NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Fort Jutphaas

Fort Jutphaas is een verdedigingswerk bij Jutphaas in de Nederlandse gemeente Nieuwegein. Het maakte deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Fort Jutphaas is opgenomen in het register van rijksmonumenten. Bouw en functie Het verdedigingswerk verrees ten oosten van de Vaartsche Rijn omstreeks 1820, een periode waarin de Franse bezetting net was beëindigd en besloten was op diverse plaatsen de Hollandse Waterlinie te versterken. Er lagen twee gebastioneerde schansen aan weerszijden van de Overeindseweg op de plaats van het voormalige kasteel Plettenburg. Het fort kwam omstreeks 1846 tot stand door het samenvoegen van de twee schansen. Het heeft hierdoor een langgerekte vorm met een totale lengte van circa 330 meter. Er kwam een bomvrije wachthuis van baksteen met eigen gracht. Het had een cirkelsectorvormige vorm met in de frontmuur veel schietgaten voor kanonnen en handvuurwapenen. Het wachthuis bood logies aan 137 militairen. Bovengronds waren de slaapvertrekken met aan weerskanten een binnenplaats en vier opstelplaatsen voor geschut. Het dak met borstwering was bedoeld voor zware kanonnen. In 1871 werden dak en frontzijde van het wachthuis aangeaard. Het vrije schootsveld van de meeste vuurmonden in het wachthuis ging hierdoor verloren. Ter compensatie werden langs de wallen van het fort nieuwe opstelplaatsen voor geschut gemaakt. Verder werden hiervoor twee remises en twee magazijnen gebouwd. Aan de frontzijde kwamen nieuwe aarden wallen. Tevens werd een fortwachterswoning gebouwd, maar deze is ergens tussen 1925 en 1935 vervangen door een nieuwe dienstwoning. Het waren de laatste ingrijpende veranderingen op het fort. In 1872-1874 werd ten westen van het fort een nieuw inundatiekanaal gegraven en werd de functie grotendeels overgenomen door de Batterijen aan de Overeindseweg. Ongeveer 10 jaar later kwam ook het Merwedekanaal gereed waarmee het fort definitief in de tweede lijn kwam te liggen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam het Duitse leger het fort direct in bezit. Er kwam een zend- en ontvangststation van de Kriegsmarine voor de duikbotenoorlog. In 1943 bombardeerden de geallieerden het fort, waarna de Duitsers vertrokken. Na de oorlog werd het fort hersteld en door Defensie gebruikt tot 1951 als munitieopslag, met name voor vliegtuigbommen. Na buitendienststelling In 1959 verkocht het ministerie van Defensie het fort aan particulieren en het fort kreeg de bestemming wijnkooperij/wijnhandel. In 2008 werd het fort overgenomen door Fort Jutphaas BV die het fort een nieuwe (horeca)bestemming gaf. In het wachthuis werd een restaurant en, in 2022, in de fortwachterswoning een café met overnachtingsgelegenheid gevestigd. De gemeente Nieuwegein stelde in 2016 een ontwikkelplan op voor het gebied rondom het fort. Uitgangspunt daarbij was om er een parkomgeving te realiseren. De nadruk ligt daarbij op ontspanning, recreatie, cultuurhistorie en natuurbeleving. Een eerste fase, die bestond uit de aanleg van paden, trappen en meubilair is uitgevoerd. Externe link Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Fort Jutphaas - hollandsewaterlinie.erfgoedsuite.nl (gearchiveerd)
Fort Vuren

