NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 290

Brug 290 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug vormt de verbinding tussen de Dijkstraat en Korte Dijkstraat. Ze voert daarbij over de Krom Boomssloot. Alhoewel gelegen in het centrum van Amsterdam zijn er slechts aan de zuidkant van de brug regelmatig gemeentelijke en/of rijksmonumenten te vinden. Het gebied ten noorden van de brug viel, op een enkele uitzondering na, in de 20e eeuw ten prooi aan sloop en nieuwbouw. Er ligt hier al eeuwen een brug. Op de kaart van Pieter Bast uit 1599 is hier al een brug ingetekend. Opvallend is daarbij dat stadinwaarts er grote gaten zitten in de bebouwing, terwijl staduitwaarts alles lijkt volgebouwd. De plattegrond van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 laat hier ook al een vaste brug zien, al leidt die dan over de Boom Dwarssloot. Op de plattegrond van Gerrit de Broen (II) verbindt de brug de Dyk Straat met de Korte Dyk Straat. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1847. Toen schreef de gemeente Amsterdam een aanbesteding uit voor het vernieuwen van deze brug. Die brug was al in 1889 aan vervanging toe, samen met brug 292. De beide bruggen lijken dan ook sterk op elkaar. Een aannemer zag kans de twee bruggen voor nog geen 9000 gulden (samen) te bouwen volgens een ontwerp van de Dienst der Publieke Werken, vermoedelijk Bastiaan de Greef en/of Willem Springer. Het rijdek bestond toen nog uit houten planken, hetgeen tot diep in de 20e eeuw het geval bleef. De brug is na de jaren zestig van de 20e eeuw een keer vernieuwd; zij heeft sindsdien een wegdek van klinkers. Aan de landhoofden en walkanten is zoutschade te zien.
Brug 288

Brug 288 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de oostelijke kade van de Oudeschans en voert over de Rechtboomssloot. Rondom de brug staat een aantal gemeentelijke en rijksmonumenten, maar er heeft hier ook relatieve nieuwbouw plaatsgevonden. Er ligt hier al eeuwen een brug. Op de plattegrond van Amsterdam uit 1599 van Pieter Bast is al een (wellicht dubbele) ophaalbrug te zien. De kaart uit 1625 van Balthasar Florisz. van Berckenrode laat een enkele ophaalbrug zien over de Boom Sloot (de toevoeging Recht volgde later), die hier uitmondt in de Montelbaens Burchwal. Gerrit de Broen tekende in 1737 hier ook een ophaalbrug. Stadsarchitect Abraham van der Hart heeft in zijn tijd een ontwerp getekend voor nieuwe stenen landhoofden met val, maar toen Jacob Olie in 1863 langskwam, lag er nog een houten ophaalbrug. Die brug hield het waarschijnlijk tot 1924 vol, toen schreef de gemeente Amsterdam een aanbesteding uit voor een nieuwe brug. Vanaf 12 mei 1924 was de brug voor 18 weken gestremd. De brug die er in 2017 ligt is neergelegd in 2004, waarbij ze een betonnen fundering en vermoedelijk ook betonnen overspanning kreeg. De brug behield haar laat-19e-eeuwse balustrades, opvallend daarin zijn twee natuurstenen pylonen aan de kant van de Oudeschans. De brug stond tot april 2016 enigszins bekend als Lastagebrug. Per die maand trok de gemeente Amsterdam alle officieuze benamingen van bruggen in en ging de brug alleen met haar nummer door het leven.
Lanxmeerpoort

De Binnenpoort of Lanxmeersepoort, is de enige nog staande stadspoort in de vestingstad Culemborg in de Nederlandse provincie Gelderland. De grachten en restanten van de stadsmuur in de binnenstad van Culemborg zijn uit de veertiende eeuw, net als de monumentale Binnenpoort, de laatste stadspoort. Nog altijd zijn de sleuven zichtbaar waardoor een valhek kan worden neergelaten. De poort heeft een hoogte van 37,3 meter. De oorspronkelijke Lanxmeersepoort uit 1318 hoort bij de ommuring van het oudste stadsdeel rondom het grote marktplein. De muren boden bescherming tegen rondtrekkende bendes en het geweld van talrijke oorlogjes die werden uitgevochten in dit grensgebied tussen Utrecht, Holland, Gelre en Brabant. Alleen via de zeven stadspoorten kon men de stad in of uit. Om 21.55 uur luidt (nog altijd) de papklok. Een waarschuwing voor het sluiten van de poorten om 22.00 uur. Na een laatste bord pap is het tijd om naar bed te gaan. Niet veel later werd ook de aangrenzende nederzetting Lanxmeer ommuurd en vormde een nieuw stadsdeel van het snel groeiende Culemborg. De Lanxmeersepoort, die de oude stad met de 'Nieuwstad' verbond, is sindsdien een binnenpoort.
Loosduins Museum

