NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grote Wijnbrug

De Grote Wijnbrug is een ophaalbrug in het het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam. De brug verbindt de Zwartehondstraat met de Wijnbrugstraat. Ze overspant de Wijnhaven. Haar naam dankt ze gedeeltelijk aan de verdwenen Kleine Wijnbrug. Dit is de vierde brug op deze plaats. De eerste werd tussen 1613 en 1616 gebouwd. In de 17de eeuw werd deze brug ook wel Satersbrug en Duvelsbrug genoemd. Van 1877 tot 1934 lag er een dubbele basculebrug. In 1934 werd een sobere ophaalbrug gebouwd, die sterke overeenkomsten vertoonde met de in 1939 opgeleverde en nog in gebruik zijnde Nassaubrug. Omdat deze derde brug aan het einde was gekomen van zijn technische levensduur is de brug in 2017 geheel vervangen, ofschoon enkele zaken deels zijn hergebruikt, zoals het metselwerk en de natuurstenen blokken van de aanlandingen op de kade.
Rederijbrug

De Rederijbrug is een basculebrug in het het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam. De brug overspant de Scheepmakershaven en vormt de overgang van de Rederijstraat naar de Glashaven. Dit is de tweede brug op deze plaats. Rond 1900 werd een vaste stenen brug gebouwd ter vervanging van de Grote Draaibrug, die tussen 1613 en 1902 de Scheepmakershaven enkele tientallen meters oostelijker overspande. In 1951 is deze vervangen door de huidige beweegbare brug. Aannemer was Gusto Staalbouw.
Ibisbrug

De Ibisbrug is een ophaalbrug in het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam. De brug overspant de Scheepmakershaven en verbindt de noordzijde van de Scheepmakershaven nabij de Wijnbrugstraat met de Hertekade. De bouw startte in mei 2012 en in april 2013 is de brug in gebruik genomen. De brug kreeg in maart 2016 definitief haar naam, nadat ze al eerder in de volksmond Ibisbrug werd genoemd. De brug werd zo genoemd omdat de vorm op die van de snavel van een ibis lijkt. De brug is afkomstig van de tekentafels van het Ingenieursbureau Rotterdam, waar toen architecte Marja Haring werkzaam was, die bij het ontwerp gebruik maakte van het Bouwwerkinformatiemodel (BIM). Zij ontwierp een brug met een lengte van 45 meter, verdeeld over twee aanbruggen van circa 12 meter en daartussen een beweegbaar deel van circa 11 meter (doorvaartbreedte). Wat direct opvalt aan de brug is de enkele hameistijl, die dan ook nog in het midden van het brugdek staat. Dit zorgde ervoor dat de breedte tussen de gekromde buisliggers fluctueert van 2,5 meter aan het begin, 5 meter in het midden (waar de hameistaal staat) en 2,5 meter aan het eind. In gesloten stand hangt het brugdek op 2,7 m+ NAP. Waar bij gangbare types ophaalbruggen een onderscheid gemaakt kan worden tussen hameipoort, de balans, priemen en hangstangen, kwam Haring met een ontwerp waarin dit in één vloeiende constructie is verwerkt, die dan ook nog de vorm heeft van de genoemde ibis. De brug wordt "in gang gezet" door een hydraulische cilinder, die onder de zuidelijke aanbrug hangt. Deze cilinder kan de brug bijna haaks op het wateroppervlak zetten. De energie wordt geleverd door een aggregaat en aansturing, dat geplaatst is in de zuidelijke kade. Door toepassing van verzinkt staal zorgde de ontwerpster ervoor de brug onderhoudsvriendelijk is (zowel in tijd als toepasbaarheid); bij eventuele schade aan de brug kunnen delen ervan eenvoudig vervangen worden. De geleverde brug is slechts op een gebied beperkt; ze is in geopende stand gevoelig voor wind. De brug won in 2012 de Nationale Staalprijs.
Puntbrug

