NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St. Joriskerk (Hoedekenskerke)

Die Sint Joriskerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Hoedekenskerke in der Gemeinde Borsele in der Provinz Zeeland. Sie stellt nur noch den erhaltenen Chorraum der mittelalterlichen Kirche dar, der seit 1966 als niederländisches Rijksmonument eingestuft ist. Geschichte Die in der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts errichtete Pfarrkirche zu Hoedekenskerke war bis zur Reformation zu Ehren des heiligen Georg geweiht. Turm und Langhaus der Kirche wurden 1850 niedergelegt und somit der fünfseitig geschlossene Chor für den calvinistischen Gottesdienst hergerichtet. 1948 erfolgte nach schweren Sturmschäden eine grundlegende Renovierung. Der Innenraum der Kirche wird durch ein hölzernes Tonnengewölbe mit bemalten Rippen gedeckt. Die Kanzel stammt teilweise aus der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts. Die Kirchengemeinde gehört heute zur 2004 geschaffenen Protestantische Kirche in den Niederlanden. Die Kirche ist in den Sommermonaten für den Besuch geöffnet. Orgel Die Orgel des Orgelbauers Jan Proper aus Kampen wurde 1904 durch die Orgelbaufirma Dekker aufgebaut. Das Instrument hat 6 Register auf einem Manual (Prestant 8', Holpijp 8', Viola di Gamba 8', Octaaf 4', Fluit 4', Octaaf 2'). Das Pedal ist angehängt. Literatur Peter Don, Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985, S. 76f. Weblinks Einzelnachweise
Sint-Joriskerk (Hoedekenskerke)

De Sint-Joriskerk in Hoedekenskerke in de Nederlandse provincie Zeeland is een kerkgebouw van de Protestantse Kerk in Nederland. De oorspronkelijk rooms-katholieke kerk ging bij de Reformatie over naar de protestanten. Hij behoorde lang tot de Nederlandse Hervormde Kerk. Geschiedenis Een eerste kerk werd waarschijnlijk gebouwd kort na 1280 toen de parochie gesticht werd. Aan de hand van opgravingen werd vastgesteld dat de oorspronkelijke kerk veel groter was dan de latere. Die werd rond 1420-1430 gebouwd in de gotische bouwstijl en gewijd aan Joris van Cappadocië. In 1782 werd het schip van de kerk na een mogelijke instorting sterk verkleind, de toren verdween geheel. Nog bruikbare bakstenen benutte men voor het optrekken van een nieuwe westelijke muur die het overgebleven deel met het priesterkoor afsloot. Erbovenop werd een dakruiter aangebracht. Het smeedijzeren torenuurwerk is ouder; het stamt uit de 17de eeuw. Tijdens de Slag om de Schelde in de Tweede Wereldoorlog liep de kerk zware schade op. Onder meer de dakruiter, door de Duitse bezetter als uitkijktoren gebruikt, werd door de Engelsen vrijwel geheel weggeschoten. In 1948-1949 werd de zwaar beschadigde kerk gerestaureerd onder toezicht van monumentenzorg. In het interieur werden de oorspronkelijke kleuren van het gewelf weer aangebracht en de donkerbruine banken kregen een groene kleur. Bij de kerk is een regenput waarin vroeger op het kerkdak gevallen hemelwater werd verzameld. Van het water in deze 'kerkebak' konden de dorpsbewoners in tijden van grote droogte gebruikmaken. Interieur Het kerkgebouw heeft een houten tongewelf met beschilderde ribben. Het veelhoekige koor is het enige deel dat is overgebleven uit de 15e eeuw. In de kerk bevinden zich een kansel uit de eerste helft van de 17e eeuw. Van de 27 aanwezige grafstenen dateren de oudste elf van voor 1500. Een aantal van deze grafzerken is afkomstig uit andere kerken, onder andere van Bakendorpe, Vinninghen en Ostende. In een van de graven ligt Willem de Vriese van Ostende die in 1444 ambachtsheer van Hoedekenskerke was. Meerdere graven zijn van pastoors, zoals de afbeelding van een miskelk op hun grafsteen aangeeft. Het kerkorgel is een eenklaviers mechanisch pijporgel dat omstreeks 1900 werd gebouwd door de firma Dekker uit Goes die gebruikmaakte van het binnenwerk van orgelbouwer Proper uit Kampen uit einde 19e eeuw. In 1969 werd het orgel grondig gerestaureerd door de firma A. Nijsse en Zonen en in 1981 kwam er een nieuwe windmachine. Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Borsele Externe link Foto's Protestantse kerk Hoedekenskerke
Montevideo (Rotterdam)

