NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Museum Ons' Lieve Heer op Solder

Museum Ons' Lieve Heer op Solder (česky: "Muzeum tajného kostela Našeho Pána v podkroví"), je druhé nejstarší muzeum v Amsterdamu. Nachází se v historickém grachtenhuis (kanálovém domě) ze 17. století. Tento unikátní komplex spojuje historický dům s tajnou katolickou kaplí, která byla postavena v období náboženské intolerance. Kaple je od roku 1888 muzeem, které ročně navštíví přes 85 000 návštěvníků, bohoslužby zde probíhají jen příležitostně. Historie V 17. století byla církevní situace v Nizozemí silně ovlivněna reformací, která vedla k náboženským konfliktům a přechodu od katolické víry k protestantství. Kalvinismus (jeden z protestantských náboženských směrů) se stal "státní církví", ale žádný zákon přímo nezakazoval vyznávání jiné víry. Přesto byla tato "náboženská svoboda" pouze částečná. Hlásit se k jinému náboženství bylo sice v soukromí tolerováno, ale na veřejnosti zakázáno. Z těchto důvodů se začaly stavět tzv. „schuilkerk“ (česky: "tajný kostel"), které sloužily jako tajná místa pro bohoslužby. V roce 1661 zakoupil bohatý katolický obchodník Jan Hartman tři sousedící domy na Oudezijds Voorburgwal. Přestavěl horní patra těchto domů na tajnou církevní místnost „schuilkerk“. Tato skrytá kaple byla zasvěcena svatému Mikuláši a mohla pojmout až 150 věřících. Vstup do ní byl skrytý v postranní uličce Heintje Hoekssteeg. Po otevření veřejného kostela svatého Mikuláše v roce 1887 přestala kaple sloužit svému původnímu účelu. Dne 24. dubna 1888 byl komplex otevřen veřejnosti jako "Museum Amstelkring" (pojmenován podle katolické asociace, která se podílela na výstavbě kaple), čímž se stalo druhým nejstarším muzeem v Amsterdamu po Rijksmuseu. Muzeum bylo přejmenováno a dnes nese název Museum Ons' Lieve Heer op Solder. Popis Interiér kaple je vybaven barokním oltářem od amsterdamského malíře Jacoba de Wita z roku 1716, který zobrazuje křest Krista v Jordánu. Oltář je orámován dvěma mramorovými sloupy zdobenými putty držícími lilie. Levý sloup slouží zároveň jako skrytá kazatelna. Naproti oltáři se nachází varhany z roku 1794, které byly speciálně vyrobeny pro tuto kapli. ​ Dalšími zajímavými prvky jsou kaple Panny Marie, zpovědnice a sakristie. V roce 2005 prošel interiér rozsáhlou rekonstrukcí. V rámci obnovy byly odstraněny vitríny a navráceny původní skříňky, což návštěvníkům umožňuje lepší představu o tehdejším vzhledu kaple. Současný význam Dnes muzeum slouží převážně jako historická památka a symbol náboženské tolerance. Každou první neděli v měsíci (kromě července a srpna) se v kapli koná veřejná mše. Během Vánoc se zde slaví půlnoční mše a na jaře a na podzim se konají speciální bohoslužby. Muzeum také pořádá různé kulturní akce a výstavy zaměřené na náboženskou rozmanitost a historii Amsterdamu. Objekt byl zapsán na seznam památek rijksmonument.V roce 2023 bylo muzeum zařazeno mezi místa Evropského dědictví. ​ Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Museum Ons' Lieve Heer op Solder na Wikimedia Commons Oficiální stránky
Ons' Lieve Heer op Solder