De Puntbrug is een klapbrug in het het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam. De brug overspant de Wijnhaven en verbindt de punt van het eiland tussen de Wijnhaven en de Scheepmakershaven met de noordzijde van de Wijnhaven. De brug is vernoemd naar die punt. In de volksmond heet ze ook wel de Kronkel (naar haar vorm).
Binnenhavenbrug

De Binnenhavenbrug is een ophaalbrug in het stadsdeel Feijenoord in de Nederlandse gemeente Rotterdam. De brug overspant de Binnenhaven en is daarnaar vernoemd. De brug is onderdeel van de Stieltjesstraat. Dit is de derde brug op deze plaats. De eerste brug, een basculebrug, is in de jaren tachtig van de 19 eeuw aangelegd, met de basculekelder in het Poortgebouw. In 1937 is deze vervangen door een nieuwe ophaalbrug. In 1991 is deze vervangen door de huidige ophaalbrug.
Lodewijk Pincoffsbrug

De Lodewijk Pincoffsbrug is een ophaalbrug in het stadsdeel Feijenoord van de Nederlandse gemeente Rotterdam. De brug overspant de Binnenhaven en maakt deel uit van de Lodewijk Pincoffsweg, beide genoemd naar de Rotterdamse zakenman Lodewijk Pincoffs, wiens Rotterdamsche Handelsvereeniging in het laatste kwart van de 19e eeuw de havens in Feijenoord aanlegde. De brug is in 1977 gebouwd in de Schiedamsedijk over de Zalmhaven en heette toen Stokkenbrug. Die brug was een vervanging van de Stokkenbrug die er eeuwen lag; zij werd eind jaren vijftig afgebroken vanwege de bouw van de Rotterdamse Metro. Die nieuwe versie werd daar op haar beurt overbodig in verband met de gedeeltelijke demping van de haven. De brug van 1,8 miljoen gulden werd vervolgens afgebroken en weer opgebouwd op haar huidige plaats.
Wil de Graaffbrug

De Wil de Graaffbrug (brug 393) is een voetgangersbrug in Amsterdam-West. De brug ligt in het noordoosten van het Erasmuspark en overspant de Erasmusgracht, die net buiten in het park ligt. De brug ligt in het verlengde van de Lof der zotheidbrug (brug 394). De brug dateert uit 1970, toen het park voor toen veel geld geheel opnieuw was ingericht. Het park ligt er al sinds 1927, maar alle bomen werden tijdens de Tweede Wereldoorlog opgestookt en onderhoud werd er jaren niet gepleegd. In 1961 werd de grote renovatie afgerond. In 1970 volgde de brug. De brug was toen een betonnen recht-toe-recht-aan-brug met twee pijlers. De brug is rond 2000 vernieuwd, kreeg een vrije overspanning hangende aan een boogconstructie. De brug is in 2002 vernoemd naar politicus Wil de Graaff (17 juli 1928-2 juni 2001). Hij was van huis uit schilder. Als lid van de Communistische Partij Nederland (CPN) en VCN, Partij van Communisten in Nederland. Hij was actief binnen de vakbeweging, vanaf ongeveer 1969 lid van de huurderscomité in Amsterdam-West en lid van Bewonersbelangen Bos en Lommer. Behalve deze vernoeming eerde Amsterdam hem eerder met de gouden speld van verdienste. Opvallend is dat alle andere bruggen rondom het park namen kregen die verwijzen naar Desiderius Erasmus, behalve deze.
Al Mouahidin-moskee

