NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Froweinbos

Het Froweinbos is een bosgebied in de gemeente Gulpen-Wittem in de Nederlandse provincie Limburg. Het bos ligt ten noordoosten van Eys bij buurtschap Overeys en maakt onderdeel uit van het landgoed behorende bij Kasteel Goedenraad. Het ligt op de noordelijke dalwand van het Eyserbeekdal, op de zuidrand van het Plateau van Ubachsberg, en is een hellingbos. Aan de zuidrand van het bos stroomt de Eyserbeek. Naar het bos lopen twee paden, het Eikesvoetpad en de Weg langs 't Eikes, waarvan die laatste vroeger doorliep naar Vogelzang. Deze twee toponiemen suggereren dat het bos 't Eikes wordt of werd genoemd. In het bos staan er eeuwenoude beuken met soms wel een hoogte van 35 meter en een leeftijd van 200 jaar oud. Het bos is vernoemd naar de laatste particuliere eigenaar van het kasteel: Willem Frowein, directeur van de NV Staatsmijnen in Limburg. Het graf van Frowein ligt hoog in het bos, omgeven door rododendrons.
Galecopperbrug

De Galecopperbrug is een stalen tuibrug over het Amsterdam-Rijnkanaal bij de stad Utrecht. De brug bestaat eigenlijk uit twee delen, waarvan het eerste deel werd geopend in 1971 en het tweede deel in 1976. De brug fungeert als onderdeel van de autosnelweg A12 en verving een boogbrug uit 1936. De oude brug werd ongeveer 2 km naar het noordwesten verplaatst en overspant als de De Meernbrug nog steeds hetzelfde kanaal en fungeert nu als belangrijkste invalroute naar het centrum van Utrecht. In 1971 werd de Nationale Staalprijs aan de Galecopperbrug toegekend. De brug is 240 meter lang met een hoofdoverspanning van 180 meter. In feite zijn het twee bruggen die parallel liggen, maar onderling iets verschoven zijn omdat de brug het kanaal niet onder een rechte hoek kruist. De tweede helft werd pas gebouwd nadat de oude boogbrug verplaatst was en werd opengesteld in 1976. De brug heeft in totaal 12 rijstroken: per richting zijn er twee rijbanen van elk 3 rijstroken, daarmee heeft deze brug een beduidend grotere capaciteit dan zijn voorganger, die twee rijstroken per richting had. Onderhoud In de periode tussen 2013 en 2015 is er onderhoud aan de brug gepleegd. De rijbanen kregen een rijdek van versterkt beton en de brug is opgevijzeld om 70 cm meer doorvaarthoogte te geven zodat de brug aan de 9,10 meter Rijnvaarthoogte voldoet. Tijdens de renovatie zijn de voegovergangen, de stalen verbindingen tussen de brug en het wegdek, extra onder druk komen te staan. In september 2019 is begonnen om deze voegen te vervangen. In juni 2022 begonnen er weer werkzaamheden aan de brug met een verwachte einddatum van eind 2025. Onder andere de tuien van het dek richting Arnhem waren aan vervanging toe. Afbeeldingen
Geuldal

