NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Drakensteyn Castle

Drakensteyn Castle (Dutch: Drakensteyn, sometimes Drakesteijn or Drakestein) is a small castle at 8 Slotlaan in the hamlet of Lage Vuursche, in the municipality of Baarn, Netherlands. It is the private residence of Princess Beatrix of the Netherlands, the country's former Queen. The royal connection aside, its most distinctive feature is its octagonal shape. It is surrounded by a moat that can be crossed via a bridge. Its style can be described as Classicist. History A house called Drakesteijn at this location was first mentioned in 1360, but the current building was constructed in the years 1640–1643 for a Gerard van Reede Läm. In 1634 Drakensteyn was passed to Ernst van Reede. In the 17th and 18th centuries the castle changed hands several times. The mayor of Utrecht, Paulus Wilhelmus Bosch became the owner of Drakensteyn Castle from 1807 and he and his family owned the house for 150 years until Frederik Lodewijk Bosch van Drakestein sold it to Princess Beatrix. Nearby, at 4 Kloosterlaan, is the similarly-named Klein Drakesteijn ("Little Drakesteijn"), which was built in 1780. Royal residence Princess Beatrix bought the castle in 1959, when she was the heir to the Dutch throne, and took up residence in 1963 after a programme of renovations. After her marriage in 1966 she continued to live there with her husband, Prince Claus and raised their three sons there. After Beatrix succeeded her mother Juliana as Queen of the Netherlands in 1980, the family moved to The Hague in 1981. On 28 January 2013, it was announced that Beatrix would again take up residence at the castle after her abdication later that year. Her son, Willem-Alexander, was installed on the Dutch throne on 30 April 2013. On 2 February 2014, Beatrix moved into the castle. See also List of castles in the Netherlands References External links Page on the Royal House site
Château de Drakensteyn

Le château de Drakensteyn (parfois appelé Drakesteijn ou Drakestein) est un petit château situé dans le village de Lage Vuursche dans la municipalité de Baarn aux Pays-Bas. Il est la propriété de l'ancienne reine Beatrix qui l’a acheté en 1959 alors qu'elle était l'héritière du trône. Elle y a habité à partir de 1963. Après son mariage en 1966, elle a continué à y vivre avec son mari, Claus von Amsberg et leurs trois fils. Après son abdication en 2013, elle est retournée vivre au château le 2 février 2014. Traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Drakensteyn » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Articles connexes Liste des châteaux néerlandais par région Portail des Pays-Bas Portail des châteaux
Дракенстейн

Дракенстейн (нид. Drakensteyn) — небольшой замок, находящийся по адресу 9 Slotlaan, в деревне Lage Vuursche, город Барн, Нидерланды. На 2014 год собственником замка является принцесса Беатрикс Нидерландская, бывшая королева Нидерландов, которая в 2013 году отреклась от престола в пользу сына Виллема-Александра, принца Оранского. Беатрикс купила замок в 1959 году, когда она была ещё наследницей престола и переехала туда в 1963 году, где жила вместе с мужем принцем Клаусом и тремя появившимися впоследствии сыновьями. После того, как Беатрикс унаследовала от матери королевы Юлианы нидерландский престол в 1980 году, семья переехала в Гаагу в 1981 году во дворец Хёйс-тен-Бос. В 2006 году в замке был произведен ремонт, что дало слухи о том, что королева Беатрикс собирается отречься от престола и жить там. 28 января 2013 года было объявлено, что Беатрикс переедет в Дракенстейн после того, как её сын станет королём 30 апреля 2013 года. 2 февраля 2014 года она переехала в замок. Первые упоминания названия Дракенстейн относят к 1359 году, а нынешнее здание было построено в 1640—1643 годы для Герарда ван Риде-Лём. В XVII и XVIII веках владельцы замка несколько раз менялись. В 1807 году владельцем замка стал мэр Утрехта Паулюс Вихельмус. Дом оставался в собственности его семьи на протяжении почти 150 лет, пока Фредерик Лодевейк Бос ван Вихельмус не продал его принцессе Беатрикс. Замок не следует путать с находящимся поблизости Klein Drakesteijn (с нидерландского — Маленький Дракенстейн), находящийся по адресу 4 Kloosterlaan и построенного в 1780 году. Особенностью небольшого замка является его восьмиугольная форма. Вокруг замка вырыт ров, который можно пересечь по мосту. Архитектурный стиль Дракенстейна — классицизм. Замок не является доступным для посетителей, так как это частная собственность принцессы, в отличие от других королевских дворцов. Примечания Ссылки Информация о замке. (нид.) Информация о замке и его фотографии. (нид.) Принцесса Беатрикс переезжает в Дракейстейн (нид.)
Oostvaardersplassen

