NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Evangelisatiegebouw (Deventer)

Het Evangelisatiegebouw, ook wel de Hervormde kapel, is een voormalige kerk in Deventer. De kerk is in de jaren 1890-1893 gebouwd voor de Hervormde Kerk Rehoboth. Voor de bouw van de kerk is grond aangekocht van de gemeente Deventer. De grond was voorheen gebruikt voor de fundering van de Noordenbergtoren en gedeeltelijk als bedding van de gracht. In 1973 is het gebouw door de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt aangekocht. Tot 2009 heeft het gebouw als kerk gefungeerd, om daarna andere functies te huisvesten. Beschrijving Het gebouw bestaat uit een zaalkerk met daarnaast een catechisatielokaal, kosterswoning en een bestuurskamer. De architect was waarschijnlijk J.A. Mulock Houwer. Hij heeft het gebouw ontworpen in neorenaissancestijl. Zowel de noordelijke als oostelijke straatgevel hebben een middenrisaliet met tuitgevel. De kosterswoning heeft een klein torentje. Aan de binnenzijde bevinden zich in de zaalkerk originele onderdelen zoals de preekstoel. Het geheel is in 1999 ingeschreven als rijksmonument, met uitzondering van het achterdeel van het orgel. Externe link dehervormdekapel.nl.
Transformatorhuisje (Tinallinge)

Het transformatorhuisje in Tinallinge is een monumentaal transformatorhuisje dat is gelegen aan het pad dat onder meer naar de Nederlands Hervormde kerk leidt. Beschrijving Het gebouw is opgetrokken in de Interbellum-architectuur. Het huisje, dat aangeduid wordt met "Tinallinge 1502", is waarschijnlijk gebouwd in de jaren twintig van de 20e eeuw. Het wordt gewaardeerd als een voorbeeld van een type transformatorhuisjes dat toentertijd in de provincie vaak werd toegepast en nog grotendeels gaaf is.
De Kapel (Emmen)

De Kapel is een kerkgebouw in traditionalistische stijl aan de Kapelstraat in het Drentse Emmen. De kerk is in 1998 aangewezen als rijksmonument. Beschrijving De Kapel is gebouwd in 1923 en ingewijd in 1924. Het initiatief voor de bouw kwam van de Confessionele Vereniging. Het gebouw is een zaalkerk van oorspronkelijk vijf traveeën breed. De ongelede, uitkragende toren staat aan de achterzijde van de kerk, in de oksel van kerk en aangebouwde consistoriekamer. In 1951 is de kerk vergroot met een narthex en een extra travee. Zowel de oorspronkelijke bouw als de uitbreiding werden ontworpen door Jan en Theo Stuivinga uit Zeist. Van binnen verkeert de kerk nog in de oorspronkelijke staat. Zowel de preekstoel, de banken en het bankenplan zijn onveranderd. Het gebouw heeft een open, houten dakstoel. Het huidige orgel is gebouwd door de Fa. Verschueren te Heythuiszen in 1961. De massief orgelkast is vervaardigd van irokoteak. En de sleepmotoren plus de conducten zijn vervangen door de Fa. Pels & Van Leeuwen uit 's-Hertogenbosch in 2004. Fotogalerij Externe link De Kapel Zie ook Lijst van kerken in Drenthe
Grote Kerk (Emmen)

