NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nieuwe Kerk (Den Haag)

Die Nieuwe Kerk (deutsch Neue Kirche) ist eine Kirche in der niederländischen Stadt Den Haag. Geschichte Nachdem die Grote Kerk nicht mehr ausreichend Platz bot, wurde 1649 mit dem Bau der Nieuwe Kerk in Den Haag begonnen. Der von Pieter Noorwits entworfene und 1656 vollendete Bau gilt als ein Höhepunkt der frühen protestantischen Kirchenarchitektur der Niederlande. Er ist ein Zentralbau, der aus zwei miteinander verbundenen achteckigen Gebäudeteilen besteht, an deren Schnittstelle die Kanzel aufgestellt wurde. Stilistisch lassen sich Elemente der Renaissance wie auch des Klassizismus finden. 1969 wurde die Kirche geschlossen und nach längerer Renovierung als Konzertsaal wiedereröffnet. Bei der Kirche befindet sich das Grab des Philosophen Baruch Spinoza. Orgel Die Orgel wurde 1702 von dem Orgelbauer Johannes Duyschot (Amsterdam) als dreimanualiges Instrument mit angehängtem Pedal erbaut. In den Jahren 1866/67 wurde in dem historischen Gehäuse ein neues Orgelwerk eingebaut, wobei teilweise Pfeifenmaterial der Duyschot-Orgel verwendet wurde. 1976/77 wurde das Instrument umfassend restauriert und mit einem eigenen Pedalwerk ausgestattet. Siehe hierzu: Liste von Orgelregistern, für die einzelnen Bezeichnungen Koppeln: II/I, III/I, I/P, II/P Anmerkung: D = (größtenteils) Pfeifenmaterial von 1702 Weblinks Website der Kirche (niederländisch) Nieuwe Kerk In: denhaag.com (deutsch) Einzelnachweise
Nieuwe Kerk (The Hague)

The Nieuwe Kerk (Dutch pronunciation: [ˈniu.ə ˈkɛr(ə)k]; English: New Church) is a Dutch Baroque Protestant church in The Hague, located across from the modern city hall on the Spui. It was built in 1649 after the Great Church had become too small. Construction was completed in 1656. History The church was designed by the architect Peter Noorwits, assisted by the painter and architect Bartholomeus van Bassen. It is considered a highlight of the early Protestant church architecture in the Netherlands. Like many churches of the time, the New Church was designed as a central building. Unlike other central buildings, the church has no simple circular or multifaceted plan but there is a space of two octagonal sections connected by a slightly smaller section in which the pulpit was prepared. The Dutch Baroque architecture of the church shows elements of both Renaissance and Classicism. Two church bells, cast by Coenraat Wegewaert in 1656, hang in their original bell-chairs and measure 100,2 cm and 81,5 cm in diameter. He also designed the clock. The church houses an organ built in 1702 by the Dutch organ builder Johannes Duyschot (1645–1725), most of whose pipework and case survives. The organ was rebuilt in 1867 by one of the best organ builders of that time, Christian Gottlieb Friedrich Witte. His company adjusted the design of the organ to make it suitable for modern Romantic music. Until the canals in The Hague were filled in at the end of the 19th century, the New Church was accessed by boat or from the Wagenstraat on a square island between the Spui river, the St. Anthonisburgwal or Rotterdam Veerkade (the old trekschuit route to Rotterdam), the Stille Veerkade or Amsterdam Veerkade (the old trekschuit route to Amsterdam), and the Paviljoensgracht. Concert hall In the 20th century, acoustical adjustments were made to the church's interior in a modern face. During the thirties, the church was notable as the most impressive building on the Spui, one of the streets featured in the Dutch game of Monopoly. The church was closed in 1969 after a long restoration and reopened as a concert hall. Famous burials The Nieuwe Kerk, or new church (first half 17th century), contains the tombs of the brothers De Witt and of the philosopher Spinoza. Spinoza's tomb is in the churchyard. References
Ньиве керк (Гаага)

