NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schreierstoren

La Schreierstoren (pron.: /'sxrǝrjɐ:rsto:re(ŋ)/) è un'antica torre del centro storico di Amsterdam, costruita intorno al 1480 come parte delle fortificazioni cittadine.Si tratta di uno degli edifici più antichi della capitale dei Paesi Bassi: rappresenta infatti, insieme alla Waag, tutto ciò che rimane delle mura medievali della città (in gran parte demolite nel corso dell'espansione dei confini cittadini avvenuta nel XVII secolo). La torre fu utilizzata in seguito come luogo per delle riunioni (fino al 1835) e come ufficio della capitaneria di porto. Storia Ubicazione La Schreierstoren si trova nella Oude Zijde ("Zona Vecchia"), ai numeri 94-95 della Prins Hendrikkade, all'angolo con la Geldersekade, di fianco alla Chiesa di San Nicola (Sint-Niklaaskerk) e nei pressi della Stazione Centrale (Centraal Station) e della Scheepvaarthuis e non lontano dalla Oude Kerk, dal Nieuwmarkt (la piazza con la Waag), dal quartiere a luci rosse De Wallen e dalla Montelbaanstoren. Etimologia Il nome dell'edificio viene solitamente inteso nel senso letterale di "Torre delle Piangenti" (o anche: "Torre delle Lacrime"), ovvero la prima parte del nome Schreierstoren sarebbe da ricondurre al verbo olandese schreien, che significa "piangere": tale ipotesi viene messa in relazione con le donne che proprio in questo luogo vedevano partire i propri mariti per lunghi viaggi marittimi, salutandoli tra le lacrime. A suffragare tale teoria vi sarebbe una targa in pietra della Schreierstoren, datata 1569, che ritrae una donna mentre sta piangendo. La stessa targa rimanda tuttavia anche a quella che è probabilmente l'ipotesi più attendibile. La targa riporta infatti il termine schrayhouck, che significa "angolo accentuato" e farebbe riferimento alla posizione della torre, situata in una curva particolarmente accentuata (90° circa). Caratteristiche La Schreierstoren ha una forma semicircolare ed è costruita in mattoni. Una facciata della torre (quella circolare) è rivolta verso la città, l'altra (quella piana) verso il fiume IJ. L'ingresso della torre si trova nella Prins Hendrikkade. Gli interni ospitano il VOC Cafè, arredato in stile marinaresco. Dietro al VOC Cafè, trova posto la Heerenkamer, una stanza con vista sul Nieuwmarkt e la celebre Waag. All'esterno, è apposta una targa in bronzo del 1926 che ricorda l'impresa di Henry Hudson (1570-1611), un esploratore britannico al servizio dei Paesi Bassi, che nel 1609 salpò proprio da qui alla volta delle Indie Orientali alla ricerca delle spezie, sbarcando invece in Nord America, dove fondò "New Amsterdam", la futura New York (come ricordano anche i toponimi in Nordamerica Hudson River e Hudson Bay). Note Voci correlate Monumenti di Amsterdam Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Schreierstoren Collegamenti esterni (NL) De Schreierstoren - Sito ufficiale, su schreierstoren.nl. (NL) Schreierstoren su Architectenweb-Archipedia (EN) Dutch Amsterdam.nl: The true story behind Amsterdam’s Schreierstoren, su dutchamsterdam.nl.
Схрейерсторен

Башня Схрейерсторен (нид. Schreierstoren) — бывшая крепостная башня в Амстердаме. Построена в 1487 году и получила название Schrayershoucktoren (от слова schray — острый), так как городская стена в этом месте поворачивала под острым углом. Со временем была придумана легенда, что название башни происходит от schreien — плакать и означает «башня плача», так как на этом месте женщины прощались с мужьями, уходившими в плавание на кораблях Ост-Индской компании. Башня в 1966 году отреставрирована, и после реставрации в ней находится кафе. На северо-восточной стене башни в сентябре 1927 года установлена памятная доска, свидетельствующая о том, что отсюда 4 апреля 1609 года Генри Хадсон по поручению Ост-Индской компании отправился в экспедицию в Америку с целью найти западный путь в Индию. Результатом экспедиции стало описание Атлантического побережья Северной Америки от Ньюфаундленда до Нью-Йорка, открытие острова Манхэттен и реки, ныне носящей название Гудзон. Доска была установлена по инициативе Исторического общества Гринвич-Виллидж в Нью-Йорке. Ссылки Схрейерсторен (нид.)
Església vella de Delft

