NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Port lotniczy Groningen-Eelde

Port lotniczy Groningen-Eelde (IATA: GRQ, ICAO: EHGG) – lotnisko znajduje się w miejscowości Eelde, około 11 kilometrów od Groningen. Od 2021 port tworzy pierwszą na świecie tzw. lotniczą dolinę wodorową. Celem tego przedsięwzięcia ma być uczynienie z lotniska najbardziej zrównoważonego ekologicznie portu lotniczego Europy. Linie lotnicze i połączenia Przypisy
Aeroportul Groningen Eelde

Aeroportul Groningen Eelde (IATA: GRQ, ICAO: EHGG) este un aeroport din Tynaarlo, Drenthe, Țările de Jos ce deservește zona Groningen. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 87.205 pasageri. A fost deschis în 23 mai 1931 și numit după zona deservită. Situat la o altitudine de 5 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista are orientarea 05/23. Terminale Note Vezi și
Элде (аэропорт)

Гронингенский аэропорт Элде (нид. Groningen Airport Eelde; ИАТА: GRQ, ИКАО: EHGG) — небольшой международный аэропорт на северо-востоке Нидерландов. Он расположен поблизости от городка Элде в провинции Дренте, в 8,9 км к югу от города Гронинген в провинции Гронинген. Аэропорт также является базой летной академии KLM, аэроклуба Noord Nederlandse Aero Club (NNAC) и предприятия General Enterprises/Cirrus Sales & Service. Аэропорт начал свою деятельность под названием «Hakenkampsveld» в 1928 году и был официально открыт в 1931 году. В 1933 году он был переименован в «Luchthaven Eelde». Во время Второй мировой войны аэропорт оккупировали немецкие военные. С 1958 года из аэропорта отправляются рейсы в Европу. С 1988 года аэропорт носит название Groningen Airport Eelde. Авиакомпании и направления Следующие авиакомпании выполняют регулярные и чартерные рейсы в Гронинген и обратно: Статистика Данные из запроса в Викиданные. Наземный транспорт Автомобиль До аэропорта можно добраться на автомобиле по съезду 37 с автомагистрали A28. Велосипед Выделенная велосипедная инфраструктура существует почти на всём пути от города Гронинген до Гронингенского аэропорта Элде; используются либо Groningerweg/Hoofdweg, либо велосипедные дорожки, параллельные автомагистрали A28/E232. Общественный транспорт Ближайшие крупные железнодорожные станции находятся в Ассене и Гронингене. Автобусный маршрут соединяет аэропорт с Гронингеном. Автобусное сообщение с Ассеном возможно с пересадкой в Де-Пюнт. Маршрут 9 обслуживается компанией Qbuzz и представляет собой регулярный городской автобус, который соединяет железнодорожный вокзал Гронинген-Норд с деревней Де-Пюнт через центр города, железнодорожный вокзал Гронингена, город Элде и аэропорт. На автобусной станции Де-Пюнт маршрут 9 стыкуется с маршрутом 50 до железнодорожного вокзала Ассена. Маршруты 9 и 50 работают каждые полчаса утром и днём с понедельника по субботу и ежечасно по вечерам в воскресенье. Примечания
Groningen-Eeldes flygplats

Groningen Airport Eelde (IATA: GRQ, ICAO: EHGG) är en civil flygplats i Eelde utanför Groningen i Nederländerna. Flygplatsen används mest till chartertrafik, men har också några få reguljärflyg. 2018 betjänade flygplatsen cirka 240 000 passagerare. KLM Flight Academy håller till vid flygplatsen. Rutter AirX Charter Vintern 2021: Sälen AIS Airlines (Köpenhamn, Münster-Osnabrück) Blue Islands (Guernsey) Corendon Airlines (Antalya, Kreta) Transavia.com (Faro, Kreta, Mallorca, Teneriffa) TUI Airlines (Gran Canaria) Referenser Externa länkar Groningen Airport Eelde (official site) Airliners.net - photos taken at Groningen Airport Eelde Flygplatsinformation för EHGG på World Aero Data. Nuvarande uppgifter från oktober 2006.
Гронінген (аеропорт)