Новая церковь (нид. Nieuwe Kerk) — протестантская церковь в Гааге (Южная Голландия). Здание было построено в 1649—1656 гг у канала Спёй после того, как Большая церковь стала мала для города. Новая церковь, построенная по проекту архитектора Бартоломеуса ван Бассена, является одним из образцов ранних протестантских церквей Нидерландов. Здание сочетает в себе черты ренессанса и раннего классицизма. Орган в церкви был построен в 1702 году и перестроен в 1867 году. В 1969 году церковь была закрыта и после долгой реконструкции открыта как концертный зал. На церковном кладбище расположено захоронение Спинозы.
Нова церква (Гаага)

Нова церква (нід. Nieuwe Kerk Ніве Керк) — церква в адміністративному центрі провінції Південна Голландія місті Гаазі. Культова споруда була побудована в 1649—56 роках біля каналу Спей після того, як гаазька Велика церква (Grote Kerk) стала замалою для міста. Нова церква, побудована за проектом архітектора Бартоломеуса ван Басса, є одним зі зразків ранніх протестантських церков Нідерландів. Будівля храму поєднує в собі риси ренесансу і раннього класицизму. Орган у церкві був споруджений у 1702 році і перебудований у 1867 році. У 1969 році гаазька Нова церква була закрита і після тривалої реконструкції відкрита як концертна зала. На церковному цвинтарі розташоване поховання філософа Бенедикта (Баруха) Спінози. Примітки Посилання Нова церква (Гаага) на www.kich.nl (нід.)
Groate Kerk

De Groate Kerk (officiële Bildtse naam; Fries: Grutte Tsjerke; Nederlands: "Grote Kerk") is een kerkgebouw in Sint Jacobiparochie in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De neoclassicistische kerk uit 1844 is een ontwerp van Thomas Adrianus Romein en is de vervanger van een in het begin van de 16e eeuw gebouwde kerk. De zaalkerk heeft een Dorische zuilenportiek met fronton. De klokkentoren met vierkante onderbouw heeft een ronde lantaarn met acht zuilen. Het orgel uit 1844 is gemaakt door L. van Dam en Zonen. In 1979 werd de kerk door de Stichting Alde Fryske Tsjerken overgenomen. De voorheen wit gepleisterde kerk kreeg in 2010 een gele kleur. De kerk is een rijksmonument. Er is een informatiecentrum over het Jabikspaad. Beeldende kunst bij de kerk Voor de kerk bevindt zich een door Henk Rusman gemaakte sculptuur, die het begin van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella markeert. Aan de westzijde van de kerk staat op het terrein van de kerk het door Verena (Vreni) Wagner vervaardigde verzetsmonument Ôns frijhyd ontstaan út ôfbroken levens. Aan de oostzijde van de kerk bevindt zich eveneens op het kerkterrein het door Marco Goldenbeld vervaardigde drenkelingenmonument. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Sint Jacobiparochie Externe link groatekerk.nl
Gerlachusputje

Het Gerlachusputje of Gerlachusbron is een waterput in de buurtschap Sint Gerlach van Houthem in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Valkenburg aan de Geul. De put behoort tot het landgoed van Château St. Gerlach. De put staat in het midden van een vierkant grasveldje dat omgeven wordt door een haag. Ze ligt aan de rand van het natuurgebied Ingendael. De put is een rijksmonument. Geschiedenis In ca. 1227 is er reeds sprake van een bron of put waar Gerlachus zich van drinkwater voorzag. In verschillende perioden heeft de put een belangrijke rol gespeeld in de bedevaart naar Sint-Gerlach. Zo ook in de 17e eeuw. Vanaf het begin van de 14e eeuw nam de verering van de heilige kluizenaar Gerlach langzaam af. Rond 1600 werd de devotie van St. Gerlach nieuw leven ingeblazen door bisschop Cuyckius van Roermond, waarbij de bron of put met geneeskrachtig Gerlachwater in de verering centraal kwam te staan. Sinds de bouw van de Sint-Gerlachuskerk is de verering weer verschoven naar het gebeente. Rond 1700 is het huidige stenen puthuisje gebouwd. Zie ook Sint-Gerlachuskapel, een kapel elders in het dorp
Sociëteit De Vereeniging (Den Haag)