Ons' Lieve Heer op Solder (OLHOS; English: Our Lord in the Attic) is a 17th-century canal house, house church, and museum in the city center of Amsterdam, The Netherlands. The Catholic church was built on the top three floors of the canal house during the 1660s. It is an important example of a "schuilkerk", or "clandestine church" in which Catholics and other religious dissenters from the seventeenth-century Dutch Reformed Church, unable to worship in public, held services. The church has been open as a museum since 28 April 1888, and has 85,000 visitors annually. Canal house The canal house on the 14th century canal Oudezijds Voorburgwal, currently on number 40, was built in 1630. Between 1661 and 1663 the top three floors of the house were changed into a house church. The building was renovated in the 18th and 19th centuries. Museum After the Church of St Nicholas was opened, the house church was no longer in use as a church. On 28 April 1888 it opened its doors for the public as a museum, making it the second-oldest museum in Amsterdam, after Rijksmuseum Amsterdam. The museum was previously named Museum Amstelkring and is now called Museum Ons' Lieve Heer op Solder (English: Museum Our Lord in the Attic). Annually, about 85,000 people visit the museum. The museum contains the front room, the between room, the hall, the church, the Lady chapel, the confessional, the Jaap Leeuwenberg Hall, and the 17th-century kitchen. The property has been listed as rijksmonument 6107. Between 2010 and 2018 the museum participated in Amsterdam Heritage Museums, a collective promotion effort. In 2024, the museum was awarded the European Heritage Label. Collection References External links Media related to Museum Ons' Lieve Heer op Solder at Wikimedia Commons Official website
Ons' Lieve Heer op Solder

Ons' Lieve Heer op Solder (en français : Notre-Seigneur au grenier) est une église située dans des maisons particulières du XVIIe siècle situées au centre d'Amsterdam, sur Oudezijds Voorburgwal. Elle fut construite dans les trois derniers niveaux de ces maisons en 1661-1663 et constitue un exemple de schuilkerk (église clandestine, à l'époque où le culte catholique était interdit aux Provinces-Unies puis tolérée sous réserve d'absence de publicité). Depuis le 28 avril 1888, l'église est devenue un musée, en complète rénovation entre 2011 et 2013. Une église clandestine dans une maison bourgeoise La maison se trouve sur Oudezijds Voorburgwal (au numéro 40), l'un des plus anciens canaux d'Amsterdam, creusé au XIVe siècle. Elle est bâtie en 1630. Entre 1661 et 1663, Hartman entreprend d'importants travaux. Le musée À l'ouverture de la gigantesque église Saint-Nicolas d'Amsterdam, Ons' Lieve Heer op Solder n'a plus d'utilité. Un groupe de personnes souhaite cependant la conserver comme témoignage de la vie catholique à Amsterdam. Le 28 avril 1888, la maison ouvre donc ses portes en tant que musée - le plus ancien d'Amsterdam après le Rijksmuseum - sous le nom de « Roomsch Katholiek Museum » (Musée catholique romain). Il s'appelle désormais Museum Amstelkring et est visité par 85 000 personnes par an. La volonté de l'adapter aux pratiques actuelles de visite et surtout de conserver les parties anciennes a conduit à une grande restauration en 2011-2013. L'ensemble des éléments est restauré après études : l'église retrouve notamment la couleur vieux-rose qui était la sienne au XIXe siècle. À la réouverture, les visiteurs entreront par une maison voisine, située de l'autre côté de la ruelle Heintje Hoekssteeg, où se trouveront les espaces d'accueil et éducatifs. Un souterrain amènera à la maison elle-même, débarrassée des espaces administratifs. Dans la littérature Dans la Chute d’Albert Camus (1956), le narrateur fait brièvement référence à Onze-Lieve-Heer op Zolder, mais s’empresse de l’intégrer dans la problématique philosophique générale du livre : « Tenez, à quelques rues d’ici, il y a un musée qui s’appelle “Notre-Seigneur au grenier”. À l’époque, ils avaient placé leurs catacombes sous les combles. Que voulez-vous, les caves, ici, sont inondées. Mais aujourd’hui rassurez-vous, leur seigneur n’est plus ni au grenier, ni à la cave. Ils l’ont juché sur un tribunal, au secret de leur cœur, et ils cognent, ils jugent surtout, ils jugent en son nom. » Sources Voir aussi Article connexe Liste de musées aux Pays-Bas Lien externe Site officiel Notes et références Portail d’Amsterdam
De Welvaart (Horn)

