NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nationaal verstrooiterrein Delhuyzen

Nationaal verstrooiterrein Delhuyzen is een verstrooiveld dat zich sinds 1989 bevindt op het voormalig landgoed Delhuyzen, aan de zuidelijke rand van de Veluwe. Het terrein behoort tot de gemeente Arnhem. De oppervlakte is ongeveer 80 hectare. Natuurterrein Het verstrooiveld bevindt zich in een natuurterrein. Als begraafplaats is het enigszins vergelijkbaar met een natuurbegraafplaats. Het gebied bestaat uit glooiende heidevelden, dennenbossen en loofbomen als eiken, berken en beuken. Het terrein is toegankelijk van zonsopgang tot zonsondergang. Er is geen wachtruimte aanwezig. In het Nationaal verstrooiterrein Delhuyzen komen ook Schotse Hooglanders, die hier kunnen grazen. Deze Schotse Hooglanders verblijven voornamelijk in het Nationaal Park Veluwezoom, en hebben sinds 2011 een groter leefgebied gekregen door het verplaatsen van een aantal rasters. Asverstrooiing De as mag verstrooid worden in de bossen of op de heide en nabestaanden kunnen bij de verstrooiing aanwezig zijn, altijd onder begeleiding van een medewerker van het terrein. Bij de verstrooiplaats kunnen uitsluitend verse bloemen zonder vaas achtergelaten worden. Verder mogen er geen attributen worden achtergelaten, gedenkstenen, gedenktekens, enzovoort. Vanwege brandgevaar in het natuurgebied is het gebruik van kaarsjes niet toegestaan. Het verstrooiveld is toegankelijk voor alle gezindten. Er zijn op het Nationaal verstrooiterrein Delhuyzen ook mogelijkheden om een boom te adopteren of om in het bijzijn van de nabestaanden een boom te laten planten als herinnering aan een dierbare. Met de boom wordt een symbool achtergelaten ter nagedachtenis aan de overledene en wordt iets teruggegeven aan de natuur. De geadopteerde bomen zijn voorzien van een nummer. Op het terrein bevindt zich ook het Internationaal Monument voor het Onbekende Kind. Bereikbaarheid De ingang van het Nationaal verstrooiterrein bevindt zich aan de weg vanuit Arnhem naar Terlet, de parallelweg van de A50, de Apeldoornseweg (N784) bij kilometerpaal 5.1. Met het openbaar vervoer kan vanaf station Arnhem de bus richting Apeldoorn genomen worden. Vanuit de dichtstbijzijnde halte, bij de Rosendaelsche Golfclub, ligt het terrein op ongeveer tien minuten rechtdoor wandelen.
Ocrieteiland

Het Ocrieteiland is een eiland in de Eem aan de noordzijde van Eembrugge bij Baarn. Aan de zuidzijde van het eiland ligt de insteekhaven van de zeeverkenners. Centraal op het eiland ligt een ronde plas, in het (niet toegankelijke) natuurgebied op de noordpunt bevindt zich een driehoekige plas. Aan de noordwestzijde van de brug over de zijarm ligt jachthaven Kroeze (voorheen De Kemphaan), aan de zuidwestzijde staat de Ocrietfabriek die in 2008 werd gesloten. Het Ocrieteiland is in beheer bij de Vereniging Natuurmonumenten. Het gedeelte op de noordpunt van het eiland is niet toegankelijk. In het moerasachtige natuurgebied op het Ocriet-eiland broeden ijsvogels Ontstaan Ter hoogte van de vroegere Ocrietfabriek maakt de Eem een vrij scherpe kronkel. De voormalige ocrietfabriek staat op een klein industrieterrein langs de Eem, gelegen in de gemeente Eemnes. Het eiland is het raakpunt van drie gemeenten: Baarn, Eemnes en Bunschoten. Hierdoor ontstond de naam "Bermudadriehoek aan de Eem". Het eiland aan de Eemweg ontstond ter hoogte van de Ocrietfabriek toen de meanderende Eem in de tachtiger jaren van de twintigste eeuw werd gekanaliseerd. Auto's kunnen vanaf de Eemweg over een brug naar het eiland maar het weggetje loopt dood. De Eem is ter hoogte van het eiland in 2006 uitgebaggerd. Gebruik Net voorbij de Ocrietfabriek is een bruggetje naar het eiland waar twee verenigingen zijn gevestigd. Zeeverkenners Het eiland is de thuisbasis van de zeeverkennersgroep Mango Kwane Wilco Jiskoot. De scoutingvereniging heeft sinds 1990 een clubgebouw bij het haventje aan de zuidzijde van het eiland. Ook waterscouting Paltz- & Eemgeuzen uit Soest maakt gebruik van het eiland. Kanovereniging De kanovereniging is een afsplitsing van de Baarnse Watersportvereniging De Eem. De vereniging heet sinds mei 1987 KV Meander Baarn en heeft een clubgebouw met een aantal kanoloodsen op het eiland. Fotogalerij
Prodentfabriek

