NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pepergasthuis

Het Pepergasthuis is een hofje in de Nederlandse stad Groningen. De officiële naam luidt Geertruidsgasthuis, maar het heeft altijd bekendgestaan als het Pepergasthuis, naar de naam van de straat waaraan het is gelegen, de Peperstraat. Geschiedenis Het Pepergasthuis is in 1405 gesticht door vader en zoon Solleder. Oorspronkelijk diende het als gasthuis voor pelgrims die naar Groningen kwamen. In de Martinikerk werd een relikwie bewaard van Johannes de Doper, dat zeer veel pelgrims naar Groningen lokte. Vanwege die bestemming werd de kapel, die in 1482 bij het gasthuis werd gebouwd, vernoemd naar Gertrudis van Nijvel, die als beschermheilige van de reiziger gezien werd. Het Pepergasthuis verwierf veel landerijen in de omgeving van de stad, met name in Heidenschap en Beijum. De parochiekerk van Heidenschap en de kapel te Beijum werden vóór 1500 geïncorporeerd in het gasthuis. De priester trad vermoedelijk op als dorpspastoor van Heidenschap tot afbraak van het dorpskerkje in 1589. Na de reductie van Groningen in 1594 kreeg het complex, zoals alle katholieke gebouwen, een nieuwe bestemming. Het gasthuis werd een wooncomplex voor oudere stadjers. Groningers van 50 jaar en ouder konden zich inkopen in het gasthuis. Zij kregen dan tot hun dood niet alleen huisvesting, maar ook verzorging. De bewoners werden conventualen genoemd. Daarnaast werd een deel van het complex ingericht als dolhuis. De arme zielen die hier terechtkwamen konden op zondag tegen betaling bezichtigd worden. In 1702 verhuisden de dollen naar een nieuw gasthuis, het Sint Anthonygasthuis aan de Rademarkt. Het complex is meerdere malen uitgebreid, voor het laatst in 1861. Huidige functie In de loop van de twintigste eeuw kwamen steeds meer woningen in het complex leeg te staan. De inkoopsom bleek steeds meer een barrière. In 1954 werd daarom besloten dat de woningen ook gehuurd konden worden, waarna de leegstand snel verdween. Stichting Stadsherstel Groningen, later opgegaan in wooncorporatie Lefier StadGroningen, nam het complex in 1989 over en liet de woningen grondig restaureren. De kapel is sinds 1991 in gebruik voor oecumenische diensten. In de oude eetzaal kan gehuwd worden. De woningen worden nu verhuurd door een woningcorporatie (Lefier) en zijn zeer in trek.
Lago di Paterswolde

Il lago di Paterswolde (in olandese: Paterswoldsemeer o Paterswoldse Meer o Paterswoldermeer) è un lago artificiale di 2,7 km² del nord-est dei Paesi Bassi, situato a cavallo del confine tra le province della Drenthe e di Groninga (provincia). Prende il nome dal villaggio della Drenthe di Paterswolde (che con Eelde forma il centro abitato di Eelde-Paterswolde, frazione del comune di Tynaarlo). Geografia Collocazione Il tratto meridionale del lago si trova nella nord/nord-orientale della provincia della Drenthe, mentre il tratto settentrionale si trova nella parte centro-meridionale della provincia di Groninga. Il lago di Paterswolde è situato poco a nord-ovest di un altro lago, il lago di Zuidlaren (Zuidlaardermeer; lago che prende il nome dalla località di Zuidlaren). Località Haren (Groninga) Eelde-Paterswolde (Drenthe) Storia Fino alla metà del XVIII secolo l'area su cui sorge il lago era ancora una zona di torbiere. Il lago fu ricavato dall'escavazione di queste torbiere, iniziata nel 1740 da famiglie frisoni che si erano stabilite in zona. A partire dall'inizio del XX secolo, il lago iniziò ad essere frequentato come meta turistica da parte degli abitanti della città di Groninga. Nel 1927, fu costruita una diga tra Hoornsediep e Nijeveensterwiek per consentire di poter raggiungere il lago anche via acqua per mezzo di piccole imbarcazioni. Tra il 1971 e il 1973, fu quindi progettata un'area ricreativa chiamata Hoornsemeer. Turismo Il lago di Paterswolde è frequentato soprattutto dagli amanti degli sport acquatici. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su lago di Paterswolde Collegamenti esterni (NL) Paterswoldsemeer, su paterswoldsemeer.nl. (NL) Meerschap Paterswolde, su meerschap-paterswolde.nl.
Flugplatz Oostwold

