NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Baanbrug (Amsterdam)

De Baanbrug (brug 107) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de Elandsgracht en overspant de Lijnbaansgracht, waarnaar zij vernoemd is. Ten zuidoosten van de brug ligt gemeentelijk monument Elandsgracht 113, ten zuidwesten van de brug staat het Amsterdamse hoofdbureau van politie. De eerste plannen voor de brug kwamen wellicht in 1890 toen de gemeente de Elandsgracht wilde dempen om er een brede toegangsweg tot de stad te maken. Dat was mogelijk, maar dan moest er ook een brug (de Oude Kinkerbrug) over de Singelgracht komen. In 1891 volgde de aanbesteding; in mei 1892 konden de ijzeren liggers geplaatst worden, in augustus 1892 kon het verkeer er overheen. In 1967 werd deze brug tijdelijk verbreed. Eerst werden aan beide zijden twee ijzeren/houten bruggen geplaatst op jukken, waarover de nieuwe voetpaden liepen, vervolgens werd de rijbaan verbreed. Ze kreeg daarbij houten balustrades, buiten de originele smeedijzeren balustrades. Dit was toegestaan. In de jaren 1960-1969 keek men anders naar "monumenten". De oude ijzeren bruggen uit eind 19e eeuw vond men niet belangrijk genoeg om te bewaren. Ze werden op grote schaal vervangen of verbouwd. In 2004 stond de brug ter discussie, Er werden plannen gemaakt om de Elandsgracht weer uit te graven (de verkeersader werd minder belangrijk geacht). De brug zou dan een “sta-in-de-weg” worden. Aanpassing van de omgeving zou dan noodzakelijk geworden zijn, omdat de kruising Marnixstraat en Elandsgracht dan een blackspot is (veel verkeersongelukken met dodelijke afloop). Ook werd er toen gedacht aan een parkeergarage onder de Elandsgracht. In de 21e eeuw is de mening over dit type brug geheel veranderd, Thans doet men er alles aan om ze te behouden. Voor brug 107 betekende dat de brug is hersteld in haar oorspronkele vorm en stijl, met natuurstenen pylonen en breedte. Op 23 december 2011 werd die brug (na 11 maanden werk) weer in bedrijf genomen, Anno nu is niet meer voor te stellen, dat ze er jaren lang anders bij heeft gestaan.
Brug 6

Brug 6 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug verbindt de Paleisstraat met de Gasthuismolensteeg. Ze overspant daarbij de Singel. Ten zuidoosten van de brug staat het Bungehuis. Geschiedenis Er ligt hier al eeuwen een brug. Op de kaart van Joan Blaeu uit circa 1649 staat de brug al ingetekend, maar deze brug is ook als ophaalburg ingetekend op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625, dan tussen de Mole Steech (Het Paleis op de Dam werd pas in 1665 als stadhuis opgeleverd) en Mole Straat. Later kwam hier een vaste brug die in 1876 afgetopt moest worden; de helling waren te steil voor het gangbare verkeer (denk aan paard en wagen en het plannen voor een paardentram alhier). George Hendrik Breitner schilderde de brug nog als welfbrug en even later als zijnde afgetopt. Ook Jacob Olie legde de brug vast. Alhoewel de Gasthuismolensteeg een van de drukste straten van Amsterdam (het was een van de eerste straten waarin in de 17e eeuw al eenrichtingsverkeer bestond) was, tot aan de opening van de Raadhuisstraat, is er relatief weinig bekend over deze brug. Ze werd regelmatig onderhouden en verbreed, want het maakte deel uit van de (bijna) vaste routes die koningen en koninginnen gebruikten bij hun tochten door de stad, zo ook bij de kroning van Wilhelmina der Nederlanden in 1898. In 1995 werd de brug benoemd tot gemeentelijk monument. De brug kreeg als officieuze benaming Gasthuismolenbrug, een vernoeming naar de straat, die op zich een vernoeming is naar een molen, die vermoedelijk eind 16e eeuw al gesloopt is. De molen stond op de plaats waar de huidige Paleisstraat de Singel kruist. Gasthuis verwijst naar het Sint-Elizabethsgasthuis, dat hier stond. In 2016 trok de gemeente alle officieuze vernoemingen in en ging de brug anoniem (dat wil zeggen alleen met nummer) door het leven. Een van de redenen daarvoor is dat brug 218 als bijnaam Gasthuisbrug had, een verwijzing naar het Binnengasthuis. Utrecht kent een officiële Gasthuismolenbrug. Afbeeldingen
Lijnbaansbrug