De Welvaart is een beltmolen aan de Molenweg in Horn (gemeente Leudal). De stenen molen is in 1865 gebouwd, op korte afstand van de molen De Hoop. Bij de terugtrekking van de Duitse troepen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werden, net als in De Hoop, springladingen in de molen aangebracht, maar de Duitsers werden verrast door granaatvuur en konden hun taak niet voltooien. Hierdoor heeft de molen als een van de weinige molens in Limburg de oorlog zonder zware schade overleefd. De Welvaart heeft tot einde van de jaren 50 van de twintigste eeuw gemalen. In 1970 kocht de gemeente de molen, om hem enkele jaren later te laten restaureren. De Welvaart is uitgerust met 1 koppel maalstenen; het gevlucht heeft van Bussel-neuzen. De molen is op de 1e en 3e zondag van de maand van 09:00 tot 13:00 uur te bezoeken. Op slechts 100 meter afstand staat nog een windmolen, zestienkanter De Hoop.
De Korenbloem, Vriescheloo

De Korenbloem (Dutch pronunciation: [də ˈkoːrə(m)ˌblum]; English: The Cornflower) is a 19th-century smock mill in the village of Vriescheloo in the Netherlands. Location De Korenbloem is located at the Wedderweg in the village of Vriescheloo in the east of the province of Groningen in the northeast of the Netherlands. History De Korenbloem was built as a grist mill in 1895. An electric motor was installed in 1947. It has been a national heritage site since 1972. The windmill was restored in 1973. References External links Media related to De Korenbloem, Vriescheloo at Wikimedia Commons
De Korenbloem (Vriescheloo)

De Korenbloem is een korenmolen in Vriescheloo in het oosten van de provincie Groningen. De molen stond aanvankelijk als oliemolen in Scheemda, maar werd in 1895 opgebouwd in Vriescheloo als korenmolen. De molen bleef tot na de Tweede Wereldoorlog in gebruik, maar na het plaatsen van een elektromotor werd de molen steeds meer verwaarloosd. In 1973 liet de nieuwe eigenaar, de toenmalige gemeente Bellingwedde, een uitvoerige restauratie uitvoeren. Sindsdien is de molen ieder weekend op vrijwillige basis in bedrijf. De molenaar heeft in de molen een klein winkeltje waar streekproducten en meel en eieren worden verkocht. Naast de molen zijn een theeschenkerij en een pension gevestigd. Achter/naast de molen staat ook nog een schooltuin van de plaatselijke school.
Sint-Christinakerk

De Sint-Christinakerk is een kerkgebouw in Eijsden, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. Het kerkgebouw bevindt zich aan het plein de Vroenhof. Aan dit plein lag reeds in de 12e eeuw een gebouwencomplex met een bestuurscentrum en rechtbank en was het hier eeuwenlang het bestuurlijke en kerkelijke centrum van dit gedeelte van het dal van de Maas. Ongeveer 500 meter verderop bevindt zich de Sint-Martinuskerk. Het gebouw bestaat uit een mergelstenen toren zonder geledingen, waarbij de toren hoger is gebouwd dan de kerk en een driebeukig schip met een koor. De kerk is een rijksmonument en gewijd aan Sint-Christina. Geschiedenis In 1389 en 1393 werd Eijsden, en waarschijnlijk ook deze kerk, geplunderd en in brand gestoken door de troepen van Jan van Heinsberg en Hendrik van Meurs. De mergelstenen toren dateert uit de 14e eeuw. In 1483 werd de kerk opnieuw in brand gestoken. Op 18 juni 1509 werd de kerk opnieuw gewijd. In de periode 1508 tot en met 1853 zou de kerk meer dan 300 jaar fungeren als simultaankerk, waar protestanten en katholieken hun erediensten hielden. Vanaf 1775 maakten ook de Lutheranen gebruik van dit kerkgebouw en vanaf 1790 gebruikte ook de Waalse gemeente de kerk voor haar religieuze bijeenkomsten. In de 17e eeuw werd de torenspits vernieuwd. In 1851 werden er ingrijpende verbouwingen gepleegd, waarbij de middeleeuwse kerk werd vervangen door een neoclassicistisch gebouw. Van deze verbouwingen dateren de bakstenen buitenmuren met rondboogvensters. In 1896 werd de toren gerestaureerd. De toren is alleen via de kerk toegankelijk. Vroeger was dat via een grote rondboogdoorgang, thans een deur met hardstenen omlijsting met een ellipsboog.
Sint-Jan-de-Doperkerk (Schiedam)

