NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk (Handel)

De Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingskerk is een kerkgebouw in Handel in de gemeente Gemert-Bakel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk staat aan de Onze Lieve Vrouwestraat 61 en achter de kerk ligt aan de oostzijde een processiepark met Rozenkransweg en Kruisweg. De kerk is gewijd aan Maria-Tenhemelopneming en in de kerk bevindt zich een genadebeeld van Onze-Lieve-Vrouwe van Handel. Geschiedenis In 1434 werd er reeds melding gemaakt van een kerk in Handel. In 1696-1708 werd het oostelijke deel van het schip van de kerk vernieuwd. Waarschijnlijk was dit gedeelte van de kerk oorspronkelijk het koor. In 1747 werd het westelijke deel van het schip van de kerk vernieuwd. In 1902 en later werd er een nieuwe kerktoren gebouwd ter vervanging van de 15e-eeuwse toren en werden langs het oostelijk deel zijbeuken gebouwd. Deze wijzigingen waren het ontwerp van de architecten Pierre Cuypers en Joseph Cuypers. Opbouw Het georiënteerde gotische kerkgebouw bestaat uit een westtoren, een gedeeltelijk driebeukig schip met zes traveeën in basilicale opstand en een koor van twee traveeën en een driezijdige koorsluiting. De kerktoren heeft drie geledingen en een achtzijdige ingesnoerde torenspits met uurwerken op vier zijden van de spits. Het schip heeft aan de koorzijde een noorderzijbeuk van drie traveeën en een zuiderzijbeuk van vier zijbeuken, waarbij de 4e een ingangsportaal bevat. De zijbeuken worden ieder gedekt door een gezamenlijk schilddak. Het middenschip wordt gedekt door een zadeldak en het koor door een zadeldak met verlaagde noklijn.
Hervormde kerk (Gendt)

De Hervormde kerk is een kerkgebouw in het Nederlandse dorp Gendt, provincie Gelderland. De kerk wordt gebruikt door de Protestantse Gemeente Gendt-Doornenburg. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk te Gendt dateert uit eind 8e eeuw als Meginger en zijn vrouw Irinfrid de aan Sint Maarten gewijde kerk schenken aan het klooster van Lorsch. Rond 800 wordt de kerk opnieuw genoemd in een ruil van diverse goederen. In 814 ten slotte doet de geestelijke Gerwardus een schenking van de grond waar de kerk op staat. De 12e-eeuwse inkomstenlijst van het klooster Lorsch laat zien dat de kerk te Gendt niet alleen beschikte over goederen in Gendt zelf, maar ook over de kerken van onder andere Zoelen en Driel. In 1228 verkocht het klooster zijn goederen in de Betuwe aan graaf Gerard III, waardoor ook de kerk van Gendt in bezit van de graven van Gelre kwam. Graaf Otto II schonk de kerk echter in 1255 aan het vrouwenklooster ’s-Gravendaal. De reformatie bracht de kerk in handen van de protestanten, maar deze gemeenschap bleef dermate klein dat de kerk nauwelijks meer onderhouden kon worden. Begin 18e eeuw had het schip geen dak meer en de kerkdiensten werden gehouden in het koor. De vervallen muren van het schip werden in 1844 gesloopt en het koor werd aan de westzijde met anderhalve travee uitgebreid. Het koor werd omgebouwd tot kerk en kreeg in de westgevel een nieuwe toegang. Tussen de toren en het koor werden lage muurtjes opgetrokken. In de Tweede Wereldoorlog is de toren zwaar beschadigd geraakt doordat deze deels was opgeblazen. In 1958-1959 werd de toren hersteld. Van 1962 tot 1966 volgde een restauratie van de kerk. Beschrijving Tijdens de naoorlogse restauraties was het mogelijk om onderzoek te doen naar de bouwhistorie van de kerk. De huidige 14e-/15e-eeuwse toren bleek op de fundamenten te staan van een ouder gebouw. Er kon worden vastgesteld dat het om een driebeukige kerk met dwarspand ging, gebouwd in de 12e/13e eeuw. Aan deze romaanse kerk is in de 15e eeuw het huidige gotische bakstenen koor toegevoegd. In de 17e eeuw is het oude schip teruggebracht tot één beuk. In 1844 werd het inmiddels vervallen schip afgebroken. Nog vóór de afbraak tekende F.N. Eyck van Zuylichem een impressie van de oude romaanse muren, met rondbogen op vierkante pilaren van tufsteen. In 1966 zijn op de fundamenten van de teruggevonden oude romaanse kerk lage muurtjes opgemetseld ter markering. De huidige kerktoren kent twee geledingen en is opgebouwd uit diverse materialen, waaronder tufsteen, baksteen en kalksteen. De spits is ingesnoerd. In de toren hangt een kerkklok die in 1638 is gegoten. In de kerk is een orgel aanwezig, gebouwd in 2021 door de Utrechtse firma Van Vulpen.
Giessenburg (kasteel)

