NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Gekroonde Poelenburg

De (Gekroonde) Poelenburg is een houtzaag-paltrokmolen aan de Zaanse Schans in de Nederlandse gemeente Zaanstad (provincie Noord-Holland). De molen heeft een bewogen leven achter de rug. De oorspronkelijke Poelenburg werd waarschijnlijk voor 1731 gebouwd in wat toen Oostzaandam werd genoemd, sinds 1811 onderdeel van de stad Zaandam. Nadat de molen in 1903 was afgebrand, werd de paltrok 'De Locomotief' in 1904 op de plek van de Poelenburg neergezet. 'De Locomotief' was in 1866/'67 in Koog aan de Zaan gebouwd. 'De Locomotief' ging vanaf de verplaatsing door het leven als 'De Gekroonde Poelenburg'. De molen was tot begin jaren vijftig van de 20e eeuw in bedrijf en raakte daarna snel in verval. De molen werd op zijn oorspronkelijke standplaats niet gerestaureerd maar werd in 1964 overgeplaatst naar de toen in aanbouw zijnde Zaanse Schans en werd daar van de grond af aan weer opgebouwd. De molen verloor daarbij de oorspronkelijke oud-Zaans-groene kleurstelling en werd zwart geteerd. Op het erf waar de molen staat, heeft eeuwenlang de pelmolen De Grootvorst gestaan, die op 28 maart 1928 is afgebrand. Volgens molenkenner Pieter Boorsma hebben er in de Zaanstreek ongeveer 237 paltrokken gestaan, waarvan alleen de Gekroonde Poelenburg en De Held Jozua nog over zijn. In 2005 onderging de molen in opdracht van de eigenaar de Vereniging De Zaansche Molen een grote restauratie waarbij het houtwerk weer in de oorspronkelijke potdekseling werd aangebracht. Het nieuwe houtwerk werd bij deze gelegenheid tevens weer voorzien van de oude kleur, waardoor de molen in plaats van een sobere, zwarte verschijning een van de kleurigste gebouwen aan de Schans geworden is. De originele gietijzeren bovenas uit 1866 met nummer 430, van ijzergieterij De Prins van Oranje, zit nog steeds in de molen. De molen heeft een zaagraam met schulpraam, met in het midden alleen een zaagraam en aan de andere kant alleen een schulpraam. De 20,30 m lange roeden van het fabricaat Beudeker zijn in mei 1963 gemaakt. Bij een inspectie van de roeden in het voorjaar van 2014 bleken de roeden slechter te zijn dan vooraf werd gedacht. Op 28 januari 2015 zijn twee nieuwe, 20.36 m lange roeden gestoken gemaakt door Vaags met de roenummers 326 (buitenroede) en 327 (binnenroede). Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 2,54. Het bovenwiel heeft 66 kammen en het krukwiel 26 kammen. De krukas draait hierdoor 2,54 keer sneller dan de bovenas. Externe link Website van eigenaar De Zaansche Molen
Scharmer

Scharmer (Dialekt groningski: Schaarmer) – wieś w niderlandzkiej gminie Midden-Groningen, w prowincji Groningen. Geografia Wieś Scharmer leży na powierzchni 8,4km² w północnej części Holandii gminie Midden-Groningen, w prowincji Groningen. Scharmer leży pomiędzy wsią Harkstede i Kolham. Demografia Według spisu ludności z 2023 roku we wsi Scharmer mieszkało 485 mieszkańców. Przypisy
Aagtekerkse molen

De Aagtekerkse molen is een korenmolen aan de Molenweg even ten zuiden van Aagtekerke. De molen heeft geen officiële naam. Het is de enige zeskante molen in Zeeland. Geschiedenis De molen is gebouwd in 1801 als vervanging van een molen die in een zware storm op 9 november 1800 verging. De grondzeiler is gedekt met dakleer en heeft een vlucht van 20,16 meter. De molen heeft grote landschappelijke waarde en was tot 1955 in bedrijf. In 1970/71 volgde restauratie en kon de molen na 16 jaar weer draaien. De gemeente Veere is sinds 1998 de huidige eigenaar. Er wordt tegenwoordig nog regelmatig gemalen, onder andere voor veevoer. Op het terrein van de molen staat tevens een modelmolen, Het Unicum, die in 1957 door molenmaker Klaas de Troye uit Middelburg werd gebouwd.
Rathaus Venlo

