NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Opsterlânske Kompanjonsfeart

L'Opsterlânske Kompanjonsfeart (en néerlandais, Opsterlandse Compagnonsvaart) est un canal néerlandais de la Frise. Le canal a une longueur de 34 km et relie le Nije Feart à Gorredijk au Witte Wijk (et au Drentsche Hoofdvaart) à Smilde. Les travaux commencèrent en 1630 près de Gorredijk. Environ deux siècles plus tard on atteignit la frontière de la province de Drenthe. Le canal devait faciliter le défrichement de la région et le transport de la tourbe extraite des marais. Le canal commence à Gorredijk, commune d'Opsterland. Il longe plusieurs hameaux et villages : Haneburen, Vosseburen, Hemrikerverlaat, Wijnjeterpverlaat, Klein Groningen près Wijnjewoude où le canal décrit une courbe droite de 45° et prend la direction du sud-est. C'est ici qu'il rentre sur le territoire de la commune d'Ooststellingwerf, pour passer à Moskou, Donkerbroek, Oosterwolde et Appelscha, avant d'arriver à la frontière avec Drenthe et de rejoindre le Witte Wijk et le Drentsche Hoofdvaart. Entre Donkerbroek et Oosterwolde, la rivière de Tjonger passe sous le canal. Entre Gorredijk et Appelscha, le canal compte neuf écluses, pour surmonter la différence d'altitude entre Gorredijk et Appelscha, qui est de 12 mètres. En 1974, on projetait de combler le canal. Ces projets ont été abandonnés. De nos jours, le canal n'a plus de fonction pour la navigation professionnelle, mais il est toujours très emprunté par la plaisance. Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Opsterlandse Compagnonsvaart » (voir la liste des auteurs). Portail des Pays-Bas Portail des lacs et cours d'eau Portail des transports
Havezate Camphuysen

Camphuysen is een landgoed in het Nederlandse dorp Oud-Zevenaar, provincie Gelderland. Het is waarschijnlijk gesticht in de 14e eeuw door de familie Van Camphuysen, die het landgoed tot in de 16e eeuw in bezit had. Daarna ging het landgoed over op de familie Van Heerde en in 1815 kwam het in bezit van de familie De Nerée, die het huis nog steeds bewoont. Het huis is niet toegankelijk, maar het landgoed is onder de Natuurschoonwet wel opengesteld voor publiek. Het kasteel is omgeven door een slotgracht. Het kasteelgebouw bevat laatgotische bouwelementen. De oudste delen van de fundamenten stammen uit de 14e eeuw. De meeste van de muren dateren van de 16e eeuw. In het gebouw zijn enige oude kelders met tongewelven. Een houten wenteltrap draagt het jaartal 1662. Vroeger vergaderde het polderbestuur van de Babberichse polder in de zogenaamde polderkamer. In deze kamer bevindt zich het alliantiewapen van Palick van Heerde en Sophia van Keppel, die in 1773 in het huis trouwden. Camphuysen is nooit een erkende havezate geweest, hoewel het in de volksmond wel zo genoemd wordt. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Babberich Lijst van kastelen in Nederland Lijst van erkende havezaten in het Kwartier van Zutphen
Buitenkerk

