NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Coopvaert

De Coopvaert is een flatgebouw in de Nederlandse stad Rotterdam van 103,80 meter hoog en 30 verdiepingen. De oplevering was op 31 augustus 2006. De entree is aan de Blaak. Een deel van de begane grond is gereserveerd voor horecagelegenheden. Onder de locatie van De Coopvaert bevindt zich een deel van de Rotterdamse waterhuishouding en tevens kruisen hier tunnels van de Erasmuslijn en Calandlijn van de Rotterdamse metro. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam
Hogeweidebrug

Die Hogeweidebrug ist eine Straßenbrücke über den Amsterdam-Rhein-Kanal in der niederländischen Gemeinde Utrecht. Name Die Brücke erhielt ihren Namen von dem nahe gelegenen Stadtviertel Hoge Weide, das am westlichen Ufer des Amsterdam-Rhein-Kanals liegt und durch die Straßenbrücke mit dem Stadtzentrum verbunden wird. Aufgrund ihrer markanten Farbe wird sie auch Gele Brug (deutsch „gelbe Brücke“) genannt. Geschichte Am 27. Februar 2006 erfolgte der Spatenstich des Brückenbaus durch Karla Peijs, damalige Leiterin des Ministerie van Verkeer en Waterstaat, und Yet van den Bergh, Beigeordneter der Gemeinde Utrecht. Zunächst hatte man die Widerlager gebaut, bevor die Brücke am 16. September 2007 eingeschoben werden. Die offizielle Eröffnung der Hogeweidebrug fand am 3. Juni 2008 im Beisein des Beigeordneten Tymon de Weger statt. Sie ersetzte somit die Vleutensebrug, die bis dato die Straßenverbindung dargestellt hatte. Am Wochenende des 28. und 29. Juni selben Jahres wurde diese von den Widerlagern gelöst und im anschließenden Monat abgerissen. Weblinks Hogeweidebrug. In: Structurae Hogeweidebrug. In: Leidsche Rijn in beeld (niederländisch)
Needle of Rijswijk

The Needle of Ryswick or Rijswijk (Dutch: Naald van Rijswijk) is an obelisk in Rijswijk, the Netherlands, commemorating the Treaty of Ryswick (September 1697). The monument is at the location of the Huis ter Nieuwburg, the palace where the peace treaty was signed. It was built of materials from Huis ter Nieuwburg in 1792 to 1794. The palace was demolished in 1790 due to neglect. External links (in Dutch) The Needle of Rijswijk at the municipal website
Naald van Rijswijk

De Naald van Rijswijk is een obelisk die ter herinnering aan de vrede van Rijswijk (september 1697) is opgericht in Rijswijk (Zuid-Holland) op de plaats waar vroeger het stadhouderlijk paleis Huis ter Nieuburch heeft gestaan. In dit gebouw vond de ondertekening van het vredesverdrag plaats. De gedenknaald werd naar ontwerp van stadhouderlijk architect Philip Willem Schonck gebouwd in de periode 1792-1794 uit materiaal van het Huis ter Nieuburch, dat toen werd afgebroken. In het Monumentenregister is de naald ingeschreven onder nummer 20086 met de naam "Ter Nieuwburg". De gedenknaald was tot 15 januari 2016 eigendom van de Staat (in portefeuille van de Rijksgebouwendienst); dit monument is op 15 januari 2016 overgedragen aan de stichting Monumentenbezit. Het Rijswijkse Bos, waar de naald zich bevindt, is nog steeds eigendom van de Staat (Staatsbosbeheer).
Lutherse kerk (Groningen)