De Prodentfabriek is een voormalige fabriek in het centrum van de Nederlandse stad Amersfoort, die het begin vormt van het herontwikkelproject De Nieuwe Stad in het voormalige Oliemolenkwartier. In de Prodentfabriek zijn diverse ondernemers gevestigd. Het gebouwencomplex wordt bovendien ingezet als evenementenlocatie. Geschiedenis De Prodentfabriek werd in 1936 naar een ontwerp van architect Philippe Anne Warners gebouwd op een braakliggend terrein van 13.000 m², in opdracht van N.V. Maatschappij voor Waschverwerking Erdal. De officiële opening vond plaats op 27 mei 1937. Op het terrein werden onder andere een smelthuis, blikdrukkerij, laboratorium en de opvallende fabrieksschoorsteen gebouwd. In 1941 kwam daar een tubefabriek bij, waarmee de oppervlakte van het fabrieksterrein met een derde werd vergroot. In 2001 kwam er een nieuw kantoorgebouw in de plaats van een aantal fabriekshallen. Terwijl er de laatste tijd alleen nog tandpasta werd gefabriceerd, bestond de productie in eerdere jaren onder andere uit Erdal schoensmeer, Vlivo vliegenvangers, shampoo en deodorant. Op veel van de producten stond een rode pelikaan, het beeldmerk van Erdal. Erdal hield in 1983 op te bestaan nadat het werd overgenomen door Sara Lee. Unilever nam de tandpastafabriek in 2009 over en besloot in 2011 de productie naar Frankrijk te verplaatsen en de fabriek te sluiten. De Prodentfabriek stond vanaf 5 juli 2012 leeg. In december 2012 werd overeenstemming bereikt over de aankoop van de Prodentfabriek door belegger en ontwikkelaar Schipper Bosch. Begin mei 2013 was de overname een feit. De Prodentfabriek vormde vervolgens het startpunt van het herontwikkelproject De Nieuwe Stad. Literatuur Drs. Jan Carel van Dijk, Prodent, de lach en een traan: afscheid van Amersfoort (2012), Uitgeverij Sigillum, ISBN 9789081427302. Externe links Website Prodentfabriek Website De Nieuwe Stad Website Schipper Bosch
Martini Ziekenhuis