Das Rathaus Venlo ist ein freistehender Renaissancebau auf dem Markt im Zentrum der niederländischen Stadt Venlo in der Provinz Limburg. Baugeschichte bis zum 20. Jahrhundert Das Venloer Rathaus wurde mit Ausnahme einiger Überreste aus der Mitte des 16. Jahrhunderts in den Jahren 1597 bis 1601 nach Plänen des Emmericher Architekten Willem van Bommel erbaut. Die Fassade wird von achteckigen Türmen ungleicher Höhe mit offenen Kuppeldächern flankiert. 1609 wurden neue Treppen und Treppenabsätze hinzugefügt. 1880 begann eine Renovierung der Front und der Seiten im Stil der Neorenaissance. Dabei wurden im hinteren Gebäudeteil Arkeltürme errichtet. Eine Restaurierung in den Jahren 1956 und 1957 war mit großen Änderungen im Innenraum verbunden. Von der ursprünglichen Ausstattung blieben ein Baldachin, eine Uhr in der Ratskammer und Glocken von 1494 und 1513 erhalten. Modernisierungsmaßnahmen zu Beginn des 21. Jahrhunderts Planung Im Jahre 2003 beauftragte die Gemeinde Venlo das Architekturbüro Clevis & Kleinjans mit einer Forschungs- und Machbarkeitsstudie über die Möglichkeiten, das Rathaus Venlo der Öffentlichkeit über Treppen und einen Aufzug zugänglich zu machen. Ziel dieser Studie war es, die derzeitigen Funktionen multifunktional zu verbessern, das Gebäude klimatologisch zu kontrollieren und die feuertechnische Situation zu optimieren, wobei die vorhandenen historischen Bauelemente in ihrem Wert erhalten bleiben sollten. Der Bauplan wurde in enger Absprache mit dem Gemeindekomitee für Raumqualität und Denkmäler ausgearbeitet. Umgestaltung Um das Gebäude vollständig zugänglich zu machen, wurde der Haupteingang vom ersten Stock auf die quadratische Ebene verlegt. Die Schaffung eines offenen und hellen Eingangsbereichs gab der bestehenden Struktur eine optimale Transparenz. Für Symposien, Vorträge, Hochzeiten und verschiedene Treffen wurde das Erdgeschoss multifunktional gestaltet. Der Bürgersaal, der neue Hochzeitsraum, der Bürgermeisterraum und der Schwarzweißraum befinden sich im ersten Stock. Im zweiten Stock ist die komplett renovierte Gemeindekammer untergebracht. Eine intelligente Anordnung der festen Möbel ermöglicht es, diese Ratskammer auch für Ausschusssitzungen, Symposien und Hochzeiten einzurichten. Design Alle neu hinzugefügten Elemente wurden so gestaltet, dass die vorhandenen historischen Bauelemente vollständig erhalten blieben. Die neue Treppe und die neuen Möbel in der Ratskammer erhielten ausnahmslos eine Verkleidung aus Walnussholz. Aus schlanken Stahlprofilen wurden die neuen Innenfassaden und die Aufzugskonstruktion gefertigt. Einen limettenfarbigen Anstrich bekamen das Buffet und die Vorratskammern. Nationaldenkmal Die Rathaus Venlo ist ein nationales Denkmal der Niederlande (Rijksmonument) mit der Identifikationsnummer 37165. Weblinks Stadhuis Venlo in Venlo aus rijksmonumenten.nl, abgerufen am 7. April 2021 Stadhuis Venlo - Venlo aus fietsnetwerk.nl, abgerufen am 7. April 2021 Geschichte von Venlo aus venloverwelkomt.nl, abgerufen am 7. April 2021 Sehenswürdigkeiten Venlo Touristen-Information Venlo, abgerufen am 7. April 2021 Einzelnachweise
Pannenhoef

