NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Mok (Texel)

Mokbaai of Mok is een baai in het zuiden van het Nederlandse waddeneiland Texel, tussen de De Hors en 't Horntje. Het is het restant van een vroegere waterweg, het Spanjaardsgat, die in de 18e eeuw verzand is. De baai bestaat nu voor een groot deel uit kwelders en valt bij eb bijna volledig droog. Het is dan een belangrijk foerageergebied voor watervogels. Rond de baai liggen verschillende vogelreservaten, zoals de Geul, de Petten en 't Stoar, die deel uitmaken van het natuurgebied Nationaal Park Duinen van Texel. In de eerste helft van de 20e eeuw was de baai in gebruik als marinevliegkamp voor watervliegtuigen van de Marineluchtvaartdienst. Tegenwoordig ligt aan de Mokbaai nog de Joost Dourleinkazerne van het Korps Mariniers. De baai en kazerne zijn in gebruik als amfibisch oefenkamp. Rond de Mokbaai liggen twee wegen, de Mokweg aan de west- en zuidkant en de Molwerk aan de noordkant. Op de Stuifdijk is een kleine vogeluitkijkpost. De Moksloot, eind 19e eeuw gegraven om de westelijke duinvalleien te ontwateren en geschikt te maken voor weiland, stroomt in de baai uit. In 1956 is de hele Moksloot afgedamd om het water vast te houden voor de drinkwaterwinning. Nadat de waterwinning stopte is in 1993 de Moksloot weer open gemaakt tot aan de Mokbaai, waarmee de situatie uit de tijd van de vroegere duinbeek Aalloop min of meer is hersteld. Afbeeldingen Externe link Nationaal Park Duinen van Texel - De Mokbaai
Geelders

The forest and nature area the Geelders is located at the western side of the village of Olland in Meierijstad, North Brabant and covers almost 300 hectares. The Geelders are part of the larger area Het Groene Woud. The varied landscape of the Geelders consists of coppice hedges, with deciduous forests with drover's roads, poplars, heathland, grassland and farmland. Already in the 17th century was the area used for the production of oak coppice. The bark of trees was used in the tannery. In order to exploit the forest as well as possible there were wide drover's roads constructed. For an extensive system of drainage there were ditches and trenches constructed. On the available new land there were rabatten made, which are the higher ground ridges between the trenches which were used for silviculture. Cavities in old and often declining trees are grateful breeding and hiding places for tawny owls and beech martens. In spring the forest soils are covered with millions of wood anemones, which are pleasing to the eye. The clay layer keeps the area quite wet and as result there can be found rare plants like true lover's knot, Dactylorhiza maculata, royal fern and primrose. Also native specimens of wild medlar, Guelder rose, dog rose and hawthorn can be found in the area. For more than 100 years an important part of the property is owned by the family Marggraff from Vught. Since the Second World War, the main management by this family consisted out of doing nothing. As a result of the lack of human interference, the Geelders is in a high natural state and is now one of the most valuable wetlands in the Netherlands. Staatsbosbeheer has marked several trails through the Geelders. References
Hillegondakerk

De Hillegondakerk is een Nederlands-hervormde kerk in Rotterdam-Hillegersberg en is de oudste kerk van Rotterdam. De kerk is aangewezen als rijksmonument. De kerk is gebouwd op een donk, een zandrug in het veengebied. De exacte ouderdom van de kerk is niet vast te stellen. De oudste oorkonde over Hillegersberg stamt uit het jaar 993. In een oorkonde uit het jaar 1028 is sprake van een schenking aan de kerk van Rotta in 1025. Op de donk stond ook een kasteel, Huis ten Berghe, dat in 1426 met de kerk werd verwoest door de Hoeken tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten. Het kasteel waarvan bij de kerk een overblijfsel staat, is niet herbouwd; voor de herbouw van de kerk is gebruikgemaakt van de restanten van de kasteeltoren. De Hillegondakerk in zijn huidige vorm stamt ongeveer uit het jaar 1500. De restanten van het kasteel zijn in 1969/1970 archeologisch onderzocht. In het interieur van de kerk zijn een aantal oude elementen aanwezig: een preekstoel uit 1631, een voorleeslessenaar uit 1724 en het orgel van Abraham Meere uit 1830 (gerestaureerd in 1982). De naam Hillegondakerk gaat volgens de legende terug op de reuzin Hillegond, die haar schort met zand leegstortte in het veengebied om daar een huis te bouwen. In het Wapen van Hillegersberg komt dit motief terug. In katholieke kring ging men er aan het eind van de 19e eeuw van uit dat de naam verwees naar de heilige Hildegard van Bingen, aan haar werd in 1890 de St. Hildegardiskerk gewijd.
Muziektent (Gouda)