L'església vella de Delft (en neerlandès Oude Kerk) és un edifici religiós d'estil gòtic que data de 1246, i és l'església parroquiana més antiga de Delft, als Països Baixos. Entre 1325 i 1350 se li va afegir la torre de planta quadrada que actualment està sensiblement inclinada a causa de la poca fermesa del terreny sobre el qual se sustenta. Amb 75 m d'altura, actualment presenta una desviació d'1,96 m de la vertical. Les cinc agulles característiques de l'Oude Kerk es destaquen sobre el centre històric de Delft. La torre inclinada ja no és la més alta de la ciutat, però continua irradiant la mateixa extraordinària bellesa com a l'Edat Mitjana. Història L'any 1246 es manté oficialment com l'any de naixement de l'església, però la història és molt més antiga. Uns quants segles abans que el duc Guillem II concedís a Delft drets de ciutat, els habitants del nucli rural al llarg del Delf ja anaven al mateix lloc a missa. Generalment s'assumeix que l'any 1050 hi havia una església de fusta en el mateix indret. Bartholomeus van der Made va emprendre a mitjan segle xiii la primera reforma i extensió de l'església parroquiana. A partir de llavors se li va donar a l'església el nom del patró del fundador: Sant Bartomeu. A l'església existent se li van afegir dues naus de creuer i un cor. En els anys següents hi va haver quatre fases de construcció més que finalment van determinar l'aparença de l'església. Durant una d'elles es va afegir la torre gòtica i es va aixecar l'agulla de maó i les quatre torres angulars (1325-1350). La primera meitat del segle xv es va renovar completament la nau central. L'església va adoptar una altra vegada l'aparença i les característiques d'una basílica, perquè la nau central es va elevar sobre les naus laterals. Al seu torn, les naus laterals van ser prolongades fins a la part davantera de la torre. En el curs del segle xv es va adornar l'edifici amb diverses capelles i portals. El portal a la façana nord que es va transformar en una capella i el portal de la torre encara són mostres d'aquestes modificacions. L'última renovació radical de l'església va tenir lloc a començaments del segle xvi. El pla va ser perfeccionar l'edifici a una basílica cruciforme de pedra natural. Per poder dur a terme aquest projecte es va demanar ajuda a Anthonis Keldermans, descendent de la famosa família flamenca d'arquitectes i escultors. A moltes ciutats flamenques, zelandeses i holandeses es pot trobar el gòtic brabant de moltes generacions de Keldermans. A l'interior hi ha les tombes de ciutadans destacats com l'inventor del microscopi Antoni van Leeuwenhoek. Referències
Oude Kerk (Delft)

Oude Kerk (nizozemsky Starý kostel) je gotický kostel v nizozemském městě Delftu, na grachtu Oude Delft v nejstarším jádru města. Jeho charakteristickým prvkem je 75 m vysoká cihlová věž zvaná Oude Jan (Starý Jan), jejíž vrcholek je vychýlen o 2 m do strany. Kostel má 370 schodů. Historie kostela Oude Kerk je starší ze dvou městských gotických kostelů v Delftu. Jeho předchůdcem byl zřejmě kolem poloviny 11. století založený dřevěný farní kostel sv. Hippolyta. V roce 1246 zde pak bylo započato se stavbou zděné stavby kostela s patrociniem sv. Bartoloměje apoštola. Šlo o typickou baziliku s hlavní lodí lemovanou dvěma loděmi postranními. V letech 1425–1440 vznikl z baziliky halový kostel, když byly stropy bočních lodí zvýšeny na stejnou úroveň jako strop lodě hlavní. V následujícím století byla nicméně hlavní loď opět zvýšena, takže kostel získal znovu charakter baziliky. Krátce po roce 1500 se započalo se stavbou příčné lodě, realizována však byla jen její severní strana. Věž s pěti věžičkami byla vystavěna v letech 1325–1350 a byla jedinou dominantou okolní krajiny přes půl století, kdy byla vybudována věž Nieuwe Kerk. Je pravděpodobné, že pro získání místa na stavbu věže byl přesunut přilehlý kanál, což způsobilo nestabilitu podloží a následné vychýlení věže. Požár města v roce 1536, ikonoklasmus v 16. století a výbuch skladiště střelného prachu v roce 1654 i atmosférické vlivy způsobily vážné škody na budově, které byly a jsou postupně odstraňovány během mnohaletých rekonstrukcí. V letech 1949-1961 byly v kostele osazeny nové okenní vitraje od sklářského mistra Joepa Nicolase. V kostele byly instalovány troje varhany: 1857 (hlavní varhany), 1873 (severní loď) a 1770 (kůr). Ve zvonici jsou mimořádné zvony – již v roce 1570 odlité Trinitas a Bourdon, které znějí v devíti tónech; kvůli velkým vibracím se rozeznívají jen při mimořádných příležitostech, jako je ukládání ostatků členů královské rodiny do královské krypty v blízkém Nieuwe Kerk. Náhrobky Zatímco nedaleký Nieuwe Kerk je pohřebním místem královského domu Oranje-Nassau, je v Oude Kerk pohřbeno na 400 osob většinou občanského původu, mezi nimi: námořník Piet Heyn (1629) písař Jan Stalpaert van der Wiele (1630) námořník Maarten Tromp (1653) lékař/anatom Regnier de Graaf (1673) malíř Jan Vermeer (1675) malíř Hendrick Cornelisz van Vliet, který namaloval interiér kostela (1675) politik Anthonie Heinsius (1720) přírodovědec Antoni van Leeuwenhoek (1723) básník Hubert Poot (1733) šlechtična Elisabeth Morgan spisovatel Stalpaert van der Wiele básník Huibert C. Poot radní Antonie Heinsius Odkazy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Starý kostel v Delftu na Wikimedia Commons oficiální web Pohled na Oude Kerk – obraz Jana van der Heyden, kolem roku 1660 (Web Gallery of Art)
Oude Kerk (Delft)

