NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Martinikerk (Venlo)

Die dem Patrozinium des Heiligen Martin unterstellte Martinikerk ist eine römisch-katholische Kirche im Zentrum der niederländischen Stadt Venlo. Geschichte Um das Jahr 1000 ersetzte eine romanische Kirche einen hölzernen Vorgängerbau der Martinikerk. Diese wurde seit 1410 durch eine dreischiffige gotische Hallenkirche ersetzt, die 1430 geweiht wurde und heute noch besteht. 1480 erhielt die Kirche einen 90 Meter hohen Turm, der aber schon 1532 bei einem schweren Erdbeben einstürzte. Ein Neubau erfolgte erst 1776 auf nur noch 49 m Höhe mit Zwiebelhaube. 1879 veränderte Pierre Cuypers den barocken Turm in historistischer Neogotik; er stockt ihn um eine Etage auf und versah ihn mit einer Turmspitze und vier Eck-Fialen. Im November 1944, in der Endphase des Zweiten Weltkriegs, wurde die Kirche schwer beschädigt; der Cuypers-Turm stürzte im Oktober 1945 bei einem Sturm ein. 1953 wurde der heutige Kirchturm in schlichteren Formen vollendet. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden Buntglasfenster von Charles Eyck und Daan Wildschut, der bereits in der Zwischenkriegszeit ein Fenster gestaltet hatte, eingesetzt. Ältere Fenster stammen von Cornelis van Straaten (1929–1930) und dem Atelier Frans Nicolas en Zonen (1874–1876). 1959 wurde ein Glockenspiel mit 53 Glocken im Kirchturm installiert. Es zählt (gemessen an der Zahl der Glocken) zu den fünf größten in Europa. 2018 wurde bekanntgegeben, dass die Kirche in den Stand einer Basilica minor erhoben werde. Ausstattung Die Kirche enthält eine Reihe gotischer Skulpturen, beispielsweise eine Sitzende Madonna mit Kind (2. Hälfte 15. Jahrhundert). Des Weiteren einen Heiligen Martin auf dem Pferd im Moment der Mantelteilung. Diese stammt von Gregorius Schissler aus der 1. Hälfte des 17. Jahrhunderts. Die so genannte „Schwarze Madonna von Venlo“ – eine nicht wirklich schwarze Kalkstein-Pietà um 1450 – kam der Legende nach durch ein am Maasufer gestrandetes Kohlenschiff aus Lüttich nach Venlo. Der Kapitän, der sein Schiff nicht mehr vom Kai bekam, entdeckte im Laderaum ein Marienbildnis, das er zuerst über Bord werfen wollte, doch seine Frau hielt ihn davon ab und überzeugte ihn, es den Venloer Kreuzherren zu bringen. Als er aber auf sein Schiff zurückkam, fand er das Bild wieder am selben Platz vor. Dies wiederholte sich noch einige Male, bis der Kapitän verstand, dass er dem Bildnis eine würdige Prozession zur Kreuzherrenkirche widmen müsse. Erst danach konnte er seine Reise ungehindert fortsetzen. Seit 1814 befindet sich die Skulptur in der Martinikirche. Das gotische Chorgestühl stammt aus dem 15. Jahrhundert. Der Hochaltar, der Leben und Passion Christi zum Thema hat, ist ein neogotischer Flügelaltar (Josef Windhausen, 19. Jahrhundert). Im Chor der Kirche hatte man 1793 Bischof Philipp Damian von Hoensbroech (Roermond) beigesetzt; das Grab wurde 1945 wiederentdeckt. Orgel Die Orgel wurde 1952 von der Orgelbaufirma Verschueren gebaut und hat die folgende Disposition. Weblinks Website der Pfarrgemeinde (niederländisch) Kerkgebouwen in Limburg (niederländisch) Einzelnachweise
Bazylika św. Marcina w Venlo

Bazylika św. Marcina (nid. Sint-Martinus-Basilika) – gotycka świątynia rzymskokatolicka znajdująca się w holenderskim mieście Venlo. Od 2018 nosi godność bazyliki mniejszej. Historia Według legendy kościół w tym miejscu, pod wezwaniem Ducha Świętego, wzniesiono ok. 720–750 roku, po chrystianizacji tych terenów przez św. Plechelma. Jednak wedle badań archeologicznych poprzednikiem obecnej świątyni był kościół salowy z IX wieku o wymiarach 5 na 10 metrów. Na jego miejscu około 1000 roku wzniesiono romański kościół na planie krzyża, a w XIII dobudowano do niego nawy boczne, przekształcając go w kościół halowy. W 1410 rozpoczęto budowę gotyckiej świątyni, w 1430 poświęcono prezbiterium, w 1480 wybudowano wieżę, a do 1500 roku dobudowano dwie kolejne absydy, transept i naw boczne. Wieża uległa uszkodzeniu wskutek oblężenia z 1511 i trzęsienia ziemi z 