Oostvaardersplassen este o arie protejată (arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 5.477 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Oostvaardersplassen este situat la coordonatele 52.4466°N 5.3511°E﻿ ()52.4466; 5.3511. Înființare Situl Oostvaardersplassen a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în mai 1989 pentru a proteja 31 de specii de animale. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată nu include niciun habitat protejat. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate de păsări (31): lăcar mare (Acrocephalus arundinaceus), lăcar-de-rogoz (Acrocephalus schoenobaenus), rață sulițar (Anas acuta), rață lingurar (Anas clypeata), rață pitică (Anas crecca), rață fluierătoare (Anas penelope), rață pestriță (Anas strepera), gârliță mare (Anser albifrons), gâscă cenușie (Anser anser), rață-cu-cap-castaniu (Aythya ferina), rața moțată (Aythya fuligula), buhai de baltă (Botaurus stellaris), Branta leucopsis, erete de stuf (Circus aeruginosus), erete vânăt (Circus cyaneus), lebădă de iarnă (Cygnus cygnus), egretă albă (Egretta alba), egretă mică (Egretta garzetta), codalb (Haliaeetus albicilla), stârc pitic (Ixobrychus minutus), sitar de mâl (Limosa limosa), grelușel-de-zăvoi (Locustella luscinioides), gușă albastră (Luscinia svecica), ferestraș mic (Mergus albellus), cormoran mare (Phalacrocorax carbo), bătăuș (Philomachus pugnax), lopătar (Platalea leucorodia), cresteț pestriț (Porzana porzana), ciocântors (Recurvirostra avosetta), corcodel mic (Tachybaptus ruficollis), călifar alb (Tadorna tadorna). Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Bahnhof Groningen

Der Bahnhof Groningen ist der größte Bahnhof der niederländischen Stadt Groningen sowie der gleichnamigen Provinz. Der Bahnhof wurde 2025 täglich von 14.284 Personen genutzt. Er ist zentraler Knotenpunkt im städtischen ÖPNV. Am Bahnhof verkehren nationale Regional- und Fernverkehrszüge sowie der grenzüberschreitende Stoptrein nach Leer. Der Bahnhof liegt an der südlichen Seite der Innenstadt von Groningen. Geschichte Der heutige Bahnhof ist das dritte Bahnhofsgebäude. Der Bahnhof wurde am 1. Juni 1866 mit dem Abschnitt von Groningen nach Leeuwarden der Bahnstrecke Harlingen–Nieuwe Schans eröffnet. Als nächste Verbindung wurde 1868 die Strecke nach Winschoten – Nieuwe Schans (heute: Bad Nieuweschans) in Betrieb genommen. Die Verbindung nach Meppel folgte 1870. Ein richtiges Bahnhofsgebäude wurde 1872 fertiggestellt. Im Jahr 1884 wurde die Strecke nach Delfzijl eröffnet. Ihr heutiges Aussehen erhielt die Station 1896. 1999 wurde das Bahnhofsgebäude komplett renoviert und modernisiert. Zukunft Im Rahmen des Projektes Groningen Spoorzone werden in der Zukunft tiefgründige Maßnahmen am Bahnhof Groningen ergriffen. Die Auftraggeber, die Gemeinde Groningen, die Nederlandse Spoorwegen, ProRail und die Provinz Groningen, arbeiten gemeinsam am Umbau des Bahnhofsgebietes. Unterhalb der Gleise sollte eine Unterführung für Busse errichtet werden, die zum neuen Busbahnhof südlich des Bahnhofes führen sollte. Ein unterhalb der Gleise geplanter Tunnel, sollte den Fußgängern den Zugang zu den Bahnsteigen ermöglichen. Darüber hinaus sollte an der Südseite eine neue Fahrradstation angelegt werden, die über einen neugebauten Fahrradtunnel mit der Fahrradstation Stadsbalkon an der Vorderseite des Bahnhofes verbunden werden sollte. Aufgrund des zunehmenden Reiseverkehrs sollte der Rangierbahnhof nach Haren verlegt werden, wodurch sich Platz für einen Eingang sowie einen Vorplatz an der Südseite bieten sollte. Die Fertigstellung des Projektes war für das Jahr 2023 geplant.[veraltet] Streckenverbindungen Im Jahresfahrplan 2022 bedienen folgende Linien den Bahnhof Groningen: Einzelnachweise Weblinks Website des Projektes Groningen Spoorzone. (niederländisch) Groningen. In: treinstationinfo.nl (niederländisch) Station Groningen. In: stationsweb.nl (niederländisch)
Gare de Groningue

