NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grad Kleef

Grad Kleef je nekdanji holandski grad iz 13. stoletja. Ruševina je v sedanjem Haarlemmer Kweektuinu v Haarlemu. Okrožje, v katerem je ruševina, je poimenovano po gradu; Četrt Kleef. Zgodovina Grad Kleef je bil zgrajen leta 1250 in se je takrat imenoval grad Schoten. Grad je bil na prometni povezovalni cesti med Haarlemom in vasjo Schoten (severno od Haarlema). Takrat je obstajal le stanovanjski stolp, ki je bil v lasti Petra Rolandskega. Za njim so bili lastniki gradu Viljem Cuser (nezakonski) in Viljem de Cuser (1339–±1370), Viljem Cuser (mlajši) (± 1365–1392), Katarina Kleveška (1392–1433) in družina Borselenskih (od 1433–neznano), družina Brederode (1492–1568), Don Frederik (1570–1573). Leta 1403 je grad dobila Margareta Kleveška, grofica Holandska (okoli 1375–1411) in od takrat je ohranil to ime.Ime so torej spremenili iz grad Schoten v grad Kleef. Grad je bil glavni štab Špancev v letih 1572 in 1573 med obleganjem Haarlema. Leta 1573 je grad Kleef razstrelil Don Frederik (sin vojvode Alve). To je storil, da bi preprečil nasprotnikom Špancev, da bi se naselili v gradu in ponovno zavzeli Haarlem. Potem ko je don Frederik leta 1573 grad razstrelil, so prebivalci Haarlema leta 1576 porušili del ruševin, da bi uporabili opeke za obnovo mesta po velikem mestnem požaru v Haarlemu leta 1576. Leta 1578 je grad Kleef ponovno pridobila družina Brederodskih. Odločili so se, da ruševine ne bodo obnovili in uporabili samo Kaatsbaan (ali »Hišo s stolpom«), ki ni bil razstreljen. Ker je bilo dedovanje znotraj družine Brederodskih problem, je bilo leta 1600 družinsko dedno pravo spremenjeno v »nasledstvo izumrtja po moški liniji«. Grad so lahko podedovale tudi sestre, hčere in vnuki. S poroko v družino Dohma je grad Kleef prišel v roke nemškega grofa Frederika Adolfa Lippejskega. Zemljišče okoli razvalin gradu je slabo obrodilo in dolgovi posestva so bili veliki. Leta 1713 je imel Lippejski toliko dolgov, da se je moral odreči delu svojega premoženja, vključno z gradom Kleefom. Ruševine in zemljišča okoli njih je kupilo mesto Haarlem. Od takrat naprej je ruševina hitro propadala. Prebivalci Haarlema so kamenje uporabili za gradnjo novih hiš. Od 14. aprila 1909 so ruševine in Kaatsbaan v Stadskweektuinu. Viden je le manjši del ruševine, ostalo leži pod peskom otoka, na katerem ruševina stoji. Lastniki in prebivalci gradu Kleef Peter Rolandski Viljem nezakonski Viljem Cuser Viljem Cuser (mlajši) Katarina Kleveška rodbina Borselenskih (po 1433) rodbina Brederodskih (1492–1568) Don Frederik (1570–1573). Leta 1573 ga je razstrelil tedanji lastnik. rodbina Brederodskih (odločili so se, da ruševin ne bodo obnovili, in so se preselili v Kaatsbaan, del zunanjega obora) Galerija Glej tudi Seznam gradov na Nizozemskem Sklici Zunanje povezave Predstavnosti o temi Huis ter Kleef v Wikimedijini zbirki Objecten in het Rijksmuseum over Huis ter Kleef
Allianz Tower (Rotterdam)