Sociëteit De Vereeniging in Den Haag is een herensociëteit die werd opgericht op 30 april 1851. De eerste leden waren 79 heren, die tijdelijk bijeenkwamen in een gehuurd pand aan de Kazernestraat 198 in Den Haag, daar achter zou zeven jaar later hotel Des Indes gebouwd worden. Er waren in 1851 al verschillende herenclubs in Den Haag: de Grande Société dateert uit 1748 (de eerste sociëteit van Nederland), de Sociëteit de Besognekamer uit 1795, Nieuwe of Littéraire Sociëteit De Witte uit 1782. Toch groeide De Vereeniging snel uit tot 300 leden. Sociëteitsgebouw Sinds 1853 is de sociëteit gevestigd in het pand 'Welgelegen', Kazernestraat 38B. Dit gebouw was daarvoor eigendom van de in 1849 overleden koning Willem II. Rond 1880 werd de grote sociëteitszaal gebouwd en in 1905 kwam daar nog een grote serre bij. Tuin De tuin werd door de bekende architect Jan David Zocher aangelegd. In de tuin werd in 1853 een grote feestzaal annex kolfbaan gebouwd. Later werd daar nog een overdekte kegelbaan aangebouwd. In 1875 werd een deel van de tuin verkocht voor de bouw van de Sint Jacobus de Meerderekerk aan de Parkstraat. Tweede Wereldoorlog In 1941 werden het sociëteitsgebouw en de feestzaal door de Duitsers ingevorderd om er een Wehrmachtsheim van te maken. De club kreeg één dag om alles te ontruimen, en vond onderdak op de bovenste verdieping van restaurant Bagatel op de hoek van de Passage, waar nu hotel Novotel staat. Daar kwamen de leden van de Vereeniging in de oorlogsjaren bijeen. Na de oorlog werd Welgelegen gerenoveerd. In 1965 is de feestzaal afgebrand en gesloopt. Externe link Officiële website Informatie over rijksmonumentnummer 459721
Boezembrug (Rotterdam)

De Boezembrug is een vaste brug in de Nederlandse stad Rotterdam, onderdeel van de Goudse Rijweg. De Boezembrug verbindt beide oevers van de Boezem. De brug is een rijksmonument en ontworpen door S.J. Rutgers in 1903. De brug verving toen de Hooge Boesem brug. Civiel-ingenieur Sebald Rutgers, werkzaam bij de gemeente Rotterdam, kwam met een brug in een jugendstilachtige stijl. De brug kent een dekbreedte van achttien meter. De in vier delen gesplitste doorvaart bedraagt zesentwintig meter. De overspanning van gewapend beton wordt gedragen door tien brugpijlers van natuursteen, die twee aan twee staan. Vier pijlers daarvan staan in de walkanten. De pijlers lopen door tot in de balustrades/leuningen. Die leuningen zijn op zich bevestigd aan die pijlers, maar steunen ook in hun ornamenten op de overspanning. Daar waar de overspanning massief aandoet, lijken de leuningen fragiel; zij hebben ook jugendstil-motieven. De leuningen lopen in een hoek door op de walkanten. De brug is sinds 1997 een rijksmonument vanwege de betonconstructie en sierlijke leuningen. In 1941 leek het erop dat de brug nog plaats moest maken voor een nieuw exemplaar; in het nieuwe stadsplan van toen was een nieuwe brug opgenomen, die er dus nooit kwam. Rutgers is ook de ontwerper van de Boogbrug, Heemraadssingel, ontworpen in dezelfde stijl, eveneens rijksmonument. In 1907 verrees in de buurt van de brug de Koninginnekerk; die alweer in 1972 werd gesloopt.
Fokhaven