Het Loosduins Museum in Den Haag is een museum dat zich richt op het cultureel erfgoed van het stadsdeel Loosduinen, dat haar oorsprong heeft in de twaalfde eeuw, toen Floris III van Holland er een hofstede oprichtte. Van 1811 tot 1923 was Loosduinen een zelfstandige gemeente. Geschiedenis Het museum, dat werd gesticht door de Stichting Oud Loosduinen, werd in 1983 geopend door burgemeester Frans Schols van Den Haag. Het Loosduins Museum is gehuisvest in “De Koreschuur”, een negentiende-eeuws gebouw dat hoort bij de molen De Korenaer/Prins Maurits uit 1721, waarvan de geschiedenis teruggaat tot de veertiende eeuw. Het museum wordt ook wel Loosduins Museum “De Korenschuur” genoemd. Activiteiten Het museum, dat geheel door vrijwilligers draaiend wordt gehouden, besteedt aandacht aan de geschiedenis van Loosduinen door middel van tentoonstellingen, rondleidingen en rondvaarten en onderzoek.. De vaste tentoonstelling gaat onder meer over de periode van de Romeinen en de Cananefaten, die aan het begin van de jaartelling in deze omgeving woonden. Ook de band van Loosduinen met de graven van Holland wordt belicht. In het bijzonder is er aandacht voor de abdij die graaf Floris IV van Holland met zijn vrouw Machteld van Brabant in 1228 stichtte. En de legende van het “Het wonder van Loosduinen” in 1276, toen Margaretha van Holland, de echtgenote van graaf Herman I van Henneberg-Coburg, als gevolg van een vloek op Goede Vrijdag 365 kinderen zou hebben gebaard. Daardoor was Loosduinen eeuwenlang een bedevaartsoord voor mensen die een onvervulde kinderwens hadden. Verder wordt in het museum aandacht besteed aan de dorpsbewoners, boeren en tuinders van Loosduinen, dat in 1811 een gemeente werd en in 1923 samengevoegd werd met de gemeente Den Haag. Zo geeft het museum toegang tot vele archieven, waaronder Retroacta van de Burgerlijke Stand, bidprentjes, genealogieën en de Loosduinse Krant. Op scholen verzorgt het museum gastlessen, waartoe het ook lesbrieven publiceert. Het museum bezit, sinds eind jaren negentig, een schip uit circa 1920; het is een ruim 11 meter lange praam van het type zeilende westlander. Zie ook Lijst van musea in Den Haag Externe links Loosduins Museum op de website van de Vereniging voor Vreemdelingenverkeer Loosduins Museum op de website van Open Monumentendag
Ellewicker Feld

Das Ellewicker Feld ist ein 72 ha großes Naturschutzgebiet auf dem Stadtgebiet von Vreden im Kreis Borken in Nordrhein-Westfalen. Lage, Ökologie Das Ellewicker Feld liegt westlich von Vreden in der Nähe des Dorfes Ellewick-Crosewick im münsterländischen Kreis Borken, ganz in der Nähe der Grenze zu den Niederlanden. Es besteht fast ausschließlich aus Grünland, beinhaltet aber einige kleinere Gewässer. Diese sind entweder alte Weidetümpel oder in den letzten Jahren angelegte Blänken. Tourismus Das Ellewicker Feld liegt in direkter Nachbarschaft des bekannten Zwillbrocker Venns. Das Naturschutzgebiet ist an das Radverkehrsnetzes NRW angebunden (Wabe 56) und liegt an der grenzüberschreitenden Flamingoroute, eine Themenroute der Radregion Münsterland. Der Knotenpunkt 48 und damit der Anschluss an das niederländische Knotenpunktsystem liegt westlich direkt auf der niederländisch-deutschen Grenze. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Borken Liste der FFH-Gebiete in Nordrhein-Westfalen Weblinks Naturschutzgebiet „Ellewicker Feld“ (BOR-042) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Natura-2000-Gebiet: „Zwillbrocker Venn und Ellewicker Feld“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Zwillbrocker Venn und Ellewicker Feld auf der Tourismusseite des Kreis Borken; abgerufen am 1. November 2021. Ellewicker Feld und Zwillbrocker Venn (NaTourZeit). (PDF) Landesanstalt für Ökologie, Bodenordnung und Forsten NRW, abgerufen am 22. Dezember 2017 (deutsch). Einzelnachweise
Zilster molen

