NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk (Assen)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk is een kerk in de Nederlandse stad Assen. Ontstaansgeschiedenis De Onze Lieve Vrouw ten Hemelopnemingkerk in Assen werd gebouwd als vervanging voor een verouderde, honderd jaar oude kerk die ver buiten de stad lag. De parochie had al een lange weg afgelegd om dit doel te bereiken. Al in 1915 werd gestart met het sparen voor een nieuw gebouw, en in 1919 werd het terrein al verworven. Het ging om de villa met bijbehorende grote tuin van de toen overleden notaris Fremery. De villa was bedoeld om als pastorie te dienen en in de tuin zou de nieuwe kerk later worden gebouwd. Desondanks klaagde de toenmalige pastoor in 1928 dat de fondsenwerving zo tergend langzaam verliep, dat het nog een eeuwigheid zou duren voordat de nieuwe kerk er zou komen. Dit veranderde met de komst van de ondernemende pastoor J.G.A. Mets op 1 mei 1931, die erin slaagde de financiering binnen twee jaar rond te krijgen, waarna de bouw in 1933 kon beginnen. Architectuur en samenwerking De architect, Jan van Dongen jr., werd waarschijnlijk gekozen door een bevriende bouwkundige van het aartsbisdom. Van Dongen had kort daarvoor al een andere Drentse kerk ontworpen, de Sint-Franciscuskerk in Steenwijksmoer. De lokale architect J.F.A. Göbel assisteerde hem als uitvoerend architect. Pastoor Mets had naar eigen zeggen geen verstand van bouwen en wilde dat ook niet hebben, wat de samenwerking met Van Dongen vergemakkelijkte en hem de vrijheid gaf in het ontwerp. Het gebouw is een eenschepige kerk die plaats biedt aan 350 gelovigen en in 1934 werd ingewijd. De bouwkosten bedroegen 46.000 gulden. Het exterieur wordt gekenmerkt door robuuste, geelkleurige Waalklinkers, terwijl de daken zijn bedekt met rode Limburgse pannen. Het interieur laat de dakconstructie in het zicht, terwijl het priesterkoor, de doopkapel en de devotiekapel zijn voorzien van gewelven, uitgevoerd in gele Friese klinkers. De ligging van de kerk werd bepaald door het naburige gymnasium en het parochiehuis, dat een jaar later werd gebouwd. Dit gebouw droeg de naam Sint Martinus en diende tevens als militair tehuis. Kunstwerken en historische schatten Het interieur wordt verrijkt met speciaal ontworpen kunstwerken. De doopkapel is voorzien van een drievoudig gebrandschilderd raam van Jos ten Horn, en een beeld van St. Theresia van de hand van Charles de Vos. Het hoofdaltaar, ontworpen door Van Dongen, werd in Italië vervaardigd en geschonken door de familie Göbel. In 1937 werd bovendien een kruisweg geplaatst, bestaande uit veertien mozaïekstaties van Joan Collette. Een bijzonder aspect van de kerk is de integratie van historische objecten die zijn teruggevonden in de oude kerk en pastorie. Een goed geconserveerde 15e-eeuwse Calvarieberg werd ontdekt in een biechtstoel en kreeg een plek in de devotiekapel. Daarnaast werden twee 18e-eeuwse lindenhouten beelden van Maria en Jozef, na restauratie, opgesteld boven de zijaltaren.
Grote Veenderplas

De Grote Veenderplas of het Mobagat is een voormalige zandwinplas in de Nederlandse gemeente Ede en ligt langs de A30, de Scherpenzeelseweg en de Renswoudsestraatweg en is ontstaan begin jaren 1970. De plas is ongeveer 9,5 ha groot, is op het diepste punt 15 m diep, en heeft 1300 m met bomen beplante oevers. Het water bestaat uit kwelwater van de Veluwe. In 1986 werd de Stichting Beheer Natuur en Landelijk gebied (SBNL Natuurfonds) te Schalkwijk eigenaar na schenking door de firma Mosterd. In de plas komen o.a karper, zeelt, winde, brasem, blankvoorn, ruisvoorn, snoekbaars, snoek en baars voor waarop door de Hengelsportvereniging Barneveld wordt gevist. Daarnaast komen mosselsoorten veel voor. Ook modderkruipers komen in de plas voor. In oktober 2008 werd er in het kader van een herinrichting ondanks veel verzet van de omwonenden 40.000 m³ verontreinigde baggerspecie (slib categorie B) aan de noordkant bij de Scherpenzeelseweg in de plas gestort en afgedekt met bouwgrond voor het verondiepen van de plas. Het storten is in mei 2009 tijdelijk gestaakt naar aanleiding van het rapport van de Commissie Verheijen, die door de minister Jacqueline Cramer werd ingesteld. In totaal zou er 400.000 m3 gestort worden. Het storten gebeurde door de Grondbank GMG. In april 2011 is definitief gestopt met het storten van baggerspecie in de plas. De aanwezige bagger en verontreinigde grond zal afgedekt worden met een schone laag grond. Een deel van de plas zal natuurvriendelijke oevers krijgen. Ook zullen er een paddenpoel en paaiplekken voor vissen komen. Het waterschap Vallei en Eem neemt 150.000 euro van de kosten voor haar rekening, beheert de plas en moet toezien op de kwaliteit van het water.
Geldermalsen