Der Flugplatz Oostwold (niederländisch: Vliegveld Oostwold; Groningen Airport Oostwold; ICAO-Code: EHOW) ist ein Flugplatz 6 km nördlich von Oldambt in der Provinz Groningen. Flugplatzdaten Der Flugplatz hat eine asphaltierte Piste mit 800 m Länge und 20 m Breite. Vor März 2023 hatte die Landebahn eine Länge von 900 Meter Länge; wobei die ersten 600 Meter mit Grassteinen gepflastert waren. Geschichte Der Flugplatz Oostwold wurde 1960 gegründet und erhielt 1976 seine aktuelle Größe. Die Gesamtlänge beträgt 1050 Meter. Ursprünglich wurde der Flugplatz nur für landwirtschaftliche Luftfahrtzwecke genutzt, aber in den letzten Jahren ist die landwirtschaftliche Luftfahrt fast vollständig verschwunden. Der Flugplatz wird heute als Flugplatz der Allgemeinen Luftfahrt genutzt. Im April 2023 wurde eine neue asphaltierte Landebahn mit der Länge von 871 m und der Breite von 20 m eröffnet. Flugbetrieb In der Ausnahmegenehmigung des Ministers für Verkehr, öffentliche Arbeiten und Wasserwirtschaft hieß es, dass die Höchstzahl der Bewegungen auf 4800 festgesetzt wurde. Im Jahr 2012 wurde diese Zahl auf 8000 erhöht. Auf der Grundlage der neuen Rechtsordnung des Luftverkehrsgesetzes hat der Provinzrat auf Antrag des Betreibers einen Flugplatzbeschluss erlassen, der diesen Flugplatz als dauerhaften Flugplatz festlegt. Dieser geht von einem Anstieg der Flugbewegungen auf 17.500 pro Jahr aus. Im Jahre 2022 wurden 5902 Flugbewegungen durchgeführt. Siehe auch Liste der Flughäfen und Flugplätze im Königreich der Niederlande Weblinks Website des Flugplatzes Einzelnachweise
Oostwold Airfield

Oostwold Airfield (Dutch: Vliegveld Oostwold), (ICAO: EHOW) also known as Groningen Airport Oostwold, is a small general aviation aerodrome in Oostwold, a village in municipality of Oldambt in the province of Groningen in the Netherlands. The airfield is 3 NM (5.6 km; 3.5 mi) north of the city of Winschoten. It has one runway, 07/25, with a length of 880 meters (2,887) feet. It has a grass surface, with a narrow concrete strip available for the first 600 meters (1,968 feet) in the 25 direction. Except for flights from Schengen countries, no international flights are allowed. References External links Media related to Oostwold Airport at Wikimedia Commons Oostwold Airport, official website Photos taken at Oostwold (EHOW) from Airliners.net
Verzorgingsplaats Knuvelkes

Verzorgingsplaats Knuvelkes is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A2 Amsterdam-Luik tussen afritten 57 en 58 ten oosten van Eijsden in de gemeente Eijsden-Margraten. Het is de laatste Nederlandse verzorgingsplaats op de A2 voor de grens met België. Bij Knuvelkes ligt een tankstation van Shell. Doordat het tankstation het laatste is voor de grens op routes naar het zuiden, is het een bekend station voor lifters, mensen die nog in Nederland willen tanken, etc. Tot 2002 was er een grenswisselkantoor waar guldens gewisseld konden worden voor vreemde valuta, met name Belgische en Franse franken. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Patiel. Oplaadpunt De verzorgingsplaats beschikt ook over een overdekt oplaadpunt in de vorm van een snellaadstation voor elektrische auto's, geëxploiteerd door Fastned. Hiermee kunnen elektrische voertuigen binnen korte tijd worden opgeladen. De overkapping voorziet in de stroomvoorziening door middel van zonnepanelen. Televisie In een aflevering van de tv-serie Flikken Maastricht speelt de ontknoping (arrestatie van de 'boef') zich hier af. Het gaat om de aflevering 5 van seizoen 2, "Kidnap". In de aflevering "Eeuwige Trouw" (seizoen 3, aflevering 1) moeten Wolffs en Van Dongen naar Amsterdam om de woning van een slachtoffer te doorzoeken. Onderweg naar Amsterdam, terwijl Wolffs en Van Dongen ruzie hebben, stopt Eva op de verzorgingsplaats de Knuvelkes. Dit is natuurlijk in werkelijkheid niet mogelijk, daar de Knuvelkes in zuidelijke richting van Maastricht aan de A2 ligt. Amsterdam ligt in noordelijke richting.
Heilige Clemenskerk (Nuenen)