Het Geuldal is een dal in de Belgische Duitstalige Gemeenschap, de Belgische provincie Luik en de Nederlandse provincie Limburg. Het dal vormt het stroomgebied van de Geul en haar zijriviertjes. Het gebied wordt gekenmerkt door grote hoogteverschillen. Geografie Het dal heeft een lengte van zo'n 40 kilometer en strekt zich uit van het stroomopwaarts gelegen Lichtenbusch in het oosten naar het stroomafwaarts gelegen dorp Meerssen in het westen. In het westen mondt het dal uit in het Maasdal. In het noorden en noordoosten wordt het dal begrensd door het Plateau van Vijlen, het Plateau van Bocholtz, het Plateau van Ubachsberg en het Centraal Plateau. In het zuidwesten wordt het Geuldal begrensd door het Plateau van Herve, het Plateau van Crapoel en het Plateau van Margraten. In Nederland heeft het dal verschillende zijdalen van zijbeken waarvan de grootste dalen rond Gulpen in het Geuldal uitkomen: Selzerbeekdal, Gulpdal en Eyserbeekdal. Verder stroomafwaarts komen verschillende droogdalen op het Geuldal uit, waaronder de Elkenradergrub, Beertsengrub, Abelschegrub, Engwegengrub, Engwegengrub, Kleingracht, het Droogdal van Colmont en het Gerendal. Natura 2000 Het beschermde Natura 2000-gebied (gebiedsnummer 157, classificatie Heuvelland) in Nederland beslaat een oppervlak van 2472 hectare verdeeld over de gemeenten Eijsden-Margraten, Gulpen-Wittem, Maastricht, Meerssen, Nuth, Vaals, Valkenburg aan de Geul en Voerendaal. Tot het gebied behoort het beschermde natuurmonument de Meertensgroeve. In het zuidelijke deel van het dal (inclusief Gulpdal) gaat het om de volgende bossen: Vijlenerbossen (inclusief bossen Vaalserberg), Bovenste Bosch, Onderste Bosch, Roebelsbos, De Molt, Groote Bosch, Kruisbos, Schweibergerbos, Wagelerbos, Dunnenbos en een gebied op de Kruisberg. In het noordelijke deel van het dal gaat het onder andere om de bossen Bergse Heide (met Ingendael), Curfsgroeve, Meerssenerbroek en De Dellen. Topografie Topografisch 3D kaartbeeld van het Geuldal, gezien vanaf het Vijlenerbos richting Valkenburg. Peildatum topografie: februari 2018 Geologie Het gebied van het dal wordt door meerdere breuken doorkruist, waaronder de Geullebreuk, de Schin op Geulbreuk en de Klauwpijp. Externe link Natura 2000 Gebiedendatabase - synbiosys.alterra.nl
Geuldal

Geuldal este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 2.724 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Geuldal este situat la coordonatele 50.7794°N 5.9394°E﻿ ()50.7794; 5.9394. Înființare Situl Geuldal a fost declarat sit de importanță comunitară în iulie 1998 pentru a proteja 10 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în iulie 2015. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 14 habitate naturale: Cursuri de apă de la nivel de câmpie la nivel montan, cu vegetație Ranunculion fluitantis și Callitricho-Batrachion, Pajiști uscate europene, Pajiști carstice calcaroase sau bazofile, de Alysso-Sedion albi, Pajiști calaminariene cu Violetalia calaminariae, Pajiști uscate seminaturale și facies de acoperire cu tufișuri pe substraturi calcaroase (Festuco-Brometalia) (* situri importante pentru orhidee), Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Fânețe de joasă altitudine (Alopecurus pratensis, Sanguisorba officinalis), Izvoare petrifiante cu formare de travertin (Cratoneurion), Mlaștini alcaline, Păduri de fag Luzulo-Fagetum, Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: amfibieni (2): izvoraș-cu-burta-galbenă (Bombina variegata), triton cu creastă (Triturus cristatus) mamifere (4): castor (Castor fiber), liliac de iaz (Myotis dasycneme), liliac cărămiziu (Myotis emarginatus), liliac comun (Myotis myotis) nevertebrate (2): Euplagia quadripunctaria, rădașcă (Lucanus cervus) pești (2): zglăvoacă (Cottus gobio), cicar (Lampetra planeri) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Gorp de Leij

Gorp de Leij is een natuurgebied van 92 ha dat een deel van het dal van de Rovertse Leij omvat alsmede een ten westen hiervan gelegen bos- en heidegebied. Het gebied bevindt zich ten zuiden van de kom van Goirle en het wordt beheerd door de Stichting Brabants Landschap. Het gebied wordt ingesloten door het uitgestrekte landgoed Gorp en Roovert in het oosten en het in de jaren 50 van de 20e eeuw nog ten behoeve van de landbouw ontgonnen heidegebied De Braacken. De Rovertse Leij is een meanderende beek gebleven. In de geërodeerde buitenbochten broedt de ijsvogel. De beek wordt omzoomd door bosweitjes en in het bos vindt men bosanemoon en dalkruid. Meer naar het westen wordt het terrein hoger, via gagelstruweel en dennenbos komt men in heidegebied. Hier liggen twee vennen: het Sluiskensven en het Palenven, vroeger gebruikt voor het wateren (verduurzamen) van palen. Hier leven de Heikikker, de Hazelworm en de Levendbarende hagedis. Het water van de Rovertse Leij is nog niet van goede kwaliteit, maar de bedoeling is dat dit verbeterd gaat worden. Externe link Gorp de Leij op brabants landschap.nl
Marnix Gymnasium

