NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jan Tinbergen College

Het Jan Tinbergen College is een openbare scholengemeenschap voor vwo, havo en mavo in Roosendaal. De school heeft ongeveer 1500 leerlingen, en is vernoemd naar de eerste Nederlandse Nobelprijswinnaar voor de Economie Jan Tinbergen. Het bestuur is in handen van de Stichting Openbaar Voortgezet Onderwijs Roosendaal (SOVOR). Geschiedenis De school werd opgericht rond 1861 als een gemeentelijke openbare school voor leerlingen van 6 tot 16 jaar (een jongens- en meisjesschool). De school werd toen gevestigd aan de Vughtstraat. In 1906 trok de school in een nieuw gebouw aan de Nieuwstraat. In 1955 werd de school gesplitst in een Openbare Lagere School en een Openbare MULO (later mavo). In 1974 trok de mavo in een nieuw gebouw aan de Bovendonk 1 in Roosendaal. De school werd bij die gelegenheid omgedoopt tot de Roosenborch. In 1994 werden een vwo- en havo-afdeling opgericht. De school kreeg de nieuwe naam, Jan Tinbergen College. In 1999 werd gestart met het tweetalig vwo. Gebouwen Het Jan Tinbergen en voorgangers zijn gevestigd geweest op de volgende locaties: 1861-1906 Vughtstraat, Roosendaal 1906-1974 Nieuwstraat, Roosendaal 1974-2012 Bovendonk, Roosendaal 2004-2020 dependance Azaleastraat, Roosendaal 2012-heden Burgemeester Schneiderlaan, Roosendaal Onderwijs Het Jan Tinbergen College startte als eerste in West-Brabant met tweetalig onderwijs en vervult regionaal een voortrekkersrol op het gebied van onderwijsinnovatie. De onderwijsvormen die het Jan Tinbergen College aanbiedt zijn: vwo Tweetalig vwo Atheneum havo mavo (vmbo-t) Binnen het tweetalig vwo-pakket ligt de nadruk legt op verdieping en competitie. De leerling neemt deel aan nationale en internationale wedstrijden (Tech-Challenge, Beta-Olympiades, Wiskunde Kangoeroe) en heeft de mogelijkheid om DELF- (Frans) Goethe- (Duits) en Anglia-certificaten (Engels) te verwerven. Bij voltooiing van de opleiding krijgen de leerlingen daarnaast een International Baccalaureate. Binnen het havo- en vwo-onderwijs is er de mogelijkheid om de aanvulling Jtech (Heet nu O&O) in het curriculum op te nemen. Jtech focust zich op verdieping bij de techniek en beta-vakken met een duidelijke nadruk op projectmatig en competentiegericht werken en is beschikbaar als aanvullend programma voor vwo- en havo-leerlingen. Voor mavo is er sinds kort ook de optie mavo to-do te doen. Mavo to-do is net zoals Jtech een verdieping bij de techniek en beta-vakken, maar dan voor mavo. Daarnaast biedt de school Sportklassen en Kunst- en Cultuurklassen waarbij ruimte is voor extra ontplooiing op cultureel of sportief gebied. Externe link Website Jan Tinbergen College
Broederkerk (Kampen)

De Broederkerk is een tweebeukige, langgerekte hallenkerk in de Overijsselse stad Kampen. In de tijd van het klooster werd een van de hallen als Kloosterkerk gebruikt en het andere deel als Librije. Beschrijving De Broederkerk in Kampen werd oorspronkelijk in de 14e eeuw gebouwd door de Kamper minderbroeders, als kloosterkerk voor het naast de kerk gelegen Broederklooster. In 1472 werd een groot deel van de kerk door brand verwoest. De kerk werd weer herbouwd, waarbij deels gebruik is gemaakt van de bestaande muren en deels bestaande materialen zijn verwerkt in de nieuwe muren. Uit die tijd dateert ook het achtzijdige traptorentje tussen beide beuken van het koor. Ook de kapconstructie van zowel het schip als van het koor dateren uit de periode van de herbouw. In 1581 kwam de kerk in handen van de protestantse gemeenschap van Kampen. Uit die tijd dateert de scheidingsmuur tussen het schip en het koor. De tweede dwarsmuur in de kerk dateert uit de 19e eeuw. In de, in 1840 gerestaureerde, dakruiter werd in 1994 een klok opgehangen, die afkomstig was uit de Paasbergkerk in Arnhem. Het orgel dateert oorspronkelijk uit de 16e eeuw, maar is in de loop der tijd meerdere malen ingrijpend gewijzigd, onder andere door de orgelbouwers Jan Morlet in 1656 en Frans Caspar Schnitger jr. in de periode 1786 t/m 1791. De kerk is meerdere malen gerestaureerd. Halverwege de 19e eeuw vonden er ingrijpende herstelwerkzaamheden plaats onder leiding van de stadsarchitect van Kampen, Nicolaas Plomp. In de jaren 1867 t/m 1871 vond er een volgende restauratie plaats. In 2009 werd de kerk opnieuw gerestaureerd onder leiding van het architectenbureau Van Hoogevest uit Amersfoort.
FC Kerkrade-West

