NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zijlpoort (Leiden)

De Zijlpoort is een stadspoort in Leiden, Zuid-Holland, Nederland. De poort is in 1667 in classicistische stijl opgetrokken volgens een ontwerp van de Leidse bouwmeester Willem van der Helm en voorzien van beeldhouwwerk van Rombout Verhulst. De klok is in 1668 gegoten door Hemony. Doordat de poort zowel op de stadswal als op de brug ervoor moest aansluiten, heeft het gebouw de vorm van een parallellogram. De Morspoort en de Zijlpoort zijn als enige twee overgebleven van de oorspronkelijk acht poorten. Langs de Zijlpoort stroomt, vanaf het nabijgelegen riviertje de Zijl, de Oude Rijn de stad Leiden binnen. De Oude Zijlpoort, de voorganger van de Zijlpoort stond 300 meter westelijker aan de Haarlemmerstraat, tussen de Koestraat en het Havenplein; daar was de oude stadsmuur. In de loop der tijd heeft de Zijlpoort, en dan met name de zaal boven de doorgang, verschillende functies vervuld: begin achttiende eeuw vergaderden de rederijkers er, vanaf 1736 was er een school voor arme kinderen gevestigd, en in de negentiende eeuw werden er stadsgoederen opgeslagen. In het laatste kwart van de twintigste eeuw is de Zijlpoort tweemaal grootscheeps gerenoveerd. Tijdens de laatste renovatie, in de jaren negentig, zijn aan beide zijden van de poort steunende constructies aangebracht. Sinds 1999 is in een van deze constructies een horecagelegenheid gevestigd. Naast de Zijlpoort ligt sinds 1828 de gelijknamige begraafplaats. De poort is sinds 1968 een rijksmonument.
Stadt Emden

Der Museumslogger Stadt Emden ist ein hölzerner deutscher Segellogger. Er trägt die Fischereinummer AE 7. Zusammen mit dem Feuerschiff Amrumbank und dem Seenotkreuzer Georg Breusing liegt das Museumsschiff im Emder Ratsdelft. Dort wurde es im Frühjahr 1995 vertäut. Geschichte Die Stadt Emden wurde 1908 auf niederländische Rechnung auf einer Scheveninger Werft als Segellogger gebaut und als solcher bis 1931 als Heringslogger zum Fischfang mit Treibnetzen betrieben. Danach nutzte man das Schiff weiterhin unter Segeln als Zementfrachter in der norwegischen Küstenfahrt. 1950 erhielt das Schiff dort einen Dieselhilfsmotor. 1977 kam das Schiff nach Bremerhaven, wo zunächst geplant war, es zur schwimmenden Gaststätte umzubauen. Nachdem diese Pläne nicht umgesetzt worden waren, gelangte der hölzerne Segellogger 1987 als Stiftung von Werner Kühn aus Bremerhaven an den Arbeitskreis Museumslogger e. V. nach Emden. Dieser nahm 1988/89 eine erste innere Restaurierung der Stadt Emden in eigener Regie vor, die sich an der Form und Raumaufteilung eines Loggertyps aus der Zeit um 1872 orientierte. Grundlage waren Baupläne des Visserijmuseums (Fischereimuseums) Vlaardingen und der Meyer Werft in Papenburg. Im Januar 2010 fand eine grundlegende Sanierung des Schiffsrumpfes (Neubeplankung nach Spantenbruch) sowie der Austausch eines Masts auf der Bültjer Bootswerft in Ditzum statt. Die Kosten betrugen rund 250.000 Euro. Die Deutsche Stiftung Denkmalschutz beteiligte sich daran mit 25.000 Euro. Literatur Fritz Harders: Ditzumer möbeln Emder Logger auf. In: Ostfriesen-Zeitung vom 23. Januar 2010. Weblinks Website der AE 7 Stadt Emden Fußnoten
Stadt Emden

