NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Arend (Terheijden)

De Arend is een korenmolen in Terheijden. De stellingmolen is in 1742 gebouwd in opdracht van de adellijke familie Nassau-Siegen te Breda. Een grote ingemetselde gedenksteen herinnert hieraan. Na een brand in 1756 is de molen herbouwd. Tijdens de Franse tijd is de Arend in particuliere handen gekomen. De molen is eind jaren 60 van de 20e eeuw in bezit gekomen van de toenmalige gemeente Terheijden, die De Arend heeft laten restaureren. In de molen bevinden zich drie koppels stenen, waarvan er 2 in bedrijf zijn (één op windkracht en één op elektrische kracht). De binnenroede is voorzien van remkleppen volgens het systeem Fauel. De molen is nog altijd in gebruik en is te bezoeken tijdens openingsuren van de molenwinkel. Eigenaar is de gemeente Drimmelen. De molen werd vele jaren bemalen door Louis Rommens. Na zijn overlijden in 1985 is het molenaarsbedrijf voortgezet door Herman Schipper. Sinds 1 januari 2014 ligt het beheer van het molen annex winkel bij de uit Terheijden afkomstige Adri Kamp.
Kerkgebouw Gereformeerde Gemeenten in Nederland ('s-Gravendeel)

Het kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland in 's-Gravendeel bevindt zich aan de Rijkestraat 8. Tot 1979 was dit gebouw in handen van de Gereformeerde Kerken in Nederland. Die zijn na 1979 naar de Ontmoetingskerk verhuist. De kerk betreft een gemeentelijk monument en is gebouwd in 1869 voor het bedrag van ƒ4830,54. De Gereformeerde Gemeente in Nederland van 's-Gravendeel telt 223 leden (2015) en heeft nog nooit een eigen predikant gehad.
Algemene Begraafplaats Maarssen

De Algemene Begraafplaats Maarssen ligt aan de Straatweg 27 in Maarssen direct naast de rooms-katholieke Begraafplaats Beeresteijn. Geschiedenis De algemene begraafplaats is in 1930 aangelegd naast de al in 1828 in gebruik genomen rooms-katholieke begraafplaats. Op de algemene begraafplaats staat een aula die omstreeks 1930 is gebouwd en gewaardeerd is als rijksmonument. De aula is oorspronkelijk in expressionistische stijl door P.J. Vermaak ontworpen als een achthoekig gebouwtje met koepelvormig dak. De begraafplaats telde rond 2010 ongeveer 2370 graven over een oppervlakte van ruim drie hectare. Er zijn daar naast particuliere graven diverse oorlogsgraven aanwezig en verder onder meer gedeeltes ingericht die urnenzuilen en een strooiveld bevatten. Afbeeldingen Noten
Sint Jansbrug (Leiden)

De Sint-Jansbrug is een vaste stenen boog-plaatbrug in de Nederlandse stad Leiden. De brug over de Oude Rijn verbindt de Donkersteeg en de Hoogstraat met elkaar, en ligt net voor het punt waar de Oude en de Nieuwe Rijn weer samenvloeien. De Sint-Jansbrug in de huidige vorm dateert uit 1914. Sinds 1968 is de brug een rijksmonument en staat zij ingeschreven in het monumentenregister. Zie ook Bruggen over de Oude Rijn in Leiden
De Hantumermolen

De Hantumermolen is a smock mill in Hantum, Friesland, Netherlands which was built in 1880. The mill has been restored to working order. It is listed as a Rijksmonument, number 38619. History De Hantumermolen was built in 1880 by millwright G R van Wierum of Janum. It was built for a group of five owners with the purpose of draining the 100 hectares (250 acres) Huntumerleeg. Circa 1932, the mill was fitted with four Patent sails. The mill was working until 1957 when a stock broke. The mill was then replaced by a pumping station powered by an electric motor. Restorations were undertaken in 1978 and 1994. The Patent sails were replaced with Common sails when the mill was restored in 1978. A further restoration was undertaken in 1998. Description De Hantumermolen is a smock mill on a single-storey brick base. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails have a span of 22.00 metres (72 ft 2 in). and are carried on a cast-iron windshaft, which was cast by Prins van Oranje, The Hague. The windshaft also carries the brake wheel which has 63 cogs. This drives the wallower (32 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 43 cogs drives a gearwheel with 44 cogs on the axle of the Archimedes' screw. The axle of the Archimedes' screw is 370 millimetres (1 ft 3 in) diameter. The screw is 1.61 metres (5 ft 3 in) diameter and 4.91 metres (16 ft 1 in) long. It is inclined at 20° and each revolution of the screw lifts 1,172 litres (258 imp gal) of water. Public access De Hantumermolen is open by appointment or whenever the mill is working. References
Hantumermolen

