NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Isole Frisone Occidentali

Le isole Frisone Occidentali sono una serie di isole dei Paesi Bassi situate tra il Mare del Nord e il Mare dei Wadden, parte dell'arcipelago delle Isole Frisone. Le isole maggiori sono, da ovest a est: Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland e Schiermonnikoog. Le isole sono sorte durante l'ultima era glaciale e da allora la morfologia delle stesse è variata parecchio. I processi che ne hanno modificato e ne continuano a modificare la morfologia sono soprattutto lo spostamento di sabbia, l'erosione e la sedimentazione lungo le coste, tipici dei paesaggi caratterizzati dalle maree. La geografia della zona è variata sia a causa delle tempeste che periodicamente si sono abbattute sulle coste, sia per l'intervento dell'uomo. Nel corso dei secoli alcune isole sono scomparse; quelle di cui si ha traccia sono Eierland, Monnikenlangenoog, Bosch, Corresant e Heffesant. Tra le tempeste che hanno modificato la morfologia si ricorda quella più devastante mai registrata avvenuta nella notte di Santa Lucia del 1287. L'intervento dell'uomo più importante nell'area è stato la costruzione della diga Afsluitdijk che ha profondamente modificato le correnti del Mare dei Wadden e la morfologia delle isole. I lavori alla diga hanno inoltre, nel 1924, unito l'allora isola di Wieringen alla terraferma. Le isole Frisone sono una delle principali mete turistiche dei Paesi Bassi e molte di esse sono riserve naturali. Isole Note Voci correlate Isole Frisone Isole Frisone Orientali Isole Frisone Settentrionali Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isole Frisone Occidentali Wikivoyage contiene informazioni turistiche su Isole Frisone Occidentali Collegamenti esterni (EN) West Frisian Islands, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Wyspy Zachodniofryzyjskie

Wyspy Zachodniofryzyjskie (nid. Nederlandse Waddeneilanden lub West-Friese Eilanden; fryz. Westfryske eilannen) – część archipelagu Wysp Fryzyjskich, należąca do Holandii. Wyspy powstały w XIII wieku w wyniku potężnego wdarcia się morza w głąb lądu. Składają się z 5 większych, zamieszkałych wysp i kilku mniejszych oznaczonych kolejnymi numerami na mapce obok: Texel – pow. 161,96 km² Terschelling – 88,10 km² Ameland – 57,57 km² Vlieland – 40,26 km² Schiermonnikoog – 39,94 km² Rottumerplaat – 7,82 km² (nr 7 na mapce) Engelsmanplaat – 6,0 km² (nr 5) Noorderhaaks – 4,5 km² (nr 1) Rottumeroog – 2,5 km² (nr 8) Richel – 1,5 km² (nr 2) Griend – 0,82 km² (nr 3) Simonszand – 0,5 km² (nr 6) Zuiderduintjes – 0,2 km² Rif – 0,1 km² (nr 4) Oddzielone są od stałego lądu płytkim Morzem Wattowym. Komunikacja promowa, na wyspach liczne kurorty i kąpieliska. Przypisy
Западно-Фризские острова

За́падно-Фри́зские острова (нид. West-Friese Eilanden) — цепь островов в Северном море, у побережья Нидерландов. Острова отделяют Северное море от залива Ваддензе, и являются составной частью Фризских островов, переходя в Восточно-Фризские острова у германского побережья Северного моря. С запада на восток острова располагаются в следующем порядке: Тексел, Влиланд, Терсхеллинг, Амеланд, Схирмонниког и необитаемые острова — Роттюмерог, Роттюмерплат и Зёйдердёйнтьес. Вместе три самых восточных острова называются Роттюм. Тексел входит в провинцию Северная Голландия. Острова Влиланд, Терсхеллинг, Амеланд и Схирмонниког являются частью провинции Фрисландия. Малые острова Роттюмерог, Роттюмерплат, Симонсзанд и Зёйдердёйнтьес лежат в провинции Гронинген. См. также Фризские острова Фризия Фрисландия Примечания
Zahodnofrizijski otoki

