NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Papiermolensluis

De Papiermolensluis is een welfbrug in Amsterdam-Centrum. Sluis in de “oude” aanduiding voor stenen brug, alhoewel er hier ook een sluis heeft gelegen. De verkeersbrug vormt de verbinding tussen de oostelijke kade en oneven zijde van de Prinsengracht en de dito kade en zijde van de Korte Prinsengracht. Ze voert daarbij over de Brouwersgracht. Deze kruising van de Brouwersgracht en Prinsengracht ligt ook in de toevoerroute van het Westerdok en het IJ naar de stad, met als gevolg dat dit een van de drukste waterknooppunten van de stad is. De brug, zelf een gemeentelijk monument sinds 1995, wordt omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. Ze deelt de zuidwestelijke kademuur met de Lekkeresluis, ook gemeentelijk monument. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende hier al een brug over de Brouwers Graft in de Prince Graft. Ze vormde vanuit de stad gezien het eind van de Brouwerssluis. Of de brug er toen, rond 1625 al lag is onbekend, de invulling van de noordelijke kavels aan de Brouwersgracht was verre van compleet, er lagen overal open terreinen. Als in 1662 de kaart van Joan Blaeu volgt is de gehele buurt ingericht en zijn er drie bruggen ingetekend op dit waterkruispunt. Frank V. Smit meldde in zijn boek dat er in 1781 een stenen brug werd geplaatst. De brug werd regelmatig gecontroleerd op zijn houdbaarheid, met een steeds toenemend landverkeer en afnemend scheepvaartverkeer (vrachtschepen). In 1946 werd er door de Dienst der Publieke Werken nog een onderzoek gedaan, waarbij werd geconstateerd dat deze 160-jaar oude brug het toenmalige verkeer nog aan kon. Daarbij werd voorts meegenomen, dat er na de Tweede Wereldoorlog nog maar beperkt geld was voor het opknappen van bruggen en ook dat een nieuwe brug het karakter van de buurt wellicht zou kunnen aantasten. In 1976 moest de brug wel verstevigd worden, ze kreeg een betonnen overspanning en in 1991 volgde opnieuw aanpassingen. Het brugnummer is te zien op in de bovenste boogsteen. De brug in 2017 heeft slechts één, relatief smalle, overspanning over de Brouwersgracht. De naam is afkomstig van een uithangbord dat ooit op het hoekhuis aan de Brouwergracht gehangen heeft; een papierhandelaar die daar zijn negotie hield had een bord met daarop "de Papiermolen" hangen, de brug is daarnaar vernoemd. De brug heeft ook wel bekendgestaan onder de naam Oliekoekensluis, naar de olie- en pannenkoekenbaksters hier ooit hun kraampjes hadden.
Dick Schmüllbrug

Dick Schmüllbrug (brug 415) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De verkeersbrug, waarover ook bus 15 van het GVB rijdt, is gelegen in de Parnassusweg en overspant het Zuider Amstelkanaal. In het noorden loopt de Stadionkade langs de brug en in het zuiden de Locatellikade en Henri Viottakade. De brug werd in de Amsterdamse Schoolstijl ontworpen door de architect Piet Kramer in samenwerking met de Dienst der Publieke Werken. De plannen voor de brug dateren uit 1931, toen er een budget werd vrijgemaakt van 1.150.000 gulden voor acht bruggen. De bouw, ter vervanging van een 18 ton zware ijzeren noodbrug, begon echter pas in juli 1940, na een aanbesteding voor circa 115 m³ graniet in 1939 en voor de gehele brug in april 1940. De brug was in juli 1941 toegankelijk voor voetgangers en fietser en werd begin 1942 na de plaatsing van de laatste afsluitstenen geopend. Bij de opening van de brug was