NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zuidewijck Spick

Zuidewijck Spick (ook: Zuidwijk Spick) is een kasteelboerderij gelegen aan Raaystraat 1-3 te Boukoul in de gemeente Roermond Nederlandse provincie Limburg. Geschiedenis Het betreft oorspronkelijk een graanschuur (spieker) die reeds in 1463 werd vermeld. Het tegenwoordig bestaande huis is 17e-eeuws. Het betreft een omgracht gebied met neerhof, waarbinnen het huis nogmaals was omgracht. De buitengracht is nog intact. In 1725 kwam het goed in bezit van baron Heereman van Suydtwijck, die het huis verbouwde en tevens een huiskapel aanbracht. Het geheel is om een binnenplaats gegroepeerd. Uit de eerste helft van de 19e eeuw stammen een trap en twee zalen die voorzien zijn van muurschilderingen. Ook de huidige neerhof werd in opdracht van deze baron gebouwd. Deze neerhof werd in 1962 gerestaureerd. In de kapel bevindt zich een barok altaar uit omstreeks 1725 met calvariegroep. Tegenwoordig is het huis in gebruik als vakantiehuis. Externe link Kerkgebouwen in Limburg
Jaffa (Delft)

De begraafplaats Jaffa in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, werd in 1869 in gebruik genomen, toen de algemene begraafplaats Haagpoort, op het stuk grond dat nu bekendstaat als het Kalverbos, vol was. De begraafplaats ligt aan de Jaffalaan nabij de Aula en Universiteitsbibliotheek van de Technische Universiteit. Op de begraafplaats is ook een oorlogsmonument te vinden voor de 67 soldaten, die in mei 1940 omkwamen in Delft. De begraafplaats is gelegen aan de Jaffalaan 10 en is te bezoeken dagelijks van zonsopgang tot zonsondergang. Er zijn rolstoelen aanwezig (onderpandregeling) en er is een toilet aanwezig in de aula, ingang aan de zijde van de kindergraven. Naast de ingang voor de toiletten is een kaarsenautomaat geplaatst waar voor € 2 een grafkaars met lucifers kan worden gekocht. De detective Het lijk op Jaffa van Ronald van Assen speelt zich af op deze begraafplaats. Bekende personen Op deze begraafplaats zijn onder anderen begraven/bijgezet: Johannes Bijsterveld (1901-1980), beeldhouwer Lewis Cohen Stuart (1827-1878), eerste hoogleraar-directeur van de Polytechnische School 1864-1878. Pieter Elfferich (1909-1998), politicus ARP, lid Eerste Kamer 1959-1963/1966-1979, lid Tweede Kamer 1963-1966. Nico Haak (1939-1990), zanger Frederik Johann Hinrichs (1838-1909), generaal-majoor Ido Keekstra (1909-1965), dichter Jakob Kraus (1861-1951), waterbouwkundige, minister van waterstaat, laatste hoogleraar-directeur van de Polytechnische School, eerste Rector Magnificus Technische Hogeschool. Jacques van Marken (1845-1906), ondernemer, oprichter Koninklijke Nederlandsche Gist en Spiritusfabriek, Lijm en Gelatinefabriek Agneta Matthes (1847-1909), ondernemer, echtgenote van J.C. van Marken, naamgever Agnetapark te Delft Lambert van Meerten (1842-1904), kunst- en antiquair/verzamelaar, naamgever museum Huis Van Meerten te Delft Jan Schoonhoven (1914-1994), beeldend kunstenaar Jan Schouten (1852-1937), ingenieur, glazenier Paul Tétar van Elven (1823-1896), academieschilder en kunstverzamelaar, naamgever Museum Paul Tétar van Elven te Delft Peter Tetteroo (1947-2002), muzikant/componist en oprichter van Tee Set Hendrik Wielenga (1904-1941), verzetsstrijder, een van de achttien uit het gedicht Het lied der achttien doden van Jan Campert), grafnummer 259 Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 525266 (oude gedeelte begraafplaats) Informatie over rijksmonumentnummer 525267 (directeurswoning) Jaffa op Online Begraafplaatsen.nl
Schutsluis Haarlemmervaart

