NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Goede Verwachting (Maasland)

De Goede Verwachting, 's Herenstraat 43 te Maasland, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is een voormalig winkelpand. Het huis is volgens de gegevens van de gemeentelijke monumentenlijst eind negentiende eeuw gebouwd. Geschiedenis Van begin 1900 tot 1945 was B.M. van den Bosch er gevestigd, een winkel voor kruideniers- en grutterswaren waar ook huishoudelijke artikelen verkocht werden zoals porseleinen thee- en ontbijtserviezen en kaststellen. In 1945 vestigde de Coöperatieve Aankoop Vereniging er zich die er tot 1965 land- en tuinbouwbenodigdheden verkocht. Na 1965 is het pand verbouwd tot woonhuis. Afbeeldingen
Heilige Familiekerk (Soest)

De Heilige Familiekerk is een kerkgebouw met de status van gemeentelijk monument in de gemeente Soest in de provincie Utrecht. Het gebouw en de geloofsgemeenschap maken sinds 2011 deel uit van de rooms-katholieke parochie HH. Martha en Maria. De kerk is gewijd aan de heilige Familie. De kerk werd ontworpen door de architecten A. (Clemens) Hardeman en Arnold Brouwer. Het gebouw staat ingeklemd tussen de St. Willibrordus- en de Bonifaciusstraat. Naast de hoofdtoren staan twee achtkantige zijkapellen. Aan de oostkant van de kerk staat een hoog en smal koor. In de twee aanbouwen die hier haaks op staan bevindt zich de sacristie. De toren heeft een inpandig portiek met daarboven een roosvenster met glas in lood. Op de torenspits staat een smeedijzeren kruis. De koperen preekstoel dateert uit 1940. In 1944 schilderde Abram Stokhof de Jong een wandschildering op baksteen De lijdende, strijdende en zegevierende Kerk. Ook maakte hij glas-in-loodramen voor het kerkgebouw. Aan de achterzijde van de kerk staat de pastorie. Het heeft een inpandig portiek met glas-in-lood-bovenlichten. Tijdens de kerkdienst van 16 augustus 2020 werd bekendgemaakt dat de Heilige Familiekerk gesloten zal worden. De laatste viering werd gehouden op zondag 3 oktober 2021. Aansluitend werd het Allerheiligste, het Evangelieboek en de H. Oliën door de voorgangers plechtig de kerk uit gedragen en in een koets vervoerd naar de Petrus en Pauluskerk in Soest, waar de viering werd beëindigd. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Soest (Nederland)
Georgiuskerk (Terborg)

De Georgiuskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Terborg. Op de locatie van de kerk verrees in 1842 een waterstaatskerk. Hieraan werd in 1877 een toren toegevoegd, naar ontwerp van Alfred Tepe. Deze toren bestaat uit vier geledingen met hierin onder andere spitsboogvensters en galmgaten in verwerkt. Bovenop wordt de toren bekroond met een ingenoerde naaldspits. De toren staat aan de straatzijde, in het verlengde van de oostelijke beuk. Het driebeukige schip is in de jaren 1913 en 1914 gebouwd naar ontwerp van Jan Stuyt. De kerk kreeg als patroonheilige Joris en is op 29 september geconsacreerd door de aartsbisschop van Utrecht, Henricus van de Wetering. In de raampartijen van de zij- en achtergevels is glas in lood verwerkt. De kerk is aangewezen als gemeentelijk monument. In 2018 werd de kerk verkocht en verbouwd tot evenementenruimte. Aan de achterzijde is een terras aangelegd met uitzicht op de Paasberg.
Sint-Helenakerk (Aalten)