het gebied ten zuiden hiervan nog een niemandsland waar evenementen konden worden gehouden. Pas in de jaren vijftig verscheen hier de eerste bebouwing en werd ook de Parnassusweg verder doorgetrokken naar het zuiden. De vaste brug heeft een zitbank en werd met twee beeldhouwwerken van Hildo Krop gedecoreerd, getiteld Ode aan Berlage en Muze. Oorspronkelijk was de brug voorzien van een urinoir, maar dit werd afgesloten. Aan weerszijden van de brug aan de zijde van de Stadionkade staan twee uitspanningshuisjes in dezelfde bouwstijl waarin een snackbar en een broodjeszaak gevestigd zijn. Bij opening van de brug was in een van de huisjes een rijwielzaak gevestigd. Ten zuiden van de brug bevinden zich twee andere beelden van Hildo Krop. Tot 2016 stond de brug officieus te boek als de 'Parnassusbrug', net als de straat vernoemd naar het Griekse gebergte Parnassus, verblijfplaats van Apollo en de muzen. In juli 2016 wilde de gemeente af van officieuze benamingen en liet de bevolking kiezen tussen de officieuze naam officieel maken, een verzoek tot nieuwe vernoeming insturen dan wel de brug anoniem door het leven te laten gaan. Er werd toen voor de laatste optie gekozen. In juli 2022 werd de brug per raadsbesluit vernoemd naar de Amsterdamse volley- en basketbalpromotor Dick Schmüll. In oktober vond de fysieke vernoeming plaats tijdens het Wereldkampioenschap volleybal vrouwen 2022 tijdens de wedstrijd Nederland-Italië. Galerij
Pastoor van Arskerk (Den Haag)

De Pastoor van Arskerk is een moderne rooms-katholieke kerk aan het begin van de Aaltje Noordewierstraat in het Haagse stadsdeel Loosduinen, op de hoek met het laatste stuk van de Laan van Meerdervoort, en tegenover het begin van de Landrestraat. De kerk is gelegen in een plantsoen van de wijk Waldeck. Het ontwerp is beïnvloed door het structuralisme en het brutalisme. De kerk is gewijd aan de Franse rooms-katholieke heilige Johannes Maria Vianney die pastoor was te Ars bij Lyon. Het labyrintachtige gebouw is met zijn vernieuwende plattegrond en ruimtelijke indeling van invloed geweest op de (Nederlandse) kerkbouw in de tweede helft van de twintigste eeuw. De Nederlandse architect Aldo van Eyck kreeg op initiatief van de priester van de parochie, J.H. van Vliet, de opdracht de kerk te ontwerpen. Er moest rekening worden gehouden met een capaciteit van 400 reguliere bezoekers en 200 extra bezoekers in de zomermaanden. Het eerste ontwerp kwam in 1963 gereed en werd afgekeurd, omdat uitvoering te duur zou worden. Het tweede ontwerp stamt uit de zomer van 1966 en werd wel goedgekeurd. Van Eyck liet zich bij dit ontwerp inspireren door kerken in Zuid-Europa en de bedrijvigheid in en rondom deze kerken. De kerk is ontworpen in twee delen. Het eerste deel bestaat uit een lage gesloten rechthoekige kerkruimte die lijkt op een crypte, en de hoge dwarsruimte doet denken aan een gotisch schip. De niet gelovige Van Eyck zocht voor de realisatie monnik en architect dom Hans van der Laan als projectmentor aan. Van der Laan had ervaring met het ontwerpen van katholieke kerken en gaf meteen zijn fiat aan het ontwerp. De bouw van de kerk ging van start in 1968. Op 20 december 1969 werd de kerk gewijd door mgr. M. A. Jansen, eerste bisschop van Rotterdam. Het gebouw is opgetrokken uit grijze betonblokken en heeft geen toren. Het interieur van de kerk is sober. Net als bij een aantal andere kerken van de hand van Van Eyck komt in het ontwerp de cirkel op verschillende