NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pauluskerk (Rotterdam)

Pauluskerk is een kerkgebouw aan de Mauritsweg in het centrum van Rotterdam. De eerste Pauluskerk daar werd in 1960 in gebruik genomen door de hervormde gemeente Rotterdam (thans onderdeel van de Protestantse Kerk in Nederland) en werd in 2007 gesloopt. Op dezelfde plaats hervatte men in 2013 de kerkelijke activiteiten in een nieuw futuristisch ogend bouwwerk, een ontwerp van de Engelse architect Will Alsop. Opvang Het bijbelse motto van de kerk is ontleend aan de brief van Paulus aan de Romeinen: Overwin het Kwade, door het Goede. De kerk werd vooral bekend vanwege de opvang van mensen van de onderkant van de samenleving, waaronder drugsverslaafden, dak-en thuislozen en vluchtelingen, waar vanaf 1980 - onder leiding van dominee Hans Visser en zijn opvolger Dick Couvée - de kerk meer en meer een centrum voor werd. Sloop Het kerkgebouw werd in 2007 gesloopt ten behoeve van de bouw van een appartementencomplex. Afgesproken werd dat er wel weer een nieuw godshuis op ongeveer dezelfde plaats zou verrijzen. Sinds 2007 was een tijdelijke ruimte in gebruik schuin tegenover de bouwplaats. Het Pauluskerkwerk werd daar deels voortgezet. Er werden kerkdiensten gehouden en er werd hulp geboden, ook werden er regelmatig bijeenkomsten en debatten georganiseerd over thema's die leven in de samenleving en de doelgroep van de kerk raken. Met de opvang van drugsverslaafden stopte men in 2007. Multifunctioneel Het nieuwe futuristisch ogende gebouw van de Pauluskerk werd op 2 juni 2013 door de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb geopend. Het nieuwe gebouw naast het Calypso-appartementencomplex telt vier etages. Het kerkgebouw zal functioneren als multifunctionele accommodatie. De Pauluskerk blijft een diaconaal centrum waar iedereen binnen kan lopen. Er zijn ruimtes voor maatschappelijk en diaconaal werk, voor medische zorg, voor vluchtelingenhulp, voor hulp bij terugkeer van vluchtelingen naar het land van herkomst, voor kunst en muziek door bezoekers en voor tijdelijke huisvesting. Buurtbewoners en andere derden kunnen van ruimtes gebruikmaken. De kerk herbergt een grote, multifunctionele kerkzaal met daarnaast een stilte-ruimte voor bijvoorbeeld trouw- en rouwdiensten. Er is ook weer een orgel in de kerk dat tevens bedoeld is als les- en studie-instrument. Omwonenden hebben bedenkingen laten horen bij de nieuwe opzet, ze gaven aan zich zorgen te maken over mogelijke opvang van drugsverslaafden in de nieuwe kerk. Het gebouw wordt door het bestuur van de Pauluskerk gezien als een verlengstuk van de openbare ruimte waar iedereen welkom is. Er zijn 24 slaapplaatsen voor plotseling daklozen in het pand. De nieuwbouw voorziet echter niet in de opvang van drugsverslaafden. Daarvoor neemt sinds 2007 de gemeente Rotterdam de verantwoordelijkheid op zich. Zie ook Perron Nul Verslavingszorg Externe links Officiële website van de Pauluskerk
Verzorgingsplaats Vliete

Verzorgingsplaats Vliete is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordoostzijde van de A58 in de richting Eindhoven-Vlissingen tussen afritten 31 en 32 in de gemeente Reimerswaal. Aan de overzijde van de snelweg ligt verzorgingsplaats Voetpomp.
Loenderveense Molen

De Loenderveense Molen is een poldermolen bij het Utrechtse Loenen aan de Vecht. De molen is in 1652 gebouwd omdat door inklinking natuurlijke lozing van het polderwater op de nabijgelegen Vecht niet meer mogelijk was. De Loenderveense Molen is gebouwd als binnenkruier, wat nog te zien is aan de grote kap van de molen. In de 18e eeuw is de staart toegevoegd en is het kruiwiel in de kap verwijderd. In 1903 werd de fundering opnieuw opgetrokken waarbij de molen tijdelijk van zijn plek gehaald is. Sinds 1990 is de molen eigendom van de Stichting De Utrechtse Molens, sinds enkele jaren verbonden met Het Utrechts Landschap. Het wiekenkruis bestaat uit twee roeden met een lengte van bijna 26 meter en het fokwieksysteem met zeilen. De molen maalt regelmatig op vrijwillige basis. Foto's Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Loenen aan de Vecht
Alexander Nevskikerk (Rotterdam)