De Sint Johannes de Doperkerk is een kerkgebouw in Schiedam, beter bekend als de Havenkerk. De Havenkerk werd in neoclassicistische stijl ontworpen door de Haagse architect Adrianus Tollus. Het is een driebeukige hallenkerk. De bouw startte in 1822 en in 1824 werd de kerk ingewijd en in gebruik genomen als rooms-katholieke parochiekerk. De voorgevel is in de dorische orde, met een hoog portiek dat wordt ondersteund door vier zuilen. Op het dak staat een houten toren. De zuilen en arcaden in de kerk zijn in de ionische orde. De Havenkerk beschikt over een orgel van Pieter Maarschalkerweerd uit 1875. De kerk werd in 1967 voor de rooms-katholieke eredienst gesloten. De parochie verhuisde naar een nieuw kerkgebouw in de wijk Nieuwland, dat in 2000 is afgebroken. Tussen 1976 en 2008 was de Havenkerk in gebruik bij de Stichting Johan Maasbach Wereldzending. In 2008 waren er plannen voor verkoop aan een projectontwikkelaar, die er een hotel en restaurant in wil vestigen. De kerk is in 2010 door de Stichting tot Restauratie en Instandhouding van de kerk aan de Lange Haven gekocht van de Johan Maasbach Wereldzending. In 2011/2012 is de kerk gerestaureerd, met name met betrekking tot het exterieur. Voor de kerk wordt een passende bestemming gezocht. De Havenkerk is een rijksmonument. Afbeeldingen
Larserbos

Het Larserbos is een aangelegd broekbos in Oostelijk Flevoland. Halverwege de provinciale weg 302 tussen Lelystad en Harderwijk, ligt het bos er ten noordoosten van. Geschiedenis Tussen 1966 en 1970 is het eerste deel als proef aangelegd op 10 ha – sinds 1957 drooggevallen – verse klei. In de jaren daarna is het bos uitgebreid naar 204 ha (ongeveer 1500 x 1500 meter). Aan de zuidzijde ligt nog een stuk van 500 x 500 meter. Oorspronkelijk had het een bos bij het niet gerealiseerde dorp Larsen moeten behoren. Waarmee het uiteindelijk een dorpsbos zonder dorp is geworden. Via de Larservaartstrook – die parallel aan de N302 loopt – is een verbinding gemaakt met in het noorden Natuurpark Lelystad en in het zuiden het Harderbos. De Larservaartstrook is de lintbegroeiing langs de vanaf het zuidoosten komende Larsertocht die bij het Larserbos overgaat in de Larservaart. Inrichting Het bos is een elzenbroekbos voorzien van wandel- en fietspaden. Aan de zuidzijde zijn enkele vennetjes met strandjes aangelegd. Op twee plekken is een groep recreatie-woningen gerealiseerd. Flora en fauna Het bos is rijk aan ongeveer 45 vogelsoorten en enkele bijzondere vegetaties. Ook zijn er bevers. Bronnen Het Flevo-landschap - Larserbos MooiFlevoland - Larserbos
Bergermeerpolder