De Sint-Helenakerk, ook Nieuwe Helenakerk of Sint-Helena, is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Aalten. De rooms-katholieken kerkten tot de reformatie in de Oude Helenakerk in Aalten, maar deze kerk werd na de reformatie overgenomen door gelovigen van het protestantisme. De bisschop van Münster Bernhard von Galen, waar Aalten onder viel, liet hierop net buiten de republiek enkele kapellen bouwen, waaronder de Kreuzkapelle. Rooms-katholieken kerkten hier tot 1800. In de Franse tijd werd het weer mogelijk om een eigen kerk te bouwen in Aalten. In 1859 werd een eerste kerk gebouwd die aan het einde van de eeuw door brand werd verwoest. Deze kerk werd gevolgd door een kerk ontworpen door Alfred Tepe in 1895. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog sloegen twee bommen in nabij de kerk, waardoor de kerk op de toren na werd verwoest. Na de oorlog, in de jaren 1950-1952, werd begonnen met de bouw van een nieuwe kerk naar ontwerp van Jan van Dongen, waarbij de toren werd ingepast. De katholieke Sint-Helenakerk staat ten zuiden van het centrum van Aalten langs de loop van de Boven-Slinge. De kerktoren bestaat uit vier geledingen, met in de onderste geleding de entree. Daarboven is in een groot spitsboogvenster met een polifora aangebracht. In de bovenste geleding is het uurwerk bevestigd en wordt de voorgevel met spitsboogfriezen bekroond. Boven op de toren is een naaldspits aangebracht. Rechts naast de kerktoren is een kleinere traptoren aangebracht. Het schip is opgezet als een pseudobasiliek met in de zijgevels rondboogvensters met glas in loodramen. De kerk is aangewezen als gemeentelijk monument. De kerk is op 12 juni 2022 aan de eredienst onttrokken. Kerk en pastorie zijn verkocht. Zie ook Oude Helenakerk, protestantse kerk
Hervormde kerk (Terborg)

De Hervormde kerk, ook wel de Sint-Joris en Barbarakerk, is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Terborg. De eenbeukige kerk is door de eeuwen heen in delen gebouwd en vervangen. Oorspronkelijk was de kerk gewijd aan Joris en Barbara van Nicomedië. Het priesterkoor is het oudste gedeelte van de kerk en stamt uit 1517. Dit gedeelte is hoger dan het schip en is in de 19e eeuw gepleisterd. Het koor heeft een 3/8e sluiting en kent spitsboogvensters. In het koor zijn vier maniëristische grafzerken te vinden. Het huidige schip is in 1844 gebouwd en verving een schip uit het eerste deel van de 15e eeuw. Het schip met zadeldak heeft in de gevel steunberen met ertussen rondboogvensters. Ten slotte staat aan de westzijde van de kerk een bakstenen toren uit 1746, opgebouwd uit drie geledingen. Deze toren nam de plaats in van de toren die in 1723 was afgebrand. De ontwerper van de toren is Gerrit Ravenschot. De toren heeft twee zandstenen entrees en wordt bovenop bekroond met een torenhelm inclusief koepel. In de kerk is een orgel aanwezig van Carl Friedrich August Naber uit 1847. De kerk is in 1966 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Huis 's-Hertogenbosch

Het Huis 's-Hertogenbosch is een woonhuis in de Zeeuwse stad Middelburg. Het pand is in 1665 gebouwd en werd in 1999 verworven door de Vereniging Hendrick de Keyser. De verwerving vond plaats nadat de vereniging een bijdrage ontvangen had uit de nalatenschap van J. Acquoy (1867–1935) en E. A. A. Nairac (1868–1931), de jongste dochter van Carel August Nairac. Het pand is sinds 20 mei 1966 ingeschreven in het Monumentenregister. Geschiedenis Om de bouw van de woning mogelijk te maken werden er drie middeleeuwse panden voor gesloopt. Restanten van deze woningen zijn nog wel in de kelders van Huis 's-Hertogenbosch bewaard gebleven. Het pand is ontworpen door Pieter Post en mogelijk, of juist door, Pieter Noorwits. Van beide architecten zijn elementen in het de voorgevel te herkennen: de middenrisaliet is in opbouw tekenend voor Noorwits, maar het geheel heeft overeenkomsten met Paleis Noordeinde, wat dan juist voor Post pleit. Beide architecten waren ten tijde van de bouw actief in de stad, zij waren betrokken bij de bouw van de Oostkerk. In de 20e eeuw huisvestte het pand lange tijd een bank, de Bank Hondius, en diende het tevens tot woning van de bankiersfamilie. In 2018 opende Sjakie’s Chocolademuseum er zijn deuren. Exterieur De voorgevel bestaat uit een middenrisaliet met daarin een deur met aan weerszijden een half venster. Aan weerszijden van de middenrisaliet twee vensters. Alle vensters zijn vijf ruiten hoog. Tussen alle vensters in pilasters, op de begane grond van de Ionische orde en op de verdieping van de Korinthische orde. Boven de voordeur een rond venster met gebeeldhouwde rand eromheen. In het middentravee boven de vensters op de verdieping cartouches waarin onder andere het jaartal 1665. In het fries de naam van het pand. Boven het fries een leeg driehoekig fronton. Boven op het dak staat een belvedère uit de 17e eeuw. Interieur Van het interieur zijn onderdelen bewaard gebleven, waaronder de hal met zwarte en witte marmeren tegels en de originele kamerdeuren. Afgezien van de hal en enkele individuele onderdelen zijn alle ruimtes in de 18e en 19e eeuw gemoderniseerd. In de zaal bevindt zich een 18e-eeuws plafond met in het middenstuk een allegorie die de handel voorstelt. Om het middenstuk zijn vier schilderingen in Lodewijk XIV-stijl onder latere verflagen teruggevonden. Zie ook Lijst van panden van Vereniging Hendrick de Keyser Lijst van rijksmonumenten in Middelburg (plaats) Externe links 'Middelburg, Vlasmarkt 51, Huis ’s-Hertogenbosch', Vereniging Hendrick de Keyser 'Sjakie’s Chocolademuseum', Willie Wonka Villa
Joodse Begraafplaats Zeeburg