Das Montevideo ist ein Hochhaus in Rotterdam. Mit einer strukturellen Höhe von 140 Metern ist es das dritthöchste Wohnhaus der Niederlande, zählt man das „M“ auf dem Dach hinzu, ist es mit 152,3 Metern das dritthöchste Gebäude des Landes. Das Montevideo ist Teil des Stadterneuerungsprogramms Kop van Zuid und liegt als Blickfang gegenüber dem Stadtzentrum an der Nieuwe Maas, neben dem Jugendstilbau des Hotel New York und in einer Gegend, die historisch von der Holland-America Line geprägt ist. Benannt ist er nach einem gleichnamigen Lagerhaus, das einst an der Stelle stand, das wiederum war nach Uruguays Hauptstadt Montevideo benannt. Im Design orientiert es sich an klassischen New Yorker Hochhäusern, inklusive eines Wassertanks auf dem Dach. Materialien sind im Wechsel Stahl und Beton, die nach Aussage der Architekten die USA (Stahl) und die Niederlande (Beton) symbolisieren. Das 8 × 8 × 1 Meter große „M“, das Symbol des Hauses, wird auch als Wetterfahne verwendet. Das 2005 eröffnete Gebäude stammt von der niederländischen Architektin Francine Houben vom Unternehmen Mecanoo. Damit ist es eines der höchsten von Frauen entworfenen Gebäude der Welt. Es beherbergt 192 Wohnungen, 6050 m² Büroraum und 1933 m² für Einzelhandel. Der Highrise Award erwähnte es lobend, beim Emporis Skyscraper Award 2005 gewann es den dritten Platz. Weblinks Einzelnachweise
Montevideo (Rotterdam)

Montevideo is a 43-storey, 139.5 m (458 ft) residential skyscraper on the river Nieuwe Maas in Rotterdam, The Netherlands. The Montevideo logo on the roof is an 8 by 8 m (26 by 26 ft) letter "M" which brings the tower's total height to 152.3 m (500 ft). The logo is also designed to be a giant wind vane. Designed by Mecanoo architecture firm principal, Francine Houben, the building is one of the tallest woman-designed buildings in the world. The tower was opened 19 December 2005, featuring 192 apartment units, 6,050 m2 (65,122 sq ft) of office space, and 1,933 m2 (20,807 sq ft) of retail space. The building is named after the Uruguay capital city, Montevideo. Awards The building received a commendation award by the International Highrise Award 2006, and it has been awarded the Dedallo Minosse Prize. In addition it finished in third place in the 2005 Emporis Skyscraper Award selection. Gallery See also Media related to Montevideo skyscraper at Wikimedia Commons References
Montevideo (rascacielos)

Montevideo es el nombre de un rascacielos, se emplaza sobre la orilla del río Nieuwe Maas en Róterdam, Países Bajos. Características Fue diseñado por el estudio de arquitectura Mecanoo, donde trabajan arquitectos como Francine Houben.​ Presenta 43 pisos que se desarrollan en 140 metros de altura.​ Si se cuenta además la enorme "M" del logo en el techo, la altura total es de 153 metros; este logo también funciona como una gran veleta.​ Se inauguró el 19 de diciembre de 2005;​ esta edificación multipropósito dispone de 6050 m² de oficinas, 192 apartamentos y 1933 m² de superficie comercial. Distinciones Este edificio ha recibido una mención del International Highrise Award 2006,​ también recibió el Dedallo Minosse Prize.​ En la selección final del Emporis Skyscraper Award 2005 obtuvo el tercer puesto.​ Galería Véase también Anexo:Edificios más altos de Róterdam Referencias Enlaces externos
Montevideo (Rotterdam)

Le Montevideo est un gratte-ciel résidentiel de 43 étages et d'une hauteur de 139,5 m, situé au bord de la rivière Nouvelle Meuse dans la ville néerlandaise Rotterdam. Sur son toit est placé son logo, une lettre « M » de 8 × 8 m ce qui donne à la tour une hauteur totale de 152,3 m. Description La tour est bâtie dans le quartier sud de Rotterdam, dans l'arrondissement de Feijenoord et sur la pointe sud appelée la Kop van Zuid. Les travaux de construction de la tour débutent le 31 mars 2003. Conçue par le cabinet d'architectes Mecanoo, établissement commissionné pour le projet de construction en 1999, la tour est ouverte le 19 décembre 2005. Elle dispose de 192 appartements, de 6 050 m2 d'espaces pour bureaux, et de 1 933 m2 d'espace commercial. Le bâtiment est nommé d'après la capitale de l'Uruguay, Montevideo. Le logo placé sur le toit est également conçu pour être une girouette géante. La présence de cet élément architectural, d'une envergure de 8 m, porte la hauteur totale de la tour à 152,3 m. Récompenses Le bâtiment a reçu une mention d'honneur décernée par le prix international « Highrise Award », en 2006. Il s'est également vu décerner le prix Dedallo Minosse. En outre, il a fini à la troisième place en 2005 dans la sélection pour le prix Emporis Skyscraper Award Galerie Notes et références (En) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Montevideo (Rotterdam) » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Hôtel New York (Rotterdam) Liste des plus hauts gratte-ciel de Rotterdam Liste de gratte-ciel européens Liste des plus hauts gratte-ciel de l'Union européenne Liens externes Site officiel Portail des gratte-ciel Portail de Rotterdam
Montevideo (Rotterdam)