Pannenhoef is een natuurgebied van circa 706 ha gelegen tussen Zundert, Etten-Leur en Rijsbergen in de provincie Noord-Brabant en is eigendom van de Stichting Brabants Landschap. In het gebied, dat voor een groot deel bestaat uit gemengd bos, zijn elf vennen en enige heiderestanten aanwezig met een belangrijke natuurwaarde. In het gebied groeit onder meer beenbreek en gevlekte orchis. Er broeden tal van vogels, waaronder groene specht en buizerd. Geschiedenis Ontginning In dit gebied werd van de 14e tot de 17e eeuw turf gewonnen. Toen het hoogveen was verdwenen ontstond hier moerassige heide. Vanaf 1800 begon men vanuit het centrum van dit gebied, Arendsberg, met kleinschalige ontginning. Zo ontstond bos en cultuurgebied. Van 1900-1940 vond grootschaliger ontginningsactiviteit plaats. In het kader van de werkverschaffing ging men de lage delen ophogen, waartoe zand van de hoger gelegen delen werd gebruikt, zoals de Lokkerberg. Het ven de Lokker, dat zowel door regenwater als door kwel werd gevoed, kende een rijke plantengroei: waterlobelia en grote biesvaren kwamen er in grote aantallen voor. Ook kon men er roeien en zwemmen. De pastoor van Sprundel sprak deswegen van een poel des verderfs. In 1938 werd de waterloop Bijloop verbreed en het gebied ontwaterd waardoor het ven kwam droog te vallen en de heide verdroogde. De Tweede Wereldoorlog maakte een einde aan de ontginningsactiviteiten. Vennen verlandden tot broekland. Natuurherstel In 1970 werd het gebied verworven door de Stichting Brabants Landschap. Het Padvindersven werd in 1989 uitgebaggerd en bekalkt, in 1996 was er weer een heikikkerpopulatie en groeide er oeverkruid en witte waterranonkel. De heiderestanten zijn afgeplagd. Men vindt er ronde en kleine zonnedauw, heidekartelblad en klokjesgentiaan. De Bijloop werd in 1985 van kaden voorzien en in 1991 werd een stuw geplaatst. Hierdoor steeg het waterpeil en werd de moerassige plekken in het gebied weer door kwelwater gevoed. Dit was gunstig voor wateraardbei, moeraswederik en andere vochtminnende soorten. Verdere verhoging van het waterpeil kon pas worden bereikt nadat de aanwezige landbouwenclaves waren uitgekocht. Vanaf 1995 konden toen de vennen worden hersteld. Waterpostelein, vlottende bies, ondergedoken moerasscherm, drijvende waterweegbree, blauwe zegge, ongelijkbladig fonteinkruid, moerashertshooi, pilvaren, moeraswolfsklauw, blauwe knoop en teer guichelheil zijn er sindsdien weer te vinden. In het gehele beekdal kon door de veranderde waterhuishouding natuur hersteld worden. In 1999 geschiedde zulks met het westelijke Lokkerven, het Kolkven en het Hezemansven. Het gebied de Riggen, oorspronkelijk natte heide met veenputjes, later hooiland en sinds 1940 weiland, werd in 1994 ontdaan van de teeltlaag. Ook het ven de Bak werd uitgegraven. Recreatie Informatie over de Pannenhoef is beschikbaar op infopanelen aanwezig op parkeerplaatsen aan de randen. Hier op worden onder meer gemarkeerde wandelroutes van twee tot zes kilometer lang aangegeven, alsook twee ruiterpaden. Een vogelkijkhut is bij moerasgebied de Flesch beschikbaar. Externe links Gebiedsbeschrijving met veel foto's Pannenhoef op Brabantslandschap.nl
Verzorgingsplaats De Horne