Le Stadt Emden (numéro de pêche AE 7) est un ancien bateau de pêche aux harengs construit en 1908. Avec le bateau-phare Amrumbank II et le canot de sauvetage Georg Breusing, ils forment une collection de navires musée de l'association Arbeitskreis Museumslogger e.V., Emden se trouvant dans le port d'Emden-Ratsdelft. Historique Le lougre Stadt Emden a été construit en 1908 en tant que bateau de pêche dans un chantier naval de Scheveningen pour un pêcheur néerlandais et a pratiqué la pêche du hareng aux filets dérivants jusqu'en 1931. Après cela, le bateau était toujours utilisé à la voile pour transporter du ciment sur la côte norvégienne. En 1950, le navire a reçu un moteur Diesel auxiliaire. Préservation En 1977, le navire est arrivé à Bremerhaven, où il était initialement prévu de le transformer en restaurant flottant. Ce plan n'ayant pas été mis en œuvre, le navire a été donné par Werner Kühn de Bremerhaven à l'Arbeitskreis Museumslogger e.V. à Emden en 1987. En 1988/1989, le groupe réalisa lui-même la première restauration intérieure du Stadt Emden, basée sur les plans du même type de navire datant d'environ 1872. La base était les plans de construction du Visserijmuseum (musée de la pêche) de Vlaardingen et du chantier naval Meyer Werft à Papenbourg. En janvier 2010, la coque du navire a été entièrement rénovée et un mât a été remplacé au chantier naval de Bültjer (de) à Ditzum. Les coûts étaient d'environ 250 000 euros. La Fondation allemande pour la protection des monuments a contribué à hauteur de 25 000 euros Voir aussi Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Stadt Emden » (voir la liste des auteurs). Liens internes Navires musées du port d'Emden : bateau-phare Amrumbank II navire de sauvetage Georg Breusing Liens externes AE 7-Stadt Emden - Site Herrinslogger.de Stadt Emden - Site TallShipFan Portail du monde maritime Portail de l’Allemagne Portail des musées Portail de la Basse-Saxe
Molen de Oorsprong

Molen nummer 5 van de Wilde Veenen wordt ook De Oorsprong genoemd, omdat deze molen bij het begin van de rivier de Rotte ligt. Het was een poldermolen van het type wipmolen met waarschijnlijk de oudste ondertoren in Nederland. De molen bevindt zich in de Nederlandse plaats Moerkapelle in de gemeente Zuidplas. De molen had oorspronkelijk een scheprad. Omstreeks 1651 werd de molen voorzien van een vijzel met een diameter van 1,52 m en een spoed van 1,29 m. De molen werd toen een bovenmolen van een tweegang vijzelmolens. De andere vijzelmolen is Molen nummer 6. Vroeger pompte deze molen het water van de Wilde Veenen in de Rotte, maar na het plaatsen van een gemaal kwam deze molen buiten gebruik te staan. De molen werd in 1926 afgeknot, waarbij het bovenhuis, de wieken en het pompsysteem werden verwijderd. Sindsdien is het een woonhuis. Molen nummer 5 is de 5e molen van de molen-zevengang vanuit het zuiden gezien.
Theehuisje (Bredevoort)

Het Theehuisje is een 19e-eeuws theekoepeltje in de tuin van Sint Bernardus aan de Grote Gracht van Bredevoort in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis Het theekoepeltje maakt onderdeel uit van het Vestingpark, de voormalige tuin van het Sint Bernardus. De familie Satink als oorspronkelijk bezitter was middels een huwelijk verbonden met de familie Roelvink, en de Roelvinks erfden uiteindelijk het gehele bezit van de Satinks. Bernard Andreas Roelvink, de rentmeester van stadhouder Willem V, liet in 1764 het huis uitbreiden tot rentmeestershuis van nu. In 1782 werd het Bastion Vreesniet in erfpacht gegeven aan Bernard Andries Roelvink. Deze vestingwerken werden in de 19e eeuw aan ontmanteling onderworpen ten behoeve van de aanleg van de tuinen die er nog altijd liggen. Een klein stukje van de onderwal is bewaard gebleven, daar is het theekoepeltje van de familie Roelvink op gebouwd. Het huisje heeft de tijd getrotseerd en valt tegenwoordig onder de zorg van Bredevoorts Belang. Het huisje staat op de gemeentelijke monumentenlijst van de gemeente Aalten maar ook op de lijst van rijksmonumenten van het monumentenregister. Renovatie Het monumentale theekoepeltje in de tuin van Sint Bernardus werd in 2008 onder leiding van het Bredevoorts Belang nog grondig gerenoveerd. Het Bredevoorts Belang ontving een monumentensubsidie om een deel van de kosten te dekken. Ook het interieur werd onder handen genomen. De boktor die in het eikenhout zat moest worden bestreden, het theekoepeltje heeft een nieuwe vloer gekregen. Het houtwerk binnen werd in de oorspronkelijke lindegroene kleur geschilderd. Tevens is er behang aangebracht dat het originele 19e-eeuwse behang benadert. Er waren fragmenten teruggevonden van het oorspronkelijke behang. De inrichting bestaat uit 19e-eeuwse meubels en accessoires en is ingericht alsof de familie Roelvink een ogenblik eerder nog gebruik hebben gemaakt van de theekoepel.
Plantsoen (Leiden)