De Lijnbaansbrug (brug 10) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug verbindt de Lijnbaanssteeg met de zuidelijke kade van de Blauwburgwal en overspant daarbij de Singel. Hier ligt al eeuwen een brug. De brug is ingetekend op de kaart van Pieter Bast daterend van 1599. Daar ligt de brug in de Lijnbaan Steech naar de Blaeuwe Burchwal. Ook Balthasar Florisz. van Berckenrode met zijn kaart van een kwart eeuw later heeft de brug ingetekend. Reinier Vinkeles heeft de brug in 1785 in een tekening vastgelegd. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1883, wanneer een vaste brug alleen op paalfundering is neergezet ter vervanging van een ophaalbrug. Deze brug begon in 1962 tekenen van achteruitgang te vertonen, waarbij in de landhoofden scheuren ontstonden. De brugpijlers stonden ook niet meer recht vanwege de vele aanvaringen waaronder ze te lijden hadden en het wegdek voldeed niet meer aan de eisen. De gemeente maakte een budget vrij van 398.000 gulden om de brug tevens de verbreden van 5,40 naar 9 meter. De werkzaamheden duurden tot minstens 1964, getuige een foto in het Algemeen Handelsblad, die toonde dat een dragline inclusief de platte schuit waarop zij stond in de Singel was gezonken. Amsterdam liet destijds zijn bruggen nog ontwerpen door de Dienst der Publieke Werken waar Dick Slebos en Dirk Sterenberg de meeste bruggen ontwierpen. Deze brug is echter ontworpen door Cornelis Johannes Henke (initialen CJH). De brug ligt enigszins scheef over het water. De brug wordt aan vier zijden omringd door allerlei gemeentelijke of rijksmonument. Zelf is ze daarvoor dus te jong. De brug is net als de Lijnbaanssteeg vernoemd naar de lijnbanen van de touwslagerijen, die hier lagen toen de omgeving buiten de Singel (toen stadsgrens) nog een soort industrieterrein was. De brug ligt niet in de buurt van de Lijnbaansgracht, vernoemd naar dezelfde industrie, maar eeuwen later en op een geheel andere plaats.
Brug 11

Brug 11 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de westelijke kade van de Singel en overspant daarbij de Blauwburgwal. De welfbrug staat via de walkant in direct contact met brug 10, de Lijnbaansbrug, over diezelfde Singel. Zowel brug 10 als 11 liggen er al eeuwen. Pieter Bast heeft ze allebei ingetekend in zijn plattegrond van de stad uit 1599. Brug 10 over de "Cingel" is als een ophaalbrug getekend, brug 11 over de "Blaeuwe Burchwal" als vaste brug. Ook Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende beide bruggen in zijn kaart van 1625. Daarbij is brug 10 vele malen groter dan brug 11. De moderne geschiedenis van deze brug begint in 1894. In 1893 was er namelijk een vernieuwing van deze brug aangevraagd in verband met de slechte staat. De gemeenteraad ging daar niet mee akkoord. Er vond toen een hernieuwd onderzoek plaats vanwege de instorting van een brug elders, waarvoor gelijktijdig vernieuwing was aangevraagd, en die ook was afgewezen. De brug 11 werd wel vernieuwd in 1915, toen een aannemer kans zag voor 21.000 gulden een nieuwe brug aan te leggen en dat in een periode van acht maanden. De brug, in de vorm van de oude, werd ontworpen door Wichert Arend de Graaf, ingenieur bij de Dienst der Publieke Werken. Hij ontwierp al een brug met een overspanning van gewapend beton dat aan het zicht is onttrokken door een combinatie van graniet en baksteen. De brug zelf is met vleugels 54 meter lang, terwijl de zichtbare brug (doorvaart) op de waterlijn maar zes meter breed is, daarboven natuurlijk minder vanwege de boog. De brug is enigszins ingesnoerd ten opzichte van de kade. Sindsdien ligt de brug er ongewijzigd bij al zijn er reparaties van der kademuren zichtbaar. Aan het noordelijk talud van de brug staat het rijksmonument Singel 108.
Corsgenbrug

