NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maurick College

Het Maurick College is een scholengemeenschap in Vught voor vmbo, havo, atheneum en gymnasium. Het bestuur is de Vereniging Ons Middelbaar Onderwijs in Tilburg. Leerlingen kunnen er deelnemen aan buitenschoolse activiteiten en cursussen in de daltonuren. Geschiedenis Het Maurick College fuseerde in het schooljaar 1995-1996 met de Reeburgmavo in Vught. In het schooljaar 1996-1997 voerde de school de daltonwerkwijze in. In december 1997 erkende de Nederlandse Dalton Vereniging het college als daltonschool. In 2002 fuseerde het Maurick College met de vbo-school Elzenburg (voorheen Molenrijn). De naam Maurick College bleef en de scholengemeenschap kreeg drie locaties: aan de Titus Brandsmalaan, het Reeburgpark en de Brabantlaan in Vught. Sinds 2013 heeft het Maurick College een nieuw schoolgebouw voor alle leerjaren en niveaus aan de Titus Brandsmalaan. Leerlingaantallen Er zitten meer dan 2200 leerlingen op het Maurick College, waarvan: 40% in de eerste twee leerjaren 11% vmbo in leerjaar 3 en 4 22% havo in leerjaar 3-5 27% vwo in leerjaar 3-6 Derde Wereld Groep De derdewereldgroep van het Maurick College voerde tot en met het schooljaar 2008-2009 actie voor een weeshuis bij Lviv, Oekraïne. Zij organiseerden acties voor de eerste en de tweede brugklassen van de school. De groep neemt telkens een project aan dat gedurende drie jaar gesteund wordt. Trivia Het Maurick College heeft prijzen ontvangen in het kader van internationalisering en mag het predicaat ELOS-school dragen. Het Maurick College probeert haar leerlingen zo Europees mogelijk te maken, onder andere door het vak Europakunde (Burgerschap van de Europese Unie) aan te bieden. Tevens wordt in de 4e klas havo en vwo de mogelijkheid geboden mee te doen aan het Model European Parliament. Een jaarlijks terugkerend evenement is het Maurick Muziekconcours waarbij leerlingen en docenten hun muzikale capaciteiten tonen. In 2007 was oud-leerlinge en musicalactrice Wieneke Remmers jurylid. Oud-leerling Tom Roes won in 2015 De Slimste Mens. Andere oud-leerlingen van de school zijn musicalondernemer Albert Verlinde, arts Diederik Gommers, stijlicoon Janice, hoofdredacteuren Carlein Kieboom (VT Wonen) Hilde Tholen (Ouders van Nu), Anneliese Bergman (Margriet) en olympisch volleybalspeelster Saskia van Hintum. Externe link Maurick College
Valtherbos

Het Valtherbos is een bos van bijna 450 hectare ten noorden van Emmen, aangeplant in de jaren 20 van de 20e eeuw. Het (gemengde) bos wordt beheerd door Staatsbosbeheer en maakt deel uit van de boswachterij Emmen waartoe ook de Emmerdennen, het Noordbargerbos en het Oosterbos behoren. In het bos bevinden zich onder andere enkele hunebedden, een onderduikershol, grafheuvels, een paar kleinere heidegebieden en enkele speelweiden. Vlak bij de oostkant van het Valtherbos ligt een ander bosje: het Meerbosch. De samenstelling van dit bos met onder andere oude eiken en beuken, wijst op een heel hoge ouderdom; het kwam al voor op een kaart uit 1783. Er bevinden zich enkele kleine putten en het is wat moerasachtig. Het bosje is een oude restant van het vroegere Weerdingerholt. Zie ook hunebed D35 hunebed D38 hunebed D39 hunebed D40
De Gooyer, Wolvega

