NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Amsterdam The Style Outlets

Amsterdam The Style Outlets is een outletcentrum in Halfweg, tussen de steden Haarlem en Amsterdam. Het is de eerste vestiging van The Style Outlets in Nederland, en het eerste outletcentrum in de Randstad. Het maakt deel uit van de postindustriële zone die bekend staat als SugarCity; deze zone is gelegen op het voormalig terrein van de in 1992 gesloten suikerfabriek van CSM. Het outletcentrum heeft een ‘architectonisch ontwerp gebaseerd op het Nederlandse landschap en traditie van water en stenen’. In 2018 werd begonnen met de bouw van het centrum. Het outletcentrum heeft een verhuurbaar oppervlak van 19.000 m², dat ruimte biedt aan 115 winkels met parkeergelegenheid voor 1.950 auto's en minimaal 200 fietsen. De focus ligt op kledingwinkels, maar er zijn ook winkels die gericht zijn op de verkoop van sportartikelen, accessoires en woonartikelen. Daarnaast is er een recreatiezone en zijn er restaurants met terrassen gerealiseerd. Voorgeschiedenis De besluitvorming rond de bouw van het outletcentrum was niet vrij van discussies. Zo was de gemeente Haarlem bang dat dagjesmensen zullen uitwijken naar het nieuw te bouwen outletcentrum en zo de winkels in de binnenstad links zullen laten liggen, wat gepaard zal gaan met leegloop van winkels aldaar door dervende inkomsten. In mei 2015 verkreeg Neinver groenlicht met de omgevingsvergunning van de toenmalige gemeente Haarlemmerliede en Spaarnwoude, zo kon er gestart worden met de aanleg van het complex. De aannemer verwachtte toen dat de deuren konden openen in 2017. Echter werd in september 2017 bekend dat de opening met twee jaar werd uitgesteld naar eind 2019. De vertraging werd veroorzaakt door bezwaren tegen de bouwvergunning, de rechter moest zich toen nog in hoger beroep uitspreken. In november liet de projectontwikkelaar opnieuw weten de openingsdatum te moeten uitstellen, deze werd nu uitgesteld tot de herfst van 2020. Externe links Website van Amsterdam The Styles Outlets Website van Sugarcity
Naturschutzgebiet Hangmoor Damerbruch

Das Naturschutzgebiet Hangmoor Damerbruch liegt auf dem Gebiet der Stadt Straelen im Kreis Kleve in Nordrhein-Westfalen. Das aus zwei Teilflächen bestehende Gebiet erstreckt sich südwestlich der Kernstadt Straelen. Am nordwestlichen Rand des Gebietes verläuft die B 58 und am südwestlichen Rand die Staatsgrenze zu den Niederlanden. Östlich verläuft die Landesstraße L 2 und südlich die A 40. Südöstlich erstreckt sich das 613,1 ha große Naturschutzgebiet Heronger Buschberge, Wankumer Heide. Bedeutung Das rund 75 ha große Gebiet ist seit 1988 unter der Kenn-Nummer KLE-021 als Naturschutzgebiet ausgewiesen. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Kleve Weblinks Naturschutzgebiet „Hangmoor Damerbruch“ (KLE-021) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Naturschutzgebiet Hangmoor Damerbruch in der World Database on Protected Areas (englisch)
Centraal Dierenlaboratorium Groningen

De Centrale Dienst Proefdieren (CDP), een facilitaire dienst van het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG) waar dierexperimenteel onderzoek wordt uitgevoerd. De CDP ondersteunt onderzoeks- en onderwijsprojecten waarbij het gebruik van proefdieren noodzakelijk wordt geacht en er geen geschikte alternatieven voor vervanging zijn. Projecten voor onderzoek of onderwijs met proefdieren mogen pas worden uitgevoerd als hiervoor een vergunning is afgegeven door de Centrale Commissie Dierproeven (CCD).
Westzaanplantsoen