1534. W 1611 południową nawę przedłużono o dwa przęsła. Gdy 1774 spadające z wieży odłamki zabiły syna radnego z Geldrii, zdecydowano się na jej rozebranie. W 1879 wieża została odrestaurowana i podwyższona przez Pierre’a Cuypersa o smukłą iglicę z trzema narożnymi wieżyczkami. W 1944 iglica i dach spłonęły wskutek nalotu wojsk alianckich, a jesienią 1945 wieża zawaliła się podczas burzy. W 1946 rozpoczęto renowację pod okiem Julesa Kaysera, w latach 1951–1953 wzniesiono nową wieżę. W 1959 do czterech wiszących na wieży dzwonów bujanych dodano 44-dzwonowy karylion z ludwisarni Petit & Fritsen, a w 1999 zestaw powiększono do 53 dzwonów. 16 października 2018 papież Franciszek wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie halowym, z transeptem. Nawa północna jest węższa od pozostałych. Trójnawowe prezbiterium jest zakończone trzema absydami. W prezbiterium stoją późnogotyckie stalle oraz renesansowe tablice zdobiące niegdyś ich tylne części. Miedziana chrzcielnica pochodzi z lat 1619–1621, dekoruje ją scena chrztu Chrystusa w Jordanie. Ołtarz główny zaprojektował w 1898 roku ks. Joseph Windhausen. Przed ołtarzem ustawiono relikwiarz z fragmentem płaszcza św. Marcina. We wnętrzu podziwiać można również m.in. krucyfiks z 1614 autorstwa Gregoriusa Schysslera, barokową ambonę z 1707 i cykl obrazów Jana van Clevego. Witraże zostały wykonane przez Fransa Nicolasa (1874), Stratena van Booma (1924, 1925, 1930, 1943, 1948), Charlesa Eycka (1925, 1950) i Daana Wildschuta (1960, 1980). Trzymanuałowe organy wykonano w 1952 roku w warsztacie Verschueren Orgelbouw. Galeria Przypisy
Brücke über die Noord

Die Brücke über die Noord (niederländisch Brug over de Noord, auch Alblasserdamsebrug) überquert zwischen den niederländischen Gemeinden Alblasserdam und Hendrik-Ido-Ambacht die Noord, wie der Unterlauf der Waal in diesem Abschnitt des Rhein-Maas-Deltas genannt wird. Auf der 1939 eröffneten stählernen Stabbogenbrücke mit Klappbrücke verläuft der Rijksweg 915 sowie ein Fahrrad- und Fußgängerweg. Das Bauwerk befindet sich bei Rhein-Kilometer 980,60 und Kilometer 121,76 der niederländischen Wasserstraße 101 (Rhein–Waal–Boven-Merwede–Beneden-Merwede–Noord). Bei der Hauptüberspannung handelt es sich um eine Stabbogenbrücke mit einer Stützweite von 184 Metern. An der Westseite dient eine Fachwerkbrücke mit oben liegender Fahrbahn und einer Länge von 48 Metern als Vorlandbrücke. An der Ostseite befinden sich die Klappbrücke mit einer Länge von 49 Metern sowie mehrere Stahlbetonbrücken als Vorlandbrücken. Die Brücke ist insgesamt 900 Meter lang. Am 14. November 1939 wurde die Brücke über die Noord eröffnet. Beim Angriff der Wehrmacht auf die Niederlande am 10. Mai wussten die deutschen Truppen unter Generalleutnant Kurt Student zunächst nichts von der Existenz des Bauwerks. Nachdem die niederländischen Streitkräfte die Brücke und das östliche Noordufer erfolgreich verteidigen konnte, bombardierte die Luftwaffe am Morgen des 11. Mai die Rampen zur Brücke. Als um 12.40, 12.50 und 14.14 Uhr auch das Zentrum von Alblasserdam Ziel von Angriffen mit Tieffliegern wurde, zogen sich die niederländischen Streitkräfte zurück. Auch 1945 wurde das Bauwerk nicht wesentlich beschädigt. Bis heute ist es weitgehend im Originalzustand erhalten und steht als Rijksmonument (Nr. 516075) unter Denkmalschutz. Bis zur Eröffnung des direkt nördlich der Brücke gelegenen Noordtunnels 1992 führte der Rijksweg A15 (Rotterdam–Nijmegen) über das Bauwerk. Danach erhielt der Streckenabschnitt mit der Brücke die Bezeichnung Rijksweg N 915. Neben dem regionalen Verkehr dient die Strecke vor allem Lastkraftwagen mit Gefahrgütern, für die der Noordtunnel der A15 gesperrt ist. Siehe auch Liste der Rheinbrücken Weblinks Brücke über die Noord. In: Structurae Brücke über die Noord auf der Website brueckenweb.de (deutsch, niederländisch)
Brug over de Noord