FC Kerkrade-West (Fusie Club Kerkrade-West) is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Kerkrade in de provincie Limburg, opgericht in 1930. Het eerste elftal speelt in de Vierde klasse zondag (2021/22). De club speelt op het eigen sportpark in Kerkrade. Kerkrade-West is ontstaan uit een fusie op 31 mei 2003 tussen de voetbalverenigingen RKVV Heilust en FC Gracht. De oprichtingsdatum van de oudste club, RKVV Heilust, werd daarbij aangehouden als oprichtingsdatum van de fusieclub. Competitieresultaten 2004–2018 2015: de beslissingswedstrijd op 7 mei om het klassekampioenschap in 4B werd bij SV Simpelveld met 0-1 verloren van Sportclub '25. Resultaten RKVV Heilust 1954–2003 Resultaten FC Gracht 1984–2003 Externe link Officiële website
Sint-Jansberg (natuurgebied)

De Sint-Jansberg is een natuurgebied (Natura 2000-gebied) en voormalig landgoed gelegen bij Plasmolen en Milsbeek in de gemeenten Mook en Middelaar en Gennep in Noord-Limburg. Een van de heuvels in het gebied is de Sint-Jansberg die ook Kloosterberg wordt genoemd. Het is ook een van de hoogste heuvels in het wijdere Rijk van Nijmegen. De Sint-Jansberg verbindt de Mookerheide met het Duitse Reichswald en grenst in het oosten aan de Gelderse gemeente Berg en Dal en wordt in het westen begrensd door de Rijksweg N271. Het gebied is een stuwwal (Nederrijnse Heuvelrug) ontstaan in de voorlaatste ijstijd. De Jansberg is de enige plek in Nederland waar de ligging van een gletsjertong uit de rissijstijd (Salien) is vastgesteld. Het gebied is een eindmorene en maakt deel uit van het gebied wat vroeger het Ketelwald was. Sinds 1970 is het voormalig landgoed onder beheer van Natuurmonumenten. Het gebied kenmerkt zich door beboste hellingen en vele beekjes. Ook zijn er enkele moerasgebieden (De Geuldert, De Diepen en het Koningsven) aan de voet van de Jansberg. De twee hoogste hellingen zijn de Kiekberg (77 meter) en de Sint-Maartensberg (66 meter). Enkele vlakke stukken zijn in gebruik voor de landbouw. Bij Plasmolen ligt een kleine stuwdam en staat de bovenste Plasmolen, een oude watermolen. De Jansberg is ongeveer 250 hectare groot. Op de Jansberg zijn restanten van een Romeinse villa gevonden. Ook loopt het Pieterpad langs het gebied. Delen van het gebied zijn niet toegankelijk omdat zich daar dassenburchten bevinden. Fotogalerij Externe link Natura 2000 Gebiedendatabase, gebiedsnummer 142
Sint Jansberg

Sint Jansberg este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 226 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Sint Jansberg este situat la coordonatele 51.7423°N 5.9303°E﻿ ()51.7423; 5.9303. Înființare Situl Sint Jansberg a fost declarat sit de importanță comunitară în aprilie 2003 pentru a proteja 2 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în iunie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 5 habitate naturale: Mlaștini calcaroase cu Cladium mariscus și specii de Caricion davallianae, Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli, Mlaștini împădurite, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate de nevertebrate (2): rădașcă (Lucanus cervus), Vertigo moulinsiana Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Garstenmolen