Het Westzaanplantsoen is een plantsoen in Amsterdam-West. Het stadsparkje ligt ten noordwesten van de kruising Westzaanstraat en Houtmankade en heeft uitlopers tot aan de Van Noordtgracht. Daar waar de Westzaanstraat haar naam kreeg in 1908 en de Van Noordgracht/kade al in 1878 bleef het plantsoen officieel naamloos, maar buurtbewoners noemden het steevast Westzaanplantsoen. Dat leverde problemen op indien nooddiensten snel ter plekke moesten zijn. Daarom werd in 2018 het traject in gang gezet om de naam officieel te maken, hetgeen per raadsbesluit van 5 februari 2019 gebeurde. Het plantsoen kent geen huisnummers, alhoewel het plantsoen rondom een kinderdagverblijf ligt, maar die heeft van oudsher een nummer aan de Houtmankade 60. Aan de zuidkant van de plein staat een woonblok aan de Westzaanstraat en Houtmankade dat in de Amsterdamse Schoolstijl is ontworpen door Ferdinand Jantzen. Aan de westzijde van het plantsoen aan de Westzaanstraat staat het beeld Vaarwel van Godelieve Smulders.
Robiënnabrug

De Robiënnabrug (brug 1910) is een vaste brug in Amsterdam-West. De voetbrug werd gelijktijdig met de bruggen 1908 en 1909 gebouwd. Brug 1910 kwam te liggen over de Van Noordtgracht. Deze gracht heeft op beide oevers straten met de naam Van Noordtkade, maar die reiken niet zover westwaarts. De brug 1910 ligt tussen de Henk Curièrekade en de Martin Vlaarkade. De bruggen maakten deel uit van de herontwikkeling van dit gebied na de sloop van de Wester Suikerraffinaderij aan de Van Noordtgracht in 1984. In het najaar van 1984 en voorjaar van 1985 werd er gewerkt aan de bruggen. Het ontwerp van alle drie de bruggen is afkomstig van Dirk Sterenberg, als zelfstandig architect werkend vanuit Hoorn (Noord-Holland) maar wel in opdracht van de Dienst der Publieke Werken, waarvoor hij eerst nog in vaste dienst werkte. Van Sterenberg liggen meer dan 173 bruggen in Amsterdam (gegevens 2008), maar van hem is ook al een aantal bruggen gesloopt of vervangen, zoals eerder genoemde brug 1909. De brug wordt gedragen door een betonnen paalfundering met daarop betonnen landhoofden, borstweringen en brugpijlers. De overspanning is van hout met houten leuningen. De brug ging naamloos door het leven, totdat een buurtbewoner een verzoek bij de gemeente Amsterdam indiende om de brug te vernoemen naar het meisje Robiënna die in mei 2009 thuis aan de Nova Zemblastraat vermoord werd door een ex-vriend van haar moeder. De buurtbewoner Ad van Deventer, baas van De Toverboot waar Robiënna wel speelde, had daarvoor het meisje vaak over de brug zien lopen. De brug, al eerder een condoleanceplaats en startplek van een stille tocht, werd door de vernoeming op 27 mei 2010 een symbool tegen zinloos geweld. Anders dan andere naamborden op Amsterdamse bruggen in strakke letters in of op metaal, werd hier gekozen voor een vrolijker motief op hout. Op de zuidoostelijke brugvleugel staat een toekomstboom ter nagedachtenis aan Wil van Deventer, de overleden vrouw van bovenstaande initiatiefnemer en zelf initiator van een buurtcomité ten tijde van de sanering.
Apenheul

L'Apenheul és un parc de primats ubicat a la localitat d'Apeldoorn als Països Baixos. Fou inaugurat el 1971 com un petit parc on els primats podien caminar entre els visitants i interaccionar amb ells. Desenvolupament del parc En el transcurs dels anys, el parc s'anà ampliant i adquirint noves espècies. El 1976 arribà el primer goril·la al parc i tres anys més tard, el 1979, nasqué la primera cria. Des del 1979 hi han nascut 35 nous goril·les. Actualment compta amb diivuit animals d'aquesta espècie i és un dels majors parcs de primats arreu del món. Molts goril·les han sigut cedits a altres parcs zoològics del món (Països Baixos, Alemanya, Anglaterra, Suïssa, Israel i Austràlia). Un dels trasllat més famosos fou el dels goril·les al zoo de Taronga (Sydney). Des de 1995, el parc començà una nova etapa, amb l'arribada de noves espècies de primats, entre elles un grup de 11 bonobos en el qual, des del seu arribada el 1998, han nascut dos nous individus. El 1999 s'inaugurà una instal·lació d'orangutans envoltada de vuit illes amb abundants arbres que s'ha convertit en la principal marca d'identitat del parc. Des del 1986 el parc de primats Apenheul és gestionat per una fundació que inverteix els seus beneficis en educació i protecció de la naturalesa. Animals Primats Altres animals Referències Enllaços externs Apenheul - Lloc web oficial (alemany) (anglès)
Apenheul