Die Buitenkerk (auch: Onze Lieve Vrouw ten Hemelopneming, deutsch: Mariä Himmelfahrt) war die zweite Pfarrkirche von Kampen in der Provinz Overijssel, als sie gebaut wurde. Der Name Buitenkerk (deutsch: Außenkirche) wurde im 14. Jahrhundert vom Standort der Kirche, dem neuen Stadtviertel Buitenhoek, das ursprünglich außerhalb der Stadtmauern lag, übernommen. Die Hallenkirche ist ein Beispiel für die Backsteingotik und wird von der römisch-katholischen Kirchengemeinde genutzt. Baugeschichte Im Jahr 1369 begann der Baumeister Rutger von Köln mit dem Bau dieser Marienkirche. Der Chor wurde zuerst erbaut. Ursprünglich als Kreuzkirche geplant, wurde sie später in eine Hallenkirche umgewandelt. In dieser Form mit drei gestaffelten Apsiden ist sie eine der wenigen in den Niederlanden. Der unregelmäßige Grundriss hängt mit einer Reihe von Umbaumaßnahmen zusammen, die das Gebäude im 15. Jahrhundert erfuhr. Schließlich wurde der Turm im Jahr 1453 erbaut. Er ist dreigeschossig mit quadratischem Grundriss und mit einem Pyramidendach abgeschlossen. Nutzung, Verfall und Restaurierung Die Kirche wurde bis etwa 1580 von den römisch-katholischen Gläubigen genutzt. Nach der Eroberung der Stadt durch die Orangisten wurde das Gebäude für reformierte Gottesdienste umgebaut. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts wurde das Gebäude kaum noch für Gottesdienste genutzt und verfiel daher. Nachdem der wohlgestaltete Raum um 1800 von mehreren Armeen als Stall genutzt wurde, war der Verfall nicht mehr aufzuhalten. 1809 stellte Louis Bonaparte, König von Holland, die alte Buitenkerk den Katholiken von Kampen zur Verfügung, die sich bis dahin mit zwei kleinen Kirchen begnügen mussten. Der damalige Pfarrer bezeichnete die Kirche abschätzig als „Steinhaufen“. Dennoch hat die kleine katholische Gemeinde die Restaurierung übernommen. Im Laufe des 19. Jahrhunderts folgten mehrere Restaurierungen, die teilweise im Stil der Neugotik ausgeführt wurden. Der zunehmende Verfall im 20. Jahrhundert führte 1963 zur Schließung des Gebäudes wegen Einsturzgefahr. Die anschließenden umfangreichen Restaurierungsarbeiten wurden 1977 abgeschlossen. Prinz Claus von Amsberg nahm die feierliche Einweihung vor. Unmittelbar nach Ostern 2010 wurde die Kirche erneut für Restaurierungsarbeiten geschlossen. Dank neuer Techniken konnten die Fundamente an einigen Stellen durch Pfähle verstärkt werden, die durch die Torf- und Tonschichten in eine dicke Sandschicht getrieben wurden. Damit wird der Setzung entgegengewirkt, die jahrhundertelang zu Rissen in Mauern und Gewölben führte. Auch in und um die Kirche wurden Anpassungen und Verbesserungen vorgenommen. Die erste Feier, bei der die Kirche wieder genutzt wurde, war am Ostersonntag 2011. Orgel Die Orgel geht zurück auf ein Werk von Jan van Covelen aus dem Jahr 1505, von dem jedoch nach zahlreichen Umbauten und Renovierungen im Lauf der Jahrhunderte nur noch wenig Originalsubstanz aus dieser Zeit übriggeblieben ist. Die heutige Orgel kann als ein mehrfach restauriertes Werk von Albertus Antonius Hinsz von 1754 mit 20 Registern auf zwei Manualen und Pedal angesehen werden. Weblinks Website der Pfarrei Einzelnachweise
Buitenkerk

De Buitenkerk of Onze-Lieve-Vrouwe ten Hemelopneming in Kampen was bij de bouw de tweede parochiekerk van Kampen en werd gewijd aan Maria. De kerk maakt deel uit van de parochie Thomas a Kempis. De naam "Buitenkerk" is in de 14e eeuw ontleend aan de plek van de kerk, het nieuwe stadsdeel de Buitenhoek, dat oorspronkelijk buiten de stadsmuur lag. De kerk is een voorbeeld van baksteengotiek. De bouw In 1369 begon bouwmeester Rutger van Ceulen aan de bouw van deze Mariakerk. Als eerste werd het priesterkoor gebouwd. Aanvankelijk bedoeld als een kruiskerk, maar later gewijzigd tot een hallenkerk. In deze vorm met drie hallen is het een van de weinige in Nederland. De onregelmatige plattegrond hangt samen met een aantal verbouwingen, die het gebouw in de 15e eeuw onderging. Als laatste werd de toren in 1453 opgericht. Het gebouw beschikt over drie spuwers. Gebruik, verval en restauratie De kerk was tot ca. 1580 in gebruik bij de rooms-katholieken. Vanaf 1520 was aan de kerk een zeven-getijdencollege verbonden met betaalde en professionele zangers. Na de verovering van de stad door de prinsgezinden, werd het gebouw ingericht voor de gereformeerde eredienst. Tegen het einde van de 18e eeuw werd het gebouw nauwelijks meer voor de eredienst gebruikt, zodat het in verval raakte. Nadat rond 1800 de fraaie ruimte als paardenstal door verschillende legers was gebruikt, was het verval volledig. Lodewijk Napoleon, koning van Holland, stelde in 1809 de oude Buitenkerk ter beschikking van de Kamper katholieken, die zich tot dusver met twee schuilkerkjes hadden moeten behelpen. De kerk werd door de toenmalige pastoor niet meer dan "een hoop stenen" genoemd. Toch nam de kleine katholieke gemeenschap het herstel ter hand. In de loop van de 19e eeuw volgden diverse restauraties, gedeeltelijk naar de ideologie van de neogotiek. Het toenemende verval in de 20e eeuw leidde in 1963 tot sluiting, in verband met instortingsgevaar. De hierop volgende grootscheepse restauratiewerkzaamheden werden in 1977 beëindigd. Prins Claus von Amsberg verrichtte de feestelijke ingebruikname. Direct na Pasen 2010 is de kerk opnieuw een tijd gesloten voor restauratie. Door nieuwe technieken is de fundering op een aantal plaatsen voorzien van palen die door de veen- en kleilagen heen tot op een dikke zandlaag staan. Hierdoor wordt het verzakken tegengegaan dat eeuwenlang reden was tot scheurvorming in muren en gewelven. Ook in en rond de kerk zijn aanpassingen en verbeteringen gedaan. De eerste viering waarbij de kerk weer in gebruik is genomen is op eerste paasdag 2011. Externe links Website van de Thomas a Kempis parochie (voormalige) website van de buitenkerk Buitenkerk - reliwiki.nl
SV Wateringse Veld