De Schutsluis Haarlemmervaart ligt in de Haarlemmervaart in Amsterdam-West ter hoogte van de Van Slingelandtstraat. De sluis met een schutlengte van 36,44 meter en een doorvaartbreedte van 6 meter werd aangelegd omdat de Haarlemmervaart in de 19e eeuw zijn functie als trekvaart had verloren en er ter hoogte van het Nassauplein een rechtstreekse verbinding tussen deze vaart en de Singelgracht werd gemaakt om de nieuwe Westergasfabriek van hieruit per schip bereikbaar te maken voor onder andere kolentransport. De sluis vormt sindsdien de scheiding tussen het oostelijke deel van de Haarlemmervaart dat op het stadsboezempeil ligt (NAP -0,40) en het westelijke deel dat op Rijnlands boezempeil ligt (NAP -0,60). De sluis werd gebouwd in 1884. De sluisdeuren werden vervangen in 1954, 1991 en 1997. De schutsluis met bijbehorende schutkolk wordt gevormd door tweemaal twee, haaks op de waterloop geplaatste, uitgebouwde landhoofden waartussen houten sluisdeuren. Boven de westelijke deuren ligt brug 182, ten oosten van de sluis ligt brug 463. Op de oever naast de schutsluis bevindt het Gemaal van de Overbraker Binnenpolder met sluiswachterswoning. De sluis en het gemaal zijn sinds 2003 beschermd als rijksmonument.
Zuidergasfabriek

De Zuidergasfabriek was van 1909 tot 1967 een complex voor het leveren en produceren van gas voor verwarming en koken in Amsterdam. Geschiedenis Tot 1 januari 1921 behoorden de Groot en Klein Duivendrechtsepolder tot de gemeente Ouder-Amstel maar op 1 januari 1921 werd het noordelijke gedeelte van de Groot Duivendrechtsepolder, het zogeheten "Hoge land", door Amsterdam geannexeerd. Al voor de annexatie werd de derde stedelijke gasfabriek, na de Westergasfabriek en de Oostergasfabriek gebouwd. In tegenstelling tot de naam doet vermoeden stond de fabriek sinds 1921 in het oostelijk stadsdeel maar omdat er al een Oostergasfabriek bestond koos men voor de naam Zuidergasfabriek welke stadsdeel sinds 1921 aan de andere kant van de Amstel was gelegen. De eerste gebouwen werden in 1907 aan de Korte Ouderkerkerdijk in de wijk Overamstel gebouwd. Vanaf 1909 was het complex een distributiestation voor het stadsgasnet. Van 1913 tot 1967 was het een gasfabriek, aanvankelijk werd er lichtgas gemaakt uit steenkool en vanaf 1963 watergas (uit cokes) en kraakgas (uit lichte benzine). Er was een aftakking van de spoorlijn Amsterdam-Utrecht en er was een haventje aan de Amstel, zodat de steenkolen zowel per trein als per schip konden worden aangevoerd. De fabriek werd gelijk met de Noordergasfabriek in gebruik genomen en was in tegenstelling tot de twee eerdere fabrieken al direct in gemeentelijk eigendom. De architect was P. Brouwer, destijds hoofd bouwwerken van de Gemeente-Gasfabrieken. Het steenkoolgas werd voornamelijk gebruikt voor verlichting van straten en gebouwen. Vanaf 1917 daalde de vraag naar gas, mede doordat de gemeente voor de straatverlichting overging op elektriciteit. In de jaren twintig werden de Noorder en Oostergasfabriek gesloten en kregen een distributiestatie waarbij ze via een ceintuurleiding gas geleverd kregen uit de beide overgebleven fabrieken. In mei 1943 werd de fabriek bij vergissing gebombardeerd door Amerikaanse bommenwerpers. Hun eigenlijke doel was de elektriciteitscentrale van IJmuiden. De schade aan de gasfabriek was gering. De fabriek werd in 1967 gesloten, toen de meeste overgebleven afnemers waren overgestapt op aardgas. De eigenlijke fabrieksgebouwen en de gashouder zijn gesloopt. Het complex bleef nog wel in gebruik als gasverdeelstation en was in de jaren tachtig nog in gebruik. Sinds 2004 zijn negen resterende bouwwerken beschermd als rijksmonument: De watertoren uit 1910 bij de Spaklerweg, het regulateursgebouw, de opzichterswoning, het directiegebouw, de ingenieurswoning, de portierswoning, het hekwerk aan de Korte Ouderkerkerdijk en het meterhuis. Het terrein van de gasfabriek, dat niet toegankelijk was, wordt opgenomen in het nieuwe openbaar toegankelijke Bella Vistapark. De rijksmonumenten, het insteekhaventje en de ophaalbrug, die de haven van de Amstel scheidt, blijven hierbij behouden.
Rams Woerthe