De Grote of Pancratiuskerk aan de Schoolstraat 5 in de Drentse plaats Emmen is een in 1856 gebouwde kruiskerk. Beschrijving Al op het einde van de 8e eeuw stond er een kerk in Emmen. In 1228 werd heel Emmen -waaronder waarschijnlijk de kerk- verwoest als een vergeldingsmaatregel tegen de Drenten wegens de slag bij Ane. Waarschijnlijk werd de kerk daarna vervangen. In 1456 werd tegen de bestaande toren een nieuwe kerk gebouwd. De huidige kerk dateert uit het midden van de 19e eeuw. Alleen de romaanse toren is nog een overblijfsel uit de 12e of de 13e eeuw. De kerk was volgens de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed gewijd aan Maria. Volgens stukken afkomstig uit de archieven van het Klooster Ter Apel zou de kerk oorspronkelijk echter gewijd zijn geweest aan Sint-Pancratius. Kerktoren De kerktoren is erkend als rijksmonument. Bij de nieuwbouw van de kerk in 1856 werd de oude torenspits vervangen door een achtkantig wit torentje. Deze spits werd in de zeventiger jaren van de 20e eeuw vernieuwd. De onderkant van de toren bestaat uit wat de Rijksdienst granietblokken noemt en wat door de kerk omschreven wordt als hunebedbrokken. De noordzijde van de kerktoren is opgemetseld met kloostermoppen. Galerij Literatuur Hans te Winkel (2017). De Grote Kerk-gemeente Emmen bekent kleur, pp. 69. ISBN 9789463428927.
Sint-Urbanuskerk (Ouderkerk aan de Amstel)

De Sint-Urbanuskerk is een rooms-katholieke kerk van 1867 in Ouderkerk aan de Amstel in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De kerk is gelegen aan de zuidwestkant van Ouderkerk, bij de Kerkbrug over het riviertje de Bullewijk, aan de rand van de polder de Rondehoep. De kerk, in vorm een kruisbasiliek, in neogotische stijl, is van de architect Pierre Cuypers die ook de Urbanuskerk in Bovenkerk (Amstelveen) heeft ontworpen. In de kerk bevinden zich een orgel van Jacobus Vollebregt, gebrandschilderde ramen van Frans Nicolas en Heinrich Geuer en tegeltableaus van Jos Cuypers (uit 1901). De kerk en de pastorie zijn sinds 1998 beschermd als rijksmonument. Externe link St. Urbanus Parochie, Ouderkerk a/d Amstel
Boortoren 16 Hengelo

Boortoren 16 werd gebouwd voor de zoutwinning in de Nederlandse plaats Hengelo. Geschiedenis In 1918 werd de Koninklijke Nederlandse Zoutindustrie in Boekelo opgericht, een voorloper van AkzoNobel. Het bedrijf kreeg in 1933 concessie om ook bij Hengelo naar zout te boren. Het jaar erop werd de eerste boortoren geplaatst, om het water uit de zoutlagen te pompen. Begin 1935 kwam het eerste zout uit de grond en in 1936 werd nabij het Twentekanaal een zoutfabriek gebouwd. Van de tachtig torens die in de jaren daarna werden gebouwd zijn er zeven overgebleven. Drie daarvan hebben een monumentenstatus gekregen. De torens zijn tot 1963 in gebruik geweest, ze werden vervangen door lage pompgebouwtjes. Beschrijving De boortoren bestaat uit een zich verjongende toren onder een getoogd dakje, met een aangebouwde werkplaats en personeelsruimte. Het bouwwerk heeft een houten draagconstructie en is bekleed met geteerde houten platen. In de gevels zijn een paar vensters met roedenverdeling geplaatst. Waardering Drie torens (16, 27 en 44) op het fabrieksterrein in Hengelo werden in 1999 als rijksmonument ingeschreven in het Monumentenregister, om het cultuur-, architectuurhistorisch en stedenbouwkundig belang, onder meer "vanwege: - de betekenis van de zoutwinning voor de sociaal-economische geschiedenis van Hengelo en omgeving - de bijzondere typologie van de toren - de beeldbepalende ligging van de toren in het landschap". Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Hengelo (Overijssel)
Vijver met beeldengroep van paleis Soestdijk

