NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cimetière américain de Margraten

Le cimetière américain de Margraten ou cimetière américain des Pays-Bas (en anglais Netherlands American Cemetery) est un cimetière militaire américain de la Seconde Guerre mondiale situé à Margraten, à 10 kilomètres de Maastricht (Pays-Bas). 8 301 soldats américains tombés pendant la libération de la Belgique et des Pays-Bas y reposent. Présentation D'une superficie de 26,5 hectares, il est géré par l'American Battle Monuments Commission. Chaque année, le 28 mai, une cérémonie s'y tient afin de commémorer les morts. Histoire En 2005, le président américain George W. Bush a assisté à la réunion solennelle. C'est la première fois qu'un président américain visite le cimetière, prononçant le discours suivant : « En ce matin paisible de mai, nous commémorons une grande victoire pour la liberté, et les milliers de stèles et d'étoiles de David en marbre blanc soulignent le prix terrible que nous avons payé pour cette victoire. Pour les Américains qui reposent ici, le sol néerlandais offre une maison raccord. C'est à partir d'un port néerlandais que beaucoup de nos Pères Pèlerins ont pour la première fois embarqué pour l'Amérique. Les Néerlandais ont été les premiers à avoir reconnu l'indépendance des États-Unis d'Amérique. Et quand les soldats américains sont retournés sur ce continent [L'Europe] se battre pour la liberté, ils étaient dirigés par un président (Roosevelt) qui doit son nom de famille à ce grand pays [les Pays-Bas]. » Dans le courant de l'année 2025, plusieurs panneaux commémoratifs du cimetière sont enlevés. Parmi eux, un panneau consacré à la mémoire de George H. Pruitt, soldat afro-américain ayant combattu aux Pays-Bas pendant la Deuxième guerre mondiale, ainsi qu'un autre détaillant l’histoire de la ségrégation dans l'armée américaine au moment où les Alliés libéraient l’Europe. Cette disparition intervient dans le contexte de la politique du président Donald Trump. En novembre, l'American Battle Monuments Commission (ABMC), qui administre les cimetières américains hors des États-Unis, affirme que « le centre d’accueil des visiteurs de Margraten comportait 15 panneaux magnétiques conçus pour être retirés et échangés tout au long de la durée de l’exposition afin de mettre en valeur autant d’histoires individuelles que possible » et que le panneau consacré à George H. Pruitt « n’est pas exposé actuellement, mais il continue d’être présenté régulièrement ». Fin décembre, les médias révèlent que les panneaux en question ont bel et bien été retirés à la demande de l'ABMC. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Netherlands American Cemetery » (voir la liste des auteurs). Articles connexes Cimetières militaires de la Seconde Guerre mondiale American Battle Monuments Commission Liens externes Ressource relative à l'architecture : Nationaal Comité 4 en 5 mei (en) Le cimetière américain de Margraten sur le site de l'American Battle Monuments Commission Portail de la Seconde Guerre mondiale Portail des Pays-Bas Portail de la mort Portail des forces armées des États-Unis
Hollandiai amerikai katonai temető

