NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Martinuskerk (Beek, Nederlands Limburg)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Beek in de gemeente Beek in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk staat aan de Burgemeester Janssenstraat aan het uiteinde van de straat Markt. Ten oosten van de kerk ligt de straat Achter de Kerk en aan de zuidzijde begint de Sint Martinusstraat. Op ongeveer 150 meter naar het noordwesten staat de Protestantse Kerk. De kerk is gewijd aan Martinus van Tours. Het gebouw is een rijksmonument. Geschiedenis In 1250 werd er hier de eerste kerk gebouwd. Dit was een gotische pseudobasiliek die voorzien was van een westtoren. In de periode 1633-1835 werd de kerk gebruikt als simultaankerk waarbij de rooms-katholieken en de protestanten het kerkgebouw samen gebruikten gedurende het simultaneum. Na die tijd gebruikten de protestanten de Protestantse Kerk om te kerke te gaan. In 1883 werd er vastgesteld dat de oude kerk te bouwvallig was geworden. In de periode 1888-1910 werd er een nieuwe kerk gebouwd. Allereerst verrees in 1889-1890 het koor, transept en de sacristie naar het ontwerp van architect Lambert von Fisenne uit Gelsenkirchen. In 1892-1893 volgde het middenschip, de zijbeuken en het voorportaal. In 1909-1910 werd, na sloop van de oude toren, het schip uitgebreid met een travee, een westtransept en een toren naar het ontwerp van de architecten Joseph Cuypers en Jan Stuyt. In 1998 werd er op het dak een nieuwe vieringsdakruiter met carillon geplaatst naar een ontwerp van J. Wehrung. Opbouw Het georiënteerde kruiskerk is opgetrokken in tufsteen en zandsteen in neoromaanse stijl. Het bestaat uit een in het front naast de lengte-as geplaatste toren, een driebeukig schip met vier traveeën in basilicale opstand, een transept met vieringsdakruiter en een koor met een travee, zijkoren en halfronde koorsluiting. De toren heeft vier geledingen en wordt gedekt door een tentdak. Het gebouw is aan de buitenzijde bekleed met pilasters en een enkele steunbeer. Aan de binnenzijde wordt de kerk gedekt door bakstenen kruisribgewelven. In het gebouw bevinden zich enkele grafzerken die uit de 16e en 17e eeuw stammen. Rond de kerk bevinden zich enkele oude grafstenen. Galerij
Protestantse Kerk (Beek)

De Protestantse Kerk, voorheen Hervormde Kerk, is een kerkgebouw in Beek in de gemeente Beek in de Nederlandse provincie Limburg. Het kerkje staat aan de Raadhuisstraat in het centrum van het dorp. Links naast de kerk ligt er een kerkhof en aan de rechterzijde een klein parkje. Het kerkje was een Waterstaatskerk (Leopoldskerkje) en leek sterk op drie andere Belgische protestantse Waterstaatskerken die gebouwd zijn in Gulpen (Leopoldskerkje), Heerlen (Hervormde Kerk) en Meerssen (Leopoldskerkje). Op ongeveer 150 meter naar het zuidoosten staat de Sint-Martinuskerk. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Geschiedenis Sinds 11 juni 1651 werd er in Beek wekelijks een dienst verzorgd. In de jaren 1830 moesten de protestanten op zoek naar een eigen kerkgebouw toen dat jaar er een einde kwam aan het simultaneum, het gezamenlijk gebruik van hetzelfde kerkgebouw door rooms-katholieken en de protestanten. Onder invloed van de Belgische Opstand werd de protestanten het gebruik van de Sint-Martinuskerk ontzegd. In 1837 werd het nieuwe kerkgebouw in gebruik genomen. In 1924 kreeg de kerk een orgel dat afkomstig was uit de Hervormde Kerk van Axel, gemaakt in 1776 door P. en J. de Rijckere uit Kortrijk. Opbouw Het bakstenen eenbeukig kerkgebouw is een zaalkerkje en bestond uit een schip met drie traveeën en een driezijdige sluiting. De buitengevels zijn voorzien van pilasters en de ramen zijn rondboogvensters met gotiserende houten raamverdelingen. Boven de voorgevel bevindt zich op het zadeldak een dakruiter. In de kerk bevindt zich een eenklaviersorgel.
Toren van de voormalige Sint-Michaëlkerk