Geldermalsen (Dutch pronunciation: [ˌɣɛldərˈmɑlsə(n)] ) is a town and former municipality in the province of Gelderland in the Netherlands. Town of Geldermalsen The town centre of Geldermalsen contains a two-aisled Gothic church dating from the 15th century, with a Romanesque tower dating from the 13th century. The town contains two windmills: De Watermolen, which was built in 1772, and De Bouwing, which was built in 1848. Located in the east side there is a graveyard. Public high-school 'The Lingeborgh' is located in the west. Former municipality of Geldermalsen The municipality of Geldermalsen was formed on 1 January 1978, when the former municipalities of Beesd, Buurmalsen, Deil and Geldermalsen were combined. The municipality had an area of 101.73 km2 (39.28 sq mi) and was one of the largest municipalities in the Betuwe. The municipality had a population of data missing in 2021. On 1 January 2019 it merged with Neerijnen and Lingewaal to form the new municipality West Betuwe. The river Linge flows through the municipality and town of Geldermalsen. Population centres Acquoy Beesd Buurmalsen Deil Enspijk Geldermalsen Gellicum Meteren Rhenoy Rumpt Tricht Demographics Ethnic composition of Geldermalsen in 2010: Dutch: 91.7% Black: 0.9% European: 4.5% Arabs: 1.4% Other non-Western: 1.4%: See also 2015 Geldermalsen riot References External links Media related to Geldermalsen at Wikimedia Commons Official website
Geldermalsen

Geldermalsen es un antiguo municipio y una localidad en la provincia de Güeldres en el medio de los Países Bajos. El uno de enero de 2019 la municipalidad de Geldermalsen se unió - con los municipios de Lingewaal y Neerijnen - y se surgió el nuevo municipio llamado West Betuwe. Localidad La localidad de Geldermalsen tiene una población de aproximadamente 10.700 personas (2018). Referencias (en neerlandés) Overzicht gemeente Geldermalsen, AlleCijfers.nl
Geldermalsen

Geldermalsen è una località ed ex-municipalità dei Paesi Bassi di 26 261 abitanti situata nella provincia della Gheldria. Soppressa il 1º gennaio 2019, il suo territorio, assieme a quello delle ex-municipalità di Lingewaal e di Neerijnen, è andato a formare la nuova municipalità di West Betuwe, divenendone il capoluogo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Geldermalsen Collegamenti esterni
Гелдермалсен

Гелдермалсен (нід. Geldermalsen, нід. вимова: [ˌɣɛldərˈmɑlsə(n)] ( прослухати)) — місто в нідерландській провінції Гелдерланд. Із початку 1978 року було центром окремого муніципалітету, який 1 січня 2019 року було об'єднано з муніципалітетами Нерейнен та Лінгевал з утворенням нового муніципалітету Вест-Бетюве. 16 грудня 2015 року в місті відбулися масові заворушення, викликані планами мерії щодо будівництва на його території житла для 1,5 тисяч біженців, що знайшли притулок у Нідерландах. За результатами протестів, участь у яких взяли до двох тисяч місцевих мешканців, ці плани були скасовано. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт (нід.) Офіційний сайт муніципалітету Вест-Бетюве (нід.)
De Goede Hoop (Mijnsheerenland)

