NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bert-Swart-Brücke

Die Bert-Swart-Brücke (niederländisch Bert Swartbrug) ist eine Eisenbahnbrücke in der niederländischen Provinz Groningen, die den Van Starkenborghkanaal quert. Geschichte ProRail vergab den Auftrag, eine neue Eisenbahnbrücke an der Stelle der alten Überführung zu errichten. Arcadis erhielt den Zuschlag für den architektonischen und technischen Entwurf der Brücke, während Max Bögl mit ihrer Konstruktion beauftragt wurde. Im Frühjahr 2016 begannen die Bauarbeiten. Obwohl die Fertigstellung für 2018 geplant war, wurde die Brücke bereits am 8. Juli 2017 eingeschoben. Am 2. Oktober selben Jahres konnten die erste Züge die Brücke passieren. Zugleich erfolgte der Abriss der alten Brücke. Die Eisenbahnbrücke wurde am 25. April 2018 offiziell in Bert Swartbrug umbenannt. Namensgeber ist Bert Swart, der von 2011 bis 2017 Bürgermeister der Gemeinde Zuidhorn gewesen und am 29. Juni 2017 an einem Hirntumor verstorben ist. In Erinnerung an Swart enthüllten dessen Witwe und Sohn eine Skulptur in der Nähe der Brücke. Die Brücke wurde für den Nationale Staalprijs und das BNA Beste Gebouw van het Jaar nominiert. Einzelnachweise Weblinks Spoorbrug Zuidhorn. In: prorail.nl. ProRail B.V. (niederländisch)
Bert Swartbrug

De Bert Swartbrug bij Zuidhorn in Groningen, overspant het Van Starkenborghkanaal en maakt deel uit van de Spoorlijn Harlingen - Nieuwe Schans. De brug overspant ook de wegen op beide oevers van het kanaal, Van Starkenborghkanaal Noordzijde en de Van Starkenborghkanaal Zuidzijde. In het kader van het Spoorplan Noord Nederland werd de oude spoorbrug vervangen door deze langere en hogere brug met een overspanning van 160 meter en een totale bruglengte van meer dan 200 meter. De geplande oplevering was voor het voorjaar van 2018. Op 8 juli 2017 werd de nieuwe spoorbrug geplaatst. Op 2 oktober werd de nieuwe spoorbrug in gebruik genomen en werd de oude brug afgebroken. Op 25 april 2018 werd naast de brug een kunstwerk onthuld door de weduwe en zoon van de in juni 2017 overleden burgemeester Bert Swart van de gemeente Zuidhorn. Daarmee werd ook de nieuwe naam Bert Swartbrug officieel. Oude spoorbrug tot 2017 De oude brug uit 1932 bestond uit twee betonnen landhoofden met een stalen overspanning en had dezelfde constructie als de spoorbrug bij Groningen Noord. De brug was enkelsporig, had een doorvaartbreedte van 22 meter en een doorvaarthoogte van 6,62 meter. Er waren fundamenten aanwezig voor de montage ven een tweede spoorbrug. Door het besluit de vaarroute Lemmer - Delfzijl op te waarderen is een aantal bruggen geheel vervangen waardoor de doorvaartbreedte groter is geworden. Als herinnering aan de oude brug is aan het begin van de De Gast, ongeveer 500m Oostelijk van de brug, een monument geplaatst dat is opgebouwd uit een deel afkomstig van de oude spoorbrug en een deel van de oude verkeersbrug die in het kader van dezelfde opwaardering ook is vervangen.
Spoorbrug over het Schelde-Rijnkanaal

De Spoorbrug over het Schelde-Rijnkanaal (ook wel Kreekrakspoorbrug) zuid van de Kreekraksluizen, overspant het Schelde-Rijnkanaal en maakt deel uit van de Spoorlijn Roosendaal - Vlissingen. De brug heeft een hoofdoverspanning van 140 meter en twee zijoverspanningen (aanbruggen) van 40 meter. De brug ligt tussen de A58 en de Oude Rijksweg (N289). Een tweede Kreekrakspoorbrug ligt 67 meter naar het westen en overspant met 158 meter het Spuikanaal Bath en aan weerszijden van het kanaal een weg.
Julianakerk (Dordrecht)