De Sint-Michaëlkerk is een voormalig kerkgebouw in Beek en Donk in de gemeente Laarbeek in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Van dit kerkgebouw resteert enkel een losstaande kerktoren met kerkhof, aan de Molenweg in Beek. Geschiedenis In de 15e eeuw werd er aan de tegenwoordige Molenweg een Sint-Michaelkerk gebouwd 'eenzaam op de akkers', tussen enkele gehuchten in, vrij van andere gebouwen. Na een instorting in de eerste helft van de 17e eeuw werd de kerk in 1672 herbouwd; daarbij bleef de 15e-eeuwse toren behouden. Vanaf rond 1685 kerkten de katholieken in een schuurkerk, waar nu het Heuvelplein en de Pater Becanusstraat zijn. In de 17e eeuw waren namelijk alle katholieke kerken in Beek en Donk overgegaan aan de hervormden. Doordat ze amper gebruikt werden, raakten ze in verval. Toen de katholieken in 1809 hun oude kerk aan de Molenweg terugkregen, was deze in zeer slechte staat. Omdat gebruik voor de eredienst te gevaarlijk was, werd het gebouw omstreeks 1813 afgebroken; ook nu bleef de kerktoren behouden. In 1835 werd een nieuwe Sint-Michaëlkerk aan het Heuvelplein in gebruik genomen. Deze Waterstaatskerk werd een eeuw later, in 1935, vervangen door de huidige Sint-Michaëlkerk aan de Kerkstraat. Opbouw De bakstenen kerktoren heeft drie geledingen met in de bovenste geleding galmgaten en in de middelste spaarvelden. Op de hoeken van de toren bevinden zich overhoekse steunberen; die op de zuidoostelijke hoek is verbonden met een traptoren met stenen spiltrap. De toren wordt gedekt door een spits die aan de basis vierhoekig is, maar sterk ingesnoerd is tot een achtkantige naaldspits.
Sint-Lambertuskapel (Reuver)

De Sint-Lambertuskapel is een betreedbare kapel te Reuver in de Nederlands Noord-Limburgse gemeente Beesel. De kapel is gelegen nabij Sint Lambertusweg 40, op een heuveltje, aan de westrand van het dorp. Geschiedenis Omstreeks 1350 was hier een zaalkerkje, waarin ook Missen werden opgedragen op Sint-Lambertusdag. De Dominicanen, die de Mis verzorgden, haalden op die dag veldvruchten op voor hun klooster bij de boeren, een gebruik dat in 1793 werd stopgezet. Dit kerkje werd voor het eerst schriftelijk vermeld in 1400. Vanaf 1689 werd bij het kerkje een jaarmarkt gehouden en vanaf 1770 werden meer Missen opgedragen, en wel op zon- en feestdagen in de winter. Terwijl begin 19e eeuw het verlangen ontstond om, meer centraal, een eigen kerk in Reuver te bouwen, stortte in 1830 het kerkje in. De Maaskeien waarvan dit kerkje gebouwd was werden in 1845 gebruikt om een klein kapelletje op te richten. In 1896 werd het twaalfde eeuwfeest van het overlijden van Lambertus gevierd. Een processie trok van de kerk naar de kapel, die veel te klein bleek. Daarom werd een grotere, neogotische, bakstenen kapel tegen het kleine kapelletje aangebouwd, die in 1899 werd ingezegend. Het kleine kapelletje bleef toegankelijk via een opening achter in de kapel. Het kapelletje uit Maaskeien is geklasseerd als rijksmonument. Gebouw De kapel bevat, boven de ingangsnis van de oude kapel, een Lambertusbeeld, geflankeerd door twee op de muur geschilderde engelen. Verder bevat de kapel vier kleurige glas-in-loodramen. De absis van de kapel is opgetrokken in Kunrader kalksteen. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Beesel Bron Lambertuskapel Reuver op kerkgebouwen-in-limburg.nl Literatuur W. Luys, Het oudste kerkje van Reuver teruggevonden. Maas- en Swalmdal nr. 31 (2012), blz. 50-62.
Hervormde kerk (Ressen)