De Heilige Clemenskerk, niet te verwarren met de Sint-Clemenskerk in Gerwen ook in de gemeente Nuenen, Gerwen en Nederwetten, is de rooms-katholieke parochiekerk van Nuenen, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk bevindt zich aan Park 53. De kerk werd in 1871 gebouwd naar ontwerp van Carl Weber. Ze verving de schuurkerk die zich ongeveer op dezelfde plaats bevond. De driebeukige bakstenen kruisbasiliek is gebouwd in een traditionalistische, eclectische stijl met elementen uit de romaanse en de gotische bouwkunst. De 60 meter hoge westtoren telt vijf geledingen, waarvan de bovenste geleding een achtkante vorm heeft en getooid wordt door een eveneens achtkante spits. In de toren bevindt zich de Mariaklok, gegoten in 1490 door Jan van Venlo. Ze weegt 1420 kg en is afkomstig uit de oude Clemenskerk waarvan de resten in 1886 werden gesloopt. In 1910 werden kapellen en een sacristie aangebouwd, welke werden ontworpen door Jan Stuyt. Tussen 1960 en 1970 werd het interieur aangepast aan de denkbeelden uit die tijd, en omstreeks de wisseling van de 20e naar de 21e eeuw werd de kerk gerestaureerd en werd het interieur opnieuw aangepast en herschilderd in de oorspronkelijke kleuren. Ook de heiligenbeelden werden toen opnieuw gepolychromeerd. Het kerkmeubilair bevat vooral voorwerpen en beelden uit de laatste decennia van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw. In de kerk bevindt zich een Smits-orgel uit 1882. Links van de kerk bevindt zich de ingang naar de begraafplaats, en rechts van de kerk vindt men de pastorie uit 1910. Zie ook Oude Sint-Clemenskerk of Oude kerk, te Nuenen. Externe links ReliWiki Parochie Nuenen
Luchtenburg (Ulvenhout)

Luchtenburg is de naam van een landgoed dat zich bevindt ten zuiden van Ulvenhout. Het is een honderdtal ha groot en vormt één geheel met de landgoederen Valkenberg en Hondsdonk. Het landgoed is in particulier bezit. Geschiedenis De geschiedenis van het landgoed gaat terug naar 1518, toen Hendrik III van Nassau, heer van Breda, 15 bunder woeste grond uitgaf aan zijn rentmeester, Hendrik Montens. Een kaart uit 1802, vervaardigd door de Brusselse landmeter J. Dodumont, toonde een situatie die sindsdien vrijwel onveranderd is gebleven. Landhuis Het landhuis is van oorsprong 17e-eeuws en vermoedelijk uit een boerderij ontstaan. In 1850 werd het uitgebreid met een tweede verdieping. Hiernaast zijn een aantal bijgebouwen aanwezig, zoals een boerderij, een Vlaamse schuur en een bakhuis. Landgoed Het landgoed is in formele stijl aangelegd. Het bestaat uit een afwisseling van bossen, houtwallen en landbouwenclaves. Met uitzondering van de directe omgeving van de woningen is het gebied vrij toegankelijk.
Westerdokseiland

Westerdokseiland est à la fois une île et un quartier de l'arrondissement Centrum d'Amsterdam, aux Pays-Bas. Située entre le Westerdok et l'IJ, elle fut créée en 1832 lors de l'aménagement de la digue du Westerdoksdam qui permit d'isoler les Westelijke Eilanden des eaux de l'IJ, encore soumises au phénomène de marée à l'époque. Le quartier de Oosterdok fut créé au même moment et sur le même modèle. L'île fut dans un premier temps utilisée pour permettre l'aménagement de lignes de chemin de fer. Dans la période récente, de nombreux logements ont été construits sur l'île le long de la rive sud de l'IJ. Les eaux du Westerdok sont aujourd'hui entre autres utilisées comme Marina. Portail d’Amsterdam Portail des îles
Westerdokseiland

