NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sionkerk (Goes)

De Sionkerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten aan de Louise de Colignylaan in Goes, in de Nederlandse provincie Zeeland. De kerk is gebouwd in 1979 naar een ontwerp van architectenbureau Valk uit Soest. De bakstenen zaalkerk heeft 2.250 zitplaatsen (waarvan 1.900 in de grote kerkzaal) en is daarmee een van de grootste kerken van Nederland. Geschiedenis In verband met het steeds groter wordende tekort aan plaatsen in de Bethelkerk (vorige kerk van de gemeente) besloot op 5 juni 1973 de gemeente grond aan te kopen aan de Louise de Colignylaan. Op 6 mei 1977 werd de eerste paal geslagen voor een nieuwe kerk. Op 23 mei 1979 werd de Sionkerk in gebruik genomen. De klok werden geleverd door de klokkengieterij Eysbouts uit Asten. De aannemer was de firma Jacobsen uit Meliskerke. Een actiegroep heeft in 2003 de elektrische bedrading van de klok doorgeknipt. In een achtergelaten brief liet de actiegroep weten zich te verzetten tegen de zondagsrust. Er zou in Goes niets meer te beleven zijn. Aan de klepel van de klok was een rubberen kip gebonden. Ook is een spandoek opgehangen. Kerkdiensten De diensten staan in de bevindelijk Gereformeerde traditie, waarbij de verkondiging van het Woord centraal staat. De gemeente zingt de psalmen in de berijming uit 1773. Elke zondag worden er drie diensten gehouden in de kerk. Meestal beginnen deze diensten om 9.30u, 14.00u en 18.00u. Van 1967 tot 1995 werd de gemeente gediend door ds. N.W. Schreuder. Deze predikant kwam in 1994 in opspraak vanwege de rusthuizenaffaire. De predikant werd in mei van dat jaar geschorst door de kerkenraad van de gemeente. Op 11 december 1994 wordt de schorsing opgeheven, nadat de predikant schuldbelijdenis aflegt voor de gemeente. De gemeente werd bediend door de volgende predikanten: Ds. D.B. van Smalen (1871-1875) Ds. D. Wijting (1876-1888) Ds. C. Groeneweg (1888-1892) Ds. P.H. Makenschijn (1892-1901) Ds. H. Roelofsen (1905-1909) Ds. J. Fraanje (1916-1918) Ds. A.F. Honkoop (1953-1967) Ds. N.W. Schreuder (1967-1995) Ds. G.J.N. Moens (1996-2005) Ds. C.J. Meeuse (2006-2017) Ds.G.P. van Nieuw Amerongen (2019-2023) Het orgel Voor de kerk werd door D.A. Flentrop uit Zaandam een nieuw orgel gebouwd. Als uitgangspunt werd de zogenaamde Hollandse School genomen. Dit is terug te zien in zowel het uiterlijk als de dispositie van het instrument. Het orgel bezit 40 stemmen, verdeeld over 3 klavieren en een pedaal. Qua grootte is dit het 28e orgel van Nederland. Op 29 juni 1979 werd het orgel officieel in gebruik genomen. In de consistorie staat een klein uniek kabinetorgel uit 1850. De Gereformeerde Gemeente te Goes heeft het orgel aangekocht van orgelbouwer A. Nijsse & Zoon te Oud-Sabbinge. Na een restauratie is het fraaie instrument op 26 februari 1982 in gebruik genomen. Zie ook Lijst grootste Nederlandse kerkgebouwen naar zitplaatsen Externe links De kerk op www.reliwiki.nl Informatie over het orgel
Kuinderbos

Het Kuinderbos (1100 hectare) is het grootste aaneengesloten bos van de Noordoostpolder. Gelegen aan de rand van de provincie Flevoland, grenst het aan Overijssel en Friesland. Deze boswachterij van Staatsbosbeheer is genoemd naar het voormalige Zuiderzeestadje Kuinre, dat thans gelegen is aan de rand van het Kuinderbos. Dankzij de diversiteit aan grondsoorten kent het Kuinderbos een gevarieerde vegetatie. Op diverse plekken is er een mengeling van zure en kalkrijke grond. Hierdoor is het mogelijk dat 23 van de 27 soorten varens die in Nederland groeien in het Kuinderbos aanwezig zijn. In het Burchtbos, het gedeelte van het bos nabij Kuinre, heeft men na de drooglegging de resten van een kasteel aangetroffen. Het gaat naar alle waarschijnlijkheid om de oudste Kuinderburcht. Deze burcht werd bewoond door de Heren van Kuinre. Het bos is aangeplant in de periode 1947-1953. In het Kuinderbos zijn mogelijkheden voor recreatie. Er zijn wandel- en fietspaden en er is een speciale route voor mountainbikers. Ook voor ruiters heeft men een route uitgezet. Een dagkampeerterrein en een barbecueplaats zijn gesitueerd bij de voormalige Zuiderzeehaven aan de Hopweg. Tijdens de zware storm van 18 januari 2007 zijn in het bos oude bomen van veel meer dan vijftig jaar omgewaaid. Plaatsen rondom het Kuinderbos zijn Kuinre, Bant, Rutten en Luttelgeest.
R.K. Kerkhof (Groningen)