Apenheul (deutsch Affenheim) ist ein auf Primaten spezialisierter, mittelgroßer Zoo in Apeldoorn in den Niederlanden. Er wurde am 12. Juli 1971 von Wim Mager gegründet, man fing mit nur wenigen Affenarten an, heute gibt es in Apenheul über 30 verschiedene Arten zu sehen. Die Tiere sind ohne Gitter untergebracht; Bonobos und Gorillas bewohnen in vielköpfigen Gruppen eigene Inseln, kleinere Arten wie Kattas, Totenkopfäffchen und Berberaffen leben in begehbaren Anlagen, in denen die Besucher nah an die Tiere herankommen können. Für Orang-Utans gibt es eine Anlage mit einem großzügigen Klettergarten aus Seilen und Holzbalken. Vom Sommer 2011 bis zum Jahr 2015 wurden drei männliche Nasenaffen gehalten. Apenheul war der einzige Zoo außerhalb von Asien, der diese Art zu dieser Zeit gehalten hat. Die Haltung der Tiere gilt als vorbildhaft, viele andere Zoos haben später Elemente aus Apenheul übernommen, zum Beispiel die begehbaren Affengehege, in denen sich Mensch und Tier unmittelbar begegnen, und die Haltung von Menschenaffen auf durch breite Wassergräben abgetrennten Inseln. In einem kleinen Amphitheater kann man mehrmals täglich bei der Fütterung der Gorillas zuschauen; diese Show ist unterhaltsam gestaltet, legt ihren Schwerpunkt aber auf die Information über die Tiere. Neben Primaten gibt es in Apenheul auch Vertreter anderer Tierordnungen, zum Beispiel Wasserschweine und Mangusten, außerdem einen Streichelzoo, der nach dem Vorbild eines Bauernhofes in Indonesien gestaltet ist, und verschiedene Wasservögel. Liste der gezeigten Primatenarten Folgende Affenarten wurden oder werden in Apenheul gezeigt: Bartaffe Berberaffe Weißkopfsaki Bonobo Borneo-Orang-Utan (Sarawak-Orang-Utan) Ekuadorianischer Braunkopf-Klammeraffe (Westkolumbien-Klammeraffe) Gelbbrustkapuziner Goldenes Löwenäffchen Goldkopf-Löwenaffe Graubein-Nachtaffe (Mittelamerikanischer Graukehl-Nachtaffe) Javanischer Kappenlangur (Haubenlangur) Katta Kronensifaka Nördlicher Weißwangen-Schopfgibbon Rotbauchmaki Roter Brüllaffe Roter Springaffe Roter Vari Rotschwänziger Kaiserschnurrbarttamarin Schwarzer Brüllaffe Bolivianischer Totenkopfaffe Schwarznasen-Husarenaffe (Westafrikanischer Husarenaffe) Schwarzweißer Vari Silberner Wollaffe Springtamarin Türkisaugenmaki Weißgesicht-Seidenaffe Weißschulterkapuziner Westlicher Flachlandgorilla Zweifarbentamarin Zwergseidenäffchen Weblinks Website des Zoos (niederländisch, deutsch, englisch)
Apenheul Primate Park