De Al Mouahidin Moskee is een moskee aan de Peppelensteeg in de Gelderse plaats Ede. De moskee is ontworpen door Abdalhamid Opier van het architectenbureau Opaal Architecten. Het gebouw, dat eigendom is van de Stichting Marokkaanse Moslims Ede, werd in 2009 geopend. Geschiedenis Van 1975 tot 2010 hadden de Marokkaanse moslims een moskee met dezelfde naam aan de Driehoek in het centrum van Ede. Dit gebedshuis was gevestigd in het voormalige kerkgebouwtje van de Christelijk Gereformeerde Kerk, bijgenaamd het "Keuenkerkje". De Christelijk Gereformeerde gemeente betrok in 1975 het nieuwe kerkgebouw De Tabernakel aan de Verlengde Maanderweg. Op de plaats van de huidige moskee stond voorheen het zwembad De Peppel dat in 2000 verhuisde naar een locatie verderop aan de Peppelensteeg. Externe links Officiële website De Al Mouahidin-moskee op moskeewijzer.nl
De Koornbloem

De Koornbloem is een korenmolen aan de Paardeweg te Goes, in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een ronde bakstenen stellingmolen uit 1801, gedekt met dakleer en met een vlucht van 23,06/22,90 meter. Het is een beeldbepalende molen, gebouwd als walmolen op de oude stadswal, alhoewel de nabijheid van de tv-toren Goes de landschappelijke waarde wel heeft verminderd. Tot 1967 is de molen bedrijfsmatig in dienst geweest, sindsdien wordt er op vrijwillige basis graan gemalen. De molen is uitgerust met drie koppels stenen en elektrische maalstoelen, een, graanpletter, meelzeef, mengketel en elevators. In het bijgebouw is een 30 pk EMF-elektromotor opgesteld. De gemeente Goes is sinds 1954 eigenaar van de molen. Sindsdien hebben in 1970, 1995-96 en in 2002 restauraties plaatsgehad, de laatste omdat de wal waarop de molen staat verzakte. In 2020 werd begonnen met een nieuwe grootschalige restauratie waarbij onder andere metselwerk, vloeren, balkkoppen, stelling, wieken en kap werden hersteld. In 2022 is de molen weer in gebruik genomen. Er worden meelproducten verkocht. Video Externe link Officiële website
Dorpskerk (Leerbroek)

De Dorpskerk is een monumentaal gebouw uit de 16e eeuw in het Nederlandse dorp Leerbroek. De eenbeukige, gesloten kerk met consistoriekamer wordt gebruikt voor erediensten door de Hersteld Hervormde Gemeente. De kerk (inclusief de oude begraafplaats en de pastorie) is eigendom van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) en is in 2006 voor 50 jaar in erfpacht gegeven aan de hersteld hervormde gemeente. Tot 2004 werd de kerk gebruikt door de Hervormde Gemeente, waarvan bijna alle leden zijn overgegaan op de gevormde Hersteld Hervormde Gemeente. Deze leden hadden ernstige moeite met het Samen op Weg-proces waarbij de Nederlandse Hervormde Kerk, de Gereformeerde Kerken in Nederland en de Evangelisch Lutherse Kerk in 2004 fuseerden tot de PKN. De toren is eigendom van de burgerlijke gemeente. Omschrijving Het laat-gotische schip met natuurstenen hoekblokken kwam rond 1500 tot stand. Het oude koor heeft men vermoedelijk in de 18de eeuw afgebroken. Bij een brand in 1935 bleven van de kerk slechts de muren gespaard. Het herstel vond plaats in 1936 onder leiding van architect Albert van Essen uit Voorburg, die ook de consistorie ontwierp. In 2011 is de galerij vergroot en telt de kerk 585 zitplaatsen. Ook de toren is van het begin van de 16e eeuw. Deze bestaat uit drie geledingen, waarvan de bovenste aan de vier zijden geleed is door drie spitsboognissen. Een korte spits met vier zijden bekroont de toren. Ook deze raakte zwaar beschadigd bij de brand van 1935. Daarna is ook de klok vernieuwd. De nieuwe klok werd in 1936 geleverd door Gebr. Van Bergen en heeft een diameter van 141,1 cm. Gelijkertijd is het torenuurwerk gemechaniseerd. In 1898 werd het eerste kerkorgel geplaatst door Johan Frederik Kruse uit Leeuwarden. Dit is ook verloren gegaan bij de brand van 1935. Het huidige orgel is in 1936 gebouwd door de firma Valckx & Van Kouteren uit Rotterdam. Het front is eveneens ontworpen door architect Albert van Essen. Het gehele instrument, uitgezonderd de frontpijpen, staat in een zwelkast. De dispositie is als volgt: Manuaal: Bourdon 16' - Prestant 8' - Holpijp 8' - Viola 8' - Vox céleste 8', vanaf c - Octaaf 4' - Roerfluit 4' - Woudfluit 2' - Mixtuur 3 sterk - Trompet 8' - Tremulant. Pedaal: Subbas 16' - Gedekt 8' (transm). Koppelingen: Pedaalkoppeling - Superkoppeling manuaal. Speelhulpen: 4 vaste combinaties (P, MF, F, T). Pneumatische kegellade. Manuaalomvang: C-g3. Pedaalomvang: C-f1. Alle manuaalregisters zijn gedeeld in bas en discant. Het orgel is tussen december 2011 en februari 2012 door Consultare volledig gerestaureerd en uitgebreid met een Gedekt 8′ op het pedaal. De intonatie is grondig onderhanden genomen waardoor het orgel krachtiger en grondtoniger is geworden. De orgelkas is van nieuwe eiken beplating voorzien en opnieuw in de bestaande kleur gebracht en gelakt. Afbeeldingen Externe link Informatie over het eerste orgel uit 1898
Heuvel (Eindhoven)