De Robecotoren (ook wel bekend als het Robecohuis) is een 95 meter hoog kantoorgebouw aan de Coolsingel in de Nederlandse stad Rotterdam. Het werd gebouwd naar ontwerp van architect Wim Quist en in 1991 in gebruik genomen als hoofdkantoor voor Robeco in eigendom van Rodamco Europe, het vastgoedfonds van Robeco. In het ontwerp is rekening gehouden met het nabijgelegen Schielandhuis en het Erasmushuis. De Robecotoren volgt het oorspronkelijke bestratingsplan en het Schielandhuis spiegelt in een wand van het gebouw. De gevel is zo glad mogelijk ontworpen met raamkozijnenvan roestvrij staal en een gevelbekleding van Arctic Green, een Noorse natuursteen met een vrij grove korrel in een groene uitvoering. In 2007 werd de toren voor €75 mln verkocht aan het Duitse beleggingsfonds KanAm Grundinvest. In 2016 - bij het aflopen van het huurcontract - vertrok Robeco naar het gebouw First Rotterdam aan het Weena tegenover het Centraal Station van Rotterdam. Volgens de CEO van Robeco, Roderick Munsters, was de Robecotoren niet flexibel genoeg om het geschikt te maken voor Het Nieuwe Werken. Het gebouw aan de Coolsingel 120 staat sinds eind 2016 te huur, maar zal in 2020 in gebruik worden genomen door de Duitse verzekeraar Allianz, die nu nog is gevestigd in de Coolse Poort aan de Coolsingel 139. De Robecotoren wordt dan omgedoopt tot de Allianz Tower. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam
Museum Tromp's Huys

Museum Tromp's Huys is een museum in de plaats Oost-Vlieland op het waddeneiland Vlieland in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving In het Tromp's Huys hebben enkele commissarissen van de Admiraliteit gewoond. Het museum is gevestigd in een rijksmonument. De collectie bevat: Kunst van Betzy Akersloot-Berg (ook vroegere bewoonster). Zilver-, foto- en klokkencollectie. Zeekaarten en scheepsmodellen. Informatie over de geschiedenis van het eiland, zoals het verdwenen dorp West-Vlieland, de walvisvaart en het schip de Lutine. Informatie over de ontdekkingsreiziger Willem de Vlamingh. Informatie over de auteur J. Slauerhoff. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Vlieland Lijst van musea in Friesland Externe links Officiële website Studio Betzy
Sint-Blasiuskerk (Heinkenszand)

De H. Blasiuskerk is de rooms-katholieke parochiekerk van Heinkenszand, een dorp in de provincie Zeeland. De kerk is gebouwd in neogotische stijl en werd in 1866 voltooid. Geschiedenis Oorspronkelijk behoorde Heinkenszand tot de parochie van 's-Heer Arendskerke. In het jaar 1406 bouwde Jan van Schengen echter op zijn grondgebied een kapel, die gewijd werd aan de H. Blasius. Hierdoor werd de plaatselijke zielzorg vergemakkelijkt. Aan de kapel werd een pastoor verbonden, Willem van Schengen, broer van genoemde Jan van Schengen. Op 30 december 1458 werd Heinkenszand een zelfstandige parochie en werd de Blasiuskapel verheven tot parochiekerk. In oktober 1578 werd de parochiekerk aan de katholieke eredienst onttrokken en ging de kerk over in handen van de hervormden. Deze kerk werd in 1843 afgebroken en op dezelfde plaats vervangen door de huidige protestantse kerk. De katholieken konden echter vanaf ongeveer 1695 gebruikmaken van de kapel van slot Barbestein. In de Franse tijd - rond 1795 - kregen de katholieken weer vrijheid van godsdienst. In het naburige 's-Heerenhoek werd in die tijd een katholieke kerk gebouwd en de katholieken uit Heinkenszand gingen daar ter kerke. Toch bleef het een wens van de katholieken te Heinkenszand om een eigen kerk te hebben. In 1804 werd daartoe het slot Barbestein door de katholieke gemeenschap aangekocht. Tot 1809 werd het slot echter herhaaldelijk bezet en ingericht als kazerne. Vanaf 1809 konden de katholieken over het slot beschikken voor het houden van erediensten. De pastorale zorg was in handen van de pastoor en kapelaan van 's-Heerenhoek. In 1815 kreeg Heinkenszand een eigen pastoor. Het slot Barbestein bleef dienen als kerkgelegenheid en is in de periode tot 1856 diverse malen bouwkundig gerestaureerd. In 1856 werd de eerste steen gelegd voor de huidige kerk naast het oude slot Barbestein. Na een bouwtijd van tien jaar werd de kerk in oktober 1866 ingewijd. De kerk is gebouwd in een vroege variant van de neogotiek. De totale bouw- en inrichtingskosten bedroegen ƒ 29.291,--. Het slot Barbestein bleef in gebruik als pastorie, maar raakte zodanig onderkomen, dat begin 20e eeuw besloten werd om het slot af te breken en een nieuwe pastorie te bouwen. In 1906 werd deze huidige pastorie in gebruik genomen. De bouwkosten bedroegen ƒ 13.500. De huidige kerk is een beschermd monument, maar is wel geplaatst op een zgn. lijst van jonge monumenten. Beide gebouwen vergen het nodige aan onderhoudskosten. De pastorie is in 1993 aan de buitenzijde volledig gerenoveerd. De kerk is in fasen gerestaureerd. De eerste en tweede fase van de restauratie vond plaats in 1989 en 1991. Voorjaar 1996 zijn de werkzaamheden afgerond. Tot 1 januari 1988 werd de zielzorg in de parochie Heilige Blasius vervuld door een eigen pastoor. Vanaf 1988 wordt de pastorale zorg vervuld door een regionaal team van pastores. Externe link Website
De Eolus