Аеропорт Гронінген-Елде (нід. Groningen Airport Eelde (IATA: GRQ, ICAO: EHGG)) — невеликий міжнародний аеропорт поблизу Елде, провінція Дренте на північному сході Нідерландів. За 8,9 км S від міста Гронінген. В 2015 році аеропорт обробив 220 710 пасажирів. Аеропорт також є базою льотної академії KLM, Noord Nederlandse Aero Club (NNAC) та загальної авіації. Аеропорт почав працювати під назвою «Hakenkampsveld» в 1928 році і був офіційно відкритий в 1931 році. В 1933 році його було перейменовано на «Luchthaven Eelde». З 1958 року з аеропорту виконуються рейси до аеропортів Європи. З 1988 року аеропорт має назву Groningen Airport Eelde. Аеропорт є хабом для: Flybe Transavia Авіалінії та напрямки, липень 2022 Статистика Примітки Посилання Офіційний вебсайт [Архівовано 4 квітня 2019 у Wayback Machine.]
Martinus-Nijhoff-Brücke

Die Martinus-Nijhoff-Brücke (niederländisch Martinus Nijhoffbrug) überspannt zwischen den niederländischen Gemeinden Zaltbommel und West Betuwe die Waal, den südlichen Arm des Rheins im Rhein-Maas-Delta. Auf der 1993 bis 1996 errichteten rund 990 Meter langen Schrägseilbrücke verläuft der Rijksweg 2, eine der wichtigsten Nord-Süd-Verbindungen in den Niederlanden, sowie zwei Fußgänger- und Fahrradwege. Das weithin sichtbare Bauwerk befindet sich bei Rhein-Kilometer 933,60 und Kilometer 75,23 der niederländischen Wasserstraße 101 (Rhein–Waal–Boven-Merwede–Beneden-Merwede–Noord). Die Vorlandbrücke hat eine Länge von 565,05 Metern. Die von der symmetrischen Schrägseilkonstruktion getragene Strombrücke misst 423,37 Meter bei einer maximalen Stützweite von 256 Metern. Die Vorlandbrücke ist 34,38 Meter breit, die Strombrücke 38,84 Meter. Für den Straßenverkehr stehen 2 × 3 Richtungsfahrbahnen mit einer Breite von 32,55 Metern (inkl. Mittelstreifen) zur Verfügung. Die 120 Trageseile bestehen aus 160 bis 280 Millimeter dicken, mit High Density Polyethylen beschichteten Spannstahlkabeln. Die Gesamtlänge der Kabel beträgt rund 540 Kilometer. Die Konstruktion hängt im Fächersystem an vier jeweils 71,66 Meter hohen und 3,14 bis 5,40 Meter dicken Pylonen. Insgesamt wurden bei der Brücke rund 58.000 Kubikmeter Beton und 5.776 Tonnen Stahl (ohne Schrägseile) verbaut. Das am 18. Januar 1996 von der damaligen Verkehrsministerin Annemarie Jorritsma eröffnete Bauwerk ist nach dem Lyriker Martinus Nijhoff (1894–1953) benannt. Dieser hatte 1934 der Brücke von Bommel, dem inzwischen abgerissenen historischen Vorgänger der heutigen Autobahnbrücke, in einem Sonett eine Textzeile gewidmet. Unmittelbar neben der Martinus-Nijhoff-Brücke befindet sich die historische Dr.-W.-Hupkes-Eisenbahnbrücke. Bildergalerie Siehe auch Liste der Rheinbrücken Weblinks Martinus Nijhoffbrug. In: Structurae Martinus Nijhoffbrug In: brueckenweb.de
Martinus Nijhoffbrug

De Martinus Nijhoffbrug is een kabel- of tuibrug over de rivier de Waal nabij Zaltbommel in de A2 op Rkm 933,6. De brug werd op 18 januari 1996 geopend door minister Jorritsma van Verkeer en Waterstaat. De brug is de vervanging van de oude en te smalle Bommelse Brug uit 1933, die in april 2007 werd gesloopt. De brug is genoemd naar de dichter Martinus Nijhoff. In het wellicht bekendste sonnet van Martinus Nijhoff, De moeder de vrouw, vertelt de dichter dat hij naar (Zalt)Bommel gaat om de (toen nieuwe) brug te zien, de voorganger van de huidige brug. In het gedicht wordt overigens niet zozeer de brug bezongen, als wel de psalmzingende vrouw die op een schip voorbijvaart. De brug heeft aan de westzijde een van het snelverkeer gescheiden rijbaan voor langzaam verkeer, waaronder voetgangers. Ten oosten van de Martinus Nijhoffbrug ligt de spoorbrug (Dr. W. Hupkesbrug) uit 1869. 1 aprilgrap Op 1 april 2012 was de Martinus Nijhoffbrug doelwit bij een grap. Iemand zou een kabel van de brug hebben zien bewegen. Hierop zou Rijkswaterstaat in opdracht van het KLPD op het water en op het land de brug gaan inspecteren. Rijkswaterstaat zou een ingenieur in dienst hebben, met T.W. Lirpanee (omgedraaid: Eenapril) als naam. De ophef kwam via het socialemediaplatform Twitter tot stand. Het bleek echter niet waar te zijn. De Landelijke Informatiedienst van Rijkswaterstaat heeft op diverse manieren moeten laten weten, aan weggebruikers, dat het niet waar was.
Protestant church of Gytsjerk