Het Martini Ziekenhuis is een ziekenhuis in de stad Groningen. Het ziekenhuis biedt medisch-specialistische zorg, variërend van basiszorg tot complexe behandelingen. Topklinisch ziekenhuis Martini Ziekenhuis is een topklinisch opleidingsziekenhuis. Hier kunnen patiënten terecht voor vaak voorkomende klachten en behandelingen, maar ook voor behandelingen van ziekten of aandoeningen die minder vaak voorkomen, of die ingewikkelder (meer complex) zijn om te behandelen. Het ziekenhuis is het grootste niet-academische opleidingsziekenhuis in Noord-Nederland. Samen met de 26 andere topklinische ziekenhuizen in Nederland is het aangesloten bij de vereniging Samenwerkende Topklinische Opleidingsziekenhuizen (STZ). De STZ is een platform voor overleg en biedt de aangesloten ziekenhuizen ondersteuning, vooral op het gebied van wetenschappelijk onderzoek en opleidingen. Alle leden van de STZ moeten voldoen aan strenge eisen. Deze criteria worden in ieder geval iedere vijf jaar gecontroleerd. Sinds 2017 is het voor STZ–ziekenhuizen mogelijk om topklinische expertisecentra te laten erkennen door STZ. Een expertisecentrum kan gericht zijn op een bepaald ziektebeeld, op bepaalde diagnostiek of op een bepaalde behandeling. Het betreft altijd hoog gespecialiseerde en complexe patiëntenzorg. Martini Ziekenhuis heeft 14 door STZ erkende topklinische expertisecentra. Martini Academie Voor het opleiden van zorgprofessionals heeft het Martini Ziekenhuis een leerhuis, de Martini Academie. Daar biedt men onder meer medisch en verpleegkundig specialistische vervolgopleidingen, in samenwerking met het UMCG, de RUG en de hogescholen in Noord-Nederland. Onderdeel van de Martini Academie is het Wetenschappelijk Instituut, dat onderzoekers ondersteunt bij het uitvoeren van wetenschappelijk onderzoek in het ziekenhuis. Geschiedenis Het Martini Ziekenhuis heeft haar oorsprong in de negentiende eeuw, toen zowel het protestantse als het rooms-katholieke deel van de Groningse bevolking zich inzetten voor de oprichting van eigen ziekenhuizen. Het Diakonessenhuis en het Rooms-Katholieke Ziekenhuis (RKZ) boden basiszorg aan de stad en het omliggende platteland. Na een lange samenwerking fuseerden deze ziekenhuizen in 1991 tot het Martini Ziekenhuis. Dit ziekenhuis trad in 1997 toe tot Stichting Topklinische Opleidingsziekenhuizen. In 2007 verhuisde het Martini Ziekenhuis naar een nieuw gebouw aan de Van Swietenlaan. Het ziekenhuis werd in 2010 onderdeel van de nationale ziekenhuisgroep Santeon, waarmee het samenwerkt met zes andere topklinische ziekenhuizen verspreid door Nederland. Kerncijfers over 2024 Externe link Website van het Martini Ziekenhuis
Nederwaard Molen No.8

Nederwaard Molen 8 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen die dateert uit 1738 wordt bewoond en is niet te bezoeken. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,50 meter waarmee de lage boezem van de Nederwaard wordt bemalen. Nederwaard No.8 is de enige van de Nederwaardse molens die nooit is verhoogd. Hierdoor heeft de molen de kortste roeden van de acht molens. Op 23 februari 2006 brak tijdens het malen de koningsspil. In 2008 is molen No.8 voor het laatst gerestaureerd.
Bolenstein