The Marnix, het Rotterdamse Gymnasium is a school located in Rotterdam, Netherlands. The school is named after Philips of Marnix, lord of Saint-Aldegonde. It teaches secondary education in the Netherlands and prepares students for a tertiary education at Dutch universities. History The school was founded in 1903. Its naming after the Calvinist Philips of Marnix was done out of deliberate jealousy of the name of the Gymnasium Erasmianum, which is named after the far more famous humanist Desiderius Erasmus. After the Second World War the then deputy head of the school, Jan Karsemeijer, had to go into hiding from the authorities. He had published an article on the teaching of literature that was openly applauding Nazi thought. School has moved twice in its history. First in 1927, and a third time some three decades ago. It is currently located near Diergaarde Blijdorp. In 2003 the school celebrated its last centennial. These celebrations included a speech by Maria van der Hoeven, the Minister of Education, Culture and Science. Curriculum The Marnix Gymnasium teaches the gymnasium variant of special education. This means that it normally takes six years to complete the curriculum, and that Ancient Greek, Latin and a general course on antiquity (KCV) are compulsory subjects in addition to the normal college preparatory courses. In 2006 the school became the first in Rotterdam to offer Russian as an optional subject. Notable people Alumni Willem Aantjes (1923), politician Dirk Willem van Krevelen, chemical engineer and scientist Johan Herman Bavinck (1895), missionary and theologian Gerard van Walsum (1900), former mayor of Rotterdam References
Groenewegbrug

De Groenewegbrug is een ophaalbrug in de Nederlandse gemeente Rotterdam. De brug over de ringvaart van de Zuidplaspolder verbindt aan de westkant de Rotterdamse wijk Nesselande met aan de oostkant de gemeente Zuidplas. De Groenewegbrug is vernoemd naar de ernaast gelegen Groeneweg. Trivia In november 2010 is de Groenewegbrug gerenoveerd in opdracht van de Gemeentewerken Rotterdam. De tijd die hier voor nodig was kwam op ongeveer 5 maanden. Maart 2011 is de Groenewegbrug nogmaals voor 6 weken buiten gebruik geweest voor een renovatie. De brug was op vrijdag 15 april 2011 aan het einde van de middag weer geopend. Op dinsdag 27 maart 2012 maakte Omroep Zuidplas bekend dat de politiek in Zuidplas unaniem had ingestemd met een voorstel van tolheffing voor het gebruik van de Groenewegbrug. Dit was een 1 aprilgrap.
Grote Kerk (Almelo)

De Grote Kerk in Almelo is een stadskerk van het type kruiskerk. Het koor, uit 1493 en daarmee het oudste stukje gebouw in de stad Almelo, behoorde tot de voormalige slotkapel. De rest dateert uit 1738. In 1873 is de kerk nog verbouwd en in 1957 gerenoveerd. Orgels De kerk heeft 3 orgels: hoofdorgel, koororgel en transeptorgel. Van het hoofdorgel is de kast uit 1754, maar het binnenwerk is in 1963 gebouwd door de firma Willem van Leeuwen Gzn. (Leiderdorp). Er vinden regelmatig concerten plaats Toren De toren heeft 3 kerkklokken en een mechanisch uurwerk.
Haagbrug

De Haagbrug verbindt het Noordeindeplein met de Haagweg over de Trekvliet in de Nederlandse stad Leiden. Typering De Haagbrug is uitgevoerd als vaste liggerbrug met landhoofden en pijler van beton en metselwerk. De brug is voorzien van betonvulling en gietasfaltdek. De brug is 15,00 m breed met als wegindeling een rijweg van 9,00 m, en aan weerszijden trottoirs van 3,00 m. De brug is tevens uitgevoerd als keersluis. Geschiedenis De Trekvliet werd in 1638 gegraven ten behoeve van de trekschuitverbindingen met Delft en Den Haag. Toen in 1884 de Trekvliet werd doorgetrokken tot het Galgewater (de lokale benaming van de Oude Rijn) werd hier een gelijkarmige draaibrug aangelegd met twee doorvaarten van 7 m. Het beheer van de brug ging in 1922 over naar de gemeente Leiden. Die verving de draaibrug in 1936 door de huidige vaste brug. De pijler en landhoofden van de draaibrug zijn nog aanwezig naast de nieuwe brug. In 1985 werd de brug gerenoveerd. Hierbij werden de natuurstenen vernieuwd. In 1989 werden nieuwe sluisdeuren aangebracht. In 2000 verving de gemeente het trottoir van de Haagbrug aan de kant van de Rijn en Schiekade tussen de Haagweg en het Noordeinde(plein). Onder de brug bevindt zich een (schuil)kelder. Deze is thans niet in gebruik. Plannen uit 2018 en 2020 om op het landhoofd (en onder de kelder) een woning te bouwen als onderdeel van het Leidse Parels-project (initiatief van architect Fons Verheijen) vinden vooralsnog geen doorgang.
Hamboskapel