De muziektent aan het Houtmansplantsoen in Gouda is een monumentaal gebouw gemaakt op het einde van de 19e eeuw. Geschiedenis Door de uitbreiding van het Houtmansplantsoen in de tweede helft van de 19e eeuw ontstond er ruimte voor het organiseren van culturele evenementen in het park. Dit idee paste binnen het concept van die tijd van het stadspark als plaats waar de moderne stadsmens tot rust kon komen en als plek waar het geestelijk leven tot bloei gebracht kon worden. De in de negentiger jaren van de 19e eeuw gebouwde muziektent is daar het tastbare resultaat van. Het gebouw is tevens een weerspiegeling van de mogelijkheden van de industriële vormgeving in de tweede helft van de 19e eeuw. De muziektent, volgens het ontwerp uit 1893 Pavillon de Gouda genoemd, werd vormgeven in de zogenaamde Neo-Hollandse Renaissancestijl. De acht kolommen van het gebouw zijn voorzien van decoratieve ornamenten (zie afbeelding). De opening van de muziektent vond plaats ter gelegenheid van de inhuldiging van koningin Wilhelmina op 31 augustus 1898. Het gebouw heeft door de jaren heen dienstgedaan als podium voor openluchtconcerten. In 1984 werd het gebouw gerenoveerd. De renovatie werd uitgevoerd door leerlingen van een Lagere technische school. Het gebouw is erkend als rijksmonument.
Joodse begraafplaats (Eijsden)

In Eijsden ligt de op een na grootste Joodse begraafplaats van Limburg. Ze is gelegen aan de Cramignonstraat en er zijn ongeveer 300 grafstenen. Ze stamt uit de vroege 19de eeuw (ca. 1815). Op deze begraafplaats zijn twee dingen die direct opvallen: de grote hoeveelheid portretten op de graven en de vele Franstalige grafschriften. Het plaatsen van een portret op een graf is typisch katholiek. Dat het hier ook bij Joodse graven is gebeurd zegt iets over hoe goed de Joden geïntegreerd waren. Op veel plaatsen werden Joden gezien als een vreemde eend in de bijt, maar in Maastricht en omgeving was dat zeker niet het geval. Dat wil zeggen: niet in de periode 18de, 19de en 20ste eeuw, de "gouden eeuw" voor de Joodse gemeenschap. In Joodse kringen werd evengoed gesproken van een "kerk" in plaats van een "sjoel" en een "sjwammes" was gewoon een "koster". Het grote aantal Franstalige grafschriften komt doordat de Belgische overheid geen garantie geeft dat een Joodse begraafplaats behouden kan blijven. Omdat volgens de Joodse wet een begraafplaats nooit mag worden geruimd, hebben veel Belgische Joden (met name uit de omgeving van het Franstalige Luik ervoor gekozen zich in het nabije Eijsden te laten begraven. In de vroege 18de eeuw kwamen de eerste Joden naar Eijsden. Zij werden in Maastricht geweerd. Het waren gedreven handelaren en vanuit Eijsden ontstond een levendige handel in kaas, tabak, specerijen, goud en zilver. Rond 1860 scheurde de Joodse gemeente van Eijsden en zodoende waren er twee Joodse gemeenschappen met elk een eigen synagoge in de huidige Diepstraat. Tevens hadden beide gemeenten (één was conservatief, de ander liberaal) een eigen begraafplaats. Het is niet bekend op welke andere plaats(en) in Eijsden een Joodse begraafplaats is geweest. Aan de scheuring kwam een einde toen de Joden van Eijsden in 1935 bij Maastricht werden gevoegd. Dat ging overigens gepaard met veel protest. Na de Tweede Wereldoorlog waren er nagenoeg geen Joden meer in Eijsden. De begraafplaats wordt daarom nu eigenlijk alleen nog maar door Belgische Joden gebruikt. Op de begraafplaats is nog een gebouwtje bewaard gebleven. Dit is een zogenoemd metaheerhuisje. Hier werden de overleden verzorgd. De begraafplaats is afgesloten, maar bij de ingang staat vermeld waar de sleutel kan worden geleend. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Synagoge (Eijsden)
Hardenberg (villaboerderij)