De Heuvel, eerder Heuvel Galerie, is een overdekt winkelcentrum in het centrum van Eindhoven. Het gebouw is ontworpen door Walter Brune en in 1992 geopend. Het winkelcentrum bestaat uit drie verdiepingen en heeft vier ingangen. Er zijn meer dan 80 winkels gevestigd op het gebied van mode, lifestyle, food en entertainment. Er zijn verder ook woningen en bedrijfsruimten in het gebouw, waaronder horecapanden aan de Markt, Muziekgebouw Frits Philips Eindhoven en Holland Casino; verder een parkeergarage en een overdekte fietsenstalling. Het winkelcentrum ligt op de plaats van het vroegere Binnengasthuis. Bij de bouw, die in 1990 begon, zijn resten gevonden van het Kasteel van Eindhoven dat kort voor 1420 werd gebouwd voor de toenmalige Heer van Eindhoven, Jan van Schoonvorst. Begin 2014 werd bekend dat winkelcentrum Heuvel gerenoveerd ging worden. De renovatie stond in het teken van modernisering. Het doel was om een frissere en meer eigentijdse uitstraling te realiseren. Het vernieuwde winkelcentrum werd in november 2015 feestelijk heropend en de naam Heuvel Galerie werd gewijzigd in Heuvel. In navolging van de modernisering zijn ook de duurzaamheidsprestaties van het winkelcentrum vergroot. In maart 2017 heeft het winkelcentrum de BREEAM prijs gewonnen in de categorie ‘retail-in-use’. Hiermee werd de Heuvel uitgeroepen tot het duurzaamste winkelcentrum van Nederland. De Heuvel beschikt tevens over twee lichtobjecten. Het grootste lichtobject, ontworpen door Har Holland, bevindt zich in het forum bij de ingang aan het Catharinaplein. Het object bestaat uit 121 licht doorschijnende buizen. Elke buis kan op diverse hoogtes worden gepositioneerd en in verschillende kleuren worden verlicht, waardoor bijzonder schouwspel ontstaat. Zie ook Geschiedenis van Eindhoven
Kerkcentrum De Nieuwe Stad