Zahodnofrizijski otoki (nizozemsko Waddeneilanden, zahodnofrizijsko Waadeilannen) so veriga otokov v Severnem morju ob severni nizozemski obali, vzdolž roba Vatskega morja. Nadaljujejo se proti vzhodu kot nemški Vzhodnofrizijski otoki in so del Frizijskih otokov. Od zahoda proti vzhodu so otoki: Noorderhaaks, Texel, Vlieland, Richel, Griend, Terschelling, Ameland, Rif, Engelsmanplaat, Schiermonnikoog, Simonszand, Rottumerplaat, Rottumeroog in Zuiderduintjes . Frizijski otoki so danes večinoma znani kot počitniška destinacija. Med otoki lahko potujete z rednimi trajekti s celine in prek specializiranih turističnih agencij. Kolesarjenje je na večini otokov najbolj priljubljeno prevozno sredstvo. Na Vlielandu in Schiermonnikoogu so avtomobili dovoljeni le za redne prebivalce. Geografija Otoška veriga predstavlja ostanke ledeniško oblikovanega peščenega brega in je morda nekoč bila obala Nizozemske, preden je bila pred mnogimi tisočletji prelomljena in poplavljena, da bi nastalo Vatsko morje. Primerjava Otoka Noorderhaaks in Texel sta del province Severna Holandija. Otoki Vlieland, Richel, Griend, Terschelling, Ameland, Rif, Engelsmanplaat in Schiermonnikoog so del province Frizije. Majhni otoki Simonszand, Rottumerplaat, Rottumeroog in Zuiderduintjes pripadajo provinci Groningen. Sklici Zunanje povezave West Frisian Islands – potovalne informacije v Wikipotovanju Predstavnosti o temi West Frisian Islands v Wikimedijini zbirki
Västfrisiska öarna

Västfrisiska öarna (nederländska: Waddeneilanden) är en ögrupp i Nordsjön utanför den nederländska kusten. Mellan öarna och kusten ligger Vadehavet. De största öarna, som också är bebodda, är Texel, Vlieland, Terschelling, Ameland och Schiermonnikoog. De övriga öarna är obebodda. Öarna har mycket höga naturvärden och är även viktiga för den nederländska turistnäringen. Se även Frisiska öarna Ostfrisiska öarna Nordfrisiska öarna Externa länkar De nederländska nordsjööarna
Західнофризькі острови

За́хіднофри́зькі острови́ (нід. Waddeneilanden) — ланцюг островів у Північному морі, біля північного узбережжя Нідерландів. Острови відокремлюють Північне море від затоки Ваддензее, і є складовою частиною Фризьких островів. Острів Тесел входить в провінцію Північна Голландія, малі східні острови Роттюмерог, Роттюмерплат, Сімонсзанд та Зьойдердьойнтєс (Zuiderduintjes) відносяться до провінції Гронінген, всі інші належать провінції Фрисландія.
Zuiderbrug (Venlo)

De Zuiderbrug Venlo in de Nederlandse gemeente Venlo, overspant de rivier de Maas en maakt deel uit van de autosnelweg A73. Even ten zuidoosten verbindt knooppunt Tiglia de A73 met de A74. De brug is aangelegd van 1993-1995 en in november 1995 door toenmalig minister van Verkeer Annemarie Jorritsma opengesteld. Destijds was het zuidtracé van de A73 nog niet aangelegd, waardoor enkel de stadsdelen op de oostoever via de brug waren verbonden met de westoever. In de zomer van 2015 is het wegdek van de brug gedeeltelijk opnieuw geasfalteerd. Het asfalt was beschadigd door hitte. Zie ook Noorderbrug (Venlo) Maasbrug (Venlo)
Waag (Wageningen)

De Waag van Wageningen is gelegen aan de Niemeijerstraat in Wageningen en werd in 1847 gebouwd ter vervanging van het (kleinere) vorige gebouw dat op dezelfde plaats stond. De voorgevel lag oorspronkelijk aan de noordzijde, aan de Waagstraat. In 1968 werd het naastgelegen pand Niemeijerstraat 3 gesloopt en kwam op die plaats een uitbreiding van de waag. De voordeur is toen naar de westkant verplaatst. Het gebouw heeft de status van rijksmonument.
Maarsserbrug