De Garstenmolen in Nigtevecht is in 1876 gebouwd op de plaats van een eerdere molen, die was afgebrand. Tot 1960 bemaalde de molen de Garstenpolder, daarna werd de Garstenmolen verbouwd tot recreatiewoning en werd het gaande werk verwijderd. Tot aan midden jaren 90 was de molen draaivaardig. De Garstenmolen is eigendom van de Stichting De Utrechtse Molens en is in 2006/2007 grondig gerestaureerd. Na de restauratie zijn er weer molenaars actief op de molen om water uit de Garstenpolder uit te malen op de Vecht. De molen is te bezichtigen op middagen dat er wordt uitgemalen. Deze tijden staan echter niet vast.
Majellapark

Het Majellapark is een openbaar park in de wijk West van de Nederlandse stad Utrecht. Het is tevens naam van een buurtje als deel van Nieuw Engeland, Thomas à Kempisplantsoen en omgeving. Langs meerdere zijden van het park loopt een straat onder dezelfde noemer, aan de zuidzijde ligt de Vleutenseweg. Het park is in 1934/1935 aangelegd naar het ontwerp van de gemeentelijke plantsoenmeester Krijn Perk Vlaanderen. Straat en/of park werden rond die tijd ook wel St. Majellapark genoemd. Ze zijn aangelegd op de locatie van het voormalige huis Jaffa. Het park en de straat zijn geheten naar Gerardus Majella, een 18e-eeuwse Italiaan die is heilig verklaard. De nabijgelegen kerk kent een soortgelijke geschiedenis. Waar de oudere Utrechtse parken werden opgezet als landschapspark, werd voor het Majellapark voor een andere opzet gekozen. Niet meer aanwezig is de in 1938 aangelegde waterbassin met een fonteinkunstwerk in de vorm van een dansend meisje gemaakt door Suzanne Nicolas-Nijs. In 1958 kwam er een grote speelvijver in het park. De bebouwing in het Majellapark als straat dateert uit de jaren 1930 en de jaren 1950 met onder meer eengezinswoningen in laagbouw en kleine flats. Externe link Diverse foto's en tekeningen Majellapark - Het Utrechts Archief
Grote Kerk (Harderwijk)

De Grote Kerk te Harderwijk is een kruisbasiliek in gotische stijl die gedeeltelijk uit de 14e en de 15e eeuw dateert. De oorspronkelijk veel grotere kerk heette aanvankelijk de Onze-Lieve-Vrouwekerk en was gewijd aan Maria. Sinds de Reformatie in 1578, toen de katholieke godsdienst werd verboden en onderdrukt, wordt de kerk gebruikt voor protestantse erediensten. Nadat in 1415 de parochiekerk van Sint-Nicolaas was afgebrand werd besloten om een Mariakapel te vergroten en als kerk te gebruiken. Het 14e-eeuwse gebouw kreeg een nieuw koor met kooromgang, een transept en een toren die in hoogte die van de St. Eusebiuskerk in Arnhem overtrof en daarmee de hoogste van Gelderland was. Een groot deel van de kerk ging verloren toen in 1797 de toren instortte en een deel van het schip verwoestte. Het resterende deel van het schip werd hierna onder leiding van Teunis Wittenberg, de architect van het Kwartier van Zutphen, afgesloten door een nieuwe gevel in sobere Lodewijk XVI stijl. De Grote Kerk staat op het Kerkplein, vlak bij de boulevard. Afbeeldingen Externe link Hervormde Gemeente Harderwijk
Corio Center Heerlen

Het Corio Center is een modern winkelcentrum in het centrum van Heerlen. Het werd vernoemd naar de vroegere Romeinse nederzetting Coriovallum waar de plaats Heerlen tegenwoordig ligt. Het Corio Center bestaat uit circa 18.000 m² winkeloppervlakte, 51 woningen en een parkeergarage met 550 plaatsen. Het winkelcentrum bestaat uit twee verdiepingen. Er zijn drie ingangen: Saroleastraat, Honingmannstraat en Stationstraat. Het Corio Center staat op de plek waar tot 1985 het (voormalige) hoofdkantoor van de Staatsmijnen stond. Het winkelcentrum werd ontworpen door Arno Meijs Architecten en opende zijn deuren in maart 1998. Externe link Officiële website
Kerk van Scheemda