Beeldengroep met vijver is een beeldengroep in de tuin van Paleis Soestdijk aan de Amsterdamsestraatweg 1 in Baarn. De beeldengroep staat ten westen van de watertoren. De groep bestaat uit zes marmeren putti en een beeld van een vrouwenfiguur. Het vrouwenbeeld is het Donauvrouwtje, een waternimf uit een Oostenrijkse sage die arme vissers van de Donau hielp. Het is een kopie van het beeld Donauweibchen van de Oostenrijkse beeldhouwer Hanns Gasser uit 1858 dat zich sinds 1865 in het Weens stadspark bevindt. Aan haar voet staat een boomstam met daarop het heraldische wapen van Wenen en een wapenschildje met daarop het monogram van Hanns Gasser. Het beeld in Wenen is in 1948 vanwege oorlogsschade vervangen door een kopie. Het beeld in Soestdijk staat op een rotsachtig voetstuk in een vijver. Tussen de rotsblokken om de vijver staan waterspuwende kikkers. Het beeld was oorspronkelijk omgeven door een trellis, een loofgang van rasterwerk. Rondom de vijver staan nu taxushagen in de vorm van twee halve cirkels. Bij de ingang en aan de binnenzijde van de cirkel staan de putti die attributen dragen als boeken, een hoorn, een schriftrol, een bloemenkrans, bloemen, de hoorn des overvloeds, een lauwerkrans en een cartouche met daarin een zon. De beeldengroep met vijver is een rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten bij Paleis Soestdijk
Antonius van Paduakerk (Oldenzaal)

De Antonius van Paduakerk is een neogotische kerk aan de Spoorstraat in Oldenzaal. De Sint-Antoniuskerk werd ontworpen door de Oldenzaalse architect K.L. Croonen. Ze werd ingewijd op 30 mei 1912 en valt onder het Aartsbisdom Utrecht. Aan de buitengevel tussen de ingangsportalen bevindt zich een heiligenbeeld gewijd aan Antonius van Padua. De klokkentoren is octagonaal en net als de rest van de kerk gedekt met leien. Inrichting Binnen bevinden zich wandschilderingen en fresco's van de Nijmeegse kunstenaar Gerard van Geffen. Deze ontwierp ook de gebrandschilderde ramen, evenals de beelden en reliëfs. De wandschilderingen betreffen onder andere kruiswegstaties boven de pilaren van het middenschip en twintig torsen van engelen aan het balkon van de koorzolder. De vervaardiging van de beelden en de altaartombe in het koor was in handen van J.P. Maas (Haarlem). Het tabernakel werd gemaakt door edelsmidse L. en J. Brom in Utrecht, net als de koperen deksel met vier evangelisten boven een achthoekig granieten doopvont (in 1912 geschonken door burgemeester Vos de Wael). Tot het kerkmeubilair behoren verder een ingebouwde en twee losstaande biechtstoelen. Het kerkorgel werd in 1922 gebouwd door Jos Vermeulen uit Alkmaar, en het volgende jaar in gebruik genomen. Van Jan Schoenaker is er een beschilderde de lijst aan een icoon boven het Mariadevotie altaar. In 1962 werd in het midden van het transept een verhoging aangebracht in travertijn met een eiken altaar en een lezenaar, waardoor het liturgisch centrum meer naar het midden van de kerk kwam. De rest van het interieur bleef grotendeels in originele staat. Ook de met tegelmozaïek gemaakte vloeren werden nooit veranderd. Monumentenstatus In 1977 werden gebouw en inrichting aangewezen als gemeentelijk monument en in 1999 als rijksmonument. Na een subsidie van het Rijk en de Provincie in 2008 werden in 2009 onder andere de vele glas-in-loodramen gerestaureerd. De kerk is, naast de Sint-Plechelmusbasiliek waarmee het een parochie vormt, de tweede Oldenzaalse parochiekerk.
Sint-Odulphuskerk (Best)