De Corsgenbrug (brug 12) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Brug Ze verbindt de Korte Korsjespoortsteeg met de Korsjespoortsteeg en overspant daarbij het Singel. De brug is zelf sinds oktober 1995 een gemeentelijk monument, aan de kades en in de stegen staan voornamelijk rijksmonumenten. Hier ligt al eeuwen een brug. De brug is ingetekend op de kaart van Pieter Bast daterend van 1599. Ook Balthasar Florisz. van Berckenrode met zijn kaart van een kwart eeuw later heeft de brug ingetekend. Daar ligt de brug in de Korsjes-poort-steech over de Cingel. De moderne geschiedenis van brug 12 begint 1883 als de ophaalbrug vanwege langdurige werkzaamheden buiten dienst is. In 1913 werd aanbesteed "het sloopen van de bestaande en het maken van een nieuwe vaste brug nr. 12 over den Singel voor de Korsjespoortsteeg". Een aannemer wilde dat wel doen voor 26.000 gulden. De bouw vond plaats van oktober 1913 tot en met april 1914; er moest 50 ton ijzer verwerkt worden. In plaats van vijf doorvaarten kwamen er drie. Ingenieur Wichert Arend de Graaf van de Dienst der Publieke Werken leverde het ontwerp. Dat ijzer is in 2017 nog steeds aan de buitenzijde te zien; de twee brugpijlers zijn van dat metaal gemaakt. De brug ging een tijdlang door het leven onder de naam Corsgenbrug, Korsjesbrug of Korsjespoort, een vernoeming naar Corsgen Jacobsz., een houtkoper die hier in de buurt een boomgaard had. In april 2016 besloot de gemeente Amsterdam de officieuze naam Corsgenbrug officieel te maken. Afbeeldingen
Brug 15

Brug 15 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de westelijke kade van de Singel en overspant de Brouwersgracht. Het is daarmee de eerste brug over de Brouwersgracht, die men passeert richting stad uit. De brug is gelegen over het smalste deel van die gracht en is nauwelijks 10 meter breed en lang. Om de hoek ligt de veel grotere Haarlemmersluis (brug 14). De brug wordt omringd door rijksmonumenten. Geschiedenis Er ligt hier al eeuwen een brug. Op de kaart van Dirck Cornelisz. Swart uit 1623 is de brug ingetekend, de burg dateert dus vermoedelijk uit de tijd dat de Brouwersgracht gegraven werd (circa 1612). Op diezelfde kaart staat de Westerkerk nog in de steigers. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1879. Toen gaf de gemeente Amsterdam de opdracht de beweegbare brug te vervangen door een vaste. Vervolgens gebeurde er een jaar niets, het leek een vergeten project te worden. Een jaar later volgde pas de aanbesteding, het is dan september 1880. Het werd een relatief goedkope brug van 3800 gulden, exclusief de 7000 kg balkijzer. Al in november 1880 kon gemeld worden dat de brug bijna af was; men was bezig de bestrating aan te leggen. De brug hield het niet lang uit, al in 1897 moest de brug opnieuw vernieuwd worden, tijdens de werkzaamheden werd een noodbrug neergelegd. Ook nu was er oponthoud, de heiwerkers hielden in oktober 1897 een staking, de heibaas ging toen samen met enkele vrienden maar zelf aan de slag. In 1924 was de brug wederom even buiten dienst; er moest aan gewerkt worden. In 1935 kon de koetsier van een Van Gend & Looskar het paard en wagenspan niet houden en verdween in de Brouwersgracht (beide werden gered). Na 1924 zijn er vermoedelijk geen grote werken meer aan de brug verricht.
Melkmeisjesbrug

De Melkmeisjesbrug (brug 16) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Deze voetgangersbrug is gelegen in de oostelijke kade van de Herengracht en overspant de Brouwersgracht. De westelijke kade heeft in brug 17 een overspanning over de Brouwersgracht. Aan beide grachten staan hier gemeentelijke en rijksmonumenten. Er ligt hier al eeuwenlang een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode (1625), Joan Blaeu (1649) en Daniël Stalpaert (1662) tekenden haar in op hun kaarten. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1883. Een voetgangersophaalbrug werd toen vervangen door een vaste brug. Dat kon omdat de scheepvaart hier grotendeels was beëindigd. Toch bleek de doorvaart te smal. De landhoofden en brug werden in 1903 vernieuwd door de aanleg van een zogenaamde paraboolliggerbrug met ijzeren sikkelliggers. De brug oogde rank en paste goed in het straatbeeld. Ook de nieuwe versie van de brug, dit maal van staal, uit 1966 vertoont die eigenschappen. De brug is vernoemd naar de melkmarkt die hier ooit werd gehouden. Later kwam hier een horeca-gelegenheid die als uithangbord een beeltenis had van een melkmeisje. De brug is vermoedelijk de plaats waar het eerste (type) Amsterdammertje geplaatst is.
West-Indische huisbrug

