NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gebr. Remmerde

De Gebr. Remmerde is een zeskante houten grondzeiler in het dorp Nederhemert (gemeente Zaltbommel) in Gelderland. De molen, die op een hoge gemetselde voet is geplaatst, is met dakleer gedekt. Zeskante molens komen in Nederland niet vaak meer voor: er zijn er in 2008 acht in totaal. Geschiedenis De molen is waarschijnlijk in 1716 gebouwd en behoorde oorspronkelijk bij kasteel Nederhemert. In 1756 werd hij verkocht aan Jelis van Oort. Daarna is de molen diverse malen doorverkocht. De familie Remmerde kreeg de molen in 1868 in bezit. De huidige eigenaar heeft een veevoederbedrijf, maar gebruikt de molen niet meer. Wel worden door de familie rondleidingen verzorgd. De Gebr. Remmerde is maalvaardig. Inrichting De molen heeft twee koppels maalstenen waarmee graan kan worden gemalen. Het luiwerk is een sleepluiwerk.
De Bullemolen, Lekkum

De Bullemolen English: The Executioner's Mill is a smock mill in Lekkum, Friesland, Netherlands which was built in 1825. The mill has been restored to working order and is listed as a Rijksmonument, number 24505. History De Bullemolen was originally built at Tytsjerk, where it drained the Louwsmeer polder. It was moved in 1825 to its current position, where it drains the Litspolder. The name De Bullemolen is said to have come from the occupation of an early owner, who was the beul of Leeuwarden. De Bullemolen was one of the first windmills in Friesland to be fitted with sails that had leading edges on the Fok system. A restoration of the mill was carried out in 1968. The mill was sold on 28 March 1988 to Stichting De Fryske Mole (English: Frisian Mills Foundation). In 1995, millwright Thijs Jellema of Birdaard carried out further restoration. A new Archimedes' screw and new sails were fitted and the winding mechanism was renewed. In 2006, the mill was officially designated by Wetterskap Fryslân as being held in reserve for use in times of emergency. It is near the finishing point of the Elfstedentocht (English: Eleven Cities Tour). Description De Bullemolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a three-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails, with one pair having leading edges on the Fauël system. They have a span of 20.50 metres (67 ft 3 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft. which was cast by Fabrikaat L Enthoven en Compagnië in 1882. The windshaft also carries the brake wheel which has 55 cogs. This drives the wallower (30 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft the crown wheel, which has 40 cogs drives a gearwheel with 33 cogs on the axle of the Archimedes' screw. The axle of the Archimedes' screw is 580 millimetres (1 ft 11 in) diameter. The screw is 1.44 metres (4 ft 9 in) diameter and 4.82 metres (15 ft 10 in) long. It is inclined at 18°. Each revolution of the screw lifts 1,130 litres (250 imp gal) of water. Public access De Bullemolen is open to the public by appointment. References
Bullemolen

De Bullemolen (Fries: Bullemûne) is een poldermolen even ten oosten van het Friese dorp Lekkum, dat deel uitmaakt van de Nederlandse gemeente Leeuwarden. Beschrijving De Bullemolen, een maalvaardige grondzeiler die aan de Bonkevaart staat, werd in 1825 geplaatst voor de bemaling van de Bulle- en Litspolder. Eerder vervulde hij dezelfde functie voor de polder Louwsmeer bij Tietjerk. De Bullemolen zou zijn naam ontlenen aan het beroep van een van zijn vroegere eigenaren, die beul van Leeuwarden was. Het was een van de eerste molens in Friesland die werden voorzien van fokwieken, op één roede. De Bullemolen werd gerestaureerd in 1968. Tot 1983 stond bij de molen een molenaarswoning, die echter in dat jaar afbrandde. Sinds 1988 is de Bullemolen eigendom van de Stichting De Fryske Mole, die hem in 1995 opnieuw liet restaureren. Daarbij werden onder meer de schroef en een roede vervangen. Tegenwoordig staat de Bullemolen, die voorheen deel uitmaakte van een open polderlandschap, aan de rand van een nieuwbouwwijk van Leeuwarden. De molen is op afspraak te bezichtigen. In 2006 werd de Bullemolen door het Wetterskip Fryslân aangewezen als reservegemaal in geval van wateroverlast. Zie ook Molens in Friesland
Oostelijke Vechtplassen