plaatsen terug als motief. Zo zijn in- en uitgang cirkelvormig uitgevoerd en komt licht binnen door middel van cirkelvormige bovenlichten. De kerk is bijzonder vanwege zijn variatie in ruimte, hoogteverschil en lichtspel. Door de aparte uitgang hoeft de kerkganger zijn rug na de dienst niet naar heilige zaken toe te keren. In 2004 kreeg het gebouw de status van gemeentelijk monument. In 2009 werd de pastorie bij de kerk een klooster dat bewoond wordt door vier missiezusters van de congregatie Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matará. Hun missie is het bevorderen van christelijke waarden in een geseculariseerde samenleving. In 2015 verhuisden zij naar de Sint-Antonius van Padua- of Boskantkerk aan de Fluwelen Burgwal in het centrum van de stad. In 2012 is de kerk samen met drie andere Haagse kerken onderdeel geworden van de Parochie de Vier Evangelisten. Andere aan de pastoor van Ars gewijde kerken zijn in Nederland te vinden in: Delft, Deventer, Geleen, Haarlem, Hopel, Liesbos en Eindhoven. Externe link Officiële website
Philips fruittuin

De Philips fruittuin is een door Philips aangelegde boomgaard, en tegenwoordig een onderdeel van een groengebied ten noordwesten van Eindhoven, gelegen aan de Oirschotsedijk 14a. In de jaren 30 van de 20e eeuw werd de Philips fruittuin aangelegd op grond waarvan de familie Philips eigenaar was, als werkverschaffingsproject. Zo konden een aantal werknemers van Philips ook tijdens de crisisjaren aan het werk blijven en het leverde ook fruit op als bijdrage aan de gezonde voeding van de Philipswerkers. Later raakte de Philips fruittuin in verval om uiteindelijk weer in ere te worden hersteld. In 2008 werd er een bezoekerscentrum, een pannenkoekhuis, een streekwinkel, een speeltuintje geopend en tegenwoordig worden er allerlei activiteiten en cursussen voor kinderen en volwassenen georganiseerd. Externe link Officiële website
Politiebureau Raampoort

Politiebureau Raampoort, ook wel bureau Raampoort genoemd, is een 19e-eeuws voormalig politiebureau aan de Singelgracht in Amsterdam, op de hoek van de Marnixstraat en Tweede Hugo de Grootstraat. Het gebouw uit 1888, een ontwerp van Willem Springer, werd in 2001 aangewezen als rijksmonument. Het gebouw met de karakteristieke torens en kantelen staat aan Marnixstraat 148, tegenover het Tweede Marnixplantsoen met het beeld van een hollende man met vioolkist. Vóór het bureau ligt een pleintje gevormd door de Bullebaksluis. Tegenover, aan Bloemgracht 300, op de hoek met de Lijnbaansgracht, staat een pand bekroond met een toren die een soort spiegelbeeld vormt van de grote toren van het politiebureau. Nadat al eerder het politiebureau niet meer geopend was voor publiek - de publieksfunctie was overgenomen door het politiebureau aan de Lijnbaansgracht - heeft de politie zich begin 2014 geheel uit het pand teruggetrokken. Beschrijving Het politiebureau werd ontworpen door architect Willem Springer in eclecticische stijl. Het is een mengeling van neoclassicistische architectuur met middeleeuwse elementen als torens en kantelen. Het bestaat uit drie bouwlagen op een rechthoekige plattegrond. De gevels bestaan uit rood baksteen met bandwerk van donkerkleurig geverfd baksteen op een hardstenen plint. De achterzijde aan de Singelgracht bevindt zich één verdiepinghoogte onder het maaiveld en rust op een fundering in het water. Aan de rechterzijde is een drie traveeën brede risaliet gedekt door een tentdak