Het Westerdokseiland is een eiland in Amsterdam tussen het Westerdok en het IJ. Het ontstond in 1832 toen door aanleg van de Westerdoksdam dit deel van het IJ werd afgescheiden en daardoor ook geen eb en vloed meer kende in het tot 1870 nog in open verbinding met de Zuiderzee staande IJ. Aan de westzijde ontstond zo de omsloten watervlakte die nu Westerdok heet. Aan de oostkant ontstond op soortgelijke wijze het Oosterdok. Het Westerdokseiland was vanaf de jaren twintig jarenlang vooral in gebruik als een spoorwegemplacement, dat via de spoorbrug Westerdokseiland verbonden was met de sporen van het achtergelegen Centraal Station. Op het amper vier hectare grote eiland groeiden meer dan 150 wilde plantensoorten. Dat had alles te maken met het havenverleden van het eiland, en de aanwezigheid van het Koloniaal etablissement aan de Westerdoksdijk. Geen werelddeel ontbrak: aardpeer, alsemambrosia, bezemkruid, sorgo, kafferkoren en zegekruid. In het begin van de 21ste eeuw is hier grootschalige woningbouw gerealiseerd. Het betreft hier grote appartementencomplexen. Bij de aanleg is geen rekening gehouden met de zichtlijnen vanuit de oude stad, zo heeft bijvoorbeeld de Prinsengracht het uitzicht op het IJ geheel verloren. Bij de aanleg van het IJdock, een nieuw aan het Westerdokseiland aangeplempt schiereiland, heeft men dit ondervangen door inkepingen te maken in de bebouwing. Het water van het Westerdok heeft tegenwoordig onder andere de functie van jachthaven. Aan het einde van het eiland loopt de Westerdoksdijk door in de Silodam. Aan het Stenen Hoofd lag eind jaren zestig als studentenonderkomen het schip Caledonia. Gedurende de bouw van het Pontsteigergebouw vertrok hier van 2015 tot 2018 het Distelwegveer naar de NDSM.
Het Meerdal

Het Meerdal is een vakantiepark van Center Parcs in het dorp America. Het park ligt midden in het natuurrijke gebied De Peel. De Kasteeltuinen van Arcen en het attractiepark Toverland in Sevenum liggen in de directe omgeving. Geschiedenis Het werd geopend in 1971 als derde park van Center Parcs (en het is het oudste park dat nu nog steeds in handen is van de keten). Het park werd geopend onder de naam Bos en Strand. Na het eerste seizoen blijkt dat het park minder bezoekers trekt dan de andere twee parken van Center Parcs. Uit uitgevoerd marktonderzoek blijkt dat de naam Bos en Strand mensen doet denken aan een winderig oord, waarna het park wordt hernoemd tot Het Meerdal. In 2019 werd een renovatie aangekondigd. De cottages en de Aqua Mundo zullen tussen 2020 en 2023 vernieuwd worden. Trivia Een ander park van Center Parcs, Limburgse Peel, ligt juist achter Het Meerdal. Dit komt doordat Limburgse Peel eerst eigendom was Gran Dorado, een toenmalige concurrent van Center Parcs.
Millennium Tower (Rotterdam)

Millennium Tower is a 34-story, 149 m (489 ft) skyscraper in Rotterdam, Netherlands design by WZMH Architects and AGS Architecten. It was completed in 2000. The tower was built on Weena in front of the Central station. It is mixed use, the first 15 floors belong to the Rotterdam Marriott Hotel, including 2 restaurant, the other floor are being used as offices. Construction The tower was originally designed to be built with hollow-core slabs, but close to building start the design was changed to incorporate the BubbleDeck system. This was the first time this new method was in use in the Netherlands, and also the first major project worldwide to incorporate this technique. In spite of the late design change, the project was finished before time, due to a reduction in the erection cycles from 10 to 4 days per level, and a reduction in crane lift by app 50 percent. When finished, Millennium Tower was the second tallest building in the Netherlands. Construction features Faster building time Less flooring height due beamless structure resulting in two extra levels within original building height The green credentials: Reduced the number of truckloads into central Rotterdam by 500 References External links The Rotterdam Marriott Hotel Rotterdam official website The Rotterdam Marriott Hotel local Dutch website The Millennium Tower
Millennium Tower (Róterdam)