De Zilster Molen is een windmolen van het type beltmolen in Zeelst. De molen is gebouwd in 1858 en werd gebruikt als korenmolen. Het is een ronde bakstenen bovenkruier. De Zilster molen werd gerestaureerd of hersteld in 1947, 1964 en 1992. De molen is altijd in handen van particuliere molenaars geweest. Vroeger heeft hij ook als oliemolen dienstgedaan. Tegenwoordig is de molen geheel maalvaardig, maar ze is niet meer in bedrijf. De Zilster Molen is de lichtst draaiende molen van Nederland. Hij bevindt zich niet ver van het oude centrum van Zeelst en maakt van hetgeen daarvan is overgebleven, een mooi ensemble uit. Doordat de omgeving van de molen geheel in beslag genomen wordt door stedelijke nieuwbouwwijken is de band met het oorspronkelijke landschap vrijwel verdwenen. Maar de molen vangt nog genoeg wind. In de nachtelijke uren van 28 juni 2026 rukten zware windstoten de kap van de molen af. Deze werd met wieken en bovenwiel aan de voet van de molen geworpen. Een deel van het bakstenen lijf werd ook zwaar beschadigd. Meerdere omliggende huizen en auto's liepen schade op. Externe link Zilster Molen
Steenvoetsluis

De Steenvoetsluis (brug 291) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze vormt de verbinding tussen de Nieuwe Uilenburgerstraat en de Uilenburgersteeg. Ze overspant daarbij de Houtkopersburgwal. De brug ligt dan wel in hartje Amsterdam, er zijn relatief weinig gemeentelijke en rijksmonumenten te vinden rondom de brug. Dat wordt veroorzaakt door een grootste sloopactie eind jaren zestig van de 20e eeuw aan de zuidkant van de brug. De gemeente wilde op de plaats van de Jodenbreestraat een snelweg richting Prins Hendrikkade en daarvoor werd die verbreed en de tussenliggende straat Joden Houttuinen verdween in haar geheel. De rooilijn van de Jodenbreestraat schoof richting noord op en er kwam op die plaats het Maupoleum (opening 1971) dat nauwelijks vijfentwintig jaar zou staan en toen alweer vervangen werd door nieuwbouw. De Uilenburgersteeg liep onder het Maupoleum door, maar kwam na de sloop daarvan weer vrij te liggen. Het voormalige eiland Uilenburg heeft trouwens slechts drie oeververbindingen, de Steenvoetsluis, de Keizersbrug en de Peperbrug. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende op zijn kaart van 1625 hier al een vaste brug in. Een brug op houten jukken met vijf doorvaarten. Ze overspande de "Houtcoopers Burchwal" en leidde van "Uilenburch" naar de "Uilenburch Steech". Pieter Bast had op zijn plattegrond van 1599 ook een brug ingetekend, maar grote delen van Uilenburg waren toen nog onbebouwd. De moderne geschiedenis van brug begint in 1728. Deze jaarsteen is ten minste te zien op een tekening van Nicolaas Martinus Wijdoogen (rond 1845) en ook op een tekening van Eduard Alexander Hilverdink (rond 1870). De brug zou toen eerst vervangen zijn door een houten brug op stenen voet (Steenvoetbrug) en weer later naar een stenen welfbrug, Steenvoetsluis. De plattegrond Gerrit de Broen uit 1737 bevestigt dat de brug gewijzigd is ten opzichte van de situatie van Van Berckenrode. Deze welfbrug verdween rond 1877 toen er een nieuwe brug werd geplaatst naar een ontwerp van de Dienst der Publieke Werken, waar toen Bastiaan de Greef en Willem Springer de dienst uitmaakten, zonder dat de brug aan hun toegeschreven kan worden (de dienst werkte als collectief). De welfbrug werd vervangen door een ijzeren liggerbrug. Deze brug is vastgelegd op een foto van rond 1900. De brug is eind jaren zestig, begin jaren zeventig van de 20e eeuw even weg. De gracht werd gedempt in verband met de bouw van het Maupoleum (Burgemeester Tellegenhuis), maar in 1977 werd besloten de gracht weer uit te graven, waarbij er weer tevens een brug werd neergelegd. De brug kwam opnieuw uit de koker van de Publieke Werken, waar toen Dirk Sterenberg werkzaam was. Zijn hand is terug te vinden in de afgeronde betonnen overspanning tussen de bakstenen pylonen. De balustrades op de brug bestaat uit bakstenen gewelven met daarover een ijzeren/stalen leuning, iets wat terug te vinden is in Sterenbergs veel grotere Keizersbrug. Een andere overeenkomst is dat de namen van beide bruggen uitgehakt zijn uit een natuurstenen deksteen in plaats van uitgefreesd uit metaal.
Militair erehof Den Haag Kerkhoflaan