De Kerk van de Heilige rechtgelovige grootvorst Alexander Nevski (Russisch: Церковь Святого Александра Невского, Tserkov Sviatogo Aleksandr Nevskogo) is een Russisch-orthodox kerkgebouw aan de Schiedamsesingel te Rotterdam. De kerk behoort tot het bisdom Den Haag en Nederland van het patriarchaat Moskou en is het eerste traditionele Russisch-orthodoxe kerkgebouw in Nederland. De diensten worden gevierd in het Kerkslavisch en de belangrijkste lezingen worden herhaald in het Nederlands. Geschiedenis Voorgeschiedenis De Rotterdamse parochie werd opgericht door archimandriet Dionysius. Sinds 1936 was Dionysius priester van de kapel van de Heilige Maria Magdalena te 's-Gravenhage. In de Tweede Wereldoorlog was de archimandriet Dionissios (Loukine) actief betrokken bij het verzet en huisvestte onderduikers, onder wie een joodse vrouw. Toen bij een inval de verborgen vrouw niet werd ontdekt, schreef hij dit toe aan de werking van een wonderdadig icoon van de Moeder Gods en deed de belofte om na de oorlog een kerk te laten bouwen in Rotterdam en deze te wijden aan het icoon van de Moeder Gods van het Snelle Verhoor. De parochie werd vervolgens in 1946 opgericht en er werden erediensten gevierd in een gehuurde ruimte van een muziekschool en later op een woonschip. Vanaf 1959 werd een kapel in een woonhuis aan de Persijnstraat ingericht. Bouwgeschiedenis Wegens de groei van het aantal parochianen nam gedurende de laatste decennia de noodzaak toe om een echte orthodoxe kerk in Rotterdam te bouwen. Voor dit doel werd een stichting in het leven geroepen. In 2002 verkreeg de parochie de toestemming om de kerk te bouwen. Op 19 september 2002 werd de eerste paal in de grond geslagen en op 13 november werd de eerste steen van de kerk gezegend. Het ontwerp is van architect Leen Waardenburg te Hattem en zijn Russische echtgenote Lilia Gabo uit Sint - Petersburg. Op 7 mei 2003 werd de koepel met kruis geplaatst. De kerk kon op 20 juni 2004 worden ingewijd door Metropoliet Kiril van Smolensk en Kaliningrad, in concelebratie met aartsbisschop Simon van Brussel en België en bisschop Athenagoras van Sinope met aanwezigheid van geestelijken uit Rusland, België en Nederland en gasten uit Sint-Petersburg. Interieur De iconostase werd gemaakt door leerlingen van de iconenschilderschool van de Moskouse Geestelijke Academie en Seminarie. Verder heeft de kerk een gouden kroonluchter en gouden altaarbekleding. Externe link Officiële website van de Alexander Nevskikerk
Церковь Святого Александра Невского (Роттердам)

Церковь в честь святого Александра Невского (нид. Kerk van de Heilige rechtgelovige grootvorst Alexander Nevski) — единственный русский православный храм в Роттердаме, входящий в юрисдикцию Гаагской и Нидерландской епархии Русской православной церкви. История Приход в Роттердаме был организован в 1946 году архимандритом Дионисием (Лукиным) (с 1966 года — епископ), а для богослужений первоначально снималось помещение в балетной школе. В 1957 году приход в Роттердаме получил возможность совершать богослужения на жилом кораблике «Северное сияние», где был устроен временный храм в честь святителя Николая. В 1958 году во время проведения в Утрехте богословской конференции, в работе которой принимал участие митрополит Крутицкий и Коломенский Николай (Ярушевич) (председатель Отдела внешних церковных сношений Московского Патриархата), архимандрит Дионисий попросил оказать приходу в Роттердаме финансовую помощь для приобретения здания с целью устроения там домовой церкви и жилья для священнослужителя. Помощь была оказана, и в 1958 году община приобрела в собственность здание на Persijnstraat. 26 января 1959 года домовая церковь в Роттердаме была освящена в честь иконы Божией Матери «Скоропослушница». Освящение совершили архиепископ Клишсский Николай (Ерёмин), Экзарх Московского патриархата в Западной Европе и епископ Сурожский Антоний (Блум). С 1993 года в течение десяти лет новый настоятель прихода протоиерей Григорий Красноцветов продвигал проект строительства в Роттердаме первого в истории Нидерландов каменного русского православного храма. Дмитрий Моисеев так описывал эту общину в 1997 году: «Община в Роттердаме русско-голландская, хотя голландцы мало-помалу уже начинают преобладать. <…> Вступление в общину нового члена — большая радость и заметное событие для немногочисленного прихода. Нужно сказать, что общинная жизнь в далекой Голландии во многом соответствует тому раннехристианскому идеалу, к которому сейчас многие стремятся. Может быть, виной тому условия жизни в религиозно-индифферентном обществе? — Действительно, для горстки православных христиан в стране, где вообще не принято говорить о своих религиозных убеждениях, храм становиться тем местом, где только и можно духовно укрепиться в обшей молитве и дружеской беседе с собратьями по вере. Может быть, поэтому люди внимательнее, дружелюбнее — просто добрее друг ко другу, чем порой это бывает в России?». Храм построен Балтийской Строительной Компанией. Проект был реализован 20 июня 2004 года освящением храма в честь святого благоверного князя Александра Невского, которое возглавил митрополит Смоленский и Калининградский Кирилл (Гундяев). См. также Православие в Нидерландах Примечания Ссылки Официальный сайт прихода церкви святого Александра Невского в Роттердаме (рус.) (нид.) (англ.)
Pelstergasthuiskerk