Apenheul Primate Park is a zoo in Apeldoorn, Netherlands. It specializes in apes and monkeys. It opened in 1971 and was the first zoo in the world where monkeys could walk around freely in the forest and between the visitors. It started with just a few species, now it displays more than 30 different primates, among them are the bonobo, gorilla and orangutan. History Apenheul Primate Park was conceptualised by photographer Wim Mager in the 1960s, when it was legal for private citizens to own monkeys. Mager, who himself had several monkeys as pets, believed both humans and primates would benefit from housing the animals in a more natural forest-like environment. He created the apen-heul (from apen meaning monkeys, and heul, an old Dutch word for a safe haven). Apenheul Primate Park opened in 1971 as a small but revolutionary park housing wool-monkeys and other species. It is located in the nature park of Berg en Bos (Mountain and Wood) and proved popular with visitors and primatologists alike, leading to subsequent expansions. In 1976, gorillas were introduced to Apenheul Primate Park, with the first gorilla baby being born three years later. This was only the second healthy baby that was born in captivity in the Netherlands and the third in the entire world. The baby was raised by its own mother, which remains a rare event. A major setback occurred in 1981 when the cabin in which Apenheul Primate Park burned to the ground, killing 46 monkeys. The building was subsequently replaced. See also La Vallée des Singes Notes External links Media related to Apenheul Primate Park at Wikimedia Commons Official website
Apenheul

El Apenheul es un parque zoológico especializado en primates. Se ubica en la localidad de Apeldoorn (Países Bajos) desde el año 1971. Historia El parque Apenheul fue ideado por el fotógrafo Wim Mager en la década de los sesenta, cuando aún era legal que los particulares tuvieran primates en cautividad.​ Mager, que había tenido varios primates como mascotas, pensó que tanto humanos como primates se beneficiarían de poder albergar a los animales en un ambiente más parecido a su hábitat natural. Creó apen-heul cuyo nombre deriva de las palabras apen (monos, en holandés) y heul (en alemán antiguo significa paraíso seguro).​ Con el transcurrir de los años, el parque se fue ampliando y adquiriendo nuevas especies.​ En 1976 llegó el primer gorila al parque y tres años más tarde, en 1979, nació la primera cría. Desde 1979 han nacido 35 nuevos gorilas en el parque. Cuenta con 18 animales de esta especie y es uno de los mayores parques de primates en todo el mundo.​ En 1995 comenzaron a incorporarse a la colección nuevas especies de primates, entre ellas un grupo de 11 bonobos, que se aumentó después del nacimiento de dos nuevos individuos desde su llegada en 1998. En 1999 se inauguró una instalación de orangutanes.​ Desde 1986 el parque de primates Apenheul es gestionado por la fundación homónima, que invierte sus beneficios en educación y protección de la naturaleza.​ Especies en exhibición En el parque se exhiben más de 30 especies de primates como gorilas, orangutanes, monos, entre otros.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Apenheul.
Apenheul

Apenheul est un parc zoologique néerlandais situé à Apeldoorn, spécialisé dans la présentation et l'élevage de primates. Fondé par Wim Mager en 1971, le parc a servi de modèle au parc La Vallée des Singes (aussi fondé par Wim Mager), ouvert le 14 juillet 1998, à Romagne, dans le département français de la Vienne. Liens externes Site officiel Portail de la zoologie Portail des Pays-Bas Portail des parcs de loisirs
Apenheul