De Fokhaven is een watersporthaven aan het Schie-Schiekanaal in het noorden van Rotterdam in de Blijdorpse polder. De haven werd in 1960 gegraven op initiatief van de gemeente Rotterdam. Er werden drie watersportverenigingen ondergebracht die eerder elders waren gevestigd. De eerste was 'WSV De Schie', de schepen van deze vereniging lagen al in het nabije Schie-Schiekanaal. 'WSV De Kolk' kwam uit de Voorhaven van Delfshaven en uit de Coolhaven kwam 'WSV Piet Heyn'. Van 1960 tot 2004 was de haven in gebruik bij deze drie watersportverenigingen. Sinds 2005 vormen ze samen 'Watersportvereniging Blijdorp'. Ten westen van de Fokhaven bevond zich een zogenaamd balkengat waarin boomstammen werd gewaterd ten behoeve van houthandel Abraham van Stolk. Als gevolg van opheffing van de houthandel is na 1998 het balkengat gedempt.
Leemputten (Noord-Brabant)

De Leemputten of Leemkuilen is een natuurgebied van 86 ha in bezit van de Stichting Brabants Landschap in het Nederlandse dorp Biezenmortel. Het park is gelegen tussen N65 afslag Biezenmortel en de Spoorlijn Tilburg - Nijmegen ten zuidoosten van Udenhout. De leemkuilen zijn ontstaan door het graven van leem voor de baksteenfabricage. De baksteenfabriek is in 1890 gesticht. De kleinere plassen zijn met de hand gegraven en van elkaar gescheiden door dammen. In 1967 werd het terrein door Brabants Landschap aangekocht en in overleg hiermee heeft de steenfabriek ook daarna nog leem gewonnen. Van 1970-1997 is er echter ook op grootschalige wijze zand gewonnen, waardoor diepe gaten zijn ontstaan, zoals Brabandshoek. Zandwinning vindt nog plaats tot 2010 in de plas Heidekreiten. Het terrein van de steenfabriek is ondertussen eveneens verworven door Brabants Landschap en deze fabriek wordt gesloopt. Inmiddels hebben de plassen zich ontwikkeld tot een water- en moerasgebied. Hoewel het daar niet direct bij aansluit vormt het gebied samen met de Loonse en Drunense Duinen een Natura 2000 gebied, vooral wegens het voorkomen van de kamsalamander en de drijvende waterweegbree. Ook moeraswolfsklauw, pilvaren, teer vederkruid en moeraswederik komen daar voor. Ook de boomkikker en de vinpootsalamander zijn er te vinden. Vogels in het gebied zijn: aalscholver, oeverzwaluw, kleine plevier, oeverloper en groenpootruiter. Het gebied is moeilijk toegankelijk, maar er is wel een vogelkijkscherm gebouwd. Externe link Leemputten op de website van het Brabants Landschap
Huys Clingendael

Clingendael is the name of a 17th-century manor house and surrounding parkland just outside The Hague, Netherlands, in the municipality of Wassenaar. Since 1982, it houses the Netherlands Institute of International Relations Clingendael. History The name Clingendael means valley in the dunes. In 1591, Philips Doublet acquired the farm and surrounding land. The original part of the manor house was built between 1643 and 1660 for Philip Doublet III. Several of the Doublets held the office of Treasurer General in the Republic of the Seven United Provinces. Philip's wife was the sister to the celebrated poet and statesman, Constantijn Huygens, and Philip’s son married one of Huygens’ daughters, Suzanna. The architecture of the original part of Clingendael shares some of the features of the Huygens’s country house in Voorburg, Hofwijck. In 1804, the estate passed on to Baron Willem van Brienen. His son, Baron Arnoud van Brienen, merged Clingendael with the neighbouring estate of Oosterbeek. The two estates are separated by a meandering moat. He also built a racecourse for his guests at Clingendael; it has since been moved to nearby Duindigt. Arnout’s unmarried daughter Marguérite, known as Lady Daisy, laid out Clingendael’s fine Japanese garden. In 1914, the manor house was renovated by the architect Johan Mutters, and was expanded in 1915 by Co Brandes and J.Th. Wouters. During World War II, the estate was confiscated by the Nazis and occupied by Reichskommissar Arthur Seyss-Inquart. The many bunkers in the grounds of the estate date from this period. After the war, Baron Edgar Michiels van Verduynen and his family, and Baron Johann Edzard von Ripperda and his family moved into the two estates. Both families had lost their respective, ancestral homes during the war. In 1953, the gardens and parkland were sold to the state and, subsequently, opened up to the public. The families Michiels van Verduynen and Von Ripperda remained at the combined Clingendael-Oosterbeek estate. Since 1982, following a thorough renovation, the manor is home the Clingendael Institute. Japanese Garden The Japanese Garden was created in the beginning of the 20th century by Baroness Marguérite van Brienen (1871-1939), also called Lady Daisy. Lady Daisy sailed off a number of times by ship to Japan and brought back to the Netherlands a number of lanterns, a water cask, sculptures, the pavilion, the little bridges and several plants. The original design with the serene pond, meandering brook and the winding pathways has remained intact all these years. The Municipality of The Hague has always taken great care of the Japanese Garden because of its uniqueness and tremendous historical value. The garden was placed on the list of national historical monuments in 2001. Due to its fragility, the garden can be visited only during a short period of the year. Gallery References External links Media related to Clingendael at Wikimedia Commons Instituut Clingendael Gemeente Den Haag - Landgoed Clingendael Gemeente Den Haag - Japanse tuin
Clingendael