Die Maarsserbrug (niederländisch für Maarser Brücke) ist eine Stahlbogenbrücke über den Amsterdam-Rhein-Kanal in der niederländischen Gemeinde Stichtse Vecht. Die 1938 eröffnete Brücke bildet eine wichtige Verbindung zwischen den beiden Kernen Maarssen (Dorf) und Maarssenbroek. Die Brücke wurde im Volksmund immer als die Hohe Brücke bezeichnet. Die Brücke überspannt auch die Eisenbahnstrecke zwischen Amsterdam und Utrecht. Geschichte Diese Brücke ersetzte die Drehbrücke, die eine Verlängerung des Stationsweg und des Nieuwe Stationsweg war. Sie wurde wegen der Erweiterung des Merwedekanals zum Amsterdam-Rhein-Kanal notwendig. Die Maarsserbrug hat eine Hauptspannweite von rund 88 Metern. Aufgrund der steilen Rampen befand sich auf ihrer Unterseite ursprünglich eine elektrisch betriebene Schwebefähre, die oft von den Bauern der Umgebung mit Pferdefuhrwerken benutzt wurde und vom Brückenwärter, der in der Nähe der Brücke wohnte, betrieben wurde. Die Schwebefähre wurde erst 1939 fertig gestellt und bereits 1959 wieder abgebaut, da sie mit dem Aufkommen von Traktoren an Bedeutung verlor. Am 5. Mai 1945 kam bei Feuergefechten auf und in der Nähe der Brücke mindestens eine Person ums Leben. In der Folge wurde die Brücke unter anderem durch eine Explosion stark beschädigt, wodurch ebenfalls eine Person getötet wurde. Es wird vermutet, dass die Explosion vorsätzlich herbeigeführt wurde. Um das Jahr 2000 wurde neben der Maarsserbrug eine Radarstation für die Schifffahrt errichtet. Zu dieser Zeit wurden auch die Zufahrtsrampen zur Brücke neu gestaltet und entlang ihnen neue Wohngebiete gebaut, von denen eines den Namen Hoge Brug erhielt. Die Brücke wurde 2006 komplett saniert. Die damals installierten Anti-Vandalismus-Bildschirme waren die ersten in den Niederlanden. Außerdem wurde die Brücke für den Rad- und Fußgängerverkehr verbreitert und um etwa 25 Zentimeter angehoben, um dem Schiffsverkehr eine größere Durchfahrtshöhe zu geben. Die Durchfahrtsbreite unter der Brücke ist erheblich geringer als anderswo auf dem Amsterdam-Rhein-Kanal. Weblinks Bruggen: Maarsserbrug 'De Hoge Brug' - Amsterdam-Rijnkanaal Maarssen. Historische Kring Maarssen (niederländisch).
Maarsserbrug

De Maarsserbrug is een stalen boogbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal in de Nederlandse gemeente Stichtse Vecht. De in 1938 geopende brug vormt een belangrijke verbinding tussen de twee kernen Maarssen (dorp) en Maarssenbroek. In de volksmond is de brug altijd de Hoge Brug genoemd. De brug overspant verder onder meer de spoorlijnen tussen Amsterdam en Utrecht Geschiedenis Deze brug verving de draaibrug die in het verlengde van de Stationsweg en de Nieuwe Stationsweg lag. De nieuwe boogbrug was nodig vanwege de vergroting van het Merwedekanaal tot het Amsterdam-Rijnkanaal; een proces dat nog tot na de Tweede Wereldoorlog zou gaan duren. De Maarsserbrug kreeg een hoofdoverspanning van circa 88 meter. Vanwege de steile opritten zat er een elektrisch aangedreven hanglift (transbordeur) onder die vaak gebruikt werd door plaatselijke boeren met paard en beladen wagen. Deze werd bediend door de brugwachter die vlak bij de brug woonde. De transbordeur kon pas in 1939 opgeleverd worden en is verwijderd in 1959 omdat hij in onbruik raakte met de komst van tractoren. Op 5 mei 1945 viel er ten gevolge van vuurgevechten op en bij de brug minstens een dode. In de nasleep daarvan liep onder meer de brug grote schade op door de ontploffing van munitie/springstof waarbij nog een dode viel. Men vermoedt dat er bij de ontploffing opzet in het spel was. Omstreeks het jaar 2000 is naast de Maarsserbrug een radarstation voor de scheepvaart geplaatst. Ook zijn in die tijd de toeritten naar de brug heringericht en zijn erlangs nieuwe woonwijken gebouwd waarvan een de naam Hoge Brug kreeg. In 2006 is de brug geheel gerenoveerd. De toen aangebrachte anti-vandalismeschermen zijn de eerste in Nederland. Daarbij werd de brug voor het fiets- en voetgangersverkeer verbreed en zo'n 25 centimeter opgevijzeld zodat het scheepvaartverkeer een ruimere doorvaarthoogte kreeg. De vaarbreedte ter hoogte van de brug is overigens aanzienlijk minder dan elders op het Amsterdam-Rijnkanaal Bronnen A. Hoekstra, Dorpsgenoten in oorlogstijd deel 10. Onder vuur bij de Hogebrug. Oh God, wat ben ik begonnen... !, in: Historische Kring Maarssen jrg. 33, nr. 3, 2006, blz. 4-7. A. Hoekstra, Berg-je... een boerderij in het schootsveld, in: Historische Kring Maarssen jrg. 34, nr. 4, 2007, blz. 116-119. A.A. Manten, De gewapende conflicten tussen Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten en Duitse bezettingsmacht op 5 mei 1945, in: Tijdschrift Historische Kring Breukelen jrg. 10, nr. 3, 1995, blz 177-180.
Maarsserbrug