De Lutherse Kerk is een lutherse kerk in de Haddingestraat te Groningen. De kerk werd in 1696 in gebruik genomen. De kerk wordt ook wel zwaantjeskerk genoemd vanwege een gevelsteen in de top van de voorgevel met de vorm van een zwaan. In de kerk zijn twee orgels aanwezig: één gebouwd door de firma Van Oeckelen (1896) en een reconstructie van het orgel van Arp Schnitger (uit 1717) van de hand van Bernhardt Edskes (2017). In de kerk bevindt zich het graf van orgelbouwer Albertus Antoni Hinsz. Via een portaal is de kerk verbonden met de Lutherzaal (hoofdingang op het naastgelegen Juffer Margarethagasthuis). De Lutherse kerk is de thuisbasis van het Luthers Bach Ensemble. Afbeeldingen Kerkramen Externe link Lutherse kerk van Groningen Zie ook Lijst van bouwwerken in Groningen (stad) Lijst van Groninger kerken
Holland Park (Diemen)

Holland Park is een opkomende wijk in de Noord-Hollandse gemeente Diemen. De wijk is gelegen ten noorden van Eekholt en Amsterdam-Zuidoost, ten zuiden van de spoorlijn Weesp - Leiden, ten oosten van Duivendrecht en de Bergwijkdreef en ten zuidwesten van metrolijn 53 en de Hoofdwerkplaats Rail (GVB). Oorspronkelijk had het gebied van circa 30 hectare sinds de jaren zeventig een bestemming als kantorengebied met 100.000 m² kantoorruimte met naam Bergwijkpark. Door de structurele leegstand van de kantoren is besloten het gebied om te vormen tot woonwijk. De bouw en herontwikkeling van de wijk is begonnen in 2015 en omvat allerlei soorten woningen met authentieke gevels waaronder appartementen en tegen de spoor en metrolijn aan woontorens. Tussen de woningen bevinden zich grachten, straatjes en groene binnentuinen. Ontwerp De wijk is ontworpen door de architect en stedenbouwkundige Sjoerd Soeters en heeft gelijkenis met het door hem eveneens ontworpen Java-eiland en het Kopenhagense grachtenstadje Sluseholmen. In mei 2017 zijn de eerste woningen opgeleverd. Omdat Diemen in tegenstelling tot Amsterdam geen erfpacht kent zijn de woningen iets goedkoper dan vergelijkbare woningen in Amsterdam. Openbaar vervoer Per openbaar vervoer is de wijk goed bereikbaar per trein, metrolijn 53 en buslijn 44 met in de nabijheid metro- en treinstation Diemen Zuid en metrostation Verrijn Stuartweg. Met de trein is er een directe verbinding naar luchthaven Schiphol in slechts 16 minuten. Horeca In Holland Park bevinden zich diverse horecazaken. Zo is er DSTRCT-DZ, een koffiezaak waar je kunt ontbijten en lunchen. Aan de Herman Broodhof bevinden zich Restaurant Lola's, het Japanse restaurant Little Tokyo en Bagels and Beans. Straatnamen De straten van Holland Park zijn vernoemd naar Nederlandse kunstenaars. Zo zijn er de kunstschilders van de populaire kunststroming 'De Stijl' goed vertegenwoordigd met straatnamen zoals: Piet Mondriaansingel, Gerrit Rietveldsingel en Theo van Doesburghof. Andere straatnamen van bekende kunstenaars zijn: Kees van Dongenpad, Willem Dudokhof, Charley Tooropgracht, Jan Wolkerslaan, Herman Broodhof en Carel Willinkgracht. Het groene hart van Holland Park is het Thérèse Schwartzepark. Afbeeldingen
Walenweeshuissluis