The Protestant church of Gytsjerk or Saint Martin's church is a religious building in Gytsjerk, Netherlands, one of the numerous medieval churches in Friesland. It is a late 12th century Romanesque church with a 19th-century facade. Over time the church was several times changed/converted but the North wall, South wall and choir show still beautiful signs of the Romanesque tuffstone church. The church is located on the Canterlandseweg 63 and was once a Roman Catholic church dedicated to Saint Martin but became a Protestant church after the Protestant Reformation. It is listed as a Rijksmonument, number 35654 and is rated with a very high historical value. References
Martinuskerk (Giekerk)

De Martinuskerk is een kerkgebouw in Giekerk in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk gewijd aan de heilige Martinus. De eenbeukige kerk uit de 12e eeuw heeft nog delen van tufsteen van een eerdere kerk, waaronder het vijfzijdig koor dat voorzien is van een rondboogfries. De kerk werd in de 16e eeuw verhoogd en voorzien van een houten tongewelf. Uit de 18e eeuw zijn de vensters aan de zuidzijde, de overhuifde herenbank en enkele rouwborden. De oude preekstoel ging in 1937 na een brand verloren. De oude zadeldaktoren is in 1869 vervangen door een nieuwe geveltoren aan de westzijde. De luidklok uit 1809 werd door de Duitse bezetter gevorderd en in 1948 vervangen. Het orgel uit 1896 is gemaakt door Bakker & Timmenga. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Tietjerksteradeel Kerken in Friesland
Brug 811

Brug 811 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuid. De brug is gelegen in de Buitenveldertselaan en voert over een afwateringstocht die eindigt in "Kleine Wetering"; ze landt in het zuiden op 't Kleine Loopveld. De brug werd aangelegd om een doorgaande route te maken tussen Amsterdam en Amstelveen verder resulterend in een duiker en Brug Uilenstede. De brug is een belangrijke verbinding tussen de steden en het lokale vervoer en ligt in de Stadsroute 109. Tussen de brug 811 en Brug Uilenstede ligt de tramhalte Uilenstede op de duiker. Brug 811 is een brede verkeersbrug; er zijn zowel naar het noorden als naar het zuiden een voetpad (breedte 4,20 meter), een fietspad (3,60 meter), stoeptegels (1,70 meter), 2 rijbanen voor snelverkeer (samen 7,5 meter) en een trambaan (7 meter) met daartussen een zeer smalle middenberm (de trambak is 14 meter breed). Er is een overspanning van 9,5 meter over een watergang van 25 meter; de landhoofden staan dus ver in het water. Desalniettemin wordt de brug ondersteund door twee brugpijlers annex jukken, die de maximale doorvaartbreedte op vier meter houden. Het ontwerp is afkomstig van Dirk Sterenberg dan werkend voor de Dienst der Publieke Werken, gezien de uitvoering van brugleuningen vermoedelijk ook verantwoordelijk voor de Brug Uilenstede. In mei 1962 was de doorgaande route een feit, hetgeen verkeerstechnisch de Amstelveenseweg, tot dan toe de doorgaande route, tijdelijk ontlastte. Oorspronkelijk reed er geen openbaar vervoer over de brug. In 1965 was er een plan voor een verlenging van tram 24 naar Amstelveen en zou over de brug worden geleid maar door de opkomende metroplannen ging dit niet door evenals de metro zelf. In 1972 verscheen voor het eerst een buslijn over de brug bus 49, in 1975 gevolgd door bus 67. Deze verdwenen in 1990 toen de tram/sneltramhalte van tram 5 en sneltram 51 aangelegd werd met oorspronkelijk een hoog noordelijk gedeelte en een laag zuidelijk gedeelte. Op 3 maart 2019 verdween sneltram 51 maar bleef tram 5 en op 13 december 2020 verscheen tram 25. In de zomer van 2019 werd ook de noordelijk gelegen hooggelegen tramhalte verlaagd.
Kasteel de Wildenborch