met zwarte dakpannen. Hier is de rondboogvormige hoofdingang van het gebouw, met hardstenen fronton. Ook het middelste gedeelte risaleert en is hoger opgetrokken, met een top voorzien van kantelen en aan weerszijden door hardsteen gekanteelde erkertorentjes. Tussen deze torentjes is een gevelsteen met daarop het wapen van Amsterdam. Aan de achterzijde is een afgerond risaliet voorzien van een gekanteelde weergang. Het gebouw wordt bekroond door een grote achtkantige toren met windvaan onder een spitsdak. Geschiedenis Op deze plek stond oorspronkelijk een kleine poort in de stadsmuren, de Raampoort, die in 1844 werd afgebroken. Het politiebureau werd gebouwd in 1888. Oorspronkelijk was het gebouw zowel politiepost als bureau voor de buurtsecretaris. Na de opheffing van de buurtsecretariaten in 1898 werd het hele gebouw in gebruik genomen als politiebureau. In 1929 werden drie naastgelegen percelen in de Marnixstraat bij het politiebureau betrokken. De Japanse designmeubelverkoper 'Time & Style' vestigde in 2017 in het gebouw een winkel. In fictie Bureau Raampoort komt voor in een reeks romans van Appie Baantjer. In De Cock en de moord op het vertrouwen (en de daarop gebaseerde aflevering van televisieserie Baantjer) bijvoorbeeld ontdekt De Cock dat er op bureau Raampoort dingen aan de hand zijn die het daglicht niet kunnen verdragen. In de boekenserie De Waal & Baantjer is het bureau de werkplek van de rechercheurs Van Opperdoes en Jacob. In 2014-2015 liep er een SBS6-politieserie, Bureau Raampoort, over rechercheurs van het politiebureau.
Het Reeland

Het Reeland is een wijk van de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De wijk is genoemd naar de ree, de rechte grenslijn tussen Dordrecht/Ter Merwe enerzijds (noordelijk) en Dubbeldam anderzijds. De Reeweg Oost, een grote weg in deze wijk die er eveneens zijn naam aan dankt volgt een deel van dit traject. Ondanks dat het Reeland oorspronkelijk deels uit Dubbeldams grondgebied bestond, zijn alle buurten in deze wijk gebouwd door de gemeente Dordrecht, die al ver voor 1970 grote delen van Dubbeldam had geannexeerd. Het Reeland is een diverse wijk die zich in verschillende buurten laat opdelen: de Wantijbuurt, de Transvaalbuurt, de Vogelbuurt, de Indische Buurt en het Land van Valk. In de Wantijbuurt, genoemd naar het aangelegen Wantij dat het Eiland van Dordrecht in tweeën deelt, wonen voornamelijk welgestelden. De Transvaalbuurt, de oudste buurt uit de wijk, ligt pal tegen de Negentiende-eeuwse schil aan en is een kleine volksbuurt. Ook de Vogelbuurt en Indische buurt, die min of meer één buurt vormen, zijn redelijk volks van karakter. Deze wijken liggen tussen de Noordendijk en de MerwedeLingelijn in. Het Land van Valk ten slotte, de enige buurt uit het Reeland die zuidelijk van de spoorlijn ligt, is een middenklassebuurt. Ook het Leerpark wordt er dikwijls bij gerekend. Naast de al genoemde Reeweg en Noordendijk kent de wijk onder meer ook nog de volgende grote wegen: de Krommedijk (bekend van het gelijknamige sportpark waarin het Riwal Hoogwerkers Stadion staat), de Oranjelaan (op de grens met de Negentiende-eeuwse schil), de Bankastraat, de Transvaalstraat, de Crayesteijnstraat en de Dubbeldamseweg Zuid. De spoorlijn die door de wijk loopt, heeft geen station in het Reeland; wel wordt de wijk door verschillende buslijnen aangedaan. Het grootste park in het Reeland is het Wantijpark, uiteraard gevestigd in de Wantijbuurt. Hier