De Bergermeerpolder tussen Bergen en Alkmaar is een oude polder ontstaan met de drooglegging van het Bergermeer. Centrale wegen door de polder zijn de Bergerweg van Alkmaar naar Bergen en de Groenweg, die de polder van oost naar west doorkruist. Kort voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, op 17 juli 1939, werd in de polder het militair Vliegveld Bergen in gebruik genomen. Dit vliegveld heeft tot 1944 bestaan. In de jaren 1970 is aan de rand van de polder in Alkmaar de woonwijk Bergermeer gebouwd. Daarnaast is het PEN-dorp gebouwd. In het overige deel is het recreatiegebied Bergmeerpolder aangelegd met onder andere de Loterijlanden. In de polder bevindt zich ook de Gasopslag Bergermeer, waarbij de poreuze ondergrond als natuurlijk reservoir wordt gebruikt.
Bastiaan de Langeplaat

De Bastiaan de Langeplaat is een onbewoond eiland gelegen in het Veerse Meer in de Nederlandse provincie Zeeland. Het eiland heeft een L-vorm en is 8 hectare groot. Het bestaat uit weidegebied maar er is ook bebossing. Er zijn vier aanlegsteigers. Het eilandje ligt westelijk van het recreatiegebied De Piet en eiland Spieringplaat. De Bastiaan de Langeplaat is net als de buureilandjes Spieringplaat en Zandkreekplaat vrij toegankelijk voor bezoekers. De maximale tijd aan een ligplaats is 24 uur.
The Wall (winkelcentrum)

The Wall is een winkelcentrum voor grootschalige detailhandel, langs de autosnelweg A2 bij het Utrechtse stadsdeel Leidsche Rijn. Het gebouw ligt noordelijk van de Leidsche Rijntunnel die de A2 onder de geplande bebouwing van Leidsche Rijn Centrum door leidt. Het gebouw dient ook als geluidswal. Architectuur Voor- en achtergevel van het gebouw zijn door architect Fons Verheijen als BLOB vormgegeven. Het is met ruim 800 meter het op een na langste gebouw van Nederland, na de 1 kilometer lange fabriekshal van Klesch Aluminium Delfzijl. Op de ongewone, monotone en langgerekte architectuur was al snel kritiek vanuit de bevolking van Utrecht. Commercieel In het gebouw is ruimte voor diverse winkels en bedrijven. Ook is er een hotel-, congres- en parkeerfunctie. De eigenaar van het winkelcentrum ging in 2011 failliet toen bleek dat er wegens de crisis niet voldoende huurders te vinden waren. Medio 2012 kwam het gebouw voor 90 miljoen euro in handen van SNS Property Finance. Het moederbedrijf, SNS REAAL, werd op 1 februari 2013 genationaliseerd en het vastgoedonderdeel is hernoemd tot Propertize. Eind oktober 2018 heeft Propertize het winkelcentrum verkocht aan Built to Build Real Estate en Urban Interest voor 49 miljoen euro. Enkele Utrechtse politici hebben voorgesteld om er de nieuwe megabioscoop van de stad te huisvesten, maar het gemeentebestuur, dat 17 miljoen euro incasseerde voor de verkoop van de grond, wil hiervoor andere grond in Leidsche Rijn Centrum uitgeven. Commercieel was The Wall geen succes: medio 2013 was het gebouw nog niet voor de helft gevuld en de eigenaar van vastgoed-ontwikkelaar Lips Capital Groep is in april 2013 failliet verklaard, terwijl zijn bedrijf in zwaar weer zit en er al sinds 2010 geen rente of aflossing is betaald aan de financiers. Er was toen kritiek op het beleid van de voorgaande eigenaars en op de indeling van het winkelcentrum. Maar vanaf 2018, onder een nieuwe eigenaar, hebben weer meerdere bekende en grote ketens zich gevestigd in The Wall. Eigenaars Sinds de opening in 2009 heeft The Wall meerdere eigenaren gekend: Lips SNS de Nederlandse Staat (2012) Lone Star (2016) Propertize Build to Build, Urban Estate, 2018- Externe link Officiële website
Standerdmolen Kloosterzande