Fort Vuren is een fort dat onderdeel uitmaakt van de Nieuwe Hollandse Waterlinie, en is gelegen in Vuren in de gemeente West Betuwe in de Nederlandse provincie Gelderland. Het fort werd in 1844 gebouwd aan de Waaldijk, het diende ter bescherming van Gorinchem en om te voorkomen dat de vijand naar het westen trok. In 1847-1849 werd er boven op het fort een bomvrije toren gebouwd. Er werd een gracht om de toren gegraven, waarna deze alleen nog maar via een ophaalbrug te bereiken was. In 1873-1879 werd de bomvrije toren deels afgebroken, omdat hij te kwetsbaar was. De bovenste verdieping werd verwijderd en er kwam de contrescarpgalerij bij. Het torenfort, de contrescarpgalerij en kazerne boden onderdak aan maximaal 420 man en 30 stukken geschut. Het fort bij Vuren zou gebruikt worden tijdens de verschillende mobilisaties en kreeg in 1940 een Duitse luchtaanval te verwerken. Het bleef in Duitse handen tot de laatste dagen voor de bevrijding en zou daarna dienstdoen om verschillende ‘foute’ Nederlanders uit de regio te interneren. De Tweede Wereldoorlog bracht het dorp gevechtshandelingen, polderinundaties, gesneuvelde Vurense soldaten, een op een woonhuis neergestort vliegtuig waarbij een vader en twee dochters omkwamen en enkele neergeschoten vliegtuigen met een Poolse en een Nieuw-Zeelandse piloot. Laatstgenoemde werd in Vuren begraven. Staatsbosbeheer heeft het fort in erfpacht gegeven aan de Stichting Wandel- en Fietsforten. Er is horeca met een terras. Een herberg maakt overnachten in de kazerne of bunker mogelijk. Externe links Website van het Projectbureau Nieuwe Hollandse Waterlinie. Kenniscentrum Waterlinies Fort bij Vuren
Batterij onder Poederoijen

De Batterij onder Poederoijen is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie in Poederoijen in de gemeente Zaltbommel. De batterij is min of meer gelijk aan de Batterij onder Brakel. De beide batterijen zijn kleine verdedigingswerken die het westen van de Bommelerwaard afsluiten tegen aanvallers. De Batterij onder Poederoijen ligt aan de Maasdijk op twee kilometer ten zuiden van de Batterij onder Brakel. Ten noorden en ten westen van het fort zijn diverse militaire sluizen die noodzakelijk waren voor de inundatie van het voorterrein. De Wilhelminasluis in de Afgedamde Maas ligt ook dichtbij, maar deze speelde voor de inundatie geen rol. Het fortterrein is ongeveer zes hectare groot. Het heeft aan de keel- of achterzijde een relatief recht beloop en het grondplan lijkt daarom op een hoofdletter 'D'. Het geheel is omgeven door een natte gracht en het forteiland is omringd met aarden wallen. De aanleg duurde van 1879 tot 1886. Door de drassige bodem kampte het fort met verzakkingen en is, net als de Batterij onder Brakel, kleiner uitgevallen dan gepland. In het midden staat een gebouw, de kazerne. Dit bomvrije bakstenen gebouw is omstreeks 1880 gebouwd. Het is aan de oostzijde, van waar de vijand werd verwacht, afgedekt met aarde. Deze afdekking moest zorgen voor camouflage en bescherming tegen artillerie. De kazerne telt drie verdiepingen. In de kelder zijn twee regenwaterreservoirs en twee manschappenverblijven. Deze laatste komen ook op de begane grond terug, samen met de keuken en magazijnen voor voedsel en munitie. De munitiekamers zitten recht onder de remises voor de kanonnen op de bovenste verdieping. Er is een lift voor het transport van munitie vanuit de magazijnen naar de kanonnen. De toegangsbrug bij de batterij is behouden terwijl bij de meeste verdedigingswerken deze verloren zijn gegaan. In de directe omgeving liggen nog betonnen groepsschuilplaatsen uit 1916, deze boden acht man bescherming tijdens bombardementen en beschietingen. Bij het naderen van de Tweede Wereldoorlog volgden nog exemplaren van een nieuwer type. Die maakten deel uit van de Tussenstelling aan de Nieuwendijk. De houten bergloods en fortwachterswoning op het fort zijn geheel tot gedeeltelijk verdwenen. Na vele jaren van leegstand verviel in 1956 de militaire functie van de batterij. De kazerne en de toegangsbrug zijn in 2012 gerestaureerd. De Stichting Behoud Waterlinie Bommelerwaard (SBWB) werkt eraan om het fort van binnen en buiten leefbaar te maken. Op de plaats van het oude fortwachtershuis staat nu brasserie de Buurman. Externe links Kenniscentrum Waterlinies Batterij onder Poederoijen Website van het Projectbureau Nieuwe Hollandse Waterlinie (Batterij onder Pouderoijen). Stichting Behoud Waterlinie Bommelerwaard website exploitant
Dawesflat