A hollandiai amerikai katonai temető (Netherlands American Cemetery) egy második világháborús sírkert Margraten közelében. Több mint nyolcezer amerikai katona nyugszik benne. Története Ez az egyetlen amerikai katonai temető Hollandiában. Közel fekszik a Kölnt és Boulogne-t összekötő úthoz, amelynek alapjait még a rómaiak rakták le. 1940 májusában ezen az úton nyomultak be Hollandiába a német erők, majd 1944 szeptemberében ezt használták visszavonulásra is. Az amerikai 30. gyalogoshadosztály 1944. szeptember 13-án szabadította fel a területet. A háború befejeződése után 28 ezer katona nyugodott a sírkertben. Sokukat hazaszállították az Amerikai Egyesült Államokba, a nemzetközösségi és német halottakat pedig exhumálták, és máshol hantolták el. Ezután a temetőben 16 parcellát alakítottak ki, ezekben nyugszik 8288 amerikai katona. A 245 ezer négyzetméteres temetőben íves sorokat alakítottak ki, a hátsó végében, a Becsület udvarban (Court of Honor) egy torony áll, amelynek lábánál egy tükörmedencét alakítottak ki. Mellette egy női alakot mintázó szobor áll, amely azokat az asszonyokat idézi meg, akik elvesztették szerettüket. A környező falakra 1722 olyan amerikai katona nevét vésték, aki ismeretlen helyen nyugszik. A toronyban egy kápolna van. A temetőt I. Julianna holland királynő nyitotta meg hivatalosan 1960-ban. A helyi lakosok közül több is „fogadott örökbe” sírt 1945-ben. Az első emlékezet napján, 1945-ben már valamennyi sírra vittek virágot. A programot ma egy alapítvány (Foundation for Adopting Graves at the American Cemetery Margraten) irányítja. Az összes sírnak és a falakra felvésett valamennyi névnek van „gazdája” 2015 óta, és az örökbefogadónak jelentkezők várólistára kerülnek. Maurice Rose sírja A temetőben nyugszik Maurice Rose vezérőrnagy, a legmagasabb rangú amerikai tiszt, aki harc közben esett el a második világháborúban. Rose a 3. páncéloshadosztály parancsnoka volt, amikor 1945. március 30-án egy német harckocsiparancsnok agyonlőtte Paderborn közelében. Rajta kívül több olyan katona is nyugszik a temetőben, aki Medal of Honor kitüntetésben részesült. Jegyzetek Források ↑ ABMC: Netherlands American Cemetery. American Battle Monuments Commission. Hozzáférés: 2021. december 15.. ↑ Liberation: Margraten, the Netherlands American Cemetery and Memorial. Liberation Route Europe. Hozzáférés: 2021. december 15.. ↑ Holland: American military cemetery. Holland.com. Hozzáférés: 2021. december 15.. ↑ FG: Netherlands American Cemetery and Memorial. Find a Grave. Hozzáférés: 2021. december 14..
Villa Rozenheuvel

Villa Rozenheuvel is een villa in de Nederlandse gemeente Valkenburg aan de Geul in Zuid-Limburg. De ondergrondse groeve ligt aan de westkant van Valkenburg aan de Plenkertstraat in Plenkert onder het hellingbos Polferbos op de noordelijke rand van het Plateau van Margraten in de overgang naar het Geuldal. Ter plaatse duikt het plateau een aantal meter steil naar beneden. Op respectievelijk ongeveer 125 en 200 meter naar het zuidoosten staan aan dezelfde straat de voormalige Irenekerk en de neoclassicistische Villa Alpha. Op ongeveer 50 meter naar het westen van de villa ligt het Openluchttheater Valkenburg en op ongeveer 300-350 meter naar het westen liggen de Romeinse Katakomben. Achter de villa ligt de Groeve achter Villa Rozenheuvel. Naast de villa komt de nooduitgang van de Gemeentegrot uit op de Plenkertstraat. Geschiedenis In 1891 kocht Armand Diepen de Villa Alpha aan de Plenkertstraat. Na zijn dood bleef de villa eigendom van het gezin. In 1908-1910 werden aan de Plenkertstraat de Romeinse Katakomben aangelegd in opdracht van Jan Diepen en Karel Diepen, de zonen van Armand Diepen. In 1909 werd even verderop in de straat de Villa Rozenheuvel gebouwd in opdracht van Karel Diepen, die er in ging wonen. Er werd gedacht dat de villa het ontwerp was van Pierre Cuypers, maar dat blijkt niet het geval te zijn. De broer van Karel woonde in de Villa Alpha. In 1954 overleed Karel Diepen. Op 23 juni 2011 werd op de muur van de villa een plaquette aangebracht als eerbetoon aan Karel Diepen en het werk dat hij verrichtte voor de cultuursector in Valkenburg.