De Joodse Begraafplaats Zeeburg is de enige Joodse begraafplaats binnen (de bebouwde kom van) de gemeente Amsterdam. Het nog bestaande deel ligt in het Flevopark en is eigendom van de Nederlands-Israëlietische Hoofdsynagoge. Geschiedenis Deze begraafplaats in Amsterdam-Oost werd in gebruik genomen rond 1714, toen de begraafplaats Muiderberg vol begon te raken. Begraafplaats Zeeburg was eigendom van de Hoogduits-Joodse gemeente van Amsterdam. Hier werden vooral de armere Joden begraven. Tussen 1714 en 1942 zijn ongeveer 100.000 mensen op deze dodenakker te ruste gelegd. Na de Tweede Wereldoorlog werd een groot deel van de begraafplaats geruimd, wegens de aanleg van de Flevoweg in 1956. De resten van ongeveer 28.000 mensen werden overgebracht naar de Joodse begraafplaats in Diemen. Het deel van de begraafplaats dat bleef ligt nu in het Flevopark. Er staan (nog) ongeveer 200 grafstenen. In 1982 hekelde schrijver-presentator Boudewijn Büch in Het Parool de slechte staat van onderhoud van de begraafplaats, en de daaruit voortvloeiende 'uitnodiging' tot ongepast gedrag. Hierop besloot de gemeente Amsterdam de begraafplaats op te knappen. Per november 2011 is daadwerkelijk met een renovatie begonnen. Marokkaanse en Joodse jongeren werken eraan. Ook jongeren met een taakstraf uit de Amsterdamse Indische Buurt zijn hier aan de slag. Werkzaamheden vinden plaats op zondagen. Van april t/m oktober is de eerste zondag van de maand open dag van 11 uur 's morgens tot 5 uur 's middags behalve in april een week later. In 2014 werd de begraafplaats aangewezen tot gemeentelijk monument. Overige begraafplaatsen van de Joodse gemeenten van Amsterdam Deze vijf begraafplaatsen liggen in omliggende gemeenten, maar deze begraafplaatsen vallen wel onder de Joodse gemeenten van Amsterdam. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Externe link Stichting Eerherstel Joodse Begraafplaats Zeeburg
Maartenskerk (Etten)

De Maartenskerk, ook wel de Oude Kerk of de Hervormde kerk, is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Etten. De kerk is rond 1440 gebouwd op de locatie waar sinds circa 1000 reeds een kerkje heeft gestaan. De bouw van de kerk werd geïnitieerd door Willem II van der Leck, Heer van den Bergh. Rond 1600 ging de kerk over van de katholieken naar de protestanten. De katholieken bouwden in de 19e eeuw een nieuwe kerk, een waterstaatskerk en later de Sint-Martinuskerk. In 1787 werd de kerk gesplitst, zodat er in een apart gedeelte onderwijs gegeven kon worden. In 1841 stortte het dak in, nadat de kerk getroffen was door een brand. In de Tweede Wereldoorlog raakte de kerk ook flink beschadigd door granaatvuur, maar dit werd na de oorlog weer hersteld. De kerk is opgebouwd uit tufsteen en baksteen. De toren bestaat uit drie geledingen van tufsteen, met daarboven een geleding van baksteen. In de bovenste twee geledingen zijn galmgaten aangebracht. De toren is bekroond met een ingesnoerde naaldspits. In de toren hangen twee klokken van een anonieme gieter respectievelijk uit 1321 en 1403. Het gotische schip met zadeldak wordt gedragen door kruisribgewelven, die gebruikmaken van onder andere 11e-eeuwse kraagstenen. Aan de oostzijde heeft de kerk een 5/8e gesloten koor. Aan de zuidelijke zijgevel is een portaal toegevoegd. In 1950 is er een consistoriekamer toegevoegd aan de kerk, opgebouwd uit stenen van de in de Tweede Wereldoorlog zwaar beschadigde Sint-Eusebiuskerk in Arnhem. In de kerk is een kerkorgel aanwezig, gemaakt in 1843 door Carl Friedrich August Naber. De eikenhouten preekstoel is gemaakt in 1628. De kerk is in 1967 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Sint-Martinuskerk (Etten)