De West-Indische huisbrug (brug 17) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Brug Ze verbindt de westelijke kade van de Herengracht met de Herenmarkt en voert daarbij over de Brouwersgracht. Ook in de oostelijke kade van de Herengracht ligt een brug over de Brouwersgracht: de Melkmeisjesbrug. Opvallend is dat hier geen brug over de Herengracht zelf ligt. De brug wordt omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten, in die laatste categorie valt het West-Indisch huis, waarnaar de brug vernoemd is. De brug is sinds 1995 zelf ook een gemeentelijk monument. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode (1625), Joan Blaeu (1649) en Daniël Stalpaert (1662) tekenden haar in op hun kaarten. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1879, als deze brug een rol speelt in het “vast” maken van brug 15 in de oostelijke kade van de Singel. Aangezien brug 17 dan al een vaste boogbrug is, is er geen noodzaak meer brug 15 beweegbaar te houden, zeilschepen konden toch al niet meer doorvaren. Wel lag hier een aanlegplaats van de Kaarselade veer, maar die voer de andere kant op en die gebruikte trekschuiten, al dan niet voortgetrokken door een stoombootje. In 1898 kwam de boogbrug in opspraak, er was dringend behoefte aan vernieuwing, maar de gemeente had er geen geld voor (over). Eventuele verkeersoverlast werd gering ingeschat en voor lief genomen (vanuit de gemeenteraad). In maart 1900 was het dan zover, de brug werd vernieuwd voor 28.500 gulden. Er waren enige voorbereidende werkzaamheden noodzakelijk, pas een half jaar later waren de heiwerken klaar. In november 1900 kon melding gemaakt worden dat de brug spoedig geopend zou worden voor het verkeer. De nieuwe brug kreeg daarbij een opvallend uiterlijk. Ze heeft aan beide landhoofden bogen, terwijl het midden van de brug gekozen is voor een liggerbrug. De brug werd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. In 1980 moesten het wegdek over de zijdoorvaarten verstevigd worden. In april 2016 kwam de brug in het Amsterdamse nieuws. De gemeente besloot destijds dat bruggen die naast hun nummer alleen een officieuze naam hadden, die naam zouden kwijtraken. De brug kwam op de lijst voor van bruggen zonder officiële naam en daarop stelde de JOVD voor de brug te vernoemen naar Hans van Mierlo, die hier vlakbij woonde. Toen het voorstel werd ingediend kwam de gemeentelijke fout aan het licht en werd ze alsnog op de lijst gezet met bruggen met een officiële naam, het bleef West-Indische huisbrug. Brug 18 werd in 2021 aangewezen als de Hans van Mierlobrug. Afbeeldingen
Van Mierlobrug

Van Mierlobrug (brug 18) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug verbindt de zuidelijke kade van de Blauwburgwal met de Herenstraat. Ze overspant daarbij Herengracht. De brug vormt een geheel met brug 19 in de oostelijke kade van de Herengracht en over de Blauwburgwal. De brug wordt omringd met gemeentelijke en rijksmonumenten, maar is er zelf geen, ze is te jong. Hier ligt al eeuwen een brug, Pieter Bast tekende haar in op zijn kaart uit 1599, toen de Herengracht als vestinggracht de buitenkant van de stad vormde. Op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 is de welfbrug met vijf doorvaarten getekend in de kade van de Blaeuwe Burchwal over de Heere Graft. Het is vanaf dan altijd de noordelijkste brug in de Herengracht. De brug kwam in het nieuws in 1879, ze was hinderlijk hoog voor het verkeer. Geld voor aanpassing was er echter niet. In 1883 nog stortte paard en wagen bij het afgaan van de brug te water (paard en lading konden gered worden), de koetsier raakte verwond omdat hij tegen een boom viel en moest naar het gasthuis. In 1890 is er wel geld voor aanpassing. In het najaar 1891 naderde deze verlaagde brug haar voltooiing, vermoedelijk in de vorm van een liggerbrug. Deze brug ontsnapte op het nippertje aan vernieling bij een bominslag op 11 mei 1940, waarbij het hoekpand Blauwburgwal 25-27 en Herengracht 105-107 getroffen werd. De brug werd tussen 1 oktober 1976 en 30 april 1977 vervangen door een nieuwe welfbrug ook weer met vijf doorvaarten. Het ontwerp van deze klassiek uitziende brug is afkomstig van Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke werken. Hij ontwierp meer historiserende bruggen in Amsterdam; Sterenberg ontwierp daarbij ook nieuwe leuningen. Frank V. Smit constateerde in 2008 dat door het toepassen van vijf bogen: voor wat betreft uiterlijk de brug er minder elegant uitziet dan de bruggen met één boog voor wat betreft praktijk door toepassing van meerdere bogen de brug een plattere uitvoering kon krijgen over dit brede water. De brug werd in januari 2021 vernoemd naar D66 oprichter Hans van Mierlo die in de buurt woonde en over deze brug naar zijn kroeg wandelde.
Brug 19