Verzorgingsplaats De Horne is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Zaandam → Bad Nieuweschans tussen afritten 24 en 25 nabij Joure in de gemeente De Friese Meren. Ten zuiden van de verzorgingsplaats ligt Haskerhorne. Lokaal wordt dit dorpje De Hoarne genoemd, wat 'de hoek' betekent. Haskerhorne lag namelijk in een hoek van Haskerland, een voormalige gemeente die tot 1 januari 1984 heeft bestaan. Tegenwoordig behoort Haskerhorne tot de gemeente De Friese Meren. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van BP aanwezig. Deze verzorgingsplaats ligt precies op de NAP-nullijn. In 2005 heeft het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen, samen met de ANWB en de ministeries van Verkeer en Waterstaat en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap alle verzorgingsplaatsen die op deze nullijn liggen voorzien van een informatiebord om op deze manier deze lijn inzichtelijk te maken voor het publiek.
Hijkerveld

Het Hijkerveld is een natuurgebied in de Nederlandse provincie Drenthe. Het terrein ligt ten noorden van het Drentse dorp Hijken in de gemeente Midden-Drenthe. Het is ongeveer 832 ha groot en in bezit van Het Drentse Landschap. Het terrein grenst aan de voormalige vloeivelden van de aardappelmeelfabriek in Oranje Er bevindt zich een complex raatakkers. Externe links Het Drentse Landschap Info op www.natuurkaart.nl (webarchief)
Sint-Jacobus de Meerderekerk (Enschede, 1934)

De Sint-Jacobus de Meerderekerk is een kerk aan de Oude Markt in de Nederlandse stad Enschede. De Jacobusparochie is vooral bekend als parochie waar Alphons Ariëns als kapelaan gewerkt heeft. Ter herinnering aan hem wordt hier jaarlijks in november de 'Ariënsgedachtenis-viering' gehouden. Voormalige gebouwen De eerste Enschedese parochiekerk sinds de Reformatie verrees op de Oude Markt in 1842. Dit neoclassicistische gebouw, ontworpen door Christiaan Kramm, werd tijdens de stadsbrand in 1862 verwoest en in 1863 vervangen door een kerk in neogotische stijl, naar ontwerp van H.J. van den Brink. Deze kerk werd in 1932 wegens bouwvalligheid afgebroken. Bouw huidige kerk In 1931 kregen architecten H.W. Valk en J.H. Sluijmer de opdracht samen een nieuwe kerk te ontwerpen. Onbekend is welk aandeel elke architect had in het ontwerp. De eerste steen werd gelegd door pastoor W.A. Rademaker op 25 juli 1932, het feest van Sint Jakobus de Meerdere, de patroonheilige van Enschede. Aannemer was G. Ribberink uit Hengelo. De consecratie geschiedde op 29 juni 1933 door mgr. J. H. G. Jansen, aartsbisschop van Utrecht. Kapelaan van de Jacobusparochie rond de bouwjaren (nl. van 1929 tot najaar 1933) was G.J.A. Leussink. De torenklokken dateren van 1958. De volgende kunstenaars hebben de volgende elementen van de kerk bijgedragen: Mari Andriessen: Piëta Charles Eyck: Kruiswegstaties en St. Jozefbeeld met kind Leo Brom: Calvariegroep Joep Nicolas: Sacramentsaltaar Charles Eyck en Jos ten Horn: Glas-in-loodramen Het midden van de kerk bestaat uit een grote en een kleine hangkoepel met relatief kleine, ronde ramen en koperen daken. Tussen de zuilen waarop deze rusten worden spitsbogen gebruikt. Functie De kerk had van begin 2012 tot september 2014 de functie van 'Eucharistisch Centrum' voor de stadsparochie St.-Jacobus de Meerdere. Daarna is die functie overgegaan naar de Sint-Jozefkerk. In de Jacobuskerk worden sindsdien regelmatig internationale (deels Engelse) Missen opgedragen. Zie ook Lijst van kerkgebouwen in Nederland Externe links Website van de Jacobuskerk Jacobalia in Enschede
Stadspark (Kampen)