SV Wateringse Veld was een op 14 april 1919 opgerichte softbal- en voetbalvereniging uit Den Haag, Zuid-Holland, Nederland. Per 1 juli 2014 fuseerde SV Wateringse Veld met GONA tot SV Wateringse Veld GONA. Het standaardelftal van de club speelde het laatste seizoen (2013/14) in de Derde klasse zondag van het district West-II. In het seizoen 2014/15 startte de fusieclub, dankzij de door GONA via nacompetitie behaalde promotie, in de Eerste klasse zondag van het district West-II. Geschiedenis Oorspronkelijk heette de vereniging HSV SOA (Samenspel Overwint Alles). De club werd opgericht aan de Waldorpstraat, door een groep jongens uit de Schilderswijk die samen wilden voetballen. In 1933 moest SOA de grond aan de Veurse Achterweg verlaten ten behoeve van woningbouw. SOA leed toen een poosje een zwerversbestaan en er werd veel ondergehuurd bij diverse andere verenigingen. In 1935 kreeg SOA de beschikking over het middenveld van de Rijswijkse wielerbaan. Na diverse verdere omzwervingen betrok SOA in 1974 een terrein aan de Wijndaelerweg in het wijkdeel Ockenburgh. Wegens het sterk teruglopende aantal jeugdvoetballers vertrok SOA in 2002 naar de nieuwbouwwijk Wateringse Veld, waar een nieuwe start kon worden gemaakt. In 2006 werd de naam SOA gewijzigd in SV Wateringse Veld. Competitieresultaten 1930–2014 Bekende (oud-)trainers Ferrie Bodde Externe link Officiële website
Zuil van Lely

De zuil van Lely is een kunstwerk van Hans van Houwelingen op het Stadhuisplein in het centrum van Lelystad. Voorgeschiedenis Het kunstwerk maakt deel uit van het project Missing Link. Dit project omvatte onder andere het verwijderen van de betonnen bovendelen en verhoogde fietspaden in het centrum. Hierdoor kwam er meer ruimte en licht in het centrum. Het project missing link is afgerond en de stad werkt verder aan een vernieuwd stadshart. Om uiting te geven aan deze nieuwe ambitie besloot de gemeente een kunstwerk te plaatsen op het stadsplein tegenover het stadhuis. De keuze viel op een kunstwerk van de Amsterdamse kunstenaar Hans van Houwelingen. Hij stelde een 30 meter hoge zuil voor, gemaakt uit basaltkeien. Deze basaltkeien staan symbool voor de keien waar de dijken rond de Flevopolder van zijn gemaakt. En boven op de zuil kwam een beeld van Cornelis Lely, de naamgever van de stad en de 'architect' van de Flevopolders. Dit beeld was van de hand van de kunstenaar Piet Esser. In 2002 werd het geheel onthuld. Nieuw beeld Kunstenaar Piet Esser was achteraf niet tevreden met het resultaat. Gevolg was dat het beeld van de zuil af moest. Ter vervanging werd een replica van het bekende standbeeld op de Afsluitdijk van wijlen Mari Andriessen op de zuil geplaatst. In deze toestand is het beeld nu nog te bewonderen. Het beeld van Piet Esser is geplaatst aan de Lelybaan bij het Nieuw Land Erfgoedcentrum.
Huize Heijendaal