Brug 19 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de oostelijke kader van de Herengracht en overspant de Blauwburgwal. De brug vormt een geheel met brug 18 in de zuidelijke kade van de Blauwburgwal en over de Herengracht. De brug wordt omringd met gemeentelijke en rijksmonumenten, maar is er zelf geen, ze is te jong. Hier ligt al eeuwen een brug, Pieter Bast tekende haar in op zijn kaart uit 1599, toen de Herengracht als vestinggracht de buitenkant van de stad vormde. Op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 is de brug getekend in de kade van de Heere Graft over de Blaeuwe Burchwal. De historie van de brug vertoont gelijkenis met die van brug 18. Volgens schilder Herman Misset droeg de brug ooit het jaar 1791 in de boog, er ontbreekt echter een datering op de tekening. Een andere tekening van hem uit de periode 1891 tot 1901 en ook een foto van Pieter Oosterhuis uit circa 1870 laten juist een liggerbrug zien. In 1887 werden er al opmerkingen gemaakt over dat deze brug te hoog lag voor het verkeer. Brug 19 (nog steeds een liggerburg) ontsnapte net als brug 18 op het nippertje aan vernieling bij een bominslag op 11 mei 1940, waarbij het hoekpand Blauwburgwal 25-27 en Herengracht 105-107 getroffen werd. De huidige brug (2017) dateert uit juli 1977 toen na enkele maanden werk een nieuwe welfbrug met een doorvaart werd neergelegd.
Anton Jolingbrug

De Anton Jolingbrug (brug 20) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Brug De brug vormt de verbinding tussen de Oude Leliestraat en de noordelijke kade van de Leliegracht. Ze overspant daarbij de Herengracht. De brug vormt een eenheid met brug 21. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende op zijn kaart uit 1625 de brug als welfbrug met vijf doorvaarten in de Lely Graft over de Heere Graft. De moderne geschiedenis van de brug begon in 1886. Door afnemend scheepvaartverkeer en toenemend verkeer over de brug bekeek de gemeente Amsterdam of de brug tegelijkertijd verlaagd en verbreed kon worden. De gemeente had te maken met een krap budget en extra gelden waren niet direct voorhanden. Als de brug zowel verlaagd als verbreed moet worden, dan kan het geld niet naar andere bruggen gaan die die aanpassingen wellicht meer nodig hebben. De verlaging en verbreding werd in gang gezet en in juli 1886 lagen er noodbruggen en is men bezig de bovenbouw te slopen. Tegelijk werd ook brug 21 verlaagd en verbreed. Begin 1887 is het project klaar. De brug gaat verder grotendeels ongewijzigd door het leven, in 1962 werd het brugdek vernieuwd in overleg met bruggenarchitect Dirk Sterenberg. Op 10 oktober 1995 werd de brug benoemd tot gemeentelijk monument. De brug ligt te midden van gemeentelijke en rijksmonumenten. In 2016/2017 werd de brug op verzoek van de stichting die de nalatenschap van architect Anton J. Joling beheert, naar hem vernoemd. Afbeeldingen
Brug 24