De Walenweessluis (brug 70) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Sluis staat hier voor stenen brug. De brug vormt de verbinding tussen de Vijzelstraat en de gedempte Vijzelgracht. Ze is gelegen over de Prinsengracht. De naam Walenweessluis is een vernoeming naar het Walenweeshuis, het weeshuis voor kinderen uit de Franse of Waalse kerk. Het gebouw was van 1971 tot 2016 bekend als Maison Descartes, het Franse culturele centrum. De brug is reeds ingetekend op de ontwerpplattegrond van Jacob Bosch uit circa 1681, waarop ook het weeshuis is ingetekend. In 1850 kwam een eerdere versie van de brug in het nieuws doordat een steigerend paard van een vuilniskar neerkwam op de brugleuning en ter plaatse overleed. De huidige brug (gegevens 2017) is afkomstig van "het bureau van" Piet Kramer, bruggenarchitect van de Dienst der Publieke Werken. Kramer ontwierp voor de Vijzelstraat de bruggen naar buiten toe. Brug 30, brug 41, brug 70 en brug 86 zijn voor wat dat betreft zusjes van elkaar. Doordat de demping van de Vijzelgracht vertraging opliep, was deze brug de laatste die opgeleverd werd. Het is dan 1935. De brug is tussen 9 juli 1934 en 8 juni 1935 in twee fasen aangelegd (bouwvlakken naast elkaar) om het verkeer doorgaand te houden. Toen het nieuwe deel klaar was en men het oude gedeelte wilde vernieuwen, stuitte de aannemer op de houten paalfundering van een oudere versie, men schatte toen in uit 1770. De stijl van Kramer is in alles herkenbaar, maar het was crisis en de ontvoering daarvan is daarom sober gehouden. Van Kramers hand zijn is de Amsterdamse Schoolstijl van de landhoofden in baksteen. Voorts verraden de wisselwerking met natuursteen, de brugpijlers, de siersmeedijzeren balustrades en de (eenvoudige) beeldhouwwerken Kramers hand. Na de aanleg is het rustig gebleven rond de brug. Over de brug reden jarenlang de tramlijnen 16, 24 en 25. Ze hadden zelfs een halte op de brug (zoals nog steeds het geval is op de bruggen in de Leidsestraat). In 1975 werd de brug heringericht en verdwenen de haltes naar de kaden. Op 14 december 2013 verdween tramlijn 25 uit het straatbeeld, op 22 juli 2018 lijn 16 en op 8 december 2023 verdween lijn 24 van de brug. In de eerste twintig jaar van 21e eeuw werd de brug steeds opnieuw ingedeeld, al naargelang de behoefte was tijdens de bouw van de Noord-Zuidlijn. In 2020/2021 wordt de brug in delen uit elkaar gehaald en vervolgens weer in elkaar gezet. De brug had last van verzakkingen, maar moest wel functioneel blijven voor voetgangers en fietsers, die naar en van de binnenstad reden. De trams werden in die periode omgeleid. Bij die opknapbeurt kwam voor de buitenstaander aan het licht hoeveel kabels er in het brugdek verwerkt waren. Er waren twee noodbruggen noodzakelijk om de verbindingen in stand te houden. Afbeeldingen
Brug 127

Brug 127 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Brug De brug is gelegen in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht en overspant de Egelantiersgracht. Op de kaart van Joan Blaeu uit circa 1649 staat op deze plek al een brug ingetekend. De moderne geschiedenis begint hier in juni 1883; een aantal jaren eerder was de brug een sta in de weg voor de aanleg van een zinkbuis voor de waterleiding. Dan ligt er een houten brug, die nodig aan vervanging toe is. In die maand werd aanbesteding gedaan voor een vervanging van de brug met gemetselde landhoofden en geconstrueerd ijzeren draagjukken. In 1921 werd die brug opnieuw vernieuwd en verbreed; werkzaamheden maken deel uit van de aanpak van een aantal bruggen in de buurt. Ze werden aangepakt onder het bewind van Wichert Arend de Graaf van de Dienst der Publieke Werken. Dit gebeurt opnieuw in maart 1973 toen een aantal bruggen in de Amsterdamse binnenstad vernieuwd moest worden. Er hoefde destijds niet op historische correctheid gelet te worden, daarvoor vond de gemeente de Lijnbaansgracht destijds te oninteressant. De brug kreeg een vloeiende betonnen overspanning op ijzeren jukken met betonnen top, de jukken werden wel voorzien van een betonnen paalfundering. Er werd vier maanden aan gewerkt. Het ontwerp was opnieuw van de Publieke Werken, maar de specifieke architect is vooralsnog onbekend. De brug kreeg geen brugnummer op een metalen plaatje; het nummer is direct op de brug geschilderd. Aan de voet van de brug staan rijksmonumenten Egelantiersgracht 223 en 225. Afbeeldingen
Brug 118