Huize Heijendaal (ook wel "het Kasteeltje" of Kasteel Heijendaal genoemd) is een landhuis in de wijk Heijendaal in Nijmegen-Midden. Het landhuis staat op het terrein van de Radboud Universiteit en het bijbehorende academisch medisch centrum. Dit neorenaissancistische gebouw werd tussen 1912 en 1914 opgetrokken. Het ontwerp was van de architect Charles Estourgie, die speciaal hiervoor vanuit Amsterdam naar Nijmegen verhuisde. Opdrachtgever voor de bouw was de ondernemer Frans Jurgens, bekend van de Jurgens margarinefabrieken te Oss. Beeldbepalend zijn vooral de ruim 30 meter hoge klokkentoren en de trapgevel. Het interieur werd verzorgd door Anton Trautwein, Egidius Everaerts was verantwoordelijk voor het ornamentele beeldhouwwerk In 1949 werd het bijbehorende landgoed Heijendaal aangekocht door de St. Radboudstichting, die hier de nieuwe universiteitsgebouwen zou gaan neerzetten. Het landhuis is later in gebruik gekomen als kantoor van de universiteit. Het wordt tevens voor representatieve doeleinden en onderwijsdoeleinden gebruikt. Monument Huize Heijendaal is een rijksmonument en draagt nummer 523004. Afbeeldingen Externe links Villa Heyendaal in Monumentenregister RCE Geschiedenis Huize Heyendael (sic), Website Faculty Club Radboud Universiteit
Bezoekerscentrum Dwingelderveld

Bezoekerscentrum Dwingelderveld is een bezoekerscentrum van de Vereniging Natuurmonumenten aan de Benderse te Ruinen in Drenthe. Het ligt aan de rand van Nationaal Park Dwingelderveld. In en bij het bezoekerscentrum vindt men: een tentoonstelling met informatie over de (plaatselijke) natuur, zoals de planten en dieren in de Dwingeloosche, Kraloër en Benderse Heide audiovisuele middelen zoals een film over de plaatselijke planten en dieren een leestafel met diverse boeken en tijdschriften een maquette van het heidegebied een speelvoorziening voor kinderen een tuin en een poel met kikkers Iets verderop aan de Benderse bevindt zich de schaapskooi Ruinen met de schaapskudde, die dagelijks met een schaapherder de heide op gaat. Aan de overkant van de Dwingeloosche Heide is een schaapskooi van Staatsbosbeheer. Galerij Externe link Website van het Bezoekerscentrum
De Oversteek

De Oversteek (The Crossing), also called Stadsbrug (City Bridge), is a road bridge over the river Waal in the Netherlands. Opened in 2013, it is situated immediately to the west of Nijmegen city centre. The bridge has four traffic lanes, two in each direction, and a four metre wide shared pedestrian and cycle path. History The bridge was proposed to reduce congestion on the existing Nijmegen road bridge, the Waalbrug, 2 km (1.2 mi) east of the new bridge. However concerns were raised on the planned location, as it might attract wider regional traffic, thereby increasing congestion levels. After a review, building commenced in early 2011 and took 30 months to complete, the project jointly undertaken by the Dutch BAM Civie and the German Max Bögl. It is the longest single arch bridge in Europe and cost an estimated €260 million. It was officially opened on 23 November 2013. Commemorating 1944 The bridge is on the site of the Waal crossing of 20 September 1944, an assault across the river by soldiers of the US 504th Parachute Infantry during Operation Market Garden. The bridge was named after this event, which in Dutch is known as De Oversteek. The 1944 crossing has remained a theme of the bridge. During the opening ceremony, veterans of the assault and their relatives were present, and tributes were paid to those who died. Since 19 October 2014, a daily Sunset March has taken place across the bridge. Led by a military veteran, the bridge's 48 street lights light up one by one at the pace of the march, in tribute to the 48 soldiers who died in the crossing. Since 2016, the road over the bridge has been called the Generaal James Gavinsingel, and the viaduct on the north side the 82e Airborne Divisieviaduct, named after the commander and formation of the 1944 assault troops. See also Waalbrug List of bridges in the Netherlands References External links
Stopplaats Besoijensche Steeg