De Goede Hoop is een korenmolen uit 1749 gelegen in de Zuid-Hollandse plaats Mijnsheerenland. De witte, ronde stenen molen ligt aan de Binnenbedijkte Maas en is moeilijk te zien van buitenaf. De molen is nadat deze in de jaren '50 buiten bedrijf is gekomen nog wel sporadisch aan het draaien gebracht, tot dit einde jaren '90 door de sterk verslechterde biotoop en conditie van de molen niet meer mogelijk was. Uiteindelijk is met in 2010 gestart met de restauratie van de molen. Eind 2017 werden de gerestaureerde roeden opnieuw aangebracht en opgehekt. Inmiddels kan de molen weer draaien, malen is nog niet mogelijk
Prinsentuin (Leeuwarden)

De Prinsentuin is een park aan de noordkant van de binnenstad van Leeuwarden, in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis In 1648 werd er op deze plaats een park/lusthof aangelegd in opdracht van prins Willem Frederik van Nassau. Het was een eerbetoon aan het eind van de Tachtigjarige Oorlog en de Vrede van Münster. Dit gedeelte van de stad zou nog zo’n 150 jaar afgesloten blijven voor het publiek. In opdracht van Koning Willem I werd het park openbaar. Hij schonk De Prinsentuin aan de Leeuwarder bevolking. Het park werd meerdere malen verbouwd, in 1734 in Le Nôtrestijl totdat het in 1795 vrij toegankelijk werd. Rond 1822 werd de tuin weer verbouwd door Lucas Pieters Roodbaard. Na weer een aantal verbouwingen werd de tuin in 2004 weer grotendeels hersteld in de stijl zoals Roodbaard deze destijds had laten aanleggen. Ook werden er toen accommodaties gebouwd ten behoeve van de stadsjachthaven. Aan de westzijde sluit het park aan op de Noorderplantage. Er is een pontverbinding voor voetgangers en fietsers van de Prinsentuin naar de Noordersingel. Het veer vaart alleen in juli en augustus en heeft een elektromotor die gevoed wordt door zonne-energie. In de tuin bevindt zich ook het Pier Pander Museum, dat in 1954 werd geopend. De tuin uit de roman De koperen tuin van Simon Vestdijk is waarschijnlijk de Prinsentuin. De belangrijkste delen van het verhaal spelen zich hier af. De Leeuwarder Theo Douma bedacht en bouwde de huidige horecavoorziening met de naam De Koperen Tuin. Het etablissement werd in 1989 door de weduwe Mieke Vestdijk-van der Hoeven officieel geopend. Galerij Externe links Artikel over de Prinsentuin op de website van Historisch Centrum Leeuwarden
Markenplein

Markenplein (Marken Square) is the name of a square in the centre of Amsterdam. Until 1970, it was called het oude Markenpleintje and before World War II it used to be a part of the Jewish district of Amsterdam. The name Markenplein symbolizes the bond between the new neighborhood and the old Jewish neighborhood. The pavement pattern was designed by the American artist Sol LeWitt. The square houses the entrance of the Netherlands Film and Television Academy, the parking garage Markenhoven and the Grand Cafe Allure. References
Markenplein

Markenplein (« Place de Marken » en néerlandais) est une place d'Amsterdam aux Pays-Bas, située entre la Valkenburgerstraat (« Rue de Fauquemont ») et la Rapenburgerstraat (« Rue de Rapenburg »). Elle dispose d'un trottoir à motifs abstraits et structurés, conçu par l'artiste américain Sol LeWitt. Sur la place se situe l'Académie néerlandaise du cinéma (Nederlandse Filmacademie). Notes et références Portail d’Amsterdam
Markenplein

Het Markenplein is een pleintje in het centrum van Amsterdam, tussen de Valkenburgerstraat en de Rapenburgerstraat. Het heeft een sierbestrating in abstracte en gestructureerde patronen, ontworpen door de Amerikaanse kunstenaar Sol LeWitt (Complex form). Op het Markenplein is de ingang van de, aan het Mr. Visserplein grenzende Nederlandse Film en Televisie Academie. Het plein grenst aan de ondergrondse parkeergarage Markenhoven (ingang Anne Frankstraat). Geschiedenis Op de plek van het huidige Markenplein lag tot 1968 het oude Markenpleintje, dat toen bij het Mr. Visserplein werd betrokken. In 1997 kreeg het haar naam weer terug. De op een eiland gelegen buurt Marken vormde hier samen met de buurt Vlooienburg en de aangrenzende eilanden Uilenburg en Rapenburg: de oude Amsterdamse "Jodenhoek", zoals men dit deel van de Joodse buurt in de volksmond noemde.
Markenplein