Oostelijke Vechtplassen este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 4.401 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Oostelijke Vechtplassen este situat la coordonatele 52.2387°N 5.0901°E﻿ ()52.2387; 5.0901. Înființare Situl Oostelijke Vechtplassen a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 1 specie de plante și 10 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în iunie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 8 habitate naturale: Ape puternic oligomezotrofe cu vegetație bentonică cu Chara spp., Lacuri eutrofice naturale cu vegetație de tip Magnopotamion sau Hydrocharition, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Mlaștini calcaroase cu Cladium mariscus și specii de Caricion davallianae, Mlaștini împădurite. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: plante (1): moșișoare (Liparis loeselii) mamifere (2): Microtus oeconomus arenicola, liliac de iaz (Myotis dasycneme) nevertebrate (4): Anisus vorticulus, Graphoderus bilineatus, libelule (Leucorrhinia pectoralis), Vertigo moulinsiana pești (4): zvârluga (Cobitis taenia), zglăvoacă (Cottus gobio), țipar (Misgurnus fossilis), boarță (Rhodeus amarus) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Toren van Goedereede

The Toren van Goedereede (Dutch pronunciation: [ˈtoːrə(ɱ) vɑŋ ˌɣudəˈreːdə]; Goederede Tower) is a gray square brick tower in Goedereede, Netherlands, 39.5 metres (130 ft) high, belonging to the Catharina church. It was built in 1512. From 1552 to 1912 the tower served as a lighthouse, and went through various changes during this period. Today it has been restored and is a museum, housing a carillon. Church tower The original tower was part of a large parish church in the then-prosperous fishing and trading port. Adriaan Florenszoon Boeyens (1459–1523), the future Pope Adrian VI, was pastor of the church. During a great fire in Goedereede in 1482 the old "Katharina Church" and its tower were destroyed. A new church was erected in 1512 beside a giant new tower, which still stands today. A large bell that sounded the hours was cast in 1519, with the Latin inscription, Est mea vox grata, quia sum Maria vocata et Georgius Waghevens Me fecit Anno Domini MCCCCCXVIII (My voice is welcome, because I am called Maria and George Waghevens made Me in the year of our Lord 1518.) A second bell was added in 1647. Lighthouse Although at first unlit, the tower served as a landmark to help ships navigate. From 1552 the tower served as a lighthouse. The light originally came from an open coal fire. Goederede went into a long decline, losing trade to better-sited ports. There were insufficient funds to maintain the church. In 1706 the dilapidated building was pulled down, but the tower was preserved. In 1823, the spire of the church was removed to improve use of the tower as a lighthouse. On 26 February 1834 a 45 metres (148 ft) high light with optics was installed. The optics were replaced in 1879. In 1908 the tower was equipped with rotating optics with a light intensity of 180,000 candlepower. In 1912 the lighthouse was extinguished when the West Head Lighthouse in Ouddorp came into use. Museum In 1967 the tower was designated a national monument (Rijksmonument). From 1973 to 1978 the tower was restored at a cost of over two million euros, and made into a museum. A carillon of bells were hung in the tower, which can be played either mechanically or by hand. The carillon of 37 bells was inaugurated on 24 June 1978. In 1999 it was extended with six bass and seven treble bells. Two more bells were added in 2010, providing many more options to the player. In April 2011 the Dutch Carillon Society organized an international competition for carilloneurs, each of whom had twelve minutes to perform. References Notes Citations Sources
Toren van Goedereede