Die Oude Kerk (deutsch Alte Kirche) ist die ältere der beiden großen, gotischen Stadtkirchen von Delft (Provinz Südholland). Die jüngere und bekanntere ist die Nieuwe Kerk (deutsch Neue Kirche). Das Markenzeichen der Oude Kerk ist der 75 Meter hohe Westturm (Oude Jan), der sich im weichen Untergrund 1,96 Meter aus dem Lot geneigt hat. Sie steht an der Gracht Oude Delft im ältesten Kern der Stadt. Geschichte Vermutlich gab es bereits Mitte des 11. Jahrhunderts eine hölzerne, dem Hl. Hippolytus geweihte Pfarrkirche an dieser Stelle. Im 13. Jahrhundert wurde sie durch eine dem Hl. Bartholomäus geweihte Steinkirche ersetzt. Daran schlossen sich vier weitere Bauphasen an. Der Westturm mit seinen fünf Turmspitzen entstand in den Jahren 1325–1350. Ende des 14. Jahrhunderts wurde die ursprüngliche Basilika in eine Hallenkirche umgebaut, man brachte also die Seitenschiffe auf die gleiche Höhe wie das Mittelschiff. Im folgenden Jahrhundert wurde das Mittelschiff jedoch seinerseits erhöht, sodass die Kirche wieder einen basilikalen Querschnitt aufweist. Kurz nach 1500 wurde ein Querschiff begonnen; als Baumeister ist der Flame Anthonis Keldermans verzeichnet. Nur das nördliche Querschiff wurde realisiert. Beim Stadtbrand von 1536 sowie den Bilderstürmen während der Reformation 1566 und 1572 wurde die Kirche und ihre Einrichtung schwer beschädigt. Die Buntglasfenster wurden bei der Explosion des Delfter Pulverturms 1654 zerstört. In den Jahren 1949–1961 wurden neue Glasfenster des Glasermeisters Joep Nicolas eingesetzt. Orgeln Die Kirche besitzt drei Orgeln: zwei kleinere Orgeln aus den Jahren 1873 (Nordschiff) und 1770 (Chor). Die Hauptorgel stammt aus dem Jahr 1857 und wurde von dem Orgelbauer Christian Gottlieb Friedrich Witte erbaut. Das Instrument hat 41 Register auf drei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Glocke Im Glockenturm befindet sich eine außergewöhnliche Glocke, die bereits 1570 von Heinrich von Trier gegossene Trinitatis- oder Bourdonglocke, die fast neun Tonnen schwer ist und aufgrund der von ihr verursachten Vibrationen nur zu hohen Anlässen geläutet werden darf, etwa bei der Beisetzung eines Mitglieds der königlichen Familie in der nahegelegenen Nieuwe Kerk. Grabstätten Während die Neue Kirche die Grabstätte des Königshauses Oranien-Nassau ist, sind in der Alten Kirche zahlreiche (rund 400) Personen bürgerlichen Hintergrunds begraben. Dazu gehören: der Maler Jan Vermeer der Seefahrer Piet Pieterszoon Heyn die Adlige Elisabeth Morgan der Naturforscher Antoni van Leeuwenhoek der Schriftsteller Stalpaert van der Wiele der Seefahrer Maarten Tromp der Dichter Huibert C. Poot der Ratsherr Antonie Heinsius. Bilder Weblinks Website der Oude en Nieuwe Kerk Delft (u. a. niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Oude Kerk de Delft