Markenplein är namnet på ett torg i centrala Amsterdam. Fram tills 1970 kallades det het oude Markenpleintje och före andra världskriget var det en del av det judiska distriktet i Amsterdam. Namnet Markenplein symboliserar bandet mellan den nya stadsdelen och den gamla judiska stadsdelen. Trottoarmönstret utformades av den amerikanska konstnären Sol LeWitt. Torget huserar entrén till Nederländska filmakademin, parkeringsgaraget Markenhoven och Grand Cafe Allure. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Markenplein.
Bisschopsmolen (Etten-Leur)

De Bisschopsmolen is een stellingmolen in Etten. De molen had tot 1959 de functie van korenmolen. De Bisschopsmolen werd in 1744 gebouwd voor de bisschop van Antwerpen en was de opvolger van drie eeuwenoude standerdmolens. Tussen 1561 en 1795 viel Etten-Leur onder het bisdom Antwerpen. Door de molen had de bisschop een vaste bron van inkomsten. In 1959 werd de gemeente Etten en Leur eigenaar van de molen. De molen is na een aantal restauraties nog steeds maalvaardig; op 1 december 2006 werd er weer graan gemalen.
Watertoren (Vlissingen)

De watertoren in Vlissingen, in de Nederlandse provincie Zeeland, ligt aan de Badhuisstraat 187 en is gebouwd in 1894 door de N.V. Vlissingsche Duinwaterleiding in neorenaissance stijl. De watertoren heeft een hoogte van 35 meter en een waterreservoir van 300 m³. De toren is gemaakt van rode baksteen. De watertoren is een rijksmonument en ingeschreven onder nummer 508765 in het monumentenregister. In 1933 werd dit bedrijf door de Gemeente Vlissingen overgenomen en in 1950 onder gebracht in de NV Waterleidingmaatschappij Midden-Zeeland (WMZ). De begane grond en eerste etage waren oorspronkelijk als woning ingericht en tot 1953 als zodanig in gebruik. In 1974 is het woongedeelte verbouwd tot bedrijfsruimte. Sinds 1 januari 2008 is de toren met zijn drie slaapkamers te huur. Naast deze watertoren bevond zich in Vlissingen nog een watertoren in het huidige Edisongebied in Vlissingen-Stadshaven. De onderste verdieping is nog aanwezig. Externe link Foto van de watertoren in Vlissingen (web.archive.org)
Burgus Heumensoord

Der Burgus Heumensoord (auch Wachturm Heumensoord) war eine kleine römische Befestigungsanlage der Spätantike auf dem Gebiet der gelderländischen Gemeinde Heumen in den Niederlanden. Lage Der Wachturm, dessen Verteidigungsgräben im Gelände wieder sichtbar gemacht worden sind, befindet sich im Naturschutz- und Naherholungsgebiet Heumensoord. In antiker Zeit bewachte er die dem Verlauf der Maas folgende römische Fernstraße, die von Ulpia Noviomagus Batavorum, der Hauptstadt der Civitas der Bataver, nach Aduatuca Tungrorum, dem Hauptort der Civitas der Tungerer führte. Befunde Der Burgus wurde bei Ausgrabungen in den Jahren 1931/1932 entdeckt. Es konnten insgesamt zwei Bauphasen festgestellt werden. In beiden Fällen war die Anlage quadratisch. In der ersten Bauphase hatte sie eine Seitenlänge von 33 Metern (= knapp 1100 m²). Die kleine Festung war von einer Holz-Erde-Mauer und einem zwei bis fünf Meter breiten Verteidigungsgraben umgeben. In einer zweiten Bauphase wurde sie auf 22,5 m mal 22,5 m (= gut 500 m²) verkleinert und möglicherweise zum Teil unter der Verwendung von Tuffstein gebaut. Das Fundmaterial entstammt zum größten Teil dem vierten Jahrhundert, ebenfalls vorkommende Funde aus dem zweiten und dritten Jahrhundert verweisen jedoch darauf, dass an dieser Stelle bereits zu einem früheren Zeitpunkt eine Benefiziarierstation bestanden haben könnte. 1972 wurde das Gelände des Burgus als Rijksmonument 45554 nach dem Denkmalschutzgesetz der Niederlande von 1988 vom Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed unter Schutz gestellt. Literatur Tilmann Bechert, Harry van Enckevoort und Willem J. H. Willems: Von der Lippe zur Waal. In: Tilmann Bechert und Willem J. H. Willems (Hrsg.): Die römische Reichsgrenze zwischen Mosel und Nordseeküste. Theiss, Stuttgart 1995, ISBN 3-8062-1189-2, S. 72. Evert van Ginkel und Koos Steehouwer: ANWB archeologieboek Nederland. ANWB, Den Haag 1998, S. 73 R.H.J. Klok: Reisboek voor Romeins Nederland en Belgie. Fibula-Van Dishoeck, Bussum 1981, S. 30–31. B. van der Meulen: The Late Roman limes revisited. The changing function of the Roman army in the Dutch river/coastal area (AD 260-406/7). UvA Scripties, Universiteit van Amsterdam 2017, S. 32f. (Digitalisat). Weblinks Heumen, Römischer Wachturm auf der Webseite spannendegeschichte.com, abgerufen am 3. Dezember 2018 Einzelnachweise
Wachtpost Heumensoord