Het R.K. Kerkhof is een rooms-katholieke begraafplaats in de stad Groningen. Geschiedenis De begraafplaats werd in 1872 aangelegd aan de Hereweg, mede op initiatief van monseigneur Jansen, toenmalig deken van Groningen. Omdat het terrein binnen de Helperlinie lag, de verdedigingswerken van de stad, moest de toenmalige minister van Oorlog hiervoor toestemming geven. Een deel van de grond aan de Hereweg werd rond 1990 verkocht. De ingang van de begraafplaats ligt aan de Papiermolenlaan, een zijlaantje van de Hereweg. De begraafplaats wordt beheerd door de 'Stichting R.K. Kerkhof Groningen'. Bezienswaardigheden Direct bij de ingang ligt een gazon, met daarop een klokkenstoel. Op deze plaats werden de stoffelijke resten herbegraven van degenen die waren begraven in en om de gesloopte Sint-Martinuskerk. Een klein monument herinnert hieraan. De kapel, een kleine zaalkerk uit 1879, was het eerste gebouw van P.J.H. Cuypers in de stad Groningen. In de jaren zeventig en tachtig van de 20e eeuw werd de kapel verhuurd aan de Russisch-Orthodoxe Kerk. Na een restauratie in de jaren negentig werd de kapel door het bisdom Groningen weer voor de eredienst in gebruik genomen. Het gebouwtje, waaronder zich een crypte bevindt, is een gemeentelijk monument. Naast de kapel staat het beeld van 'Christus Koning' dat in 1936 door Jan Eloy Brom en Leo Brom werd gemaakt voor de Sint-Martinuskerk, die in 1982 werd gesloopt. Op de begraafplaats bevindt zich het Verzetsmonument uit 1946 van Herman van Wissen. Op het monument staan de namen van negentien gesneuvelde rooms-katholieke verzetsmensen. Ook de uit Groningen afkomstige kapelaan Aloysius Regnerus (Reinier) de Hosson (1912-1944), werkzaam in de illegaliteit in Enschede en op 31 oktober 1944 gefusilleerd in Gronau, ligt er begraven. Hier begraven Franciscus Hermanus Bach (1865-1956), kunstschilder Alfons Dölle (1947-2012), politicus en rechtsgeleerde Thees Meesters (1908-2002), beeldhouwer Bernard Möller (1923-1999), bisschop Casper Naber (1906-1944), verzetsstrijder Pieter Nierman (1901-1976), bisschop Gebke Hinrichs Tjaden (1829-1935), oudste inwoner van Nederland Adrianus van Wissen (1878-1955), architect Driek van Wissen (1943-2010), dichter Herman van Wissen (1910-2000), architect F.W.A Jansen (1806-1884) Oprichter van het kerkhof. Pastoor van de Broerkerk, deken van Groningen en Assen. Afbeeldingen Zie ook Begraafplaatsen stad Groningen
Verzorgingsplaats Tienbaan

Verzorgingsplaats Tienbaan is een Nederlandse verzorgingsplaats die ligt aan de A76 Geleen-Aken tussen afrit 7 en de Duitse grens, nabij Bocholtz en ligt in de gemeente Heerlen. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Shell aanwezig. Binnen het Shell-station bevindt zich een Deli2Go vestiging.
Remigiuskerk (Hengelo)