L'Oude Kerk (en français Vieille Église) est une église protestante néerlandaise du XIIIe siècle de style gothique située à Delft (province de Hollande-Méridionale), aux Pays-Bas. Initialement appelée église Sainte-Hippolyte, elle est appelée église Saint-Barthélemy à partir du milieu du XIIIe siècle, reprenant le prénom de son bienfaiteur, Barthélemy van der Made, qui entreprend des travaux de transformation de l'église durant le XIIIe siècle. Histoire Moyen Âge Bien qu'on retienne 1246 comme l'année de fondation de l'église, il existait vraisemblablement au même endroit une église en bois dont l'existence remonterait à 1050 environ. Cette église est la plus ancienne actuellement existante à Delft, précédant la Nieuwe Kerk, construite de 1384 à 1496. Elle se trouve au bord du Vieux Canal. Depuis le XVIe siècle, elle comporte trois chœurs et une amorce de transept. Elle se caractérise par sa tour de 75 mètres, inclinée d'environ deux mètres. Cette tour encastrée dans la nef principale est construite sur les fondations d'une tour de garde. Elle abrite la deuxième plus grosse cloche des Pays-Bas, pesant neuf tonnes. Époque contemporaine Les verrières datant de 1972 ont été exécutées par Joep Nicolas. Personnalités inhumées dans l'Oude Kerk De nombreuses pierres tombales servent de pavement. Abraham Gorlaeus, érudit et antiquaire collectionneur Elizabeth Morgan, fille du noble Philippe de Marnix de Sainte-Aldegonde (1608) Clara van Spaerwoude (1615), noble et bienfaitrice Piet Hein (1629), amiral Jan Stalpaert van der Wiele (1630), écrivain Maarten Tromp (1653), amiral Balthasar van der Ast (1657), peintre Regnier de Graaf (1673), physicien et anatomiste Johannes Vermeer (1675), peintre Hendrick Cornelisz. van Vliet, peintre, qui a peint l'intérieur de l'église (1675) Jan Verkolje (1693), peintre Antoine Heinsius (1720), homme d’État Antoni van Leeuwenhoek (1723), scientifique Dirck Scholl (1727), compositeur Hubert Kornelisz. Poot (1733), poète Galerie Voir aussi Articles connexes Nouvelle église de Delft Architecture aux Pays-Bas Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument The Skyscraper Center Structurae Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail des Pays-Bas
Oude Kerk (Delft)

Oude Kerk (Stary Kościół), nazywany Oude Jan (Stary Jan) – kościół gotycki w holenderskim mieście Delft. Jego charakterystycznym elementem jest 75-metrowa ceglana wieża, która jest odchylona dwa metry od pionu. Historia kościoła Oude Kerk ufundowano pod wezwaniem św. Bartłomieja w 1246 na miejscu poprzednich kościołów datujących się dwa stulecia wstecz. Kościół ma formę typowej bazyliki, z nawą główną flankowaną dwoma niższymi nawami bocznymi. Wieża została dodana między 1325 a 1350 i dominowała nad pejzażem Delftu przez półtora stulecia, dopóki nie zbudowano wyższej wieży Nieuwe Kerk. Możliwe, iż aby uzyskać miejsce na budowę wieży Oude Kerk, przesunięto przylegający kanał, co spowodowało niestabilność podłoża i pochylenie wieży. Do końca XIV w. rozbudowa naw bocznych przekształciła bryłę w typową dla kościoła halowego. Kościół odzyskał formę bazyliki wraz z podwyższeniem nawy środkowej w latach 1425-1440. Pożar miasta z 1536, ikonoklazm, warunki atmosferyczne oraz wybuch magazynu prochu z 1654 przyczyniły się uszkodzeń kościoła, które były usuwane podczas wieloletnich prac renowacyjnych. Nagrobki W Oude Kerk zostało pochowanych około 400 osób, m.in.: żeglarz Piet Hein (1629) pisarz Jan Stalpaert van der Wiele (1630) żeglarz Maarten Tromp (1653) lekarz/anatom Regnier de Graaf (1673) malarz Jan Vermeer (1675) malarz Hendrick Cornelisz van Vliet, który malował wnętrze kościoła (1675) polityk Anthonie Heinsius (1720) przyrodnik Antoni van Leeuwenhoek (1723) poeta Hubert Poot (1733) Zobacz też Nieuwe Kerk w Delfcie Linki zewnętrzne Strona Oude Kerk. oudekerk-delft.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-01)]. Widok Oude Kerk namalowany przez Jana van der Heyden, ok. 1660 (Web Gallery of Art)
Стара церква (Делфт)