Gabriël Metsustraat 16

Gabriël Metsustraat 16 te Amsterdam is een gebouw aan de Gabriël Metsustraat, Museumkwartier, Amsterdam Oud-Zuid. Die straat, die haar naam in 1899 ontving, werd in het daaropvolgend decennium bebouwd met eigenlijk een pand-voor-pandsysteem. Voor huisnummer 16 werd naar ontwerp van architect Hendrik Petrus Berlage een kunstnijverheidsschool neergezet met als officiële titel Dagteeken- en Kunstambachtsschool voor Meisjes met onder andere een opleiding tot tekenlerares, maar ook leerden ze boekbinden, houtsnijden en textielbewerking. Berlage ontwierp het gebouw in de rationalistische stijl. De aanbesteding vond plaats in het voorjaar van 1908. Het gebouw werd laat september 1908 in gebruik genomen. In de loop der jaren werd er flink verbouwd om het aan te passen aan steeds wisselend gebruik, maar de voorgevel bleef vrijwel onaangetast. In 1967 kwam het gebouw leeg te staan toen de toenmalige onderwijsinstelling opging in de Gerrit Rietveld Academie en zich vestigde aan de Fred. Roeskestraat in Buitenveldert/Zuidas. Na een aantal jaren onderdak te hebben geboden aan diverse instellingen, zoals in 1973 was er het Centraal Laboratorium voor Onderzoek van voorwerpen van Kunst en Wetenschap gevestigd. Het gebouw werd in 2016 aangekocht door het Koninklijk Concertgebouworkest, koop was alleen mogelijk vanwege de culturele instelling die het bleef huisvesten. Hun gebouw was te klein geworden voor alle taken en onderdelen waren al over de stad verspreid. Opnieuw werd er intern flink verbouwd zodat het genoemd orkest er in 2019 ruimtes in gebruik kon nemen met oefenruimtes, ensembleruimten, kantoren en ontvangstruimte. Het gebouw kreeg toen een uitbouw aan de achterzijde met opnieuw studio’s en ruimten voor fysiotherapie. Het gebouw kreeg toen ook een nieuwe naam: KCO House. De naam van de school was in een tegeltableau boven in de gevel te lezen, maar werd in de loop der jaren verwijderd dan wel onleesbaar gemaakt. Toen het orkest haar intrek in het gebouw nam, kwam er een nieuw tegeltableau, toen 25 meter breed en 0,51 meter hoog. Stadsdichter K. Schippers kwam met de tekst:Let·op·wat·iedereen·kan·horen·en·pas·dan·komt·het·hier·toevallig·tevoorschijn·een·nieuwe·klank. Dat werd in de kleuren Berlagegroen en goud door Koninklijke Tichelaar Makkum op 96 tegels gezet in de huisstijl van het orkest, dat uit de koker van graficus René Knip komt. Overigens zou er in het gebouw ook een tegeltableau geplaatst zijn met daarop alle namen van concertgebouwleden tot 2019. Verderop in de straat was op Gabriël Metsustraat 8 ongeveer gelijktijdig een huishoudschool neergezet. Op huisnummer 18-20 kwam ook nog een school. Berlage had voor de straat ook een theater ontworpen; het zogenaamde Museum-theater; het is er nooit gekomen. Afbeeldingen Zie ook Kunstnijverheidsschool Quellinus Amsterdam
Zendmast Bezuidenhout

Zendmast Bezuidenhout werd in 1965 gebouwd in Den Haag als straalverbindingstoren voor het telefoonnetwerk van PTT. Het betonnen bouwwerk had aanvankelijk een hoogte van 100 meter en is later verhoogd tot 133 meter. De zendmast was gedurende 33 jaar het hoogste bouwwerk in Den Haag, totdat in 1998 kantoortoren Castalia werd opgeleverd. Bouw De toren, die oorspronkelijk deel uitmaakte van een netwerk voor straalverbindingen voor het telefoonnetwerk tussen de grote steden in de Randstad, staat aan de Louise Henriëttestraat in het Beatrixkwartier in Den Haag. De zendmast verrees in korte tijd: Op 19 augustus 1965 werd het beton voor de funderingsplaat gestort en op 12 oktober dat jaar werd het hoogste punt bereikt. Er werd gebruik gemaakt van glijbeton waardoor de toren met een snelheid van 20 tot 25 centimeter per uur kon groeien. De toren staat met een afwijking van 4 centimeter niet loodrecht, wat ten tijde van de bouw binnen acceptabele marges was. Een jaar later kon de toren in gebruik worden genomen. De zendmast heeft een diameter van 10 meter en een wanddikte van circa 35 centimeter. Het ontwerp was gemaakt door de Rijksgebouwendienst. Gebruik Oorspronkelijk was de toren alleen bestemd voor telecommunicatie van telefonie. Later begon de toren ook dienst te doen voor uitzendingen van radio en vanaf 2004 ook digitale televisie. De 37 verdiepingen van de tot 133 meter verhoogde toren zijn in de 21e eeuw als datacenter in gebruik genomen door Cellnex Telecom. Districtscentrale In 1969 werd er naast de toren een telefoon-districtscentrale gebouwd. Deze werd door drie luchtbruggen met de toren verbonden. Tijdens de bouw vond bijna een tragedie plaats, toen een bouwsteiger van 40 meter hoogte en 50 meter lengte langs de voor- en zijgevel grotendeels instortte. De aanwezige bouwvakkers konden zichzelf in veiligheid brengen door via een raamopening het gebouw binnen te klimmen, terwijl enkelen een sprong van ongeveer tien meter naar beneden waagden. Meer dan lichte verwondingen liepen ze niet op.
