in 1896 door de firma Leichel. De kerk werd in de jaren 1969 tot en met 1971 gerestaureerd en gereconstrueerd. Bij deze restauratie werden de schilderingen in de kerk aangevuld.
Vreewijkbrug

De Vreewijkbrug in de Nederlandse stad Leiden verbindt sinds 1901 de Vreewijk met de binnenstad. Typering Het is een liggerbrug met twee steunpunten, waartussen troggewelfjes liggen. De brug is voorzien van een gietasfaltdek. Wegindeling: rijweg 4,50 m, trottoirs 2 x 1,375 m. De doorvaartwijdte tussen de stootpalen bedraagt 5,55 m. Vier lichtmasten met drie zuilen staan op de hoekpunten van de brug, die de Witte Singel met de Kaiserstraat verbindt. De brug dateert uit 1901, dus tot 1920 was hier gasverlichting. Geschiedenis Vreewijk was in 1881 de eerste planmatige uitbreiding van Leiden buiten de singels, toen nog op grondgebied van de gemeente Zoeterwoude. Een goede verbinding met de stad ontbrak. De projectontwikkelaar wilde wel een brug aanleggen, maar de gemeente Leiden weigerde het onderhoud voor haar rekening te nemen. Dus kwam er een pontje ter hoogte van de Kaiserstraat, waarvan de exploitatie verpacht werd aan een veerman. Toen Vreewijk in 1896 onderdeel werd van de gemeente Leiden, dienden de bewoners een verzoek in om het pontje gratis te laten varen. Dat werd niet toegestaan, maar na verder aandringen van de bewoners werd op 14 juni 1900 door de gemeenteraad ingestemd met de bouw van een brug voor de som van f 20.000,-. De aanbesteding volgde snel en op 1 oktober 1900 kreeg Johannes Isaäc Planjer de opdracht voor f 18.400,-. De oplevering geschiedde volgens plan vóór 1 maart 1901. In het kader van de verdediging van Leiden tegen aanvallen der geallieerden was in 1944/1945 onder meer de Vreewijkbrug volledig afgesloten voor rijverkeer door zware ijzeren versperringen, z.g. asperges. In 1988 is de brug grondig gerenoveerd, waarbij ook de driearmige lantaarns naar oorspronkelijk ontwerp werden teruggebracht. Deze waren reeds voor de Tweede Wereldoorlog verwijderd. Op 3 juni 1988 werd de brug weer in gebruik gesteld.
De Zwaluw, Oudemolen

De Zwaluw (English: The Swallow) is a smock mill in Oudemolen, Drenthe, the Netherlands. It was built in 1837 and is listed as a Rijksmonument, number 38148. History De Zwaluw was built in 1837 by millwrights L Reinds of Beilen and B Sluter of De Groeve. The mill incorporated parts from a windmill at Schipborg which had been demolished. It replaced a post mill which itself had replaced a watermill on the Drentsche Aa river. The mill came into the ownership of the Greving family in 1876. It was worked by successive generations of the Greving family until 1947 when a sailstock broke. In 1951, millwright Christiaan Bremer of Adorp, Groningen fitted a new cast-iron windshaft to replace the previous wooden one. This came from a windmill at Termunten, Groningen which had burnt down in 1944. A new pair of Patent sails was fitted at this time. The restored mill was officially opened on 27 September 1951. The mill was out of use from 1970 and in 1980 was purchased from the Greving family by the Gemeente Vries. A further restoration was undertaken in 1982. In 2008-09, further restoration work was carried out at the mill at a cost of €36,524. Description De Zwaluw is what the Dutch describe as an "achtkante grondzeiler". It is a three-storey smock mill on a single-storey brick base. There is no stage, the sails reaching almost to the ground. The smock and cap are thatched. The mill is winded by a tailpole and winch. The four Common sails have a span of 20.00 metres (65 ft 7 in) are carried in a cast-iron windshaft, which was cast by Fabrikaat Prins van Oranje of The Hague, South Holland in 1893. It has been lengthened by about 1 metre (39 in) for use in De Zwaluw. The windshaft also carries the brake wheel, which has 60 cogs. The brake wheel drives the wallower (31 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft the great spur wheel, which has 79 cogs, drives the 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter Cullen millstones via a lantern pinion stone nut which has 25 staves each. The millstones are driven overdrift. As of October 2009, the inner sail stock is the oldest surviving example made by Christiaan Bremer. Public access De Zwaluw is open on Saturdays from 11:00 to 16:00. During the summer months it is also open on Wednesdays from 14:00 to 16:00. References External links Photographs showing how the cast-iron windshaft was fitted in 1951.
De Zwaluw (Oudemolen)