La gare de Groningue (en néerlandais : Station Groningen), parfois également dite gare principale de Groningue (Groningen-Hoofdstation ou simplement Hoofdstation), est la gare ferroviaire la plus fréquentée du nord des Pays-Bas, se classant cependant 30e au niveau national sur le cycle annuel 2013-2014. Elle est située dans la plus grande ville de cette région, la ville de Groningue, dans la province de Groningue. La gare de Groningue est au cœur d'un vaste projet de renouvellement urbain au début des années 2020, soutenu dès 2014 par le deuxième cabinet de Mark Rutte, comprenant une rénovation de la gare, connue pour son hall aux plafonds ornés du XIXe siècle. Face à la gare se trouve le musée de Groningue, à l'architecture colorée. Situation ferroviaire La gare de Groningue se trouve sur la ligne de Harlingen à Nieuweschans, traversant d'ouest en est le nord des Pays-Bas, de la mer des Wadden à la frontière allemande. Elle fait office de terminus pour les lignes vers Meppel et Delfzijl. Histoire Les trains s'arrêtent à Groningue depuis le 1er juin 1866. L'actuel bâtiment voyageurs d'Isaac Gosschalk est ouvert le 16 avril 1896. Service des voyageurs L'accès aux voies se fait en partie par une passerelle aérienne. À l'avenir, elle sera remplacée par un vaste souterrain permettant également de traverser la gare pour rejoindre directement le sud de la ville. Accueil La gare compte plusieurs enseignes commerciales destinées aux voyageurs. Desserte La gare est le terminus de lignes différentes, notamment celles des trains de la société des chemins de fer néerlandais, Nederlandse Spoorwegen (NS), au départ vers nombre de grandes villes de l'ouest des Pays-Bas comme Amsterdam, Rotterdam et La Haye. Ces lignes fournissent également des services de transport ferroviaire vers l'aéroport d'Amsterdam-Schiphol et les grandes villes du centre des Pays-Bas : Almere et Utrecht. La ligne Harlingen-Nieuweschans, exploitée par Arriva et traversant d'ouest en est les provinces de Frise et Groningue, a un attrait plus régional. Par cette ligne, les trains locaux viennent à Groningue (cela comprend une ligne vers Leeuwarden et une ligne vers Weener en Allemagne). La gare est également le terminus de deux lignes vers le nord de la province de Groningue (Eemshaven et Delfzijl), également exploitées par Arriva. Intermodalité Groningue n'est pas seulement un nœud ferroviaire régional, il s'agit aussi du terminus de nombre de lignes de bus locales et régionales. De plus, la gare est un point d'arrêt pour des autocars de plusieurs entreprises nationales. Il existe des correspondances rapides vers Drachten, Emmeloord, Joure et Sneek. Patrimoine ferroviaire Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des gares des Pays-Bas Transport aux Pays-Bas Architecture aux Pays-Bas Liens externes (nl) La gare de Groningue, sur le site de NS. (nl) Site officiel Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail du chemin de fer Portail des Pays-Bas
Stazione di Groninga