De Hantumermolen (Fries: Hantumermûne) is een poldermolen bij het Friese dorp Hantum, dat deel uitmaakt van de Nederlandse gemeente Noardeast-Fryslân. Beschrijving De Hantumermolen, een maalvaardige grondzeiler die even ten zuiden van het dorp aan de Hantumervaart staat, werd in 1880 gebouwd voor de bemaling van de Hantumerleeg, een polder van 100 ha. De molen kreeg rond 1932 zelfzwichting op beide roeden. Eén daarvan brak in de jaren vijftig, waardoor het bestaan van de molen onzeker werd, mede ook door de bouw van een elektrisch gemaal. De Hantumermolen werd gerestaureerd in 1978 en opnieuw in 1999. Ondanks de aanwezigheid van het gemaal is de molen nog altijd de hoofdbemaling van de Hantumerleeg. Hij maalt tussen de 220 en 320 uren per jaar, vooral in de winter, wanneer er doorgaans meer neerslag valt. De Hantumermolen, die eigendom is van de Stichting Monumentenbehoud Dongeradeel, kan op afspraak en wanneer hij in bedrijf is worden bezichtigd. In cultuur De Hantumermolen is te zien in de korte documentaire Foar it wurk (Fries met ondertiteling). Zie ook Molens in Friesland
Hantumermolen

Hantumermolen – wiatrak w miejscowości Hantum, w gminie Dongeradeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn wzniesiono w 1880 r. w celu osuszania okolicznych polderów. Pracował do 1957 r. Był on restaurowany w latach 1978, 1994 i 1998. Posiada on trzy piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 22,00 m. Wiatrak służy głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Huize Elisabeth

Huize Elisabeth is een monumentale villa aan het Van Bergen IJzendoornpark, op de hoek met de Piersonweg in Gouda. In 1899 werd de grond waar later de villa op gebouwd zou worden, gekocht door de koopman en grutter Anthonius Johannes Vos. Zijn zoon, de papierfabrikant Adrianus Jacobus Johannes Vos, liet in 1919, na de aanleg van het nieuwe park, de bestaande woning slopen en gaf de Haagse architect J. Duynstee opdracht om hier een villa te bouwen. Details De stichtingssteen draagt de tekst: "Den 21en april 1920 werd deze steen gelegd door A.J.J. Vos jr oud 12 jaren". De bouwstijl van Huize Elisabeth is verwant aan die van de Amsterdamse School. Op de luifel boven de voordeur zijn twee zandstenen lachende leeuwen te zien, waarschijnlijk een ironische grap gericht aan de buren van villa Honk, aan wie het weidse uitzicht over het nieuw aangelegde park ontnomen werd. Aan de zuidwestzijde is over het water een terras langs de Winterdijk gebouwd. Gebruik Later werd de villa gebruikt als dokterswoning en als opleidingscentrum voor verpleegkundigen. Naar verluidt zou kardinaal Simonis hier geboren zijn. In 1959 werd Huize Elisabeth gekocht door het Goudse ziekenhuis De Wijk ten behoeve van de verpleging van chronisch zieken. Er werden al vrij snel 25 patiënten verpleegd. In 1967 werd de functie van verpleeghuis overgenomen door Verpleeghuis Catharina aan de Bleulandweg. De villa kreeg vervolgens een bestemming als opleidingsinstituut voor ziekenverzorging. Er werden tevens mannelijke verzorgenden en verpleegkundigen in gehuisvest. Zij mochten niet in de toenmalige zusterflat aan de Bleulandweg wonen. Rijksmonument Het gebouw staat als Huize Elisabeth onder monumentnummer 517617 ingeschreven in het Rijksmonumentenregister. Dat geeft aan elk monument een waardering. Voor dit pand luidt die: Het woonhuis met bijbehorend interieur aan het Van Bergen IJzendoornpark 22 is van algemeen belang vanwege de cultuur- en architectuurhistorische waarde. als representatief vroeg-20ste-eeuws voorbeeld van een aan de Amsterdamse School verwante bouwstijl en -tijd en vanwege de karakteristieke detaillering en het materiaalgebruik. als voorbeeld uit het oeuvre van de Haagse architect J. Duynstee. vanwege de ligging in het Van Bergen IJzendoornpark en vanwege de functioneel-ruimtelijke relatie met de overige bebouwing in het park heeft de villa stedenbouwkundige- en ensemblewaarde. vanwege de nagenoeg gave hoofdvorm, detaillering en interieur. Bovendien is de vrije ligging in het park en aan de Winterdijk onaangetast. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 517617
De Hoed