Brug 118 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de noordelijke kade van de Bloemgracht. Ze overspant de Lijnbaansgracht en voert naar de Marnixstraat. Op steenworp afstand liggen de bruggen brug 119 en de Bullebakssluis, beide over de Bloemgracht. Er ligt hier al eeuwen een brug, op de kaart van Joan Blaeu uit 1649 staat de brug al ingetekend. Er stonden al wat gebouwen en een molen ten westen van de Lijnbaansgracht, toen Baansgracht. In 1884 kwam hier een vaste brug, tot dan deed een ophaal- of basculebrug hier dienst, omdat schepen via de Lijnbaansgracht nog af- en toevoer verzorgden. Al in 1903 was de brug dermate versleten dat er een nieuwe moest komen. In 1961 was het bijna gedaan met de brug; er lag een voorstel ter tafel om de Lijnbaansgracht tussen Bloemgracht en Rozengracht te dempen; het voorstel ging echter niet door. Van 2009 tot en met 2011 werd de brug gerenoveerd, waarbij een metalen noodbrug werd geplaatst. Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Aan de noordwestelijke kant voert een trapje naar het voetgangersgebied aan de Westerkade, de westelijke kade van de Lijnbaansgracht.
Hasjesstraat

Hasjesstraat is een buurtschap in de gemeente Terneuzen, in de Nederlandse provincie Zeeland. De buurtschap, in de regio Zeeuws-Vlaanderen, ligt ten westen van Hoek en is gelegen aan de "Hasjesstraat" (het gedeelte ten noorden van de Hoofdweg). De buurtschap bestaat uit een tiental boerderijen. Ten noorden en ten noordoosten van Hasjesstraat ligt de Voorste Kreek en ten westen van de buurtschap ligt de Braakman. De postcode van Hasjesstraat is 4542, de postcode van Hoek.
Ziekenhuis Amstelland

Het Ziekenhuis Amstelland, van 1978 tot 2005 Ziekenhuis Amstelveen geheten, afgekort ZHA, is een medische zorginstelling (ziekenhuis) in de plaats Amstelveen in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De huidige organisatie kwam in 1978 tot stand door fusie van het in 1968 gestichte Amstelveense Nicolaas Tulp Ziekenhuis met het joodse ziekenhuis CIZ (Centrale Israëlietische Ziekenverpleging) uit Amsterdam. Aanvankelijk heette de aan de Laan van de Helende Meesters bij de Groenelaan gevestigde gefuseerde instelling het Ziekenhuis Amstelveen, in 2005 werd dit om de regionale functie te benadrukken het Ziekenhuis Amstelland. In het ziekenhuis bevinden zich joodse verpleegafdelingen, een kosjere keuken, een joodse ontmoetingsruimte en een gebedsruimte. Er zijn twee organisaties die zich bij de instelling betrokken voelen: de Stichting Vrienden van Ziekenhuis Amstelland en de Vereniging CIZ. In Uithoorn bevindt zich sinds 2011 het aan het ziekenhuis verbonden Gezondheidscentrum Waterlinie. Externe link Ziekenhuis Amstelland
Militärflugplatz Deelen