Het Kamper Stadspark (ook Kamper plantsoen genoemd) is een stadspark in de Nederlandse stad Kampen in Engelse landschapsstijl buiten de voormalige stadsgrens van Kampen ter hoogte van de Broederpoort en Cellebroederspoort. Deze poorten fungeren derhalve als toegangspoorten vanuit de binnenstad tot het park. Het stadspark is gelegen in het Groene Hart, een groengebied buiten het historisch stadscentrum van Kampen en waarvan ook de Stadsburgerweyden en het Engelenbergplantsoen deel uitmaken. Geschiedenis In 1830 is begonnen met de aanleg van een park buiten de toenmalige stadswal van Kampen naar een ontwerp van de stadsarchitect Nicolaas Plomp. In 1863 werd het park herontworpen door de tuin- en landschapsarchitecten Jan David Zocher en Louis Paul Zocher. In 1915 is het ontwerp van het stadspark wederom herzien, onder leiding van Leonard Springer omdat zowel het stadsziekenhuis als de hogereburgerschool de harmonie van het stadspark ernstig hadden aangetast. Zie ook Lijst van beelden in Kampen
Dijkstra (molen)

De koren- en pelmolen Dijkstra aan de Nassaustraat is een van de drie molens in de 'molenstad' Winschoten in de provincie Groningen. Deze molen, die in 1862 voor de familie Dijkstra werd gebouwd, was de grootste en hoogste molen van Winschoten voordat de korenmolen Edens even verderop aan de Nassaustraat voor de tweede maal verhoogd werd. De molen bleef tot 1953 eigendom van de familie Dijkstra en werd toen aan de gemeente Winschoten verkocht. De huidige eigenaar is de gemeente Oldambt, waarin Winschoten in 2010 is opgegaan. De molen heeft een inrichting met vier koppels maalstenen en twee pelstenen. Daarnaast is de rest van de pellerij in zijn geheel bewaard gebleven. De molen is hiermee waarschijnlijk de meest 'steenrijke' molen van Nederland. De molen is enkele malen gerestaureerd en regelmatig op vrijwillige basis in bedrijf. Thans buiten bedrijf. Eind 2025 werd de kap van de molen weggetakeld. Deze werd geschilderd en voorzien van twee nieuwe voeghouten, waarna de gerestaureerde kap in 2026 weer op de molen zal worden teruggeplaatst. Zie ook Molens in Winschoten
Hunsingo (molen)