Het Plantsoen is een negentiende-eeuws stadspark of plantsoen in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. Het is tevens de naam van de aanliggende straat. Het Plantsoen is een gemeentelijk monument. Het stadspark, in Engelse landschapsstijl, is gelegen op de voormalige bolwerken langs de Zoeterwoudsesingel, die in 1830 werden geslecht. Het eerste ontwerp van J.D. Zocher jr. uit 1835 werd niet uitgevoerd, maar een aansluitend, goedkoper plan van stadsarchitect Salomon van der Paauw wel. Het park werd vervolgens tussen 1835 en 1842 aangelegd. Na de sloop van de Hogewoerdsbinnenpoort maakten J.D. Zocher jr. en L.P Zocher in 1867 een ontwerp voor een plantsoenaanleg. Dit ontwerp valt echter niet op het perceel van de Plantage te projecteren. De muzieksociëteit Musis Sacrum had van 1870 tot 1929 een stuk park tot haar beschikking op een heuvel op het oostelijke bolwerk (tegenover de huidige Fruinlaan), waar zij een paviljoen, muziektent en terras had. In 1928 werd dit complex gesloopt en de heuvel afgegraven. Alleen de muziektent bleef nog staan en werd gerenoveerd, maar verdween laat in de jaren dertig ook. Aan het eind van de negentiende eeuw werd de aanliggende binnenvestgracht gedempt, waardoor bouwgrond vrijkwam voor statige herenhuizen met een tuin aan de plantsoenzijde. Voor de tuinen en een slingerende ontsluitingsweg moest een gedeelte van het park wijken. Met het dempen van het Levendaal in 1935 en de aanleg van de Plantagelaan naar de Hoge Rijndijk werd het Plantsoen van de Plantage afgesneden. Voor deze doorbraak moest ook een pand aan de Plantage gesloopt worden. Het Plantsoen heeft sinds 1867 een volière. Ook was ooit een deel van de singel ingericht als zwanen- of eendenvijver. Sinds 27 juni 2012 heeft het plantsoen weer een vijver met fontein. Externe link Website omwonenden
De Utrecht (Leeuwarden)

De Utrecht is een monumentaal pand in de stijl van de jugendstil aan de Tweebaksmarkt 48 in Leeuwarden, hoofdstad van de Nederlandse provincie Friesland. Het pand uit 1903-1904 is ontworpen door A.J. Kropholler en J.F. Staal en diende als bijkantoor van de levensverzekeringsmaatschappij "Utrecht". Het pand is gebouwd uit grotendeels gele baksteen met granieten balken en blokken. Het pand bestaat uit drie delen: een voordeel met zadeldak, een achterdeel met zadeldak dwars daarop en een torentje met puntdak. Op het torentje bevindt zich een beeld van J. Mendes da Costa dat vier pelikanen uitbeeldt. In de voorgevel is in rode baksteen "Utrecht" ingelegd. Er zijn twee gevelstenen met de wapens van de steden Utrecht en Leeuwarden, vastgehouden door leeuwen, eveneens van J. Mendes da Costa. In het tochtportaal bevindt zich boven de ingang nog een tegeltableau met "Pax intrantibus" (Latijn voor "Vrede voor hen die binnentreden"). Binnen bevindt zich op de vloer een mozaïek dat een pelikaan met jongen voorstelt. Ook vele andere oorspronkelijke versieringen zijn nog te vinden, alsmede wapens van de plaatsen waar de levensverzekering kantoren had. De verzekeringsmaatschappij verliet het pand omstreeks 1935. Nadien was het in gebruik als opslag en bottelarij van chemicaliën en als magazijn voor onderdelen van landbouwwerktuigen. Het monumentale interieur werd in deze periode sterk verwaarloosd. Door inzet van architectuurhistorici Peter Karstkarel en Rienk Terpstra in de jaren '70 kreeg het pand in 1979 de status van Rijksmonument, en vond restauratie plaats. De Utrecht was vanaf 1976 onder meer in gebruik als (restauratie-)atelier. Van 1 september 2013 tot 1 september 2018 was in het pand een klein theater gevestigd, onder de naam De vier Pelikanen. Het gebouw kreeg in mei 2018 een nieuwe eigenaar. Deze heeft in 2020 een nieuw gedeelte aan de achterzijde van het pand toegevoegd, ontworpen door architect Jacob Borren. Hierdoor is de zolder toegankelijk geworden en ontstond een extra ruimte voor exposities. In oktober 2023 zijn de tegeltableaus in de voorgevel vervangen door kunstwerken in graniet van de hand van Pieter Bijwaard. De oorspronkelijke tegeltableaus uit 1904 zijn in de loop van de 20e eeuw verloren gegaan. De Utrecht is in gebruik als ruimte voor bijeenkomsten en culturele interacties. Er is ook de mogelijkheid het pand te bezichtigen. Externe links Website van De Utrecht Theater De vier Pelikanen
Buskersbos