De Brug over de Noord (ook bekend als de Alblasserdamsebrug) is een verkeersbrug in Zuid-Holland. De brug, onderdeel van het Rijkswegenplan 1927, is geopend op 14 november 1939 en verbindt de oevers van de rivier de Noord tussen Alblasserdam en Hendrik-Ido-Ambacht. De brug heeft de Tweede Wereldoorlog overleefd, mede doordat deze (zonder dat de Nederlandse legerleiding dit overigens wist) ontbrak op de Duitse stafkaarten. Pas tegen het einde van de middag op 10 mei 1940 kreeg Generalleutnant Student in de gaten dat er Nederlandse troepen oprukten naar de brug en liet deze vervolgens snel bezetten. De Nederlandse legerleiding had verzuimd de brug te bewaken en kreeg, nadat de Duitsers deze eenvoudig ingenomen hadden, de brug ook niet meer in handen. Oorspronkelijk maakte de brug onderdeel uit van de A15. Door de toenemende verkeersdrukte vormde de brug een flessenhals in de A15 en werd besloten om een tunnel naast deze brug te graven. In 1992 werd de Noordtunnel geopend, sindsdien fungeert de brug als oeververbinding voor lokaal verkeer en transport van gevaarlijke stoffen, omdat deze niet door de tunnel mogen. De weg heeft ter plekke het nummer N915 gekregen.
Sint-Jorisdoelen (Middelburg)

De Sint-Jorisdoelen is een voormalig schuttershof aan de Balans in Middelburg. Het oorspronkelijke gebouw uit 1582 is tijdens de stadsbrand van 17 mei 1940 volledig verwoest. In de periode 1969-1970 is de gevel herbouwd naar het oorspronkelijke ontwerp van 1582. Deze gevel werd geflankeerd door twee moderne zijvleugels. Na in gebruik geweest te zijn als kantoorgebouw, zal het gebouw in 2023 als hotel in gebruik genomen worden. Schuttersgilde Sint Joris De eerste vermelding van de aanwezigheid van het Sint Joris schuttersgilde voor de kruis- of voetboog in Middelburg dateert uit 1352. Zij bezaten een hof nabij de Sint-Janskerk. Dit hof werd in 1541 onteigend en gesloopt door het Middelburgse stadsbestuur vanwege de aanleg van de Nieuwe Haven. In 1542 werd geld beschikbaar gesteld voor de aanleg van een nieuw hof op grond van het begijnhof. In 1582 werd aan de Balans de Sint-Jorisdoelen gebouwd, aangrenzend aan het hof. In de loop van jaren transformeerde het schuttersgilde in een soort broederschap, welke in 1764 fuseerde met de Grote Sociëteit van Middelburg, en de naam Confrérie Sint Joris ging dragen. In 1766 vonden er aanpassingen aan het gebouw plaats, waarbij op het dak een tweede rij dakvensters werd geplaatst en de ramen werden gewijzigd van kruis- naar schuiframen. Boven de poort links van het gebouw werd een nieuwe verdieping gebouwd. In 1875 fuseerde de Confrérie met Sociëteit De Vriendschap en ontstond de naam Sociëteit Sint Joris. De vereniging, alhoewel een voortzetting van het schuttersgilde, beoefende geen schietsport meer, de leden hielden zich bezig met lezen, spel en sport met als doel sociale bijeenkomsten. Ook waren er een kegelbaan en een tennisbaan aanwezig. In 1894 werd het pand gerestaureerd waarbij de zandstenen kruisramen op de begane grond werden vervangen voor houten ramen en de toegangspoort werd hersteld in de oorspronkelijke zandstenen uitvoering. Verwoesting en wederopbouw Volgend op beschietingen op 17 mei 1940 ontstond een grote stadsbrand. De Sint-Jorisdoelen liep in eerste instantie geen schade op, maar de oprukkende brand sloeg via een groentewinkel en een meubelmakerij over op een bakkerij en de Sint-Jorisdoelen. Alhoewel de brand hier gestopt werd brandde het pand volledig uit. Enkele muren die nog overeind stonden, stortten in tijdens een najaarsstorm. In 1941 werd ook de sociëteit opgeheven. Het stuk grond bleef onbebouwd totdat er in 1969 plannen werden gerealiseerd om een rijkskantorencomplex op deze plaats te bouwen. De Gemeente Middelburg verzocht dan wel om de doelen in originele stijl te herbouwen, wat ook gebeurde. Deze herbouw wordt gezien als de afsluiting van de wederopbouw van Middelburg. Op de begane grond hield het kantongerecht zitting. Het diende ook als arbeidsbureau en kantoor voor de griffie van de Zeeuwse Provinciale Staten. In 2017 kwam het gebouw leeg te staan. Nadat plannen om studentenhuisvesting te realiseren geen doorgang vonden kreeg het gebouw in mei 2023 een nieuwe bestemming als hotel.