Стара церква (нід. Oude Kerk (Delft), Аудекерк) — католицький парафіяльний храм у нідерландському місті Делфті, яскрава пам'ятка готичної архітектури XIII—XIV століть, найстаріший храм міста. Опис Стара церква у Делфті побудована за принципом базиліки — має простору центральну наву і 2 менших бічних нефа. Церква піддавалася численним перебудовам, які припинилися в період Реформації (північний трансепт залишився незавершеним). 75-тиметрова башта-храмова дзвіниця у теперішній час відхилена від вертикалі приблизно на 2 метри. У XVII—XIX століттях у церкві встановили 3 органи. Головний орган, виготовлений Крістіаном Готлібом Фрідріхом Вітте, датується 1857 роком. У нього 41 голос і 2 580 рурок. У 1570 році на дзвіницю був поміщений дзвін «Бурдон» завважки 9 тонн, який нині використовується під час похоронних процесій при похованні членів королівської сім'ї. У Старій церкві Делфта розташовано близько 400 поховань, серед них могили Мартіна Тромпа, Яна Вермера, Антоні Левенгука. Історія Стара церква в Делфті була заснована як церква Св. Варфоломія в 1246 році на місці попередньої церкви, що мала свій початок двома століттями раніше. Планування храму було наслідуванням тодішньої традиції в сакральній архітектурі — базиліка з навою в оточенні двох менших притворів. Башта з її центральним шпилем і чотирма кутовими вежами була додана до культової споруди в період 1325—50 років, і вона домінувала в міському пейзажі Делфта цілих півтора століття, поки не була перевершена висотою Нової церкви (Ніве Керк). Цілком можливо, що хід сусіднього каналу повинний був бути трохи зміщений, щоб звільнити місце для вежі, залишаючи нестійку базу, що призвело до того, що з часом башта незначно похилилась. До кінця XIV століття було здійснено добудову бічних притворів до висоти нефу, що перетворило будівлю храму в зальну церкву, яку освятили на честь святого Іпполіта. Церкву знову повернули до вигляду типової хрестоподібної базиліки під час будівництва вищого нефу в період між приблизно 1425 і 1440 роками. Делфтська пожежа 1536 року і потрясіння протестантської Реформації завдали передчасного кінця амбітним проектам розширення Старої церкви, які провадили два майстри з давнього роду міських будівничих Келдерманів (Kelderman) . Цей етап будівництва завершився залишенням плаского даху та кам'яних стін північного трансепта, що помітно відрізняється від стилю решти будівлі. Велика пожежа, іконоборство, погода, і зрештою вибух порохового складу в Делфті в 1654 році негативно вплинули на Стару церкву та її обстановку, зумовивши чимало ремонтних робіт протягом багатьох років. Під час одного з оновлень, вежі були перебудовані у вертикальніше положення, ніж раніше і ніж уся основа храму, надавши, таким чином, загальній будові храму трохи ламаного вигляду. Теперішні вітражі делфтської Старої церкви були виконані майстром-скляром Йопом Ніколасом (Joep Nicolas) у середині ХХ століття. Галерея Посилання Джерела та посилання Офіційна вебсторінка Старої церкви (Делфт) (нід.) (англ.) (нім.) (ісп.) (італ.) (фр.) Історія церкви на Офіційна вебсторінка Старої церкви (Делфт) (англ.)
Gereformeerde kerk (Hoogkerk)