Das Militair Luchtvaart Terrein Deelen (ICAO-Code: EHDL) ist ein Militärflugplatz der niederländischen Luftstreitkräfte (KLu). Die Basis liegt in der Provinz Gelderland südlich der Gemeinde Deelen nördlich von Arnhem. Sie dient den niederländischen Streitkräften insbesondere als Trainingsterrain für Hubschrauberpiloten der in Gilze-Rijen stationierten Helikopter-Staffeln. Geschichte Der Flugplatz in Deelen wurde 1913 als Basis für Aufklärungsflüge entlang der deutsch-niederländischen Grenze errichtet. Während des Zweiten Weltkriegs war der Flugplatz Deelen von 1940 bis 1944 durch die Luftwaffe der Wehrmacht besetzt. Im Vorfeld der Operation Market Garden wurde der Flugplatz durch alliierte Luftangriffe erheblich beschädigt, so dass Deelen in Folge nur noch als Außenlandeplatz und Abschussbasis von „V1“-Marschflugkörpern genutzt wurde. Die letzten V1 wurden bis unmittelbar vor der Besetzung des Flugplatzes durch kanadischen Truppen, am 15. April 1945, abgeschossen. Die folgende Tabelle zeigt eine Auflistung ausgesuchter fliegender aktiver Einheiten (ohne Schul- und Ergänzungsverbände) der Luftwaffe der Wehrmacht die hier zwischen 1940 und 1944 stationiert waren. Nach dem Krieg dauerte es bis 1950, bis sich die Koninklijke Luchtmacht dazu entschloss, die Basis im Hinblick auf den heraufziehenden Kalten Krieg als Flugplatz zu reaktivieren. In den folgenden drei Jahrzehnten beheimatet Deelen dann lediglich zwei Staffeln, die mit einer Reihe verschiedener Verbindungsflugzeuge und Hubschrauber ausgerüstet waren, bevor der Flugplatz wenige Jahre nach dem Ende des Kalten Krieges 1995 geschlossen wurde. In Folge wurde die Basis lediglich zeitweise für Trainingsflüge von Helikoptercrews reaktiviert, der oberste Belag der Start- und Landebahn wurde in dieser Zeit abgetragen. Nach Schließung des Basis Soesterberg und der Konzentration aller Hubschrauberstaffeln der KLu in Gilze-Rijen 2008 wurde die Nutzung Deelens intensiviert und die Hauptlandebahn wieder hergerichtet. In der Basis befindet sich das Museum Airbase Deelen in dem ein Teil der Ausstellung dem Luftkrieg während des Zweiten Weltkrieges gewidmet ist. Weblinks Einzelnachweise
Station Aalsmeer

Station Aalsmeer is een voormalig kopstation aan de Haarlemmermeerspoorlijnen: Aalsmeer – Amsterdam Willemspark, Aalsmeer – Haarlem en Aalsmeer – Nieuwersluis-Loenen, die werden aangelegd door de Hollandsche Electrische-Spoorweg-Maatschappij (HESM). Het stationsgebouw, een ontwerp van J.G. Wattjes, wijkt sterk af van de andere stations van de Haarlemmermeerspoorlijnen. Het heeft een symmetrische gevel en bestaat uit een hoog middendeel en twee lage vleugels. Het station werd voor reizigersvervoer geopend op 2 augustus 1912 en gesloten op 3 september 1950. Het restant van de spoorlijn richting Hoofddorp werd toen opgebroken, de lijnen richting Oosteinde (Aalsmeer Oost) en Uithoorn bleven in gebruik voor goederenvervoer (voornamelijk kolen) tot 28 mei 1972. In 1975 werden alle sporen in Aalsmeer opgebroken. Het stationsgebouw bleef bestaan, was tijdelijk in gebruik als politiebureau, werd slachtoffer van een brand in 1977 en werd gerestaureerd in 1980. Tegenwoordig is er een makelaarskantoor in gevestigd, er is helaas een achterstand in onderhoud aan het station ontstaan na een kostbaar herstel van het dak. Hierdoor zijn restauratiewerkzaamheden van het rijksmonument (eventueel met subsidie) uitgesteld. Aan de straatzijde staat sinds 8 december 2000 op een kort stukje spoor locomotor nummer 352, voorheen in gebruik bij de NS, opgesteld als blikvanger. Het gebouw, met het toiletgebouw, is sinds 2012 een rijksmonument en bevindt zich aan de Stommeerweg 1. Galerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Aalsmeer (plaats) Externe link Station Aalsmeer op Stationsweb
Ondermolen Nieuwe Driemanspolder