Kerkcentrum De Nieuwe Stad is een Nederlandse kerk in Amsterdam-Zuidoost (Bijlmermeer), gebouwd in 1992/1993 en ontworpen door de architecten Lafour en Wijk. Voor 1993 De Nieuwe Stad was eerst een gereformeerd geloofscentrum gesitueerd onder garage van Gliphoeve op winkelcentrum Ganzenhoef. De geloofscentra werden in die tijd in Amsterdam-Zuidoost weggestopt in dat soort constructies, schoolgebouwen etc. Bij deze gebouwen begon echter de renovatie en sanering al in de vroege jaren negentig. Deze sanering zette door in de jaren nul van de 21ste eeuw. Om die sanering aan de gang te houden kocht de gemeente Amsterdam de oude kerk op, zodat de geloofsgemeenschap een nieuwe kon laten bouwen. Nieuwbouw Zo werden er in 1991 plannen gemaakt voor een eerste bovengrondse kerk. Tegelijkertijd werd gekeken of het nieuwe gebouw vanwege de ontkerkelijking ook onderdak kon geven aan andere religieuze stromingen. De gereformeerde kerk, Rooms-Katholieke Parochie, de Hervormde Gemeente, de Evangelische Broedergemeente en de Evangelisch-Lutherse Gemeente kregen daardoor één dak boven hun hoofd. Onder dominee C.P.T. Rijper, die de bouw bewaakte, kwam de samenwerking tot één kerkgebouw, die ontworpen zou worden door architect en Lucien Lafour en Rikkert Wijk van Lafour en Wijk. Zij was veel werkzaam in sanerings- dan wel stadsvernieuwingsgebieden, maar hadden nog geen kerkgebouw ontworpen. Wel stond daardoor vast dat het niet een “klassiek kerkgebouw met toren zou worden”. Hij kwam met een gebouw waarin twee kerkzalen, een grote hal en gemeenschappelijke ruimten werden ondergebracht..De bouwkunsten werden in 1991 geschat op 3 miljoen gulden. Op 4 september 1993 werd het interkerkelijk gebouw in gebruik genomen, de kosten waren opgelopen tot bijna 4 miljoen, maar ook andere stromingen hadden zich inmiddels aangemeld voor gebruik, al liep dat stroef vanwege de verschillen in geloofsuiting. Het heeft geleid tot een gebouw dat meer weg heeft van een ontmoetingsplaats dan ook een kerk, waarin een belangrijke plek is weggelegd voor een plein voor ontmoeten en afscheid nemen. Het werd opgetrokken uit baksteen, beton en een flink portie glas. Opvallend is de vrijstaande klokkentoren, geheel van metaal. Later maakte ook een aantal migrantenkerken die in het weekend, maar vooral op zondag, gebruik van de zalen. Op zondag zijn er van half tien tot zeven uur in de avond doorlopende kerkdiensten. De naam De Nieuwe Stad komt uit het Bijbelboek Openbaring, hoofdstuk 21 vers 10 vv. In de loop der jaren zijn de Gereformeerde Kerk en de Hervormde Gemeente gefuseerd tot de Protestantse Gemeente Bijlmermeer (PGB). Kerkcentrum De Nieuwe Stad staat in de wijk Gulden Kruis, in de hoek van Groesbeekdreef en Bijlmerdreef, dat pas in 1995 haar naam kreeg Luthuliplein, vernoemd naar Albert Luthuli.
IJkgebouw