Apenheul è un parco tematico dedicato alle scimmie. È il primo parco al mondo in cui gli animali sono liberi nella vegetazione e tra i visitatori che possono incontrare i primati in un ambiente naturale, essendo libere di muoversi in tutto il parco: una grande area all'aperto in una zona boscosa che si trova nella cittadina di Apeldoorn nei Paesi Bassi. Il parco è progettato per garantire ad alcune specie di scimmie di muoversi liberamente e ad altre (come ad esempio i gorilla) di avere ampio spazio per vivere e di essere osservati durante alcuni momenti della giornata dai visitatori, richiamati dai pasti che gli sono offerti dagli addetti del parco. Il pasto dei gorilla si segue da un anfiteatro costruito davanti alla collina dove vivono, separati dai visitatori da un corso d'acqua. Il parco è aperto dalla primavera all'autunno e gli anni di esperienza e di ricerca nel parco hanno consentito di raccogliere importanti informazioni che sono condivise con altri zoo e associazioni ambientaliste. Da allora Primatologi e studiosi si recano ad Apenheul per vedere da vicino diverse specie di scimmie. Storia Il parco è nato da un'idea di Wim Mager che negli anni sessanta acquistò due scimmie pigmee in un negozio di animali. Ciò che cominciò come un hobby corse velocemente fuori controllo e il 12 luglio 1971 è stato lanciato il parco, con giovani scimmie libere di muoversi. Il sostegno della folla e gli apprezzamenti hanno dato al parco la possibilità di espandersi e nel 1976 il parco ospita per la prima volta i Gorilla. Nascono i primi piccoli, esclusivamente allevati dalle loro madri. Apenheul è una fondazione che conta 60 dipendenti in servizio permanente unicamente finanziata dalle entrate dai visitatori. Evoluzione del parco 12 luglio 1971 Wim Mager apre il parco 1976 - Vengono introdotti i gorilla della foresta 1979 - Nascono i primi baby gorilla 1981 - Bruciò una struttura del parco uccidendo molte scimmie. La costruzione successivamente è stata sostituita 1986 - Apenheul è una fondazione 1992 - Per la prima volta nella storia di uno zoo Olandese degli animali nati in cattività sono stati rimessi in libertà 1995 - Più di 100 scimmie libere 1996 - Arrivano i Bonobo 1999 - Arrivano gli Orango Tango 2010 - Apertura del centro educativo 2011 - Anniversario dei 40 anni Specie di scimmie Inizialmente nel parco erano presenti poche specie, ora ci sono più di 30 differenti primati, tra cui bonobo, gorilla e orangutan. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Apenheul Collegamenti esterni Sito ufficiale, su apenheul.nl.
I amsterdam Sloterplas

I amsterdam Sloterplas is een variant op het thema I amsterdam, in juli 2016 geplaatst aan de zuidoever van de Sloterplas, nabij de Cornelis Lelylaan. I amsterdam Als bezienswaardigheid verschenen vanaf 2005 op diverse plaatsen in Amsterdam de letters die de woorden I amsterdam vormen in avenirfont (de a en m zijn dan nog met elkaar verbonden) vormen. De woorden werden in 2004 uitverkozen tot opvolger van de slogan Amsterdam has it. Ze werden naar een ontwerp van KesselsKramer uitgevoerd in rood, wit en zwart, kleuren van het wapen van Amsterdam. KesselsKramer lieten zich daarbij inspireren door Michel Glasers I Love New York. Het bureau moest om tot uitvoering te komen een overeenkomst sluiten met graficus Vanessa van Dam, die een aantal jaren eerder I amsterdammer had verzonnen. De letters 'I amsterdam' zijn tussen de twee en drie meter hoog en het totale "beeld" is 23,5 meter lang; het materiaal is staal. Er werd voor die grote maten gekozen omdat het de bedoeling was ze te introduceren bij Sail Amsterdam 2005 (het werd echter de Fashionweek) en dus vanaf het water zichtbaar moesten zijn. De lettercombinaties verschenen onder meer op het Museumplein, Luchthaven Schiphol en bij de RAI Amsterdam. De plaatsing kwam in de tijd van uitbouw van sociale media. Bedoeld of onbedoeld werd de lettergroep een toeristische attractie, met name voor toeristen (meest bij de letters op het Museumplein) die zichzelf voor een selfie wilden vastleggen met de lettergroep op de achtergrond. De lettergroep op het Museumplein werd in 2018 verwijderd; die bij de RAI werd in februari 2019 verwijderd. Ze trokken te veel toeristen naar plaatsen waar het toch al druk was. Die groepen zullen nu en dan op min of meer willekeurige plaatsen in de stad verschijnen. Op de Luchthaven Schiphol bleven 'I Amsterdam’ aanwezig. Na 2018 bleef de variant aan de Sloterplas in Amsterdam Nieuw-West gehandhaafd als 'I amsterdam Sloterplas' aan de zuidoever. Deze locatie lokt veel minder toeristen dan de binnenstad. Bovendien is de lettergroep deels onherkenbaar gemaakt door 'STER' plat op de grond te leggen, waardoor het beeld niet goed op één foto is te krijgen. Het wordt daarbij nog eens omringd door allerlei fitnessstellages. Het is bedoeld als 'freerunning parcours'. De 'STER' wordt dan ook soms als tafel gebruikt om meegenomen voedsel of tassen op te plaatsen of even te ontspannen, ook voor mensen die het wandel- of trimparcours 'Rondje Sloterplas' volgen. Ook is het een geliefd klim- en speelobject.
Zuilensebrug