De Giessenburg was een kasteel in het Nederlandse dorp Giessenburg, provincie Zuid-Holland. Het voormalige kasteelterrein is een rijksmonument. Geschiedenis In 1411 bouwde graaf Willem VI van Holland de versterking Giessenburg vanwege de Arkelse Oorlogen. Mogelijk gaat het hier om een verbouwing of herbouw van een ouder kasteel, want in 1277 zou de familie Van Brederode al de Giessenburg in bezit hebben. Ook zou Jan van Arkel het slot aan het begin van de Arkelse Oorlogen hebben ingenomen. Na afloop van de Arkelse Oorlogen in 1412 werd de Hollandgezinde Arent van Gent met een groot deel van de Alblasserwaard beleend. Hij bouwde de versterking Giessenburg om tot een woontoren. Het slot werd het administratief centrum voor het waterschap Overwaard. Eind 15e eeuw was de Giessenburg in bezit van de familie Wena. Vanaf 1554 was de familie Van Drenckwaerts de eigenaar. Zij verbleven niet zelf op het kasteel maar hadden hun residentie in Dordrecht. De Giessenburg liep tijdens de Tachtigjarige Oorlog schade op en het duurde waarschijnlijk tot midden 17e eeuw voordat de schade werd hersteld. Het kasteel was toen in bezit gekomen van de familie Van Marlot, afkomstig uit Den Haag. Lodewijk van Marlot liet het tot een buitenplaats verbouwen. Eind 18e eeuw was het kasteel echter in verval geraakt en in 1802 werd het complex voor afbraak verkocht. Beschrijving De Giessenburg is gebouwd in een bocht van het riviertje de Giessen, waar het dan ook zijn naam aan dankt. De woontoren stond op een kleine heuvel. De oudste afbeelding is een tekening door Roelant Roghman uit 1646: daarop staat een rechthoekig, door een slotgracht omgeven kasteel afgebeeld. Het kasteel lijkt op deze tekening inderdaad te zijn ontstaan uit een oudere woontoren. In de 17e eeuw breidde de familie Van Marlot het kasteel uit met een nieuw landhuis en een park, zodat er een luxe buitenplaats ontstond. Hierbij bleef de oude woontoren gehandhaafd. Uiteindelijk verviel het gehele complex tot een ruïne en in 1802 werd het complex voor afbraak verkocht. Het omgrachte kasteelterrein ligt anno 2024 in een bungalowpark. De kasteelheuvel met enkele muurfragmenten is bewaard gebleven.
Visafslagershuisje Goes

Het visafslagershuisje van de haven van Goes is een rijksmonument aan de Turfkade bij de hoek met de Kleine Kade. Het verhandelen van aangevoerde vis in Goes vond aanvankelijk plaats op wat nu de Oude Vismarkt heet. Vanaf halverwege de 16e eeuw verplaatste de handel zich naar de Turfkade. Hier werd in 1647 een visperk geopend met een afslagershuisje. Het visperk bestaat uit een ijzeren hek waarlangs de visvrouwen zich opstelden om vis te kopen. De afslager bevond zich achter een luik in het afslagershuisje. In 1745 werd het huisje flink opgeknapt, in 1912 werd het afgebroken en in originele staat herbouwd. Het koepeldak van het afslagershuisje wordt getooid met een zeemeermin. Deze is een kopie van het origineel, dat in 1982 werd ontvreemd. In de gevel zijn diverse gevelstenen verwerkt met voorstellingen met vis. Eén gevelsteen geeft aan hoe hoog het water bij de stormvloed van 1682 in de haven van Goes stond. Deze gevelsteen is afkomstig van een kademuur bij de getijdewatermolen. Het visperk is nog steeds aanwezig; aan de andere kant van het visafslagershuisje, waar de ingang zich bevindt, is een terras van een restaurant aangelegd.
Manhuis (Goes)