Casa Schröder

La casa Rietveld Schröder (en neerlandès: Rietveld Schröderhuis) està situada a Utrecht i va ser construïda l'any 1924 per l'arquitecte neerlandès Gerrit Rietveld per encàrrec de la senyora Truus Schröder-Schrader i els seus tres fills. Introducció Es tracta d'un edifici catalogat com a monument des de 1976 i com a Patrimoni de la Humanitat des de l'any 2000. Truus Schröder-Schrader va encarregar que la casa es construís, preferiblement, sense parets. Rietveld va treballar juntament amb Schröder-Schrader per dissenyar la casa. Després del primer disseny, Schröder-Schrader no n'estava contenta, perquè s'havia imaginat una casa on es pogués fer una lliure associació i connexió entre l'interior i l'exterior. Estil arquitectònic La casa és un dels exemples més coneguts de l'estil De Stijl i possiblement l'únic veritable edifici classificat com a "De Stijl". La sra. Schröder va viure a la casa fins a la seva mort, el 1985. La casa va ser restaurada per Bertus Mulder i ara és un museu habilitat per a visites. Referències Vegeu també Llista de museus dels Països Baixos Enllaços externs Rietveld Schröder House Rietveld Schröder House at the UNESCO World Heritage Centre Video tour of Schroder House Galinsky page, with photos
Kuća Rietveld Schröder

Kuća Rietveld Schröder (nizozemski: Rietveld Schröderhuis), poznata i kao Schröder kuća u Utrechtu je kuća koju je 1924. godine izgradio nizozemski arhitekt Gerrit Rietveld za Gđu. Truus Schröder-Schräder, majku troje djece, koja je tražila da kuća bude sa što manje zidova. Nalazi se između običnih terasastih kuća, pored ceste koja je izgrađena u 1960tima. Kuća je najbolji, a po nekima jedini, primjerar ahitekture De Stijla. Gđa. Schröder je živjela u njoj sve do svoje smrti 1985. god. kada ju je restaurirao Bertus Mulder u muzej otvoren posjetiteljima. Zbog toga što predstavlja nezaobilazan primjer napretka moderne arhitekture 20. stoljeća, 2000. godine dospjela je na UNESCOv popis mjesta svjetske baštine u Europi. Arhitektura Kuća Rietveld Schröder je izvana i iznutra radikalno prekinula s tradicionalnom arhitekturom. Ova kuća na dva kata je izgrađena na kraju terase drugih kuća u nizu, ali je potpuno drugačija od njih. Unutra nedostaje statična akumulacija soba, već su prostori dinamični, otvoreni i povezani. Prizemlje je zadržalo malo tradicije u organizaciji kuhinje i tri spavaće sobe oko središnjeg stubišta. Dnevni boravak na katuje zapravo veliki otvoreni prostor u kojemu se nalaze odvojeni samo toalet i kupatilo. Rietveld je namjeravao ostaviti ovaj prostor takvim kakav je. No gđa. Schröder, je željela da on bude više-funkcionalan, što je dobiveno nizom klizećih i preklopnih panela. Kada je potpuno podijeljen, dnevni boravak se pretvara u tri spavaće sobe, kupatilo i dnevni boravak. No, između ove krajnje podjele i potpuno otvorenog prostora postoje