De Eolus is een poldermolen aan de westzijde van het Aduarderdiep, ten noorden van Aduard en ten oosten van Den Ham en Fransum in de Nederlandse provincie Groningen. De molen werd in 1821 gebouwd en bleef tot in de jaren tachtig van de twintigste eeuw op windkracht in bedrijf als hoofdbemaling van de Fransumerpolder. Jarenlang werd de molen bemalen door het molenaarsechtpaar Dijk. Bernard Dijk was tevens molenaar en instructeur op de korenmolen De Onderneming in Vierhuizen. Na het overlijden van het echtpaar Dijk wordt de molen thans regelmatig op vrijwillige basis in werking gezet door de huidige bewoner van de molenaarswoning. De Eolus is enkele malen gerestaureerd. Het wiekenkruis is voorzien van zelfzwichting met het Systeem van Bussel, de roeden hebben een lengte van 19 meter. De molen was jarenlang eigendom van de Molenstichting Westerkwartier, thans is de Stichting De Groninger Poldermolens eigenaar. Opvallend zijn de grote ramen in de veldmuren. Samen met enkele andere restanten vormen deze ramen de overblijfselen van de woning die tot de bouw van een apart molenaarshuis in 1895 in de molen was ondergebracht. Eind juni 2008 stelde de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten 96.250 euro beschikbaar voor een restauratie van De Eolus. Met dit geld werd de molen van een nieuw wiekenkruis voorzien. Ook werden vijzel en staartwerk gerestaureerd. In juni 2009 is de molen weer maalvaardig opgeleverd.
Biesbosch MuseumEiland

Het Biesbosch MuseumEiland (tot 2015 Biesbosch Museum Werkendam) is een museum en bezoekerscentrum in het buitengebied van Werkendam in de gemeente Altena, provincie Noord-Brabant. Het werd geopend in 1984 en ligt midden in het Nationaal Park De Biesbosch aan de Hilweg. Het museumgebouw is in 2001 en in 2015 vernieuwd en vergroot. In 2015 kwam het op een nieuwgevormd eiland te liggen. In 2017 ontving het de internationale architectuurprijs Architizer Awards. De vaste tentoonstelling van het museum vertelt het verhaal over (over)leven met water in het verleden, heden en toekomst. Het bezoekerscentrum bestaat uit een museumcafé, terras aan het water, winkel en informatie over de Biesboschregio. Aandachtsgebieden In het museum wordt aandacht besteed aan de jacht, de visserij, de flora en fauna, de griend- en rietcultuur en de geschiedenis. Er zijn jaarlijkse verschillende wisselexposities. Ook de verzetsactiviteiten in de Biesbosch tijdens de Tweede Wereldoorlog komen aan de orde. Zie ook Line-crosser (Biesbosch) Externe link Biesbosch MuseumEiland
Muntelbrug