Het oude manhuis in Goes is een rijksmonument aan de Zusterstraat in Goes. Nadat in 1628 in een voormalig klooster aan de Zusterstraat een weeshuis werd geopend, werden in dat weeshuis ook ouden van dagen opgenomen. Zij konden zich voor een flinke som inkopen en moesten zelf een bed met dekens en enkele andere spullen meebrengen, die bij overlijden vervielen aan het weeshuis. De vermenging van ouderen en kinderen en de vermenging van functies leidde tot moeilijkheden. Daarop werd vanaf 1654 een deel van het ingebracht geld gebruikt voor het bouwen van een apart manhuis. Hiervoor worden aan de Zusterstraat staande huisjes gesloopt. Begin 1656 verrijst er een groot, maar sober, complex. Alleen de ingang is voorzien van een fraaie poort, waarop een tekst en twee beeldjes staan. De tekst luidt: Tot hulp en troost van man en vrouwIs opgherecht dit nieu gebouwIn ruste ider hier syn tytEn teynde van syn leve slytDe beeldjes stellen een welgestelde man en dito vrouw voor, waarop het manhuis mikte. En die kwamen ook, er moest immers een flinke inkoopsom worden betaald voor een rustige en verzorgde oude dag. In latere tijd werd het manhuis steeds meer een opvang voor arme bejaarden. Tot 1969 heeft het manhuis zijn functie als bejaardenhuis behouden. Daarna kwam het in gebruik bij de muziekschool. In 1982-1983 werd het gebouw gerestaureerd, waarna het ROC Zeeland en Luzac College er zich tijdelijk vestigden. In 2020 werd het oude manhuis getransformeerd tot hotel. Begin 2021 opende Boutique Hotel Rijks haar deuren.
Nicolauskerk

De Nicolauskerk (ook wel Oostkerk) is een protestants kerkgebouw in de Zeeuwse plaats Wolphaartsdijk, gemeente Goes. Het gebouw is in 1861 gebouwd en sinds 24 mei 1976 ingeschreven in het monumentenregister. Geschiedenis In het jaar 1370 werd er voor het eerst een kerk voor Wolphaartsdijk gebouwd. In 1578 werd een groot deel van de kerk vernietigd tijdens de Beeldenstorm, zowel de beelden als het gebouw raakten beschadigd. In februari 1846 heeft men besloten om een orgel te laten bouwen voor de kerk. Besloten werd om niet een nieuw orgel te bouwen maar om het reeds bestaande Friedrichs-orgel uit de Oude Kerk van Zeist over te nemen voor een bedrag van 1.240 gulden. Tijdens de bouw van de huidige Nicolauskerk werd het orgel in een opslag geplaatst. Na plaatsing in de nieuwe kerk werd de orgelkas vergroot. Na de Watersnood van 1953 werd de kerk gerestaureerd met behulp van het Rampenfonds. De restauratie werd in 1967 afgerond. Exterieur De portiek is in het midden van de voorgevel geplaatst, in een diepe nis onder de slanke toren. De toren is in 1996 en in 2012 gerestaureerd. Bij de laatste restauratie werd hout-, lood- en schilderwerk gerestaureerd. Interieur Onder de huidige vloer ligt nog de zerkenvloer van de vorige kerk. De oude vloer werd bij de nieuwbouw in 1860 ongemoeid gelaten. Op de eerste verdieping is een verdieping met elf loges geplaatst. In een nis aan de ingangszijde is de preekstoel uit 1867 geplaatst. In 1904 werd door de firma L. van Dam & Zonen een nieuw orgel geplaatst. Het oude Friedrichs-orgel werd overgeplaatst naar de Hervormde kerk van Boven-Hardinxveld. In 1971 werden de houten prestant 8' pijpen vervangen door metalen. In 1997 werd het orgelfront verbreed. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Wolphaartsdijk
Huize Matthijs-Marijke