Het IJkgebouw is een gebouw in het Victoriepark te Alkmaar dat in 1877 is gebouwd als ijkkantoor voor de Dienst van het IJkwezen op de kade aan het Noordhollandsch Kanaal. Door de decennia heen heeft het gebouw voor verschillende functies dienstgedaan. Zo was het van 1980 tot 2009 het onderkomen van poppodium Parkhof. Geschiedenis Van ijkgebouw tot school In 1877 werd het gebouw als kantoor gebouwd voor het ijken van maten en gewichten. In 1909 werd er een handelsschool in het gebouw gevestigd, vanaf 1920 tot rond 1970 de school voor Buitengewoon Lager Onderwijs. In 1924 werd het gebouw verlengd in verband met de toename van leerlingen. Parkhof Eind jaren 1970 werd het pand gekraakt, daarna voorzien van een podium, café, oefenruimte en zeefdrukkerij. Vanaf 1980 was het gebouw in gebruik genomen ten behoeve van poppodium "Parkhof" en de stichting "KOOK". Het werd een podium voor punkbands. In 1981 bracht Parkhof de verzamel-lp "Parkhof 11-4-81" uit, met daarop enkele bands die daar het eerste jaar optraden. Parkhof groeide uit tot een punk cultureel centrum van internationale allure. Er werden ook verzamelwerken op cassette uitgebracht en de Engelse band Ripcord bracht een livealbum uit met opnames van een optreden in Parkhof. Met het sluiten van het podium verdween ook het "Parkhof Open Air festival". Restaurant Vanaf 2009 stond het ijkgebouw zes jaar leeg, het raakte in verval en graffitikunstenaars hadden vrij spel. In 2014 werden plannen goedgekeurd om het gebouw op initiatief van "Stichting Vrienden van Victorie" te restaureren, sinds 2016 is het gebouw in gebruik als restaurant dat werk biedt aan langdurig werkzoekenden. Op de hoofdingang is een graffitiwerk bewaard gebleven ter herinnering aan het Parkhof-tijdperk en de tegeltjes van de krakers.
Ina Boekbinderbrug

Ina Boekbinderbrug (brug 416) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is gelegen in de Minervalaan en overspant het Zuider Amstelkanaal. Hendrik Petrus Berlage tekende deze brug al in op zijn plattegrond voor Plan Zuid uit 1915. De breedte van de brug was toen al vrij krap ten opzichte van de breedte van de Minervalaan. In 1931 lag er een aantal ontwerpen klaar voor de bruggen over het Zuider-Amstelkanaal, maar aanleg zou nog op zich laten wachten. De gemeenteraad probeerde ruim een miljoen gulden te budgetteren voor een achttal bruggen. Vervolgens waren er drie redenen om geen brug te bouwen. Een eerste was de economische crisis in de jaren dertig en vervolgens de Tweede Wereldoorlog. Een derde reden was dat de bebouwing van de zuidkant van het Zuider Amstelkanaal langzaam op gang kwam. Vanaf midden jaren vijftig lag er ter plaatse een soort Baileybrug. Die noodbrug lag niet op de plaats waar brug 416 gebouwd zou worden, maar even ten westen daarvan (ter hoogte van Stadionkade 20-21).. Die brug hield het tot 1987 vol. De brug lag op een onlogische plaats (voor een woonblok) en niet voor de doorgaande Minervalaan. In 1967 reed hier een vrouw komende vanuit de Minervalaan het water in; zij was in de veronderstelling dat er een brug lag. Toen zij ontdekte dat die er niet was, was het te laat om te voorkomen om te water te geraken, twee personen verdronken daarbij. In 1987 kwam er een nieuwe fiets- en voetgangersbrug; de houten overspanning kwam op betonnen pijlers te staan. Het ontwerp van de brug kwam van Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. De balustrades zijn eveneens van hout, in de voor Amsterdam afwijkende kleuren wit en geel. Die kleuren zijn ook doorgevoerd in een tweetal lantaarns/lichtzuilen. Op de brug staat een aantal zitbankjes. De brug verbindt twee typen architectuur met elkaar. Ten noorden van de brug is er een laan met huizenblokken; ten zuiden van de brug een villawijk. Aan de noordzijde van de brug staat midden in een grasveld een plastiek van André Volten. De gemeente besloot op 5 september 2023 de brug te vernoemen naar verzetsstrijder Ina Boekbinder. Dat kwam juist op het moment dat de brug vanwege onderhoudswerk er niet lag.
Fonejachtbrug