De Toren van Goedereede is de grijze vierkante bakstenen kerktoren van de Catharinakerk in Goedereede in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De 39,5 meter hoge toren is gebouwd tussen 1467 en 1512. Geschiedenis Van 1552 tot 1924 heeft de toren gediend als baken voor de scheepvaart. In het begin maakte men licht door middel van een open kolenvuur. De toren is de oudste nog bestaande toren van Nederland die als vuurtoren gebruikt is, maar het vuur van de Brandaris op Terschelling heeft een langere voorgeschiedenis. Op 26 februari 1834 werd op 45 meter hoogte een lichthuis en een optiek geplaatst. Het optiek is in 1879 vervangen. In 1908 werd de toren voorzien van een draaiend optiek met een Pharolinegloeilicht met een lichtsterkte van 180.000 candela. In 1911 werd de vuurtoren gedoofd, omdat de Vuurtoren Westhoofd in Ouddorp in gebruik werd genomen. Tot 1924 heeft er in plaats van het grote licht een geleidelicht op de toren gestaan als het hoge licht voor de lichtlijn over het Slijkgat. In 2013 is een vrijwel identiek licht aan de zuidoostzijde van de toren geplaatst in verband met een expositie over vuurtorens op de eerste zolder, verzorgd door de Nederlandse Vuurtoren Vereniging. Sinds 1967 bezit de toren de status van Rijksmonument. Van 1973 tot 1978 is de toren gerestaureerd. In de toren bevindt zich een klavier en een carillon met 52 klokken. Dit monument is op 15 januari 2016 overgedragen aan de stichting Monumentenbezit. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Goedereede Externe links Officiële website van het Torenmuseum Artikel op vuurtorens.net
Музей образотворчого мистецтва De Buitenplats

Музе́й образотво́рчого мисте́цтва De Buitenplats — художній музей у нідерландському місті Елде, провінція Дренте, присвячений образотворчому мистецтву періоду після 1945 року. В колекції музею переважають твори нідерландських митців, таких, як Маттейс Рьолінг, Ян ван дер Кой, Вут Мюллер. Історія Музей був створений за ініціативи місцевого подружжя Йоса ван Гронінгена (1934) та Яннеке ван Гронінген-Хазенберг (1943–2007), які мешкали у маєтку Нейсінгхьойс. У 1991 році вони створили фонд Нейсінгхьойс для будівництва павільйону для художнього музею. Для розробки проекту будівлі музею запросили архітектора Тона Альбертса з архітектурного бюро «Alberts en Van Huut». Згодом до проекту музею включили також і ландшафтний сад, розробляти який узявся ландшафтний дизайнер Йорн Копейн (нід. Jørn Copijn). Інвестиції в проект сягнули 5 мільйонів нідерландських гульденів (близько €2,3 млн.), плани подружжя ван Гронінгенів підтримали історики мистецтв Дідерік Крайпул та Хенк ван Ос. Згодом Європейський союз надав муніципалітетові Елде грант, який дозволив розпочати будівництво. У 1996 році будівництво музею завершилося, а 9 жовтня того ж року відбулося урочисте відкриття за участі королеви Беатрікс. Тоді ж почалося і будівництво ландшафтного садку при музеї. Архітектор Тон Альберт збудував будівлю в органічному стилі, тісно співпрацюючи з ландшафтним дизайнером Йорном Копейном для досягнення максимального поєднання архітектури та природи. З боку саду в музеї є велика сцена для лекцій, театральних та музичних вистав, у саду — зелений амфітеатр на сотню глядачів і оранжерея. Ландшафтний сад музею був відкритий 8 липня 2000 року. Колекція У зібранні музею — твори образотворчого мистецтва післявоєнного періоду, переважно митців, що мешкали чи мешкають в Нідерландах. Також представлені твори сучасного мистецтва. В музеї проводяться регулярні концерти камерної музики та поетичні читання. На території музею є також сувенірна крамниця і кафе. Джерела www.museumdebuitenplaats.nl — офіційний сайт музею De Buitenplats (нід.) Элде-Патерсволде. youroute.ru. Архів оригіналу за 2 квітня 2015. Процитовано 15 березня 2015.
Vier arbeidershuisjes (Tilburg)