Die Pelstergasthuiskirche (niederländisch Pelstergasthuiskerk) ist eine Kirche in Groningen, die nach dem Pelstergasthuis benannt ist. Die Hallenkirche im romanisch-gotischen Baustil wurde bereits 1267 eingeweiht, aber im Laufe der Jahrhunderte mehrfach umgebaut. In der Kirche befindet sich eine Kanzel aus dem 17. Jahrhundert. Die Pelstergasthuiskirche ist ein nationales Kulturdenkmal. Geschichte Bereits im 13. Jahrhundert wurde das Hospitael ten Hillighen Gheeste (Pelsterstraat 39–42) gegründet, das sich zum größten Hospiz der Stadt Groningen entwickelte und dessen Hauptaufgabe die Pflege der Kranken war. Neben der Kapelle an der Pelsterstraat befand sich zu dieser Zeit eine große Krankenstation, die bereits 1267 erwähnt wurde. Um 1625 begann der Umbau und die Renovierung dieses Hospitals und wurde fünf Jahre später abgeschlossen. Die Krankenhausfunktion des Hospizes wurde zu dieser Zeit eingestellt. Die Krankenstation wurde 1628 verkauft und kam als städtisches Lagerhaus zum Einsatz. Im Jahr 1626 wurde auch der Kirchhof umgestaltet und die Kirche repariert. Im Jahre 1627 erhielt sie eine neue Orgel. Im Jahre 1685 wurde die Kapelle der wallonischen Kirche zugewiesen. Zwischen 1850 und 1935 hatte die wallonische Gemeinde ein eigenes Kirchengebäude am Vismarkt, kehrte aber nach 1935 in die Kapelle zurück und nutzt sie bis heute. Im 18. Jahrhundert wurde der Komplex umgebaut, wobei die Kapelle in den Jahren 1773–1774 an der Ostseite erweitert wurde, so dass die Fassade mit dem ehemaligen Krankenhaus fluchtete. Bei der Renovierung der Kirche wurde die Orgel von Albertus Antonius Hinsz von der Nordwand an die Westwand versetzt. Im Jahre 1855 wurde die erweiterte Fassade umgebaut und erhielt eine neoklassizistische Form nach dem Entwurf von K. Maris. In den Jahren 1859–1860 wurde das Innere der Kirche renoviert. In den Jahren 1972 bis 1988 wurde der Komplex restauriert, wobei Reste des alten Steinhauses zum Vorschein kamen. Orgel Die Kirche hat eine Orgel, die 1627 vermutlich von Anthoni Veerbeck gebaut und von Arp Schnitger (dem damals berühmtesten Orgelbauer in Norddeutschland/Nordniederlande) in den Jahren 1693 und 1711–1712 repariert, umgebaut und erweitert wurde; dabei wurden auch im grds. neu gebauten Rückpositiv ältere Teile weiterverwendet. Die Orgel wurde 1773–74 von Albertus Antonius Hinsz versetzt und erweitert; Hinsz erneuerte die Windladen, erweiterte die bis dahin unvollständige Bassoktave und ergänzte einige neue Register. Später erfolgten eingreifende Veränderungen gemäß dem Zeitgeschmack: 1875 durch Petrus van Oeckelen und 1916/1931 durch Jan Doornbos. Erst 1989/90 erfolgte durch Bakker & Timmenga (Leeuwarden) eine Restaurierung und Rückführung auf den Zustand von 1774 mit 20 Registern auf 2 Manualen und Pedal (letzteres „angehängt“ ohne eigene Register). Von Schnitger noch erhalten sind größere Teile des Gehäuses, 2 Register ganz und 7 Register teilweise. Heutige Nutzung Die Pelstergasthuiskerk wird gegenwärtig von der Freidenkerischen Evangelischen Gemeinschaft und der Wallonischen Kirche genutzt. Weblinks Website der Wallonischen Kirche Groningen Einzelnachweise
Pelstergasthuiskerk