Het Buskersbos is een loofbos langs de Slingebeek ten zuidoosten van de Nederlandse plaats Winterswijk (provincie Gelderland) en natuurgebied. Het is tevens (naast negentien andere gebieden) onderdeel van het in 2005 door de Nederlandse overheid uitgeroepen Nationaal Landschap Winterswijk, een gebied van totaal bijna 22.000 hectare groot. Achtergrond Het Buskersbos vol oude loofbomen. Langs de beek staan mispel, gewone vogelkers en es. Eiken groeien op de hogere, zandige bodem. In het voorjaar ziet de bodem wit van de bosanemonen. Bij het gebied horen enkele percelen grasland waar pinksterbloemen groeien. In de poelen leven de kamsalamander en kleine watersalamander. Het bos ligt niet ver van de Borkense Baan. Wiel van Buskers In 2013 werd bij toeval een geoglief waargenomen in het bos. Het bestaat uit een wiel, ovaal met één symmetrieas voorzien van zes "spaken", dat alleen zichtbaar is op de hoogte kaart. Ter plaatse blijken de lijnen ondiepe greppels te zijn. In eerste instantie werd na het raadplegen van historische kaarten gedacht dat het patroon tussen 1930 en 1950 zou zijn aangelegd, echter stichting Natuurmonumenten (eigenaar sinds de jaren '20) kon geen antwoord leveren. Een archeoloog en landschapshistoricus wijzen de mogelijkheid van een sterrenbos af vanwege het ontbreken van symmetrie en het ontbreken van dat patroon op historische kaarten. Een mogelijkheid zou kunnen zijn dat het een zogenaamd "zonnewiel" is. Een symbool uit het tijdperk van de Bataafse Republiek. De precieze oorsprong en betekenis van het geoglief heeft men nog niet kunnen achterhalen. Bron natuurmonumenten.nl
Verzorgingsplaats De Veenen

Verzorgingsplaats De Veenen is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A30 Barneveld - Ede tussen de afritten Lunteren en Ede-Noord. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van TotalEnergies, tot begin 2019 was dit BP. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats De Poel.
Hoofdstraat 33 (Leens)

De villa aan de Hoofdstraat 33 is een monumentaal pand in Leens in de Nederlandse provincie Groningen. Het pand werd omstreeks 1910 gebouwd naar een ontwerp van de Groninger architect P.M.A. Huurman. Het gebouw is ontworpen in een overgangsstijl, waarbij gebruik is gemaakt van elementen uit zowel de jugendstil als uit de chaletstijl. Opvallend is de variatie aan ramen, erkers en deuren. Aan de westzijde van de woning bevindt zich een houten veranda. Aan de zuidzijde bevindt zich in de topgevel een inpandig balkon. Het balkon wordt op eenvoudige wijze gedecoreerd door een gemetselde rondboog, gesteund door stijlen van geglazuurde baksteen (zie detailafbeelding). Onder deze rondboog bevindt zich op de begane grond een uitbouw in de vorm van een rechthoekige erker. De woning is vanwege onder meer zijn fraaie detaillering en ornamentiek erkend als een rijksmonument. Het gebouw is een goede representant van het werk van de architect Huurman. Aan de westzijde van de villa ligt de, eveneens als rijksmonument erkende, villa Oosterhouw.
De Zoeker

De Zoeker (The Seeker) is the name of an oil windmill, located in the Zaanse Schans, Zaanstad. Its purpose is to press seeds such as linseed and rapeseed into vegetable oil. It is the only oil mill still in operation, and is one of five remaining oil mills in the area. The mill was built in 1672 in Zaandijk. The mill continued with few interruptions until 1968, when it was moved to the Schans. The mill is owned by the Vereniging De Zaansche Molen. See also De Kat, Zaandam De Huisman, Zaandam De Os, Zaandam De Gekroonde Poelenburg, Zaandam Het Jonge Schaap, Zaandam References External links Media related to De Zoeker at Wikimedia Commons Een uitgebreid fotoverslag
De Zoeker