Le moulin à vent De Hoed se trouve à Waarde, dans la région du Sud-Beveland des Pays-Bas. La structure a été construite à l'origine comme un moulin à huile dans la ville de Gand en 1550, et a été converti en un moulin à maïs vers la fin du XVIIe siècle. Le moulin a été déplacé à son emplacement actuel en 1989. Le moulin à vent est répertorié comme une structure protégée rijksmonument sous le numéro 32419. Références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « De Hoed, Waarde » (voir la liste des auteurs). Lien externe (nl) De Hoed sur Nederlandse molendatabase Portail des Pays-Bas Portail des énergies renouvelables
De Hoed

De Hoed is een standerdmolen in Waarde in de Nederlandse provincie Zeeland. Al voor circa 1550 is de huidige molen in de Belgische stad Gent gebouwd. In 1858 werd de molen opnieuw opgebouwd in Kruiningen. De molen bleef in Kruiningen tot 1945 in gebruik. In 1963 volgde een uitgebreide restauratie. Na het overlijden van de molenaar raakte de molen wederom in verval en kocht de toenmalige gemeente Kruiningen de molen aan. De onderdelen werden voor herbouw opgeslagen. In 1991 volgde volledige herbouw in Waarde waarbij de molen zijn oorspronkelijke uiterlijk terugkreeg. De molen, die sinds 1995 eigendom is van de Stichting Molen De Hoed, is thans uitgerust met twee koppels maalstenen die geheel op Vlaamse wijze allebei door een apart bovenwiel worden aangedreven. De roeden van de molen zijn ruim 24 meter lang en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen.
Weesperplein

Weesperplein est une place de la ville d'Amsterdam située dans l'arrondissement de Centrum. Elle relie Sarphatistraat au Nieuwe Achtergracht dans la continuité de Weesperstraat. Toutefois, elle est prolongée par Rijnspoorplein et Wibautstraat au sud. Elle est située sur l'un des principaux axes nord-sud de circulation à l'est de l'Amstel, et est desservie à la fois par le tramway et le métro. L'ancienne bourse aux diamants (Diamantbeurs) de la ville y était située. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Amsterdam
Weesperplein (Amsterdam)