De Sint-Odulphuskerk is een neogotische kerk uit 1880-1886 die staat in het centrum van het dorp aan de Hoofdstraat 33 te Best, op de plaats waar naar verluidt Sint-Odulphus zou zijn geboren. Ze werd ontworpen door architect Carl Weber. Geschiedenis Naar verluidt zou op deze plaats het geboortehuis van Sint-Odulphus hebben gestaan. Dit zou verbouwd zijn tot een houten kapel. In 1437 werd deze door een stenen kerkje vervangen dat geleidelijk uitgroeide tot een kerk met vijf altaren. In 1553 werd deze kerk verheven tot parochiekerk. In 1648 werd de kerk door de protestanten genaast, om in 1672 gesloopt te worden. Er kwam een schuurkerk en die bleef tot 1795 als zodanig in gebruik, om vervolgens verbouwd te worden tot een gewone kerk. Deze werd uiteindelijk gesloopt. Pastoor Henricus Zomers nam in 1876 het initiatief tot de bouw van de huidige kerk. Architect Carl Weber (1820-1908) kreeg in datzelfde jaar de opdracht tot het ontwerpen van het gebouw. Op 7 mei 1880 werd de fundering gelegd en startte op 16 december 1880 de feitelijke bouw. Op 23 oktober 1882 werd de "nieuwe" Sint-Odulphuskerk ingewijd. Men wilde eerst de toren van de oude kerk handhaven, maar deze was naar verhouding te klein. In 1884 werd de nieuwe toren gebouwd, maar daarmee was de oorspronkelijke historische kerk verdwenen. De Sint-Odulphuskerk raakte zwaar beschadigd tijdens een beschieting door de Duitse bezetter op 17 oktober 1944. In 1960 was de kerktoren weer hersteld en nadien vonden nog een aantal restauratieprojecten van de kerk plaats. De fundamenten van de oude kerk, die voor de huidige Odulphuskerk gelegen zijn, werden in 1991 opgegraven en de contouren ervan werden op het kerkplein zichtbaar gemaakt. In de kerk is een Odulphusaltaar. Een reliek van de heilige, in de vorm van een vingerkootje, werd in 1620 verworven. Vóór de kerk staat het Odulphusbeeld uit 1901. De Odulphusput, naast de kerk gelegen, moet in 1802 nog hebben bestaan maar is kort daarna afgebroken. Opgravingen hebben deze put nimmer aan het licht gebracht. Orgel In de kerk bevindt zich een Vollebregtorgel wat in 1852 gebouwd is door Johannes Vollebregt. Door een gift van 500 guldens van Joannes Zwijsen, de aartsbisschop van Utrecht en voormalig pastoor in Best, kon de opdracht worden gegeven voor de bouw van het orgel. Het orgel had in 1852 onderstaande dispositie: In 1886 werd het orgel naar de nieuwe kerk overgeplaatst door orgelmaker Vingerhoets uit Hilvarenbeek. Het kreeg een plaats dwars op het oxaal tegen de linkertorenmuur. In 1921 werd er een elektrische windvoorziening aangelegd. In 1933 werd het orgel opnieuw verplaatst, maar nu naar het midden op het zangkoor. In 1944 raakten de kerk en het orgel door oorlogsgeweld ernstig beschadigd. Begin jaren '50 werd het orgel hersteld en omgebouwd tot elektro-pneumatisch orgel en vond er uitbreiding plaats. In 2009 werd het orgel conserverend gerestaureerd door de firma Pels & Van Leeuwen. Externe links Officiële website Sint Odulphus van Brabant Officiële website Stichting Behoud Odulphuskerk Reliwiki
Hervormde kerk (Someren)