De Sint-Martinuskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Etten. De kerk is gebouwd in de jaren 1923 - 1924 naar ontwerp van Joseph Cuypers. Voor de reformatie kerkten de katholieken in de huidige Hervormde kerk. Na de reformatie waren de katholieken gewezen op de kerken in Duitsland of Huis Bergh. In 1820 werd weer een katholieke kerk in Etten gebouwd, een waterstaatskerk, naar ontwerp van M.H. Conrad. In 1923 volgde toestemming vanuit het bisdom voor de bouw van een nieuwe kerk.. In januari 1924 volgde de aanbesteding, datzelfde jaar werd de kerk gebouwd en in december 1924 werd de kerk ingewijd door de deken van Terborg. Twee jaar later werd de waterstaatskerk afgebroken. De kerk heeft een grondplan van een Latijns kruis. Aan de straatzijde staat een vierkante stenen kerktoren met een zadeldak. Het zadeldak komt ook terug in het ontwerp van het schip. In de voorgevel is een portaal met een archivolt verwerkt met erboven een beeld van Martinus van Tours, de patroonheilige van de kerk. Boven het portaal zijn drie spitsboogvensters in de voorgevel aangebracht. De zijbeuken van de kerk bevatten topgevels in het midden van de traveeën, met daarnaast het dwarsschip. De topgevels zijn voorzien van spitsboogvensters. In het gedeelte tussen de kerk en pastorie zit een zaaltje, met glas in loodramen gemaakt door Willem Mengelberg. Het priesterkoor heeft een 5/8e koorsluiting, uitgevoerd met steunberen en lancetvensters. Het interieur is rijkelijk uitgevoerd. Muurschilderingen zijn aangebracht door Wijnand Geraedts. Het schip heeft tongewelven, waar het dwarsschip en kapellen steekgewelven heeft. De gewelven zijn voornamelijk kleurrijk uitgevoerd. Het koor heeft ten slotte een bakstenen graatgewelf en bij de apsis is een straalgewelf toegepast. De kerk is in 1999 aangewezen als rijksmonument.
Misthoorn (Schokland)

La Misthoorn (en français, corne de brume) est une petite construction, situé à proximité du port, à l'extrémité nord de l'ancienne île de Schokland dans le Zuiderzee aux Pays-Bas. Elle est construite en 1922. Son nom lui vient de la corne de brume qu'elle abritait. Histoire Lorsque l'île de Schokland est évacuée, sur ordre du gouvernement, en 1859, un certain nombre d'agents administratifs sont maintenus en fonction sur l'île, pour veiller à l'entretien du port et du phare. Vers 1900, une maison pour le gardien de phare est construite à Emmeloord, sur la partie nord de l'île. En 1922 un second bâtiment, connu comme le misthoornhuisje (la maison de la corne de brume) s'y ajoute. Lorsque le polder de la commune de Noordoostpolder est asséché, la corne de brume devient inutile. Le bâtiment est alors utilisé comme logement des personnes de passage. Depuis 1996, la maison accueille le centre d'information et de renseignements. Elle est partie prenante du site qui bénéficie d'une reconnaissance de patrimoine mondial de l'Unesco ainsi que de monument national néerlandais en raison de sa valeur culturelle, historique et architecturale. Une réplique de l'ancien phare est construite en 2007. Galerie Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Misthoorn (gebouw) » (voir la liste des auteurs). Portail du monde maritime Portail des Pays-Bas
Misthoorn (gebouw)