Maarsserbrug, också kallad Hoge Brug, är en 202 meter lång och 13,5 meter bred bågbro i stål över Amsterdam-Rhenkanalen mellan Maarssen och Maarssenbroek i kommunen Stichtse Vecht i Nederländerna. Maarseenbrug ersatte svängbron, som var en förlängning av Stationsweg och Nieuwe Stationsweg i Maarssen. Den nya bågbron byggdes efter det att Merwedekanalen utvidgats till Amsterdam-Rhenkanalen. Maarsserbrug hade ett spann på 88,9 meter. På grund av de branta uppfarterna installerades 1939 en elektriskt driven gondol (hängfärja), vilken användes av lokala jordbrukare med hästanspända vagnar. Brovakten betjänade denna. Hängbron togs bort 1959, vilket sammanhängde med att traktorer då ersatt häst och vagn. Bildgalleri Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från nederländskspråkiga Wikipedia, Maarsserbrug, 21 september 2018.
Bevrijdingsbos

The Bevrijdingsbos (Dutch pronunciation: [bəˈvrɛidɪŋzˌbɔs]; lit. 'Liberation forest') is a forest on the edge of the city of Groningen between the district Lewenborg and the village of Garmerwolde in the Netherlands. The forest was planted in 1995 to commemorate the 50th year of liberation of the Netherlands by the Canadian Army in 1945. The forest is an acknowledgement and tribute to the Canadian armed forces who liberated Groningen in April 1945. The forest consists of 30,000 maple trees, of which the leaf is the national symbol of Canada. In and next to the Bevrijdingsbos the so-called 'Plein van de Wereld' (Square of the World), an information sign, a memoriam bench and a monument engraved with the names of the Canadian army units who liberated the city and forced out the Germans can be found. A path with large stones from ten countries runs through the forest. The Ten fundamental rights of children is written on the stones. The path ends with a stone which reads the eleventh right: The right of children to play outside freely and safely. External links Official site
Bevrijdingsbos

Het Bevrijdingsbos is een bos aan de rand van de stad Groningen bij Noorddijk, tussen de wijk Lewenborg en het dorp Garmerwolde. Het bos is in 1995 geplant bij de 50-jarige viering van de bevrijding van Nederland, als dankbetuiging en eerbetoon aan de Canadese bevrijders van Groningen in april 1945. Er staan 30.000 esdoorns, het blad van deze boom (in het Engels: maple leaf) is het nationale symbool van Canada. In en naast het Bevrijdingsbos bevinden zich onder andere het zogenaamde Plein van de Wereld, een informatiebord, een gedenkbank en een gedenksteen met de namen van de Canadese legereenheden die indertijd de Duitsers verdreven. In 2025 werd ook een zogeheten Crossroad Vector geplaatst. Met dit markeringspunt is het Bevrijdingsbos onderdeel geworden van de Liberation Route Europe. Door het bos loopt een pad met grote stenen uit 10 verschillende landen, met de Tien rechten van het kind daarop. Het pad eindigt met een steen met het elfde recht: het recht van het kind om vrij en zonder angst buiten te kunnen spelen. Externe links Stichting Bevrijdingsbos Bevrijdingsbos, oorlogsmonument
Flevoziekenhuis