De Pelstergasthuiskerk is een kerk in Groningen die vernoemd is naar het Pelstergasthuis. De zaalkerk in romano-gotische bouwstijl werd al in 1267 in gebruik genomen, maar werd door de eeuwen heen vaak verbouwd. In de kerk staat een preekstoelkuip uit de 17e eeuw. De kerk heeft een in 1693 en 1711-1712 door Arp Schnitger gebouwd uitzonderlijk fraai geornamenteerd orgel, dat in 1774 door Albertus Antoni Hinsz werd verplaatst en aangepast. De Pelstergasthuiskerk is een Rijksmonument. Geschiedenis Reeds in de 13e eeuw ontstond het hospitael ten Hillighen Gheeste (Pelsterstraat 39-42) en dit gasthuis werd de grootste van de stad Groningen en had vooral als functie het verplegen van zieken. Er stond toen een grote ziekenzaal naast de reeds in 1267 genoemde kapel aan de Pelsterstraat. Rond 1625 begon men met de vernieuwing en de herinrichting van dit gasthuis en vijf jaar later werden deze werkzaamheden afgerond. De hospitaalfunctie van het gasthuis kwam toen te vervallen. De ziekenzaal werd in 1628 verkocht en kwam toen in gebruik als stadsmagazijn. Tevens werd in 1626 het kerkhof heringericht en de kerk gerepareerd. In 1627 kreeg het een nieuw orgel. De kapel werd in 1685 toegewezen aan de Waalse kerk. De Waalse gemeente heeft tussen 1850 en 1935 een eigen kerkgebouw aan de Vismarkt gehad, maar is na 1935 teruggekeerd naar de kapel en gebruikt deze nog steeds. In 1693 werd er een nieuw rugwerk voor het orgel aangebracht door Arp Schnitger en in 1773-1774 verving hij het oude hoofdwerk van het orgel door een groter exemplaar, voorzien van meer ornamenten. In de 18e eeuw werden vernieuwingen uitgevoerd aan het complex, waarbij in 1773-1774 de kapel aan de oostzijde verlengd werd, zodat de voorgevel op één lijn kwam te staan met de voormalige ziekenzaal. Met de verbouwing van de kerk werd het orgel door Albertus Antoni Hinsz verplaatst van de noordwand naar de westmuur. In 1855 is de verlengde voorgevel verbouwd en kreeg een neoclassicistische vorm, volgens het ontwerp van K. Maris. In 1859-1860 werd het interieur van de kerk vernieuwd. In 1972-1988 werd het complex gerestaureerd waarbij restanten van het oude steenhuis tevoorschijn kwamen. Huidig gebruik De Pelstergasthuiskerk wordt thans gebruikt door de Vrijzinnige Protestantse Gemeente en de Waalse gemeente. Externe links Waalse kerk Groningen Vrijzinnige Protestantse Gemeente Groningen Over het orgel van de Pelstergasthuiskerk
Sint-Lambertuskerk (Kralingen)