De molen De Zwaluw staat aan de Molensteeg te Oudemolen (gemeente Tynaarlo). Het is een rietgedekte, achtkantige houten grondzeiler die in 1837 is gebouwd ter vervanging van een omgewaaide standerdmolen. De molen is in 1951 en in 1980/81 gerestaureerd. Bij de laatste restauratie is de zelfzwichting op de binnenroede verwijderd. De wieken hebben een vlucht van 20,0 meter. In de molen bevindt zich 1 koppel maalstenen. Eigenaar van de molen is de gemeente Tynaarlo. De Zwaluw is maalvaardig en is op woensdag en zaterdag te bezichtigen. Zie ook Lijst van windmolens in Drenthe
De Zwaluw (Oudemolen)

De Zwaluw – wiatrak w miejscowości Oudemolen, w gminie Tynaarlo, w prowincji Drenthe, w Holandii. Wiatrak został zbudowany w 1837 r. przez L. Reindsa z Beilen i B. Slutera z De Groeve. Zawiera on fragmenty zniszczonego wiatraku z Schipborg. Stanął na miejscu dawnego koźlaka oraz młyna wodnego na rzece Drentsche Aa. W 1876 r. stał się częścią majątku rodziny Greving. W 1947 r. uległ on uszkodzeniu. W 1951 r. jego naprawy podjął się Christiaan Bremer. Od roku 1970 nie był używany, a dekadę później od rodziny Greving odkupiła go gmina Vries. Od tego czasu wiatrak był dwa razy restaurowany - w 1982 r. i w latach 2008-2009. Wiatrak ma trzy piętra, zbudowany jest na jednopiętrowej ceglanej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość dwudziestu metrów i sięgają niemal do ziemi. Budynek jest udostępniony do zwiedzania. Bibliografia Opis wiatraku. [dostęp 2013-07-15]. (niderl.). Profil wiatraku. [dostęp 2013-07-15]. (niderl.).
Dutch Water Dreams

Dutch Water Dreams (DWD) was an Olympic artificial whitewater and surfing centre in the Van Tuyllpark in Zoetermeer, Netherlands. It went bankrupt on 5 October 2015. Water was pumped electrically down a series of drops, fashioned in concrete and between plastic bollards. The centre also contained a FlowRider sheet wave surfing system. History The whitewater facility was opened on October 20, 2006. During a periodically check in January 2015, DWD found corrosion on the metal parts in the FlowRider area. This corrosion adopted aggressive forms compared to the last measurement. Based on these findings it was decided to close the FlowRiders area immediately. An architectural research firm was hired to check the construction extensively, as the personal safety of the visitors and the structural safety of the building could not be guaranteed. Eventually, it led to the demise of the attraction. An adjacent swimming pool uses its parking lot. References External links Video tour
Dutch Water Dreams

Dutch Water Dreams (ook bekend als DWD) was een wildwater- en surfcentrum in Zoetermeer. Het park opende in oktober 2006 en bestond uit een kunstmatige wildwaterbaan en een indoor surfvoorziening met zogeheten flowriders. De wildwaterbaan had een lengte van circa 300 meter en werd gebruikt voor recreatie en trainingen van onder meer kanoërs. In oktober 2015 werd het park failliet verklaard. Geschiedenis In 2005 werden plannen bekendgemaakt voor de aanleg van een wildwaterbaan en surfvoorzieningen bij de Zoetermeerse Plas van Poot. Het project werd ontwikkeld door ondernemer Tobias Walraven en had een geraamde bouwsom van circa 32 miljoen euro. De opening was aanvankelijk voorzien voor september 2006. De plannen voor het park waren al in 2004 gestart. Walraven financierde het project met leningen van banken en eigen middelen. Het park opende uiteindelijk in oktober 2006 en trok zowel sporters als recreatieve bezoekers. Na de financiële crisis van 2008–2009 namen de inkomsten af en stegen de lasten. In 2010 werd besloten tot een gecontroleerd faillissement. In 2011 werd het park overgenomen door ondernemer Rob Wegner. In 2013 ontstond een conflict met de gemeente over achterstallige erfpacht. Begin 2015 werd de wildwaterbaan gesloten nadat roestvorming was vastgesteld in delen van de installatie. Het herstel hiervan vergde aanzienlijke investeringen. In oktober 2015 sprak de rechtbank het faillissement uit. Na het faillissement werd gezocht naar een doorstart. Volgens de curator waren er geïnteresseerde partijen en werd geprobeerd financiering te vinden. In 2016 werd bekend dat een investeerder uit Dubai het complex wilde overnemen en ontwikkelen tot een recreatiepark. In dat kader werd gesproken over een themapark onder de naam AsiaArabia - Zoetermeer Leisure Village. In de jaren daarna bleef het terrein grotendeels ongebruikt. In 2016 werd de baan tijdelijk gebruikt voor opleidingsactiviteiten. Een deel van het hoofdgebouw werd later gebruikt door een theatergezelschap. In augustus 2023 brandde een bijgebouw op het terrein volledig af. Baanontwerp De wildwaterbaan maakte gebruik van pompsystemen om water rond te pompen en hoogteverschillen te creëren, waarna het water via een kunstmatig parcours terugstroomde naar een bassin. Surfvoorzieningen Naast de wildwaterbaan beschikte het park over meerdere overdekte flowriders voor surfen op kunstmatige golven.
De Vlijt (Koudum)