Standerdmolen Kloosterzande is de aanduiding van de naamloze standerdmolen in Kloosterzande in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd waarschijnlijk rond 1690 in de buurtschap Het Oliekot nabij Kuitaart gebouwd als oliemolen. Rond 1781 werd de molen in Kloosterzande weer als korenmolen opgebouwd. In 1959 werd de molen eigendom van de toenmalige gemeente Hontenisse. Thans is de molen eigendom van de gemeente Hulst. Na restauratie in 1995 wordt de molen regelmatig door een vrijwillig molenaar in bedrijf gesteld. De molen is heeft twee koppels maalstenen die op Vlaamse wijze beide met een apart bovenwiel aangedreven worden. De roeden van de molen zijn bijna 22 meter lang en zijn voorzien van het oudhollands hekwerk met zeilen.
Bahnhof Duivendrecht

Der Bahnhof Duivendrecht ist ein Turmbahnhof der niederländischen Bahngesellschaft NS in der Gemeinde Ouder-Amstel, nahe dem Dorf Duivendrecht, südlich der niederländischen Hauptstadt Amsterdam. Die Station wird von Zügen des Fern- und Nahverkehrs und der Amsterdamer Metro bedient. Er dient hauptsächlich als Umsteigebahnhof und wird täglich von 11.645 (2025) Passagieren genutzt. Geschichte Der Bahnhof wurde im Mai 1993 eröffnet, als die "Ringspoorbaan", welche Teil der Bahnstrecke Weesp–Leiden ist, auf dem Abschnitt zwischen den Bahnhöfen Amsterdam RAI und Weesp für den Verkehr freigegeben wurde. Der Bahnhof wurde gebaut, um Umsteigemöglichkeiten zwischen den Bahnhöfen der Ringspoorbaan und der kreuzenden Bahnstrecke Amsterdam–Arnheim zu gewähren. Von Anfang an hielten am Bahnhof auch die Metrolinien M50 und M54. Der ICE-International zwischen Frankfurt am Main und Amsterdam Centraal hielt hier bis 2007 vereinzelt. Im Dezember 2006 wurde das Überführungsbauwerk Utrechtboog fertiggestellt. Seitdem bedienen weniger Züge Duivendrecht, da der Utrechtboog die Notwendigkeit des Umstiegs von Utrecht in Richtung Amsterdam Zuid und Schiphol Airport beseitigte. Lage Der Bahnhof befindet sich etwa 8 km südöstlich vom Amsterdamer Hauptbahnhof. Er befindet sich in Nähe der Amsterdam Arena in der Gemeinde Ouder-Amstel und benachbart dem Amsterdamer Stadtteil Zuidoost. Bahnhof Der Bahnhof ist ein Turmbahnhof, welcher sechs Gleise an vier Bahnsteigen beherbergt. Auf der oberen Ebene befinden sich jeweils an einem Mittelbahnsteig ein Gleis der Metro und eines für den Nah- beziehungsweise Fernverkehr, so dass zwischen den Zügen und der Metro schnell und ohne Umwege umgestiegen werden kann. Auf der unteren Ebene beherbergt der Bahnhof zwei Gleise an zwei Seitenbahnsteigen. Der Bahnhof wird außerdem noch unter der Tiefebene von der Metrolinie 53 Richtung „Gaasperplas“ geschnitten. Diese hält jedoch nicht an der Station. Streckenverbindungen Folgende Linien bedienen den Bahnhof Duivendrecht im Jahresfahrplan 2022: obere Ebene: untere Ebene: Einzelnachweise Weblinks Station Duivendrecht auf der Website 9292.nl (niederländisch)
Duivendrecht station