De korenmolen Hunsingo, ook wel Molen van Haitsma genoemd, staat aan het Boterdiep in Onderdendam in de provincie Groningen. De molen werd in 1855 gebouwd en bleef tot 1939 op windkracht in bedrijf. Toen werd de molen ontdaan van kap, wieken, stelling en bovenbouw. Slechts de achtkante stenen onderbouw bleef staan. Al in 1995 ontstonden er plannen om de molen in oude luister te herstellen. In 1997 kocht de Molenstichting Onderdendam daarvoor de bovenbouw van een voormalige molen uit Rijssen aan. Pas in 2005 kwam er meer schot in de zaak toen de gehele onderbouw werd gerestaureerd en tevens weer van een stelling werd voorzien. Twee verdiepingen erfgoedlogies met ontbijt, lunchcafé en vergaderruimte werd in de onderbouw ingericht, evenals een expositie van het openluchtmuseum in Warffum. In het najaar van 2006 kreeg de molen een kanjersubsidie voor monumentenrestauraties waarmee de molen weer tot complete maalvaardige molen kon worden hersteld. Eind oktober 2007 is molenmaker Doornbosch te Adorp begonnen met de opbouw van de uit Rijssen afkomstige achtkant. Dit gebeurde op een industrieterrein aan de weg Bedum-Onderdendam. Op 26 april 2008 is de achtkant over het Boterdiep naar Onderdendam vervoerd en op de stenen onderbouw geplaatst. De geheel nieuwe kap is op 20 september 2008 aangebracht. Op 4 december 2008 werd het wiekenkruis gestoken. De nieuwe roeden hebben een lengte van 20,70 meter en zijn uitgerust met het oudhollands hekwerk met zeilen. De molen is in april 2009 maalvaardig opgeleverd en werd op 18 april 2009 feestelijk in gebruik gesteld door burgemeester Wilte Everts van de gemeente Bedum. Vanaf juni 2008 is er tevens de mogelijkheid om te dineren met Groninger streekgerechten en met gebruikmaking van streek- en biologische producten.
Sint-Jozefkerk (America)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van America (Limburg). Tegenwoordig is het gebouw benoemd tot rijksmonument. Geschiedenis De eerste kerk die van de moederkerk van Horst werd afgescheiden, was die van America. Dit gebeurde op 14 maart 1891. Als architect voor de kerk werd N.J.H. van Groenendael uit Hilversum aangezocht. Dankzij de financiële steun van de parochianen kon al in Juni 1891 met de bouw worden begonnen. Het werk werd uitgevoerd door aannemer L. Haegens uit Horst. Een pastorie hoefde niet gebouwd te worden, want de toenmalige bouwpastoor Pastoor Jeucken ging in de leegstaande onderwijzerswoning, langs de te bouwen kerk wonen. Op 11 mei 1892 werd de nieuwe kerk door de Deken van Horst ingezegend. In 1935 wordt de kerk uitgebreid door architect Frans Stoks. De zijbeuken worden verbreed, en een doopkapel wordt toegevoegd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte de kerk zwaar beschadigd. Na de oorlog werd de kerk naar het oude ontwerp hersteld, met uitzondering van het kleine traptorentje aan de rechterzijde. De oorlogsschade is nog altijd zichtbaar door het kleurverschil in de bakstenen. Externe link St. Jozefkerk, America (Lb)
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Dordrecht)

Die Onze-Lieve-Vrouwekerk (deutsch Liebfrauenkirche), auch Grote Kerk, ist die größte Kirche der niederländischen Stadt Dordrecht und ein Werk der Backsteingotik. Sie gehört zu einer reformierten Kirchengemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Der Turm sowie das Kirchenschiff sind als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die Liebfrauenkirche hatte einen romanischen Vorgängerbau, der archäologisch nachgewiesen ist. Der älteste Teil der heutigen Kirche ist der nördlich des Hauptchors gelegene Marienchor, der ab 1285 errichtet wurde. Den Ausschlag zum großen Neubau im Stil der Brabanter Gotik gab womöglich die Erhebung der Kirche zur Stiftskirche im Jahr 1367. 1457 wurde die im Bau befindliche Kirche durch Brand schwer beschädigt; 1470 hatte sie ihre heutige Gestalt erreicht. Der Turm der Kirche blieb unvollendet. 1572 kam die Kirche in protestantische Hände. Sie wurde zuletzt in den Jahren von 1982 bis 1987 durchgreifend restauriert. Ausstattung Besondere Aufmerksamkeit verdient das Chorgestühl aus Eichenholz, das Jan Artsz. Terwen 1538 – 1541 im Stil der Renaissance geschaffen hat. Die Reliefs zeigen Szenen aus der biblischen Historie, aber auch einen Triumphzug Kaiser Karls V. Orgel Die Orgel wurde 1859 von dem Orgelbauer Kam erbaut. Das Instrument hat 51 Register auf drei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Koppeln: II/I, III/I, I/P, II/P, III/P Geläut Großgeläut Im Turm der Grote Kerk hängt ein imposantes, 6-stimmiges Geläut. Die Glocken hängen an gekröpften Jochen. „Englisches Geläut“ 2021 wurde im West-Turm ein weiteres, 10-stimmiges Geläut installiert. Es hängt auf der Ebene unterhalb des Carillons. Das Geläut wird im britischen Wechselläuten-Modus (change-ringing) geläutet. Die vier klangtiefsten Glocken stammen aus dem Jahr 1915; sie waren durch die Glockengießerei John Taylor & Co. und hingen in einer Kirche in Low Harrogate (North Yorkshire). 2020 goss die Glockengießerei Emanuele Allanconi (Italien) sechs weitere Glocken, die mit den vorhandenen 4 Klangkörpern eine F-Dur-Tonleiter bilden. Weblinks Website der Kirche (englisch, niederländisch) Einzelnachweise
Église Notre-Dame de Dordrecht