De Hervormde Kerk van Scheemda (ook wel Scheemder Kerk genoemd) in Scheemda in de Nederlande gemeente Oldambt in Oost-Groningen werd volgens een tekstband op de orgeltribune gebouwd in 1515, nadat het dorp Scheemda vanwege het oprukkende water van de Dollard was verplaatst. De fundamenten van de voorgaande 13e-eeuwse kerk en toren liggen bij de rijksweg A7 en werden in 1988 en 1989 blootgelegd. Deze vroegere locatie van de kerk staat bekend als het 'Ol Kerkhof'. De kerk was gewijd aan de heilige Bartholomeus en werd protestants na de Reductie van Groningen in 1594. De kerk is sinds 2001 eigendom van de Stichting Oude Groninger Kerken, samen met de beklemde eigendom van zeventien percelen grond die tot het kerkbezit behoorden. Maandelijks is er een dienst van de Vereniging van Vrijzinnige Protestanten, afdeling Winschoten/Scheemda. Beschrijving Kerkgebouw Het is een laat-gotische zaalkerk met een driezijdige koorsluiting en een galerij langs de oostzijde). In de noordwand is een ingang dichtgemetseld. De traptoren ernaast verschaft toegang tot de gewelven. Boven de ingang werd in 1888 een venster "in oude stijl" aangebracht, met daarin het beeld van een Bijbellezende vrouw: een allegorie op het geloof. In het interieur bevindt zich een 17e-eeuwse kansel met klankbord. In 1792 werd een nieuwe zoldering aangebracht. Uit dat jaar stamt ook een kerkbank met een overhuiving bekroond door een timpaan. Alle overige banken zijn versierd met paneelwerk en gesneden bekroningen van de 'wangen' (zijpanelen). Tot de inventaris behoren ook twee koperen kandelaars. Zowel in het interieur als in het omheinde kerkhof bevinden zich grafzerken; een rode grafsteen van zandsteen in de kerk is gemaakt van de deksteen van een middeleeuwse sarcofaag. Kerktoren De vrijstaande kerktoren, ten noordwesten van kerkgebouw en kerkhof en door de Oosterstraat daarvan gescheiden, heeft een zadeldak tussen trapgevels en een opengewerkte zeskantige torenspits op de nok. Deze laatste, in 'romantische' stijl stammen uit 1887-1888, evenals de toegangspoort. De klokkenstoel bevat vijf jukken met een moderne klok. De benedenruimte van de toren heeft een gerestaureerd koepelgewelf. Orgels Meijer-orgel 1874 Het huidige orgel met twee manualen en een aangehangen pedaal werd in 1874 voor een bedrag van 3000 gulden gemaakt door orgelbouwer Roelf Meijer uit Veendam. Het is in 1982 en 1992 door Mense Ruiter gerestaureerd en verbouwd en heeft sindsdien zestien registers. Emedensis-orgel 1526 Het orgel uit 1874 diende als vervanger van het oude orgel uit 1526, dat is gemaakt door de orgelbouwer Johan Molner uit Emden, bekend als magister Johannis Emedenus of Emedensis. Van dit instrument ging het binnenwerk verloren, maar de door een anonieme Duitse of Nederlandse kunstenaar rijk beschilderde eikenhouten orgelkas werd in 1874 door de Hervormde Kerkvoogdij voor 400 gulden verkocht aan J. Verwer te Leeuwarden. Hij verkocht de kas in 1896 door aan het Rijksmuseum Amsterdam, waar deze zich sindsdien bevindt, met loos pijpwerk. Fotogalerij Externe links Kerk Scheemda.nl Oude Groninger Kerken: Scheemda, 2013 (webarchief)
Watertoren (Leeuwarden Groningerstraatweg)

Aan de Groningerstraatweg in de stad Leeuwarden staat de Nieuwe Watertoren, heden ten dage ook bekend als woontoren Aquastate. De toren is in 1925 gebouwd door de Bredasche Beton Maatschappij en heeft een hoogte van 36 meter. De inhoud van het reservoir was 1000 m³. In 1973 werd de toren verbouwd waarbij het reservoir werd vergroot, de toren werd verhoogd, en alle details die het gebouw een jaren 1920 uitstraling met invloeden uit de Amsterdamse School gaven inclusief de ramen achter een laag spuitbeton verborgen waardoor het gebouw een brutalistische uitstraling kreeg. Deze toren is later buiten gebruik genomen en in 1999 voor 1 gulden aangekocht door de Leeuwarder Theo Douma. Die verkocht de watertoren vervolgens aan onder meer projectontwikkelaar Jan van Kammen. Van Kammen heeft met zijn zakenpartners de plannen verwezenlijkt tot de bouw van 9 appartementen met de naam Aquastate in 2002. Een eerste schetsontwerp van de watertoren is door de Leeuwarder architect Richard Wolthekker gemaakt. De toren staat op plaats veertien van de lijst van hoogste gebouwen van Leeuwarden
Kasteel Wijlre