De Gooyer is a smock mill in Wolvega, Friesland, Netherlands which was built in 1916. It has been restored to working order. It is listed as a Rijksmonument. History De Gooyer was built originally built in 1775 at Blesdijke, Friesland where it was used as a drainage mill. Circa 1835, it was moved to Noordwolde, where it was converted to a corn mill, the Molen van Menga. In 1917, the mill was moved to Wolvega and converted back to a drainage mill. The work was carried out by millwright Lute Middendorp of Wolvega. The mill replaced a hollow post mill that had been struck by lightning on 11 July 1917 and burnt down. The mill was restored in 1967-69. In 1986, it lost its sails in a storm. The mill was known as De Wâlden, only gaining the name De Gooyer after a restoration in 1990-91 by millwright Tacoma of Stiens, Friesland. The mill was officially opened on National Mills Day, 11 May 1991. It is listed as a Rijksmonument, №38882. Description De Gooyer is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two storey smock mill on a single storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 19.80 metres (65 ft 0 in). The sails are carried on a cast iron windshaft, which was cast by Gietijzerij Hardinxveld-Giessendam in 1987. The windshaft carries the brake wheel which has 48 cogs. This drives the wallower (27 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels The upper crown wheel, which has 43 cogs drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 40 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 37 centimetres (15 in) diameter and 4.20 metres (13 ft 9 in) long. The screw is 1.37 metres (4 ft 6 in) diameter. It is inclined at 24°. Each revolution of the screw lifts 612 litres (135 imp gal) of water. Public access De Gooyer is usually open on Saturday afternoons, or by appointment. References
De Gooijer (Wolvega)

De Gooijer werd gebouwd in 1775. De molen is van het type grondzeiler en heeft als functie poldermolen. De molen staat bij Wolvega aan het riviertje de Linde. Oorspronkelijk stond de molen bij Blesdijke. Na ongeveer zestig jaar werd de molen ca. 1835 voor de eerste keer verplaatst naar Noordwolde, waar de molen ongeveer tachtig jaar dienst deed als korenmolen. In 1917 werd de molen voor de tweede keer verplaatst. De molen was voor de restauratie in 1991 bekend als De Wâlden, en is hernoemd naar de laatste beroepsmolenaar (Geert Gooijer) op de molen. Eigenaar is de vereniging It Fryske Gea. Externe link Op Youtube 14 mei 2016 Zie ook Molens in Friesland
De Havik (windmolen)

De windmolen De Havik in Grootschermer is in 1576 gebouwd ter bemaling van de Eilandspolder. In 1861 werd de molen verplaatst van de Delft bij De Rijp naar zijn huidige locatie. Nadat in 1874 een stoomgemaal op de plaats waar voorheen De Havik stond, het water uit de polder pompte, is De Havik verbouwd tot woning. De molen is in 1964 voor het laatst ingrijpend gerestaureerd. Sinds 1978 draait de molen soms. De molen is niet te bezichtigen. De molen is eigendom van musicus Hans Dulfer, die de molen bewoont.
Vredekerk (Zoetermeer)

Geschiedenis De Vredekerk is een kerk in de wijk De Leyens in de Nederlandse stad Zoetermeer. Het gebouw werd ontworpen door architect J. Valk uit Soest en gebouwd door de firma De Lugt uit Vlaardingen. Het kerkgebouw werd in gebruik genomen op 23 mei 1980. Het orgel, dat pas een jaar later kwam, is een geheel mechanisch orgel met hoofd- en rugwerk (groot 26 stemmen) en werd gebouwd door de firma De Jongh uit Lisse. De kerk is in gebruik bij de Gereformeerde Gemeente Zoetermeer. Externe link De website van de Gereformeerde Gemeente Zoetermeer
Geefhuisjes