De Julianakerk is het kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk is gebouwd in 1928 en heeft diverse kenmerken van de Amsterdamse School en bevindt zich op de hoek van de Mauritsweg en de Krispijnseweg. Sinds 1977 is de kerk in gebruik bij de Gereformeerde Gemeente. In de kerk bevindt zich een onlangs gerenoveerd Edskes-orgel en bijzonder houtsnijwerk.
Spoorbrug Mook

De Spoorbrug Mook tussen Mook en Katwijk, overspant de rivier de Maas en maakt deel uit van de Spoorlijn Nijmegen - Venlo. In de Tweede Wereldoorlog werd de brug verwoest. In 1945 legden de Britse genietroepen er een baileybrug die al snel vervangen werd door twee militaire vakwerkbrugdelen van het Callender-Hamiltontype en een derde vakwerkdeel. Constructie De brug bestaat uit drie vakwerkoverspanningen en vier betonnen aanbruggen. De Callender-Hamiltonbrugdelen hebben een ruitenverband, wat voor spoorbruggen uniek is in Nederland. De brugpijlers zijn breed genoeg om een dubbelsporige verbinding te ondersteunen, de spoorbrug is echter enkelsporig. De lijn waar de overspanning deel van uitmaakt is niet geëlektrificeerd, hij wordt daarom gebruikt door dieseltreinen. Fietsbrug De Maasover Aan de zuidkant werd op 16 mei 2020 een fietsbrug bevestigd, onderdeel van het MaasWaalpad, een snelfietsroute tussen Cuijk en Nijmegen. De werkzaamheden hiervoor waren medio 2019 gestart. Deze fietsbrug werd in Schiedam gebouwd door Züblin HSM en kreeg na een prijsvraag de naam De Maasover. Afbeeldingen
Spoorbrug Kethel

De Spoorbrug Kethel in Schiedam, overspant de Poldervaart en maakt deel uit van de Spoorlijn Amsterdam - Rotterdam. De naam komt van het voormalige dorp Kethel waar de spoorbrug bij ligt. Naast de brug ligt een fiets- en voetgangersbrug, de Joppelaan, die via een tunneltje onder de brug doorgaat. Historie In de 19e eeuw bevond zich hier een dubbelsporige hefbrug, ontworpen door F.W. Conrad. Het dek kon met de hand 1,5 meter omhoog worden gedraaid door middel van (schroef)vijzels. De hoogte kon beperkt blijven omdat het scheepvaartverkeer voornamelijk bestond uit trekschuiten met groenten. Van deze brug is een aquarel gemaakt door H.W. Last. Foto's
IJsselspoorbrug (Zutphen)