La stazione di Groninga (in olandese station Groningen) è la principale stazione ferroviaria di Groninga nei Paesi Bassi. È una stazione passante di superficie sulle linee ferroviarie Groninga-Delfzijl, Meppel-Groninga e Harlingen-Nieuweschans. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Groninga Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su ns.nl.
Sint Nicolaaskerk (Brouwershaven)

Die Grote of Sint Nicolaaskerk (deutsch Große oder Sankt-Nikolaus-Kirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Brouwershaven, einem Ortsteil der Gemeinde Schouwen-Duiveland in der niederländischen Provinz Zeeland. Ihre beachtliche Größe als Bürgerkirche zeugt von der Bedeutung Brouwershavens im ausgehenden Mittelalter. Der spätgotische Sakralbau ist seit 1966 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Der erste Pfarrkirchenbau zu Brouwershaven war ursprünglich zu Ehren der Heiligen Peter und Paul geweiht. Zunächst errichtete man um 1300 einen Chor, dem gegen 1325 ein einschiffiges Langhaus angefügt wurde. Um 1400 wurde begonnen, um den Chor herum einen gewölbten Chorumgang in basilikaler Form zu errichten. Ihm wurde ein Kapellenkranz von fünf Seitenkapellen angefügt. Zudem errichtete man ein Querhaus. Um 1500 schließlich wurde das alte Langhaus durch die heutige Hallenkirche ersetzt, deren Seitenschiffe nur unwesentlich niedriger als das Langhaus sind. Die Seitenschiffe schließen jeweils direkt an das nördliche und südliche Querhaus an. 1540 änderte man am Vorabend der Reformation in Zeeland das Patrozinium der Kirche und unterstellte den Sakralbau fortan unter das Patronat des Heiligen Nikolaus von Myra, des Schutzpatrons der Seefahrer. 1573 schließlich wurde in Brouwershaven die Reformation eingeführt. Die Sint Nicolaaskerk gehört heute zur unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Orgel Die Orgel wurde in den Jahren 1968 und 1980 von der Orgelbaufirma Van Vulpen erbaut. Das Instrument hat Register auf zwei Manualwerken. Das Pedal (C-d1) ist angehängt. Die Trakturen sind mechanisch. Koppeln: II/I, I/P, II/P Literatur Peter Don, Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. Weblinks Website der Kirche (deutsch, niederländisch, englisch, französisch) Grote Kerk Brouwershaven: Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Sint-Nicolaaskerk (Brouwershaven)

De Sint-Nicolaaskerk of Grote Kerk is een kerkgebouw in Brouwershaven in de Nederlandse provincie Zeeland. De oorspronkelijke kerk werd in 1325 gebouwd. Begin 15de eeuw werden een transept en koor gebouwd. In verschillende fasen werd de kerk uitgebreid tot een drieschepige hallenkerk die halverwege de zestiende eeuw zijn definitieve vorm kreeg. De orgelkast uit 1557 is versierd met fraai, geheel verguld renaissance snijwerk. Vanaf 1573 werd de kerk protestants. De eerste toren van de kerk werd in 1667 opgetrokken en had drie klokken. De toren werd vernieuwd in 1734, in de Franse tijd afgebroken en in 1883 opnieuw opgetrokken. Het orgel werd hoogstwaarschijnlijk gebouwd door de orgelmaker Hendrick Niehoff uit Amsterdam, een specialist in renaissancistische orgels. De fraaie orgelkas, versierd met verguld renaissance-snijwerk, is vervaardigd door de schrijnwerker Adriaan Schalken. Deze kas lijkt sterk op die van het Niehoff-orgel in de Grote Kerk van Schiedam. In 1892 werd het orgel, vanwege de monumentale waarde van de kas, aangekocht door het Rijksmuseum in Amsterdam om het te redden van de ondergang. Alleen de kas en de frontpijpen bleven behouden; het binnenwerk ging verloren. In 1978 en 1980 bouwde orgelbouwer Van Vulpen een nieuw rugwerk en herstelde het instrument grotendeels in zijn oorspronkelijke staat. De kas werd in 1968 beschilderd met roze caseïneverf, hoewel dat niet helemaal authentiek is voor de 16e-eeuwse primaire kleuren. Het huidige orgel (bespeeld door organist Marien Stouten is een reconstructie van het Niehoff-orgel uit 1557. Externe link Officiële website
Baflo railway station