Het Weesperplein is een plein in het centrum van Amsterdam, tussen de Singelgracht en de Nieuwe Achtergracht. Het verbindt de Weesperstraat via de Weesperpoortbrug met het Rhijnspoorplein in de richting van de Wibautstraat en is een deel van de Amsterdamse stadsroute s112, die de Gooiseweg verbindt met de IJtunnel. Het plein ontstond bij de bouw van de Weesperpoort als onderdeel van de vierde uitleg van de stad in de jaren 1662 - '64. Het is, net als bijvoorbeeld het Haarlemmerplein en het Leidseplein, aangelegd als 'wagenplein', waar bezoekers van buiten de stad hun karren konden parkeren voordat zij verder de stad in gingen. Bouwwerken Aan de westzijde van het plein bevinden zich onder andere de Diamantbeurs, waarvoor in 1910 de eerste steen werd gelegd. Op de hoek met de Sarphatistraat staat sinds 1971 het gebouw Weesperstaete, bijgenaamd de "Doodskist", dat jarenlang het psychologisch laboratorium van de Universiteit van Amsterdam huisvestte. Tegenwoordig zit hier het Ontwikkelingsbedrijf van de Gemeente Amsterdam. Aan de oostzijde bevindt zich op de hoek met de Nieuwe Achtergracht het hoofdkantoor van de Amsterdamse GG&GD. Het is gevestigd in het voormalig Weesperpleinziekenhuis dat in 1937 werd geopend als verpleeghuis De Joodsche Invalide. Tot 1919 was Stoombrouwerij 't Haantje gevestigd in diverse percelen aan het Weesperplein en de Nieuwe Achtergracht. Op nr. 5 stond van 1904 tot 1912 de Weesperpleinsynagoge van de vereniging Ahawas Achiem (Broederliefde). Aan de oostzijde van het plein, op de hoek van de Valckenierstraat, staat ook de eerste brandweerkazerne uit 1874, die dienst deed tot 1908. Ten zuiden van het Weesperplein stond de Weesperpoort. Nadat deze was gesloopt, werd zuidelijk van de Singelgracht in 1843 het Weesperpoortstation gebouwd. Tussen 1843 en 1939 vertrokken hier de treinen naar Utrecht. De bouw van metrostation Weesperplein onder het Weesperplein en het aangrenzende Rhijnspoorplein begon in 1970. Het in 1947 door Jobs Wertheim ontworpen Monument van Joodse Erkentelijkheid, dat vanaf 1950 in een plantsoentje aan de westzijde van het plein stond, werd in 1968 verplaatst naar de Weesperstraat, tussen de Nieuwe Herengracht en Nieuwe Keizersgracht, maar is in 2021 op het plein teruggekeerd. In 2022 werd het gevolgd door het kunstwerk Peel Plaza van Gabriel Lester voor de Diamantbeurs. Op de Dr. Meijer de Hondbrug over de Nieuwe Achtergracht zijn beeldhouwwerken van Hildo Krop uit 1923/1924 te zien (Havik en vissen). Verkeer en vervoer De Amsterdamse tramlijnen 1 , 7 en 19 hebben een halte Weesperplein in de Sarphatistraat. Op het Metrostation Weesperplein stoppen de metrolijnen 51, 53 en 54. Externe link Film over de geschiedenis van het Weesperplein
Marconiplein metro station

Marconiplein is an underground subway station in the Dutch city of Rotterdam, and is part of Rotterdam Metro lines A, B, and C. The station is part of the two station long extension of the East-West Line (also formerly called Caland line) and opened on 25 April 1986. This extension connected the new Marconiplein and Delfshaven stations with the line's former terminus Coolhaven. Until 4 November 2002 Marconiplein station was the western terminus of the East-West Line. On that date, an extension towards Schiedam Centrum and Tussenwater stations opened. References External links Media related to Marconiplein (Rotterdam metro) at Wikimedia Commons
Marconiplein (métro de Rotterdam)

Marconiplein est une station de la section commune des lignes A, B et C du métro de Rotterdam. Elle est située sous la Marconiplein à la frontière entre les quartiers Bospolder/Tussendijken et Spangen dans l'arrondissement Delfshaven à l'ouest de la commune de Rotterdam aux Pays-Bas. Situation sur le réseau Établie en souterrain, Marconiplein, est une station de passage de la section commune entre la ligne A, la ligne B et la ligne C du métro de Rotterdam. Elle est située : entre la station Coolhaven, sur la section commune (A+B+C), en direction du terminus nord de la ligne A Binnenhof, ou du terminus nord de la ligne B Nesselande ou du terminus nord de la ligne C De Terp; et la station de la section commune A+B+C Schiedam-Centre, en direction : du terminus sud-ouest de la ligne A Vlaardingen-West, ou terminus sud-ouest de la ligne B Hoek van Holland-Haven, ou du terminus sud de la ligne C De Akkers. Elle comporte un quai central encadré par les deux voies de la ligne. Histoire La station Marconiplein est mise en service le 25 avril 1986, lors de l'ouverture à l'exploitation du prolongement depuis Coolhaven ce qui en fait le terminus de la ligne alors dénommée ligne Est-Ouest (nl). Elle devient une station de passage le 4 novembre 2002 lors de la mise en service du prolongement suivant jusqu'à Tussenwater le nouveau terminus. Les lignes du métro sont renommées, en décembre 2009, selon la dénomination toujours en vigueur : A, B et C. Services aux voyageurs Accès et accueil La station est équipée d'automates pour l'achat ou la recharge de titres de transports et elle dispose d'ascenseurs pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite. Des commerces y sont installés. Desserte Marconiplein est desservie par les rames des lignes A, B et C du métro. Intermodalité La station est en correspondance avec des arrêts du tramway de Rotterdam desservis par les lignes 8, 21, 23 et 24. Elle est également desservie par les bus urbains de la ligne 42 et les bus de nuit BOB des lignes B2 et B3. Elle dispose aussi d'une station de vélos en libre-service OV-fiets. À proximité Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Rotterdam Ligne A du métro de Rotterdam Ligne B du métro de Rotterdam Ligne C du métro de Rotterdam Liste des stations du métro de Rotterdam Tramway de Rotterdam RET (entreprise) Liens externes (nl) « Marconiplein », sur ret.nl. (en) « Rotterdam (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de Rotterdam
Marconiplein (metrostation)