Millennium Tower es un rascacielos en Róterdam (Países Bajos). Tiene 35 pisos y mide 149 m.​ Fue diseñada por WZMH Architects y AGS Architecten. Se completó en 2000. La torre fue construida en estilo posmoderno frente a la estación central. Actualmente es de uso mixto, los primeros 15 pisos pertenecen al hotel Rotterdam Marriott, incluidos 2 restaurantes, el otro piso se utiliza como oficinas. Tiene 30 000 m² y es de uso mixto.​ Construcción Su construcción comenzó en 1997 y terminó en 2000.​ La torre se diseñó originalmente para ser construida con losas alveolares, pero cerca del inicio de la construcción se cambió el diseño para incorporar el sistema BubbleDeck. Esta fue la primera vez que se utilizó este nuevo método en los Países Bajos, y también el primer gran proyecto en todo el mundo en incorporar esta técnica. A pesar del cambio de diseño tardío, el proyecto se terminó antes de tiempo, debido a una reducción en los ciclos de montaje de 10 a 4 días por nivel, y una reducción en el levantamiento de la grúa en aproximadamente un 50 por ciento. Cuando se terminó, Millennium Tower era el segundo edificio más alto de los Países Bajos. Galería Véase también Anexo:Edificios más altos de Róterdam Referencias Enlaces externos Sitio web oficial del Rotterdam Marriott Hotel Róterdam El sitio web holandés del Rotterdam Marriott Hotel La Torre del Milenio Archivado el 3 de febrero de 2020 en Wayback Machine.
Tour du Millénaire (Pays-Bas)

La tour du Millénaire ou tour Millenium (en néerlandais : Millenniumtoren, en anglais : Millennium Tower) est un gratte-ciel de 149 mètres (avec antennes) de hauteur à Rotterdam aux Pays-Bas construit entre 1997 et 2000. L'immeuble abrite des bureaux et l'hôtel Manhattan. La surface de plancher de l'immeuble est de 38 000 m2. Au premier étage se trouve une passerelle vers le palais de concerts De Doelen. Les architectes du bâtiment sont ; l'agence canadienne WZMH Architects et AGS Architekten & Planners. Début 2024 c'était l'un des dix plus hauts gratte-ciel de Rotterdam et des Pays-Bas. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des plus hauts gratte-ciel de Rotterdam Liste de gratte-ciel européens Liste des plus hauts gratte-ciel de l'Union européenne Liens externes Ressources relatives à l'architecture : PSS The Skyscraper Center Structurae Portail des gratte-ciel Portail de Rotterdam
Millennium Tower (Rotterdam)

Millennium Tower è un grattacielo situato a Rotterdam, nei Paesi Bassi. Dotato di 35 piani e alto 130,8 m, fu costruito su progettato della WZMH Architects e AGS Architecten. Fu completato nel 2000 di fronte alla stazione centrale. Attualmente è ad uso misto, i primi 15 piani appartengono al Rotterdam Marriott Hotel, tra cui 2 ristoranti, l'altro piano viene utilizzato come ufficio. Al momento del suo completamento, la Millennium Tower era il secondo edificio più alto dei Paesi Bassi. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Millennium Tower (Rotterdam) Collegamenti esterni Sito ufficiale, su Millennium-Tower.nl. (EN) Millennium Tower (Rotterdam), su Structurae. (EN) Millennium Tower (Rotterdam), su Skyscraper Center.
Millenniumtoren (Rotterdam)

De Millenniumtoren is een 149 meter (dakhoogte 131 meter) hoog gebouw aan het Weena tegenover het Gebouw Delftse Poort te Rotterdam. De bouw werd gestart in 1997 en de oplevering was in 2000. Het gebouw heeft 36 verdiepingen waarvan 2 ondergronds en 12 liften. In het pand zit onder andere een vestiging van hotelketen Marriott, sterrenrestaurant The Millèn en verschillende kantoorruimtes. Op de eerste verdieping bevindt zich een loopbrug naar De Doelen. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam Externe links Officiële website
Dennenrode (landhuis)