De Gereformeerde kerk is een kerkgebouw in Hoogkerk in de Nederlandse provincie Groningen. Het gebouw aan het Hoendiep (232) is gebouwd in 1861. Het is tot 1945 in gebruik geweest bij de Gereformeerde kerk (GKN). Als gevolg van een kerkscheuring in 1944 werd dit kerkgebouw na het eind van de oorlog in 1945 overgenomen door de vrijgemaakten (GKV). In 2023 is dit kerkverband opgegaan in de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK). De ("synodale") Gereformeerde Kerk liet in 1949 een nieuw gebouw "Elim" aanleggen aan de Barkstraat. Externe link Gereformeerde Kerk vrijgemaakt in Hoogkerk Zie ook Lijst van Groninger kerken
Noorderkerk

Die evangelisch-reformierte Noorderkerk ist eine 1620 bis 1623 erbaute Kirche an der Prinsengracht in Amsterdam. Der Bau wurde unter dem Architekten Hendrick de Keyser begonnen und nach dessen Tode von seinem Sohn Pieter de Keyser vollendet. Geschichte Die Kirche, die einen achteckigen Grundriss hat, wurde in den Jahren 1993 bis 1998 restauriert. Die Stadt Amsterdam und der niederländische Staat hatten sich daran massiv beteiligt. Als „Gegenleistung“ wurde die Kirche auch für kulturelle Zwecke geöffnet, so finden dort heute beispielsweise Konzerte statt. Orgel Die Orgel wurde 1847 bis 1849 erbaut. Das Orgelgehäuse und das Orgelwerk wurden von dem Zimmermann G. Nijhoff erbaut, unter Aufsicht des Architekten und des Orgelbauers Knipscheer. Die Orgel wurde zuletzt im Jahre 2005 von der Orgelbaufirma Flentrop umfassend restauriert und in den Ursprungszustand zurückversetzt. Das Instrument hat 27 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Koppeln: II/I, I/P Einzelnachweise Weblinks Offizielle Website (niederländisch/englisch) Informationen zur Noorderkerk
Noorderkerk

The Noorderkerk (Dutch for "northern church") is a 17th-century Protestant church in Amsterdam, The Netherlands. The Noorderkerk is located along Prinsengracht canal, on Noordermarkt square. The church is used for Dutch Reformed Church services and is also used regularly for classical music concerts. The architect was Hendrick de Keyser, who also designed the Zuiderkerk and Westerkerk, among others. After de Keyser's death in 1621, his son Pieter de Keyser took over and oversaw the completion. While the Zuiderkerk and Westerkerk have a more traditional basilica design, the Noorderkerk has a symmetrical, cross-shaped layout, reflecting the ideals of the Renaissance and protestantism. De Keyser's unique design combines an octagonal floor plan with a structure shaped like a Greek cross, with four arms of equal length. Annex buildings occupy each corner of the cross, and a small tower sits in the centre of the cross. Large Tuscan pillars dominate the church interior. A number of other towns in the Netherlands also have a Noorderkerk church, including The Hague, Hoorn and Kampen. History The church was built in the years 1620–1623 to serve the rapidly growing population of the new Jordaan neighbourhood. The Jordaan already had a church, the Westerkerk, but the city government decided that a second church should be built to serve the northern part of the neighbourhood. The Noorderkerk became the church for the common people, while the Westerkerk was used mainly by the middle and upper classes. The church was restored in the period 1993–1998. The small tower was restored in 2003–2004 and the organ, built in 1849 by H. Knipscheer, was restored in 2005. The bell tower was built in 1621 by J. Meurs. In 1941, organisers of the February Strike held illicit public meetings on Noordermarkt, the square around the church. This is commemorated by a plaque on the south face of the church. The church gained rijksmonument (national monument) status in 1970. Gallery Burials Caspar Stoll References External links Website of the Noorderkerk (Dutch) Amsterdam Heritage (archived)
Noorderkerk

La Noorderkerk (signifiant Église du nord en néerlandais) est une église située dans le quartier du Jordaan à Amsterdam. Elle est rattachée à l'Église protestante aux Pays-Bas. Histoire Construite par Hendrick de Keyser, également architecte de la Westerkerk, elle est érigée spécialement pour les habitants de la partie nord du quartier de Jordaan. Elle est construite pour avoir la forme d'une croix de saint André. La Noorderkerk devint l'église du peuple alors que la Westerkerk était perçue comme ayant une fréquentation plus bourgeoise. Les cultes protestants y sont toujours célébrés. Notes et références Galerie Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes (nl) Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument Structurae Portail de l’architecture chrétienne Portail d’Amsterdam Portail du protestantisme