De Muntelbrug is een plaatbrug over de Aa in de Nederlandse gemeente 's-Hertogenbosch. De eerste brug die er lag dateert van 1881 en kreeg toen al de naam Muntelbrug, ofschoon de wijk De Muntel pas 36 jaar later gebouwd zou worden. Boven op de brug staat het beeld Jonas en de Walvis van Leo Geurtjens. De brug ligt in de Citadellaan te 's-Hertogenbosch in het verlengde van de Orthenbrug, die over de Zuid-Willemsvaart ligt. De Muntelbrug ligt vlak bij de Citadel waar de Aa samenvloeit met de Zuid-Willemsvaart en de Dommel en verderstroomt als Dieze. De weg die eroverheen gaat, is de oude doorgaande weg vanuit Vught naar Orthen.
Huize Olterterp

De Huize Olterterp is een monumentaal pand in de Friese plaats Olterterp, nabij Beetsterzwaag. Geschiedenis Oorspronkelijk stond op de plek van het huidige Huize Olterterp het slot van de familie Van Boelens. Leden van deze familie bezaten een groot deel van het gebied in en rond Olterterp. In de nabijgelegen kerk van Olterterp herinnert een wapensteen aan Ayzo van Boelens. Zijn kleinzoon Ambrosius Ayso van Boelens liet in 1793 het Slot Boelens bouwen. Het slot werd in 1906 afgebroken en vervangen door een landhuis. De landschapstijl van het bijbehorende Park Olterterp doet denken aan de tuinaanleg van Lucas Pieters Roodbaard, die in deze omgeving ook de parken van Lyndenstein en van de Harinxmastate heeft aangelegd. In de jaren negentig is het pand verbouwd, maar het oorspronkelijke karakter is nog goeddeels bewaard gebleven. Sinds die tijd wordt Huize Olterterp gebruikt als het hoofdkantoor van de Friese natuurbeschermingsorganisatie It Fryske Gea. Het pand is erkend als een rijksmonument.
Aerwinkel

Aerwinkel is een buitenplaats in het Nederlandse dorp Posterholt, provincie Limburg. Ondanks dat het goed Aerwinkel al bekend is sinds de 15e eeuw en tegenwoordig ook wel als Kasteel Aerwinkel wordt aangeduid, heeft er op deze locatie nooit een (middeleeuws) kasteel gestaan. De naam Aerwinkel betekent in feite 'waterhoek' en is afkomstig van de ligging van het goed, aan de rand van het dal van de Vlootbeek. Geschiedenis In 1356 werd gesproken van Arewinckel, maar het is niet duidelijk of dat op Aerwinkel slaat. Wel bekend is dat in 1428 Thijs Gijsbrechtssoon van Bake door de Gelderse hertog werd beleend met de 'hoff van Arwynckel'. Twintig jaar later was het goed in bezit van Gijse van Geless. Zijn nazaten bleven eigenaar totdat Gaert van Geless midden 16e eeuw het goed verkocht aan Arnt Vogels van Wijssem. In 1611 kwam Aerwinkel in handen van de familie Kock. In 1856 werd het huidige landhuis gebouwd door Pierre Cuypers in opdracht van Pierre M. Geradts. Zijn nazaten bleven tot 1958 eigenaar: toen kochten de Zusters van de Goddelijke Voorzienigheid het landhuis aan om er een rusthuis voor bejaarde nonnen in te vestigen. Ze lieten de boerderij verbouwen tot een bezinningsoord. Een deel van het boerderijcomplex werd afgebroken en door lage barakken vervangen. In 1990 kocht de gemeente Posterholt het huis aan. Een jaar later werd het huis tijdelijk in gebruik genomen als gemeentehuis voor de nieuwe fusiegemeente Ambt Montfort. In 1996 werd Aerwinkel aan particulieren verkocht. Beschrijving Van het oude huis is weinig bekend. Het zal nooit meer dan een boerderij zijn geweest, waarvan een deel mogelijk als landhuis is gebruikt. Tot in de 18e eeuw spreken de aktes in ieder geval van alleen een boerderij. De huidige boerderij met tiendschuur is uit de 19e eeuw, maar is in oorsprong ouder. Kaarten uit begin 19e eeuw tonen een gesloten hoeve. Aan de zuidzijde lag een geometrische tuin. Het landhuis uit 1854-1856 is ontworpen door Pierre Cuypers in een Engelse neogotische stijl. Het bakstenen gebouw heeft drie beuken, waarvan de hoge middenbeuk is voorzien van trapgevels. Onder het huis bevindt zich het souterrain met de kelders. Het huis heeft kantelen en meerdere arkeltorentjes. Rond 1900 werd het huis uitgebreid met een serre en twee torentjes. Rondom het landhuis ligt een landschapspark. Van de boerderij is alleen nog een lage 19e-eeuwse woonvleugel en de tiendschuur overgebleven. Het landhuis heeft de status rijksmonument. Ook het park, badhuis, tiendschuur, moestuinmuur, oranjerie en een stenen tafel zijn aangewezen als rijksmonument.
Waterlooplein metróállomás