De Hervormde kerk is een protestantse kerk in de plaats Ressen in de Nederlandse gemeente Lingewaard. Geschiedenis De kerk is in de 11e eeuw uit tufsteen opgetrokken. De toren vanuit de 12e eeuw is ook romaanse architectuur van tufsteen. Maar het koor is een gotische baksteengebouw en heeft kruisribgewelven. Met de reformatie wordt de parochie protestants. Gedurende de Tweede Wereldoorlog en dan met name rondom de Slag om Arnhem en de verdere bevrijding van Nederland in maart 1945 kreeg het gebied rondom Ressen het zwaar te verduren. Er sloegen twee bommen in, waardoor de kerk onbruikbaar werd. Na de oorlog werd begonnen met herstelwerkzaamheden. Dit kostte enkele jaren en er werd gepleit om in Ressen een van de beschikbare Zwitserse noodkerken te plaatsen. Ondanks de weerstand van het bouwen van de noodkerk, de bouwmaterialen konden immers goed gebruikt worden voor het herstellen van woningen, werd Ressen verkozen tot plaatsing van een noodkerk. Deze houten kerk heeft tot 1948 dienst gedaan, totdat de tufstenen Hervormde Kerk terug in gebruik genomen werd. De toren bestaat uit drie geledingen, versierd met boogfriesen en lisenen. De toren wordt bekroond met een ingesnoerde torenspits. Het schip is eenbeukig en heeft een gotisch koor. Het koorgedeelte heeft een verhoogd dak, en is samen met de koorsluiting voorzien van kruisribgewelf. De buitenzijde van de koorsluiting is voorzien van steunberen. In de kerk is een orgel aanwezig van circa 150 jaar oud en vermoedelijk gemaakt door de firma Van Druten. Dit orgel is in de oorlog eveneens flink beschadigd, maar nadien hersteld. De kerk is in 1971 aangewezen als rijksmonument, waarbij de toren als apart rijksmonument is opgenomen in het register. Galerij
Oude Toren (Bergen)

De Oude Toren is de ruïne van de toren van de voormalige kerk van Bergen, gelegen aan de Oude Kerkstraat. Geschiedenis De parochie van Bergen werd voor het eerst vermeld in 1230, en was toen onderhorig aan het Viktorstift te Xanten. De Oude Toren, een Romaans bouwwerk, opgetrokken in ijzersteen, stamt uit deze tijd. Vermoedelijk werd het eerste stenen kerkje omstreeks 1200 gebouwd. De bijbehorende kerk werd meermaals aangepast, zo ook in 1827, toen ze door een waterstaatskerk werd vervangen. Dit eenbeukige zaalkerkje werd in 1930 gesloopt en in 1932 kwam een nieuwe kerk gereed, ontworpen door Martinus van Beek. Deze stond echter op een andere plaats. De toren bleef alleen op het kerkhof achter en is in 1943 nog gerestaureerd. In oktober 1944 werd hij echter verwoest door oorlogsgeweld. De oorlogsschade werd maar gedeeltelijk hersteld. Een geconserveerde torenruïne was het resultaat. De eerste geleding van de toren bestaat uit ijzersteen, en de hogere geledingen uit mergelsteen. Tegenwoordig doet de toren dienst als urnenkapel.
Sint-Cosmas en Damianuskerk (Afferden)