De Geefhuisjes zijn twaalf huisjes die samen het oudste liefdadigheidshofje in Den Haag vormen. Ze worden ook wel de Heilige Drievuldigheidshuisjes genoemd. Bijzonder aan dit "hofje" is dat de huisjes aan een straat staan en niet om een tuin heen. De huisjes werden gebouwd in 1565 in het Padmoes, een buurtje waar nu de Nieuwe Kerk staat, grenzend aan het Spui. Voorgeschiedenis Cornelis Barthout Janszoon, de griffier van het Hof van Holland had huurproblemen met de weduwe Margriette Jansdochter, de pachtster van zijn grond. In 1558 sloten de twee partijen een akkoord. Zij beloofde de achterstallige erfhuur te betalen en in het Padmoes een "Sint-Jacobshuisje" te laten bouwen waar vroeger ook zo'n huisje stond. Ze zou het huisje tot haar dood onderhouden en het kapelletje in de wintermaanden met een kaarsje verlichten (van Allerheiligen tot Maria Lichtmis). Ze zou er ook een beeldje neerzetten van Jacob de Meerdere, de patroonheilige van Den Haag. Naast dat kapelletje bouwde meester Barthout zes huisjes voor armlastige vrouwen. Er was geen minimumleeftijd, zoals in veel andere hofjes. Wel eiste Barthout dat de bewoonsters voor het kapelletje dagelijks vijf Onze Vaders en vijf Weesgegroeten zouden bidden. De vrouwen kregen voor de winter 24 tonnen harde turf. Na de dood van Barthout in 1565 werd een rentmeester benoemd. Later werden er meer huisjes gebouwd, in totaal 15, waarvan er twaalf ter begeving waren. Toen in 1649 werd besloten tot de bouw van de Nieuwe Kerk, werden zes huisjes afgebroken. Voor de bouw van de kerk werd de grond opgehoogd, waardoor de resterende hofjeshuizen laag lagen. Grond- en regenwater vernielden de vloeren. In 1665 werden de resterende huisjes verkocht en werd er een plein aangelegd. Waar in dezelfde buurt de nieuwe Geefhuisjes gebouwd zouden komen, werd eerst de grond opgehoogd. In 1796 werden de huisjes eigendom van de gemeente. Het beheer kwam toen in handen van het Burgerlijk Armenbestuur. In zijn jonge jaren, toen hij in Den Haag woonde, maakte Vincent van Gogh een schilderij van de Geefhuisjes (omstreeks 1870). Tot de Tweede Wereldoorlog woonden er enkele arme vrouwen, ze hoefden geen huur te betalen. Na de oorlog waren de huisjes in slechte staat, ze waren niet geïsoleerd, het sanitair was oud, de vloeren waren vochtig en er was geen stroom. De gemeente wilde ze afbreken maar in 1966 kwamen de huisjes op de monumentenlijst. Pas in 1977 kwam er geld beschikbaar voor restauratie. Ieder huisje kreeg een uitbouw met keuken en badkamer. De bewoners betaalden nog steeds geen huur, en het beheer was overgedragen aan de Gemeentelijke Sociale Dienst. Toch kwam er leegstand omdat men de huisjes te klein vond, en ze waren ongeschikt voor ouderen. Na de restauratie werden in 1990 de huisjes overgedragen aan de Kessler Stichting die de huisjes bestemde voor begeleid wonen van oudere vrouwen, maar na tien jaar bleek dit niet te functioneren. Weer kwam er leegstand. In 2004 werden de huisjes overgedragen aan Stadsherstel Den Haag. De renovatie werd in 2006 afgerond. Zie ook Lijst van hofjes in Den Haag.
Keukenhofmolen

De Keukenhofmolen is een stellingmolen op het terrein van de Keukenhof in de Nederlandse plaats Lisse. De molen is afkomstig uit Scharmer, waar hij in 1892 is gebouwd als poldermolen. Het was daar nog een grondzeiler. In 1957 is de molen verplaatst naar het terrein van de Keukenhof, als geschenk van de Holland-Amerika Lijn. In de Keukenhof heeft de molen alleen functie als sierobject. De molen kan draaien en heeft een vlucht van 17,90 meter. Hij is gedekt met dakleer. Externe link Molendatabase over de oorspronkelijke molen in Scharmer
Den Oever Lighthouse

The Den Oever Lighthouse is a cast iron lighthouse in Den Oever, the Netherlands, on the Wadden Sea. Erected in 1885, it was originally located at the western end of the former island of Wieringen where it served as the rear light of a pair of leading lights. In 1930, when the Afsluitdijk was finished, the tower was relocated to the eastern end of Wieringen at Den Oever. While the light was first directed the Wadden Sea, it was moved southward in 1932 and turned to face the IJsselmeer. It was deactivated in 2009. A previous lighthouse in Den Oever was established in 1918. It was moved to Zeughoek in 1930. See also List of lighthouses in the Netherlands Penn & Bauduin, The fabricators/constructors of the lighthouse References
Phare de Den Oever