De Remigiuskerk is de protestantse dorpskerk van de Gelderse plaats Hengelo. De kerk wordt voor het eerst genoemd in 1152. Het huidige gebouw is een gotische pseudobasiliek met een grote toren. Het oudste deel van de kerk is het koor uit ca. 1400. Het schip en de toren dateren uit de tweede helft van de 15e eeuw. In de kerk bevinden zich muurschilderingen van de twaalf apostelen, de drie koningen en de heiligen Agatha en Margaretha uit de eerste helft van de 15e eeuw. De kansel en de kaarsenkronen dateren uit de 17e eeuw. In de 65 meter hoge toren hangen twee klokken uit 1406 en 1612. Het orgel uit 1894 van de Kamper orgelbouwer J. Proper is net als de kerk zelf een rijksmonument.
Port de l'Europe

Le port de l'Europe (en néerlandais : Europahaven) est un port de mer du Maasvlakte de la commune néerlandaise de Rotterdam et un affluent du canal de Beer. Le port est nommé en référence au continent de l'Europe. Histoire Le port de l'Europe a été construit au début des années 1980 lorsque l'entreprise Europe Container Terminals ouvrit un terminal sur le Maasvlakte. Aujourd'hui, le terminal conteneur APM Terminals, appartenant au groupe Mærsk, est situé au port de l'Europe. Le triple-E Maersk, le plus grand navire porte-conteneurs du monde, ayant une longueur d'environ 400 mètres, peut être chargé et déchargé ici. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Europahaven » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Port de Rotterdam Maersk Portail de Rotterdam Portail des ports
Europahaven

De Europahaven is een zeehaven op de Rotterdamse Maasvlakte, en is een zijtak van het Beerkanaal. De Europahaven is aangelegd in de jaren tachtig toen Europe Container Terminals een terminal op de Maasvlakte opende. Tegenwoordig is APM Terminals van de Maersk-groep aan de Europahaven gevestigd. De Maersk triple-E, een van de grootste containerschepen ter wereld (met een lengte van 400 meter) kan hier worden gelost en geladen.
Lobith

Lobith ist ein Dorf in der Gemeinde Zevenaar in der niederländischen Provinz Gelderland. Es liegt an der deutschen Grenze und nahe dem Rhein. Geschichte Lobith wurde bereits Anfang des 13. Jahrhunderts als Zollstelle der Grafen von Geldern erwähnt. In einer Urkunde vom März 1222 ermächtigt der Kaiser Friedrich II. Graf Gerhard von Geldern den Rheinzoll von Arnheim nach Lobith zu verlegen. Da der Erzbischof von Köln gegen diese Verlegung war, wurde die Erlaubnis vom Kaiser in einer weiteren Urkunde im März des gleichen Jahres nochmals bekräftigt. Darauf bestätigte nun auch der Erzbischof Engelbert I. von Köln schriftlich sein Einverständnis mit dieser Verlegung nach Lobith. Lobith war später auch von Bedeutung wegen der Grenzabfertigung der Rheinschifffahrt. Lobith war 1817 nach der preußisch-niederländischen Grenzregulierung kurzzeitig provisorisch eine eigenständige Gemeinde, wurde aber 1818 in die Gemeinde Herwen en Aerdt eingegliedert. 1985 bis 2017 gehörte Lobith zur Gemeinde Rijnwaarden als Sitz der Gemeindeverwaltung, zum 1. Januar 2018 wurden deren Gemeindeteile in Zevenaar eingegliedert. Sehenswürdigkeiten Evangelische Kirche von 1660 Marienkirche von 1887 Getreidemühle von 1888 Siehe auch Pegel Lobith, ein Rheinpegel-Messstation in Tolkamer, nahe Lobith Weblinks Einzelnachweise
Lobith

Lobith is a village in the Dutch province of Gelderland. It is located in the municipality of Zevenaar. Traditionally, it is said that the Rhine enters the Netherlands at Lobith, although in reality, this happens about 4 km further upstream, near Spijk. Lobith was a separate municipality for a short while between 1 March 1817 and 1 January 1818, when it became a part of Herwen en Aerdt. History In 885, the Danish chief Godfrid was summoned to Lobith for a meeting after being accused of complicity with Hugh, Duke of Alsace in an insurrection against the emperor Charles the Fat. In an act of treachery he was killed by a group of German nobles. The village was first mentioned in 1222 as Lobedhe. The etymology is unclear. The village developed along a bend in the Rhine. In 1307, a castle was built in Lobith. In 1473, it became part of the Duchy of Cleves. In 1609, the Duke of Cleves died without a successor, and the War of the Jülich Succession started which resulted in Lobith becoming a part of the Kingdom of Prussia. The Dutch Reformed Church was built in 1660 as a replacement of a chapel which was destroyed in 1648. In 1672, the castle was destroyed by the French. Up to 1711, the Rhine was located close to the village, however the river changed course. The distance from the river resulted in Tolkamer becoming the centre of economic activity for the region. In 1816, Lobith became part of the Netherlands. In 1840, it was home to 682 people. The grist mill Tolhuys Coornmolen was built in 1888. In 1930, it burned down and only the base remained. The grinding was since then performed by an electric motor. In 1995, the wind mill was restored and operates once a week. Gallery References
Lobith