Het Militair erehof Den Haag Kerkhoflaan is de laatste rustplaats van Nederlandse militairen die sneuvelden tijdens de Slag om Den Haag op 10 mei 1940. Geschiedenis In de weken na 10 mei 1940 werden op op de Algemene Begraafplaats Kerkhoflaan circa 160 militairen ter aarde besteld. De militairen sneuvelden deels tijdens de gevechten op en om de vliegvelden Ockenburg, Ypenburg en Valkenburg. Daarnaast was een groot aantal het slachtoffer van de bombardementen op de Nieuwe Alexanderkazerne en Legerkamp Waalsdorp. Bij elk graf op het militaire erehof was een houten kruis geplaatst met daarop de personalia van de gevallen militair. Op het militaire erehof werd in 1942 een monument geplaatst, met daarop de namen van alle militairen waarvan men veronderstelde dat die op deze begraafplaats waren begraven. Vijf van de genoemde militairen vonden elders op dezelfde begraafplaats hun laatste rustplaats. Ten tijde van de plaatsing van het monument werden ook alle grafkruizen verwijderd. Later werden op het monument nog de namen toegevoegd van een militair die kort na de Slag om Den Haag zelfmoord had gepleegd en twee militairen die in oktober van dat jaar sneuvelden tijdens het ontmantelen van bommen. In de jaren zestig werd een militair op het erehof herbegraven, nadat hij aanvankelijk was bijgezet in een familiegraf in Loosduinen. Het monument is vervaardigd door beeldhouwer Dirk Bus en werd uitgevoerd in Franse kalksteen. Het monument zal in stilte zijn geplaatst, in de maanden tussen 22 juli 1942 en 25 september 1942, toen kranten respectievelijk melding maakten van de komst en de voltooide plaatsing van het monument, zonder daarbij een precieze datum te vermelden. Tot 1952 werd er jaarlijks bij het monument een officiële herdenking georganiseerd. De officiële herdenkingen stopten, toen in oktober van dat jaar het Monument Grenadiers en Jagers werd onthuld op de Hofweg. Herdenkingen die daarna plaatsvonden waren bescheiden van karakter en omvang. Sinds 2009 worden er op het militaire erehof weer jaarlijkse plechtigheden georganiseerd op 10 mei, de dag waarop de Slag om Den Haag plaatsvond. Galerij Zie ook Monument Bombardement Alexanderkazerne Militair erehof Den Haag Westduin
Mr. Visserplein

Mr. Visserplein (« Place M. Visser » en néerlandais) est une place du centre d'Amsterdam, aux Pays-Bas, sur l'intersection de la Waterlooplein, la Jonas Daniël Meijerplein, la Muiderstraat, la Valkenburgerstraat, la Rapenburgerstraat et la Jodenbreestraat. La place porte le nom de Louis Ernest Visser, qui était président de la cour suprême des Pays-Bas de 1939 à 1940 et qui a courageusement résisté à l'oppression des juifs sous l'occupation allemande pendant la Seconde Guerre mondiale. Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Amsterdam
Veebrug