De Mariakapel Hambos of Hamboskapel is een kapel ten zuiden van buurtschap Ham in de gemeente Kerkrade in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel ligt op een heuvel in het Hambos aan de Nullanderbergsweg in de buurt van de Hambosweg. Aan de voet van de heuvel ligt de Anstelerbeek die door de Anstelvallei stroomt. In de buurt van de kapel ligt er een begraafplaats. Geschiedenis De kapel is gewijd aan Maria. Op 19 september 1937 werd de kapel ingezegend. Daarbij werd tegelijkertijd het hele dekenaat Kerkrade gewijd aan de heilige maagd. Opbouw De achthoekige kapel ligt op een verhoogd bordes met trappen en heeft een achtzijdig tentdak met daarop een dakruiter. Aan de voorzijde is de kapel aan drie zijden opengewerkt met crème-kleurige zuilen. De muren zijn wit geschilderd.
Harbour Village

De Harbour Village bestaat uit twee multifunctionele gebouwen in het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam op het Wijnhaveneiland in het Maritiem District. De gebouwen bereikten in 2001 het hoogste punt en zijn voltooid in 2002. Jufferstraat en Bierstraat De Harbour Village bestaat uit twee woontorens, gelegen aan de Jufferstraat en de Bierstraat. Er zijn onder meer huur- en koopappartementen ondergebracht, commerciële ruimten, een buitenspeelplaats, een parkeergarage en kelderbergingen. De woontoren aan de Jufferstraat is 85 meter hoog en telt 29 verdiepingen. De woontoren aan de Bierstraat is 70 meter hoog en telt 24 verdiepingen. De begane grond en de verdiepingen 1 tot en met 4 zijn ingericht voor winkels en kantoren. Het gehele Harbour Village-complex telt 187 appartementen en is voorzien van een open glasvezelnetwerk. Op de bovenste verdiepingen bevinden zich enkele penthouses. Ontwerp De Harbour Village is ontworpen door HM Architecten. Bijzonder aan het ontwerp is de glazen gevel die zich over de gehele hoogte van de torens laat uitstrekken. In de praktijk betekent dit dat het glas van vloer tot plafond doorloopt met veel natuurlijke lichtinval en de bewoners van de boven- tot de onderkant uitzicht hebben. Dit uitzicht kan zijn over de rivier de Maas en/of het stadscentrum. Doordat er zich in de torens niet meer dan vier appartementen per verdieping bevinden, heeft iedere woning uitzicht aan minstens twee gevelzijden. Wijnhaveneiland De Harbour Village was het eerste multifunctionele gebouwencomplex van de ontwikkelingsfase van het in Rotterdam centrum gelegen Wijnhaveneiland, gevolgd door de Waterstadtoren, Scheepmakerstoren, The Red Apple, 100Hoog en Up:Town. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam Externe links Skylinecity.info Rotterdam.nl
Zaanse Schans