Bolenstein, ook wel Boelestein genoemd, is een ridderhofstad aan de Bolensteinseweg 1 te Maarssen op de westelijke Vechtoever. Bouwkundige geschiedenis Het huis had in de 17e eeuw een dubbele bekapping ter weerszijden met dubbele trapgevels. Het had vier schoorstenen met piramidevormige bekroningen met windvaantjes. In 1825 is dit vervangen door een vierkante kap met een torentje en klok. Er werd ook een brug-bordes aangelegd. De muren zelf werden gepleisterd met geblokte banden aan de hoeken. In 1917 is een erker aangebouwd. Vanaf 1960 is het huis gerestaureerd en ontpleisterd. Eigenaren Het wordt voor het eerst genoemd in 1340 en is waarschijnlijk gebouwd door een Derck van Bole, aan wiens familienaam het zijn naam zou danken. In 1404 draagt de toenmalige eigenaar (Dirck van Bole) het in leen op aan de Bisschop van Utrecht. In 1438 is het verkocht aan ridder Otto Snaef en later worden de Van Nijenrodes eigenaar. Achtereenvolgens worden de volgende families eigenaar: Snellenburg, Van Zuylen van Nijvelt, Godin, de Malapert en Van Heeckeren. In de 19e eeuw zijn de eigenaren Johannes Fåhraeus, Walland, Abels Visser, Wolff, Strick van Linschoten, Van der Vijsel en begin 1900 J.M. de Muinck Keizer, die het in 1942 verkocht aan de gemeente Maarssen, die het vervolgens gebruikt als huisvesting voor de Rijkspolitie en als distributiekantoor. In 1960 verkoopt de gemeente het aan de architect B.O. van den Berg. Van 1981 tot 1999 woonde de filmproducent Matthijs van Heijningen in het huis. Uiteindelijk wordt dan de 2006 in opspraak geraakte vastgoedmagnaat Jan-Dirk Paarlberg de eigenaar. Hij had hier enige kantoorruimten aan de latere Commissaris van de Europese Commissie Neelie Kroes gratis beschikbaar gesteld. Hij zette het in maart 2021 te koop voor een "double digit"-bedrag. Uiteindelijk verkocht hij het complex voor 5,1 miljoen aan zijn toenmalige partner en bleef er zelf wonen. Justitie legde vervolgens in 2026 beslag en hierin ging de rechter mee. Theekoepels In 1903 is de theekoepel van Bolenstein geweken met de aanleg van de nieuwe Wilhelminaweg. Het bouwwerkje is vervolgens geplaatst aan de Molendijk bij Beek en Hof in Loenen aan de Vecht. De huidige theekoepel van Bolenstein is in 1968 overgeplaatst van de tegenovergelegen buitenplaats Doornburgh door B.O. van den Berg. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Maarssen
Industriehavenbrug

De Industriehavenbrug is een stalen verkeersbrug in de Nederlandse stad Utrecht. De brug heeft een doorvaartwijdte van 14 meter en een wegdek van 8 meter breed. Ze is in 1920 gebouwd en in 1997 gereviseerd. Het is een gemeentelijk monument. De beweegbare brug ligt aan de Keulsekade over de verbinding van de Industriehaven met het Amsterdam-Rijnkanaal. Oorspronkelijk zou er ook een goederenspoorlijn gebruik van gaan maken, maar die is nooit aangelegd. De ophaalbrug is van het zogenoemde 'Amsterdamse type' en heeft een zwaar uitgevoerde hameipoort. Het brugdek scharniert aan hangstangen die met de balanspriemen aan hameipijlers zijn verbonden. De balans wordt voor het openen en sluiten van de brug bewogen door twee tandheugels die boven de brug uitsteken. Deze aandrijving volgens het 'systeem ir. H. van Heyst' is toegepast vanwege het verwachte gebruik als spoorwegophaalbrug.
Verzorgingsplaats Spuitendonk

Verzorgingsplaats Spuitendonk is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordwestzijde van de A58 in de richting Eindhoven-Vlissingen tussen knooppunt De Stok en afrit 25 in de gemeente Roosendaal. De verzorgingsplaats ligt vlak bij het Spuitendonkse Bos.
Vreelandbrug

De Vreelandbrug is een monumentaal brugcomplex in het Nederlandse dorp Vreeland. De brug overspant de (Utrechtse) Vecht. De ophaalbrug is aangelegd in de provinciale weg 201 die ter hoogte van Vreeland de Vecht kruist. De brug vormt met brugwachterswoning een rijksmonumentaal complex dat in 1939-1940 is gebouwd naar ontwerp van Willem Dudok. Het oorspronkelijke bedieningshuisje op de brug is in 1997 vernieuwd. In 1970 is een tweede brugwachterswoning bijgebouwd. Het beweegbare deel van de brug bestaat uit twee stalen hameipijlers op een vierkante grondpijler. De balanspriemen en de midden- en eindbalk van de ophaalbrug hebben een stalen vakwerkconstructie en zijn door middel van twee stangen verbonden met het stalen rijdek. Zie ook Lijst van bruggen over de Utrechtse Vecht
Andrei-Sacharow-Brücke