De IJsselspoorbrug bij Zutphen overspant de rivier de IJssel en maakt deel uit van de spoorlijn Arnhem - Leeuwarden, met aan de westzijde de lijn naar station Arnhem en een tak naar station Apeldoorn. Aan de oostzijde is station Zutphen en vervolgens de lijn naar station Zwolle en takken naar station Hengelo en station Winterswijk. De spoorbrug ligt vlak naast een verkeersbrug, de Oude IJsselbrug (met de spoorbrug aan de noordzijde) en heeft een westelijke aanbrug met 7 overspanningen en een lengte van circa 218 meter. Daarnaast hebben de bruggen een beweegbaar deel, een hefbrug met een overspanning van 29 m. De hoofdoverspanning is een vakwerkbrug met gebogen bovenrand met een lengte van circa 89 meter. Tot slot is er een aanbrug van circa 12 meter. Historie Tussen 1862 en 1865 werd een enkelsporige spoorbrug gebouwd. De uiterwaarden werden overbrugd door zeven vakwerkbruggen. De bruggen werden ontworpen door de firma J.C. Harkort te Harkorten bij Hagen. In 1940 en 1945 werden de bruggen door oorlogshandelingen vernield. In 1945 werden de bruggen tijdelijk vervangen door een tweetal parallelle Baileybruggen. Hierna werd de gehele overbrugging in zijn huidige vorm hersteld. Op de plaats van vroegere draaibrug kwam een dubbelsporige hefbrug met aanbrug. Voor het zomerbed kon een dubbelsporige vakwerkbrug worden toegepast, samengesteld uit een in 1944 gebouwde brug afkomstig van de overbrugging van de Rijn bij Oosterbeek. De herstelde overbrugging werd ingericht voor enkelspoor. Na 1976 bleek dat deze bruggen en de betonnen poeren op de pijlers vervangen moesten worden vanwege de slechte staat. In 1980 was de nieuwe betonnen aanbrug gereed. Vervolgens werd de gehele overbrugging in 1985 voor dubbelspoor ingericht. Afbeeldingen
Spoorbrug Buggenum

De Spoorbrug Buggenum tussen Roermond en Buggenum, overspant de rivier de Maas en maakt deel uit van de intercity-verbinding Weert - Roermond. De overbrugging bestaat uit twee geklonken vakwerkbruggen naast elkaar. Elke brug heeft vier overspanningen van 62 meter, resulterend in een lengte van 248 meter. Historie In 1879 kwam de enkelsporige overbrugging over de Maas bij Buggenum gereed, bestaande uit vier welijzeren vakwerkbruggen, ieder met een overspanning van 65 meter. In 1916 werd de overbrugging dubbelsporig gemaakt door naast de bestaande bruggen vier stalen vakwerkbruggen te bouwen. In 1922 werden de welijzeren bruggen van aanleg vervangen door stalen bruggen, van hetzelfde type als die van 1916. Op 10 mei 1940 viel bij de verdediging van deze brug het eerste Nederlandse militaire slachtoffer in de Tweede Wereldoorlog, Piet Touw. Later die dag werden van elk spoor twee overspanningen vernield, en volgde er in 1941 een voorlopige herstelling. In 1944 werden alle overspanningen opgeblazen. Na een voorlopige herstelling waren omstreeks 1948 alle bruggen definitief hersteld.
Spoorbrug Venlo

De Spoorbrug Venlo, ook Oude Maasbrug, in Venlo, overspant de rivier de Maas en maakt deel uit van de spoorlijn Venlo - Eindhoven en spoorlijn Nijmegen - Venlo. Aan de noordzijde van de brug is een 3,20 m breed fietspad. Geschiedenis De brug werd van 1862 tot 1865 gebouwd, aanvankelijk als spoorbrug op het traject Breda - Maastricht. Het ontwerp was van de civiel ingenieur Johan Arthur Kool, in samenwerking met Nicolaas Hendrik Nierstrasz. Rond 1890 werd de constructie verdubbeld en kwam er een apart deel voor auto's, voetgangers en een tram. In mei 1940 bliezen Nederlandse militaire de oude Maasbrug deels op, in de hoop daarmee de Duitse opmars te vertragen. De Duitsers bouwden een houten noodbrug, Pommernbrücke genoemd, en herstelden de spoorbrug provisorisch. Nadat ook deze brug vlak voor de bevrijding in maart 1945 werd opgeblazen (deze keer door de Duitsers), kwam er in 1946 een noodspoorbrug en in 1947 een Baileybrug voor het autoverkeer, voetgangers en fietsers. In 1957 kwam er een nieuwe, vaste autobrug en in 1964 een nieuwe spoorbrug. Delen van de oude stalen vakwerkbrug zijn na de tweede wereldoorlog hergebruikt voor het aanleggen van een brug over het kanaal Wessem-Nederweert in de N280 bij Kelpen-Oler.
Spoorbrug Dordrecht