Clingendael è una tenuta situata nel territorio del comune olandese di Wassenaar, ma formalmente di proprietà della municipalità de L'Aia e le cui origini risalgono almeno al XVI secolo. La tenuta, classificata come monumento protetto e un tempo residenza di famiglie aristocratiche olandesi, ospita l'Istituto Olandese di Relazioni Internazionali "Clingendael" (Nederlands Instituut voor Internationale Betrekkingen Clingendael). Etimologia Il nome Clingendael significa letteralmente "(la) valle (dael) tra le dune (clinge)". Ubicazione La tenuta si estende al confine tra il comune di Wassenaar e il sobborgo de L'Aia di Benoordenhout. L'entrata principale della tenuta è in Wassenaarweg. Altre entrate sono posto nella Alkemadelaan, nella Ruychrocklaan e nella Van Ouwenlaan. Storia Della tenuta si hanno notizie sin dalla fine del XVI secolo. All'epoca era una semplice tenuta contadina, che fu acquisita nel 1591 da Philips I Doublet, il quale, dopo la nomina a generale del Tesore delle Sette Province Unite dei Paesi Bassi, si era trasferito da Mechelen all'Aia. Doublet vi costruì una residenza signorile In seguito, la tenuta fu ampliata nel corso del XVII secolo, in particolar modo tra il 1634 e il 1680 per volere del figlio di quest'ultimo, Philips II Doublet. Nel 1818, la tenuta divenne di proprietà della famiglia Van Brienen. Nel 1830, il parco, all'epoca un parco alla francese., subì una trasformazione e divenne un parco paesaggistico con giardini olandesi, pascoli per animali, roseti e rododendri. Nel 1939, la tenuta fu acquistata dal barone Michiel van Verduynen. L'anno seguente, nel corso della seconda guerra mondiale, l'edificio principale del parco, Huis Clingendael, fu occupato dai nazisti, che costruirono anche dei bunker nella tenuta, e divenne il quartier generale del commissario Seyss-Inquart. Nel 1954, la tenuta fu acquisita dalla città de L'Aia e aperta al pubblico. Nel 1983, l'edificio principale della tenuta fu restaurato per ospitare il l'Istituto Olandese di Relazioni Internazionali "Clingendael". Punti d'interesse Parco e giardini Il parco ospita un giardino olandese tradizionale, un giardino giapponese, un giardino delle rose e un giardino delle azalee e dei rododendri e piante di bambù. Giardino giapponese Il giardino giapponese fu realizzato nel 1903 per volere della proprietaria della tenuta, la baronessa Marguerite M. van Brienen (1871-1939), soprannominata "Daisy", che era di ritorno da una visita del Paese del sol levante. Rappresenta l'unico giardino giapponese dei Paesi Bassi risalente al primo decennio del XX secolo ed è perciò considerato monumento storico. Gli elementi del giardino, come la casà del tè, le pietre e gli ornamenti furono portati direttamente dal Giappone via nave. Il giardino giapponese, a differenza del resto della tenuta, è aperto al pubblico solamente sei settimane l'anno, da inizio maggio a metà luglio. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Clingendael
Stadsschouwburg Amsterdam