De villaboerderij Hardenberg, gelegen aan de Verlengde Hoofdweg 4 in Nieuw-Beerta in de Nederlandse provincie Groningen, werd in 1912 gebouwd in opdracht van Jan Roemeling Evers. De villa werd ontworpen in een overgangsstijl. Beschrijving De villa van de boerderij Hardenberg te Nieuw-Beerta werd gebouwd in een overgangsstijl. De villa heeft decoratief gepleisterde gevels. De entree bevindt zich in een aanbouw de noordzijde van de villa. Aan de voorzijde (de westzijde) bevindt zich in het uitspringend gevelgedeelte aan de noordkant een gebogen erker. Recht daarboven op de verdieping is een balkon met een gebogen gepleisterde balustrade. Daarboven is de naam Hardenberg aangebracht onder een halfrond venster. In het midden van de zuidelijke gevel is een houten serre gebouwd onder een lessenaarsdak met balkon. Het balkon heeft een decoratief opengewerkt ijzeren hek als balustrade (zie detailafbeelding). Het balkon wordt afgedekt door een luifel met een decoratief gekartelde gootlijst. De ramen in de gevels hebben een gepleisterd omlijsting en zijn voorzien van een boogtrommel. De villa van de boerderij is erkend als rijksmonument onder meer vanwege de cultuur-, architectuur-, en stedenbouwkundige waarde, de opvallende vormgeving, de beeldbepalende ligging, als voorbeeld van een villaboerderij en als herinnering aan de bloei van de landbouw in de bouwperiode.
Agnus Deikerk (Aalst)

De Agnus Deikerk is de protestantse kerk van Aalst, gelegen aan Koningin Julianalaan 12. Geschiedenis De Hervormde gemeente werd gesticht in 1648. Ze omvatte Waalre, Aalst, Dommelen en Valkenswaard. Oorspronkelijk kerkte men in genaaste katholieke kerkgebouwen. Einde 18e eeuw moesten deze worden teruggegeven aan de katholieken. Daarmee hadden de protestanten geen eigen kerkgebouw meer. Er waren overigens weinig protestanten in de regio. In 1809 besloot koning Lodewijk Napoleon dat de protestanten een eigen kerkgebouw zouden krijgen. Dit werd in 1813 ingewijd en bevond zich te Valkenswaard. Pas in het derde decennium van de 20e eeuw nam het aantal protestanten in Aalst en Waalre toe, vanwege de industrialisatie van Eindhoven. Vanaf 1936 vonden er diensten plaats in een woonhuis, en pas in 1957 werd Aalst-Waalre een apart onderdeel van de Valkenswaardse kerkelijke gemeente, Wijk II genaamd. In 1959 kwam er een eigen kerkgebouw, de huidige Agnus Deikerk, die eerst een beroep op hulppredikanten moest doen, doch pas in 1964 een eigen predikant kreeg. Met de Gereformeerden, tot dan toe op Eindhoven aangewezen, was men sinds 1968 in gesprek tot samenwerking, en in 1981 werd deze samenwerking bekrachtigd in het kader van het Samen op Weg-proces. Aldus werd Agnus Dei een Samen-op-Weg gemeente, later een PKN-gemeente. Gebouw Het huidige, uit 1959 stammende, kerkgebouw werd ontworpen door G. Pothoven en H.A. Pothoven. Het is een eenvoudig bakstenen gebouw in traditionalistische stijl, met elementen van de Delftse School. De kerk wordt gedekt door een vlak zadeldak en op de voorgevel bevindt zich een klein bakstenen klokkentorentje. De toegang tot de kerkruimte vindt plaats via een laag bijgebouw dat dwars op de kerk staat.
Catharijnepoort (Dordrecht)