De Dawesflat is een 62 meter hoge woontoren in de Nederlandse stad Rotterdam, in de wijk Ommoord. De woontoren ligt aan de Heemtuin van Ommoord. De Dawesflat was na zijn voltooiing 20 verdiepingen hoog. De flat is ontworpen door architect J.Nust die zijn ontwerp van de Dawesflat ook gebruikte voor andere torenflats in Ommoord. In de flat bevindt zich een locatie van de stichting Pameijer waar verschillende cliënten begeleid wonen.
Lutherse Kerk (Middelburg)

Die Lutherse Kerk ist ein ehemaliges evangelisch-lutherisches Gotteshaus zu Middelburg in der niederländischen Provinz Zeeland. Die Kirche ist Rijksmonument unter der Nummer 29713. Sie wird seit 2014 von einer altkatholischen Gemeinde genutzt und trägt seitdem das Patrozinium des von Alt-Katholiken wie Lutheranern geschätzten Kirchenlehrers Augustinus. Geschichte 1617 wurde an die Middelburger Lutheraner ein Lagerhaus am Suikerpoort übergeben, das sie als schuilkerk herrichten durften. Nach einem Brand 1673 wurde das Gebäude wiederhergestellt und vergrößert. 1737 schließlich wurde der Entschluss gefasst, eine neue Kirche zu errichten. Die in der Folgezeit aus Backstein erbaute barocke Saalkirche wurde für die Middelburger Lutheraner nach Entwürfen Jan de Muncks errichtet und 1742 geweiht. Auffälligstes Merkmal des äußerlich schlichten Saalbaus ist das Portal im Louis-quatorze-Stil. Im Inneren wurde die Kirche mit einem aufwändigen Stuckdekor durch Antoni Trauil und Giovanni Antonio Gioveni versehen. Der prächtige Orgelprospekt beherbergt die Orgel aus der alten Kirche, die von Johannes Duyschot aus Alkmaar 1707 erbaut worden war. Bestrebungen französischer Besatzungstruppen unter Napoleon Bonaparte, die Kirche in ein Hospital umzuwandeln, konnten durch die Kirchengemeinde abgewendet werden. 2004 schlossen sich die Middelburger Lutheraner zusammen mit der örtlichen reformierten Gemeinde der neugeschaffenen unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden an. Die Lutherse Kerk wurde zunächst nur noch für besondere Gottesdienste genutzt, wie z. B. traditionell für die Feier der heiligen Osternacht. Seit 2014 nutzt die Altkatholische Kirche das Gebäude. Orgel Die Orgel wurde im Jahre 1707 von dem Orgelbauer Johannes Duyschot erbaut. Im Laufe der Zeit wurde das Instrument nur geringfügig verändert. Die Ergänzungen betrafen maßgeblich das Rückpositiv, wo zuletzt im Jahre 1964 die Mixtur und der Dulciaan hinzugefügt wurden. Das Schleifladen-Instrument hat 17 Register auf zwei Manualen. Das Pedal (Umfang: C–c1) ist angehängt. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Koppel: I/P (B, D) Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zeeland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. Lia Schade van Westrum: Oud-katholiek erfgood. Eigentijds geloofsleven verbonden met de historie. Walburg Pers, Zutphen 2015, ISBN 978-94-6249-084-0, S. 78–85 (niederländisch). Weblinks Einzelnachweise
Lutherse Kerk (Zierikzee)

Die Lutherse Kerk ist eine schlichte evangelisch-lutherische Saalkirche in Zierikzee in den niederländischen Provinz Zeeland. Die Gemeinde führt als Wappen die Lutherrose. Das Kirchengebäude ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Seinen Ursprung hat das Gotteshaus als Hauskapelle des adeligen Hofes van Ravestein. 1713 wurde sie für schottische Kaufleute als Schotse Kerk hergerichtet. 1755 wurde die Kapelle durch die lutherische Gemeinde übernommen und vergrößert, sie besitzt eine Predigtkanzel aus dem Jahr 1756. Seit dem Beitritt der niederländischen lutherischen Kirche zur unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden im Jahr 2004 zählt die Zierikzeer Gemeinde zur autonomen Evangelisch-Lutherischen Synode innerhalb der Union. In der Gemeinde werden nach wie vor Gottesdienste in Form der lutherischen Liturgie gefeiert. Orgel Die Orgel wurde 1962 von dem Orgelbauer Hammarberg erbaut. Das Instrument hat 13 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind elektrisch. Koppeln: II/I, I/P, II/P Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. Weblinks Lutherse kerk Zierikzee: Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Lutherse Kerk (Vlissingen)