Kasteel Wijlre is gelegen aan de rivier de Geul in het gelijknamige dorp Wijlre, dat deel uitmaakt van de Nederlands Limburgse gemeente Gulpen-Wittem. Ten noordwesten van het kasteel ligt buurtschap Stokhem en ten zuidwesten buurtschap Beertsenhoven met de Beertsengrub. Het Elisabeth Strouven Fonds is eigenaar van landgoed Kasteel Wijlre en draagt zorg voor het onderhoud van het landgoed. Stichting buitenplaats Kasteel Wijlre is verantwoordelijk voor de exploitatie, de culturele programmering in het Koetshuis en het Hedge House, en het onderhoud van de tuin. De buitenplaats is op gestelde tijden open voor publiek. Het kasteel zelf wordt bewoond en is niet toegankelijk voor publiek. Beschrijving van het kasteel Het huidige kasteel is een herenhuis gelegen op een omgracht terrein. Het hoofdgebouw heeft twee verdiepingen, is opgetrokken uit bakstenen met afwisselend mergelbanden als speklagen en het heeft een schilddak voorzien van een dakruiter. Op de zijgevel aan de straatzijde is een opvallend grote zonnewijzer en aan de achterzijde zijn enkele terrassen uit 1910. Het kasteel heeft een voorplein dat vanaf de straatzijde bereikbaar is via poort voorzien van een oude wapensteen en een stenen boogbrug. Aan het voorplein liggen verder drie van een mansardedak voorziene dienstvleugels uit de 18e eeuw. Rondom het kasteel ligt een tuin in landschapsstijl die is ontworpen en aangelegd in 1810 door de bekende Maastrichtse architect en stadsbouwmeester Mathias Soiron (1748-1834). Geschiedenis en bewoners De oudste vermelding van Wijlre dateert uit 1040, toen koning Hendrik III Wijlre schonk aan zijn nicht Ermengardis. Iin 1389 is sprake van een versterkt huis. Wijlre behoorde tot het Heilige Roomse Rijk. In het gemeentewapen van Wijlre is als getuige hiervan de Duitse adelaar terug te vinden. Het hartschild draagt het wapen van de familie Van Wachtendonck, die vanaf de tweede helft van de 17e eeuw tot 1768 op het kasteel resideerden. De laatste vrouwe van Wijlre was Christina de Bounam. Zij verkocht het kasteel aan een Duits echtpaar, Von Klein-Fabri genaamd. In de 20e eeuw waren heerlijkheid en kasteel eigendom van het echtpaar jhr. George Louis van der Maesen de Sombreff (1885-1955), diplomaat en Hubertine Josefine Johanna Albertine Maria Cassalette, vrouwe van Wijlre (1886-1978). Het kasteel is in 1981 voor bewoning gekocht door de kunstverzamelaars Jo en Marlies Eyck, die in de bijgebouwen en een in 2001 gebouwd paviljoen het museum Hedge House vestigden. Trivia Het wapen van de familie Van Wachtendonck wordt tegenwoordig nog steeds gebruikt door de uit het begin van de 14e eeuw stammende lokale Brandbrouwerij, gelegen in de kern van het dorp Wijlre. Het kasteel met enkele facetten op het terrein zijn ieder een rijksmonument. Zie ook de lijst van rijksmonumenten in Wijlre. Externe link Website buitenplaats Kasteel Wijlre
Posthoornkerk

De Posthoornkerk, officiële naam Onze Lieve Vrouwe Onbevlekt Ontvangen, is een kerkgebouw aan de Haarlemmerstraat te Amsterdam. Architect van de Posthoornkerk was P.J.H. Cuypers, die het gebouw in 1860 ontwierp. De kerk verving de bouwvallig geworden schuilkerk De Posthoorn aan de Prinsengracht, waarvan de naam overgenomen werd, nadat een eerdere poging van pastoor Antonius Arnoldus Steinbach om op de oude locatie een nieuwe kerk te bouwen door tegenwerking van het departement voor de R.K.Eeredienst in 1836 was mislukt, omdat direct om de hoek aan de Keizersgracht net even eerder de statie De Zaaier haar bedehuis al door nieuwbouw had vervangen. De nieuwe Posthoornkerk van Cuypers kwam in twee fasen tot stand; tussen 1860 en 1863 werden koor, transept, vieringtoren en schip gebouwd terwijl de kerk van 1887 tot 1889 werd gecompleteerd met een tweetorenfront. Omdat de kerk niet vrijstaand kon worden gebouwd werd zij extra hoog uitgevoerd. Om de beperkte ruimte optimaal te benutten werd de kerk inwendig voorzien van galerijen boven de zijbeuken. Terwijl het exterieur in neogotische stijl is, stond voor het interieur de laat-romaanse Munsterkerk in Roermond model. De Posthoornkerk werd in 1963 buiten dienst gesteld. Hoewel in 1972 de status van Rijksmonument werd toegekend waren er tot 1987 sloopplannen. In 1986 ontfermde stichting de Posthoornkerk zich over het gebouw, dat sindsdien voor onder meer tentoonstellingen en concerten wordt gebruikt. Later heeft Stadsherstel Amsterdam NV het pand net als de eveneens door Cuypers ontworpen Vondelkerk herbestemd. In de Posthoornkerk bevinden zich tegenwoordig verschillende bedrijven en de kerk is af te huren voor verschillende evenementen. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 1289
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Kunrade)

De Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand was een kerkgebouw in Kunrade in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Voerendaal. De kerk was gelegen aan de oostzijde van het Onze Lieve Vrouweplein in de kern van Kunrade. Het gebouw is een bakstenen zaalkerk met een zeshoekig grondplan en een plat dak. Tegen de oostzijde van de kerk staat een open klokkentoren. De kerk was gewijd aan O.L. Vrouw van Altijddurende Bijstand. Geschiedenis Het Rectoraat Kunrade werd in 1957 opgericht. In 1958 werd er een noodkerk aan de Hogeweg in gebruik genomen, dit is het huidige Kunderhoes. In 1962 werd de opdracht uitgeschreven voor het ontwerp van een nieuw kerkgebouw, waarbij architectenduo Swinkels en Salemans de opdracht kreeg. In 1966-1968 werd de kerk gebouwd die in 1968 werd ingezegend. De noodkerk wordt sindsdien als gemeenschapshuis gebruikt. Kunrade werd in 1969 verheven tot parochie. In 2019 is de kerk aan de eredienst onttrokken. Het gebouw werd in hetzelfde jaar verbouwd tot een kleinschalige woonzorgvoorziening. Het karakteristieke kerkgebouw is aan de buitenzijde grotendeels behouden gebleven.
Hervormde kerk ('s-Heerenhoek)

De Nederlands Hervormde kerk uit 's-Heerenhoek, is een bouwwerk in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. Geschiedenis Deze kerk werd in 1672 in 's-Heerenhoek gebouwd voor 3960 gulden. Tijdens kerkdiensten zaten vrouwen aan de ene kant en mannen aan de andere kant. De dominee preekte vanaf de centraal gelegen preekstoel. Er werd betaald voor een zitplaats in de kerk. Het bogtje neven den voorzanger (vlak bij de preekstoel) was het duurst met vier gulden per jaar. Armen en kinderen hoefden niet te betalen. Zij moesten genoegen nemen met een plekje helemaal achter in de kerk of op het balkon. Omdat er geen geld beschikbaar was voor een orgel, werd er een tweedehands vocalion geplaatst met een namaak orgelfront. De kerk werd in 1832, 1888 en 1929 verbouwd. Rond het midden van de 19e eeuw nam het aantal hervormden sterk af vanwege de Afscheiding van 1834. Veel hervormden werden gereformeerd. De gereformeerden van 's-Heerenhoek gingen in het naburige Nieuwdorp kerken. Daardoor kwam de kerk op den duur leeg te staan en raakte zij uiteindelijk in verval. In 1985 werd de kerk afgebroken en herbouwd in het Nederlands Openluchtmuseum te Arnhem. De herbouw was compleet in 1988. Referenties Externe links Pagina over de Zeeuwse kerk in het museum
Binckhorst (Rosmalen)

Binckhorst is een wijk en gebied in de Nederlandse gemeente 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant, behorend tot stadsdeel Rosmalen Zuid. De wijk ligt in het oosten van de plaats Rosmalen. Het gebied is gelegen tussen de Spoorlijn Tilburg - Nijmegen en de Rijksweg 59 en bestaat uit een aantal natuurgebieden, waaronder Zandverstuiving Rosmalen. Ook zijn er de zorginstellingen Mariaoord en De Binckhorst, een waterwingebied en het voormalig klooster Mariaburg. Het gebied maakt deel uit van De Hooge Heide. Aangrenzende wijken Zie ook Wijken in 's-Hertogenbosch