Das Kasteel de Wildenborch ist ein Schloss und Gutshof in der niederländischen Provinz Gelderland. Es befindet sich zwischen den Dörfern Lochem, Ruurlo und Vorden in der Gemeinde Bronckhorst. Es war bis Mitte des 16. Jahrhunderts im Besitz der Herren von Wisch, einem bedeutsamen Geschlecht im Herzogtum Geldern. Geschichte De Wildenborch wurde erstmals im Jahr 1372 erwähnt, als Raubritter Sweder Rodebaert von Wisch Eigentümer der Burg war. Die Anlage lag strategisch günstig von Sümpfen umgeben und war nach Raubzügen ein idealer Rückzugsort. Die Herren von Wisch hielten regelmäßig Raubzüge in den Gebieten der Grafschaft Zutphen und der Herrschaft Overijssel ab. Als Reaktion davon belagerten im Jahr 1490 Deventer Bürger Wildenborch und Zutphener Bürger das Kasteel Wisch in Terborg, aber ohne viel Erfolg. Unter Druck von Herzog Karl von Geldern, der die Anlage dreimal vergeblich belagerte, gab Burgherr Johann von Wisch schließlich im Jahr 1512 auf und die Burg wurde ein herzogliches Offenhaus. Johanns Enkel Joachim von Wisch unternahm aber wieder ab dem Jahr 1519 Raubzüge, sodass der Herzog 1523 eine feste Besatzung auf der Burg stationierte und die Befestigungen schleifen ließ. Mit dem Tod von Joachim von Wisch im Jahr 1544 starb das Geschlecht von Wisch im Mannesstamm aus und das Erbe ging an seine Schwester Irmgard, Ehegattin von Georg von Limburg-Styrum. Im Jahr 1757 übertrug Graf Wilhelm Otto Friedrich von Quadt das Gut Wildenborch den Architekten Matthieu und François Soiron aus Maastricht, aus Dankbarkeit für ihre Leistung bei dem Bau des Schloss Wickrath bei Mönchengladbach. Gut zehn Jahre später verkauften die Brüder das Gut. Seit 1780 bis heute gehört es der Familie Staring. Im 19. Jahrhundert lebte der niederländische Dichter A. C. W. Staring hier. Weblinks Website über das Schloss (niederländisch) Kasteel De Wildenborch In: absolutefacts.nl (niederländisch)
Gerbrandytoren

Gerbrandytoren (doslova Gerbrandyho věž) je 366,8 metrů vysoká "částečná věž" na okraji holandské obce IJsselstein v provincii Utrecht. Je nejvyšší svého typu na světě. Stavba má nejvyšší anténu na světě.[zdroj?] Historie Věž se začala stavět na konci 50. let 20. století a dokončena byla v roce 1961. Následně se stala nejvyšší stavbou Evropské unie, čímž předstihla 312 metrů vysokou Eiffelovu věž. Když byla dokončena, dosahovala výšky 382,5 m. Pojmenována byla po Pietru Sjoerdsovi Gerbrandovi. V roce 1973, kdy Velká Británie vstoupila do EU, jí pozici nejvyšší stavby EU sebral vysílač Belmont s výškou 387,5 metru. Výše Gerbrandytoren byla snížena v roce 1987 na 375 metrů a v roce 2007 na současnou výšku. Od roku 1992 je věž pravidelně zdobena jako nejvyšší vánoční stromek na světě. Zakladateli této iniciativy byli Tom a Martin Westland. Věž je dodnes nejvyšší stavbou Nizozemska, nejvyšší v Beneluxu, pátou v EU a osmou v Evropě. 15. července 2011 zachvátil věž menší požár. O několik hodin později vzplál oheň i o pár metrů nižší Zendstation Smilde a způsobil zhroucení antény. Předpokládá se, že opravy budou trvat do srpna 2012. Reference V tomto článku byly použity překlady textů z článků Gerbrandy Tower na anglické Wikipedii a Gerbrandytoren na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Gerbrandytoren na Wikimedia Commons Prof. Gerbrandytoren na SkyscraperPage.com
Gerbrandytoren