De Spoorbrug Dordrecht (ook wel Zwijndrechtse Brug) is een spoorbrug tussen Dordrecht en Zwijndrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De spoorbrug steekt de Oude Maas over en maakt deel uit van de Spoorlijn Breda - Rotterdam. De brug bestaat uit een vast deel van twee tweesporige vakwerkbruggen naast elkaar en een beweegbaar deel van twee tweesporige hefbruggen. De spoorbrug wordt daarom door Dordtenaren ook wel 'Het Hemelbed' genoemd. Geschiedenis Eerste brug De eerste oeververbinding voor spoorverkeer op deze plek was een draaibrug uit 1872 en een vaste vakwerkbrug. Tweede brug De eerste brug werd vervangen door 'de Vlinder', een vaste vakwerkbrug van 176 meter over drie steunpunten en een vlindervormige hefbrug met een overspanning van 55 meter en hefhoogte van 35 meter. De brug werd veel gebruikt voor treinverkeer en scheepvaart, daarom was uiteindelijk vervanging noodzakelijk. Derde brug In 1980 werd door Rijkswaterstaat en Nederlandse Spoorwegen onderzocht hoe dit drukke knooppunt verbeterd kon worden. Er werd besloten geen tunnel te maken, omdat de stadscentra van Dordrecht en Zwijndrecht te dichtbij liggen. De brug werd vervangen in drie fases. In de eerste fase tussen 1985 en 1990 werd de vaste vakwerkbrug hefbaar gemaakt tot Rijnvaarthoogte. In de tweede fase werd het hefbare deel, de vlinder, vervangen door een nieuwe hefbrug op vier poten. In de hefbrug zitten twee hefbare dubbelsporige brugdekken. In de derde fase werd de oude vaste vakwerkbrug vervangen door twee parallel liggende nieuwe vakwerkbruggen van 176,4 meter over drie steunpunten.
Eisenbahnbrücke Dukenburg

Die Eisenbahnbrücke Dukenburg (niederländisch Spoorbrug Dukenburg) ist eine zweigleisige Eisenbahnbrücke in der Gemeinde Nijmegen in der niederländischen Provinz Gelderland, die die Bahnstrecke Tilburg–Nijmegen über den Maas-Waal-Kanal führt. Beschreibung Die insgesamt 140 Meter lange Brücke besitzt einen zentralen 110-Meter-Einfeldträger aus Stahl, der als parallelgurtiges Strebenfachwerk ausgeführt ist. An diesen schließen sich je eine Balkenbrücke zum jeweiligen Widerlager an. Der Bau der neuen Brücke war durch die Verbreiterung des Maas-Waal-Kanals notwendig geworden. Die Arbeiten begannen 1976 und der 1100-Tonnen-Fachwerkträger konnte im Juli 1977 platziert werden; die Fertigstellung der Brücke erfolgte im Oktober des gleichen Jahres. Nördlich in unmittelbarer Nachbarschaft führt die Straßenbrücke Graafsebrug den Provinciale weg 326 über den Kanal. Weblinks Spoorbrug Nijmegen sp. Nijm.-Den Bosch. In: db.bruggenstichting.nl. Nederlandse Bruggenstichting (niederländisch) Einzelnachweise
Joodse begraafplaats (Bad Nieuweschans)