Stadsschouwburg Amsterdam (hollandsk – omtrent byteater) er navnet på teatret på Leidseplein i Amsterdam, Holland og ligeledes navnet på dets forgængere i nærheden, hvoraf ingen eksisterer mere. (Neder)duytsche Academie (1617-1637) I 1617 grundlagde dramatikerne Samuel Coster og Bredero sammen med deres Rederijkerskamer "In Liefde Bloeyende" det Duytsche Academy, en institution efter forbillede af de italienske akademier, for at popularisere videnskab gennem forelæsninger på det nationale sprog. Akademiet blev etableret i en træbygning ved Keizersgracht i Amsterdam, hvor det nuværende hotel Blakes ligger. Det første Schouwberg (1637-1664) Det første Schouwburg på Keizersgracht 384 var Amsterdams første rigtige byteater, og var baseret på Teatro Olimpico i Italien. På stedet ligger nu hotellet The Dylan. Teatret blev bygget i 1637 af Jacob van Campen, der brugte ordet Schouwburg om det. Det nye teater (1665-1772) I 1664 blev det besluttet, at Van Campen's lille teater skulle erstattes af en større teaterbygning, der levede bedre op til tidens vaner og barokarkitekturen. Dette nye teater var dobbelt så stort som det gamle og åbnede den 26. maj 1665. Grundstenen var blevet lagt af den yngste datter af forfatteren Jan Vos. Bygningen blev jævnligt vedligeholdt og udvidet, men den 7. maj 1772 brød bygningen i brand under en forestilling. Ilden slukkede sig selv, men ikke inden den havde krævet livet for 18 personer og havde ødelagt 22 huse omkring teatret. Det første teater på Leidseplein (1774-1892) Byteatret flyttede til Leidseplein og åbnede i 1774 eller 1790 (med en trækonstruktion bag en stenfacade) med et stykke af August von Kotzebue. Dette teater brændte ned i 1892. Det nuværende teater på Leidseplein (1894-nu) Det nuværende teater erstattede dets nedbrændte forgænger. Bygget mellem 1892 og 1894 efter design af Jan L. Springer (1850–1915) med hjælp fra faderen J. B. Springer og Adolf Leonard van Gendt. Det står ved siden af Melkweg på Leidseplein. Efter 2. verdenskrig, optrådte Den hollandske opera her, indtil Stopera blev åbnet. Trivia Når AFC Ajax vinder en stor sejr, kommer de til teatrets trappe for at blive hyldet. Se også Polly Cuninghame – Maria Gartman – Johanna Wattier External links Hjemmeside Monument Arkiveret 7. juni 2007 hos Wayback Machine
Stadsschouwburg Amsterdam

Die Stadsschouwburg Amsterdam (Stadttheater Amsterdam) ist ein traditionsreiches Theater am Leidseplein in Amsterdam. Nach dem Zusammenschluss mit der Toneelgroep Amsterdam (Theatergruppe Amsterdam) firmiert es nun unter dem Namen Internationaal Theater Amsterdam (ITA). Geschichte Das Stadttheater stand ursprünglich an der Keizersgracht, ein hölzernes Theater, das 1638 durch ein Gebäude des niederländischen Architekten Jacob van Campen (1595–1657) ersetzt wurde. Dieses brannte 1772 ab und man errichtete ein neues in klassizistischem Stil am Leidseplein. Doch am 20. Februar 1890 ging das hölzerne Gebäude ebenfalls in Flammen auf. Die Architekten Van Gendt und Springer entwarfen ein neues Theater und gestalteten die Fassade im Renaissancestil. 1894 wurde das Theater in der heutigen äußeren Form eingeweiht. Da auch Barockoper, Ballett und Dance performances gezeigt werden, ist es auch bei Touristen ein viel frequentierter Besuchsort. Die Stadsschouwburg und die Toneelgroep Amsterdam (Theatergruppe Amsterdam) schlossen sich zum 1. Januar 2018 zusammen und firmieren seit der Saison 2018/2019 unter dem Namen „Internationaal Theater Amsterdam“ (ITA). Weblinks Offizielle Website (niederländisch) Einzelnachweise