De Ondermolen Nieuwe Driemanspolder maakt deel uit van de Molendriegang bij de Nederlandse plaats Leidschendam. Deze eerste trap van de molengang heeft een opvoerhoogte van 1,35 m. De voorganger van deze molen is in 1672 samen met de twee andere molens gebouwd ten behoeve van het droogmaken van de Nieuwe Driemanspolder. Op 11 juli 1902 brandde de molen na blikseminslag af. De huidige molen kwam een jaar later gereed. De molen is sinds 1945 voorzien van een centrifugaalpomp. In 1951 werd de molengang stilgezet. Een gemaal nam de taak van de molens over, en bovendien was door installatie van de centrifugaalpomp in deze molen een onbalans in de bemaling ontstaan. In 2006 is een andere pomp in de molen gemonteerd, waarmee de driegang weer in balans kwam. Sinds 1958 waren de molens in bezit van de provincie Zuid-Holland. In december 2023 werden ze overgedragen aan de Rijnlandse Molenstichting. Alle drie de molens in de Nieuwe Driemanspolder zijn op gelijke hoogte gebouwd, waardoor de kelder onder de ondermolen vanwege de diepe ligging van de pomp wel acht meter hoog is. De molengang is maalvaardig en draait eens per maand, op zaterdag. Zie ook Molendriegang (Leidschendam) Bovenmolen Nieuwe Driemanspolder Middenmolen Nieuwe Driemanspolder
Nieuw-Dordrecht

Nieuw-Dordrecht is a village in the Netherlands and it is part of the Emmen municipality in Drenthe. The village is home to Museum Collectie Brands, a museum which houses the extensive collection of items collected and gathered by Jans Brands. History Nieuw-Dordrecht was established in 1856 to excavate the peat east of the Oranjekanaal by Drentsche Veen en Middenkanaal Maatschappij, a company based in Dordrecht. In 1932, it was home to 832 people. In the 1950s, the economy became based on the textile industry. In 2011, Museum Collectie Brands opened in Nieuw-Dordrecht. It contains the collection of Jan Brands who collected over 20,000 object and more than 50,000 books which covered his entire farm. Gallery References
Nieuw-Dordrecht