Besoijensche Steeg (Bst) is een stopplaats aan de voormalige Langstraatspoorlijn tussen Lage Zwaluwe en 's-Hertogenbosch. Tevens was het een halte van de opgeheven tramlijn Tilburg - Waalwijk. De stopplaats was in gebruik van 1 november 1886 tot 15 november 1930. De wachterswoning uit 1880 bestaat nog steeds en fungeert als woonhuis. Het ligt bij het kruispunt Sprangseweg met de Wilgenweg. De Besoijensche Steeg bestaat inmiddels niet meer. Echter ligt verderop wel de Besoyensestraat. Externe link Station Besoijensche Steeg op Stationsweb
Rijnsburgerbrug

De Rijnsburgerbrug is een vaste boogbrug in de Nederlandse stad Leiden. De brug ligt over de Rijnsburgersingel en Morssingel en verbindt het stationsgebied met de Leidse binnenstad. De brug wordt hierdoor zeer intensief gebruikt door gemotoriseerd verkeer (auto's, taxi's, bussen), fietsers en voetgangers. Opvallend aan de huidige brug is dat de stalen balustrade aan de Rijnsburgersingelzijde is ontworpen als zitbank. Vanaf deze plek heeft men ook een goed uitzicht op molen De Valk. Direct aan centrumzijde van de brug ligt de entree van het Wereldmuseum Leiden. Geschiedenis De huidige brug van beton en metselwerk stamt uit 2001 (ontwerp Royal Haskoning), maar kent vele voorlopers. De brug ligt namelijk aan een historische invalsweg vanuit de richting van Oegstgeest en Rijnsburg. Deze weg, de huidige Stationsweg/Rijnsburgerweg, liep tot aan de singel, waarna men zich via de brug en de Rijnsburgerpoort toegang tot de stad kon verschaffen. In het verlengde ligt de Steenstraat. De stadspoort werd uiteindelijk in 1864 gesloopt. Tot 1929 heette de Rijnsburgerbrug de Leeuwenbrug. Op de brug stonden aan beide kanten twee leeuwen op sokkels. Ter gelegenheid van de realisatie in 2001 publiceerde de gemeente Leiden een boekje over de geschiedenis en de bouw van de nieuwe brug.
Windlust (Wassenaar)

Windlust is een korenmolen in het centrum van Wassenaar. Deze molen komt uit de zeventiende eeuw. Het is een ronde stenen stellingmolen op een achtkantige onderbouw. De vlucht bedraagt 24,80 meter. In 1668 krijgt de molenaar toestemming om een nieuwe molen te bouwen. Waarschijnlijk heeft op dezelfde plaats al tweemaal eerder een korenmolen gestaan. In de periode 1821-1961 waren vier generaties van de familie Mansvelt eigenaar en molenaar. Begin 1962 is de molen voor een vriendenprijs aan de gemeente Wassenaar verkocht. Daarna heeft in 1963-1964 een grote restauratie plaatsgevonden. In 1998-1999 is de molenwoning gerestaureerd. Twee voorgangers In 1406 wordt een molen in een akte vermeld. In 1439 wordt diezelfde molen aangeduid als: "de molen (...) te Zuydwijck". Deze molen is in 1573 door Leidenaren verwoest in verband met het dreigende beleg van de stad Leiden. In 1577 worden de restanten van de korenmolen te Voorschoten (die om dezelfde reden was afgebroken) gebruikt om in Wassenaar een nieuwe korenmolen te bouwen. Literatuur Frans Micklinghoff. Molen Windlust in Wassenaar. Wassenaar, 2004 Carl Doeke Eisma. De korenmolen van Wassenaar. 's Gravenhage, 1989 Trivia In 1910 stond de molen nog aan de rand van de bebouwde kom. Toen stond de molen nog langs de Molensloot. Daarna pas werd de molen steeds meer ingesloten door bebouwing. De molen is op veel prentbriefkaarten afgebeeld, en ook op veel familiekiekjes.
Mariakerk (Oosterhout)