Brug 24 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze vormt de verbinding tussen de Gasthuismolensteeg en Hartenstraat. Ze overspant daarbij de Herengracht. De brug, zelf geen monument, wordt omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende de brug in op zijn kaart uit 1625, een brug over de Heere Graft. Het is daar een hoge brug met vijf doorvaarten/bogen. In 1882 werd besloten dat zij moest verlaagd worden, want het verkeer had last van de steile taluds. Het werk werd uitgesteld, want pas in 1885 werd er weer over gesproken. De directeur van de Amsterdamsche Omnibus Maatschappij wilde die verlaging wel voor zijn rekening nemen zodat zijn trams de brug konden "nemen". In 1959 moest het wegdek van de brug zodanig vernieuwd worden dat de doorvaarthoogte verlaagd moest worden. Er zijn daarna geen grote wijzigingen meer aangebracht.
Goudvishal

De Goudvishal was een poppodium in Arnhem. Zelf duidde de organisatie zich aan als subcultureel poppodium. Het was was de opvolger van de Stokvishal die in 1984 werd gesloten. Het muziekcentrum was gevestigd aan de Vijfzinnenstraat te Arnhem. Geschiedenis De Goudvishal opende in 1985 haar deuren als podium voor punkbands. Later kwam er naast punk ook ruimte voor bands uit de metal- en hardcorestroming. De eerste locatie in de Vijfzinnenstraat was op huisnummer 16A, een gekraakt voormalig pakhuis. In 1987 werd de ruimte gesloopt vanwege woningbouw op die plek. Iets verderop in de Vijfzinnenstraat, op nummer 103, werd een nieuw onderkomen gevonden waar de activiteiten onder dezelfde naam konden werden voortgezet. In de laatste jaren was de in Goudvishal ook ruimte voor bands uit pop, rock, indie, ska, drum ’n bass, jungle, Tekno en breakbeat. Einde Door het stopzetten van de gemeentelijke subsidie was de Goudvishal genoodzaakt per 31 december 2007 voorgoed te sluiten. Programmering en vrijwilligers van de Goudvishal zijn ingestroomd in jongerencentrum Willemeen te Arnhem. Externe links https://www.goudvishal.com http://www.goudvishal.nl
Julianapark (Nijmegen)

Het Julianapark is een park in de wijk Altrade in Nijmegen-Oost. Het is vernoemd naar Juliana der Nederlanden. Locatie Het park ligt net buiten het Stadscentrum en wordt afgebakend door de Waldeck Pyrmontsingel, Stenenkruisstraat, Prins Bernhardstraat/ Coehoornstraat, Fagelstraat en de Van Gentstraat. Het gebied behoorde tot het net buiten de stadswallen gelegen Fort Kijk in de Pot en diende grotendeels als begraafplaats. Toen de vestingwallen eind 19e eeuw gesloopt werden, sloot het gebied aan op de Wedren, het open gebied achter het concertgebouw De Vereeniging. De begraafplaats werd in 1905 gesloten en raakte in verval. Het noordelijke en zuidelijke deel ervan werden in respectievelijk 1925 en 1926 geruimd. Het middengedeelte, waar protestantse graven van welgestelden liggen, werd omheind. Het onderbreekt het toen aangelegde park. Ook buiten de ommuring liggen twee zerken in het park. Geschiedenis Aanleg en opening Op 20 mei 1926 werd het park geopend, al vond de aanleg grotendeels plaats in 1927 (noord) en 1928 (zuid). Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de naam 'Centrumpark' in gebruik. In de noordoostelijke hoek van het park werd begin jaren 50 de Doopsgezinde kerk gebouwd. Na de oorlog In 1955 doorkruiste de nieuwe Prins Hendrikstraat het gebied en sneed een gedeelte van het park af. In 1948 werd een Julianaboom geplant, een witte paardenkastanje, bij de troonsbestijging van koningin Juliana der Nederlanden. Bij het twaalfenhalf-jarig jubileum van koningin Beatrix werd in 1993 een Beatrixboom geplant. Daarnaast kent het park een monumentale beuk en buxus. In het zuidelijke deel is een speelplaats. De Fort Kijk in de Potstraat doorkruist dit deel als wandel- en fietspad. Ten zuiden daarvan ligt een hondenuitlaatplaats en een omheind sportveld (Sportpark Fagelstraat). Tijdens de Vierdaagse Tijdens de Nijmeegse Vierdaagse wordt een groot deel van het park gebruikt als uitbreiding van het start- en finishterrein de Wedren en het afgescheiden deel bij de Stenenkruisstraat als fietsenstalling.