Het Flevoziekenhuis is een ziekenhuis in de Nederlandse stad Almere. Het is het grootste ziekenhuis in de provincie Flevoland. Het Flevoziekenhuis biedt primaire zorg aan inwoners van Almere en secundair specialistische faciliteiten aan inwoners uit de rest van Flevoland. Het ziekenhuis is opgericht in 1991 en is de erfgenaam van het toen opgeheven Burgerziekenhuis in Amsterdam. Een groot deel van het personeel verhuisde mee naar de nieuwe stad in de polder. Het Flevoziekenhuis heeft een samenwerking met het Academisch Medisch Centrum (AMC) in Amsterdam, wat inhoudt dat patiënten die niet in het Flevoziekenhuis geholpen kunnen worden, een doorverwijzing krijgen naar het AMC en dat bv. sommige operaties van AMC-patiënten worden uitgevoerd in het Flevoziekenhuis. Externe link Officiële website
Noorderbrug (Venlo)

De Noorderbrug Venlo in de Nederlandse gemeente Venlo, overspant de rivier de Maas en maakt deel uit van de autosnelweg A67. Even ten westen ligt het knooppunt Zaarderheiken. Ten oosten van de brug ligt Verzorgingsplaats Reunen. Tot 1970 werd al het autoverkeer via de stadsbrug geleid, door de Venlose binnenstad. In 1970 werd het laatste stuk van de A67 tussen Helden en Venlo aangelegd. Zie ook Zuiderbrug (Venlo)
De Riet

De Riet is een wijk in het zuidoosten van de Nederlandse stad Almelo. Tuindorp de Riet is gebouwd vanaf 1914. De wijk is voor het merendeel tussen de twee wereldoorlogen in gebouwd en bestaat uit goed onderhouden, kleine huisjes die in een zeer kenmerkende bouwstijl zijn gebouwd. Een deel is in handen van de twee woningbouwstichtingen, Sint Joseph en Beter Wonen. Vanaf 1926 heeft de wijk een treinstation genaamd Almelo De Riet. Sommige delen van de Riet zijn beschermd stadsgezicht vanwege de bijzondere architectonische bouw. De Riet is gebouwd voor de arbeiders in de ooit florerende textielindustrie maar is tegenwoordig ook heel populair onder starters vanwege de betaalbare woningen.
Catharinakerk (Roden)

De Catharinakerk is een deels romanogotische en deels gotische kerk in de Drentse plaats Roden. De kerk werd gebouwd in de 13e eeuw en werd gewijd aan de heilige Catharina van Alexandrië. In het begin van de 15e eeuw werd het oude koor vervangen door een gotisch koor. Daarna werd aan het einde van de 15e eeuw de toren gebouwd. Bij de restauratie in de jaren dertig van de 20e eeuw werd het pleisterwerk aan de binnenzijde van de kerk verwijderd, waardoor de baksteenstructuur zichtbaar werd. Volgens het testament van Maria Catharina Hoppinck uit 1776, werden 10.000 carolusguldens beschikbaar gesteld voor de bouw van een orgel. Het orgel werd gebouwd door Albertus Antoni Hinsz (1704-1785), een uit Duitsland afkomstige orgelbouwer. De orgelkas is gemaakt door A. Smid. Het verhaal van de schenking is beschreven op de wapens en tekstborden in de kerk. Het orgel heeft 18 registers, verdeeld over twee klavieren (hoofdwerk, rugwerk), en een aangehangen pedaal. De 18e-eeuwse herenbank in de kerk heeft het wapen van de landschapssecretaris Coenraad Wolter Ellents en zijn echtgenote Gesina Oldenhuis, de bewoners van de naastgelegen havezate Mensinge. De preekstoel dateert van 1717. Het doopvont van Bentheimer zandsteen is 13e-eeuws.
Protestant church of Goutum

The Protestant church of Goutum or Saint Agnes church is a medieval religious building in Goutum, Friesland, Netherlands. On the northern side remnants of an older tufa church from the 11th century or 12th century can be seen. The church was enlarged and heightened with brick in the 15th century and has a tower from the same century. The church was originally a Roman Catholic church dedicated to Saint Agnes, becoming a Protestant church after the Protestant Reformation. It is listed as a Rijksmonument, number 24509. The building is located at 23 Buorren. References
Agneskerk (Goutum)