De Misthoorn is een gebouwtje bij het haventje van Emmeloord op de noordpunt van het voormalige eiland Schokland in de Zuiderzee gebouwd in 1922 waarvandaan de misthoorn bediend werd. Geschiedenis Nadat Schokland op gezag van de overheid in 1859 ontruimd moest worden, bleven er enkele functionarissen op het eiland achter om zorg te dragen voor de haven en voor de vuurtorens. Omstreeks 1900 werd op het noordelijk deel van het eiland, Emmeloord genoemd, een woning voor de lichtwachter gebouwd. In 1922 werd nabij deze woning een tweede gebouw neergezet, het zogenaamde misthoornhuisje. In dit gebouw werd de misthoorn bediend. Na de inpoldering van de Noordoostpolder was de bediening van een misthoorn overbodig geworden. Het pand werd daarna gebruikt voor het onderbrengen van gasten. Sinds 1996 is de Misthoorn in gebruik als informatiegebouw. Het complex is onderdeel van het werelderfgoed Schokland. Het totale complex is erkend als rijksmonument vanwege de grote cultuurhistorische waarde, de architectuurhistorische waarde en de ensemblewaarde. Nabij het gebouw is in 2007 een replica van de vroegere vuurtoren neergezet.
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk (Vianen)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk is een rooms-katholieke parochiekerk in de Nederlandse plaats Vianen. De monumentale kerk uit 1879 is ontworpen door Alfred Tepe en verving een oudere schuilkerk op dezelfde plek. Sinds 1 januari 2011 maakt de kerk deel uit van de Heilige Drie-eenheidparochie waar ook Everdingen en Leerdam onder vallen. Geschiedenis Reformatie en schuilkerken Tot de reformatie was de Grote Kerk van Vianen katholiek, als alle kerken in West-Europa. In het jaar 1566 kwam de reformatie naar Vianen. Twintig jaar later werd de parochie door de overheid vanuit de katholieke hiërarchie bevrijd en werd de kerk aan de hervormde gemeente beschikbaar gesteld voor de protestantse eredienst. Het katholicisme werd bij wet verboden. De katholieken namen hun toevlucht in huiskerkjes. Na de Vrede van Münster in 1648 kwam er meer tolerantie. In 1652 begonnen Jezuïeten een huiskerk aan de Voorstraat. Toen de Jezuïetenorde in 1730 uit Nederland werd verbannen werd de statie overgenomen door seculiere priesters. Bouw nieuwe kerk 1807 Tijdens de Franse tijd in Nederland werd door de Franse bezetter godsdienstvrijheid afgedwongen. Voor katholieken in Nederland kwam de mogelijkheid om echte kerken te bouwen. In 1807 werd zo'n kerk gebouwd in Vianen. Daarop werd de huiskerk aan de Voorstraat gesloten. In de tweede helft van de negentiende eeuw werd dit kerkje te klein voor de groeiende gemeenschap. Bovendien was de kerk toe aan renovatie. Besloten werd om een nieuwe neogotische kerk te laten bouwen. Bouw neogotische kerk 1877 Voor de nieuw te bouwen kerk werd Alfred Tepe aangeschreven voor het ontwerp. Hij en Friedrich Mengelberg (die het interieur ontwierp) waren lid van het St. Bernulphusgilde, een vereniging die Rijnlandse neogotiek promootte voor katholieke kerkbouw in Nederland. De kerk van Vianen is dan ook helemaal in de geest van dit gilde gebouwd en ingericht. In 1879 werd de kerk voltooid. Op 1 juli van dat jaar werd de kerk ingewijd door aartsbisschop mgr. A.I. Schaepman. Bronnen Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed - Omschrijving van de kerk. Officiële website van de parochie
Oude Dorpskerk (Bunnik)