A Waterlooplein metróállomás az amszterdami metró 51-es, 53-as és 54-es metróvonalának egyik állomása. 1980. október 11-én nyílt meg, 2016-ban pedig felújításon esett át. A három vonal, ami kiszolgálja együtt fut az Amsterdam Centraal állomástól kezdődően, majd később válnak szét. Közelében található a Nemzeti Opera. A legközelebbi állomások Nieuwmarkt és Weesperplein. Átszállási kapcsolatok Források A GVB weboldala Jegyzetek
Waterlooplein (metropolitana di Amsterdam)

La stazione di Waterlooplein è una stazione della metropolitana di Amsterdam, servita dalle linee 51, 53 e 54 che condividono gli stessi binari. Prende il nome dal Waterlooplein, la piazza sotto cui si trova. Storia La stazione entrò in servizio l'11 ottobre 1980, con il prolungamento della metropolitana dall'allora capolinea di Weesperplein alla stazione centrale. Caratteristiche Si tratta di una stazione sotterranea con due binari serviti da una banchina ad isola. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla stazione di Waterlooplein Collegamenti esterni (EN) Waterlooplein, su Structurae.
Waterlooplein (metrostation)

Station Waterlooplein is een station van de Amsterdamse metro in het stadsdeel Centrum. In verband met de bouw van de Stopera is het station eerder gebouwd dan de rest van het traject Weesperplein – Centraal Station. Dit was achteraf gezien niet nodig door de trage start van de bouw van de Stopera, die pas plaatsvond in de jaren tachtig. In 1975 werd in het toen in ruwbouw gereed zijnde metrostation de tentoonstelling Open buis gehouden. Het station is grotendeels gelegen onder het wooncomplex De Halve Wereld aan het gelijknamige plein. De metrolijnen 51, 53 en 54 hebben een halte in dit station. Er is een overstapgelegenheid op tramlijn 14. Uitgangen Het Waterlooplein en het Stadhuis van Amsterdam (de Stopera) zijn direct bereikbaar via de noordelijke uitgangen van het station. Volgens een kaartje in het oorspronkelijke metroplan 1968 stond het station aangegeven als station Stadhuis. De zuidelijke uitgang komt uit in de onderdoorgang onder de Weesperstraat. In het station bevindt zich een permanente tentoonstelling van archeologische objecten die opgegraven zijn bij de aanleg van dit station. Nieuwbouw boven station Na de voltooiing en opening is boven op dit metrostation het woningcomplex De Halve Wereld gebouwd, en in 1985 opgeleverd. Het ontwerp zorgde voor een bouwtechnische innovatie. De metrolijn maakte het onmogelijk het gebouw op palen te bouwen, wat in Amsterdam een gebruikelijke en noodzakelijke wijze van funderen is. Daarom heeft het woningbouwcomplex een unieke fundering, wat het ten tijde van de bouw de duurste ter wereld maakte: een groot deel van het complex rust op enorme betonnen leggers die op enige afstand van de metrobuis zijn onderheid. Zo wordt de metrobuis overkluisd. Grote rubberen matten tussen de leggers en het complex dempen trillingen van de rijdende metrotreinen. Kunst Op de wanden van het station is in rode en blauwe sjabloonletters het woord Waterloo aangebracht naar het ontwerp van Willem Sandberg, grafisch ontwerper en typograaf. Bij de noordelijke ingang bevindt zich het kunstwerk Voetstappen van Dirk Müller uit 1976. Aan de stadhuiszijde van de noordelijke ingang is sinds april 2007 een leegstaande winkelruimte als kunstvitrine ingericht (Galerie Inkijk). Bij de zuidelijke uitgang loopt men in het fietstunneltje, de Hortustunnel, tegen een grafisch werk aan (Hiërogliefen van Lou Heldens). Daarnaast worden de vitrines in deze tunnel vaak gebruikt voor tentoonstellingen. Aanpassingen In het kader van het project 'Schoon en Heel' is het station in 2005 opgeknapt. De grootste verandering vond plaats in de noordelijke stationshal. Daar werd de tussenvloer in de vide boven de sporen, die naar de uitgangen aan de oostzijde van het Waterlooplein en de Nieuwe Amstelstraat leidt, geheel afgesloten. Verder werden de ronde perronkolommen en enkele grote betonvlakken bekleed met grijze en gele keramische tegels en is de verlichting verbeterd. Het GVB-kaartverkoopkantoor werd verwijderd en verbouwd tot een boek- en tijdschriftenwinkel van de AKO.
Waterlooplein (stacja metra)