L' Église Notre-Dame de Dordrecht appelée aussi Grote Kerk est une église protestante située dans la ville de Dordrecht aux Pays-Bas. Elle est dédiée à Notre-Dame (la mère de Jésus). Les stalles du chœur du début de la Renaissance, la chaire en marbre et la façade de l'orgue de style baroque, ainsi que les vitraux avec, entre autres, des images de l'histoire de Dordrecht, méritent particulièrement d'être vus Historique La construction a commencé en 1284. Lors du grand incendie de la ville de 1457, une partie importante de l'église fut également détruite par les flammes, mais elle fut ensuite reconstruite de manière encore plus belle et impressionnante dans un style gothique brabançon sous l'égide de l'architecte Everaert Spoorwater. La tour a été commencée à l'origine en 1339, mais elle a été gravement endommagée, lors de l'incendie de la ville de 1457. Initialement prévue pour être coiffée d'un octogone et d'une flèche en pierre, en raison du sol hollandais mou provoquant l'inclinaison de la tour, elle a été laissée inachevée en 1506. En 1626, elle fut coiffée de quatre cadrans d'horloge baroques et d'un petit toit L'église est devenue protestante en 1572 Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes : hauteur intérieure : 24 m ; longueur : 108 m ; hauteur de la tour : 70 m. Notes et références Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument The Skyscraper Center Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail des Pays-Bas
Гроте-Керк (Дордрехт)

Гроте-Керк (нид. Grote Kerk — Большая церковь) или Церковь Богоматери (нид. Onze-Lieve-Vrouwekerk) — средневековая протестантская церковь в Дордрехте, самая большая в городе и вторая по возрасту. Гроте-Керк представляет собой в плане базилику крестового плана с незаконченной башней в стиле поздней брабантской готики. В 1572 году церковь была передана протестантам. В 1990 году церковь была включена «Топ 100 Департамента охраны памятников». Церковь видна с любой точки города. На её колокольне имеется 67 колоколов, в том числе карильон, установленный в 1966 году. Самый большой колокол отлит в 1999 году, весит 9,83 т (нота «ми») и является самым большим подвижным колоколом в Нидерландах, которым звонят раскачивая, также звонят ещё пять колоколов. История строительства Вначале на месте Гроте-Керк стояла церковь в романском стиле. Её остатки были найдены при раскопках под нынешним зданием. Современная Гроте-Керк построена в стиле «брабантская готика» в 1367—1470 годах, является, таким образом, одним из самых северных представителей этого стиля. Это также единственная большая городская церковь во всём бывшем графстве Голландия, перекрытая полностью каменными цилиндрическими сводами. Самой старой частью нынешней церкви являются «Хоры Марии» (нид. Mariakoor), возведённые в 1285 году. Возможно, повышение статуса Гроте-Керк до коллегиальной церкви в 1367 году привело к её перестройке. Церковь была сильно повреждена во время крупного городского пожара 1457 года. Всего через четыре года после восстановления церкви вновь был нанесён ущерб. Около 1470 года церковь приняла свой нынешний вид. Важную роль в её строительстве сыграл фламандский архитектор Эвэрарт Спорватер. Строительство башни по проекту Антона Келдерманса началось в 1504 году, но так и не было полностью завершено. В 1626 году на башне установлены часы. Ближайшая реконструкция церкви прошла в 1982—1987 годах. Галерея Ссылки grotekerk-dordrecht.nl (нид.) — официальный сайт Гроте-Керк Website Vrienden van de Grote Kerk virtual tour van de Grote Kerk Dordrecht