De Sint-Lambertuskerk is een rooms-katholieke kerk in Rotterdam-Kralingen. De Lambertuskerk staat op de hoek van de Beneden Oostzeedijk en de Hoflaan. Hij werd in neogotische stijl ontworpen door Evert Margry, een leerling van P.J.H. Cuypers, en gebouwd in de periode 1875-1878. De kerk werd op 26 juni 1878 gewijd aan Sint Lambertus, de schutspatroon van Kralingen. Oorspronkelijk was het interieur van de kerk eenvoudig gehouden, maar in 1900 kreeg de kerk een nieuw orgel van de bekende orgelbouwer Michaël Maarschalkerweerd. In 1903 werd het interieur van de kerk voorzien van polychrome schilderingen. In de jaren twintig werden de zijbeuken uitgebouwd. In de toren hangen twee luidklokken met de tonen Fis' en Cis' '. Ze zijn voorzien van elektrische luidinrichtingen. Achter in de kerk in het noordelijk Mariakoor is er een kleine luidklok geplaatst die vermoedelijk in de dakruiter heeft gehangen en als angelusklokje diende. De Sint-Lambertuskerk is een rijksmonument. Het uitzicht van de Boven Oostzeedijk wordt niet belemmerd door de huizenbouw aan de Beneden Oostzeedijk. Daardoor is de hoge, spitse toren van de Sint Lambertus een des te opvallender verschijning. De naam van de nabijgelegen Lambertusstraat wordt het eerst genoemd in 1874. Ook niet ver is de Lambertweg, in 1927 vernoemd naar de familie Lambert die in de 18e en 19e eeuw verschillende burgemeesters van Kralingen had voortgebracht. Externe link Website van de parochie met de vieringen, geschiedenis en andere informatie van de kerk Referentie
Sint-Martinuskerk (Ferwerd)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Ferwerd in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Martinus. De eenbeukige kerk en de toren werden gebouwd in de 15e eeuw. Rond 1525 werd de toren verhoogd en in diezelfde periode werd het koor voltooid. De kerk heeft een zadeldaktoren van drie geledingen en met drie klokken. Op de zuidmuur een zonnewijzer uit 1640. De noordmuur is gesloten en bevat nog tufsteen, de zuidmuur bevat hoge gotische spitsboogvensters. Het interieur wordt gedekt door een tongewelf en in het koor bevinden zich twee grafkelders en ook nog één voor de preekstoel. Het orgel, met pijpen van een ouder orgel van Arp Schnitger en een kas uit 1866, is gemaakt door Adema . In de jaren 1926/1927 en 1934/1935 werd de kerk gerestaureerd naar plannen van Hendrik Hendriks Kramer. Bij deze restauratie zijn veranderingen aangebracht, die ongedaan zijn gemaakt bij herstelwerkzaamheden waarmee op 20 februari 2007 een begin werd gemaakt. Ook zijn de 14e- en 15e-eeuwse klokken gelast en aan andere luidassen gehangen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Ferwerd Kerken in Friesland
RDM Campus

De RDM Campus is een campus op het terrein van de voormalige Rotterdamsche Droogdok Maatschappij (RDM), midden in de Rotterdamse Stadshavens. Het gebied wordt in fases ontwikkeld tot een aantrekkelijke vestigingslocatie voor onderwijsinstellingen en bedrijven waarbij de nadruk ligt op duurzaamheid. Belangrijk onderdeel van de RDM Campus is de voormalige machinehal RDM Innovation Dock. In februari 2009 zijn de eerste studenten van de technische opleidingen van de Hogeschool Rotterdam gestart op de campus. In maart 2009 volgden ook studenten van het Albeda College. Ook komt ruim 12.000m² beschikbaar voor bedrijven die een kennisrelatie willen aangaan met de onderwijsinstellingen. RDM Campus bestaat verder uit het voormalige directiekantoor, RDM Droogdok 17 en de RDM Dokhaven. De overgangszone tussen het RDM terrein en het dorp Heijplaat, RDM Village, maakt eveneens deel uit van RDM Campus. Verkeer en vervoer De campus is rechtstreeks bereikbaar vanuit het centrum van Rotterdam (Willemskade) met OV te water en een in 2008 geopende halte van de Aqualiner. Buslijn 71 reed tot 13 december 2014 van en naar Zuidplein, uitsluitend tijdens de spitsuren. Buslijn 71 reed ook vanaf Anthony Fokkerweg rechtstreeks naar Zuidplein. Buslijn 68 rijdt dagelijks, deze lijn had eerder niet zijn eindpunt bij het RDM Campus. Maar sinds 14 december 2014 heeft deze lijn zijn eindpunt hier. Over de weg ligt de campus vrij geïsoleerd doordat het omringd is met water. Initiatiefnemers Albeda College Hogeschool Rotterdam Woonbron Havenbedrijf Rotterdam N.V
Joodse begraafplaats (Grave)