Die Andrei-Sacharow-Brücke (niederländisch Andrej Sacharovbrug) überspannt in der niederländischen Stadt Arnhem den Nederrijn, den nordwestlichen Arm des Rheins im Rhein-Maas-Delta. Auf der 1987 freigegebenen Spannbetonkonstruktion verläuft der Provinciale Weg N325, der im Norden von Arnhem über das Autobahnkreuz Knooppunt Velperbroek an die A12 (Den Haag–Bundesautobahn 3) und die N348 (Arnhem–Ommen) angeschlossen ist. In südlicher Richtung führt die N325 zunächst nach Nimwegen und ab der Grenze als Bundesstraße 9 nach Kleve. Das Bauwerk ist offiziell nach dem russischen Kernphysiker, Nobelpreisträger und Dissidenten Andrei Dmitrijewitsch Sacharow benannt. Gelegentlich wird die Brücke auch nach der darauf befindlichen Straße Pleijbrug oder Koningspleijbrug genannt. Diese Bezeichnungen gehen auf das Kleefse Pleij genannte Gebiet an der Abzweigung der IJssel vom Nederrijn zurück. Diese Stelle befindet sich nur etwa 1,5 Kilometer stromaufwärts. Die Andrei-Sacharow-Brücke ist mit 760 Metern die längste Brücke Arnhems. Die Stützweiten der doppelten Kastenträgerbrücke betragen 37 m + 4 × 49 m + 80,5 m + 133,4 m + 80,5 m + 4 × 49 m + 37 m. Die Strombrücke ruht auf zwei V-förmigen Hauptpfeilern, die fest mit dem Überbau verbunden sind. Das Bauwerk befindet sich bei Kilometer 13,02 der niederländischen Wasserstraße 103 (Pannerdens-Kanal–Nederrijn–Lek) (Rhein-Kilometer 879,90). Die nächste Brücke flussaufwärts ist die etwa 27 Kilometer entfernte Rheinbrücke Emmerich. Siehe auch Liste der Rheinbrücken Weblinks
Andrej Sacharovbrug

De Andrej Sacharovbrug is een brug over de rivier de Nederrijn tussen Arnhem en Huissen, genoemd naar de Russische atoomgeleerde en Nobelprijswinnaar Andrej Sacharov. Op 3 november 1987 werd de brug in gebruik genomen. In de volksmond heet de brug ook Pleijbrug. De brug is onderdeel van de Pleijroute die zorgt voor een aansluiting van de N325 uit Nijmegen op Knooppunt Velperbroek ten oosten van Arnhem. Omdat de brug is gelegen aan de zuidkant van Arnhem, wordt het centrum ontlast. Met 760 meter is de Andrej Sacharovbrug de langste Arnhemse Rijnbrug. De brug, gelegen op Rkm 879,90, is een kokerliggerbrug ontworpen door ingenieursbureau BVN. De hoofdoverspanning is 133 meter, de zijoverspanningen zijn 80 meter. Aanvankelijk heette het bouwwerk de Koningspleijbrug. Begin 1990 besloot de gemeente Arnhem op initiatief van burgemeester Paul Scholten de brug te vernoemen naar Sacharov, zoals de andere twee Rijnbruggen in de stad eerder ook naar vrijheidsstrijders waren genoemd. Op 29 september 1990 werd de brug onder de nieuwe naam gedoopt door Jelena Bonner, Sacharovs weduwe.
Cirkels van Jannink