Die Lutherse Kerk ist eine ehemalige evangelisch-lutherische Pfarrkirche zu Vlissingen in der niederländischen Provinz Zeeland. Der Sakralbau stellt eine schlichte Saalkirche dar, die in der Altstadt in der Walstraat 23 in eine Straßenfront eingefügt worden ist. Die Kirche ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die lutherische Gemeinde zu Vlissingen konnte ihr eigenes Kirchengebäude 1735 weihen, und es wurde bereits 1778 erweitert, wozu Willem V. 200 Dukaten beisteuerte. 1890 zählte die Gemeinde 350 Glieder, deren Zahl jedoch beständig sank. Ab 1922 wirkte in den lutherischen Gemeinden in Vlissingen und Middelburg nur noch ein Geistlicher. Die Sturmflut von 1953 beschädigte das Gebäude schwer. 1985 feierte man noch das 250-jährige Bestehen der Gemeinde, die 1989 schließlich wegen des Mitgliederrückgangs mit Middelburg und Sluis-Groede fusionieren musste. Die Kirche wurde an die Hersteld Apostolische Zendinggemeente von Vlissingen verkauft. Sie ist jedoch immer noch als die Lutherse Kerk bekannt. Orgel Die Orgel wurde 1963 von der Orgelbaufirma Van Leeuwen erbaut. Das Schleifladen-Instrument hat Register auf einem Manualwerk (C–g3: Quintadeen 16′, Prestant 8′, Holpijp 8′, Octaaf 4′, Roerfluit 4′, Octaaf 2′, Mixtuur IV-VI). Das Pedal (C–f1) ist angehängt. Die Spiel- und Registertrakturen sind mechanisch. Literatur Peter Don, Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. Weblinks Einzelnachweise
Lutherse kerk (Vlissingen)

De Lutherse kerk in Vlissingen, in de Nederlandse provincie Zeeland, is gelegen aan de Walstraat 23. Deze eenvoudige kerk is in 1735 gesticht op de grond waar het Schuttershof van Sint-Joris heeft gestaan. In 1778 is de kerk vergroot waaraan de steen boven de ingang herinnert (opschrift: 'Renovat 1778'). De kerk heeft een lijstgevel met boogvensters en ingangspartij met natuurstenen omlijsting. Bijzonder aan het interieur zijn de preekstoel in Lodewijk XIV-stijl, een houten lessenaar met een zwaan en een koperen lessenaar uit 1656. Tijdens de beschieting van de Engelsen in 1809 liep de Lutherse kerk grote schade op die in de navolgende jaren is hersteld. Een grote restauratie volgde in 1904-1905. De Evangelisch Lutherse Kerk is tot 1988 in gebruik geweest bij de lutheranen. Sindsdien is de kerk in gebruik bij de Hersteld Apostolische Zendinggemeente. In 2000 is de kerk gerestaureerd. Externe links Informatie over de Lutherse kerk van de gemeente Vlissingen[dode link]. Evangelisch lutherse gemeente Vlissingen; ontstaan en eerste ontwikkeling, Gemeentearchief Vlissingen. De Lutherse kerk in het gemeentearchief Vlissingen[dode link]. Informatie over rijksmonument nummer 37807 op KICH.
Gele Rijders Plein