De Sint-Cosmas en Damianuskerk is de parochiekerk van Afferden, gelegen aan de Monseigneur Frederixplein 4. De kerk is gewijd aan Cosmas en Damianus. Geschiedenis De toren van deze kerk is Romaans en stamt uit de 13 eeuw. Doch voor die tijd was er ook al een kerk. Ze staat op een eeuwenoude kerkberg. De benedenste twee geledingen van de toren zijn gebouwd in ijzersteen en de derde geleding in baksteen. Het geheel wordt gedekt door een hoog tentdak, en de bijbehorende kerk werd in de 16e en de 19e eeuw sterk aangepast, zodat het koor een laatgotische, en de zijbeuken een neogotische uitstraling verkregen. In 1944 werd het bouwwerk verwoest, waarbij de kerk verloren is. De toren werd in 1957-1958 hersteld. Architectuur De huidige kerk, eveneens van 1957-1958, werd ontworpen door Jules Kayser. Het betreft een driebeukige bakstenen kruiskerk. Op het dak bevindt zich een vieringtorentje. De stijl van de kerk is sober en enigszins traditionalistisch en monumentaal. Zeven rondboogvensters laten door de voorgevel licht naar binnen schijnen. De zijbeuken worden door een vlakke zoldering overwelfd, en het middenschip wordt overwelfd door drie troggewelven, gescheiden door dwarsbalken. Inventaris Van belang zijn de laatgotische albasten reliëfs uit de 15e eeuw. Deze werden in 1661 door Dirk Schenk van Nijdeggen en Anna Margaretha van Nassau-Cortenbach-Grimhuizen aan de kerk geschonken. Zij zijn verwerkt in een 17e-eeuws beschilderd altaarretabel. Een klok uit 1616 is gegoten door Peter van Trier.
Sint-Antonius Abtkapel (Heukelom)

De Sint-Antonius Abtkapel is een betreedbare kapel te Heukelom (Bergen), gelegen aan Heukelom 26. Het is een rechthoekig zaalkerkje. Vermoedelijk werd de kapel onderhouden door de heren van Kasteel Bleijenbeek. In 1669 werd de kapel voor het eerst vermeld, maar de -voor 1904 verdwenen- klok was van 1640. In 1676 werd de kapel herbouwd, aangezien de eerste kapel tijdens de Tachtigjarige Oorlog verwoest werd, hoewel de fundamenten van deze kapel nog in de grond aanwezig zijn. De kapel werd tot 1820 vanuit de parochie van Afferden bediend, maar raakte daarna in verval. In 1859 volgde restauratie, waarna de kapel bediend werd vanuit de parochie van Bergen. In 1904 schonken de bewoners van Heukelom een klok, die echter in 1942 door de Duitse bezetter werd gevorderd, maar na de oorlog weer werd gevonden en teruggeplaatst. In 2012 volgde opnieuw een restauratie van de kapel. In 2004 werd een bronzen beeld geplaatst van Clemens Driessen dat een episode van de verzoeking van Antonius uitbeeldt: De duivel zou zijn verschenen in de gedaante van Christus, maar Antonius doorzag dit bedrog. Maar dat bronzen beeldje werd gestolen in november 2025.
Protestantse kerk (Bergeijk)

De Protestantse kerk is een van oorsprong Hervormd kerkgebouw in de Noord-Brabantse plaats Bergeijk, gelegen aan de Domineestraat 10. Dit zaalkerkje werd gebouwd 1812 en is een zogenaamde Napoleonskerk, die de protestanten door toedoen van Lodewijk Napoleon kregen, nadat ze in 1798 de Hofkerk hadden moeten afstaan. De architect was Pieter Willems uit Bergeijk. In 1857 werd het kerkje herbouwd. Gebouw Het betreft een achtzijdig zaalkerkje waarvan twee zijden langer zijn dan de zes overige. Midden op het dak bevindt zich een dakruiter waarin zich een klok uit 1626 bevindt. Deze is afkomstig van het Kasteel Helmond. Het gebouw is een rijksmonument en werd in 1991 gerestaureerd, waarbij twee glas-in-loodramen zijn geplaatst. Interieur Het mechanisch orgel is in neobarokke stijl uit 1963, gebouwd door de gebroeders Van Vulpen uit Utrecht. In 2015 werd het orgel verkocht en werd een nieuw Van Vulpen-orgel aangeschaft. Vergelijkbare en nabij gelegen kerkjes Witte kerkje (Bladel) Hervormde kerk (Eersel) Hervormde kerk (Hapert) Rode kerkje (Hoogeloon) Bronnen
St. Pancras en Joriskerk