In Bad Nieuweschans ligt een vrij grote Joodse begraafplaats aan de Bunderpoort. De Joodse gemeente begon al vroeg in haar ontstaan: rond 1630. Op verschillende plaatsen werden de doden begraven. Koning Willem gaf de Joden toestemming een eigen begraafplaats op te richten. In 1854 vroegen de Joden uit het Duitse Bunde of zij ook van de begraafplaats gebruik mochten maken. Men was niet eensgezind, maar stond het uiteindelijk wel toe. De Joden uit Nieuweschans betaalden 75 cent voor hun graf, terwijl de Duitsers fl. 12,50 op tafel moesten leggen. Vijftien graven werden voor de Bunders gereserveerd, maar uiteindelijk vonden er zestien hun laatste rustplaats. De Bunders werden tot 1873 in Nieuweschans begraven. Waarschijnlijk hebben zij na die tijd uitgekeken naar een andere (goedkopere) locatie. In 1876 kwam op de begraafplaats een stenen metaheerhuis te staan. De meeste metaheerhuisjes op Groningse begraafplaatsen waren van hout. Het metaheerhuis staat er nog steeds en is sinds 1973 een rijksmonument. Ook is nog een deel van de oorspronkelijke gracht aanwezig. Op de begraafplaats staan 45 grafstenen, maar er zijn twee dubbele graven. Ook de Joodse begraafplaats van Bellingwolde was eigendom van de Joodse gemeente van Nieuweschans. Deze gemeente was al ruim voor de Tweede Wereldoorlog op haar retour. De bouwvallige synagoge sloot al in 1925 haar deuren. In 1948 werd de gemeente officieel ontbonden en bij die van Stadskanaal gevoegd. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Stenen Silo

De Stenen Silo is een voormalige graansilo aan de Silodam in Amsterdam. De 19e-eeuwse silo werd in 1996 tot rijksmonument verklaard. De silo heet officieel Korthals Altes naar Jan Philip Korthals Altes, gemeenteraadslid en directeur van de N.V. Maatschappij tot Exploitatie van Graansilo’s en Pakhuizen. Bouw en gebruik De silo werd in 1896-1898 gebouwd naar een ontwerp van architect Jacob Frederik Klinkhamer, met hulp van Adolf Leonard van Gendt in opdracht van Korthals Altes. Korthals Altes was de directeur van de N.V. Maatschappij tot Exploitatie van Graansilo's en Pakhuizen. Korthals Altes had al in 1888 gepleit voor de bouw van de silo om de graanvoorziening van Amsterdam veilig te stellen, voor het geval dat de stad belegerd zou worden. Het gebouw werd daarmee onderdeel van de Stelling van Amsterdam. De silo, met een lengte van 105 meter, bestond uit 60 stortschachten met elk een oppervlak van 15m². In totaal kon er 17 miljoen kilo graan worden opgeslagen. Verder was er een ketelhuis, schoorsteen en dienstwoning uitgevoerd in een eclectische trant. Via lopende banden werd het graan overgebracht naar binnenvaartschepen of treinwagons. In het mulderij- of reinigingsgebouw in het middengedeelte, tussen de twee blinde vleugels, stonden de stoommachines, de reinigingsapparatuur en was het kantoor. In 1902 kwamen er pneumatische graanzuigers. Deze zogen het graan uit het ruim omhoog waardoor graanschepen nog sneller gelost konden worden. Herbestemming Toen de Stenen Silo te klein bleek, werd in 1952 de naastgelegen Betonnen Silo gebouwd. In de jaren 1980 raakten de silo’s verouderd. Met de komst van een nieuw en modern graanopslagcomplex van de IGMA aan de Vlothaven werden ze overbodig en kwamen leeg te staan. Beide silo's werden gekraakt en er werden regelmatig dancefeesten gehouden. Ook waren er een restaurant, een bakkerij, galeries en studio's. Er waren vergevorderde plannen om beide silo's te slopen en te vervangen door nieuwbouw, maar het industrieel erfgoed werd gered toen de Stenen Silo in 1996 tot rijksmonument werd verklaard. De graansilo met bijbehorende onderdelen hebben architectuurhistorische waarde wegens de sobere eclectische utiliteitsbouw van verzorgd gedetailleerde baksteen-architectuur. Het heeft ook industrieel-archeologische waarde als tamelijk vroeg en zeldzaam geworden voorbeeld van een geheel in baksteen uitgevoerd silogebouw met elevatortoren alsook wegens de markante, historisch-functionele situering aan Het IJ. Na een grondige verbouwing tot woontoren, naar ontwerp van André van Stigt, is de Stenen Silo sinds 2001 in gebruik als woon- en werkruimte met 92 vrijesectorwoningen en zo'n 4.500 m2 bedrijfsruimte. Afbeeldingen
Algemene begraafplaats Winterswijk