De Hervormde kerk is een kerkgebouw in Someren in de gemeente Someren in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het gebouw staat aan de Speelheuvelplein 6 in het noordwesten van het dorp. Geschiedenis In 1648 kwam het middeleeuwse kerkgebouw van Someren toe aan de hervormden en moesten de katholieken elders kerken. Deze kerk stond aan de Vogelenzang/Nachtegaallaan. Hier ligt nog de protestantse begraafplaats. In 1868 werd het schip van deze middeleeuwse kerk afgebroken en vonden de kerkdiensten plaats in het koor van deze kerk. In 1884-1885 werd er een nieuw kerkgebouw gebouwd naar het ontwerp van architect P. van den Erve en op 1 november 1885 werd dit nieuwe gebouw in gebruik genomen aan het Speelheuvelplein. In 1965 vond de renovatie van het kerkgebouw plaats. Op 14 juli 1999 werd het kerkgebouw opgenomen in het rijksmonumentenregister. Opbouw Het kerkgebouw is een eenvoudig zaalkerkje met erachter een consistoriekamer eraan vastgebouwd. Het gebouw heeft vier traveeën en een driezijdige sluiting aan de noordwestzijde. De kerkzaal heeft een gestukadoord kruisribgewelf met als dak een zadeldak, de consistoriekamer heeft een schilddak. De gevel aan de zuidoostzijde (straatzijde) is een pilastergevel dat voorzien is van een risaliserend portaal (naar voren komend) en een pinakel. De gevel zelf is een tuitgevel met een klimmend boogfries en een wijzerplaat met uurwerk. Boven op de gevel staat een klein vierkanten klokkentorentje met een carillon bestaande uit achttien klokken. Zie ook Sint-Lambertuskerk, aan de Kerkstraat 16
Sint-Lambertuskerk (Nederwetten)

De Sint-Lambertuskerk is de parochiekerk van Nederwetten, gelegen aan Hoekstraat 46. Deze rooms-katholieke kerk, in neogotische stijl met neoromaanse elementen, werd in 1895 gebouwd. Architect was Emmanuel Corbey. De voorganger was de, in 1898 gesloopte, Sint-Lambertuskerk, waarvan de Oude Toren nog een restant is. Deze kerk bevond zich ten westen van het huidige centrum. Het is een bakstenen kruisbasiliek met driezijdig gesloten koor. De voorgebouwde, op het zuiden gerichte, toren heeft vier geledingen. Van belang zijn de vier topgevels in de toren, bekroond door een achthoekige naaldspits. Het ingangsportaal wordt geflankeerd door hardstenen kolommen. De kerk bezit een gaaf neogotisch interieur met glas-in-loodramen en schoon metselwerk. De kolommen aan beide zijden zijn voorzien van heiligenbeelden. De glas-in-lood-ramen zijn vervaardigd door het glazeniersbedrijf Frans Nicolas en Zonen te Roermond en geplaatst in 1920. Achter de kerk bevindt zich de begraafplaats. De toegang is voorzien van de opschriften: Heden ik en Morgen gij. De kerk is sinds 2000 een beschermd rijksmonument (nr. 512455).
Sint-Antonius van Paduakerk (Heerlen)

De Sint-Antonius van Paduakerk is een kerkgebouw in Heerlen in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk ligt aan de Beersdalweg in buurtschap Vrank. Naast de kerk ligt een klooster van de Franciscanen. De kerk is gewijd aan Antonius van Padua. Naast het portaal staat een beeld dat van de Sint-Franciscus van Assisikerk in Heerlen afkomstig is. Geschiedenis In 1929 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Frits Peutz. Op 14 juli 1999 werd het kerkgebouw ingeschreven in het rijksmonumentenregister. De Franciscanen verlieten de parochie in 2007, die toen een clusterverband aanging met de Gerardus-Majellaparochie van Heksenberg. In november 2016 werd de kerk aan de eredienst onttrokken. Opbouw Het niet-georiënteerde bakstenen kerkgebouw is opgetrokken in traditionalistische stijl met invloed van de neogotiek. Het gebouw omvat een portaal met spitsboog onder een zadeldak, een eenbeukig schip met vijf traveeën onder een zadeldak, een koor van een travee onder een hoger zadeldak met daarop een naaldspits en een spitsboogvormig apsis. Aan weerszijden van het koor staat er een uitbouw. Aan oostzijde is de kerk verbonden met het kloostergebouw.
Keersluis Munnekezijl