Lobith est un village de la province néerlandaise de Gueldre. Il est situé dans la commune de Zevenaar. Traditionnellement, il est dit que le Rhin entre dans les Pays-Bas à Lobith, ce qui était vrai un jour, mais ne l'est plus aujourd'hui. Depuis une modification artificielle du cours du Rhin, il entre sur le territoire des Pays-Bas, près de Spijk, à quelque 4 km en amont. Histoire La poterne donnant sur la rivière, située au 36 Dorpsdijk, est le seul vestige de l'ancien hôtel à péage fortifié, Tolhuis. Lobith faisait partie de la municipalité prussienne d'Elten. Le 1er mars 1817, la zone fut transférée aux Pays-Bas, puis une municipalité provisoire fut établie avec un maire, mais sans mairie ni conseil. Ceci en prévision de la division de la région en communes. Le 1er janvier 1818, la municipalité de Herwen en Aerdt a été formée à partir de la municipalité de Lobith et d'une partie de la municipalité de Herwen. Lobith a été une commune indépendante pendant une courte période entre le 1er mars 1817 et le 1er janvier 1818 date à laquelle elle devient une partie de Herwen en Aerdt. Personnalités liées à la commune Le coureur cycliste Servais Knaven est originaire de Lobith. Annexes Sources (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Lobith » (voir la liste des auteurs). Notes et références Portail des Pays-Bas
Лобіт

Лобіт (нід. Lobith) — село в нідерландській провінції Гелдерланд. Входить до муніципалітету Зевенар. Перша згадка про населений пункт датується 1222 роком. До 1818 року мало статус окремого муніципалітету. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Зевенар (нід.)
Kerkdriel

Kerkdriel is a town in the Dutch province of Gelderland. It is a part of the municipality of Maasdriel, and lies about 8 km north of 's-Hertogenbosch. The town of Kerkdriel had 6,765 inhabitants, on 1 January 2019. The approximate built-up area of the town is 1.5 km2, and contains 2,835 residences. The statistical area "Kerkdriel", which includes peripheral parts of the village, as well as the surrounding countryside, has a population of around 10,210. Due to its positioning between two rivers (Meuse and Waal), a strong local linguistic accent developed during the post second-world-war period. Those who speak the "Driels" accent may be identified via the test phrase "Kees de Beer" (proper: Keas d'n Bear). References
Kerkdriel

Kerkdriel (51° 46′ N, 5° 20′ L) é uma cidade dos Países Baixos, na província de Guéldria. Kerkdriel pertence ao município de Maasdriel, e está situada a 8 km, a norte de 's-Hertogenbosch. Em 2001, a cidade de Kerkdriel tinha 6195 habitantes. A área urbana da cidade é de 1.5 km², e tem 2329 residências. A área de Kerkdriel, que também inclui as partes periféricas da cidade, bem como a zona rural circundante, tem uma população estimada em 6940 habitantes. Referências
Керкдріл

Керкдріл (нід. Kerkdriel) — місто в нідерландській провінції Гелдерланд. Входить до муніципалітету Масдріл. Його населення станом на 2019 рік складало 6 765 осіб. Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Масдріл (нід.)
Kerk-Avezaath

Kerk-Avezaath is a village in the Dutch province of Gelderland. It is a part of the municipality of Buren, and lies about 3 km west of Tiel. A small part of the village (not counted in the statistics above) is part of the municipality of Tiel, and consists of about 60 houses. History It was first mentioned in 850 as Auansati, and means "church at the house of Avo (person)". The village developed along two parallel roads on a stream, and a stretched esdorp developed. The tower of the Dutch Reformed Church dates from 1640 and has an 11th century base. The church dates from 1861 and has 14th century elements. In 1840, it was home to 449 people. Gallery References
Kerk-Avezaath

Kerk-Avezaath (51° 54′ N, 5° 23′ L) é uma cidade dos Países Baixos, na província de Guéldria. Kerk-Avezaath pertence ao município de Buren, e está situada a 3 km, a oeste de Tiel. Em 2001, a cidade de Kerk-Avezaath tinha 1079 habitantes. A área urbana da cidade é de 0.31 km², e tem 437 residências. A área de Kerk-Avezaath, que também inclui as partes periféricas da cidade, bem como a zona rural circundante, tem uma população estimada em 1270 habitantes. Referências
Керк-Авезат