Der Gerbrandytoren ist das höchste Bauwerk der Niederlande. Der Turm steht zwischen Lopik und IJsselstein (in der Nähe von Utrecht) und ist als Hybridturm ausgeführt: Er besteht aus einem 100 Meter hohen Stahlbetonturm, auf dem ein abgespannter Stahlrohrmast aufgesetzt ist. Benannt ist er nach Pieter Sjoerds Gerbrandy, einem ehemaligen Ministerpräsidenten und späterem Nozema-Vorsitzenden in den 1950er Jahren. Nach dem Bau 1961 betrug die Gesamthöhe 382,5 Meter; 1987 wurde er auf 375 Meter gekürzt. Zur Weihnachtszeit verwandelt sich der Gerbrandytoren durch in den Pardunen aufgehängte Lampen in den höchsten Weihnachtsbaum der Welt. Am 2. August 2007 erfolgte im Zuge der Ersetzung der alten Fernsehantenne für Analogfernsehen durch eine solche für DVB-T eine weitere Reduzierung der Höhe auf 372 Meter. Am 15. Juli 2011 gab es in dem Turm ein kleines Feuer. Vorsichtshalber wurde die Sendeleistung reduziert und später dann komplett abgeschaltet. Durch diese Abschaltungen wurden die großen Städte im Westen nun nicht mehr mit den öffentlich-rechtlichen Programmen versorgt. Er verbreitet Fernseh- und Rundfunkprogramme im UKW-Bereich und ist nicht mit den Sendemast des Mittelwellensenders Lopik zu verwechseln. Wenige Kilometer südwestlich des Gerbrandyturms befindet sich ein Messmast des niederländischen Wetterdienstes. Programme Einzelnachweise Weblinks DCP: 52 degrees north, 5 degrees east (visit #3) Gerbrandytoren. In: Structurae Informationen und Bilder zum Gerbrandytoren
Torre Gerbrandy

La Torre Gerbrandy​ (en neerlandés: Gerbrandytoren) es una Torre de telecomunicaciones en IJsselstein, Países Bajos. Fue construida en el año 1961. La Torre Gerbrandy se utiliza para servicios de radio direccionales y de radiodifusión de FM-TV . La torre Gerbrandy consta de una estructura de hormigón con una altura de 100 metros sobre el que está montado un mástil de la antena. Su altura total era originalmente 382,5 metros, pero en 1987 se redujo a 375 metros. El 2 de agosto de 2007, su antena analógica fue reemplazada por una digital reduciendo su altura otros 9 metros. Su altura ahora es de 366,8 metros. Véase también Torre Edificio Arquitectura Referencias
Tour Gerbrandy

52° 00′ 35″ N, 5° 03′ 13″ E La tour Gerbrandy (en néerlandais : Gerbrandytoren) est une tour de radio et télédiffusion située entre les villes de Lopik et IJsselstein, aux Pays-Bas. Avec une hauteur totale de 375 m, il s'agit de la 3eplus haute structure d'Europe occidentale (après les émetteurs de Hellisandur en Islande et de Belmont au Royaume-Uni). Elle porte le nom de Pieter Gerbrandy, premier ministre des Pays-bas pendant la Seconde Guerre mondiale. Caractéristiques La tour Gerbrandy fut construite en 1961 et sert à la diffusion de chaînes de radio et de télévision. Elle est constituée d'un tour de béton de 100 m de haut sur laquelle est fixé un mât stabilisé par des câbles. Originellement, la hauteur totale de la tour était de 382,5 m mais elle fut réduite à 375 m en 1987. Décoration Pendant la période de Noël, des lampes sont placées sur les câbles qui retiennent le mât afin de créer le plus grand arbre de Noël au monde. Voir aussi Liens internes Liens externes (fr) Gerbrandy Toren (structurae.de) (en) Diagrammes (skyscraperpage.com) (nl) Caméra située au sommet de la tour Portail des télécommunications
Башня Гербранди