Baflo (Dutch pronunciation: [ˈbɑfloː]; abbreviation: Bf) is a railway station located in Baflo, Netherlands. The station was opened on 16 August 1893 and is located on the Sauwerd–Roodeschool railway. The station is operated by Arriva. Train service The following services currently call at Baflo: 2x per hour local service (stoptrein) Groningen - Roodeschool References External links Media related to Station Baflo at Wikimedia Commons Baflo station, station information
Baflo vasútállomás

Baflo vasútállomás Hollandiában, Winsum településen. Az állomást a Nederlandse Spoorwegen üzemelteti. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Sauwerd–Roodeschool-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Winsum vasútállomás Warffum vasútállomás Forgalom Kapcsolódó szócikkek Holland vasútállomások listája További információk Az NS hivatalos weboldala (angolul) Dutch Public Transport journey planner Archiválva 2022. október 20-i dátummal a Wayback Machine-ben (angolul)
Station Baflo

Station Baflo ligt aan de lijn Groningen – Roodeschool. Het station dateert uit 1893. Het is het enige resterende originele station aan deze lijn. De spoorlijn Sauwerd - Roodeschool is geopend op 16 augustus 1893. Vanaf Sauwerd was er al sinds 1884 een spoorlijn naar Delfzijl, waarvan de lijn naar Baflo een aftakking is. De lijn werd aangelegd door de Groninger Locaalspoorweg-Maatschappij. De stations langs de lijn werden in twee klassen gebouwd. Het station in Baflo behoorde tot de 1e klasse. Tegenover het station ligt voormalig stationskoffiehuis 'Venhuizen'. Verbindingen Galerij
Laarsche Bruch

Das Laarsche Bruch, auch Laarsches Bruch, ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Laar (Samtgemeinde Emlichheim) im Landkreis Grafschaft Bentheim. Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG WE 170 ist rund 9,5 Hektar groß. Es steht seit dem 24. Mai 1986 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Grafschaft Bentheim. Beschreibung Das Naturschutzgebiet liegt nordwestlich von Laar an der Grenze zu den Niederlanden und besteht im Wesentlichen aus dem Laarschen See, der 1984 durch Sandentnahme für den Bau eines NATO-Depots im niederländischen Coevorden entstanden ist. Das Gebiet wurde seiner natürlichen Entwicklung überlassen und stellt mittlerweile ein Refugium für Wasservögel dar. Es konnten dort über 200 überwinternde Zwergschwäne gezählt werden. Ebenso ist das Gebiet für Singschwäne und Reiherenten von großer Bedeutung. Das Naturschutzgebiet wird vom NABU Grafschaft Bentheim betreut. Am Ufer des Sees befindet sich eine Beobachtungshütte. Weblinks Naturschutzgebiet „Laarsche Bruch“ in der Datenbank des Niedersächsischen Landesbetriebs für Wasserwirtschaft, Küsten- und Naturschutz (NLWKN) Übersichtskarte Einzelnachweise
Begraafplaats Rhijnhof