De molen De Vlijt staat aan de Molenbuurt in Koudum (gemeente Súdwest-Fryslân). De molen werd oorspronkelijk in de 18e eeuw gebouwd als poldermolen te Oppenhuizen. In 1986 werd de molen verplaatst naar zijn huidige locatie en verbouwd tot een korenstellingmolen, type spinnenkop. Constructie: de romp van de ondertoren is gedekt met dakpannen. Kap gedekt met houten delen en geheel geteerd, met een vlucht van 16,40 m. De molen is maalvaardig en het malen van graan gebeurt op vrijwillige basis. De molen is in het beheer van de Molenstichting Súdwest-Fryslân. Zie ook Molens in Friesland
Geleenbeekdal (natuurgebied)

Het Geleenbeekdal is een natuurgebied in het zuiden van de Nederlandse provincie Limburg en omvat verschillende kleinere gebiedjes gelegen in het Geleenbeekdal aan de Geleenbeek, een zijrivier van de Maas. Een deel ervan is in 2013 aangewezen als Natura 2000-gebied (nummer 154) met de classificatie 'heuvelland'. Tot het gebied behoort ook het beschermde gebied Kathagerbeemden. De oppervlakte van het gebied is 226 hectare, verspreid over de gemeenten Beek, Beekdaelen, Heerlen, Sittard-Geleen en Voerendaal. De Vereniging Natuurmonumenten beheert daarbuiten nog een aantal verspreide gebiedjes in en rond het beekdal, waaronder delen van de Danikerberg, de Wanenberg, het Absbroekbos, het Stammenderbos en de Mulderplas. Externe beschrijving Uitgebreide gebiedsbeschrijving van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland
De Hoop (Giesbeek)

De windkorenmolen De Hoop staat aan de Meentsestraat 3 in Giesbeek. Het is een ronde stenen stellingmolen. De molen werd in 1888 als beltmolen gebouwd. In 1927 schoven de kap en het wiekenkruis van de molen af en was een ingrijpende restauratie noodzakelijk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd De Hoop zwaar beschadigd. Pas in 1956 is de molen hersteld, waarbij onderdelen uit de molen De Dankbaarheid te Kreijel zijn gebruikt. In 1964 werd het gehele binnenwerk uitgebroken en werd de belt afgegraven. In 1979 kocht de gemeente Angerlo de molen om hem in 1981 te herstellen. Hierbij werd de voormalige beltmolen definitief een stellingmolen. Een deel van de stelling wordt gevormd door het dak van de naast de molen gebouwde supermarkt. Op zaterdagen is de molenwinkel geopend van 9:00 - 13:00 en is de molen te bezoeken. De Hoop heeft een maalkoppel met 16der (140 cm doorsnede) kunststenen, waarmee graan voor verschillende bakkers wordt gemalen. De wieken zijn voorzien van het Systeem van Bussel met neusremkleppen op beide roeden. De gelaste roeden zijn 20,50 m lang en in 1982 gemaakt door de molenmaker Groot Wesseldijk. De binnenroede heeft nummer 2 en de buitenroede nummer 3. De 4,40 m lange gietijzeren bovenas is door de ijzergieterij Prins van Oranje gegoten in 1876 en heeft nummer 1019. De molen heeft een Engels kruiwerk dat gekruid wordt met behulp van een kruiwiel. De molen wordt gevangen, stilgezet, met een Vlaamse vang, die wordt bediend met een vangtrommel. Het luiwerk is een sleepluiwerk. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,2. Het bovenwiel heeft 57 kammen en de bovenbonkelaar heeft 30 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,9 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 11,8 cm. Het spoorwiel heeft 82 kammen en het steenrondsel 25 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,28 keer sneller dan de koningsspil en 6,23 keer sneller dan de bovenas. De steek is 8 cm.
Sluis 0