Huize Matthijs-Marijke is een historisch pand aan de Molenstraat 15 in de Nederlandse stad Gorinchem. Daar stichtten Matthijs Aelbertz. en zijn vrouw Mariken Kolff in 1556 een weeshuis; ook na de dood van het kinderloze stel bleef het een kinderweeshuis. In de steeg naast Huize Matthijs-Marijke zit in de muur nog een ‘vondelingenluikje'. Rond het venster boven de deur prijkt een Lodewijk XIV-versiering. Het pand heeft een gepolychromeerde gevelsteen uit 1566 waarop in het midden Christus staat, links de binnenvader met weesjongens en rechts de binnenmoeder met weesmeisjes, waaronder de tekst: Weest den weesen gedachtich; Mijn Rijke zult ghij sijn deelachtich. Op de steen staan ook de wapenschilden van de stichters Matthijs Aalberts en Mariken Kolff Jorisdochter; daaronder Anno 1743. Het pand werd gerestaureerd in 1966–1967. Externe link Huize Mattijs-Marijke op Mooi Gorinchem Monumentenregister
Doelen (Gorinchem)

De Doelen, ook De Oude Doelen of het Doelhuys, is een historisch pand aan de Molenstraat 30-32 in Gorinchem. Sinds 1589 fungeerde het als doelen van de schutterij. De twee evenwijdig aan de straat lopende vleugels dateren uit 1589. Het gebouw werd in 1966 aangewezen als rijksmonument. Zie ook De Nieuwe Doelen Externe links Gorinchem Monumentenregister
Bananenpakhuis (Gouda)

Het Bananenpakhuis is een woonhuis en pakhuis in de Nederlandse stad Gouda. In 1881 werd dit pand aan de Lage Gouwe in eclectische stijl als woonhuis gebouwd. De woonlaag op de begane grond werd in 1928 voor de West-Indische Bananenhandel omgebouwd tot bananenpakhuis. Geschiedenis In de 16e eeuw stonden hier drie huizen. Rond 1600 werden de twee linker huizen samengevoegd en Engelandt genoemd. Het rechter pand met drijvende kelder kreeg de naam Het vergulde Scheepje. In 1880 kocht Cornelis Jonker deze panden. In 1881 liet hij de woningen afbreken om plaats te maken voor een nieuw woonhuis. Het werd een woonhuis met drie woonlagen en vijf vensters breed. In 1927 kocht de heer W. Slont dit woonhuis aan de Lage Gouwe. Slont was importeur van de West-Indische Bananenhandel, gevestigd aan de Westhaven 55 en was op zoek naar een pakhuis in het centrum. In 1928 liet hij het woonhuis verbouwen tot pakhuis. De vier ramen op de begane grond maakten plaats voor twee inrijpoorten. Boven de voordeur werden ter decoratie trossen bananen aangebracht. In 1993 kreeg het pand nieuwe eigenaren die het pand, wat in de volksmond al het bananenpakhuis werd genoemd, hebben gerestaureerd en de tuin, welke geheel was volgebouwd, teruggebracht. De restauratie is in twee jaar uitgevoerd. De opvolgende eigenaren welke het pand in 2000 hebben overgenomen hebben de drijvende kelder welke was volgestort weer toegankelijk gemaakt en gerestaureerd. . Drijvende kelder De drijvende kelder in dit pand stamt uit de 17e eeuw. De kelder werd aangelegd als extra opslagmogelijkheid. Drijvende kelders drijven op het grondwater, het zijn aan de binnenzijde betegelde, bakstenen bakken, die van pas komen in laag gelegen gebieden met een variërend grondwaterpeil. Door sterke opwaartse druk barstten de keldervloeren geregeld open.
Hervormde kerk (Oost-Graftdijk)

De Hervormde kerk in de Nederlandse plaats Oost-Graftdijk is een kerkgebouw dat zich bevindt aan de Oost-Graftdijk 45. De rechthoekige zaalkerk, met steunberen en spitsboogvensters en boven de façade een houten torentje, kwam in 1840 tot stand. De kerk verving een oudere kerk uit 1647. In de klokkenstoel hangt een klok uit 1555 die is vervaardigd door Jan Tolhuis. Sinds 1967 is de kerk als rijksmonument opgenomen op de monumentenlijst. In 1955 werden de gemeenten Oost- en West-Graftdijk samengevoegd. Sinds eind 2010 wordt het gebouw niet meer voor kerkdiensten gebruikt. De 150 actieve leden konden het financiële onderhoud van de twee kerkgebouwen niet meer opbrengen en de kerk werd doorverkocht aan kunstschilder N. van der Hoff. Hij gebruikte de kerk als atelier en soms werd deze opengesteld voor culturele activiteiten zoals concerten. De kerk is in 2016 doorverkocht en daarna omgebouwd tot woonhuis. Interieur In het gebouw bevinden zich: preekstoel (1715) doopboog en doopbekkenhouder (18e eeuw) Trivia Schrijver en predikant Stephanus Hanewinkel was van 1798 tot 1802 predikant in deze kerk. Foto's
Hofpleinfontein