Het Gele Rijders Plein is een plein in de Nederlandse stad Arnhem, aan de noordzijde van het centrum. Het plein is gelegen tussen het Willemsplein en de Looierstraat. Het plein is na de Tweede Wereldoorlog gecreëerd op de plaats waar voorheen de Willemskazerne en het Thorbeckelyceum gevestigd waren. Ook het gedeelte van het Willemsplein dat voor de kazerne lag, is betrokken bij het nieuwe Gele Rijders Plein. Het plein is vernoemd naar de bijnaam van het korps rijdende artillerie, dat gelegerd was in de Willemskazerne. Op het plein staat het ruiterstandbeeld de Gele Rijder, gemaakt door Gijs Jacobs van den Hof in brons. Dit standbeeld is ter herinnering aan het korps Gele Rijders dat gelegerd was in de Willemskazerne. Jacobs van den Hof was docent bij het Genootschap Kunstoefening dat ook aan het plein (voordat het zo heette) gevestigd was geweest in een monumentaal pand dat ook de naam Kunstoefening kreeg. AKU fontein Aan de westkant van het plein is in 1961 een kunstwerk geplaatst, ontworpen door de architect Henk Brouwer (1920-1974) en geschonken door Algemene Kunstzijde Unie (AKU), ter gelegenheid van haar 50-jarig bestaan, aan de stad Arnhem. De AKU is een voorloper van het huidige bedrijf AkzoNobel. Het kunstwerk bestaat uit een fontein in een blauw gekleurd bassin. Middenin staat een sokkel met daarop het beeld 'Libelle' van de kunstenaar Shinkichi Tajiri. Daarnaast staat een met een pergola overdekte galerij met centraal een patio met zitbanken. Dit geheel is in 2013 voorgedragen als rijksmonument in het kader van het Beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965. Op 18 augustus 2017 is het ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Opknappen In januari 2019 is gestart met het opknappen van het Gele Rijders Plein. Hierbij is gekozen om het plein in tweeën te splitsen. Het deel oostelijk van de fontein is ingericht als een rustig, groen plein waar passanten en omwonenden gebruik van kunnen maken. Grote platanen bepalen hier het beeld. Het gedeelte westelijk van de fontein heeft daarentegen een levendige uitstraling gekregen, met ruimte voor evenementen, terrassen en reuring. In de aanloop naar een definitief plan voor de herinrichting van het plein is veel discussie gevoerd over de AKU-fontein en de pergola aan de oostzijde ervan. De gemeenteraad besloot in 2017 om de pergola te verwijderen. Hiertegen kwam veel bezwaar. In 2018 heeft de gemeente Arnhem de vergunningaanvraag voor de sloop van de pergola ingetrokken. In 2021 heeft de gemeente nieuwe plannen gepresenteerd om de fontein op de knappen en de pergola op te hogen om eronder een fietsenstalling te kunnen realiseren. Sint-Jansbeek In 2019 zijn bij de graafwerkzaamheden om het Gele Rijders Plein opnieuw in te richten, resten ontdekt van de oude loop van de Sint-Jansbeek. Het betrof een gemetseld gewelf uit de 16de eeuw van enkele tientallen meters lang, ongeveer een meter breed en zo een tachtig centimeter hoog. Na onderzoek zijn de gewelven ondergronds gebleven. De gemeente Arnhem heeft de ambitie om op termijn de beek, net als in andere delen van de binnenstad ook op het Gele Rijders Plein weer bovengronds zichtbaar te maken. Bronnen
City Campus MAX

City Campus MAX is een appartementencomplex in de stad Utrecht. Het complex is speciaal voor jongeren die studeren, of pas zijn afgestudeerd, aan een hogeschool of universiteit. MAX is gelegen aan het Europaplein, in het zuiden van de stad, in de wijk Transwijk, in de buurt van Kanaleneiland en Hoograven. Er zijn 728 huurappartementen en 261 koopappartementen gebouwd, verspreid over drie torens: de huurappartementen in de twee hoogste torens van ieder 22 verdiepingen, de koopappartementen in de lagere toren van 15 verdiepingen. MAX is een initiatief van Bouwfonds Ontwikkeling en is gebouwd door BAM Woningbouw, het ontwerp is gemaakt door Klunder Architecten. De eerste appartementen zijn in juli 2009 opgeleverd. Sinds februari 2010 zijn alle woonlagen bewoond. Externe links website van City Campus MAX (officieel, gearchiveerde pagina) website van City Campus MAX (bewoners)
Bonrepasmolen

De Bonrepasmolen is een wipmolen in Vlist in de Nederlandse gemeente Krimpenerwaard (provincie Zuid-Holland) die omstreeks 1600 is gebouwd aan de rivier de Vlist ten behoeve van de bemaling van de polder Bonrepas en Noord-Zevender. Oorspronkelijk bevond de molen zich aan de overzijde van de Vlist. De molen maalt met behulp van een scheprad en heeft een opvoerhoogte van 1 meter. In 1973 is bij een grote restauratie het bovenhuis van de molen geheel vernieuwd. De Bonrepasmolen, die eigendom is van het Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden, is uitsluitend op afspraak te bezoeken.
Kasteel Hedel