Sluis 0 is een sluis in de Zuid-Willemsvaart, CEMT-klasse IV, in 's-Hertogenbosch, Nederland. De sluis ligt daar waar aan de noordzijde van het kanaal de Maastrichtseweg overloopt in de straat Zuid-Willemsvaart. Aan de zuidkant ligt de Van Veldekekade met de kruising met de Hekellaan. De sluis heeft een schutlengte van 124,2 m, de kolk is 116,5 m lang en 26,4 m breed, de wijdte van de hoofden is 6,8 m. Sluis 0 moest de in 1933 gesloopte Sluis 1 vervangen. Bij hoog water moest deze sluis de stad beschermen. Waar vroeger Sluis 1 heeft gelegen, is nog steeds zichtbaar in het landschap. Het kanaal is daar een stuk smaller. De Lambooijbrug gaat over dit stuk kanaal. Sluis 0 ligt westelijker dan de gesloopte Sluis 1. Omdat de telling is begonnen in 's-Hertogenbosch, heeft deze sluis de naam Sluis 0 gekregen. Dit, omdat bij het bouwen van de sluis, Sluis 1 nog in bedrijf was. Na voltooiing werd Sluis 1 gesloopt.
De Hoop (Beers)

De Hoop is de naam van een ronde stenen molen te Beers, waarvan nog slechts de romp overgebleven is. Deze windmolen is gebouwd in 1850 als stellingmolen en ligt aan de Verlengde molenstraat 1. Aanvankelijk deed ze dienst als schorsmolen ten behoeve van de leerlooierijen te Cuijk. Later was ze in gebruik als korenmolen. Uiteindelijk werd de molen buiten bedrijf gesteld en in 1960 onttakeld, hoewel de kap en de as nog aanwezig bleven. In 1970 heeft er echter een brand gewoed zodat tegenwoordig (2009) slechts de stenen romp rest. De Stichting Molen "De Hoop" Beers zet zich in voor de restauratie van deze molen.
Waterdrager (aquaduct)

De Waterdrager is een aquaduct in het centrum van Nieuwerkerk aan den IJssel in de Zuid-Hollandse gemeente Zuidplas. Over het aquaduct loopt de Ringvaart van de Zuidplaspolder, een voetpad en een fietspad. Onder het aquaduct door loopt het Raadhuisplein. De Waterdrager is een van de meest bijzondere bouwkundige monumenten van Nieuwerkerk aan den IJssel en uniek in zijn soort, omdat het twee delen van het dorp in twee verschillende polders verbindt, zonder gebruik te maken van een brug: dit is vrijwel uniek in Nederland.
De Koel

De Koel, també conegut com a Covebo Stadion – De Koel, és un estadi polivalent a Venlo, Limburg, Països Baixos. Actualment s'utilitza principalment per a partits de futbol i és l'estadi local del VVV-Venlo. L'estadi és capaç d'acollir 8.000 espectadors, i va ser construït l'any 1972. Generalitats L'estadi està situat a prop de l'antic Stadium De Kraal en un fossar ("koel" és la paraula en el dialecte limburguès de Venlo per "fosa") a Kaldenkerkerweg, a la part superior de la vora escarpada a l'est de Venlo. L'estadi va poder acollir 24.500 espectadors durant un partit entre el VVV i l'Ajax el 1977. Quan el futbol competitiu neerlandès va experimentar una caiguda de l'interès públic a finals de la dècada de 1980, De Koel va aconseguir mantenir el seu nombre d'espectadors al nivell. Darrere del PSV, el Feyenoord i l'Ajax, De Koel va assolir alguns dels nombres d'espectadors més alts de l'aleshores Eredivisie. Nom i patrocinis L'any 2003, De Koel va ser renovat a fons i l'any 2005 va passar a ser conegut com a Seacon Stadium -De Koel-, que porta el nom del patrocinador principal del club. Després de 14 anys, el club va trobar un altre patrocinador com el seu homònim. A partir del 14 de gener de 2019, el nom de l'estadi es va canviar a Covebo Stadion - De Koel -, com a resultat d'un acord de patrocini que inclou la temporada 2020-21. Aquest acord es va prorrogar un any més el gener de 2021 fins a la temporada 2021-22. Terreny de joc La temporada 2012-13, el terreny de joc de De Koel, que el 2009 va ser votat com el millor camp de l'Eerste Divisie, estava en molt mal estat. Tan dolent de fet que va quedar últim a la "VVCS Fields Competition", una classificació elaborada pels divuit presidents dels clubs de l'Eredivisie. VVV va optar així per substituir la gespa per una gespa artificial. El 30 de juliol de 2013, es va anunciar que el camp de gespa sintètica havia estat aprovat i complia els requisits de la Royal Dutch Football Association (KNVB) i la UEFA. El 9 d'agost de 2013, el VVV va jugar el seu primer partit de lliga en aquest camp contra Willem II (victòria per 2-0). El maig de 2020, VVV va optar per abandonar de nou el camp de gespa sintètica després de set anys. A partir de la temporada 2020-21, tornaria a haver-hi gespa natural a De Koel. Referències
De Koel