De Oude Dorpskerk is het kerkgebouw van de Protestantse Gemeente Bunnik in de Nederlandse plaats Bunnik. De kerk is oorspronkelijk gewijd aan Sint Anthonis. Geschiedenis De kerk dateert uit de 12e of 13e eeuw. Het is een van de eerste bakstenen kerken van Nederland, de romaanse toren toren vormt het oudste deel. In 1566 werd het koor van de kerk vervangen. Bij de kerk bevond zich een kerkhof dat gebruikt is totdat de algemene begraafplaats in Bunnik geopend werd. Daarna is het geruimd. Ook de meeste graven in de kerk zijn in 1845 geruimd. De kerk is sinds 1828 voorzien van een orgel. Het huidige orgel is in 1912 gebouwd door Firma J. de Koff uit Utrecht. In de jaren 1950 is het aangepast aan de klankvoorkeur van die tijd. Bij een groot onderhoud in 2013 zijn deze ingrepen voor een deel weer ongedaan gemaakt. De orgelkas is nog in de oorspronkelijke staat. In de loop van de eeuwen zijn er verbouwingen geweest. Het aanzicht van de kerk zoals dat anno 2017 is dateert van 1954. Bij een grote restauratie kreeg het kerkdak toen een ander uiterlijk en werd het gebouw witgepleisterd. Ook de ramen werden toen teruggebracht naar een meer oorspronkelijk uiterlijk. Ook werd de scheiding tussen koor en schip van de kerk duidelijker aangegeven door een aan de buitenzijn inspringende pleisterlaag, en een iets hogere plaatsing van de ramen in het koor. Bovendien werd de inrichting sterk gewijzigd: de preekstoel stond tot 1954 onder het orgel, na de verbouwing van 1954 stond de preekstoel aan de oostzijde van de kerk. Eerder, in 1938 kwam bij de restauratie van de toren het opvallende lantaarntje terug. In de periode 2011-2013 werd de kerk opnieuw flink onderhanden genomen. Daarbij werd een nieuwe vloer in de kerkzaal aangebracht en werd de inrichting van het interieur opnieuw sterk gewijzigd. Een modern multi-functioneel ontwerp verving de traditionele inrichting uit 1954 (de preekstoel uit 1954 bleef overigens wel behouden). De lantaarn uit 1938 werd tezelfdertijd vervangen. Fotogalerij
De Oude Tempel (Soesterberg)

De Oude Tempel in Soesterberg is een gemeentelijk monument in de gemeente Soest in de provincie Utrecht. Het voormalige landhuis werd in 1919 gebouwd voor de Utrechtse jonkheer R.A. van Holthe tot Echten naar een ontwerp van de Amersfoortse architect M.J. Klijnstra. De naam is ontleend aan een grote boerderij annex bierhuis aan de Amersfoortsestraatweg die in 1867 was afgebrand. In 1912 werd het landgoed door Van Holthe tot Echten gekocht van koningin Emma. In de Tweede Wereldoorlog is het huis voor een groot deel vernield en beschadigd. In 1946 liet de Nederlands Hervormde Stichting voor Zenuw- en Geesteszieken de schade herstellen. De rieten kap zou pas in 2003 teruggezet worden. Het pand kreeg na de oorlog een woon- en kantoorfunctie. In 1963 werd een vleugel aan de villa gebouwd naar een ontwerp van architect Albert van Essen. In 1971 volgde een uitbouw aan de linkerzijde. Het middengedeelte van de symmetrische voorgevel wijkt iets terug. Het complex ligt in een parkbos en bestaat naast het landhuis uit een voormalig jachthuis en een jachtopzienerswoning. Het pand is eigendom van De Open Ankh, een samenwerkingsverband van stichtingen voor zorg aan psychiatrische en geriatrische cliënten en mensen met een verstandelijke handicap. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Soest (Nederland)
Park Groot Zandveld

Park Groot Zandveld is een deels bebouwd stadspark in de Utrechtse buurt/subwijk Het Zand, dat onderdeel is van de wijk Leidsche Rijn. Het vrij kleinschalige gebied is begin 21e eeuw ontwikkeld bij de aanleg van de Vinex-locatie Leidsche Rijn. Voor die tijd maakte het gebied onder meer deel uit van de limes en was het vanaf de middeleeuwen eeuwenlang in gebruik als agrarisch gebied. Een aantal elementen is daarvan in Park Groot Zandveld behouden gebleven of zichtbaar gemaakt, zoals de reconstructie van een wachttoren uit de Romeinse tijd en schoorstenen die deel uitmaakten van kassen. In het groene deel van Park Groot Zandveld bevindt zich een schaapskooi. In de lente komen de schapen naar de kooi om er hun lammeren te krijgen. In mei volgt het scheren van de vacht. De schapen overwinteren elders. Rondom de oude schoorstenen is Forum Het Zand gebouwd, ook wel Brede School Het Zand genaamd. Hierin werken OBS Het Zand, Montessorischool Arcade, Peutercentrum ‘t Zand/KOKO Kinderopvang, Saartje Kinderopvang, DOCK en Cultuur19 als partners samen met de Gemeente Utrecht. Ook is er een theater- en sportzaal in het bijzonder vormgegeven gebouw (VenhoevenCS architecten) dat op een ruimteschip lijkt.