Het Marconiplein is een openbaarvervoerknooppunt in het westen van de stad Rotterdam, op de grens van de wijken Spangen en Bospolder/Tussendijken. De lijnen A, B en C van de Rotterdamse metro halteren op het gelijknamige ondergrondse metrostation. Het metrostation Marconiplein werd geopend op 25 april 1986 en was tot 4 november 2002 het westelijke eindpunt van de Oost-Westlijn. Vanwege de toenmalige functie als eindpunt heeft het metrostation drie sporen. Het derde spoor heeft echter een erg smal perron en wordt alleen in noodgevallen gebruikt. Terwijl de twee hoofdsporen tegenwoordig doorlopen naar Schiedam en op circa 400 meter ten noordwesten van het station boven de grond komt, loopt het derde spoor nog altijd dood op Marconiplein. Dit derde was in het verleden al niet vaak in gebruik en sinds de verlenging van de metro naar Tussenwater is het spoor nooit meer gebruikt voor dienst, uitgezonderd bij inzet van extra metro's zoals bij de marathon van Rotterdam. Bovengronds ligt een grote hoeveelheid tram- en spoorrails: rond het ingangsgebouw van de metro ligt een keerlus , en aan de rand van het plein doorkruiste tot 2013 een havenspoor de tramsporen. Dit spoor leidde nergens meer heen en lag er alleen nog omdat de tramrails op sommige punten aan het spoor vastzaten. In 2013 is de lay-out van de tramsporen grondig gewijzigd, zodat nu meerdere tramlijnen kunnen eindigen op het Marconiplein. Tramlijnen 1, 7 (eindpunt), 8, 11 en buslijn 42 stoppen op het Marconiplein. Het plein is het snijpunt van de doorgaande verkeersroutes in Rotterdam-West.
Marconiplein (stacja metra)

Marconiplein – stacja metra w Rotterdamie, położona na linii A (zielonej), B (żółtej) i C (czerwonej). Została otwarta 25 kwietnia 1986. Stacja znajduje się na granicy dzielnic Spangen i Bospolder/Tussendijken, pod Marconiplein. Przypisy
Begraafplaats Beeresteijn

Begraafplaats Beeresteijn is een rooms-katholieke begraafplaats uit 1828 aan de Straatweg 27 in Maarssen. Beeresteijn ligt naast de Algemene Begraafplaats Maarssen. Geschiedenis De begraafplaats is vernoemd naar het voormalige huis Beresteyn dat ter hoogte van de begraafplaats lag. Het huis werd in 1713 aangekocht door een pastoor om er een pastorie in te vestigen. Rond 1751 is er een kerk bijgebouwd. Dit kerkgebouw heeft dienstgedaan tot 1885, het jaar waarin de Heilig Hartkerk in het centrum van Maarssen werd ingewijd. In 1828 is, buiten de bebouwde kom, het kerkhof bij Beresteyn aangelegd om rooms-katholieken uit Maarssen en omgeving te begraven. Tot die tijd werden ze begraven met andersgelovigen. De begraafplaats Beeresteijn is in 1879 uitgebreid en voorzien van een kapelletje waarin en waaromheen priesters werden begraven. In 1930 volgde een tweede uitbreiding van de begraafplaats. Ook is rond die tijd aangrenzend de algemene begraafplaats aangelegd. De priesterkapel is in 1969 afgebroken. Alfons Ariëns Op de begraafplaats bevindt zich het graf met een gedenkmuur van monseigneur Alfons Ariëns, hier herbegraven na de afbraak van de priesterkapel. De gedenkmuur werd in 1969 ingewijd door kardinaal Alfrink. Lange tijd werd het graf dagelijks bezocht door bedevaartgangers. Tegenwoordig vindt er jaarlijks nog een plechtigheid plaats op 7 augustus, de sterfdag van Ariëns. Antonius Egbertus Rientjes Het priestergraf van monseigneur Rientjes ligt vlak naast de gedenkmuur van Ariëns. Afbeeldingen Literatuur A. de Zwart, Grepen uit de geschiedenis van Maarssen, in Historische Kring Maarssen - nr.4 - november 2010.
Huis te Zaanen