vindt men ook het Wantijbad. In de Indische buurt ligt het Sportpark Halmaheiraplein; bij het Land van Valk vindt men het al genoemde Sportpark Krommedijk. Afgezien van de sportvoorzieningen ligt de voornaamste betekenis van het Reeland bij de vele scholen die in het Leerpark staan. Voorheen bevond zich het Gemeenteziekenhuis (later Merwedeziekenhuis, thans Albert Schweitzer Ziekenhuis) tussen de Reeweg en de Bankastraat; dit ziekenhuis verhuisde begin jaren 90 naar de Albert Schweitzerplaats (langs de Karel Lotsyweg) in Sterrenburg. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Het Reeland
Rehobothkerk (Oegstgeest)

De Rehobothkerk is een kerk aan de Lijtweg in de Nederlandse plaats Oegstgeest, die onderdeel is van de Nederlandse Gereformeerde Kerken. De naam Rehoboth komt uit het Bijbelboek Genesis (26: 22) en verwijst naar de naam die Isaak gaf aan een waterput die hij gegraven had. Het kerkgebouw was oorspronkelijk een school. Het gebouw is in 1993 voor de functie van godshuis aangepast naar ontwerp van de architect A. Munneke in Warmond. De gereformeerd-vrijgemaakte gemeente in Oegstgeest, die bestaat sedert 1950, had tot 1993 geen eigen gebouw. Zij telde in 2013 ongeveer 220 leden. In 2023 is het kerkverband opgegaan in de Nederlandse Gereformeerde Kerken. Sinds 2006 heeft de kerk een eenklaviers orgel met zeven registers en aangehangen pedaal in bruikleen. Het orgel is in 1973 gemaakt door de orgelbouwersfirma K.B. Blank & Zn. te Herwijnen en stond tot 2004 in de (in dat jaar gesloten) Verzoeningskerk in Rijswijk ZH. Externe links Website van de Rehobothkerk Reliwiki met diverse afbeeldingen
Renkumse molen

De Renkumse molen, voorheen Molen Gebroeders Roosenboom is een in 1858 gebouwde windmolen en staat aan de Molenweg 53 in Renkum. De molen is een ronde bakstenen korenmolen van het type stellingmolen met 2 koppel maalstenen. Tot 1942 werd er met de molen gemalen. De maalstenen zijn na de restauratie in 2013 17der (150 cm doorsnede) kunststenen. Het ene koppel heeft een zwaaischerpsel en het andere koppel een stralenscherpsel. Daarnaast is er een elektrisch aangedreven koppel. De molen wordt weer gebruikt voor het malen van graan. Op 2 oktober 1910 werd door een windhoos het wiekenkruis met houten as en bovenwiel van de molen geslingerd. In 1924 werd de belt afgegraven, de molenromp vier meter verhoogd en een stelling aangebracht, die iets hoger dan de steenzolder zit. Via een lager gelegen schuurdak en een stellingtrap kon men op de stelling komen. Na de restauratie in 2013 moet men via twee aangepaste raamopeningen en enkele treden omhoog de stelling op. De stelling bestaat uit negen vakken, waarvan een zogenaamd roevak is. Het roevak is kleiner en heeft één ligger in plaats van twee liggers. Voor het steken van een roe werd vroeger het roevak opengelegd. Als gevolg van Slag om Arnhem en de daaropvolgende stagnatie van het front heeft de molen door oorlogsgeweld schade opgelopen en werd daarom in 1945 onttakeld. Daarna werd de molen als opslagruimte gebruikt. Hiervoor werden stalen constructies in de molen gebouwd. In 2013 is de molen gerestaureerd. Op 30 oktober 2013 is de 13.515 kg zware kap teruggeplaatst en zijn de roeden gestoken. De buitenroede heeft nummer 22 en de binnenroede nummer 21. De roeden zijn gemaakt door de firma Verdonkschot uit Wessem. De wiekenvorm is Oudhollands en de vlucht 24 meter. De houten, met dakleer beklede kap van de molen is nu voorzien van een zogenaamd Engels kruiwerk. De kap wordt gekruid met behulp van een kruilier. De scharnierende Vlaamse vang bestaat uit vier vangstukken en is voorzien van een wipstok. Om het bovenwiel zit een ijzeren hoep waar de vangstukken op aangrijpen. De vangbalk is in de ezel opgehangen met een schuif. De 4,30 m lange, gietijzeren bovenas met nummer 27 en gietjaar 2013 is gefabriceerd door ijzergieterij Geraedts. Het luiwerk is een sleepluiwerk. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,82. Het bovenwiel heeft 65 kammen en de bonkelaar heeft 35 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,857 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 12,8 cm. Het spoorwiel heeft 94 kammen en de steenrondsels 30 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 3,13 keer sneller dan de koningsspil en 5,82 keer sneller dan de bovenas. De steek is 8,8 cm. Eigenaren 1858 - eind 1800: Hendrik Hulshuizen eind 1800 - 2010 : Gebr. Roosenboom en nazaten 2010 - heden: Dennis van der Wal Fotogalerij Externe link Eigen website Bestek restauratie
Rijngemaal

Het Rijngemaal is een gemaal in Arnhem. Rioolwater uit onder meer het centrum van Arnhem wordt hier opgevangen in een natte kelder. Hier zorgen drie rioolwaterpompen dat het water naar de rioolwaterzuiveringsinstallatie in Duiven wordt vervoerd. Omdat ook het regenwater via dit gemaal wordt afgevoerd, kan bij extreme regenval het waterpeil in de kelder te hoog worden. Er treden dan (drie) overstortpompen in werking die het overtollig water afvoeren naar de Rijn. Geschiedenis Het gemaal werd gebouwd in 1965 als poldergemaal. Naar aanleiding van de in 1970 ingevoerde Wet verontreiniging oppervlaktewateren is het Rijngemaal in 1976 overgedragen aan het toenmalige zuiveringsschap Oostelijk Gelderland. Het zuiveringsschap heeft het Rijngemaal uitgebreid met een aantal vuilwaterpompen, die het afvalwater naar de in 1975 gebouwde rioolwaterzuiveringinstallatie Nieuwgraaf bij Duiven pompte. Omdat de pompen en de installatie verouderd waren, is het gemaal gerenoveerd in een gezamenlijk project van de Gemeente Arnhem en het Waterschap Rijn en IJssel. In augustus 2011 is begonnen met de sloop van het gebouw en de ontmanteling van de pompen. Op 29 november 2012 werd het nieuwe Rijngemaal geopend, waarbij een informatiepaneel werd onthuld. Het nieuwe gemaal heeft een grotere capaciteit en nieuwe pompen, waardoor de binnenstad van Arnhem beter bestand is tegen zware regenval en hoge waterstanden in de Rijn.
Ruychrocklaan 221

Het huis aan de Ruychrocklaan 221 te Den Haag, ook wel bekend als het Huis op de bunker, is een rijksmonument en een voorbeeld van een bunkerwoning. Het werd gebouwd op de fundamenten en andere delen van een voormalige bunker uit de Tweede Wereldoorlog. De bunker was onderdeel van een groter complex dat verbonden was aan het landgoed Clingendael, destijds het hoofdkwartier van Rijkscommissaris Arthur Seyss-Inquart. Het huis werd begin jaren 50 van de twintigste eeuw opgetrokken naar een ontwerp van de Nederlandse architect Romke de Vries. Een gedeelte van de bunker, de keuken, is thans als garage in gebruik. Vanwege de dikte van het dak van de bunker, zo'n 2,5 meter beton, is gekozen voor een buitentrap om de eigenlijke woonverdieping te bereiken. Mede vanwege "de inventiviteit waarmee de bunker in het ontwerp is geïntegreerd" is het gebouw in 2007 onder nummer 530871 opgenomen in het Rijksmonumentenregister. Externe link Het object op monumentenzorgdenhaag.nl