Zaanse Schans je restaurovaná historická vesnice – skanzen obytných a hospodářských staveb v oblasti Severní Holandsko v Nizozemsku. Dokumentuje historii jedné z nejstarších průmyslových oblastí Evropy. Hospodářský význam Hospodářský význam regionu řeky Zaan začal již ve středověku. Po dlouhý čas většina obyvatelů stále musela vydělávat na své živobytí mimo region. Pro ostatní lokalita Zaan představovala bezpečné útočiště. A to hlavně pro baptisty prchající před náboženským pronásledováním z římsko-katolického jižního Holandska. Rodilí a imigranti pracovali jeden vedle druhého pro rozkvět zaanského průmyslu. To utvářelo silného pospolitého ducha v celé komunitě. Zaanský region se rozvíjel v příjemné místo pro žití a práci. Lidé podél Zaanu začali být hrdí na své tradice a svůj společenský život. Život z větru Na rovinaté ploše Zaanu, kde se stromům nedařilo kvůli bažinaté zemině, vítr foukal neustále. Při hledání obživy lidé objevili sílu a rychlost větru. První pila v mlýně v roce 1596 spustila vysokou rychlostí rozmach zaanského průmyslu. Všech tisíc větrných mlýnů zásobovalo během dvou století čistou energií tuto první průmyslovou plochu v evropské historii. V 18. století už 400 větrných mlýnů nestačilo dodávat dost energie pro pokrytí stoupající poptávky. Větrné mlýny Bývalé větrné mlýny byly malé společnosti s dělníky a pokročilou formou řízení. V průběhu let byly tyto rodinné obchody chytře vedeny a rozšířeny. Jádrem průmyslu bylo zpracování obilnin. Mlel se zde ječmen pro výrobu lodních sucharů a další obilniny, které tvořily základ jídelníčku tehdejších obyvatel Evropy. Dobře známé jméno regionu začalo být uznávaným fondem nizozemské národní ekonomie. Ve 20. století získal zaanský region renomé jako „Holandská spižírna“. Vytříbenost a propracování surovin byla jádro obchodu starých mlýnů. Nynější dodavatelské a výrobní společnosti v Zaanu jsou výsledkem této duchaplnosti. Skanzen S rekonstrukcí vesnice Zaanse Schans, která se nachází na břehu řeky Zaan poblíž města Zaanstad, se započalo po roce 1945. Tato osada dává jedinečný dojem jak vesnice měla vypadat v 17. a 18. století. Skanzen obsahuje soubor typických zelenobílých dřevěných domů a mlýnů s původními dílnami na výrobu dřeváků a sýrů. Dále jsou zde specializované historické obchůdky a pekárna. Z dalších průmyslových staveb jmenujme mlýn na lisování oleje (Oliemolen De Zoeker z roku 1673) a mlýn na tření barev (Werfmolen De Kat z roku 1784). Turistika Poblíž vesnice se nachází několik muzeí a centrum služeb pro turisty. K možnostem patří i půjčení lodi pro vyjížďku po řece Zaan. Odkazy Reference Související články Skanzen Nizozemsko Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Zaanse Schans na Wikimedia Commons www.zaanseschans.nl anglicky www.zaansmuseum.nl nizozemsky Foto's van Zaanse Schans Archivováno 31. 3. 2008 na Wayback Machine. německy
Zaanse Schans

Zaanse Schans er et kvarter i Zaandam, nær Zaandijk, Nederlandene. Det er bedst kendt for sin samling af historiske vindmøller og træhuse, som er blevet flyttet hertil fra det bredere område nord for Amsterdam for at blive bevaret. Fra 1961 til 1974 blev gamle bygninger fra hele regionen kendt som Zaanstreek flyttet til Zaanse Schans ved hjælp af blokvogne. To af vindmøllerne i Zaanse Schans er bevaret på deres oprindelige placering, hvor de først blev opført, og udgør derfor ikke en del af de flyttede strukturer. Zaans Museum, grundlagt i 1994, nær den første Zaanse Schans-vindmølle, ligger syd for kvarteret. Dette arkitektoniske reservat for zaansk træbyggeri er et beskyttet landsbymiljø på grund af sin arkitektonisk-historiske og landskabelige værdi. Det har udviklet sig til en international turistdestination med flere millioner besøgende hvert år: i 2016 var der 1,8 millioner, i 2017 – 2,2 millioner. Det er dermed blandt de mest besøgte attraktioner i Holland. Etymologi og historie Zaanse Schans har fået sit navn fra floden Zaan og sin oprindelige funktion som skanse (schans på nederlandsk) mod de spanske tropper under den Firsårskrigen for nederlandsk uafhængighed. Seværdigheder Zaanse Schans er en populær turistattraktion og et ankerpunkt på den European Route of Industrial Heritage (ERIH). Kvarteret tiltrækker mange besøgende hvert år. Det betjenes af Zaandijk Zaanse Schans jernbanestation, 18 minutter fra Amsterdam Centraal. Zaanse Schans er en blanding af beboede huse, virksomheder, museer og vindmøller. Det udendørs område i Zaanse Schans er gratis at besøge, og mange steder, såsom ostefabrikken, træsko-værkstedet, bagerimuseet og tin-støberiet, er gratis at besøge, ligesom mange butikker. Omkring 80 % af alle indendørs steder er gratis at besøge. Museerne, vindmøllerne og Zaanse Time Museum opkræver dog entré eller deltager i et fælles adgangskort. Dette kort er ikke obligatorisk for at besøge Zaanse Schans-området. Vindmøller Vindmøllerne blev bygget efter 1574. Se også Pumpemølle Referencer Eksterne henvisninger
Zaanse Schans