De Catrijnepoort is een stadspoort in de Zuid-Hollandse stad Dordrecht. De poort staat aan de Hooikade langs de Oude Maas en vormt de afsluiting van de Korte Engelenburgerkade. Het is een van de twee overgebleven stadspoorten van Dordrecht; de andere is de Groothoofdspoort. In het monumentenregister staat de poort vermeld als Catharijnepoort. De Catrijnepoort werd gebouwd in 1652, tegelijk met haar tweelingzus, de Annapoort, aan het andere eind van de Hooikade, als afsluiting van de Mazelaarsstraat. De Annapoort is in 1869 afgebroken. Ze werden gebouwd als versiering na het graven van het Maartensgat (vanaf 1647) en de aanleg van het omliggende terrein. Ze hadden geen defensieve functie en ze zijn ook nooit deel van een stadsmuur geweest. De oudste vermelding stamt uit 1655 als 'St. Catarine poort'. Het is onwaarschijnlijk dat in het protestantse Dordrecht de poort de naam van de heilige Catharina droeg. Mogelijk is de poort vernoemd naar Christina Pijl, de vrouw van burgemeester Cornelis van Beveren, waarbij de naam via Kerstyne is verbasterd tot Catryne, zoals in de vermelding uit 1665 ("cateryne poort"). Bronnen Mieke van Baarsel (1992): Van Aardappelmarkt tot Zwijndrechts Veerhoofd. De straatnamen van de historische binnenstad van Dordrecht, Hilversum: Verloren, p. 58-59 Johan Hendriks & Jan Koonings (2001): Van der stede muere. Beschrijving van de stadsmuur van Dordrecht, Dordrecht: Vereniging Oud-Dordrecht, Jaarboek 2000, p. 94
Lourdeskapel (Zwaag)

De Lourdeskapel in Zwaag is een kapel nabij de Martinuskerk. De kapel werd gebouwd op initiatief van pastoor Masker, die Lourdes had bezocht. In de kapel staat een Lourdesgrot. De kapel is een zeszijdige centraalbouw in neogotische stijl en dateert uit 1882. Lange tijd werd aangenomen dat architect A.C. Bleijs de ontwerper van de kapel is geweest. Hiervoor is echter geen enkel bewijs gevonden. Tijdens de restauratie van de hervormde kerk in 1997/98 fungeerde de Lourdeskapel als onderkomen voor de hervormde gemeente van Zwaag-Risdam. De kapel is een gemeentelijk monument. Zie ook Lijst van bouwwerken van Adrianus Bleijs Lijst van gemeentelijke monumenten in Zwaag Literatuur: Lee, J. van der, ‘Het wonder van Zwaag. Nieuw licht op de ontstaansgeschiedenis van de Lourdeskapel’, in: Kwartaalblad van de Vereniging Oud Hoorn, jrg. 26, no. 1, 2004.
Binnenhaven (Rotterdam)

De Binnenhaven is een van de oudste havens van Rotterdam in Rotterdam-Zuid, gegraven tussen 1874 en 1878. De lengte was 1000 m, de breedte bedroeg over de eerste 700m 80 m; over de laatste 250 m was de breedte 40 m. Het bodempeil varieerde bij de aanleg van -7,15 tot -7,65 NAP. De Binnenhaven was voor die tijd zeer modern en uitgerust met stoom- en hydraulische kranen en kolentips. Toen in 1882 de aandeelhouders van de Rotterdamsche Handelsvereeniging (zie aldaar en bij Lodewijk Pincoffs) een rendabele exploitatie van de Handelsinrichtingen, waarvan de Binnenhaven deel uitmaakte, niet meer zagen zitten werden ze overgenomen door de gemeente Rotterdam, die de exploitatie voortzette. De havens werden destijds vanwege het kadegeld dat door de RHV werd geheven, wat toen verder in Rotterdam nog niet voorkwam, en het lastige in- en uitmanoeuvreren, als het even kon door kapiteins gemeden. Tegenwoordig is de Binnenhaven onderdeel van de Kop van Zuid en omgeven door de woningbouw, onder meer de de Peperklip. Een deel van de Binnenhaven en een zijtak ervan, de Entrepothaven zijn ingericht als jachthaven. Dure plezierjachten liggen nu afgemeerd aan de kades.
Hoofdwacht (Haarlem)