De Vier arbeidershuisjes uit Tilburg, zijn een rij bouwwerken in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. Geschiedenis Drie van de vier arbeidershuisjes stonden ooit aan de Berkdijksestraat 40, 42 en 44 in Tilburg. Ze werden gebouwd door textielfabrikant J.N. van Diepen. Een groot aantal wevers- en arbeidersfamilies hebben deze huisjes bewoond. De huisjes maakten deel uit van blokken van 6 en 8 huisjes. In 1955 moesten de drie huisjes wijken vanwege de doorbraak van de Coba Pulskenslaan op de Berkdijksestraat. De huisjes werden steen voor steen afgebroken, overgeplaatst naar het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem en aldaar weer opgebouwd. Een vierde huisje (eveneens afkomstig uit Tilburg) volgde in 1998. In het museum zijn de vier huisjes als volgt ingericht. Het eerste huisje is ingericht anno 1870, een tijd waarin epidemische ziekten grote gevolgen kenden. In het tweede huisje staat de kindersterfte rond 1910 centraal, terwijl het derde huisje een beeld geeft van de verantwoorde huishouding van de wijkzuster uit 1954. In het vierde huisje ten slotte, is er aandacht voor de kraamzorg in 1970. De huisjes die in 1955 in het museum arriveerden, stonden eerst op een andere plek in het museum. Pas in 1998 werden de drie huisjes, samen met het vierde, op de huidige plek gerealiseerd. Externe links Pagina over de vier huisjes Historie van Tilburg: Tilburgse arbeidershuisjes
Ede Christian University of Applied Sciences

Ede Christian University of Applied Sciences (Dutch: Christelijke Hogeschool Ede; Dutch abbreviation: CHE) is a Christian vocational university located in Ede, Netherlands. The CHE has a clear Christian basis: the Bible as norm and source of inspiration. From 2004-2011 and in 2015, 2016 and 2017, the CHE was appointed for the eleventh time as the best university of applied sciences in the Netherlands. Academics Degrees All bachelor's degrees are accredited by the Accreditation Organisation of the Netherlands and Flanders (NVAO). Business Administration Human Resource Management Communication Journalism Social Work and Services Social Pedagogical Work Nursing Theology and Religion Religious Education Teacher education for primary education Information and communications technology (starting 2018) International programs are available within social studies, communication studies, business studies, nursing, journalism, education and theology. The CHE also provides services, such as media training, educational support, coaching tracks, research, organization advice programs, education for professionals or personal career counseling for non-students. This is known as CHE-Transfer and is mainly focused on markets related to the degree programs. Academic year A bachelor programme requires four years of full-time study (240 credits). The academic year starts September 1 and finishes the next following year on August 31. The calendar year has four periods of academic activity, which end before the summer holiday in the month of July. During the summer holiday no formal instruction is given. At the end of August, students can catch up on the work that has yet to be completed and resit for exams. During each academic period of ten weeks, students visit classes the first six to seven weeks. The remaining weeks are used for other types of educational activities, including preparing for exams. Course-structure: most modules require the attendance of classes. A module then consists of several hours of classroom teaching or work and a number of hours of self-study. In many modules, self-study is structured by so-called study tasks (for example, library work), mini-training and assessment. Students receive detailed printed requirements per module. Grading Grading at the CHE: 10: excellent 9: very good 8: good 7: satisfactory (above average) 6: sufficient 0-5: failure References
Christelijke Hogeschool Ede