De algemene begraafplaats Winterswijk is een gemeentelijke begraafplaats aan de Kerkhoflaan in de Nederlandse plaats Winterswijk. Oorlogsgraven Er zijn meerdere oorlogsgraven op de begraafplaats van mensen die zijn gestorven als gevolg van de Tweede Wereldoorlog. Verzet Op de begraafplaats ligt het graf van verzetsstrijder Geert Wever. Hij stierf op 1 november 1944 in Winterswijk. Burgerslachtoffers Er ligt een aantal graven van burgerslachtoffers. Zij kwamen vrijwel allen om in Duitsland, in concentratiekampen of als gevolg van de Arbeitseinsatz. Gemenebest Op de begraafplaats liggen 50 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven, afkomstig uit landen van het Gemenebest. Het zijn vliegeniers die in de omgeving neerkwamen, en soldaten die sneuvelden bij de bevrijding van Winterswijk, in de slotfase van de oorlog. De graven bevinden zich aan de noordwestkant van de begraafplaats en er staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. De graven staan bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Winterswijk Cemetery. Op de achtergrond staat verder nog een houten kruis met de tekst: zij vielen voor ons. Graftrommels Op de begraafplaats is nog een aantal graftrommels aanwezig. Deze vormen een aanvulling op een grafsteen of zijn als enig herinneringsteken op een graf geplaatst. Ze dateren uit de eerste helft van de twintigste eeuw. Hoewel de begraafplaats goed wordt onderhouden zijn de meeste trommels anno 2011 sterk verwaarloosd. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe link De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission Noten
Sint-Henricuskerk (Amersfoort)

De Sint-Henricuskerk is een kerkgebouw uit 1908 in de stad Amersfoort in Nederland, ontworpen door de Amersfoortse architect Herman Kroes. De kerktoren is gebouwd in 1934. De kerk ligt tussen de Matthias Withoosstraat en de Paulus Borstraat in het Soesterkwartier van Amersfoort. Rond 1998 was er een grootscheepse renovatie, waarbij de kerkzaal werd verkleind tot 450 zitplaatsen en er bedrijfsruimten en een wijkcentrum in het pand kwamen. Wegens deze verbouwing werd de kerkingang verplaatst van Paulus Borstraat naar de Matthias Withoosstraat. Van 1908 tot 2014 was dit een rooms-katholieke parochiekerk. Nadat in 2010 de katholieke parochies van Amersfoort en Hoogland waren samengegaan in één Parochie Onze Lieve Vrouw van Amersfoort, zijn enkele gebouwen afgestoten, waaronder de Henricuskerk. Op 5 januari 2014 vond de laatste rooms-katholieke mis plaats in deze kerk. Wel vinden er sinds 2014 nog activiteiten van de katholieken uit de wijk, in het gebouw plaats. Het Mariabeeld uit de kerk is in april 2014 overgebracht naar de Sint-Josephkerk in Hooglanderveen. Sinds najaar 2014 is dit de kerk van de Orthodoxe Parochie Amersfoort, oftewel de Kerk van de heilige Cornelius de Honderdman, die deel uitmaakt van het Russisch-orthodoxe Bisdom Den Haag en Nederland.
Koushaven