Die Zaanse Schans ist ein Ort in der niederländischen Gemeinde Zaanstad, gegenüber von Zaandijk an der Zaan gelegen. Ungefähr 3.000.000 Besucher besichtigen jährlich dieses Dorf mit knapp 100 Einwohnern, das mit dem Gedanken errichtet wurde, das historische Erbe dieses ältesten Industriegebiets der Niederlande zu zeigen. Viele Häuser des Ortsteils sind bewohnt, so dass nicht nur Touristen auf dem Gelände anzutreffen sind. In Zaanse Schans gibt es das Zaans Museum sowie ein Holzschuh-Museum. Geschichte Der Name Schans erinnert an die gleichnamige Schanze, die 1574 von Diederik Sonoy, einem Gouverneur unter Willem I, Prinz von Oranien, gegen die spanischen Angreifer gebaut wurde. 1928 wurde – zunächst in einem Wohnhaus – ein Mühlenmuseum (Zaans Molenmuseum) eingerichtet. Zwischen 1961 und 1974 wurden viele alte Gebäude aus der Zaanstreek zur Zaanse Schans transportiert, wieder aufgebaut und in ihren ursprünglichen Zustand versetzt. Die am Ort bestehenden Windmühlen wurden restauriert, weitere aus der Zaanstreek dazugestellt. Auch in den späteren Jahren wurden immer wieder alte Gebäude dort aufgestellt. Die Besucher können verschiedene alte Häuser besichtigen, darunter eine Nachbildung des ersten Ladens von Albert Heijn, aus dem eine niederländische Supermarktkette hervorging. Neben den Souvenirläden kann man eine Käserei, eine Küferei, eine Holzschuhwerkstatt, ein Bäckereimuseum, das Zaanse Uhrenmuseum und die Farbmühle De Kat, besuchen. Auch alle anderen Industriewindmühlen sind zu besichtigen. Anschließend an das Freigelände befindet sich das Zaans Museum, das einen Einblick in die Entwicklung der Zaanstreek als Industriegebiet gewährt. Erzeugnisse, die auf dem Gelände hergestellt werden, Senf, Käse, Gebäck und so weiter kann man dort kaufen. Mühlen an der Zaanse Schans Gewürzmühle De Huisman Paltrok-Sägemühle De Gekroonde Poelenburg Farbmühle De Kat Sägemühle Het Jonge Schaap Ölmühle De Os Ölmühle De Zoeker Sägemühle Het Klaverblad Ölmühle De Bonte Hen Diese Mühlen stehen alle am Ostufer der Zaan. Weitere Mühlen, meist Weidemühlen, sind auf dem Gelände aufgestellt. Gegenüber steht auf der anderen Straßenseite die Ölmühle De Ooijevaar (deutsch: Der Storch) und am anderen Ufer der Zaan die Getreidemühle De (Bleeke) Dood. Der Eintritt in das Freigelände und für das Holzschuhmuseum ist frei, zur Innenbesichtigung der Mühlen, der vorhandenen historischen Häuser muss ein Eintrittsgeld bezahlt werden. Ab 2026 sollen Touristen schon für den Zutritt auf das Gelände eine Gebühr zahlen, für Einheimische bleibt der Zugang kostenfrei. Siehe auch Liste von Freilichtmuseen Literatur Paul Meurs: Vijftig Jaar Zaanse Schans. Een monumentenreservaat dat geen openluchtmuseum mocht worden. In: Bulletin van de Koninklijke Nederlandse Oudheidkundige Bond (Bulletin KNOB), Jg. 112 (2013), Nr. 4, S. 185–201. Weblinks Website des Ortes (u. a. niederländisch, deutsch, englisch) Website des Freilichtmuseums (u. a. niederländisch, deutsch, englisch) Das mittlerweile völlig überlaufene Dorf Einzelnachweise