Het landhuis Dennenrode, sinds 1968 Hiemstrastate genoemd, te Hooghalen is rond 1922 door de Rotterdamse architect Michiel Brinkman in de stijl van de Amsterdamse school gebouwd. Geschiedenis In 1922 bouwde Brinkman in Spangen, Rotterdam in de Justus van Effenstraat de eerste galerijflat, waarmee hij bekendheid verwierf. De opdrachtgever voor Dennenrode was de Rotterdammer Adriaan Marinus van Dusseldorp, eigenaar van de eveneens door Brinkman ontworpen stoommeelfabriek De Maas. De decoratieve versiering van de voorgevel van Dennenrode is kenmerkend voor de Amsterdamse school. Verder valt Dennenrode op door zijn vloeiende lijnen. Ook de balkons, de klokkentoren en de verbinding van binnen met buitenwereld zijn opvallende elementen. Van Dusseldorp was in Rotterdam directeur van meerdere meelfabrieken. Ook was hij een fervent jager in Drenthe. Reden waarom hij besloot om een 60 hectare groot landgoed aan te leggen met daarop het landhuis Dennenrode, het bijgebouw Klein Dennenrode en de boerderij Dennenhoeve. In 1947 werd Dennenrode gekocht door Bienze Hiemstra, die er met zijn drie zusters ging wonen. Na het overlijden van Hiemstra in 1968 kwam het landgoed door een testamentaire beschikking in het bezit van de Vereniging Natuurmonumenten. Als herinnering aan de schenkers werd het landhuis naar hen de Hiemstrastate genoemd. De oprijlanen zijn gehandhaafd gebleven, maar het oorspronkelijke naaldhoutbos is veelzijdiger geworden. In 1983 bood Natuurmomenten het landhuis per advertentie te huur aan. De beeldend kunstenares Maya Wildevuur en haar partner Jan Gans betrokken de Hiemstrastate en vestigden er een galerie. Na het vertrek van Maya Wildevuur in 1992 naar de Ennemaborg in Midwolde, hebben haar zoon Philip en zijn partner het beheer over de galerie in handen. De tuin van het landhuis werd ingericht als beeldentuin. Het landhuis werd in 1994 op de Rijksmonumentenlijst geplaatst. Literatuur Bouwen voor een open samenleving, Brinkman, Brinkman, Van der Vlugt, Van den Broek, Bakema, Rotterdam, 1962 K. Schomaker e.a. - Michiel Brinkman, 1873-1925, Rotterdam, 1995
Bouwhofmolen

De Bouwhofmolen is een watermolen te Ugchelen (gemeente Apeldoorn) in de Nederlandse provincie Gelderland. De molen maakt gebruik van het water van de Ugchelse beek. Geschiedenis In 1686 wordt de molen voor het eerst genoemd, maar hij is ouder. De molen was niet de enige in de omgeving. In 1747 stonden er op de Bouwhof drie papiermolens. Pas vanaf 1839 komt de naam Bouwhofmolen regelmatig voor als verwijzing naar deze molen. In 1884 werd het vervaardigen van papier gestopt. De molen werd toen ingericht als wasserijmolen. In 1897 werd er een stoomketel geplaatst, maar het waterrad bleef in gebruik. Na 1930 raakte het waterrad in verval en tussen 1940 en 1945 moet het zijn gesloopt. In 1973 werd de wasserij stopgezet. De Bouwhofmolen is aangewezen als een gemeentelijk monument. In 2003 heeft men de fundering en het metselwerk hersteld. In 2004 is er een nieuw waterrad geplaatst, met daarbij ook een nieuwe watergoot. In 2005 heeft waterschap Veluwe de molentak uitgegraven zodat er weer water op het rad kan stromen. Het nieuwe waterrad drijft geen werktuigen aan. Langs de beek werd een wandelpad aangelegd, zodat het waterrad te zien is. Externe links De Bouwhofmolen De Bouwhofmolen in de Molendatabase De Bouwhofmolen op molens.nl
Protestant church of Swichum

The Protestant church of Swichum or Saint Nicholas Church is a religious building in Swichum, Netherlands, one of the many medieval churches in Friesland. The nave was built in the 13th century and the semicircular choir dates from the late 13th century; both are built out of red brick. The tower was built in the 14th century and the furniture in the church dates from the 19th century. The building is located on the Ayttadyk 3 and was once a Roman Catholic church dedicated to Saint Nicholas but became a Protestant church after the Protestant Reformation. It is listed as a Rijksmonument, number 24519, and is rated with a very high historical value and is in the care of Stichting Alde Fryske Tsjerken (Old Frisian Churches Foundation). References
Nicolaaskerk (Swichum)

De Nicolaaskerk is een kerkgebouw in Swichum in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument en is eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Geschiedenis De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Nicolaas van Myra. De eenbeukige bakstenen kerk uit de 13e eeuw heeft een zadeldaktoren. De toren met twee klokken (uit 1438 en 1548) kreeg in 1883 een beklamping. De Nicolaaskerk staat op een terp die voor een groot deel begin 20e eeuw is afgegraven. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Swichum Kerken in Friesland