Waterlooplein – stacja metra w Amsterdamie, położona na linii 51 (pomarańczowej), 53 (czerwonej) i 54 (żółtej). Została otwarta 16 października 1977. Znajduje się w dzielnicy Centrum, pod placem o tej samej nazwie Waterlooplein. Do ważniejszych budynków zlokalizowanych obok stacji należy Stopera. Przypisy
Marianneviaduct

Het Marianneviaduct is een groot spoor- en snelwegviaduct in de Nederlandse plaats Voorburg, een voorstad van Den Haag. De lengte is ongeveer 300 meter. Over het snelwegviaduct loopt de autosnelweg A12 tussen knooppunt Prins Clausplein en de afrit Voorburg. Dit weggedeelte telt 8 rijstroken en een spitsstrook. Over het spoorviaduct loopt de spoorlijn Gouda - Den Haag. Op het spoorviaduct ligt het gedeeltelijk overkapte eilandperron van station Voorburg. Het Marianneviaduct doorsnijdt Voorburg nabij het historische centrum. Onder het viaduct ligt een groot parkeerterrein, dat als bijnaam de onderwereld heeft. Tevens is een winkel en een restaurant onder het viaduct gevestigd. Het Marianneviaduct is genoemd naar prinses Marianne, die vanaf 1845 in Voorburg heeft gewoond. Foto's
Academic Medical Center (Amsterdam)

The Academic Medical Center (Dutch: Academisch Medisch Centrum), or AMC, was the university hospital affiliated with the University of Amsterdam. After merging with the VU University Medical Center, it now operates as the Amsterdam University Medical Center, a single organization with two locations, affiliated with two universities. It was one of the largest and leading hospitals of the Netherlands, located in the Bijlmer neighborhood in the most south-eastern part of the city of Amsterdam. History The Academic Medical Center was founded in the year 1983, it stands as one of the Netherlands' most extensive and technologically advanced hospitals, boasting a global medical ranking of approximately the fiftieth position. Services The AMC has had an intensive cooperation with the other university hospital of Amsterdam, the VU University Medical Center (VUmc), affiliated with the Vrije Universiteit Amsterdam. The two hospitals merged their administrative tasks on 7 June 2018 to form the Amsterdam University Medical Center. The merger was fully completed on 31 December 2023. Tertiary care departments included advanced trauma care, pediatric and neonatal intensive care, cardiothoracic surgery, neurosurgery, infectious diseases and other departments. Special units include: Neurosurgery Cardiothoracic surgery Neonatal and pediatric surgery and intensive care Pediatric oncology Level I trauma center Gallery References
Centro médico académico

El Centro médico académico (en neerlandés: Academisch Medisch Centrum)​ es un hospital universitario afiliado a la Universidad de Ámsterdam (Universiteit van Amsterdam). Es uno de los hospitales más grandes y más importantes de los Países Bajos, situado en el barrio Bijlmer en la parte más al sureste de la ciudad. El hospital tiene una intensa cooperación con el otro hospital de la universidad de Ámsterdam, el Centro Médico de la Universidad VU (VUmc), que está afiliado a la Universidad VU de Ámsterdam, otra universidad de Ámsterdam. Los departamentos de cuidados terciarios incluyen atención avanzada de traumas, terapia intensiva pediátrica y neonatal, cirugía cardiotorácica, neurocirugía, las enfermedades infecciosas y otros departamentos. Véase también Sanidad Salud pública Referencias