De villa Rams Woerthe in de Overijsselse stad Steenwijk werd eind 19e eeuw in opdracht van de Steenwijker industrieel en filantroop Jan Hendrik Tromp Meesters als woonhuis gebouwd. Geschiedenis Het ontwerp is van Dolf van Gendt, vooral bekend als architect van het Concertgebouw in Amsterdam. Rams Woerthe, gebouwd in art-nouveaustijl (oftewel jugendstil), kwam in 1899 gereed. De opdrachtgever Tromp Meesters heeft het huis slechts negen jaar bewoond. In 1908 overleed hij op 53-jarige leeftijd. Zijn weduwe wilde er niet blijven wonen en verkocht in 1917 het pand aan de gemeente Steenwijk voor de prijs van 90.000 gulden. De gemeente Steenwijk vestigde er in 1919 het gemeentehuis in. Tijdens de Koude Oorlog bevond zich in de kelder van het gebouw een commandocentrum van de Bescherming Bevolking. In 1962 liet burgemeester Dingemans Wierts een wal om de villa aanleggen om dat gedeelte te beschermen tegen de fall-out van een mogelijke atoomaanval als gevolg van de Cubacrisis. Deze wal heeft er zes jaar gelegen. Tot halverwege 2016 was de villa het bestuurscentrum van de gemeente Steenwijkerland met werkkamers voor burgemeester en wethouders. Tevens is het een trouwlocatie. In januari 2016 werd het pand gekocht door de Vereniging Hendrick de Keyser. De villa is als museumhuis opengesteld voor het publiek. Park Rams Woerthe wordt omgeven door een 10 hectare groot park in Engelse landschapsstijl, naar een ontwerp van Hendrik Copijn. In het park bevindt zich een lange slingerende vijver, parallel langs de oude, tegenwoordig afgedamde, Steenwijker Aa. Er zijn circa 45 verschillende soorten bomen en heesters te zien, onder andere beuken, linden, paardenkastanjes, moerascipressen en naaldbomen. Later is er een hertenkamp aangelegd. Ook staat er een theehuis in het park. Rijksmonument De villa staat in Top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg. In het interieur zijn monumentale jugendstil-wandschilderingen van Co Breman te zien. In de entree en het trappenhuis zijn de gebrandschilderde glas-in-loodramen van Adolf le Comte te bewonderen. Hildo Krop Museum In het gebouw, waar al vanaf 2002 een Kropkamer was, is sinds 2007 het Hildo Krop Museum gevestigd. In enkele zalen is een tentoonstelling te bezoeken over werk en leven van de uit Steenwijk afkomstige kunstenaar Hildo Krop, die vooral bekend is geworden als stadsbeeldhouwer van Amsterdam. Galerij Zie ook Lijst van panden van Vereniging Hendrick de Keyser Externe links Rams Woerthe park, Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed Hildo Krop Museum Villa Rams Woerthe | Hendrick de Keyser Monumenten Villa Rams Woerthe | Hendrick de Keyser Monumenten
Den Bramel