Die St. Pancras en Joriskerk (deutsch Sankt-Pankraz-und-Georgs-Kirche) in der Kleinstadt ’s-Heerenberg, heute Teil der Gemeinde Montferland in der niederländischen Provinz Gelderland, steht direkt neben der bekannten Wasserburg Huis Bergh. Das Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden darf nicht mit der römisch-katholischen und neugotischen Pancratiuskerk am Nordende des Marktes desselben Ortes verwechselt werden. Die St. Pancras en Joriskerk besteht aus dem Querschiff und dem sehr kurzen und unregelmäßigen Schiff einer im 13. bis 15. Jahrhundert in mehreren Baustufen errichteten gotischen Backsteinkirche. Nach schweren Zerstörungen in den Jahren 1568 (Achtzigjähriger Krieg) und 1603 wurden die noch brauchbaren Teile als Andachtsstätte wiederhergestellt. Reste von Turm und Chor verschwanden Anfang des 19. Jahrhunderts. Weblinks Quellen Stenvert et al., Monumenten in Nederland (12 delen) (1996–2006), Band über die Provinz Gelderland, S. 194 (Download als PDF von der digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren) Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed – Monumentnummer: 9271
Sint-Willibrorduskerk (Berghem)

De Sint-Willibrorduskerk is een neogotische driebeukige kruisbasiliek uit 1901-1903 in Berghem in de provincie Noord-Brabant. Hij is ontworpen door W.Th. van Aalst. De toren bestaat uit vijf geledingen waarvan de onderste vier gotisch zijn en uit de tweede helft van de 15e eeuw stammen. De bovenste geleding en de spits zijn van 1903. De toren heeft overhoekse steunberen en de onderste geledingen zijn versierd met spaarvelden die worden afgesloten met rondbogen, spitsbogen en driepassen. Een rondboogportaal rest nog van de door Van Veggel gebouwde voorganger. Geschiedenis van de Willibrorduskerk Rond 1400 wordt er voor het eerst de basis gelegd voor de huidige Willibrorduskerk in Berghem, hoewel er omstreeks 1200 al sprake van een kapel moet zijn geweest. Oorspronkelijk diende de kerktoren tevens als gevechtstoren tegen plunderaars uit Gelre. In 1572 brandde de (kerk)gevechtstoren af en in 1596 werd hij herbouwd. In 1648 werd de katholieke eredienst verboden, de kerkgebouwen in het hele Maasland kwamen in handen van de hervormden, zo ook de Berghemse kerk. De katholieke geloofsbeleving vond in de jaren daarna aanvankelijk plaats in grenskerken en na 1674 in een schuurkerk aan de Harense Steeg aan het Duurendseind. In 1751 werd deze schuurkerk gesloten wegens onregelmatigheden en partijdigheid van de pastoor. De Berghemnaren waren weer op Koolwijk aangewezen. Een jaar later mocht de schuurkerk aan de Harense Steeg echter weer gebruikt worden. In 1800 werd de oorspronkelijke kerk door de protestanten weer overgedragen aan de Katholieken. Inmiddels had de kerktoren in 1721 een spits gekregen. De schuurkerk aan de Harense Steeg werd in 1802 definitief gesloopt. De protestanten stichtten in 1817 een nieuwe kerk in Oss. In 1848 werd de middeleeuwse kerk afgebroken en werd er een nieuwe kerk tegen de oude toren gebouwd door Arnoldus van Veggel. In 1895 brandde deze kerk af nadat de bliksem ingeslagen was. De kerk werd herbouwd en in 1903 onder het bewind van Pastoor Van Tetering, vergroot. Architect was W.Th. van Aalst. Galerij Externe links Sint-Willibrorduskerk op Reliwiki Parochie Berghem Verhalen in glas-in-lood
Oude Toren (Berkel-Enschot)