Huis met de Hoofden

The House with the Heads (known as 'Huis met de Hoofden' in Dutch) is a large canal house on the Keizersgracht 123 in Amsterdam, named after the six ornaments shaped as heads, which are on the façade. The house is a rijksmonument and is listed on the Top 100 Dutch heritage sites. Nowadays the building is home to the Embassy of the Free Mind, a museum and platform for culture, music, art, science and spirituality. History The house was built in 1622 for Nicolaas Sohier, a wealthy stock trader and art lover. The renaissance façade is attributed to architect Hendrick de Keyser, but was probably executed and completed by his son Pieter de Keyser, as Hendrick had already died in 1621. As for the heads in the façade, there is a legend that they refer to six thieves who had tried to break in the house and were then beheaded by the maid. However, the ornaments are said to be images of six Roman gods: Apollo with the laurel wreath (the arts); Ceres with the grain (agriculture); Mercury with the winged helmet (trade); Minerva (wisdom); Bacchus with the grapes (wine); and Diana with the half moon (hunt). Residents Shortly after Sohier moved to the house, his wife and two daughters died. In 1634 he sold the property to Dutch entrepreneur and industrialist Louis de Geer. Along four generations the house remained in possession of the family De Geer, who made it a nerve center of exchange for ideas in respect to trade, science, philosophy and culture. Comenius, members of the prominent Elsevier publishing family and possibly Spinoza are said to be guests of the De Geer. Between 1752 en 1775 Anthoni Grill rented the house from the inheritants, who sold it in 1779. In 1811 art dealer Cornelis Sebille Roos settled in the building. After 1865 an Hogere Burgerschool was established in the house, followed by a public trade school in 1869. After a restoration in 1907 by the municipality, it served the Conservatorium van Amsterdam from 1909 to 1931. A fur trade and a city’s bureau for monuments and archeology were also later established. At the end of February 2006 it was announced that the Huis met de Hoofden had been sold to businessman and art collector Joost Ritman. Today the building is home to museum The Embassy of the Free Mind, which comprises part of the Bibliotheca Philosophica Hermetica. References External links Media related to Huis met de Hoofden, Amsterdam at Wikimedia Commons
Huis met de Hoofden

El Huis met de Hoofden (lit., 'casa con las cabezas') es un edificio histórico de Ámsterdam de estilo renacentista neerlandés​ situada en el número 123 del canal del Emperador (Keizersgracht). En 1990, fue incluido entre los 100 mejores sitios del patrimonio neerlandés. Historia y arquitectura Fue construido en 1622,​​​​ probablemente por Pieter de Keyser,​​​​ hijo del escultor y también arquitecto, Hendrick de Keyser (comúnmente y con toda probabilidad, erróneamente atribuida a este último, que murió en 1621). El edificio está clasificado como rijksmonument (monumento nacional) y debe su nombre a las seis bustos tallados en su fachada de dioses griegos, que representan a Apolo, Ceres, Marte, Minerva, Baco y Diana,​ aunque según la leyenda popular, harían referencia a seis ladrones a los que una dama sorprendió en la casa y les cortó la cabeza.​​​ Se trata de una casa doble; en la que se albergan dos grandes casas detrás de una sola fachada. Desde 1984, es la sede de la oficina para la Protección de los Monumentos. Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Huis met de Hoofden.