Den Bramel is een buitenplaats en voormalig kasteel ten westen van de weg Vorden-Almen in de buurschap Veldwijk in de gemeente Bronckhorst in de Nederlandse provincie Gelderland. Al in 1396 is er sprake van ene Gerrit den Bramel, of Gerrit van Bramelen. Van de voor het eerst in 1396 vermelde versie en die uit ongeveer 1645 resteert weinig meer; het huidige gebouw dateert grotendeels uit de periode 1720-1726. De hedendaagse vorm van dit kasteeltje stamt uit omstreeks 1725 waarbij ouder muurwerk van een voorgaand huis werd verbouwd. Omstreeks 1868 werd dit huis voorzien van een neorenaissance trapgevel. In 1881 werd het dak van leistenen voorzien en een torentje geplaatst. Uit Kadastrale kaarten blijkt dat in 1885 het neogotisch portaal met de kleine spits is gebouwd, in een afwijkende stijl ten opzichte van het woonhuis. Het huis is in die periode verbouwd met materiaal van een voormalige kerk. Dat blijkt bijvoorbeeld uit de dakruiter, die voorzien is van het opschrift “Soli Deo Gloria 1735”. Verder is er de kleine spits waarvan de windwijzer voorzien is van een haan. Ten slotte is er de koepel op het voorplein, die bestaat uit een aantal onderdelen van een kerkorgel. Het landgoed is opengesteld voor publiek, het kasteeltje zelf en omringende tuinen zijn privé. Bij het buitenhuis hoorden twee hoeves, Klein Bramel ten noorden van de buitenplaats en Groot Bramel ten zuidoosten. Boerderij Klein Bramel is gesloopt kort na 1827, de oorspronkelijke boerderij Groot Bramel aan de Almenseweg 56 is in 2009 gesloopt.
Diergaarde Blijdorp

El Zoológico de Róterdam, o en neerlandés: Diergaarde Blijdorp, es un zoo situado en la parte noroeste Róterdam. Es uno de los más antiguos de los Países Bajos, en 2007 celebró su 150 aniversario, y en 2018 se celebra su 160 aniversario. Diergaarde Blijdorp es un miembro de la Federación Holandesa de Zoológicos (NVD) y de la Asociación Europea de Zoos y Acuarios (EAZA). Referencias Enlaces externos Página web oficial Dutch Zoo Federation (en neerlandés) Zoo Magazine:
Zoo de Rotterdam

Le zoo de Rotterdam (en néerlandais : Diergaarde Blijdorp, du nom complet officiel ; Stichting Koninklijke Rotterdamse Diergaarde ; signifiant « Fondation du zoo royal rotterdamois »), est un parc zoologique situé dans la partie nord-ouest de la ville néerlandaise de Rotterdam, dans le quartier de Blijdorp. Il s'agit de l'un des plus anciens parcs zoologiques du pays. En effet, son ouverture officielle date de 1857 et en 2007, il a fêté son 150e anniversaire. Le zoo de Rotterdam est membre de l'Association européenne des zoos et des aquariums (EAZA) et de l'Association néerlandaise des zoos (nl) (NVD). Histoire En 1855, dans le centre-ville rotterdamois, au Kruiskade (« quai de la Croix »), a été créé un jardin d'oiseaux pour des faisans et des sauvagines. Le jardin appartenait aux cheminots néerlandais F. van der Valk et G.M. van den Bergh.Le jardin fut un grand succès et le 18 mai 1857, le parc zoologique de Rotterdam (Rotterdamsche Diergaarde) a été ouvert. Le célèbre dompteur Henri Martin, qui a participé à sa création, fut son premier directeur. À l'origine, le zoo était situé en centre ville. Devenu trop étroit, des travaux ont commencé pour construire un nouveau zoo dans le polder de Blijberg, au nord de la ville. Les bâtiments et plans de ce nouvel emplacement sont dessinés par l'architecte Sybold van Ravesteyn. Les travaux n'étaient pas encore finis lorsque le zoo du centre ville a été bombardé, avec le reste du centre ville. Les animaux furent évacués en urgence dans le zoo en construction. Le zoo de Blijdorp ouvre ses portes le 7 décembre 1940. En 2001, le zoo s'est agrandi d'une zone de 11 hectares sur laquelle a été édifié un bâtiment contenant des grands aquariums, l'Océanium. Cette zone d'expansion est le plus grand projet à ce jour du zoo. Elle comprend aussi une nouvelle entrée et une zone américaine avec notamment un parc à ours polaires et un spectacle d'oiseaux en vol libre. En 2007, le gorille Bokito s'échappa de son enclos et attaqua une femme qui lui rendait régulièrement visite. L'événement généra une large couverture médiatique. En 2010, le zoo a ouvert une grande plaine africaine. Elle est notamment peuplée d'un important groupe reproducteur de girafes. Animaux À ce jour, le zoo possède de nombreuses espèces : des éléphants d'Asie, des tigres de Sumatra, des gorilles ainsi que des spécimens rares tels que les okapis et le chat de Temminck. Accès Ce site est desservi par la station de métro Blijdorp (ligne E). Notes et références Annexes Articles connexes Association européenne des zoos et des aquariums Liste des parcs zoologiques en Europe Rotterdam Parc zoologique Liens externes (en + nl) Site officiel (en) Zoo de Rotterdam sur infoparks.com (fr) Zoo de Rotterdam sur deltawerken.com Portail de la conservation de la nature Portail de Rotterdam
Fort het Hemeltje