De Mariakerk, of voluit: Onze Lieve Vrouw van de Heilige Rozenkranskerk is een voormalig room-katholiek kerkgebouw aan de Wilhelminalaan 63 te Oosterhout (NB). De kerk werd in 1953 ingewijd en gebouwd in basilicastijl door de Oosterhoutse architect B.P.J. Oomen. Boven de ingang bevindt zich een klokkenstoel met drie klokken. Bij een reorganisatie van meerdere rooms-katholieke parochies in Oosterhout aan het begin van de 21e eeuw werd sluiting van de kerk aanvankelijk nog voorkomen. Als 'Thomasproject' bood de kerk een aantal jaren ruimte voor nieuwe vormen van geloofsbeleving en culturele manifestaties. Het interieur van de kerk werd hiervoor in 2005 gemoderniseerd. Het Gregoriaanse mannenkoor van de Mariakerk, de Schola Cantorum Oosterhout, besloot in 2008 om zelfstandig verder te gaan. In 2010 werd de overkoepelende H. Catharinaparochie opgericht, die alsnog besloot om de Mariakerk te sluiten. In 2016 werd hij verkocht aan het Oosterhoutse avocado-bedrijf Salud. De kerk werd daarna opnieuw intern verbouwd voor het gebruik als kantoorruimte voor het bedrijf. Het orgel uit de kerk, dat dateerde uit 1916 en sinds de jaren '70 dienst deed in de kerk, is verhuisd naar de Lambertuskerk in Engelen. Het kerkgebouw bevat een fraaie serie glas-in-lood ramen van de Bredase kunstenaar Gerrit de Morée. Maria en de kralen van de rozenkrans vormen daarin een terugkerend motief. Tevens bevat de kerk een altaar en doopvont van de Oosterhoutse beeldhouwer Niel Steenbergen. Externe links ReliWiki Oosterhout Nieuws Foto's interieur vóór de verkoop van de kerk op Kerkfotografie Nederland Foto's interieur na de verkoop en verbouwing tot kantoorruimte
Aylvapoldermolen

Aylvapoldermolen (English: Aylvapolder mill) is a smock mill in Burgwerd, Friesland, Netherlands which has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 15626. History The first mill on this site was a smock mill which was built in 1827. The mill was known as the Molen van de Tjaard. It drained the Aylvapolder, which was the first polder established in Friesland in 1680. On 9 November 1959 the mill was burnt down. The present Aylvapoldermolen was built at Hallum in 1846. It was known as the Vijfhuistermolen or the Hoekstermolen. The mill was restored in 1964 and again in 1971. On 4 May 1976 it was sold to Stichting De Fryske Mole (English: Frisian Mills Foundation). In 1989, the Stichting Aylvapoldermolen (English: Aylva polder mill foundation) was set up with the aim of rebuilding a windmill on the site of the lost mill. It was suggested in 1996 that the Vijfhuistermolen would be a suitable candidate as a replacement because the land it stood on was needed for the expansion of a business in Hallum. The mill was dismantled in 1999 and re-erected in Burgwerd on the site of the original Aylvapoldermolen. The official opening ceremony was performed on 3 June 2009 by Mrs Annemarie Jorritsma, at that time the Minister van Economische Zaken. Mrs Jorritsma is the daughter of a miller. On 20 August 2009, the mill was struck by lightning and set on fire. The fire brigade was able to confine the damage to the thatch on the cap. The mill is equipped with an automatic sprinkler system. The fire brigade used 135,000 litres (30,000 imp gal) of water to extinguish the fire. About 6 square metres (65 sq ft) of thatch was destroyed. Description The Aylvapoldermolen is what the Dutch describe as an "achtkante grondzeiler". It is a smock mill without a stage, the sails reaching almost to the ground. The brick base is one storey high with a three-storey smock on top. Both smock and cap are thatched. The four Patent sails, which have a span of 22.00 metres (72 ft 2 in) are carried on a cast-iron windshaft. The windshaft also carries the brake wheel which has 57 cogs. This drives the wallower (32 cogs) at the top of the upright shaft. At the lower end of the upright shaft the crown wheel (53 cogs) drives the steel Archimedes' screw via a gear wheel with 48 cogs. The axle of the Archimedes' screw is 660 millimetres (2 ft 2 in) diameter and the Archimedes' screw is 1.70 metres (5 ft 7 in) diameter. It is inclined at 22½°. Each revolution of the Archimedes' screw lifts 1,560 litres (340 imp gal) of water. Public access The mill is open to the public by appointment. References