De Oude Toren van Berkel-Enschot in de Nederlandse gemeente Tilburg is gelegen aan het Torenpad. Het grenst aan het parochiekerkhof van de Sint-Caeciliakerk. Momenteel is het in gebruik als Mariakapel, en ter nagedachtenis aan oorlogsslachtoffers. Geschiedenis De toren, een bouwwerk uit de 15e eeuw, behoorde bij de voormalige Sint Michielskerk (of Sint Michaëlskerk), en wordt voor het eerst vermeld in een archiefstuk uit 1463. Na de Tachtigjarige Oorlog (1648) komt de kerk in protestantse handen. Een lange periode van verval breekt aan, en het gebouw wordt, behoudens de toren, in 1839 afgebroken. In 1880 waren er plannen in de gemeenteraad om ook de toren de slopen, maar dit stuitte op verzet van vele burgers. Mariakapel Na een restauratie in 1960 werd op de begane grond een Mariakapel gerealiseerd. Het Mariabeeldje is gemaakt door zr. Oda Swagemakers (OSB), en er werd een gedenksteen ingemetseld met de namen van Enschotse burgerslachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog.
Stadhuis Geervliet

Das Stadhuis ist das ehemalige Rathaus von Geervliet (Gemeinde Nissewaard) in der niederländischen Provinz Südholland. Das Gebäude ist seit 1966 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Das Stadhuis geht in seinen ältesten Bauteilen auf die mittelalterliche Gasthuiskapel (deutsch: Hospitalskapelle) zurück, die 1346 durch Beatrijs van Putten gestiftet wurde. Heute ist dieser gotische Baubestand noch durch eine Baunaht und an jeweils einem Maßwerkfenster an der West- und Ostseite des Gebäudes erkennbar. Die Kapelle diente seit dem Beginn des 16. Jahrhunderts als Rathaus und wurde 1633 um ein Stockwerk erhöht. Im 17. und 18. Jahrhundert wurde das Gebäude weiter ausgebaut. Im Zuge einer Renovierung 1964/66 wurde der Kuppelturm im Stil des 17. Jahrhunderts hergerichtet. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland, Zwolle 2004, S. 168. Weblinks Einzelnachweise
Dorpskerk Zuidland

Die Dorpskerk (auch: Bartholomeüskerk) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Zuidland, einem Ortsteil der Gemeinde Nissewaard (Provinz Südholland). Die Kirche ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die Kirche war vor der Reformation dem Patrozinium des Apostels Bartholomäus unterstellt. Der gotische Turm des Gotteshauses entstand in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts, das spätgotische Langhaus und der Chor wurden Anfang des 16. Jahrhunderts errichtet. 1918 brannte die Kirche bis auf die Umfassungsmauern vollständig ab. Bei der Restaurierung nach Plänen von H. van der Kloot Meijburg wurde das südliche Seitenschiff aus dem 16. Jahrhundert abgerissen und nicht wieder aufgebaut. Im Turm wurde eine 1919 von A.H. van Bergen Gussuhr gegossene Glocke aufgehängt. Das Bauwerk stellt heute eine einschiffige Kirche mit einem fünfseitigen geschlossenen Chorraum und einem schlanken zweiteiligen Turm mit einem abschließenden Bogenfries und einem schmalen Spitzhelm dar. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 548. Weblinks Einzelnachweise
Oude Sint-Petrus'-Bandenkerk (Bladel)