De Christelijke Hogeschool Ede is een Nederlandse hogeschool, gevestigd te Ede. De hogeschool heeft een duidelijk christelijke signatuur waarbij men stelt geïnspireerd te worden door de Bijbel. Dit gegeven is bepalend voor de onderlinge omgangsvormen en voor de manier van lesgeven. Geschiedenis De hogeschool is ontstaan uit ‘de Christelijke kweekschool op de Veluwe’. Op 8 mei 1950 werd die vereniging gesticht, die drie jaar later samenging met een vereniging uit Harderwijk. Op 1 september 1954 werd gestart met colleges voor 65 studenten. In de periode tot 1958 was er nog geen volledige erkenning door de overheid. In 1969 werd, naast een nieuw gebouw, ook een nieuwe naam gekozen: Felua (Veluwe). In 1994 fuseerde de hogeschool met De Vijverberg, waarbij de huidige naam 'Christelijke Hogeschool Ede' (CHE) aangenomen werd. In 1995 kwam ook de Evangelische School voor Journalistiek vanuit Amersfoort erbij. In 2004 trokken de studenten van de Evangelische Theologische Hogeschool uit Veenendaal bij de hogeschool in. In 2014 vierde de hogeschool haar 60-jarig jubileum. In datzelfde jaar werd er ook een nieuw gebouw neergezet en werd het bestaande gebouw verbouwd. De hogeschool heeft sinds 2016 het aantal opleidingen uitgebreid, onder meer het flexibele-deeltijd-onderwijs. Dit leidde er toe dat er in 2021 5000 studenten waren. In 2024 is dit teruggelopen naar 4800. In 2024 vierde de CHE haar 70-jarig jubileum met een groot festival voor (oud-)medewerkers en (oud-)studenten. Ook werd het boek Dit zijn wij uitgebracht, met 70 portretten van CHE’ers uit de afgelopen 70 jaar. Daarnaast verscheen er een documentaire over de school. Opleidingen De hogeschool biedt twaalf voltijds bacheloropleidingen aan die opleiden tot leraar basisonderwijs, verpleegkundige, communicatiemedewerker of voorlichter, journalist, bedrijfskundige, personeelsfunctionaris, sociaal werker, ICT-er, praktiserend theoloog en godsdienstleraar. Daarnaast heeft de hogeschool flexibel deeltijdonderwijs en een groot cursusaanbod waaronder diverse post-hbo' en post-mbo' opleidingen, masters en Associate degrees. De hogeschool werd van 2004 tot 2011, en van 2015-2021 verkozen tot beste middelgrote hogeschool van Nederland door de keuzegids hoger onderwijs. In de tussenliggende jaren eindigde de hogeschool elke keer in de top 3. In oktober 2024 is de CHE geëindigd op de tweede plek.
De Oude Molen (Colijnsplaat)

De Oude Molen is een korenmolen in het Nederlandse dorp Colijnsplaat. Deze korenmolen is waarschijnlijk gebouwd in 1727, ter vervanging van een eerdere standerdmolen op dezelfde plaats. De molen, met een gevlucht van 25 meter, is sinds 1959 voorzien van een stroomlijnsysteem en remkleppen volgens van Riet op de binnenroede. Dit systeem is bij vervanging van de roeden in 1999 gehandhaafd. In de molen bevinden zich twee koppels maalstenen.
Bartholomeüskerk (Westhem)

De Bartholomeüskerk is een kerkgebouw in Feyteburen in de Nederlandse provincie Friesland. Feyteburen is een buurtschap en behoort tot het terpdorp Westhem. Geschiedenis De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Bartolomeüs. De zaalkerk uit 1708 heeft een driezijdig gesloten koor en een zadeldaktoren van kloostermoppen uit de 13e/14e eeuw. In de toren hangt een luidklok uit 1353 en een klok uit 1639 gegoten door Jacob Noteman. De kerk is een rijksmonument en is eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Zie ook Kerken in Friesland
Vredeskerk (Amsterdam)