Башня Гербранди (нид. Gerbrandytoren) — башня в Эйсселстейне (Нидерланды), построенная в 1961 году. Описание Башня используется для ЧМ- и ТВ-вещания. Состоит из бетонной башни высотой 100 метров, на которой установлена антенная мачта. Общая высота башни была первоначально 382,5 метра, но в 1987 году она была уменьшена до 375 метров. 2 августа 2007 года аналоговая антенна была заменена цифровой, при этом её высота уменьшилась ещё на 9 метров. Сейчас высота башни составляет 366,8 метра. Башня названа в честь Питера Гербранди, нидерландского политика, премьер-министра страны в 1940—1945 годах. Недалеко от башни Гербранди располагается ещё одна примечательная антенна близ Кабау (англ. Cabauw), используемая для метеорологических измерений, высотой 213 м. 4 сентября 2015 года была снесена ещё одна близлежащая антенна, средневолновый передатчик Лопик высотой 196 м. Пожары 15 июля 2011 года в башне Гербранди произошёл небольшой пожар. Через несколько часов загорелась и рухнула подобная башня в Смилде. После этого в целях предосторожности все передатчики в башне Гербранди были остановлены и бо́льшая часть Нидерландов осталась без ЧМ-радиовещания и цифрового телевидения. Ссылки Gerbrandy Toren на сайте Structurae Drawings at SkyscraperPage.com World’s Greatest Christmas Tree Foundation
Stedelijk Gymnasium Leiden

The Stedelijk Gymnasium Leiden is a gymnasium in Leiden, Netherlands. It is one of the oldest schools in the country; its history dates back to the Middle Ages. The Stedelijk Gymnasium Leiden is the largest gymnasium-only school in the Netherlands, with over 1,800 pupils (in 2014). History The school is named in a charter of count William III of Holland in 1323 under the name schole or scoele, and is probably founded in the second half of the 13th century. After the Siege of Leiden (1573–1574) Nicholaus Stochius was named rector. Around 1700 the school was named gymnasium in official Latin documents (in Dutch: Latijnse school). The name Stedelijk ('municipal') Gymnasium was introduced in 1838, together with a new educational approach. Buildings 1324 (?)–1883: Lokhorststraat in the centre of Leiden (architect Lieven de Key) 1883–1938: Doezastraat 1938–present: Fruinlaan (named after professor Robert Fruin, who taught at the school) 2001–2010: extra building at Noordeinde 2010–present: second building Gooimeerlaan ("location Socrates") LEMUN and international contacts Since 2001 Stedelijk Gymnasium organizes the Leiden Model United Nations (LEMUN), which is part of the international Model United Nations (MUN)-conferences. The Stedelijk Gymnasium has contacts with schools from Sweden, Poland, Hungary, Germany, Italy and Belgium to exchange students. Alumni Iefke van Belkum, waterpolo player Biurakn Hakhverdian, waterpolo player Stef Blok, politician VVD Herman Boerhaave, botanist Eduard Bomhoff, economist, politician LPF Armin van Buuren, disc jockey Rudolf van Eecke, entomologist Tatjana Ehrenfest, mathematician Rudolf Escher, composer Erik Falkenburg, football player Willem II Gerrit Jan van Heuven Goedhart, High Commissioner for Refugees Jan Willem de Jong, indologist Janneke Jonkman, writer Matthijs Huizing, politician VVD Patrick de Josselin de Jong, professor cultural anthropology Benk Korthals, politician VVD, former Minister of Justice Aad Kosto, politician Partij van de Arbeid Gerard Laman, mathematician Marjolijn Molenaar, international cricketer Frits van Oostrom, professor medieval literature, former president KNAW Laurine van Riessen, speed skater Rembrandt van Rijn, painter Max van der Stoel, politician Partij van de Arbeid, former Minister of Foreign Affairs, former High Commissioner OCSE Albertus Willem Sijthoff, publisher Reinier Zonneveld, disc jockey Teachers Ria Beckers Petrus Johannes Blok Pieter Helbert Damsté Robert Fruin, teacher geography and history Abraham Kuenen Jean Abraham Chrétien Oudemans Gilles Quispel Cornelis Schrevel See also Education in the Netherlands List of the oldest schools in the world External links Website Stedelijk Gymnasium, Leiden Publication A. M. Coebergh van den Braak: Meer dan zes eeuwen Leids Gymnasium. Leiden, 1988. 2e rev.ed., 1997: ISBN 90-800486-1-5 References