Begraafplaats Rhijnhof is een begraafplaats in de Nederlandse stad Leiden, die in 1910 in gebruik is genomen. Tot 1966 maakte zij deel uit van de gemeente Oegstgeest. Geschiedenis In de 17e eeuw stond hier aan de Rijn, vlak bij het Haagsche Schouw, een steenbakkerij met enkele arbeidershuisjes. Nicolaas van Campen kocht het terrein in 1679 en maakte er een buitenplaats van, genaamd Dubbelhof. Een van de volgende eigenaren, Willem Mylius, arts te Leiden, besloot in 1730 tot nieuwbouw van wat toen de buitenplaats Rhijnhof ging heten. In 1775 zorgde de toenmalige eigenaar Hendrik Sandijk, een koopman uit Amsterdam, voor de verbouwing die het huis het huidige neoclassicistische uiterlijk (Lodewijk XVI-stijl) gaf. Het ontwerp was afkomstig van de Amsterdamse stadsarchitect Johan Samuel Creutz, nadat mogelijk al eerder ook een voorganger, Cornelis Rauws, bij de plannen betrokken was geweest. De buitenplaats wisselde regelmatig van eigenaar en was vanaf 1871 in handen van de familie Cock, die hier alleen 's zomers woonde ('s winters in het Huis van Leyden aan het Rapenburg), totdat Rhijnhof op 18 december 1908 werd verkocht aan de Hervormde Gemeente van Leiden. Na enige aanpassingen, waaronder de ophoging van het oudste deel van de huidige begraafplaats en de verbouwing van het herenhuis tot ontvangstruimte en aula, werd de begraafplaats op 24 mei 1910 in gebruik genomen. In 1956 werd naast het herenhuis een nieuwe aula aangebouwd, toen die in de voormalige koepelzaal te klein werd. In 1991 werd de hoofdingang verplaatst van de Rhijnhofweg naar de Haagsche Schouwweg ter gelegenheid van de ingebruikname van de nieuwe aula in combinatie met het nieuwe crematorium van de Stichting Crematorium Leiden. Het herenhuis, het koetshuis, de orangerie en het tuinmanshuis zijn vervolgens door de Hervormde Gemeente verkocht aan particulieren. Markante personen Op de begraafplaats liggen verschillende markante personen, onder wie A.G. Bosman, Floris Adriaan van Braam Houckgeest, Cees Goekoop, Cees Laseur, B. F. Krantz jr. , Nicolaas van Wijk, Paul Marijnis, Koene Dirk Parmentier, J.M.W. Scheltema, Maarten van Traa, Margarethe von Uexküll Guldenbandt en Frans de Wit. Monument Lockheed Constellation L-049, PH-TEN, "Nijmegen" Op de begraafplaats bevindt zich een monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de ramp met de KLM Lockheed Constellation L-049, PH-TEN, "Nijmegen", die op weg naar New York op 21 oktober 1948 neerstortte vlak bij het vliegveld van Prestwick in het westen van Schotland. (Zie:Crash van de Nijmegen) Enkele grafstenen
Begraafplaats Zijlpoort

Begraafplaats Zijlpoort is een rooms-katholieke begraafplaats in Leiden die in 1828 in gebruik is genomen op het voormalige bolwerk bij de Zijlpoort. Geschiedenis In augustus 1827 besloot de minister van Binnenlandse zaken, dat er vanaf 1 januari 1829 niet meer begraven mocht worden in kerken en ook niet binnen de bebouwde kom. De burgerlijke gemeente zou voortaan verantwoordelijk zijn voor de (nieuwe) begraafplaatsen. Omdat Leiden toen nog was ingesloten door de singels was er binnen de gemeente niet echt sprake van ruimte buiten de bebouwde kom, maar na onderzoek bleek dat de voormalige stadswallen op voldoende afstand van de bebouwing gelegen waren. Inmiddels had in 1828 de rooms-katholieke parochie van Leiden een eigen begraafplaats aangelegd waar men in gewijde aarde kon begraven. Een inspectie op 1 april 1828 door Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland wees uit dat alle op de wallen gelegen begraafplaatsen voldeden aan de nieuwe voorschriften. Op 19 november 1828 vonden de eerste begrafenissen plaats op Begraafplaats Zijlpoort. In 1969 werd de begraafplaats gesloten en kon alleen nog begraven worden in de bestaande familiegraven. Dit duurde tot 1985 toen de begraafplaats zonder beperkingen werd heropend. Kapel De kapel op de begraafplaats is van 1828 naar neoclassicistisch ontwerp van Th. Molkenboer. Aan de zijden van de kapel bevinden zich een dienstwoning en dienstruimten. De kapel heeft sinds 1976 de status van rijksmonument. Bekende personen Op de begraafplaats liggen verschillende bekende personen, zoals de schrijver Maarten Biesheuvel, schilder Aad Donker, de eerste hoogleraar Armeense studies in Nederland Jos Weitenberg, en de natuurkundige Willem Keesom. Overige In 2008 verscheen een gedenkboek door R.C.J. van Maanen e.a., Een oase van rust, 180 jaar R.K. Begraafplaats Zijlpoort, dat ook een cd-rom met alle begraafgegevens bevatte. Inmiddels kunnen de begraafregisters ook via internet doorzocht worden. Fotogalerij