De Koel nebo celým názvem podle sponzora Seacon Stadion – De Koel je fotbalový stadion v nizozemském městě Venlo a je domovem klubu VVV-Venlo. Kapacita je 8 000, z toho je 1 500 míst ke stání. Otevřen byl 19. března 1972 inauguračním zápasem mezi VVV-Venlo a Camburem, který skončil remízou 1:1. V roce 2007 prošel modernizací poté, co klub postoupil do nizozemské nejvyšší ligové soutěže Eredivisie. Od roku 2005 přijal název Seacon Stadion jako smluvní závazek vůči sponzorovi. De Koel je jedním z nejmenších stánků v Eredivisii, klub proto plánuje přestěhování do většího. Odkazy Reference Související články Seznam největších evropských stadionů podle kapacity Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu De Koel na Wikimedia Commons Info o stadionu Archivováno 5. 8. 2013 na Wayback Machine. na vvv-venlo.nl (nizozemsky) Info o stadionu na stadiumdbl.com (anglicky)
Estadio De Koel

El Stadion De Koel o también llamado comercialmente como Seacon Stadion es un estadio de fútbol ubicado en la ciudad de Venlo, en los Países Bajos. Fue inaugurado en el año de 1972, tiene una capacidad para albergar a 7500 aficionados cómodamente sentados, su equipo local es el VVV-Venlo de la Eredivisie.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de los Países Bajos Referencias
Stadion de Koel

Il Seacon Stadion - De Koel - è lo stadio che ospita dal 1972 le partite di casa di calcio VVV-Venlo. Lo stadio è situato in una piattaforma composto da insilati (cool nel dialetto di Venlo significa insilati), sul monte Kalden Dungeon nel sud-est della città di Venlo. Si tratta di uno stadio noto per la sua atmosfera calcistica e una volta è persino riuscito a ospitare 24.500 spettatori durante la gara VVV-Venlo-Ajax nel 1977. Nel 2004, "The Cool" fu completamente rinnovato dal 2005 e passò alla storia come il " Seacon Stadion-The-Cool ". The Cool è ancora uno dei veri e tradizionali stadi di calcio in Paesi Bassi. Non soltanto il luogo è famoso, è nota anche la discesa a lungo dopo la fase in cui i giocatori dagli spogliatoi accedono all'area di gioco . È anche uno degli ultimi stadi tradizionali ancora in piedi e a tribuna aperta . Per la stagione 2007/2008 è stato completamente rinnovato lo stadio per essere pronti alla Eredivisie . Nei progetti del VVV-Venlo vi è un nuovo stadio. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadion de Koel
De Koel

De Koel – wielofunkcyjny stadion w mieście Venlo w Holandii. Najczęściej używany jest jako stadion piłkarski, a swoje mecze rozgrywa na nim drużyna VVV Venlo. Stadion posiada miejsca dla 8000 widzów, w tym 1500 stojących. Został wybudowany w 1972 (przed otwarciem obiektu piłkarze VVV Venlo występowali na stadionie De Kraal). Linki zewnętrzne Covebo Stadion – De Koel –. stadiumguide.com. [dostęp 2020-12-02]. (ang.).
De Koel

De Koel ou também chamado ccomo Seacon Stadion é um estádio de futebol localizado em Kaldenkerkerweg 182, Venlo, Países Baixos, foi inaugurado no ano de 1972, tem uma capacidade para albergar a 7500 adeptos comodamente sentados, sua equipa local é o VVV-Venlo da Eredivisie. Referências