De Veebrug (brug 261) is een vaste brug in Amsterdam-Oost. Ze overspant het Lozingskanaal en is gelegen in de Veelaan. Ze verzorgt de verbinding tussen het Zeeburgerpad en de Zeeburgerdijk. De Veelaan begint bij de Cruquiusweg, steekt de Nieuwe Vaart over middels de Slachthuisbrug en sluit over het Lozingskanaal aan op de Molukkenstraat. De vernoeming Veebrug is afkomstig van de Veemarkt die hier vanaf rond 1883 tot midden 20e eeuw werd gehouden. De geschiedenis van de Vee- en Slachthuisbrug gaat gelijk op. In 1882 werd een ontwerp gemaakt om de twee bruggen aan te leggen. Daarbij kwam er een vaste brug over het Lozingskanaal, die grotendeels voor de waterverversing was. In maart 1883 waren de bruggen al in bouw, terwijl de Veemarkt nog bijna geheel moest worden ingericht. Destijds was de Dienst der Publieke Werken al verantwoordelijk voor de ontwerpen van bruggen. De architecten Bastiaan de Greef en Willem Springer waren toen verantwoordelijk voor de bruggen, maar de bouwtekeningen destijds vermeldden geen naam, de Publieke Werken werkte als een collectief. In 1901 moest de brug aangepast worden op de komst van de gemeentetram; ook toen moest de PW zich ermee bemoeien. Eind jaren 1950-1959 moesten beide bruggen vernieuwd worden. Vanaf augustus 1960 werd er achttien maanden gewerkt aan de sloop van de oude bruggen en het plaatsen van nieuwe. In die periode was architect Cornelis Johannes Henke werkzaam bij de Dienst der Publieke Werken, naast brugarchitecten ren Dirk Sterenberg en Dick Slebos. De drie beïnvloedden elkaar regelmatig, Henke was minder bekend, hij zou slechts rond de 35 bruggen ontwerpen. De brug vertoont overeenkomsten met de bruggen die ontworpen werden voor Amsterdam-Slotervaart: betonnen overspanningen met betonnen pijlers/jukken met eenvoudige balustrades, hier groen (in verband met de gemeentevoorschriften) in plaats van blauw.
Brug 280

Brug 280 of Montelbaanbrug is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de noordwestelijke kade van de Oudeschans, die in het noorden overigens Kalkmarkt heet. Ze overspant de Waalseilandsgracht. Op een enkel gebouw na zijn alle gebouwen hier uitgeroepen tot gemeentelijk dan wel rijksmonument. Het opvallendste gebouw in de laatste groep is de Montelbaanstoren, naamgever van de brug. Er ligt hier al eeuwen een brug. Joan Blaeu tekende hier al een brug vlak naast de Monkelbaens Toor; het is dan 1649. Een kaart eerder (1625) van Balthasar Florisz. van Berckenrode liet hier nog een afgepaalde haven zijn, de Oude Wael, de Montelbaenstooren stond er toen wel al. Een herdruk uit 1657 laat wel een brug zien. Gerrit de Broen noemt de brug op zijn kaart van 1717 Toren Brug. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1856. De voorloper van de Dienst der Publieke Werken liet hier toen een houten ophaalbrug vervangen door een ijzeren ophaalbrug. Deze eerste ijzeren ophaalbrug kwam uit de pen van stadsarchitect Bastiaan de Greef. Zijn stijl is onder meer herkenbaar in de dopjes op de pijlers. Deze brug hield het langer dan 50 jaar vol, maar was toen aan vervanging toe. De Greefs assistent Willem Springer, die de dopjes overnam, ontwierp daartoe een ijzeren liggerbrug. Dit soort type brug was goedkoper te bouwen en in het onderhoud; bovendien voeren er te weinig hoge schepen alhier; de brug moest per jaar circa 20 geopend worden. Er is daarna nog aan de brug gewerkt, totdat ze in 2000 geheel uit elkaar werd gehaald. Men probeerde daarbij de brug weer volgens het origineel uit 1909 terug op de bouwen. De brug heeft dan in wezen vijf doorvaarten, waarvan de buitenste twee tot opslag dienen en zijn afgetimmerd. De brugpijlers zijn grotendeels van baksteen, afgetopt met natuurstenen versieringen. Tussen de pijlers zijn de buitenste liggers zichtbaar waarop een steenachtige afsluitlaag ligt. De balustrades bestaan uit siersmeedwerk met vakwerk en kruisverbanden dat refereert aan de 19e eeuw. Tot april 2016 werd de brug officieus aangeduid als Montelbaansbrug. In die maand schrapte de gemeente alle officieuze vernoemingen voor bruggen. Sindsdien dient de brug officieel aangeduid te worden met haar nummer.
Air Operations Control Station Nieuw-Milligen