Kasteel Hedel of Kasteel Heel was een kasteel in Hedel, tegenwoordig liggend in de gemeente Maasdriel, in de Nederlandse provincie Gelderland. Van het kasteel zijn de funderingen gerestaureerd; de rest is verdwenen. Geschiedenis Brabantse en Berghse tijd (13e eeuw tot 1699) Het oudste deel van het kasteel, de donjon met gracht, werd vóór 1336 gebouwd. Ergens rond 1400 moet het zijn uitgebouwd tot kasteel middels muren, torens en (nieuwe) gracht. De eerste Hedelse heren waarschijnlijk allen Brabanders, maar Hedel heeft wel te maken met strijd tussen Hertogdom Brabant en het Graafschap Gelre en ligt feitelijk in een soort niemandsland. Vanuit het kasteel kon de scheepvaart over de Maas beheerst worden (tol), hetgeen tot veel wrijvingen met 's-Hertogenbosch leidde. Vanaf 1336 is het kasteel leenroerig aan Gelre, maar vanaf 1378 is het een allodiaal bezit. Rond 1395 kwam het kasteel via huwelijkspolitiek in bezit van het Huis Bergh, een van de machtigste adellijke families van Gelre. Tussen 1416 en 1698 zijn elf familieleden heer of vrouw van Hedel geweest. In 1565 werd het kasteel door Willem IV van den Bergh uitgebreid met twee zuilengalerijen in de binnenplaats, maar ook in staat van verdediging gebracht in verband met de dreigende burgeroorlog. Het gebouw leed veel schade tijdens de Tachtigjarige Oorlog en werd in 1591 ontmanteld, waardoor het haar militaire betekenis verloor. Tussen 1652 en 1654 werd het kasteel ingrijpend verbouwd tot buitenplaats. Gelderse tijd (1699-1802) In 1699 belenen de Staten van Gelderland zichzelf met Hedel en brengen het kasteel onder bij de Gelderse Domeinen. In de decennia daarna wordt het kasteel grondig opgeknapt en veranderd. Vanuit het kasteel wordt het Rentambt Hedel (1700-1794) bestuurd. 19e en 20e eeuw Het kasteel werd uiteindelijk in 1794 door de Fransen verwoest. In 1802 kocht de katholieke gemeenschap van Hedel de resten op en sloopte alles wat er nog overeind stond. Alleen de 'Neerhuizinge' (voorburcht) bleef overeind. In de Tweede Wereldoorlog werd ook dit gebouw verwoest. In 1981/1982 werd er archeologisch onderzoek verricht en werd het kasteel geconsolideerd en werd de fundering gedeeltelijk opgebouwd, zodat het kasteel weer te herkennen is. Het bevindt zich nabij Koningin Wilhelminastraat 6. Literatuur J.M. van Engelen en F.M. Eliëns (1984): Kasteel Hedel, Nederlandse Kastelen Stichting, De Walburg Pers, Zutphen. Externe link Historisch Museum Hedel - Het Hedels Kasteel
Église Saint-Pierre-aux-Liens de Venray

L'église Saint-Pierre-aux-Liens de Venray est une église catholique située dans la ville de Venray aux Pays-Bas. C'est la plus grande église et la plus haute structure de la ville. Elle est dédiée à Saint Pierre. Historique La construction a commencé en 1450 en style gothique tardif. L'église a été sévèrement endommagée durant la deuxième guerre mondiale. Les Allemands ont fait sauter la tour de 80 mètres de haut le 16 octobre 1944. Le toit et la voûte de l'église se sont effondrés, l'orgue, les vitraux et une grande partie du mobilier de l'église ont été perdus. La reconstruction s'est achevée en 1962 sous la direction de l'architecte Jules Kayser qui a reconstruit la tour dans un nouveau style. La dernière restauration de l'église remonte à 1987. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes : Hauteur de la nef : 24,5 m Longueur : 60 m Hauteur de la tour : 79,8 m Largeur ; 24 m Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Emporis Portail de l’architecture chrétienne Portail des Pays-Bas