Schootsekerk

De Schootsekerk is een kerkgebouw dat zich bevindt aan de Schootsestraat 47 in het Eindhovense stadsdeel Strijp. De bakstenen kerk in expressionistische stijl werd gebouwd in 1934 als Hervormde kerk. Architect was Ferdinand Jantzen. De kerk werd in 1974 door de Hervormden afgestoten. Dezen gingen nu de Gereformeerde Maranathakerk medegebruiken. In hetzelfde jaar werd de Schootsekerk in gebruik genomen als Christelijke Gereformeerde kerk. De Christelijke Gereformeerden kerkten voordien in een gebouw aan de Plaggenstraat. Kenmerkend is het zeer hoge zadeldak op deze zaalkerk. Een zware ronde boog markeert de ingang. De verticale lijnen in de zijgevels zijn opvallend. Een vierkante toren, nauwelijks hoger dan het dak, wordt bekroond door een hoge, met koper beslagen spits, die ondertussen met blauwgroen patina is bedekt. De stijl van het gebouw doet aan art deco denken. Externe links website Schootsekerk ReliWiki Eindhoven in beeld
Sint-Barbarakerk (Vreeswijk)

De Sint-Barbarakerk is een rooms-katholieke parochiekerk in Vreeswijk, gemeente Nieuwegein. De kerk is gewijd aan de heilige Barbara van Nicomedië. Het kerkgebouw aan de Koninginnenlaan werd ingewijd in 1910 door mgr. Van de Wetering. Het verving een ouder kerkgebouw uit 1806. Het gebouw en de geloofsgemeenschap maken samen met acht omliggende kerken deel uit van de Parochie van de Heilige Drie-eenheid. Voorgeschiedenis In de middeleeuwen beschikte Vreeswijk over een eigen kerk met een eigen pastoor. Toen in 1580 de beoefening van de katholieke godsdienst werd verboden, bleef de pastoor vasthouden aan het oude geloof. Na twee jaar werd hij alsnog door Utrechtse regenten gearresteerd. Het kerkje ging over op de protestanten. De katholieken van Vreeswijk gingen toen kerken in schuilkerkjes op de omliggende landgoederen. Toen in 1688 Jutphaas een nieuwe grotere schuilkerk kreeg, kreeg Vreeswijk van hieruit ook een eigen pastoor. Een eigen kerkgebouw kwam pas in 1797. Een voormalige kostschool aan de samenvloeiing van de vaart met de Lek werd van binnen omgebouwd tot kerkzaal en pastorie. De parochie wordt gewijd aan de heilige Barbara. Vanwege de groeiende bevolking werd de kerkruimte al snel te klein en in 1806 werd op deze plek een grotere kerk gebouwd. De eerste steen werd door de negenjarige Mathijs den Hartog gelegd. Deze steen is in het voorportaal van de kerk te zien. In 1848 wordt deze kerk nog eens uitgebouwd. Ook deze kerk werd al spoedig te klein. Bouw van de huidige kerk In 1868 wordt aan de Koninginnenlaan de villa Schoonzicht aangekocht. De grote tuin kreeg de functie als katholieke begraafplaats. In 1900 wordt een verzoek om de oude Barbarakerk nog eens te vergroten afgewezen. Dan besluit men om de villa op de begraafplaats te slopen om op die plek een grote nieuwe kerk te bouwen. In 1908 wordt de klus uitbesteed voor f74.625,-. Architect is de Amersfoortse Herman Kroes. Op 21 juni 1909 wordt de eerste steen gelegd. Op 14 juli 1910 wordt de kerk door mgr. Van de Wetering ingewijd. Interieur Door geldgebrek blijft het interieur bescheiden. Wel kunnen er een aantal altaren aangeschaft worden van de hand van Mengelberg. Verder wordt de kerk vooral opgesierd door wandmozaïeken. De beelden op de zijaltaren zijn nog afkomstig uit de oude kerk. Pas in 1950 wordt er een orgel aangeschaft. Michel van Overbeeke maakte in 2011 vijf glasramen voor de kerk. Externe link Website van de geloofsgemeenschap