De Parochiekerk van Onze-Lieve-Vrouwe Koningin van de Vrede ofwel Vredeskerk is een rooms-katholieke kerk tussen de Pijnackerstraat en de Van Hilligaertstraat in de zuidwestelijke hoek van de Pijp in Amsterdam-Zuid. De kerk is sinds 2004 naamgever van het Vredeskerkplein. Bouw De behoefte aan een kerkgebouw op deze plaats kwam op toen het Plan Zuid van H.P. Berlage veel woningen toevoegde aan deze contreien. Aanvankelijk bouwde men een hulpkerk aan de Ceintuurbaan, die fungeerde van 1918 tot 1924. Naar de datum van de inwijding van deze kerk (25 december 1918) werd zij de Stal van Bethlehem genoemd. Op 13 februari 1923 begon men met de bouw van de nieuwe kerk, ontworpen door Jos Bekkers, de zoon van Peter Bekkers die ook als architect verantwoordelijk was voor kerken. De kerk werd op 7 augustus 1924 door monseigneur Callier, bisschop van Haarlem ingewijd. Als beschermheilige werd Onze-Lieve-Vrouwe Koningin van de Vrede gekozen. De devotie tot de Maagd Maria als Koningin van de Vrede was zeer populair in de jaren tijdens en na de Eerste Wereldoorlog. Trivia Op het plein voor het kerkgebouw staat het kunstwerk Hommage aan Paradzjanov Externe link Website van de Vredeskerk
Gemeenschapshuis Agnetapark

Het Gemeenschapshuis Agnetapark is een gebouw gelegen in het beschermd stadsgezicht en Rijksmonument Agnetapark in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het gemeenschapshuis werd in 1892 gebouwd naar een ontwerp van Bastiaan Schelling. Omdat destijds de leerplichtwet nog niet bestond werden in het gemeenschapshuis naai-, brei- en haaklessen gegeven, was er een bewaarschool in ondergebracht en kregen een vergaderruimte, leeszaal en bibliotheek er een plek. Het was het eerste buurthuis van Nederland en werd gesponsord door de toenmalige koningin Wilhelmina Het gebouw is in gebruik als kantoorruimte.
Huis der Boede

Huis der Boede (Zeeuws: t’r Boede) is een landhuis vlak bij de Zeeuwse plaats Koudekerke. Geschiedenis In de 13e eeuw woonde een aantal edelen op het goed Der Boede. Willem en Jonge Pieter uten Boede werden in 1361 in een oorkonde genoemd, terwijl in 1449 en 1450 in de leenregisters sprake was van de ambachtsheren Jan en Willem van der Boede. De laatsten uit deze familie leefden in de 16e of 17e eeuw. Eind 17e eeuw kreeg Jacob Nachtegaal het huis in bezit. Toen hij in 1718 overleed erfde zijn schoonzoon Johan van der Mandere het goed. Drie jaar later erfde Johans zoon Jacob alles. In 1745 brandde het huis af en Jacob van der Mandere liet het in 1752 als landhuis herbouwen naar een ontwerp van de Antwerpse bouwmeester Jan Pieter van Baurscheidt de Jonge. Na Jacobs overlijden kwam het huis aan zijn echtgenote, die het ergens tussen 1775 en 1780 verkocht aan Paulus Eduwaldus van de Perre. Toen hij in 1786 overleed kwam Der Boede aan zijn dochter, maar zij en haar echtgenoot verkochten alles in 1805 aan Abraham van Doorn. In de 19e eeuw kwam het huis door verkoop en vererving in handen van verschillende eigenaren. In 1939 kocht Jacob Mees het huis, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het huis gevorderd door de Duitse bezetter. Vanaf 1950 is het in het bezit geweest van de zorgorganisatie SVRZ, dat het als verpleeghuis gebruikte. Beschrijving Het is onduidelijk of er in de middeleeuwen een huis stond. Mogelijk was er reeds in de 14e eeuw een kasteel, gezien de edelen 'uten Boede'. De eerste aanwijzing dateert pas uit 1655, met een afbeelding op een landkaart. Tekeningen uit de 17e eeuw tonen een mogelijk 16e-eeuws bouwwerk. Het huidige landhuis is in 1752 gebouwd. In 1953 werden twee vleugels toegevoegd. Het koetshuis en de koetsierswoning zijn in 1970 afgebroken. Het huis staat sinds 1967 ingeschreven in het rijksmonumentenregister onder nummer 36863.