De Koushaven, gegraven in 1912 in Nieuw-Mathenesse in Rotterdam-West, was de laatst ontworpen, maar de eerste voltooide haven in het Vierhavensgebied. De haven dankt haar naam aan de Kous, een bevaarbare geul die in vroeger tijden Delfshaven scheidde van de Ruigeplaat, die zich voor de haveningang van Delfshaven in de Nieuwe Maas had gevormd. Reden van aanleg De directe aanleiding voor de aanleg van de Koushaven was een verzoek van de American Petroleum Company, een voorloopster van ExxonMobil, om aan de Middenkous een detailhandelsbedrijf voor haar producten te mogen vestigen. Haar bedoeling was de petroleum van de vestiging aan de Sluisjesdijk met kleine tankscheepjes naar de rechterkant van de rivier te brengen en die vervolgens 'en detail' verder te distribueren. Dat gebeurde tot dan toe aan de Parkkade. De havenmeester vond “een druk bevaren en veelvuldig door sluizen afgesloten water” als de Middenkous daarvoor niet geschikt. De terreinen rond de nieuw te graven Koushaven werden daarentegen door hem “door de ligging dicht bij de stad […] zeer geschikt voor ondernemingen die zich met den aanvoer en detailverkoop van steenkolen, petroleum en dergelijke artikelen op den rechter Maasoever belasten en daartoe een emplacement onmiddellijk aan het buitenwater noodig hebben” geacht. Sport De voetbalverenigingen Rover, R.F.C. Xerxes en V.O.C., die er voetbalden moesten voor de nieuwe haven het veld ruimen. Daarvoor in de plaats wilde het gemeentebestuur uitbreiding geven aan “de gelegenheid tot zwemmen en baden”. Na de aanleg van de vier havens tussen de gasfabriek in het westen en R.S. Stokvis & Zn Ltd in het oosten, zou tussen de Koushaven en Stokvis aan de Pelgrimskade een geschikt terrein ontstaan ter vervanging van de zweminrichting in de Middenkous. Het nieuwe zwembad kreeg een wateroppervlakte van 1800 m² tegenover de slechts 65 m² die de “gebrekkige” zweminrichting in de Middenkous had. Dit zwembad werd op 15 augustus 1912 geopend. Het zwembad kreeg aparte gedeeltes voor vrouwen, meisjes, mannen en jongens: dus vier segmenten. Op de foto hiernaast is het oostelijke, meisjes/vrouwensegment te zien. De kijkrichting is naar de rivier, met op de voorgrond het meisjesgedeelte en verderop het vrouwendeel. Rechts is nog een klein gedeelte van het mannensegment te zien. Op de plek waar anno 2010 een drinkwatertank staat, was oorspronkelijk een voor het publiek toegankelijk rond paviljoen, met begroeiing daar rond omheen, ontworpen. Het zwembad lag tussen de huidige bebouwing op het nu gedempte deel van de Koushaven en de watertank, de rivier, en de Mayflowerstraat. Tijdens de hongerwinter werden de badhokjes en de schuttingen door de omwonenden gesloopt en opgestookt. Na de oorlog werd het zwembad niet meer herbouwd. Woonwijk In de jaren tachtig is het grootste deel van de Koushaven gedempt voor de aanleg van de woonwijk Schiemond. De Koushaven is nu nog de ligplaats voor bevoorradingsschepen van drinkwater, die hun water betrekken uit de daar aanwezige drinkwatertank. Aan de westkant van de Koushaven staan koel- en vriesloodsen voor de op- en overslag van diep gekoeld citrusfruitsap.
Station Mill

Station Mill of Station Mil is een voormalig spoorwegstation in Mill aan het Duitse Lijntje tussen Boxtel en Wesel. Het station werd geopend op 15 juli 1873 en gesloten op 17 september 1944. Op 1 juni 1923 werd de naam Station Mil gewijzigd in Station Mill. Enkele honderden meters oostwaarts lag wachtpost 35. Het stationsgebouw is van het type Haps; een langgerekt gebouw met daarbij een woning. Zowel aan de straatzijde als aan de perronzijde heeft het gebouw een puntgevel. In het voormalige stationsgebouw is momenteel Stichting Open Jongerencentrum De Wissel gevestigd. Het statuonsgebouw is een rijksmonument (509283) Externe links Station Mill op Stationsweb Informatie over rijksmonumentnummer 509283