Het Fort het Hemeltje (officieel: Fort bij 't Hemeltje) is een Nederlands fort tussen Utrecht en Houten. Het is het laatst gebouwde en meest moderne fort van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het fort is genoemd naar een boerderij annex herberg die hier vroeger stond. Het fort werd gebouwd in 1877-1881 naar een ontwerp van genieofficier Cool. Dit fort en Fort Hoofddijk waren de laatste forten die gebouwd werden voor de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Het was onderdeel van de vooruitgeschoven ring van forten rond Utrecht om de Houtense Vlakte te verdedigen, een hooggelegen gebied dat niet inundeerbaar was. Tevens bood het fort uitzicht op de Spoorlijn Utrecht - Boxtel. Het fortterrein heeft een oppervlakte van ongeveer 7,5 hectare en is maximaal 275 meter lang en circa 140 meter breed. Het geheel is omgeven door een gracht. Op het fort zijn tussen 1878 en 1881 onder meer gebouwd de flankbatterijen (A en B) met poternes naar de kanonremises (C en D) met wachtlokalen. De flankbatterijen waren voor de nabijverdediging, ze dekten met vuur de gracht, de vooruitstekende delen van de hoofdwal en het direct voorliggende terrein. Verder kwam er een bomvrije kazerne van twee verdiepingen en een verdedigbare woning voor de fortwachter. Tijdens de mobilisatieperioden van de Eerste en de Tweede Wereldoorlog werden in de directe omgeving van het fort nog veldversterkingen gerealiseerd zoals loopgraven en kleine betonnen schuilplaatsen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden op de ringkade luisterposten gebouwd waarvan er nog twee zichtbaar zijn. In 1939 zijn op het fort twee gietstalen koepelkazematten gebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft de Duitse bezetter het staal verwijderd, zodat alleen de betonnen onderbouw resteert. Verder is de oorspronkelijke toegangsbrug vervangen door een aarden dam en heeft de oorspronkelijke artillerieloods in 1959 plaats gemaakt voor een nieuwe werkplaats. Op 28 juni 1945 vond een explosie plaats op het fort. Hierbij kwamen twee bewakers van de Binnenlandse Strijdkrachten en de zoon van de fortwachter om het leven. Na de oorlog tot 1993 gebruikte Defensie het fort als munitiedepot en voor renovatie van munitie. Sinds circa 1995 is het fort in handen van Staatsbosbeheer. Een deel van het fort is in gebruik als kantoorruimte voor organisaties die actief zijn op het gebied van duurzaamheid. Beschermd als rijksmonument Het fort heeft een beschermde status als rijksmonument. Om precies te zijn, zijn er totaal 10 onderdelen op het fort die een inschrijving in het rijksmonumentenregister hebben. Deze, plus nog eens 4 onderdelen van de Nieuwe Hollandse Waterlinie die eveneens rijksmonument zijn (onderdelen van de zogenaamde Tussenstelling 't Hemeltje-Vechten), zijn te vinden in de Lijst van rijksmonumenten rond Fort het Hemeltje. Zie ook Forten bij Utrecht Externe link Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Fort bij 't Hemeltje[dode link]
Werk bij Maarsseveen