De Hofpleinfontein is een fontein centraal in het verkeersplein Hofplein in de Nederlandse stad Rotterdam, naar ontwerp van architect J.R.A. Koops. De fontein werd in 1955 opgeleverd. Op de hoeken van de fontein staan acht beeldhouwwerken van de beeldhouwer Cor van Kralingen. Zijn Waterdieren sierden het Hofplein al voor de plaatsing van de fontein en dienen nu tevens als goot. De waterdieren zijn gemaakt van mosselkalksteen. De spuiters van het fonteinbekken zijn gestileerde waterlelies, ze zijn gemaakt van smeedijzer door de kunstsmid Karl Joseph Gellings. Tradities De Hofpleinfontein is een plaats geworden waar overwinningen worden gevierd, zoals grote successen van de Rotterdamse voetbalclub Feyenoord en het Nederlands voetbalelftal waarbij supporters in de fontein feesten. In 2016 en 2017 werd ook het landskampioenschap van de Turkse voetbalclub Besiktas gevierd in de fontein en in 2019 dat van Galatasaray. Het water van fontein — ook wel de Hofpleinvijver genoemd — wordt bij bijzondere gelegenheden gekleurd. Gedurende de jaren 80 werd de fontein voor het eerst op creatieve wijze gebruikt. Twee keer per jaar werd zeep in de fontein gedaan zodat zeepbellen ontstonden. In de aanloop naar het wereldkampioenschap voetbal van 1990 was het water in de fontein voor het eerst oranje gekleurd. Ook tijdens het bezoek van de koninklijke familie aan Rotterdam op 30 april 1992 tijdens Koninginnedag was het water in de fontein oranjegekleurd en vol schuim. In 2012 werden tijdens de Eurekaweek twintig nieuwe studenten "gedoopt" tot Rotterdammer. Tijdens overwinningen van het Nederlands elftal in de knock-outfase van het wereldkampioenschap in 2014 werd het verkeersplein Hofplein afgesloten voor verkeer om baan te maken voor feestgangers. Na de wedstrijd tegen Argentinië plaatste "Hofpleinfonteinbadmeester" Bram Spruit een houten badmeesterstoel bij de fontein waarmee hij op ludieke wijze het feestje (dat uitbleef) veilig wilde laten verlopen. Geschiedenis De hofpleinfontein werd in 1939 aan de stad Rotterdam geschonken door de rederij Van Ommeren die zijn honderdjarige bestaan vierde. De fontein zou eigenlijk op de plaats van het Droogleever Fortuynplein komen, maar werd na de Tweede Wereldoorlog op het Hofplein geplaatst. De fontein wordt in de volksmond ook wel de Flipspuit, een variatie op de flitspuit, genoemd - een verwijzing naar Philippus ("Flip") van Ommeren. In 1964 ontwierp beeldhouwer George Rickey een twintig meter hoog bouwwerk dat op de plaats van de fontein zou komen. Door de hoge kosten van de fundering werd dit niet uitgevoerd.
Sint Willibrorduskerk (Bodegraven)