De Joodse begraafplaats van Grave ligt in de gemeente Land van Cuijk in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Van 1832 tot 1947 bevond zich in Grave een kleine, maar vanaf 1842 wel een zelfstandige, Joodse gemeente. Aanvankelijk werden de doden begraven op de Joodse begraafplaatsen van Cuijk en Geffen, maar in 1867 werd een deel van de algemene begraafplaats aan de Estersveldlaan als Joodse begraafplaats aan de Joden ter beschikking gesteld. In 1889 werd de Joodse gemeenschap ook eigenaar van deze grond. De Joodse gemeenschap van Grave werd in 1947 opgeheven en bij Oss gevoegd, maar in feite had ze zich voor de Tweede Wereldoorlog al opgeheven doordat ze te klein was geworden. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Sint-Martinuskerk (Medemblik)

De katholieke Sint-Martinuskerk in Medemblik is een neogotische kerk van T. Slinger, leerling van Pierre Cuypers. De 65 meter hoge toren van de kerk is een van de vier torens die het aanzicht van Medemblik bepalen, het is na de Bonifaciuskerk het hoogste bouwwerk van de stad. Geschiedenis Na de Reformatie werd het eerste nieuwe rooms-katholieke kerkgebouw in 1782 gebouwd naar het ontwerp van een onbekende architect. Ze werd in 1902 vanwege het groeiende aantal katholieken in Medemblik en omliggende dorpen afgebroken om plaats te maken voor een groter bouwwerk. Het oude gebouw werd beschreven als een klein langwerpig sober grijs kerkje. De nieuwe uit 1904 kerk is een grote kerk, met een dakruiter en een klokkentoren waarvan de gehele spits van hout werd gebouwd. De wijzerplaten werden op de schuine zijdes van de spits geplaatst. In de Tweede Wereldoorlog werden tijdens de Bevrijding de dakruiter en toren door de bezettende macht kapotgeschoten, hierbij vloog de spits in brand. In 1948 werd de hele toren omgebouwd, waarbij afgekeken werd bij de Marienkirche in Lübeck. In 1949 goot Eijsbouts een nieuwe klok voor de kerk, die een oudere klok verving die tijdens de oorlog was weggevoerd. In 1961 werd het gehele interieur omgebouwd en verdwenen de plafondschilderingen. Klokken In de toren hangen twee klokken: De Grote Martinus uit 1949, gegoten door firma Eijsbouts,en weegt ruim 2000 kilogram De Angelusklok uit 1491, gegoten door een onbekende klokkengieter en weegt ruim 900 kilogram
Bibelot

Bibelot is een Nederland poppodium gevestigd in het Energiehuis in de wijk Noordflank van Dordrecht, provincie Zuid-Holland. Bibelot werd opgericht in 1967 en is het oudste poppodium van Nederland. De brede programmering bestaat uit popconcerten, festivals en dansfeesten. Naast een team van betaalde medewerkers zijn er in Bibelot meer dan 100 vrijwilligers werkzaam. Bibelot is een culturele ANBI en aangesloten bij de Vereniging Nederlandse Poppodia en -Festivals. Het is, met zalen als Paradiso en 013, een van de kernpodia in Nederland. Geschiedenis Bibelot werd opgericht in 1967 en begon in een ruimte van de Verrezen Christuskerk te Dordrecht. Na een korte periode in een zaaltje van sociëteit Put bij de Pius X-kerk aan de Brouwersdijk volgde een verhuizing naar het Steegoversloot. Daar werd de bovenverdieping van het voormalige Katholiek Militair Tehuis in gebruik genomen en in 1974 ook de benedenverdieping. Omdat de rechtbank het pand wilde gebruiken moest Bibelot in 1981 wederom verhuizen, nu naar de voormalige Bonifatiuskerk aan de Wijnstraat. Voordat deze kerk in gebruik genomen kon worden moest het interieur eerst worden verbouwd met de mogelijkheid tot ongedaan maken. Architect was Freek Prins. In maart 2013 verhuisde Bibelot naar het Energiehuis. Accommodatie Bibelot is een van de gebruikers van het Energiehuis aan de Noordendijk te Dordrecht. Deze voormalige elektriciteitscentrale uit 1905 staat aan de rand van het stadscentrum. Behalve Bibelot zijn onder andere Schouwburg Kunstmin, Cultuurcentrum ToBe en restaurant Khotinsky er gevestigd. Het popcentrum beschikt over twee zalen. De 'Power Stage' biedt plaats aan 300 bezoekers en de 'Main Stage' heeft een capaciteit van 800 personen. Ook in het bijbehorende café zijn regelmatig optredens. Afbeeldingen Externe link Officiële website