Casa delle Teste (Amsterdam)

La Casa delle Teste (in olandese Huis met de Hoofden; letteralmente: "Casa con le teste") è uno storico edificio della città di Amsterdam, nei Paesi Bassi, risalente al 1622 e progettato da Hendrick e Pieter de Keyser. Sorge sul Keizersgracht e rappresenta un notevole esempio dell'architettura rinascimentale olandese; è classificato come rijksmonument. Storia La casa delle Teste venne eretta come residenza per il ricco mercante e collezionista Nicolas Sohier. Il progetto venne commissionato nel 1621 al grande architetto Hendrick de Keyser il Vecchio, ma, in seguito alla morte di quest'ultimo, avvenuta proprio in quell'anno, la costruzione dell'edificio venne continuata da suo figlio Pieter che la terminò nel 1622. Tuttavia Sohier visse poco nella casa e dopo la morte della moglie e delle sue due figlie, l'edificio venne acquistato da Louis de Geer, ricco mercante di ferro e carta che, grande amatore dell'arte e della cultura, vi fece aggiungere le sei teste, alte circa un metro e larghe 50 cm., che danno nome alla residenza. Secondo la leggenda, appartenute a sei ladri, che indottisi nella casa vennero sorpresi e decapitati, a uno a uno, dal cuoco con un coltello da pane. In verità rappresentano gli Dei: Apollo, Cerere, Mercurio, Minerva, Bacco e Diana. Il posizionamento di Mercurio e Minerva, ai lati dell'ingresso principale, indica lo stesso De Geer come 'Mercator sapiens', identificato sia con il commercio che con la saggezza. La famiglia De Geer tenne la proprietà della residenza fino al 1779. Dopo si susseguirono diversi proprietari, fra cui il mercante d'arte De Roos, che vendette anche la Lezione di Anatomia di Rembrandt nel 1928 e, dal 1984, il Bureau Monumenten en Archeologie, l'Ufficio per la salvaguardia dei Monumenti della città di Amsterdam". Nel 2006, la casa fu ceduta all'uomo d'affari e collezionista d'arte Joost Ritman, che vi trasferì alcuni volumi sull'alchimia e il misticismo provenienti dalla Biblioteca Philosophica Hermetica, di cui è proprietario. Architettura Insieme alla Casa Bartolotti e alla Casa dei Delfini è una delle più grandi case doppie del Seicento. Infatti si tratta di una grande proprietà realizzata su più lotti aggiuntivi, due sul Kaizergracht e un altro acquistato dietro le case che danno sull'Herengracht per aumentare la profondità del giardino. La ricca facciata rinascimentale, disegnata da Hendrick de Keyser il Vecchio, su due piani ed alto frontone, è fastosamente decorata da elementi in pietra bianca come trofei, mascheroni, colonne e obelischi, su un fondo di mattoni rossi. Sul retro vi è la facciata del giardino, a doppio frontone, ricostruita nel 1954 sullo stile tipico olandese della facciata principale. Note Voci correlate Monumenti di Amsterdam Casa Bartolotti Casa dei Delfini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Huis met de Hoofden Collegamenti esterni Huis met de Hoofden - Sito ufficiale, su huismetdehoofden.nl. URL consultato il 7 agosto 2014 (archiviato dall'url originale il 17 maggio 2014).
Mariakapel (Mheer)

De Mariakapel is een kapel in Mheer in de Nederlandse gemeente Eijsden-Margraten. De kapel staat op de splitsing van de Dorpsstraat met de Stallestraat. De kapel is gewijd aan de Heilige Maria en werd op 14 mei 1950 ingewijd door deken Schneiders van Gulpen. Elk jaar wordt een dienst gehouden op 15 augustus, het feest van Maria-Tenhemelopneming, waarbij de zgn. kroëdwusj wordt gezegend. De kapel doet elk jaar dienst als rustaltaar in de Sacramentsprocessie op de zondag na Pinksteren. Op de kruisdagen voor Hemelvaartsdag wordt de rozenkrans gebeden in een kleine processie van de kerk naar de kapel en terug. Geschiedenis De huidige kapel is een vervanger van de vorige kapel, die in 1843 gebouwd was en die ook aan Maria gewijd was. Deze stond letterlijk in de weg toen de Dorpsstraat in 1949 geasfalteerd en verbreed werd. Bij de Duitse invasie op 10 mei 1940 stelde pastoor Frans Schleiden het dorp onder bescherming van de Heilige Maria. Omdat Mheer ongeschonden uit de oorlog was gekomen, wilde hij een nieuwe kapel laten bouwen, maar hij verliet de parochie in oktober 1945 en het project bleef liggen door zijn opvolger pastoor Terpoorten. Pastoor Mathieu Gilissen trad in maart 1948 aan en pakte het project weer