De Zoeker is een oliemolen aan de Kalverringdijk op de Zaanse Schans, in de gemeente Zaanstad. De molen is de enige nog dagelijks in bedrijf zijnde oliemolen. In de Zaanstreek is het een van de vijf overgebleven oliemolens. De molen werd oorspronkelijk rond 1676 gebouwd in Zaandijk waar hij ten zuiden van de Sluissloot stond, ten westen van de latere spoorlijn Amsterdam – Uitgeest. De molen bleef met enkele onderbrekingen tot 1968 op deze plek in gebruik. In augustus 1968 volgde een spectaculaire verplaatsing waarbij het achtkant 's nachts over de bovenleiding van de spoorlijn werd getild. Aan de Zaan werd op een perceel waar ooit oliemolen De Wind stond een plek gevonden voor de molen. De Zoeker is op deze plek op de Zaanse Schans een trekpleister geworden. De molen draait 's zomers dagelijks op professionele basis. Later is in Zaandijk een school vernoemd naar de oliemolen. De molen is eigendom van de Vereniging De Zaansche Molen. Foto's Externe link Vereniging de Zaansche Molen
Rodahal

Rodahal is a 4,500-capacity event and concert venue located in Kerkrade, Netherlands. It opened in 1966 and was designed by Dutch architect Laurens Bisscheroux. Rodahal has hosted concerts by many famous bands and artists over the years, including Roger Whittaker Alice Cooper, Status Quo, Fats Domino, Rainbow, Judas Priest, Dire Straits, Santana, Iron Maiden and Bob Dylan. References
Rodahal

De Rodahal is een evenementenhal in de Nederlandse plaats Kerkrade. De hal werd in 1966 gerealiseerd, en wordt gebruikt voor sportevenementen, manifestaties en congressen. Ook het Schlagerfestival werd er tot eind jaren 90 jaarlijks gehouden. Het ontwerp is van Laurens Bisscheroux. Bijzonder aan het gebouw is de hangende dakconstructie, gebaseerd op ontwerpen van de Zweedse ingenieur David Jawerth. Van de zijkant bekeken heeft deze constructie de vorm van een vlinderdas, in de volksmond ‘ut sjtriksje’ genoemd. Deze vorm is een verwijzing naar het Limburgse heuvelland. Voor het Wereld Muziek Concours van 1993 onderging de Rodahal een renovatie die in de eerste fase 5,9 miljoen gulden kostte, gedeeltelijk gefinancierd door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling. Deze begroting werd echter al gauw overschreden. Met een stoelenactie, waarbij iedereen symbolisch een stoel kon kopen, werd het tekort aangevuld en kon in 1997 met 1,3 miljoen extra de renovatie worden voltooid. Ook in 2008 werd de hal gerenoveerd. Deze renovatie kostte 11,7 miljoen euro en begon in in augustus 2008 met financiering van de gemeente. De entree werd verplaatst en er werden geluidswerende maatregelen genomen. In november 2009 werd de hal heropend. In 2025 heeft de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed de Rodahal genomineerd als Rijksmonument. Referenties Externe link Officiële website
Usine Van Nelle

L'usine Van Nelle, en néerlandais : Van Nellefabriek, est une ancienne usine de style international située à Rotterdam aux Pays-Bas. L'usine Van Nelle est conçue par les architectes Leendert van der Vlugt et Johannes Brinkman. L'usine est construite entre 1925 et 1931. Elle a servi dans un premier temps à conditionner du café, du thé, du tabac, pour ensuite fabriquer du chewing-gum, des cigarettes, du pudding et transformer du riz. L'usine a été transformée et accueille un atelier de design et un centre de congrès. L'usine Van Nelle, construite en 1931 à Rotterdam, est une réalisation-phare des débuts du modernisme aux Pays-Bas. Les architectes l'ayant conçue, Leendert van der Vlugt et Johannes Brinkman ne sont pas devenus de grands noms de l'architecture moderne, pourtant leur usine parfaitement conçue a pu devenir une icône de cette architecture. L'usine Van Nelle est bâtie en béton armé, en acier et en verre, et emploie le système du mur-rideau permettant d'inonder de lumière les espaces intérieurs. Le programme contenait également des installations sportives et de loisirs de plein air à destination des ouvriers, ainsi à l'image de Michael de Klerk, les architectes prenaient en compte le rôle de l'architecture dans l'amélioration de la condition de la classe ouvrière. Classée monument national, elle est inscrite depuis 2014 au patrimoine mondial. Elle se visite. Ce bâtiment fait l'objet en 2015 d'un épisode de la série Architectures diffusée sur Arte. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Mouvement moderne Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Liste du patrimoine mondial Liste indicative du patrimoine mondial Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'industrie Portail de Rotterdam Portail du patrimoine mondial
Tvornica Van Nelle