De wachtpost Heumensoord was een laat-Romeinse wachttoren/wachtpost die lag aan de weg van Cuijk naar Nijmegen om Frankische invallen te voorkomen. Deze wachtpost ligt thans gesitueerd in het bos Heumensoord in de gemeente Heumen vlak bij de plaats Malden in de Nederlandse provincie Gelderland. In de 4e eeuw zou hier een houten wachtpost zijn opgericht die omgeven werd door een gracht. Deze is later vervangen door een kleinere. Een afdeling soldaten bewaakte hier de Romeinse weg. In 1999 zijn de resten van deze wachttoren gerestaureerd en bevindt zich er een vierkant omgracht plateau. Er staat een informatiebord met uitleg. In de buurt van de wachttoren (100 meter noordelijk) bevindt zich een ongeveer 10 meter diepe, trechtervormige vergraving uit vermoedelijk de Romeinse tijd.
Carolus Borromeus College

Het Carolus Borromeus College in Helmond is een katholieke school voor voortgezet onderwijs. De naamgever is H. Carolus Borromeus. De school werd in 1918 gesticht als het Sint Aloysius Instituut voor de pas opgerichte Rooms-Katholieke HBS en kreeg haar huidige naam in 1925. In 1944 werden een gymnasium en een MMS aan het College toegevoegd, waarmee de school zich ontwikkelde tot een lyceum. In de jaren 1960 zijn daar havo (ook als opvolger van de mms) en atheneum (als opvolger van de hbs) bijgekomen. Vele jaren daarna, door een fusie, ook een vmbo-t-afdeling (mavo). De school stond vroeger nabij het centrum van Helmond aan de Mierloseweg, maar verhuisde in 1989 naar Helmond-Stiphout (Gasthuisstraat). Sinds 1 augustus 2014 huist de school in een nieuw gebouw in de Helmondse wijk Brandevoort (Markesingel). Het Carolus Borromeus College is een onderdeel van de Ons Middelbaar Onderwijs (OMO)-scholengroep Helmond. Schoolniveaus Op het Carolus Borromeus College zijn drie onderwijsniveaus: mavo, havo en vwo. Het Carolus Borromeus College maakt voor het vwo onderscheid tussen atheneum (vwo zonder klassieke talen) en gymnasium (vwo met beide klassieke talen Grieks en Latijn). Met deze keuze voor atheneum of gymnasium onderscheidt de school zich van andere scholen die vwo-plus of technasium aanbieden, en het houden bij atheneum. Het gymnasium biedt dezelfde extra vakken aan die vwo+ en technasium ook aanbieden, alsmede de klassieke talen. Voor atheneïsten en gymnasiasten die nog meer kunnen en willen, is er Carolus XL dat op projectbasis werkt. Voor hoogbegaafden is er de XS-klas. Externe link Carolus Borromeus College
Galghenwert

Galghenwert is een kantoortoren in Utrecht, gevestigd naast Stadion Galgenwaard, de thuisbasis van de lokale betaaldvoetbalclub FC Utrecht. De toren, opgeleverd in 2008, is 85,6 meter hoog en daarmee de op vijf na hoogste toren van de stad. Het bouwwerk, ontworpen door de architect Cees Dam, maakt deel uit van het kantorencomplex "Galgenwaard", genoemd naar het naastgelegen stadion. De overige panden van het complex dragen de namen "DOS", "Elinkwijk" en "Velox", naar de drie clubs die in 1970 fuseerden tot FC Utrecht. Het geheel was eigendom van vastgoedfirma Eurocommerce totdat het in 2012 failliet ging in de nasleep van de kredietcrisis. Consultancybedrijf Conclusion, waarvan de naam groot op de zijkant van de toren te vinden is, huurt het grootste gedeelte van Galghenwert. In maart 2011 werd er door telecombedrijf KPN een zendmast boven op de toren (een van de hoogste punten van de omgeving) geplaatst.
Weltevreden (Domburg)