op, mede vanwege de aanstaande wegwerkzaamheden in 1949, waarna de nieuwe kapel op 14 mei 1950 werd ingewijd. Bovendien was 1950 een heilig jaar; in dat jaar ging een beeld van Onze Lieve Vrouw Sterre der Zee rond door de provincie Limburg. Bij de verbreding van de Mergellandroute in 1972 werd de trap verplaatst naar de zijde van de Stallestraat. Bij de wegwerkzaamheden in de winter van 2010-2011 kwam de trap weer aan de voorkant. Kapel De kapel is een ontwerp van de Maastrichtse architect Alphons Boosten (bekend van o.a. de Koepelkerk in Maastricht) en is gebouwd met gelige baksteen in wederopbouwstijl. In de zijgevel is een klein rond venster aangebracht. Het met leien gedekt zadeldak heeft een grote dakruiter. In de ui-vormige toren hangt een klok met de inscriptie: "Jezus Maria Jozef Orate Pronobis Imstenraedt x Loe 1653". De klok is afkomstig uit het Kasteel van Mheer; het hing boven de toegangspoort tot de grote verbouwing rond 1920. Jan Adolf (†1668) was de laatste telg in de lijn van Van Imstenraedt en doordat zijn huwelijk met Christina Sophia de Loë kinderloos bleef, ging het kasteel over naar haar neef Philipp Christoph baron de Loë. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen het kasteel dienst deed als hoofdkwartier voor de SS, werd de klok uit het kasteel gesmokkeld, als vervanging voor de kerkklokken die door de Duitsers uit de kerk waren gehaald. Het keramisch beeld van Maria met het kindeke Jezus is van de hand van de Maastrichtse kunstenaar Charles Vos (bekend van o.a. het Mooswief in Maastricht). Aan weerszijden naast het Mariabeeld staan twee gipsen knielende aartsengelen. Links en rechts zijn twee marmeren schilden met de teksten: "Ave Maria" en "Anno 1950". Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Eijsden-Margraten Sint-Lambertuskerk (Mheer)
St.-Bavo-Kathedrale (Haarlem)

Die St.-Bavo-Kathedrale (niederländisch Kathedrale basiliek Sint Bavo) ist die Bischofskirche des römisch-katholischen Bistums Haarlem-Amsterdam. Das Kirchengebäude wurde 1895 bis 1930 als Nachfolger der Waterstaatskirche St. Joseph errichtet. Diese Kirche war bei der Wiedererrichtung des Bistums 1855 der neue Bischofssitz anstelle der St.-Bavo-Kirche, die durch die Reformation seit 1578 zur Protestantischen Kirche gehört. 1948 erhielt die Kirche von Papst Pius XII. den Titel einer Basilica minor. Innerhalb der Kathedrale wurde die ehemalige Sakristei in ein kleines Museum (schatkamer) umgewandelt und zeigt historische Kunstschätze aus Haarlems katholischer Geschichte. In der Kirche werden Reliquien des hl. Engelmundus († ca. 680) aufbewahrt. Baugeschichte Seit 1853 dient die Kirche von St. Joseph als Kathedrale, war aber für diese Aufgabe trotz Vergrößerungen zu klein. Bischof Caspar Josephus Martinus Bottemanne begann die Planung zur Errichtung einer neuen Kathedrale 1893, die auch als Pfarrkirche dienen sollte. Ursprünglich sollte Pierre Cuypers die Kirche entwerfen, aber auf Grund des Alters erhielt sein Sohn, Joseph Cuypers, den Auftrag. Cuypers entwarf, offenbar noch unter dem Einfluss seines Vaters, zunächst eine Kirche im neugotischen Stil. Doch dann – nach zahlreichen Änderungen der Entwürfe – entschied sich Cuypers für den neuromanischen Stil mit Einflüssen aus dem Byzantinischen und dem Jugendstil. Der Bau begann 1895 mit der Errichtung des Chors und seines Kapellenkranzes. Am 1. April 1898 wurde die Kathedrale geweiht. In den Jahren von 1902 bis 1906 ging der Aufbau fort. Wegen Geldmangels verzögerte sich die Errichtung der Türme bis 1927. In diesem Zeitraum wurde Cuypers von seinem Sohn Pierre Cuypers Jr. unterstützt. 1976 wurde die Kathedrale zum Rijksmonument erklärt. Orgel Die große Orgel der Kathedrale, die Willibrordorgel, wurde zwischen 1921 und 1923 durch die Firma Adema für die Sankt-Willibrorduskirche in Amsterdam gebaut und 1971 nach Haarlem versetzt. Die Orgel hat 80 Register auf vier Manualen und Pedal. Weiterhin existiert eine Adema-Orgel von 1907 und für den Chor ist eine Kabinettorgel von etwa 1800 in Gebrauch. Siehe hierzu: Liste von Orgelregistern, für die einzelnen Bezeichnungen Koppeln: Normalkoppeln, diverse Sub- und Superoktavkoppeln Weblinks Offizielle Website der St.-Bavo-Kathedrale (niederländisch) St.-Bavo-Kathedrale In: holland.com (deutsch) Einzelnachweise