Керк-Авезат (нід. Kerk-Avezaath) — село в нідерландській провінції Гелдерланд. Входить до муніципалітету Бюрен, утім його частина, близько 60 будинків, адміністративно відноситься до муніципалітету Тіл. Перша згадка про село датується 850-м роком, коли його назвою було Auansati, тобто «церква біля будинку Аво». Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Бюрен (Нідерланди) (нід.)
Haags Openbaar Vervoer Museum

Het Haags Openbaar Vervoer Museum (HOVM) is sinds 1989 gevestigd in een oude tramremise, de remise Frans Halsstraat te Den Haag. Deze remise is gebouwd in 1906 en is tot 1983 in gebruik geweest bij de Haagsche Tramweg Maatschappij (HTM). Geschiedenis Sinds 1983 is er het historisch trammaterieel van HTM gestald. Het gebouwencomplex staat sinds 1988 op de Rijksmonumentenlijst. In 1990 werd een omvangrijke restauratie afgerond zodat het gebouw nu weer te bewonderen is in de oorspronkelijke staat van 1906. Zestien Haagse museumtrams en acht autobussen staan op de gemeentelijke monumentenlijst. In het museum werkten de twee stichtingen SHTM (Stichting Haags Tram Museum) en HBM (Haags Bus Museum) samen om een beeld te geven van het tram- en busvervoer in Den Haag in het verleden, heden en toekomst. Tegenwoordig zijn de museumbussen elders gehuisvest en concentreert het museum zich op de Haagse museumtrams. Sinds het voorjaar van 2023 zijn ook de museumtrams van de vroegere werkgroep Scheveningen van de Tramweg-Stichting ondergebracht in het HOVM. Naast enkele Haagse museumtrams zijn er ook enkele NZH-museumtrams deel van deze collectie. Het Haags Openbaar Vervoer Museum is elke zondag van 12.30 tot 17.00 uur geopend. Tijdens openingsuren worden op zondagen vanuit het museum ritten met historische Haagse elektrische trams door Den Haag gehouden. Sinds begin augustus 2007 was het museum gesloten wegens een omvangrijke verbouwing aan het remisecomplex. In december 2008 vond de officiële heropening plaats. Het museum heeft in mei 2009 zijn poorten weer geopend voor het publiek en er vinden ook weer ritten met historisch materieel plaats. Als geste was het museum in 2010 gratis toegankelijk. Van september t/m november 2011 werd de tentoonstelling 'Retourtje Leiden' gehouden ter gelegenheid van het 80-jarige bestaan van de NVBS en de opheffing van de tramlijnen tussen Den Haag en Leiden precies een halve eeuw geleden. Zo veel mogelijk van de nog bewaard gebleven museumwagens van de Blauwe Tram en de Gele Tram zijn hiertoe bijeengebracht. Historisch trammaterieel Bereikbaarheid Tramlijnen 9, 11 en 12 hebben haltes bijna voor de deur/het toegangshek. Bus 26 stopt op 10 minuten loopafstand aan de halte Melis Stokelaan (Troelstrakade). Zie ook Haagse tram Haags Bus Museum Lijst van toeristische spoorwegen en museumlijnen in Nederland Lijst van gemeentelijke monumenten in het Haags Openbaar Vervoer Museum Lijst van musea in Den Haag Externe links Haags Bus Museum Haags Openbaar Vervoer Museum Retourtje Leiden Railmusea in Nederland Nederlandse Museummaterieel Database Webcams in en bij de remise van de HOVM (in sept. 2022 niet te vinden, wellicht allang niet meer beschikbaar) Foto's van Haagse museumtrams
Hoogelande

Hoogelande est une ancienne commune néerlandaise et un hameau de la province de la Zélande. Commune éphémère composée du seul hameau de Hoogelande, elle fut supprimée dès le 1er janvier 1816, en même temps que Grijpskerke en Poppendamme et Buttinge en Zandvoort, qui formèrent ensemble la commune de Grijpskerke. Sur la carte ci-contre, Hoogelande est situé dans le sud-ouest de la commune de Grijpskerke. De nos jours, c'est un petit hameau de quelques maisons seulement, situé dans la commune de Veere. Portail des Pays-Bas
Hoogelande