Duivendrecht station (DVD) is a combined rail and metro station in Duivendrecht, Netherlands. The station opened on 23 May 1993 as part of the extension of the Zuidtak of the Amsterdam Ringspoorbaan, between Amsterdam RAI and Weesp. This station allows for the interchange between two grade-separated railways: the Amsterdam–Arnhem railway on the upper floor, consisting of two island platforms with the outer sides serving heavy rail and the inner sides serving the Amsterdam Metro, which runs in between the tracks of the main railway. the Weesp–Leiden railway on the lower floor, consisting of one broad island platform which also houses the station hall. Duivendrecht is largely an interchange station: the village itself is quite small. However, the Duivendrecht railway station is near the Amsterdam ArenA and the Amsterdam Bijlmer ArenA railway station. Since December 2006, fewer trains call at Duivendrecht because passenger trains heading from Utrecht towards Schiphol v.v. nowadays use the Utrechtboog. Services Train As of 3 July 2018, the following train services call at this station: Lower floor 2× per hour Intercity service Lelystad - Almere - Duivendrecht - Amsterdam Zuid - Schiphol Airport - Leiden - The hague - Delft - Rotterdam - Dordrecht 2× per hour Intercity service Schiphol - Amsterdam Zuid - Duivendrecht - Hilversum - Amersfoort Schothorst 2× per hour local Sprinter service Hoofddorp - Schiphol Airport - Duivendrecht - Weesp - Almere Oostvaarders 2× per hour local Sprinter service Hoofddorp - Schiphol Airport - Duivendrecht - Weesp - Hilversum - Utrecht Upper floor 2× per hour local Sprinter service Uitgeest - Amsterdam - Breukelen - Woerden - Rotterdam 2× per hour local Sprinter service Uitgeest - Amsterdam - Breukelen - Utrecht - Rhenen Metro M50: Gein - Holendrecht - Amsterdam bijlmer ArenA - Duivendrecht - Amsterdam Rai - Amsterdam Zuid - Amsterdam Lelylaan - Amsterdam Sloterdijk - Isolatorweg M54: Gein - Holendrecht - Amsterdam bijlmer ArenA - Duivendrecht - Amsterdam Amstel - Amsterdam Central station Bus External links NS website Dutch Public Transport journey planner
Duivendrecht vasútállomás

Duivendrecht vasútállomás vasútállomás Hollandiában, Ouder-Amstel községben, Duivendrecht településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Amsterdam–Arnhem-vasútvonal Weesp–Leiden-vasútvonal 54-es metró 50-es metróvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Amsterdam RAI (Leiden Centraal vasútállomás, Weesp–Leiden-vasútvonal) Amsterdam Amstel (Amsterdam Centraal, Amsterdam–Arnhem-vasútvonal) Diemen Zuid (Weesp vasútállomás, Weesp–Leiden-vasútvonal) Amsterdam Bijlmer ArenA (Emmerich-Elten railway station, Amsterdam–Arnhem-vasútvonal) Van der Madeweg metróállomás (Isolatorweg, 50-es metróvonal) Strandvliet (Gein, 50-es metróvonal, 54-es metró) Van der Madeweg metróállomás (Centraal Station, 54-es metró) Forgalom Kapcsolódó szócikkek Holland vasútállomások listája Jegyzetek További információk Az NS hivatalos weboldala (angolul) Dutch Public Transport journey planner Archiválva 2022. október 20-i dátummal a Wayback Machine-ben (angolul)
Duivendrecht (stacja kolejowa)

Duivendrecht – stacja kolejowa w Duivendrechcie, w gminie Ouder-Amstel, w prowincji Holandia Północna, w Holandii. Stacja została otwarta w 1993. Znajduje się tuż przy granicy z Amsterdamem. Stacja składa się z dwóch krzyżujących się pod kątem prostym peronów (jeden pod drugim), obsługujących pociągi udające się w cztery różne kierunki, oraz z dwóch peronów metra.