De Weltevreden is een korenmolen te Domburg. Deze korenmolen is gebouwd in 1817, ter vervanging van een eerdere standerdmolen op dezelfde plaats. In 1963 waren er plannen om de molen tot woonhuis om te bouwen, maar daarvoor werd geen vergunning verleend. De toenmalige gemeente Domburg heeft in 1970 de molen gekocht en heeft deze grondig laten restaureren. Met een hoogte van meer dan 22 meter is deze molen goed zichtbaar, al heeft de bebouwing in de omgeving de molen al enigszins ingesloten. De molen is vooral bekend van de schilderijen die Piet Mondriaan ervan maakte tussen 1908 en 1916. Mondriaan maakte deel uit van de kunstenaarskolonie, die begin 20e eeuw in het seizoen veel in Domburg verbleef. Zijn molens zijn eerst figuratief, en worden daarna steeds abstracter. Het bekendst is een doek uit 1911, met een rode molen tegen een blauwe achtergrond.
Winkelcentrum Westerwater

Winkelcentrum Westerwater is een winkelcentrum in de plaats Berkel en Rodenrijs, gemeente Lansingerland, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het winkelcentrum ligt ten westen, op loopafstand, van het oude centrum en de Dorpskerk. Ten westen van het winkelgebied ligt de wijk Meerpolder. Het niet overdekte winkelcentrum beslaat 8.640 m² aan winkels met 38 verkooppunten. Het is ontworpen door Inbo Architecten BNA en gebouwd in 1997. In het centrum staat 'Visch', een kunstwerk van een opgetilde aan mootjes gehakte vis, van beeldend kunstenaar Jan Samsom uit 1997.
Overcingel

Overcingel is een 18e-eeuws landgoed in de Nederlandse stad Assen. Geschiedenis Johannes van Lier, ontvanger-generaal van Drenthe, bewoonde met zijn gezin het Ontvangershuis in het centrum van Assen. In 1777 liet hij door architect Abraham Martinus Sorg een nieuw herenhuis bouwen buiten het stadscentrum, aan de andere kant van de Oostersingel. Aan deze ligging dankt het landgoed haar naam Overcingel. Herman Hubert van Lier, kleinzoon van de stichter, erfde het landgoed in 1823 samen met zijn broer Johannes Henricus Petrus en werd na diens overlijden in 1824 enig eigenaar. Hij liet door tuinarchitect Roodbaard de tuin herinrichten in de Engelse landschapsstijl. Notaris Hendrik van Lier erfde het huis van zijn vader in 1863. Hij was gehuwd met Jentien Carsten. Zij overleden kinderloos, waarna het huis in handen kwam van Hendrik Lels, de oudste zoon van Geesina Carsten, een nicht van Jentien. Voor Hendrik werd bij Koninklijk Besluit in 1902 toestemming verkregen om de naam Van Lier Lels te voeren. Overcingel was tot september 2019 in handen van de familie Van Lier Lels. De familie heeft het landgoed op 2 september 2019 geschonken aan stichting "Het Drentse Landschap". Het tegenwoordige landgoed is circa 5 hectare groot, oorspronkelijk was het veel groter. In de 19e eeuw strekte het landgoed zich uit van de Rolderstraat tot aan het Oosterhoutje. Onder andere door de aanleg van het spoor, de Stationsstraat en het oude gebouw van het Wilhelmina Ziekenhuis werden delen van het landgoed afgeknabbeld. Monumenten Het huis, het toegangshek, de schuur (voormalig koetshuis), een zonnewijzer, een heksenbol en de Chinese koepel in de tuin, zijn alle rijksmonumenten. Het landgoed zelf werd in 1990 door ministerie van landbouw, natuurbeheer en visserij aangewezen als natuurmonument. De tuin is tegen betaling te bezoeken. Zie ook Havezate Lijst van rijksmonumenten in Assen Fotogalerij