brojne kombinacije različitih oblika i namjena prostorija. Fasada je veliki kolaž ploča i linija čiji su dijelovi namjerno odvojenih oblika i čine nam se kako klize jedan pored drugoga. Na ovaj način je omogućeno da se napravi nekoliko balkona. Poput Rietveldove stolice, svaki dio ima svoj zaseban oblik, mjesto i boju. Primarne boje fasade, pored bijele i sive pozadine, te crnih prozora i njihovih okvira, su odabrane da ojačaju plastičnost i čvrstoću kuće. Bilješke Vanjske poveznice Rietveld Schröder kuća Rietveld Schröder kuća na službenim stranicama UNESCOve svjetske baštine Rietveld Schröderhuis Arhivirana inačica izvorne stranice od 7. rujna 2009. (Wayback Machine) - Centraal Museum Utrecht Video obilazak kuće Schroder
Dom Rietvelda w Utrechcie

Dom Rietvelda w Utrechcie (ndr. Rietveld Schröderhuis) – konstruktywistyczna, modernistyczna, neoplastyczna willa w Utrechcie, zaprojektowana przez holenderskiego architekta Gerrita Rietvelda. Jedno ze sztandarowych dzieł grupy De Stijl. Historia Willę zaprojektowano dla farmaceutki Truus Schröder-Schräder (1889–1985) i trójki jej dzieci w 1924. Zamieszkana była do 1985. Dom został odrestaurowany przez Bertusa Muldera (1974) i obecnie jest otwarty dla zwiedzających. W 2000 został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Architektura Dom został zbudowany w oparciu o podstawowe zasady estetyki grupy De Stijl, pod znaczącym wpływem twórczości Kazimierza Malewicza – geometryczne, białe płaszczyzny, proste poręcze, prostokątne otwory okienne z czarnymi obramowaniami. Elementaryzm nakazywał podzielenie budynku na części składowe, jednakowo znaczące w projektowaniu i odbiorze. Obiekt przestał być całością z wyodrębnionymi szczegółami – stał się sumą specjalnie izolowanych części. Zignorowano hierarchię znaczeń poszczególnych elementów – fragmenty uzyskały pełną niezależność, w myśl pełnego uplastycznienia bryły, która stała się wielką rzeźbą przestrzenną w niewielkim ogrodzie. Nastąpiło rozbicie tej bryły i rozdzielenie spójnego obrazu budynku na części geometryczne (płaszczyzny, figury – przede wszystkim kwadraty i prostokąty akcentowane podstawowymi barwami). Budynek celowo nie jest monolitem. Przekreślono granice pomiędzy zewnętrzną i wewnętrzną sferą budynku – meble i wyposażenie wnętrz było utrzymane w tej samej gamie formalnej, co elewacje. Zgodnie z ideą wolnego planu wewnątrz domu zastosowano przesuwane ściany działowe. Galeria Zobacz też Piet Mondrian Theo van Doesburg Looshaus w Wiedniu Willa Müllerów w Pradze Willa Tugendhatów w Brnie Willa „Savoye” w Poissy Przypisy Bibliografia Tadeusz Broniewski, Historia architektury dla wszystkich, t. IV: Ostatnie dwa stulecia, Ossolineum, Warszawa – Wrocław – Kraków, 1967, ISBN 978-83-7503-058-7. JakubJ. Wujek JakubJ., Mity i utopie architektury XX wieku, Warszawa: Arkady, 1986, ISBN 83-213-3259-5, OCLC 835852787 .