Le phare de Den Oever est un phare inactif situé à Den Oever sur la commune de Hollands Kroon, province de Hollande-Septentrionale aux Pays-Bas. Il était géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1998 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire Érigé en 1885, le phare préfabriqué en fonte réalisée par Penn & Bauduin à Dordrecht était à l'origine situé à l'extrémité ouest de l'ancienne île de Wieringen, où il servait de feu arrière pour deux feux directionnels. En 1930, lorsque l'Afsluitdijk (digue de fermeture) fut achevée, la tour fut déplacée à l’est de Wieringen, à l’est de Den Oever. Alors que la lumière était dirigée maintenant vers la mer des Wadden, elle a été déplacée vers le sud en 1932 et tournée pour faire face à l'IJsselmeer (Lac d'IJssel). Le phare a été désactivé en 2009. En 2016, la municipalité de Den Oever a demandé que le phare soit déplacé vers un emplacement dans le port, et les ingénieurs de l'armée néerlandaise ont procédé à cette relocalisation en mars 2017. Le phare se trouve maintenant au bout de la jetée d’Oostkade, du côté sud de l’entrée du port d'IJsselmeer. Description Ce phare est une tour en fonte à base hexagonale à claire-voie, avec une galerie et une lanterne de 16 m de haut. La tour est peinte en rouge et la boule de la lanterne est blanche. Son feu isophase émettait, à une hauteur focale de 15 m, un éclat blanc, rouge et vert selon secteurs de 2.5 secondes par période de 15 secondes. Sa portée était de 10 milles nautiques (environ 19 km) pour le feu blanc et 7 milles nautiques (environ 13 km) pour le feu rouge et le feu vert. Identifiant : ARLHS : NET-006 ; NL-1584 - ex-Amirauté : B0879 . Caractéristique du feu maritime Fréquence : 5 secondes (WRG) Lumière : 2.5 secondes Obscurité : 2.5 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vuurtoren van Den Oever » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Den Oever Lighthouse - Site Lightphotos.net (en) Den Oever Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Faro di Den Oever

Il faro di Den Oever è un faro in ghisa a forma di piramide a base esagonale, situato a Den Oever, nella provincia dell'Olanda Settentrionale dei Paesi Bassi. Si affaccia sul Mare dei Wadden ed è attualmente in disuso e privo di guardiano. Il faro è monumento nazionale protetto (Rijksmonument). Storia Il faro fu costruito nel 1884 dalla Penn & Bauduin di Dordrecht e probabilmente progettato dall'architetto olandese Quirinus Harder. Era originariamente situato nel punto più a ovest dell'ex isola di Wieringen dove era parte di una coppia di fari guida. Nel 1930 a seguito del completamento della diga Afsluitdijk, il faro fu spostato nell'estremità est di Wieringen a Den Oever. Inizialmente la luce fu puntata verso il Mare dei Wadden, ma il faro fu poi spostato più a sud nel 1932, puntando verso l'IJsselmeer. Prima di questo faro, ve n'era un altro a Den Oever che fu costruito nel 1918 e spostato a Zeughoek nel 1930. Fu disattivato nel 2009. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su faro di Den Oever Collegamenti esterni Rijksmonument (510383)
Vuurtoren van Den Oever

De Vuurtoren van Den Oever is een 16 meter hoge, opengewerkte, rode, gietijzeren vuurtoren. De toren werd in 1885 gebouwd door Penn & Bauduin uit Dordrecht en werd ontworpen door Adrianus Cornelis van Loo. De vuurtoren stond aanvankelijk aan de westkant van het eiland Wieringen bij het dorpje Westerland. Vanwege de inpoldering van het Wieringermeer was de toren daar niet meer nodig. In 1930 werd de toren gesloopt en bij de haven van Den Oever weer opgebouwd. Twee jaar later werd hij opnieuw verplaatst. Hij kwam toen te staan bij de Stevinsluizen van de Afsluitdijk. In 2017 moest de toren opnieuw wijken, dit keer in verband werkzaamheden aan de Afsluitdijk. In de nacht van 16 op 17 maart van dat jaar werd de met behulp van de Genie in vier stukken verhuisd naar een nieuwe locatie op het uiteinde van de verlengde Oostkade. Licht Het licht bestond uit de kleuren wit, rood en groen. Het witte licht had een sterkte van 1300 candela, had een lichthoogte van 15,5 meter en was te zien op een afstand van 10 zeemijlen. De andere kleuren waren zichtbaar op zeven zeemijlen. Het licht werd gedoofd in 2009. Op 21 juni 2017 werd het licht opnieuw ontstoken, maar de toren wordt niet meer vermeld in de lichtenlijst en op zeekaarten. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland
Goudsmitpaviljoen