Keersluis Munnekezijl is een sluis in Munnekezijl in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis In Munnekezijl lag al de oude sluis (Binnenslús) uit 1741 in de bocht van de rivier Lauwers. De brug met keersluis in de Munnekezijlsterried werd in 1882 gebouwd om de waterafvoer in noordoost Friesland te verbeteren door het spuien van water uit de Friese boezem op de Lauwerszee. Voor deze sluis werd een stroomkanaal aangelegd dat een stuk van de bocht afsneed. Hierdoor kwam een deel van het dorp Munnekezijl (buurtschap De Schans) op een eiland te liggen. Het ontwerp voor het complex was mogelijk van ir. Methardus. In de keermuur bevinden zich 22 stroomgaten, twee per doorlaat. De brug (Nieuwe Friese Brug) is gemetseld in elf booggewelven. Na de afsluiting van de Lauwerszee in 1969 verdween de functie van keersluis. Na een periode van verval werd de sluis in 1985 gerestaureerd. Aan de brugzijde zijn twee gedenkstenen aangebracht in natuursteen. De onderste vermeldt "PROVINCIE FRIESLAND, 1882." en de bovenste "DOOR DE PROVINCIE GERESTAUREERD IN 1985". De brug met sluis is sinds 1999 een rijksmonument. Het bouwwerk werd overgedragen aan de Stichting Waterschapserfgoed. Zie ook Sluizen en stuwen in Friesland
Antonius Abtkerk (Volkel)

De Antonius Abtkerk was een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Volkel. De kerk is gewijd aan Antonius Abt. In 1455 verrijst in Volkel de eerste kapel, gewijd aan Antonius Abt en Barbara van Nicomedië. Dit wordt mogelijk gemaakt door een nalatenschap. De kapel kreeg meermalen met onheil te maken: in 1635 werd de kapel in brand gestoken door Kroaten en in 1739 vond er een grote roof plaats van sieraden. Begin 19e eeuw werd de kapel vervangen door een grotere kerk. Deze werd in 1836 ingewijd door de pastoor van Herpen en werd in 1855 een eigen parochie, door zich af te scheiden van Uden. In 1884 volgde een consecratie door bisschop Mgr. Adrianus Godschalk. Het aantal mensen dat kerkten in Volkel groeide en er werd besloten tot nieuwbouw van een grotere kerk. De bestaande kerk werd in 1937 gesloopt en het jaar erop werd de nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Johannes van Halteren en ingewijd door Arnold Diepen. Van Halteren had een driebeukige kruiskerk ontworpen met elementen uit de gotische en traditionalistische bouwstijl. Aan de westzijde staat een brede bakstenen kerktoren, bestaande uit vier geledingen. In de toren is een grote spitsboognis aangebracht. De toren wordt bekroond met een geknikte tentdak. Het schip met zadeldak sluit aan op het hogere priesterkoor, die in verbinding staat met het transept, dat weer is voorzien van een lessenaarsdak. De apsis is weer lager, voorzien van een kooromgang en kent een 5/8e sluiting met hoge spitsboogramen. Zowel het schip als de zijbeuken zijn voorzien van steunberen. In de kerk zijn reliëfs aanwezig van Albert Meertens op de kapitelen. In de oude kerk was een houten wandreliëf dat een lezende Antonius Abt afbeeldt gemaakt door Petrus Verhoeven, die verplaatst is naar het Museum voor Religieuze Kunst in Uden. De kerk is in 2001 aangewezen als rijksmonument. In 2025 werd de kerk aan de eredienst onttrokken. Galerij
Sint-Jozefkerk (Helmond)