Het Werk bij Maarsseveen is een vestingwerk bestaande uit één kazemat ingegraven in een heuvel. Het werk is rond 1880 aangelegd als deel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. De top van de heuvel steekt meer dan acht meter boven het maaiveld uit. Het fort bestaat uit een kazerne afgedekt met aardwerk en is omgeven door een gracht van ongeveer 20 meter breed. De toegangsbrug is niet origineel. Het perceel beslaat een oppervlakte van ongeveer 1,5 hectare. In 1886 werd een kanonremise aan het werk toegevoegd, die echter in 1940 is gesloopt bij de aanleg van loopgraven. In diezelfde tijd zijn ook de wallen grotendeels geëgaliseerd. De uit 1880 stammende fortwachterswoning bestaat nog, maar is wel nadien aangepast. Het werk staat ten oosten van Maarssen, op de kruising van de Herenweg met de Maarsseveensevaart. Het diende ter verdediging van het acces van de Maarsseveensevaart, een dijkweg met vaart, en van de dijken van de Maarsseveense en Tienhovense polders. Ten noorden van het fort ligt Fort bij Tienhoven en in het zuiden het Fort aan de Klop en Fort De Gagel. Vandaag de dag is het gewaardeerd als rijksmonument. Het Waterliniepad komt langs dit fort. Zie ook De Kringenwet van 1853 Lijst van rijksmonumenten in Stichtse Vecht Externe links Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Werk bij Maarseveen Stelling van Utrecht Fort Maarsseveen C-fordt, website gebruiker fort
Petrus en Pauluskerk (Arcen)

De Petrus en Pauluskerk is een kerkgebouw op een kerkheuvel in het dorp Arcen in de gemeente Venlo. Op ongeveer 150 meter naar het noorden staat de Mariakapel. Geschiedenis De eerste kerk werd gebouwd boven op een twee en een halve meter hoge heuvel en bestond uit een rechthoekige zaal met aangebouwd priesterkoor en een westtoren. Aan het einde van de 15e eeuw werd het priesterkoor vervangen door een polygonaal koor tegen de zaalkerk. Begin 16e eeuw werd de zaalkerk vervangen door een driebeukige kruiskerk. De romaanse toren werd in de toenmalige kerk ingebouwd. In 1893 werd de kerk door Caspar Franssen gerestaureerd. De oude toren werd gesloopt en de eerste travee werd ingericht als tweede travee. Tegen de westgevel werd een neogotische klokkentoren gebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog stortte op 2 december 1943 een gedeelte van de kerk in tijdens werkzaamheden aan pilaren, hierbij komen twee arbeiders om. In de oorlog raakte de kerk beschadigd door artillerievuur. In december 1944 stortte de torenspits en een deel van het schip in. Daarom deed direct na de oorlog een oud schoolgebouw enige tijd dienst als noodkerk. In 1954 waren de plannen gereed voor nieuwbouw van de kerk naar ontwerp van architect H.W. Valk. Met de bouw werd pas in 1958 begonnen, in 1959 was zij voltooid. Bouwwerk Het kerkgebouw is een kruisbasiliek met twee torens en heeft een christocentrische opzet. Het basilicale schip heeft een brede middenbeuk en smalle zijbeuken. Het transept is eveneens breed uitgevoerd. De kruising, dat dienstdoet als priesterkoor wordt bekroond door een ruime vierkante vieringtoren en afgesloten door een abside met kooromgang. Aan de op het zuiden gerichte voorkant heeft de kerk een dubbeltorenfront met portaal. De torens zijn van ongelijke hoogte. Het gebouw lijkt sterk op de eveneens door Valk ontworpen Sint-Victorkerk in Apeldoorn. Monumentale elementen In het plantsoen ten westen van de kerk is een betonnen constructie geplaatst met daarin de antieke Mariaklok. De kerk is een rijksmonument vanwege twee klokken uit 1861 en 1684, een priesterzerk en een houten beeld. Zie ook lijst van rijksmonumenten in Arcen