Nieuw-Dordrecht (Drents: (Nei-)Dord) is een dorp in de Nederlandse provincie Drenthe, gemeente Emmen. Geschiedenis Het gebied waar het huidige Nieuw-Dordrecht ligt, was midden negentiende eeuw een zandrug tussen twee hoogveengebieden: het Oosterveen en het Smeulveen. Het lag in de marke van Noord- en Zuidbarge. In 1853 werden de genoemde veengebieden door de markegenoten verkocht aan de Drentsche Veen- en Midden-Kanaal-Maatschappij, gevestigd te Dordrecht. Als voorwaarde bij de verkoop gold, dat de maatschappij een kanaal dwars door Drenthe zou graven, van Smilde naar de veengebieden bij Noord- en Zuidbarge. Dit Oranjekanaal zou een zijtak krijgen, die Oosterveen en Smeulveen moest verbinden. Het Oranjekanaal bereikte uiteindelijk inderdaad het Oosterveen, maar de zijtak naar het Smeulveen is er nooit gekomen. Hiervoor moest men door de dikke keileembodem van de hoger gelegen zandrug graven, wat op grote moeilijkheden stuitte. Bovendien waren over een korte afstand vijf sluizen nodig geweest om aan beide zijden het hoogteverschil te overbruggen. Dit werd de maatschappij te kostbaar, waardoor van de aanleg werd afgezien. Op de strook waar het kanaal de zandrug had moeten doorkruisen, de Herenstreek, bouwde de maatschappij een nederzetting voor de veenarbeiders en boeren, die er boekweit verbouwden. De nederzetting werd Nieuw-Dordrecht of Herendord genoemd. In 1856 lieten de markegenoten van Noord- en Zuidbarge ook in de lengterichting van de zandrug stukken land verdelen, die ze hoofdzakelijk verkochten aan hun eigen landarbeiders. Zo ontstond haaks op Herendord, langs het Vastenow de nederzetting Boerendord. Pas later vergroeiden de twee nederzettingen tot één dorp. In 2013 kwam alsnog een zes kilometer lang kanaal door de Hondsrug gereed, het Koning Willem-Alexanderkanaal. Om het hoogteverschil te overbruggen is er bij Oranjedorp een spaarsluis en in het Oosterbos een koppelsluis geplaatst. Geografie Nieuw-Dordrecht is een ontginningsdorp, gelegen op een zandrug (een uitloper van de Hondsrug) ten zuidoosten van de stad Emmen. Aanvankelijk was Nieuw-Dordrecht een lintdorp. Door nieuwbouw na de Tweede Wereldoorlog is er een dorpskern ontwikkeld. Het dorpsgebied bestaat verder uit landbouwgebied, deels veenontginningen, en bospercelen. Het grenst in het oosten aan het Oosterbos, waarin nog stukken hoogveen te vinden zijn. Ten westen en zuidwesten van het dorp liggen enkele grote bedrijventerreinen. Het dorp is goed bereikbaar via de N862 en de A37. Bezienswaardigheden Bezienswaardig is de witte Nederlandse Hervormde Kerk uit 1874, met toren uit 1911. Daarnaast kan de Museum Collectie Brands bezocht worden, een omvangrijke privéverzameling van Jans Brands over de Drentse geschiedenis. Ook is er ieder jaar op Hemelvaartsdag een grote jaarmarkt/braderie (Koepeldag) met meer dan 10.000 bezoekers. Voorzieningen Het dorp heeft een openbare basisschool, een supermarkt/slijterij, een slagerij, een cafetaria, een dorpscafé en voetbalclub DVC '59. Sinds 2014 is er in Nieuw-Dordrecht een camping. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Nieuw-Dordrecht Externe link Collectie Brands cultuurhistorisch- en streekmuseum te Nieuw-Dordrecht
Ню-Дордрехт

Ню-Дордрехт (нід. Nieuw-Dordrecht) — село в нідерландській провінції Дренте. Входить до муніципалітету Еммен. Його площа становить 8,31 км², а населення станом на 2021 рік складало 2 080 осіб. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Еммен (нід.)
Brug 119

Brug 119 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht en overspant de Bloemgracht. Op dit kruispunt van grachten liggen drie bruggen, deze brug, brug 118 (over de Lijnbaansgracht) en de Bullebakssluis over de verlengde Bloemgracht. De geschiedenis van de brug is nauw verweven met die van brug 118, beide waren al te vinden op een plattegrond van de stad opgemaakt door Joan Blaeu in ongeveer 1649. Op diezelfde kaart stond al enige bebouwing ten westen van de Lijnbaansgracht, maar nog binnen de schansen en later Singelgracht. In 1884 werd opgeleverd een vaste brug ter vervanging van een beweegbare brug. Net als brug 118 was die “nieuwe” brug in 1903 al aan vervanging toen. In 1961 dreigde de brug te verdwijnen, toen werd voorgesteld om de Lijnbaansgracht tussen de Bloemgracht en Rozengracht te overkluizen; het plan kreeg geen vervolg. In 2009 waren er weer werkzaamheden nodig (ook weer samen met brug 118), die twee jaar duurden. In de tussentijd kon door voetgangers en fietsers gebruik gemaakt worden van een metalen noodbrug, die lag op de plek waar nooit een brug heeft gelegen (de vierde plaats op deze kruising). Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Ten zuidoosten het rijksmonument Bloemgracht 191.