De Sint-Jozefkerk is een rooms-katholiek kerkgebouw aan Tolpost 1 te Helmond. Geschiedenis Deze kerk werd in 1922 gebouwd naar ontwerp van Wolter te Riele. Men begon met het priesterkoor en drie traveeën, terwijl in 1926 nog twee traveeën werden bijgebouwd en de fundamenten voor de toren werden gelegd. De toren kwam gereed in 1927. In 1993 werd de kerk verbouwd en daarmee gesplitst. De helft aan de koorzijde is nog in gebruik als kerk, terwijl de helft aan de torenzijde als sacristie/opslag wordt benut. Gebouw Het grote bakstenen gebouw is een voorbeeld van late neogotiek. Het is een driebeukige basiliek met westtoren welke drie geledingen heeft en bekroond wordt door een achtkante spits. In het interieur vallen de witgepleisterde kruisribgewelven op. Het kerkmeubilair, de kruiswegstaties en de heiligenbeelden zijn neogotisch en stammen uit de tijd van de bouw van de kerk. Het gebouw is geklasseerd als rijksmonument. Het staat op een opvallende plaats, waar de Heistraat zich symmetrisch splitst in de Bakelsedijk en de Prins Karelstraat. Externe link ReliWiki
Onze-Lieve-Vrouw Middelares aller Genadenkerk

De Onze-Lieve-Vrouw Middelares aller Genadenkerk was de rooms-katholieke parochiekerk van Brouwhuis. Brouwhuis, tegenwoordig opgeslokt door uitbreidingswijken van Helmond, behoorde oorspronkelijk tot de parochie van Bakel. De Priestercongregatie van het Heilig Hart van Jezus stichtte in de nabijheid een seminarie aan de Deurneseweg 9, en dezen bouwden in Brouwhuis ook een hulpkerk, die later parochiekerk werd. Deze kerk kwam in 1928 gereed, en architect was Louis Kooken. Het betreft een gedrongen bakstenen kruiskerk. Het vieringtorentje heeft een zadeldak. Kenmerkend zijn ook de hoge daken van het gebouw. Het geheel valt te rangschikken onder het baksteenexpressionisme. In 2011 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en sinds 2013 is er een kinderopvang in het gebouw gevestigd. Bedevaart De paters stimuleerden de verering van de heilige Gerardus Majella, die een eigen kapel kreeg in de kerk. Spoedig ontstond er een bescheiden bedevaartsoord. In 1933 was er zelfs een soort processie naar de kerk van Brouwhuis. Na 1960 daalde de belangstelling voor de bedevaart, en in 1970 werd ze de facto afgeschaft, hoewel de devotie tot de heilige Gerardus in zekere zin bleef bestaan. Externe links ReliWiki Meertens Instituut
Sint-Leonarduskerk (Helmond)

De Sint-Leonarduskerk is een voormalig rooms-katholiek kerkgebouw in Helmond, dat staat aan de Wethouder Ebbenlaan 129. Het is gewijd aan Leonardus van Veghel. Geschiedenis De kerk, waaraan vanaf 1939 werd gebouwd, werd ingewijd in 1947. Architect was Hendrik Christiaan van de Leur, die voor dit project samenwerkte met Cor Roffelsen. De kerk, in traditionalistische stijl, werd gebouwd in een sobere vorm van het baksteenexpressionisme, zoals gepractiseerd door Dom Bellot. In 1998 werd de kerk onttrokken aan de eredienst. In 2007 werd de kerk intern verbouwd. De inventaris werd verwijderd, en er werden -met behoud van de gebouwconstructie- verdiepingen aangebracht, behalve in het koor. In 2008 werd in de kerk een gezondheidscentrum geopend. Gebouw Het gebouw is uitgevoerd als een driebeukige kruisbasiliek in baksteen. Kenmerkend is de zware westtoren met drie geledingen: Een zware vierkante onderbouw, een achthoekige lantaarn, gedekt door een kleinere achthoekige lantaarn. Het schip wordt geflankeerd door luchtbogen. Op het dak bevindt zich een vieringtoren. Deze wordt gedragen door een stelsel kruiselings gemetselde bakstenen bogen. Het gebouw is geklasseerd als rijksmonument. Externe link ReliWiki