De Zuilensebrug is een 450 meter lange verkeersbrug in de Nederlandse gemeente Stichtse Vecht nabij Maarssen en Oud Zuilen die, van west naar oost gezien, de spoorlijn Amsterdam-Utrecht, het Amsterdam-Rijnkanaal, de Provinciale weg 402 en de rivier de Vecht kruist. De brug is een onderdeel van de N230 (noordelijke deel van de Ring Utrecht). De opening vond plaats in 1981. Aan de noordwestkant van de brug is een (brom)fietspad gelegen. Zie ook Lijst van oeververbindingen over de Utrechtse Vecht Lijst van bruggen over het Amsterdam-Rijnkanaal
Onze Lieve Vrouw ten Hemelopneming ('t Goy)

De Onze Lieve Vrouw ten Hemelopneming is een rooms-katholieke kerk in het Nederlandse dorp 't Goy (gemeente Houten) aan de Beusichemseweg 104. Geschiedenis De bouw van de O.L.V. ten Hemelopneming startte op 1 augustus 1870 en op 28 september 1871 was de bouw van de kleine neogotische kruiskerk met fronttoren voltooid. De kerk is afgeleid van het middeleeuwse kerkje in Blauwkapel in het noordoosten van Utrecht. In de kerk op het priesterkoor bevindt zich een Johannes-orgel. De kerk is een gemeentelijk monument. Nadat de kerk af was ontstond er een nieuw dorp omheen wat ook wel het Nieuwe Goy genoemd wordt.
De Heining (gemaal)

De Heining is een gemaal ten westen van Marrum in de Nederlandse provincie Friesland. Het gemaal werd in november 2018 officieel geopend. Op 14 maart 2019 werd het voor het eerst in gebruik gesteld. Bouw De bouw ging in april 2017 van start. Het was een samenwerkingsproject van de provincie Friesland, It Fryske Gea, de gemeente Ferwerderadeel en het Wetterskip Fryslân. De financiering kwam vooreen groot deel van het Waddenfonds en het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling. Aannemer Jansma uit Drachten verzorgde de bouw. De totale kosten bedroegen ruim 13 miljoen euro. Uitvoering Het project omvatte de aanleg van een afwateringskanaal naar het buitendijks natuurgebied Noorderleeg in het Noard-Fryslân Bûtendyks, dat in beheer is bij It Fryske Gea. Het gemaal loost het water op de Waddenzee. Het kreeg een vispassage voor trekvissen (glasaaltjes, bot, spiering en stekelbaars). De vistrap houdt het water tegen dat naar de Waddenzee wil terugstromen. Zo blijft in een groot deel van de geul genoeg water staan en hebben de vissen langer de tijd om naar het gemaal te zwemmen. De pomp was bij plaatsing in 2018 de grootste visvriendelijke vijzelpomp in Nederland. Hij weegt ongeveer acht ton en is gemaakt door Hidrostal. De afvoercapaciteit van het gemaal is 252 m3 per minuut. Het heeft twee vijzels, een voor de polder en de andere voor de Friese boezem. De naam van het bouwwerk is afgeleid van een heining (een afscheiding) op de zeedijk die zich in de omgeving bevond. Afbeeldingen Zie ook Gemalen in Friesland
Annemie Wolffbrug

De Annemie Wolffbrug (brug 2060) is een nog te bouwen brug in Amsterdam-Oost. De zestig meter lange brug wordt in 2023 en 2025 gebouwd en zal in de Pampuslaan de verbinding verzorgen tussen het Haveneiland en het Centrumeiland binnen de wijk IJburg. Alhoewel de brug nog gebouwd moest worden kreeg ze al in 2018 haar naam, een vernoeming naar fotografe Annemie Wolff. Het adviesorgaan dat de namen (CNOR, in 2021 opgeheven) beheert zag er in eerste instantie niets in, toch werd de naam overgenomen. Net als de verderop gelegen Lee Millerbrug is de brug ontworpen door het bureau van Nicholas Grimshaw, die eerder al de Enneüs Heermabrug ontwierp. De brug zal behalve auto-, voet- en fietsverkeer ook tramlijn 26 (IJtram) moeten dragen.