The Air Operations Control Station Nieuw-Milligen (AOCS NM) of the Royal Netherlands Air Force is located near Nieuw-Milligen (in the municipality of Apeldoorn). It is home to: the 710th Sqn. Control & Reporting Centre Squadron (CRC) the 711th Sqn. Air Traffic Control Squadron (MilATCC, i.e. Military Air Traffic Control Centre) It is the air traffic control centre for all military air traffic in the Netherlands, as well as the centre for Air Battle Management, Air Surveillance, Fighter and SAM Control, and Alerting. Air traffic control and information service is also provided to civilian traffic operating within its airspace. AOCS NM uses DutchMil as its callsign for air traffic control services, and Bandbox as a callsign for the military Control and Reporting Centre (CRC). The base started out as a remount facility in 1860 as Kamp Nieuw-Milligen. A small military airstrip was added to the base in 1913, primarily for diversions, and this remained in use as such until 1940, when it was destroyed by the Dutch military to prevent it from being used by the Germans. The runway was not rebuilt after the war, but there is a helipad, located on the north side of the base. The ICAO codes refer to the ATC and CRC units, not the helipad. On 2 April 2024 it was announced that the Medium Power Radar (MPR) had been retired after being in service for 52 years. References
Kattenbrug (Groningen)

De Kattenbrug is een brug over het Schuitendiep in Groningen. De vaste brug is aangelegd om het openbaar vervoer van de binnenstad te verplaatsen naar de Diepenring. De bouw werd in 2018 goedgekeurd en zou in 2019 worden aangelegd. Uiteindelijk startte in de bouw maart 2021. In augustus van dat jaar zou de brug gereed zijn, maar een bezwaar vertraagde de aanleg met zes maanden. Sinds 11 februari 2022 is de brug gereed voor gebruik. De brug ontleent zijn naam aan de ligging aan het einde van het Gedempte Kattendiep. Voor de demping van dit diep (1880) lag hier een brug als onderdeel van de weg langs het Schuitendiep. Trivia Een van de bijnamen van de dichtbij gelegen Trompbrug is, vanwege zijn grootte, Kattenbrugje. Zie ook Lijst van bruggen in Groningen (stad)
Sint-Jozefkapel (Hilleshagen)

De Sint-Jozefkapel is een kapel in Hilleshagen in de gemeente Gulpen-Wittem in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel staat aan zuidzijde van de Hilleshagerweg aan de westkant van Hilleshagen, vlak voor het binnenrijden van de plaats komende vanaf Mechelen. De kapel is gewijd aan Jozef van Nazareth. Geschiedenis In 1947 werd de kapel gebouwd door inwoners van Hilleshagen als dank voor de bescherming tijdens de oorlogsjaren. Opbouw De betreedbare kapel opgetrokken in kunradersteen staat vanuit de weg gezien op een lichte verhoging, bereikbaar via een trappetje. De kapel heeft een topgevel en wordt gedekt door een zadeldak van leien. In elk van de twee zijgevels bevinden zich twee rondboogvensters en de achterzijde is een rechte blinde gevel. In de frontgevel bevindt zich een rondboog, afgesloten met een ijzeren hek, die toegang geeft tot de binnenzijde. In de kapel staat er een altaar waarop een beeld is geplaatst van de heilige Jozef die een kind vasthoudt. Zie ook Lijst van veldkapellen in Gulpen-Wittem
Al-Fourqaan-moskéen

Al-Fourqaan-moskéen er en islamisk salafistisk moske Eindhoven, Nederlandene. Moskeen har været i mediernes søgelys siden 2005 for sin jihadiske imam Eisha Bersham fra Bosnien. Efterretningstjenesten AIVD klassificerede ham som en trussel mod den nationale sikkerhed, og ministeren for integration og immigration Rita Verdonk reagerede ved at forbyde ham adgang til landet som en uønsket udlænding. Domstolen i Amsterdam afgjorde oprindeligt at imamen godt måtte blive i landet, men den 27. april 2007 fastslog Raad van State (statsrådet i Nederlandene) til sidst at han ville blive udvist fra Nederlandene i 10 år. To andre mænd bad regelmæssigt i Al-Fourqaan-moskéen; Ahmed El Bakiouli og Khalid El Hassnoui. De blev angiveligt rekrutteret af den Algeriske terrorgruppe Groupe Salafiste pour la Prédication et le Combat til at kæmpe i den hellige krig. De blev begge dræbt i Kashmir (Indien) hvor muslimer har kæmpet en separatistisk krig. Kilder Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside Arkiveret 21. februar 2012 hos Wayback Machine (nederlandsk/hollandsk)