Het Goudsmit Paviljoen voor Nuclear Magnetic Resonance-onderzoek, ook wel kortweg het NMR-paviljoen of het Goudsmitpaviljoen genoemd, is een bouwwerk in de Nederlandse stad Nijmegen dat deel uitmaakt van de Radboud Universiteit. Het is een in de grond verzonken, trillingsvrij, betonnen gebouw in de vorm van een lotusbloem, dat omgeven is door een vijver. In het Goudsmitpaviljoen, dat op 10 november 2005 officieel werd geopend in het bijzijn van Nobelprijswinnaar Richard R. Ernst, vindt wetenschappelijk onderzoek plaats op basis van nuclear magnetic resonance (Nederlands: "kernspinresonantie"). Dit gebeurt met negen NMR-apparaten van het Institute for Molecules and Materials, waarvan de nieuwste een sterkte heeft van 22,3 tesla, een half miljoen keer sterker dan het magneetveld van de aarde. Met de apparaten wordt onderzoek gedaan naar de ruimtelijke structuren van materialen. Bijzonder aan het Nijmeegse NMR-lab is de combinatie van NMR-onderzoek aan biomaterialen, vastestof-NMR en methode-ontwikkeling. Op 1 juli 2009 werd een 20 tesla supergeleidende magneet met een gewicht van negen ton in het gebouw geplaatst. Deze supermagneet, ontwikkeld door het Amerikaanse bedrijf Varian, wordt deels betaald door de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek en deels door de Radboud Universiteit. Wereldwijd zijn er maar zes van deze uiterst stabiele magneten (afwijking maximaal 1 op 10 miljoen). Bij continue koeling met stikstof en helium blijft de magneet permanent actief. De meest recente aanwinst is een Bruker magneet met een sterkte van 22,3 tesla, die in 2021 is geïnstalleerd. Het paviljoen is genoemd naar Samuel Goudsmit, de Nederlands-Amerikaanse ontdekker van het fenomeen spin waarop de NMR-techniek is gebaseerd. Het Goudsmitpaviljoen is door middel van een ondergronds gangenstelsel verbonden met het Huygensgebouw en het NanoLab Nijmegen. Op 7 oktober werd het gebouw een dag lang bezet door activisten die eisten dat de universiteit alle banden met Israël zou verbreken. Vanwege de sterke magneten in het gebouw leidde dat tot massale inzet van hulpdiensten.
Bezuidenhoutseweg 67

Bezuidenhoutseweg 67 (afgekort B67) is een kantoorgebouw op de hoek van de Bezuidenhoutseweg en de Prins Clauslaan in Den Haag. Het is in 1985 in gebruik genomen voor het ministerie van Buitenlandse Zaken. Na renovatie werd het in 2021 in gebruik gesteld voor de Tweede Kamer der Staten-Generaal in afwachting van de renovatie van het Binnenhof. Ontwerp Het bouwwerk werd geopend op 7 mei 1985. Het is ontworpen door Dick Apon (1926-2002) en geldt als een markant voorbeeld van de brutalistische stijl in Nederland, met een ruim gebruik van gewapend beton. Het eerste ontwerp werd gemaakt in 1974, de bouw zelf begon in 1979 en werd uitgevoerd door de Hollandse Beton Maatschappij, nu onderdeel van de Koninklijke BAM Groep. De kosten bedroegen 270 miljoen gulden, ofwel ruim 214 miljoen euro anno 2015. Het complex is gebouwd van Buggenum-handvormsteen, beton en Noors marmersplit (grind gemaakt van marmer). In het binnenwerk is naakt beton, maar ook veel glas en hout verwerkt. De kavelgrootte is 1,4 hectare. Het gebouw heeft een totale oppervlakte van 94.000 m², verdeeld over 15 lagen, waarvan 2 ondergronds. Het is een trapeziumvormig gebouw bestaande uit een kern met vier armen, aan twee kanten gelegen aan grote doorgaande wegen, en aan de achterkant aan de van bomen en vijvers voorziene binnentuin waar ook de Koninklijke Bibliotheek en het Letterkundig Museum aan liggen, vlak bij het Haagse Centraal Station. Al kort na de oplevering kreeg het gebouw de bijnaam 'Aponrots' (in de volksmond ook 'Apenrots'), een woordspeling vanwege de hoekige, trapvormige structuur en de achternaam van de architect. Ministerie van Buitenlandse Zaken Het gebouw verving de 22 locaties waarin het ministerie van Buitenlandse Zaken in de jaren 70 was gevestigd en bevat behalve kantoren een groot aantal kleine en grote vergaderruimtes, kantines, archiefruimten, een postkamer, een bibliotheek en een aantal kluizen. Er is een parkeergarage met een capaciteit van 240 auto’s en aanliggende ontvangstruimte voor buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders, maar ook een omvangrijke ondergrondse kernwapenbestendige ruimte waar een beperkt gezelschap geruime tijd veilig kan verblijven om het buitenlands beleid in geval van nood te kunnen voeren. Tweede Kamer Het ministerie van Buitenlandse Zaken verhuisde in 2017 naar het gerenoveerde voormalige VROM-gebouw in de Rijnstraat. Het gebouw Bezuidenhoutseweg 67 werd in verband met de renovatie van het Binnenhofcomplex verbouwd tot tijdelijke huisvesting van de Tweede Kamer der Staten-Generaal voor de duur van ten minste vijf jaar. De Tweede Kamer, inclusief vergaderzalen en fractiekantoren, verhuisde in september 2021 naar het tijdelijke Kamergebouw. Galerij Referenties
Boswachterij Speulderbos