Die Sint Willibrorduskerk ist eine römisch-katholische Pfarrkirche in der niederländischen Stadt Bodegraven. Die Kirche aus dem Jahr 1865 wurde von Pierre Cuypers entworfen und ersetzte eine ältere Schutzkirche. Die Kirche gehört zur Pfarrei Sint Jan de Doper im Bistum Rotterdam, in der unter anderem Kirchengemeinden aus Gouda, Reeuwijk, Waddinxveen und Boskoop zusammengeschlossen sind. Das Gotteshaus steht als Baudenkmal der Gemeinde Bodegraven-Reeuwijk unter Denkmalschutz. Geschichte Nachdem an der alten Dorfkirche, die dem heiligen Gallus geweiht war, die Reformation eingeführt worden und die öffentliche Ausübung des katholischen Glaubens per Gesetz verboten worden war, beteten die Menschen, die sich zum Katholizismus bekannten, in versteckten Kirchen. Ab 1643 gab es eine sogenannte Schlupfkirche an der Overtocht, die wie die alte Dorfkirche dem Heiligen Gallus geweiht wurde. Neues Gebäude Als im 19. Jahrhundert die Religionsfreiheit zunahm, wurden auch hier Pläne für eine große katholische Kirche geschmiedet. Eine wichtige Triebfeder für den Neubau war Pfarrer Willibrord van Heyningen, der 1857 Pfarrer in Bodegraven geworden war. Pierre Cuypers entwarf eine Kirche im neugotischen Stil. Damit ist diese Kirche sowohl ein frühes Beispiel für die Neogotik in den Niederlanden als auch einer der frühesten Kirchenbauten in Cuypers' Werk. Der Bau wurde 1862 begonnen und die Kirche wurde 1865 fertiggestellt. Der Pfarrer Willibrord Van Heyningen wollte jedoch den Schutzpatron der Kirche vom Heiligen Gallus in den Heiligen Willibrord, den ersten Bischof von Utrecht, umbenennen. Der damalige Bischof war gegen die Namensänderung. Schließlich setzte sich Van Heyningen durch, und die Kirche wurde 1865 von Bischof Wilmer als St.-Willibrord-Kirche geweiht. Brand und Wiederaufbau Am späten Abend des 24. März 1982 brach in dem Kirchengebäude ein Feuer aus. Ein Kurzschluss in der Nähe der Orgel verursachte ein Feuer, das sich im Turm und auf dem Dach ausbreitete. Schließlich gingen die Orgel, das gesamte Dach und ein Teil des Inventars (einschließlich eines Teils der Kreuzwegstationen) in Flammen auf. Die Restaurierung des Kirchengebäudes begann im Sommer 1982. Am Sonntag nach Ostern 1983 wurde die restaurierte Kirche in einer Feier mit dem Rotterdamer Bischof Ad Simonis feierlich eingeweiht. In den Pfingstferien 1984 wurde die Restaurierung mit der Inbetriebnahme der Orgel abgeschlossen. Orgel In der Kirche steht eine Maarschalkerweerd-Orgel. Die Orgel wurde 1897 für die Dominicuskirche in Alkmaar gebaut, ebenfalls ein Werk von Pierre Cuypers. Als diese Kirche geschlossen wurde, übernahm der Kirchenvorstand von Bodegraaf, der seit dem Brand von 1982 auf der Suche nach einer neuen Orgel war, die Orgel. Das Orgelgehäuse, das 1897 von der Rotterdamer Kunstwerkstatt Gebr. Margry und Sickers angefertigt wurde, wurde ebenfalls übernommen und schmückt noch immer die Orgel. Weblinks Einzelnachweise
Willibrorduskerk (Deurne)

Die Willibrorduskerk ist eine römisch-katholische Kirche in dem niederländischen Ort Deurne. Geschichte 1069 wird eine Kirche in Deurne erwähnt; romanische Mauerreste sind archäologisch nachgewiesen. Um 1460 wurde der erhaltene gotische Hochchor der Backsteinkirche errichtet. Zwischen 1881 und 1884 wurde die Kirche renoviert und von Architekt Pierre Cuypers stark umgebaut. An den Westturm wurden zwei Flankentürme angefügt. Das während der Umbauten teilweise eingestürzte basilikale Kirchenschiff zwischen Türmen und Querhaus wurde schließlich völlig ersetzt. Der Chor und, abgesehen vom Gewölbe des Nordarms, das Querhaus sind jedoch mittelalterlich, die Kirche damit eines der über 800 Werke der Backsteingotik in den Niederlanden. 1960 und 2001 wurde die Kirche neuerlich restauriert. Siehe auch Liste der Backsteinbauwerke der Gotik in den Niederlanden Weblinks Beschreibung in der Datenbank des Rijksdienst voor het cultureel Erfgoed, Eintrag Nr. 12372 (niederl.) Website der Stiftung zum Erhalt der Kirche (niederländisch)