De Cirkels van Jannink, ook wel Mandercirkels of Beha van Jannink genoemd, vormen samen het grootste landschapskunstproject van Nederland. Ze liggen op de Noordelijke Manderheide nabij het Twentse dorp Mander. Het kunstwerk bestaat uit twee cirkelvormige terreinen, die oorspronkelijk op de woeste zandgronden zijn ontgonnen als landbouwakker. Landbouw De cirkelvormige akkers zijn in de jaren dertig van de 20e eeuw op de heide van de voormalige marke Mander aangelegd in opdracht van Gerhard Jannink, textielfabrikant en grootgrondbezitter uit Enschede. Hij had in Noord-Amerika gezien dat ronde akkers voordelen hadden boven rechthoekige. De velden konden vanuit het midden in een spiraalvormige gang worden bewerkt zodat de machines niet behoefden te keren. Er werd afwisselend rogge, haver en aardappels verbouwd. Na 1975 werd mais het belangrijkste gewas. Toen ook dat niet meer loonde zijn de gronden van Jannink in 1991 verkocht aan Landschap Overijssel. Natuur De cirkels hebben een doorsnede van respectievelijk 378 en 343 meter, het gebied beslaat 33 hectare. In samenhang met de herbestemming van nabij gelegen landbouwgebieden werd hier, met subsidie van rijk, provincie en waterleidingmaatschappij, door Landschap Overijssel een natuurontwikkelingsproject opgezet. Doelstelling was de voormalige Manderheide na het afgraven van de vruchtbare bovenlaag en toepassen van begrazing weer als schraal heidegebied te onderhouden. Door de plattegrond van de Cirkels van Jannink intact te laten wilde men rechtdoen aan de cultuurhistorische waarden in het gebied. Kunst Kunstenaar Paul de Kort werd gevraagd het gebied met de cirkels in te richten. Bron van inspiratie waren prehistorische landschapssporen. Een cirkel kreeg omgreppeling en in het centrum een spiraalvormig labyrint dat een ploegvoor symboliseert. De ander werd van een wal voorzien met midden op de ronde heidevlakte een verhoging als van een grafheuvel met daarop vijftig jeneverbesstruiken aangeplant in een uitgekiend patroon. In 1999 kwam dit land artproject gereed waarna het in 2005 nog een verbetering onderging. Het gebied is ontsloten door een twee kilometer lang wandelpad rond en over de cirkels. Ze liggen tegen de Nederlands-Duitse grens aan en gelden voor piloten als een baken, zij zijn waarschijnlijk de bedenkers van de bijnaam Beha van Jannink. Zie ook Hunebed van Mander, het in de buurt gelegen hunebed. Externe links Zicht op de cirkels vanuit de lucht Projectbeschrijving Mandercirkels op www.projectenbankcultuurhistorie.nl[dode link]
Beneden-Haastrecht

Beneden-Haastrecht is a town in the Dutch province of South Holland. It is a part of the municipality of Krimpenerwaard, and lies about 3 km southeast of Gouda. The statistical area "Beneden-Haastrecht", which also can include the surrounding countryside, has a population of around 110. Until 2015, Beneden-Haastrecht was part of Vlist. References
Beneden-Haastrecht

Beneden-Haastrecht is een buurtschap in de gemeente Krimpenerwaard, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Beneden-Haastrecht bestaat uit lintbebouwing langs de Hollandsche IJssel ter hoogte van de Steinsesluis. De buurtschap ligt direct aan de zuidoostelijke grens van zowel de stad als gemeente Gouda, en in de polder Beneden-Haastrecht, direct ten westen van Haastrecht. De N228 doorsnijdt de buurtschap in zijn lengte. Beneden-Haastrecht ligt op ongeveer 1,5 meter onder NAP. Geschiedenis Tot en met 31 december 2014 was Beneden-Haastrecht onderdeel van de gemeente Vlist. Op 1 januari 2015 ging de plaats samen met de gemeente op in de fusiegemeente Krimpenerwaard.
Beneden-Haastrecht