Hoofdwacht és un monument històric (Monument Nacional) i antiga presó de la plaça del mercat central (Grote Markt) de Haarlem (Països Baixos). Història Hoofdwacht va ser construït al segle xiii i és considerat l'edifici més antic de Haarlem. Les marques de la paret indiquen que és un dels edificis més antics de la ciutat. De 1250 a 1350 va allotjar el primer ajuntament de la ciutat. Una placa de sobre de la porta diu: Això vol dir que aquest edifici va ser utilitzat com a sala de reunions de l'Ajuntament cada vegada que el comte d'Holanda es quedava a l'edifici de l'Ajuntament, situat a la mateixa plaça Grote Markt. Després, diverses famílies importants de la ciutat van viure-hi. La part inferior de la casa va ser utilitzada com a impremta, magatzem i instal·lació on guardar cervesa. L'humanista Dirck Volckertszoon Coornhert també va treballar-hi. La façana barroca data de cap a 1650. El 17 de maig 1755 Hoofdwacht va ser comprat pel municipi per servir com a seu dels guàrdies de la ciutat (schutterij). L'edifici comptava amb una garjola a la part superior, fins que va ser construïda la presó al costat oriental del riu Spaarne el 1899. Abans de 1755 els presoners eren tancats al soterrani de l'ajuntament, un lloc que sovint era molt humit. El fet de moure els presoners dalt de l'edifici va representar una millora en les seves condicions de vida. Des de 1919 l'edifici és de l'associació d'història Historische Vereniging Haerlem, que l'utilitza actualment per a reunions i petites exposicions públiques sobre la història de Haarlem. De maig a setembre està oberta al públic. Referències Enllaços externs Historische Vereniging Haerlem (neerlandès)
Hauptwache Haarlem

Die Hauptwache Haarlem (niederländisch Hoofdwacht) ist ein Gebäude aus dem 13. Jahrhundert in der nordholländischen Stadt Haarlem, am Grote Markt 17. Es diente zunächst als Rathaus, danach als Wohn- und Geschäftshaus und seit 1755 als Hauptquartier der städtischen Miliz. Als Rijksmonument steht es seit 1969 unter Denkmalschutz. Geschichte Die ältesten Teile des Gebäudes stammen aus der Mitte des dreizehnten Jahrhunderts; es gilt als eines der ältesten Steinhäuser in Haarlem. Nachdem das Rathaus 1350 in das heutige Gebäude umgezogen war, diente es als Wohn- und Geschäftshaus; u. a. wurden die unteren Etagen und Keller als Bierlager und Druckerei genutzt. Der Gelehrte Dirck Volkertszoon Coornhert lebte ebenfalls eine Zeitlang hier. 1755 erwarb die Stadt das Gebäude und belegte es mit den Offizieren der Miliz, später abgelöst von anderen militärischen oder polizeilichen Einrichtungen. 1919 übernahm die Historische Vereniging Haerlem, der Haarlemer Geschichtsverein, das Gebäude als Vereinssitz. Anlässlich der 750-Jahr-Feier der Stadt wurde die Hoofdwacht 1994/1995 restauriert. Neben dem Vereinssitz dient es heute (Stand 2013) als Museum. Weblinks Videopräsentation und Beschreibung auf der Website der Historischen Vereniging Haerlem (niederländisch) Einzelnachweise
Hoofdwacht (Haarlem)

Le Hoofdwatch est un bâtiment historique situé sur la Grote Markt de Haarlem (Pays-Bas). Autrefois utilisé comme prison, il est aujourd’hui classé parmi les monuments nationaux. Son architecture caractéristique et son emplacement central en font un élément emblématique du patrimoine de la ville. Histoire Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail des Pays-Bas Portail de la protection du patrimoine
Hoofdwacht (Haarlem)

De Hoofdwacht aan de Grote Markt 17 van Haarlem is een van de oudste monumenten van Haarlem. De aanduiding hoofdwacht verwijst naar de functie die het waarschijnlijk 13e-eeuwse gebouw vanaf de 18e eeuw had voor de schutterij die als stadwacht fungeerde. Het gebouw is een rijksmonument. Geschiedenis Historische gegevens en bouwsporen duiden erop dat de oudste delen van het gebouw uit het midden of de tweede helft van de 13e eeuw stammen. De oostelijke muur aan de Smedestraat is het oudst bekende metselwerk van Haarlem, waarmee de Hoofdwacht het oudste stenen gebouw van Haarlem is. In de eerste jaren werd de Hoofdwacht gebruikt door de Graven van Holland, wanneer zij in Kennemerland verbleven. Van 1250 tot 1350 was het gebouw in gebruik als eerste Haarlemse stadhuis. Nadat het stadsbestuur in 1350 zijn intrek had genomen in het huidige stadhuis, werd de Hoofdwacht weer een woonhuis. Het gebouw bood onderdak aan verschillende voorname Haarlemse families, de benedenverdieping werd gebruikt door drukkerijen, winkels en bierkelders. Omstreeks 1650 werd op de plaats van het oude stadhuis een particulier huis gebouwd. De gemeente kocht dit pand in 1755, waarna het in 1765 het wachtgebouw van de schutterij en later het hoofdkwartier van de huzaren werd. Op de benedenverdieping kwam de wachtkamer, op de eerste verdieping werden houten cachotten gebouwd. Vanuit deze centrale post op de Grote Markt werden de stadspoorten geopend en gesloten en werd de openbare orde gehandhaafd. Het pand werd al snel De Hoofdwacht genoemd en die naam is gebleven. Sinds 1919 huurt de Historische Vereniging Haerlem het pand van de gemeente en gebruikt het als thuisbasis. Ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan van de stad is de Hoofdwacht in de periode 1994 en 1995 gerestaureerd. In het gebouw is een opmerkelijke kaart te zien, genaamd “HARLEMUM: VICIT VIM VIRTUS”. Dit is de grote kaart van Haarlem uit 1688. Het is een historisch en artistiek waardevol stuk dat een gedetailleerd beeld geeft van Haarlem in de late 17e eeuw. De Latijnse titel betekent “Deugd heeft geweld overwonnen”, wat een belangrijk thema van die tijd weerspiegelt.
Hoofdwacht (Haarlem)