De Agneskerk is een kerkgebouw in Goutum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk gewijd aan de heilige Agnes. De eenbeukige kerk uit de 12e eeuw op een terp werd in de 15e eeuw verbouwd. De zadeldaktoren uit de 15e eeuw is enkele malen hersteld. De klok uit 1511 is gegoten door Geert van Wou. Op de wijzerplaat staat het jaartal 1737. De kerk is een rijksmonument. Van de familie Cammingha zijn er wapenborden en een grafkelder. Het orgel uit 1864 is gemaakt door L. van Dam en Zonen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Goutum Kerken in Friesland
De Bruuk

Das Fauna-Flora-Habitat-Gebiet De Bruuk liegt in der niederländischen Provinz Overijssel. Das 99 Hektar große Schutzgebiet gehört zum europäischen Schutzgebietsnetz Natura 2000. Es umfasst einen Abschnitt des Flusses De Leigraaf und die angrenzenden Aueflächen. Es wird von feuchtem Grünland dominiert, das sich mit Feuchtgebüschen und Auwaldbeständen abwechselt. Zu den bedeutendsten Lebensräumen im Gebiet zählen die Pfeifengras-Streuwiesen. Es liegt nahe der deutsch-niederländischen Grenze auf dem Gebiet der Gemeinde Berg en Dal zwischen den Ortsteilen Breedeweg und De Horst. Das Gebiet wurde im Jahr 2002 als FFH-Gebiet vorgeschlagen. 2004 erfolgte die Bestätigung als Gebiet gemeinschaftlicher Bedeutung (SCI) und 2013 die Ausweisung als Besonderes Erhaltungsgebiet (SAC). Schutzzweck Lebensraumtypen Folgende Lebensraumtypen nach Anhang I der FFH-Richtlinie kommen im Gebiet vor; prioritäre Lebensraumtypen sind mit * gekennzeichnet: Siehe auch Liste der FFH-Gebiete in den Niederlanden Weblinks Standarddatenbogen für das FFH-Gebiet De Bruuk
De Bruuk

De Bruuk is een buurtschap en natuurgebied van ca 100 ha tussen Breedeweg en De Horst in de gemeente Berg en Dal (Nederlandse provincie Gelderland) aan de grens met Duitsland. De Bruuk is een moerasgebied dat wordt gevoed door kwelwater uit de omliggende heuvels. Het bestaat voor een deel uit blauwgrasland en is daarom beschermd als Natura 2000-gebied. Het gebied is eigendom van Staatsbosbeheer en particulieren. De Leigraaf loopt door het gebied. Externe link De Bruuk op het onderdeel onderdeel 'Landschap en natuur Nijmegen' van de website "Virtual Classroom Biologie" van de Radboud Universiteit
De Bruuk

De Bruuk este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 99 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului De Bruuk este situat la coordonatele 51.761°N 5.9638°E﻿ ()51.761; 5.9638. Înființare Situl De Bruuk a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja . Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în mai 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 6 habitate naturale: Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Mlaștini alcaline, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află un număr nedeclarat de specii protejate: Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Gemaal Mr. Dr. C.P. Zaayer

Gemaal De Zaayer is een gemaal in de Nederlandse stad Maassluis, dat als boezemgemaal wordt gebruikt. Het gemaal werd gebouwd van 1926 tot 1928 door het Hoogheemraadschap van Delfland en is ontworpen door Ir. A.C. Kolff. Het is met een capaciteit van 2,2 miljoen liter water per minuut het grootste boezemgemaal van het Hoogheemraadschap Delfland. Het boezemwater wordt vanuit de Boonervliet aangevoerd, waarna het wordt geloosd op het Scheur. Bij de oplevering op 18 februari 1928 bevonden zich in het gebouw twee grote dieselmotoren, die twee schroefpompen aandreven. Deze zijn in 1958 vervangen door modernere en kleinere achtcilinder dieselmotoren. In 2003 is de installatie, inclusief de pompen, vervangen door twee elektromotoren die geregeld kunnen worden tot een maximum van 2,2 miljoen liter per minuut. Dat is het dubbele van de capaciteit die het gemaal voor de modernisering had. Gemaal De Zaayer kan nu ook op afstand worden bediend. Het gemaal is, samen met de bijbehorende dienstwoningen, een rijksmonument. Externe link Gemaal De Zaayer