Huis te Zaanen is een gebouw gelegen in het Zaanenpark in Haarlem. Mogelijk functioneerde het huidige gebouw als een poortgebouw dat toegang gaf tot een erachter gelegen voormalig kasteel van de heerlijkheid te Zaanen. Een tijdlang is het Huis omringd geweest door een slotgracht. Geschiedenis Zaanen was een heerlijkheid in Haarlem. In 1296 werd het zich hier bevindende kasteel verwoest uit wraak omdat Willem Zaanen deel uitmaakte van het complot van edelen om Floris V te vermoorden. Op 12 december 1572 namen de Spaanse troepen het gebouw in bezit ten behoeve van het beleg van de stad Haarlem. Nadat de bewoners van Haarlem de strijd door honger moesten opgeven, namen de Spanjaarden de stad in en verwoestten Huis te Zaanen. In 1854 koopt Peter van Velsen (1801-1867) via de makelaar Jan Dingen aan de Reguliersgracht te Amsterdam Huis te Zaanen onder de gemeente Schooten. Het staat als volgt omschreven in het Jaarboek van Haarlem 1973. Op 6 november gaat Peter van Velsen naar het notariskantoor Frederik Franke, Herengracht 169 te Amsterdam om de akte van overdracht te tekenen van: Eerstelijk: de ambachtsheerlijkheid Zaanen in de provincie Noord-Holland, nabij de stad Haarlem voormaals ter leen gehouden van de Staten van Holland en West-Friesland strekkende van de voormalige Vreedsloot tot aan het Spaarne met alle rechten en geregtigheden daaraan verknogt. Ten Tweede: de Hofstede of 't Huis te Zaaen met Herenhuizinge waarbij aanleg tot vermaak met daarin gelegen waterpartij, moestuin enz. en uitnemende teelgronden, bouwmanswoning met stallen voor hoornvee en paarden, erf, werf, benevens een partij weltoegemaakt wei of hooiland en verdere aanhorigheden; alles gelegen ij de Heerlijkheid Zaanen en strekkende van de straatweg van Alkmaar tot aan de Delft en het Schotenvoetpad. Ten Derde: diverse teelgronden, behorende tot de vroegere bestaanhebbende HofstedeOud-Overton, met 3 werkmanswoningen en een stalletje en opgaand hout, gelegen aan het Schotervoetpad naast het perceel nr. 2 Twee en drie tezamen groot 18,5 bunder (H.A.) De koopsom bedroeg fl. 25.000,-- plus fl. 8.000,-- surplus. Gebruik Huis te Zaanen werd in 1881 gekocht door A.A. Bredius, directeur van de kruitfabriek in Muiden. Het landgoed strekte zich toen uit vanaf de Delft tot aan de Rijksstraatweg. Later werd het verkocht aan de gemeente Schoten onder voorwaarde dat het een educatieve functie zou krijgen. Tussen 1930 en 1988 is het huis in gebruik geweest als een van de locaties van de stadsbibliotheek. Thans is het huis gesplitst in twee woonappartementen op de bovenetage, terwijl de benedenverdieping als vergaderruimte wordt verhuurd. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Haarlem-Noord Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 19639 Huis te Zaanen
Vierde Petroleumhaven

De Vierde Petroleumhaven is een haven in Rotterdam-Europoort. De haven is aan het begin van de jaren zestig gegraven voor de overslag van aardolie. Tijdens de Suezcrisis van 1956 was het Suezkanaal afgesloten. Vanaf 1967 was het Suezkanaal gedurende vele jaren gesloten. Olietankers uit het Midden-Oosten moesten om Afrika heen varen. Dit leidde tot een enorme schaalvergroting in de tankvaart. De Vierde Petroleumhaven ligt aan het 23 meter diepe Calandkanaal en kon ook de grootste mammoettankers uit die tijd ontvangen. Aan de Vierde Petroleumhaven is de olieterminal van Shell Europoort gevestigd.