Casa Rietveld Schröder

A Casa Rietveld Schröder em Utrecht, na Holanda foi construída em 1924 pelo arquiteto holandês Gerrit Rietveld para a Sra. Truus Schröder-Schräder e seus três filhos. Ela pediu para que a casa fosse planejada sem muros. Rietveld trabalhou lado a lado com Schröder-Schräder para criar a casa. Ele fez o primeiro croquis da casa e Schröder-Schräder não gostou. Ela tinha a visão de uma casa livre de associações e onde se pudesse criar uma conexão entre o interior e o exterior. A casa é um dos maiores exemplares da arquitetura De Stijl. A Sra. Schröder viveu na casa até sua morte em 1985. A casa foi restaurada por Bertus Mulder e agora é um museu aberto a visitantes. Foi considerada monumento em 1976 e faz parte da lista do Patrimônio Mundial da UNESCO desde 2000. Arquitetura A Casa Rietveld Schröder constitui tanto no interior quanto no exterior uma ruptura radical com toda a arquitetura anterior. A casa está localizada em Utrecht mas não tem nenhuma semelhança às casas da região. É próxima a uma autoestrada desde a década de 1960. Dentro da casa não existe um acúmulo estático mas sim dinâmico de cômodos, com uma zona aberta intercambiável. O piso térreo ainda possui aquecimento tradicional; ao redor de uma escada estão a cozinha e três quartos. A área de convívio é no andar superior, com um sótão seguindo a regulamentações das autoridades, forma uma grande zona aberta, exceto por um banheiro separado e um lavabo. Rietveld queria deixar o andar superior deste jeito mas a Sra. Schröder entretanto, sentiu que o espaço deveria ser utilizado de outra forma, aberto ou subdividido. Isso foi conseguido com um sistema de painéis deslizantes e que se recolhem. Quando totalmente particionados, este nível possui três quartos, banheiro e sala de estar. No interior existe uma série de quartos cambiáveis, cada um com sua experiência espacial própria. As fachadas são constituídas por vários planos e linhas cujos componentes são propositalmente separadas parecem deslizar uma da outra. Isso conduz a formação de várias sacadas. Cada componente tem a sua própria forma, posição e cor. As cores foram escolhidas a fim de aumentar a plasticidade das fachadas; superfícies em branco e sombras de cinza, janelas e batentes pretos e um número linear de elementos em cores primárias. Existe pouca distinção entre o interior e o exterior. As linhas retilíneas e planas fluem de fora para dentro, com a mesma paleta de cores e superfícices. Mesmo as janelas são fixas de uma maneira que ficam a 90 graus das paredes, preservando padrões de design estritos. Construção Inicialmente, Rietveld queria construir a casa sem concreto. Mudou de ideia quando descobriu que seria muito caro, como se fosse um prédio pequeno. As fundações e sacadas são as únicas partes da casa que são de concreto. As paredes foram feitas de tijolos e gesso. As molduras das janelas e portas de madeira bem como o assoalho, que é suportado por vigas de madeira. Para suportar a casa vigas de aço com arame trançado foram usadas. Galeria Referências Ligações externas Casa Rietveld Schröder UNESCO Vídeo da Casa Schroder Site com fotos
Дом Шрёдер

Дом Шрёдер (нид. Rietveld Schröderhuis) — здание в Утрехте, построенное в 1924 году Герритом Ритвельдом, сотрудником объединения «Де Стейл», для госпожи Трюс Шрёдер (Truus Schröder-Schräder) и её троих детей. Она поручила построить дом, желательно, без стен, и архитектору удалось исполнить её просьбу. В результате было создано, возможно, единственное здание в стиле неопластицизма, которое стала классикой этого стиля. Дом напоминает живопись Пита Мондриана, одного из основателей группы «Де Стейл», которая вдруг стала объемной. Здесь нет стандартных архитектурных деталей, никакого орнамента — одни прямые углы и плоскости, окрашенные в основные цвета спектра. Фасады образованы сочетанием выступающих и заглубленных плоскостей и линий, они кажутся не реальными, а нарисованными, картинными. Эта архитектура выражает не тектонические представления, а ощущение пространства, организованное с помощью пластики и ритма. Госпожа Шрёдер прожила в этом доме до самой смерти, наступившей в 1985 году; позже дом был отреставрирован Бертусом Мюлдером и превращён в музей. Владелица заранее позаботилась о фонде Ритвельд-Шрёдер для этих нужд. В 1975 году дом был включен в список памятников архитектуры, в 2000 году на 24-й сессии Юнеско внесла дом в список объектов Всемирного наследия, согласно критериям I и II. Архитектура и внутреннее убранство В доме два этажа, его общая площадь — 125 м². Первый этаж относительно классично спроектирован, второй же объявлен чердаком, чтобы на него не распространялись в полной мере некоторые архитектурные требования. На втором этаже отсутствует традиционное деление на комнаты, стены существовали по желанию госпожи Шрёдер только в форме перегородок, вся мебель могла складываться, а двери комнат открывались при помощи механических кнопок и рычагов. В доме нет системы центрального отопления и плиты, их заменили трубами с горячей водой, размещенными под окнами, буржуйкой и лифтом с кухни на второй этаж для подачи еды. Вместо занавесок используются цветные фанерные щиты. Дом специально обращён окнами не на улицу, а в противоположную сторону: на том месте планировалась новая улица и предполагалось, что вид на нее будет, в соответствии с проектом, очень красивым. Однако вместо новой улицы в 1964 году построили автостраду. Примечания Ссылки Официальный сайт достопримечательности Статья: Дом Шрёдер (Schroder House) + чертежи