De Oude Sint-Petrus'-Bandenkerk is een voormalig kerkgebouw in de Noord-Brabantse plaats Bladel, gelegen aan de Torenbogt. Ze was gewijd aan de bevrijding van Petrus. Geschiedenis In Bladel stond een gotische kerk met toren, omringd door een kerkhof. In 1879-1880 werd het kerkje gesloopt, met behoud van de toren. Het hoofdgebouw werd vervangen door een neogotisch bouwwerk ontworpen door Peter Bekkers. Dit was een bakstenen basilicale kruiskerk met, naast de voorgebouwde middeleeuwse toren, ook een vieringtorentje. Ook deze, neogotische kerk werd gesloopt, en wel in 1927. Een nieuwe Sint-Petrus'-Bandenkerk werd iets ten zuiden van de oorspronkelijke kerk gebouwd. De 15e-eeuwse toren bleef behouden en staat sindsdien op het kerkhof.
Dorpskerk (Bleiswijk)

De Dorpskerk in Bleiswijk, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is een eenbeukig kerkgebouw. Beschrijving Oorspronkelijk zou er op de plaats van het koor een kapel hebben gestaan. In de 13e eeuw verrees op deze plek een nieuw kerkgebouw. Rond 1532 kreeg de kerk zijn huidige vorm. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Johannes de Doper. In 1668 werd het schip van de kerk verhoogd. De toren aan de westzijde van de kerk kreeg in 1837 een nieuwe naaldspits. Midden op het dak van de kerk staat een klokkenkoepeltje. Opvallende elementen in het interieur zijn onder andere een preekstoel uit 1622, een herengestoelte, een tweetal herenbanken en grafzerken uit de 16e en de 17e eeuw. Het orgel dateert uit 1842 en werd gemaakt door de Amsterdamse orgelbouwer L. van den Brink & Zonen. In de jaren 1971 t/m 1973 werd de kerk gerestaureerd. In 1974 werd de kerk als rijksmonument in geschreven in het monumentenregister. Literatuur Huizer, M., De dorpskerk in Bleiswijk: de geschiedenis van een monument, Bleiswijk, 2004 Iwaarden, M.J. van, Beschrijving van de grafzerken in de Herv. Kerk te Bleiswijk, Bleiswijk, 1988
Doopsgezinde kerk (Borne)

De doopsgezinde kerk (ook vermaning) van Borne is een monumentaal kerkgebouw in de Nederlandse provincie Overijssel. De eerste steen werd gelegd in 1824. Het is een eenvoudige zaalkerk met 82 zitplaatsen. Op 28 december 1983 is de kerk grotendeels door brand verwoest. Orgel In het gebouw bevindt zich het Haupt-orgel, eveneens een rijksmonument. Het eerste orgel van de kerk werd geplaatst in 1866 en was een Amsterdams huisorgeltje. Het Haupt-orgel kwam in 1884. In 1870 werd er een orgelbalkon aan de kerk geschonken. Het orgel beschikt over twee klavieren van 54 toetsen en een pedaal van 27 toetsen voor een 16 voets register. Het orgel ontsnapte in 1983 bij de brand ternauwernood aan de ondergang. In 1984 is het orgel gerestaureerd. Dispositie Manuaal I: Geigenprinzipal 8 f Fugara 8 f Rohrflöte 8 f Doppelflöte 4 f Spitzflöte 2 f Manuaal II: Harmonium. 8 f Pedaal. Posaune 16 f
De Hoop (Heinkenszand)

De Hoop is de naam van een voormalige windmolen te Heinkenszand, gelegen aan Vijverstraat 6a. Het betrof een zeer hoge ronde stenen molen van het type stellingmolen, en deze fungeerde als korenmolen. Geschiedenis Deze molen werd gebouwd in 1850 en functioneerde op windkracht tot 1947. Daarna werd overgegaan op een elektromotor. In 1960 werden de stelling en de staart verwijderd, en in 1970 werd ook het wiekenkruis gesloopt. In 1982 werd ook de kap verwijderd. De koningsspil is nog aanwezig. In 2001 werd de molen omgebouwd tot woning en de buitenkant van de romp werd geheel gerestaureerd. De molenromp werd in 1972 geklasseerd als rijksmonument onder nummer 9984.