De Fonejachtbrug is een brug die ligt over het Prinses Margrietkanaal in de vierbaans rijksweg N31 tussen Leeuwarden en Drachten. De brug bestaat feitelijk uit twee afzonderlijke bruggen en over de zuidelijke brug loopt parallel aan de N31 de Stûkenwei voor het plaatselijk verkeer. De Fonejacht was oorspronkelijk een vaart van het Schalkediep (zuid van Suawoude) naar het Oude Diep. De naam is een verbastering van het Friese Foarnejacht. Van pont naar brug In 1856 vroegen een aantal notabelen van Tietjerksteradeel onder aanvoering van Hermannes Wilhelmij om de pont over de Fonejagt te vervangen door een brug. Een jaar later werd er een nieuw kanaal gegraven ter afsnijding en vervanging van de vaarwaters de Fonejagt, het Ouddiep en het Garijpsterrak, aanvangende in het Schalkediep en eindigende in de Meersloot. Over dat nieuwe kanaal werd een brug gebouwd, met een brugwachterswoning erbij. In 1922 bedroeg het bruggeld voor de Fonejachtbrug in de weg van Garijp naar Wartena 10 cent voor schepen tot 30 ton, 20 cent tot 60 ton en daarboven 30 cent. Verbreding Na de bevrijding bleken de uitgevoerde werken in het kader van het kanalenplan er vrij goed afgekomen te zijn, alleen de Fonejachtbrug was net voor de bevrijding opgeblazen. Hij werd direct voorlopig gerepareerd en voor het definitieve herstel in 1946 werd de brug tijdelijk afgesloten voor voertuigen, waarvoor een pontveer werd ingelegd. De verbreding van de weg Leeuwarden-Drachten maakte in 1968 een nieuwe brug nodig over het in 1951 voltooide Prinses Margrietkanaal. De 20 meter brede brug werd in 1969 in gebruik genomen en de oude brug werd afgebroken. Verdubbeling De verdubbeling van de weg Leeuwarden-Drachten bracht ook verdubbeling van de Fonejachtbrug mee. In november 2005 werd het noordelijk deel van de brug in gebruik genomen, waarna in februari 2006 de oude brug (7,5 meter hoog) werd gesloopt. In het voorjaar van 2006 werd de eerste paal geslagen voor de zuidelijke brug. Die bestaat uit twee rijstroken voor de N31 richting Drachten, twee rijstroken voor de Stûkenwei van en naar Wartena en een vrijliggend fietspad. Tot december 2007 is er gewerkt aan verdubbeling van de N31. De werkzaamheden zijn uitgevoerd door Bouwcombinatie Wâldwei. Op 21 januari 2008 is de Wâldwei officieel geopend door Minister Eurlings van Verkeer en Waterstaat. Beide nieuwe bruggen zijn 9,5 meter hoog en daardoor hoeven ze niet open voor binnenvaartschepen met vier lagen containers. Het openen van de brug ten behoeve van de scheepvaart gebeurde slechts op verzoek tussen 2.00 uur en 4.00 uur 's nachts. Na ingebruikname van de brug in 2007 is de staande mastroute (sic) verlegd naar het aquaduct Langdeel aan de zuidkant van Leeuwarden. Hiermee is een scheiding van beroeps- en pleziervaart tot stand gekomen. Sinds 2009 wordt de Fonejachtbrug niet meer bediend. Afbeeldingen Externe link Bouwcombinatie Wâldwei
Hoge Erasmus

De Hoge Erasmus is een woontoren in het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam, ontworpen door Klunder Architecten te Rotterdam. De woontoren bevindt zich aan het Willemsplein vlak bij de Erasmusbrug. Het gebouw is gebouwd door Ballast Nedam Bouw en voltooid in januari 2001. De toren is 90 meter hoog en bevat 68 appartementen, die boven op een kantoorruimte staan. De appartementen zijn verdeeld over 24 verdiepingen, twee appartementen per verdieping. De kantoren beslaan vijf verdiepingen. Op de bovenste etage bevindt zich een zeer ruim en luxueus penthouse. Daarnaast zijn er nog 360 parkeerplaatsen in een apart bouwdeel. Externe links https://web.archive.org/web/20090426061054/http://www.imdbv.nl/content/nl/projecten/woningen/de_hoge_erasmus https://web.archive.org/web/20071024172800/http://www.skyscrapercity.info/100.php?id=1&bid=35