Beneden-Haastrecht (52° 00′ N, 4° 45′ L) é uma cidade dos Países Baixos, na província de Holanda do Sul. Beneden-Haastrecht pertence ao município de Krimpenerwaard, e está situada a 3 km sudeste de Gouda. A área de Beneden-Haastrecht, que também inclui as partes periféricas da cidade, bem como a zona rural circundante, tem uma população estimada em 110 habitantes. Referências
't Fort

Voor het arbeidersbuurtje 't Fort uit 1890 in de Haagse Schilderswijk zie Het Fort (Den Haag) 't Fort is een woon- en winkelcomplex in de Nederlandse stad Apeldoorn en is een ontwerp van het Haagse architectenbureau atelier PRO. Het bevat 278 appartementen en grondgebonden woningen, evenals winkelunits op de begane grond, twee supermarkten en een sociaal medisch centrum. De officiële naam bij de opening was Centrum 't Fort. Sfb-Vastgoed en ING Vastgoed waren de opdrachtgevers. De kosten kwamen uit op €21.455.000 en de vloeroppervlakte is 39.900 m², waarvan 6417 m² BVO. De bouw begon in 1999 en de eerste bewoners kwamen eind 2000. Het opleverjaar was 2001. Van Wijnen Noord uit Arnhem was de hoofdaannemer. Het is gelegen in de deelwijk Osseveld-Oost. Het winkelgebied staat bekend als Winkelcentrum 't Fort. Het complex geeft vanaf de buitenzijde veelal een monolithische indruk. Aan de kant van de stadsring is een plein aangelegd als schakel tussen de stad en het winkelcentrum. De monoliet wordt doorsneden met enkele routes die drie compacte bouwblokken afbakenen en waarvan de binnenhoven zijn uitgewerkt met collectief groen, terrassen, bergingen en tuinen. Het project bestaat uit de vier deelgebieden 't Fort-Hof, 't Fort-Ruit, 't Fort-Vlieger en 't Fort-Donjon. In 1999 werd het verkocht aan bpfBouwinvest en PPF bouw. Circa vijftig appartementen in 't Fort-Hof kregen een eigen Vereniging van Eigenaars (VvE), evenals circa vijftig in 't Fort-Vlieger. De overige appartementen en winkels werden eigendom van bpfBouwinvest en PPF bouw. Als eerste werd 't Fort-Vlieger opgeleverd met koop- en huurwoningen en beneden winkels. Zo werd als eerste VvE "Vlieger" opgericht. bpfBouwinvest had hierin een meerderheidsbelang. Hierna volgde 't Hof en daarna Ruit/Donjon. Alle zijn VvE`s. Daarnaast werd er als hoofdvereniging een algemene VvE opgericht onder de naam 't Fort. In 2006 werden de woningen van PPF verkocht aan een Brabants bedrijf. De spoorlijn Apeldoorn-Deventer ligt vlak naast de locatie. Op 10 december 2006 kreeg Osseveld een eigen treinstation: Apeldoorn Osseveld, aan de rand van 't Fort. Kunstwerken In 2001 was er sprake van dat er op het plein een waterpartij door de gemeente Apeldoorn zou worden gecreëerd. Na de in 1999 op de Westfriese Flora met 32 doden omgeven legionellaramp werd dit plan geannuleerd. In plaats daarvan werd als kunstwerk de "Fortwal" geplaatst. bpfBouwinvest plaatste vervolgens het beeld Danseres van de Nederlandse beeldhouwer Willem Verbon op de liftopbouw. Het is een kopie van een fragment uit 1955 van een onvoltooid gebleven beeldengroep. Veel huurders van woningen van 't Fort-Vliegers rechtervleugel waren hierover erg ontstemd, omdat de lift werd wegbezuinigd terwijl er wel geld was voor een beeld. Nadat in februari 2020 iemand in datzelfde winkelcentrum zelfmoord pleegde door van het dak af te springen, werd ervoor gepleit om het beeld te verplaatsen.