Tvornica Van Nelle (nizozemski: Van Nellefabriek), koja se nalazi na obali kanala rijeke Schie na industrijskom polderu Spaanse Polder u sjeverozapadnom Rotterdamu, se smatra za najbolji primjer internacionalnog stila moderne arhitekture industrijske arhitekture 20. stoljeća. Zbog toga je 2014. godine dospjela je na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi Povijest Tvornicu je dizajnirao nizozemski arhitekt Leendert van der Vlugt u suradnji s partnerom Johannesom Brinkmanom i inženjerom J.G. Wiebengom koji je tada bio stručnjak u gradnji armirenim betonom. Tvornica je izgrađena od 1925. – 1931. god. kao primjer nizozemskog arhitektonskog stila Nieuwe Bouwen, za suvlasnika tvrtke Van Nelle, Keesa van der Leeuwa. Impresionirani arhitektovim djelom, Kees van der Leeuw, ali i oba ravnatelja tvornice, Matthijs de Bruyn i Bertus Sonneveld, su od van der Vlugta naručili obiteljske kuće. Cijelo 20. stoljeće u tvornici Van Nelle su se proizvodili kava, čaj i duhan, a kasnije i žvakače gume, cigarete, instant puding i riža. Danas je u zgradi smješteno nekoliko tvrtki koje se bave dizajnom i novim medijima kao što je Van Nelle Ontwerpfabriek, a neke prostorije se koriste za konvencije i druga zbivanja. Nizozemski stručnjak za preinaku bivših tvorničkih prostora, Eric Gude, je isplanirao i izorganizirao njezinu pretvorbu 1997. godine, a dovšio je priznati autoritet na ovom području, Wessel De Jonge, koji je koordinirao obnovu moderne arhitekture od 1999. god. Arhitektura Tvornica Van Nelle je zapravo kompleks tvornica s pročeljima od čelika i stakla, što je bio prvi masovna upotreba ovih materijala za tzv. „fasadnu zavjesu”. Zamišljena je kao „idealna tvornica”, otvorena vanjskom svijetu, dok su unutarnji prostori napravljeni tako da mogu evoluirati prema potrebi, dok je obilje dnevnog svjetla stvaralo ugodno radno okružje. Ona utjelovljuje novu vrstu tvornice koja je postala simbolom moderne i fukcionalističke kulture između dva Svjetska rata; i svjedočanstvo je dugoj trgovačkoj i industrijskog povijesti Nizozemske u procesima obrade prehrambenih proizvoda iz tropskih zemalja i njihovoj industrijskoj proizvodnji za europsko tržište. Tvornica je izgrađena pod utjecajem ruskog konstruktivizma. Naime, Mart Stam, koji je radio kao dizajner u tvrtki Brinkman & Van der Vlugt u Rotterdamu, došao je u dodir s ruskom avangardom u Berlinu 1922. god. God. 1926. upravo je Mart Stam, organizirao obilazak građevina moderne arhitekture za ruskog umjetnika El Lizickog i njegovu ženu Sophie Küppers, kolekcionara avangarnde umjetnosti. Posjetili su mnoge arhitekte kao što su Jacobus Oud, Cornelis van Eesteren, Gerrit Rietveld i drugi. Bilješke Vanjske poveznice Van Nelle Ontwerpfabriek Arhivirana inačica izvorne stranice od 28. ožujka 2014. (Wayback Machine) Huidige Van Nellefabriek Arhivirana inačica izvorne stranice od 28. ožujka 2014. (Wayback Machine) (nizoz.)
Fabbrica Van Nelle

La Fabbrica Van Nelle (in olandese Van Nellefabriek) è stata un insediamento industriale situato sul fiume Schie a Rotterdam, Paesi Bassi. È considerata uno dei più importanti esempi di architettura industriale modernista. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Fabbrica Van Nelle Collegamenti esterni Sito ufficiale, su vannellefabriek.com. (EN) van Nelle tobacco factory, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Fabbrica Van Nelle, su archINFORM. Scheda UNESCO, su whc.unesco.org.