Hoogelande (Zeeuws: Oôgelande) is een grotendeels verdwenen dorp, thans een buurtschap, een voormalige gemeente en een voormalige ambachtsheerlijkheid op Walcheren in de Nederlandse provincie Zeeland. Hoogelande is gelegen ten westen van Middelburg en ten zuiden van Grijpskerke. Het dorp werd verlaten nadat de kerk was verwoest tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Hoogelande en omliggend gebied was een ambachtsheerlijkheid en tussen 1811 en tot en met 1815 een zelfstandige gemeente. Vanaf 1816 behoorde het tot de gemeente Grijpskerke, vervolgens bij de gemeente Mariekerke en sinds 1997 tot de gemeente Veere. Geschiedenis Hoogelande behoorde kerkelijk tot de parochie van de Westmonster in Middelburg, die weer tot het bisdom Utrecht behoorde. In 1189 gaf de bisschop van Utrecht Boudewijn van Holland de inwoners van Hoogelande toestemming een eigen kapel te bouwen. De oorkonde die de toestemming bevat is bewaard gebleven en is thans het oudste archiefstuk in het Zeeuws Archief. De kapel was gewijd aan Sint-Maarten en werd in de 15e eeuw vervangen door een grotere kerk. Tijdens het Beleg van Middelburg werd deze grotendeels verwoest, alleen de muren van het koor bleven staan. Deze situatie bleef tot ver in de 20e eeuw bestaan. In 1912 kocht Petrus Willem Marie Hoegen de heerlijkheid Hoogelande, waarmee hij zowel de ruïne van de kapel als de daarbij behorende ambachtsheerlijke rechten verkreeg en hij zich voortaan Hoegen van Hoogelande noemde. In 1964-1965 liet de familie de ruïne restaureren als kapel en op 2 september 1965 kon deze officieel in gebruik worden genomen voor kerkdiensten en culturele evenementen. Een stichting voert nu het beheer. Buurtschap Tegenwoordig is Hoogelande een buurtschap met een paar boerderijen en de bovengenoemde kapel. Zoals bij meer bijna verdwenen Walcherse dorpen wordt Hoogelande zowel langs de Hoogelandseweg als de Meinersweg aangeduid met een wit plaatsnaambord. De kapel van Hoogelande is in beheer bij Stichting Kapel van Hoogelande. Externe links Geval apart: Hoogelande Oudste archiefstuk in het Zeeuws Archief Een prive kapel is mooi maar soms een zorgenkind
Гогеланде

Гогеланде (нід. Hoogelande) — селище в нідерландській провінції Зеландія. Входить до муніципалітету Вере.Гогеланде розташоване на захід від Мідделбурга та на південь від Грейпскерке. Село було покинуте після того, як церква була зруйнована під час Вісімдесятирічної війни. Гогеланде та прилеглі території були ремісничою громадою, а з 1811 по 1815 рік — самостійною громадою. З 1816 року воно належало до громади Гріпскерке, потім до громади Марікерке, а з 1997 року — до громади Вере. Історія Гогеланде належало до парафії Вестмонстер у Мідделбурзі, яка, у свою чергу, належала до єпархії Утрехта. У 1189 році єпископ Утрехта Бодуен Голландський дав жителям Гоогеланде дозвіл побудувати власну каплицю. Документ, що містить цей дозвіл, зберігся і зараз є найстарішим архівним документом у Зеландському архіві. Каплиця була присвячена Святому Мартіну і в 15 столітті була замінена більшою церквою. Під час облоги Мідделбурга вона була в значній мірі зруйнована, залишилися тільки стіни хору. Така ситуація зберігалася аж до 20 століття. У 1912 році Петрус Віллем Марі Хоген купив маєток Гогеланде, отримавши тим самим як руїни каплиці, так і відповідні феодальні права, і відтепер називав себе Хоген з Хогеланде. У 1964-1965 роках родина відреставрувала руїни як каплицю, і 2 вересня 1965 року її було офіційно введено в експлуатацію для проведення церковних служб і культурних заходів. Зараз управління нею здійснює фонд. Селище Сьогодні Гогеланде — це селище з кількома фермами та вищезгаданою каплицею. Як і в більшості майже зниклих сіл Валхерсе, Хоогеланде позначено білим дороговказом, як вздовж Хоогеландсевег, так і вздовж Мейнерсвег. Каплиця Хоогеланде перебуває під управлінням Фонду каплиці Гогеланде. Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Вере (нід.)