Boswachterij Speulderbos is een natuurgebied dat ten noordwesten van Garderen ligt. Het is een van de oudste bossen van Nederland en ligt centraal op de Veluwe. Het gebied is gevormd tijdens een ijstijd, dat onder andere terug te zien is aan de stuwwallen. In het bos zijn veel kromme bomen, doordat deze minder geschikt waren voor het bouwen van boten, waardoor ze gespaard bleven. Het dierenleven is zeer divers; zo komen er bijvoorbeeld edelherten, wilde zwijnen, dassen en gladde slangen voor. Oorlogsmonumenten In het Speuldersos bevinden zich twee oorlogsmonumenten namelijk: Onderduikershol Drie en Monument aan de Sprielderweg. Zie ook Speulder- en Sprielderbos
VROM-gebouw

Het VROM-gebouw is het gebouw aan de Rijnstraat 8 in Den Haag, in 1992 gebouwd voor het toenmalige ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM) als onderdeel van het Masterplan kantoorhuisvesting Den Haag. Het gebouw, gevestigd naast station Den Haag Centraal is ontworpen door architect Jan Hoogstad. Kenmerken Het is een opvallend gebouw met aan beide zijden vier enorme serres. De kantoorruimtes voor de ambtenaren die er werken zijn eerder klein te noemen. De restaurants zijn bewust laag gehouden, zodat de ambtenaren er niet te lang blijven. Bij de bouw is gestreefd naar milieuvriendelijkheid en duurzaamheid, zonder gevaarlijke isolatiematerialen en met energiebesparende verlichting. Enkele van de serres zijn voorzien van binnentuinen, en ook het dakterras is beplant met diverse tropische bomen en heesters. Het dak kan afhankelijk van de weersomstandigheden geopend of gesloten zijn. Het gebouw is 60 meter hoog en telt 16 verdiepingen. De omvang van het bouwkavel was 75 bij 150 meter. Het bruto vloeroppervlak (inclusief parkeerkelder) bedraagt 99.000 vierkante meter; daarvan is 30.000 vierkante meter in gebruik als kantoor. De bruto-inhoud bedraagt 535.000 kubieke meter, waarvan 225.000 kubieke meter serres. De kosten bedroegen omgerekend 157 miljoen euro. Locatie Op de plaats waar het gebouw moest komen, lag een verhoogd tramspoor richting het Centraal station en het gebouw is met een ruime uitsparing over dit spoor heen gebouwd. Er is een brede voetgangersstraat die de stationsuitgang aan de Rijnstraat verbindt met de verkeersvrije looproute naar het centrum van Den Haag. Verbouwing en gebruikers Begin 2009 is besloten tot vernieuwing van het gebouw met de bedoeling het geschikt te maken voor verschillende ministeries en diensten van de rijksoverheid. Hierbij zijn de kenmerkende rood-zwarte elementen uit het gevelbeeld verdwenen en is aan de zijde van het Prins Bernhardviaduct een vleugel bijgebouwd. Het ontwerp was van OMA. Sinds juli 2017 zijn hier gevestigd: de ministeries van Buitenlandse Zaken (BZ) en Infrastructuur en Waterstaat (IenW), het hoofdkantoor en loket van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND), het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) en de Dienst Terugkeer & Vertrek (DT&V).