Hoofdwacht – zabytek (rijksmonument) położony przy placu Grote Markt w miejscowości Haarlem w prowincji Noord-Holland w Holandii, w przeszłości pełniący funkcję ratusza miejskiego i więzienia, obecnie wykorzystywany przez lokalne stowarzyszenie historyczne jako muzeum. Budynek powstał w XIII wieku i uznawany jest za jeden z najstarszych zabytków Haarlem; do ok. 1350 roku wykorzystywany był jako ratusz miejski. Barokowa fasada budynku pochodzi z ok. 1650 roku. Nad drzwiami wejściowymi do budynku znajduje się tabliczka w języku niderlandzkim z następującym napisem: Wanneer de Graef hier op het Sand Sijn Princenwoning had geplant, So was dit loflijk oud gesticht. Tot Haerlems Raedhuys opgericht oznaczająca, iż za każdym razem, kiedy hrabia Holandii nocował w znajdującym się po drugiej stronie placu Grote Markt ratuszu, Hoofdwacht wykorzystywany był jako miejsce posiedzeń rady miejskiej. Przed 1755 rokiem, kiedy budynek został zakupiony przez miasto Haarlem z przeznaczeniem na siedzibę ówczesnej straży miejskiej (schutterij) — od czego wywodzi się jego dzisiejsza nazwa — pomieszczenia w piwnicach wykorzystywane były m.in. jako sklep drukarski czy przechowalnia piwa; jednym z najemców budynku był pisarz i poeta Dirck Volckertszoon Coornhert. Strażnicy mieszkający w Hoofdwacht zajmowali się m.in. codziennym otwieraniem i zamykaniem bram miejskich, co sygnalizowane było biciem dzwonów Damiaatjes bazyliki św. Bawona. Od 1919 roku budynek wykorzystywany jest przez stowarzyszenie historyczne Historische vereniging Haerlem i służy jako miejsce spotkań i wystaw dotyczących historii Haarlem. Co roku w okresie od maja do września, w wybranych godzinach od piątku do niedzieli budynek otwarty jest do zwiedzania przez publiczność; wstęp jest darmowy. Przypisy
Дом городской стражи (Харлем)

Дом городской стражи (нид. Hoofdwacht) — историческое здание на центральной площади Харлема Гроте-Маркт (нид. Grote Markt) в Нидерландах. Появилось в середине XIII века и является одним из старейших в городе и имеет статус национального памятника. Дошедший до наших времён фасад здания датируется серединой XVII века. В 1250—1350 годах строение выполняло функции ратуши (Харлем получил статус города в 1245 году), которая затем переехала в новое здание. Позднее в доме проживали семьи именитых горожан, а нижняя часть здания использовалась как магазин, типография и пивной склад. В XVI веке в доме работал известный голландский учёный Дирк Волькертсен Коорнгерт. 17 мая 1755 года здание было куплено городскими властями и в 1765 году превращено в штаб-квартиру городской стражи с деревянной тюрьмой на первом этаже. Именно тогда и появилось название Дом городской стражи (нид. Hoofdwacht). С 1919 года в доме расположена «Историческая ассоциация Харлема». К 750-летию города в 1994—1995 годах здание было отреставрировано. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Дом городской стражи в Харлеме Rapport Rijksmonumenten (нид.) Historische Vereniging Haerlem - Hoofdwacht (нид.)