Il Montevideo è un grattacielo residenziale di Rotterdam, nei Paesi Bassi, che misura in altezza 152,3 m (139,5 m al tetto). È stato l'edificio più alto della nazione, sino alla costruzione nel 2010 del New Orleans ed è stato progettato dallo studio Mecanoo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Montevideo Collegamenti esterni (EN) Montevideo, su Skyscraper Center.
Montevideo (gebouw)

De Montevideo is een hoog gebouw met luxeappartementen en -kantoren in Rotterdam. Het gebouw is op 19 december 2005 officieel geopend en was toen de hoogste woontoren van Nederland. Deze titel werd in 2010 overgenomen door de nabijgelegen New Orleans toren. De toren zelf is 139,5 meter hoog. De naam Montevideo verwijst naar het verleden, toen de Wilhelminapier nog veel pakhuizen telde, waarvan één de naam van de Uruguayaanse hoofdstad Montevideo droeg. Inclusief de "M" op het dak is het gebouw 152,32 meter hoog. De toren is onderverdeeld in sky, city, loft en water appartementen. Onder in het gebouw zit een restaurant van Loetje. Het gebouw is ontworpen door Francine Houben van het architectenbureau Mecanoo. Mecanoo kreeg twee prijzen voor Montevideo: De International Highrise Award 2006 en Dedallo Minosse 2006. Ontwerp Het gebouw refereert aan Hotel New York, het voormalige hoofdkantoor van de Holland-Amerika Lijn, door de verschillende bouwstijlen van Holland en Amerika met elkaar te verweven. Verwijzingen naar de scheepvaart vallen ook terug te vinden in het ontwerp, met name in de ronde ramen aan de noordzijde van het gebouw, welke doen denken aan patrijspoorten. Op het dak van de toren staat een 12 meter hoge, driedimensionale letter "M", welke verwijst naar de eerste letter van Montevideo. Echter, de "M" zou ook staan voor de rivier de Maas, of de Maritieme traditie van Rotterdam. De kinderen van Francine Houben vinden dat de letter voor Mama staat. Locatie De Montevideo staat op de Wilhelminapier, op de Kop van Zuid vlak naast het World Port Center. Dit voormalige havengebied was jarenlang vervallen, maar wordt sinds ongeveer 2000 gerenoveerd en omgebouwd tot een gebied met kantoren, appartementen, horeca, winkels en het nieuwe Luxor Theater. De Montevideo staat naast Hotel New York, het voormalige hoofdkantoor van de Holland-Amerika Lijn. Foto's Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam
Монтевідео (будівля)

Монтевідео — 43-поверховий житловий хмарочос висотою 139,5 метрів, що стоїть на узбережжі річки Ньїве-Маас у Роттердамі, Нідерланди. Логотип Montevideo на даху має розмір 8 квадратних метрів, буква «M», яка збільшує загальну висоту вежі до 152,3 метра. Логотип також розроблений у вигляді гігантського флюгера. Будівля, спроєктована директором архітектурної фірми Mecanoo Франсіне Хаубен, є однією з найвищих будівель у світі, спроєктованих жінками. Будівля була офіційно відкрита 19 грудня 2005 року і на той час була найвищою житловою вежею в Нідерландах. Вона містить 192 квартири, 6050 квадратних метрів офісних приміщень і 1933 квадратних метрів торгової площі. Будівля названа на честь столиці Уругваю — Монтевідео. Нагороди Будівля отримала похвалу від International Highrise Award 2006 і була нагороджена премією Dedallo Minosse. Крім того, він посів третє місце в конкурсі Emporis Skyscraper Award 2005. Галерея Див. також Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Монтевідео (будівля) Примітки
Singelkerk

Die Singelkerk ist eine mennonitische Kirche im Zentrum von Amsterdam. Die Kirche zwischen Singel und Herengracht ist von außen nicht als Kirche zu erkennen. Die Kirchen von Mennoniten, Remonstranten und Katholiken durften in den reformierten Niederlanden des 17. und 18. Jahrhunderts nicht von außen als solche erkennbar sein und mussten so als versteckte Kirchen (niederländisch Schuilkerk) konzipiert werden. Die Singelkerk ist mit etwa 1.200 Plätzen die größte Kirche der Mennoniten in den Niederlanden. Geschichte Die ersten Zusammenkünfte Amsterdamer Täufer fanden bereits um 1530 statt. Mit Einführung der Religiösen Toleranz in den Niederlanden am Ende des 16. Jahrhunderts konnten auch die ersten mennonitischen Kirchen etabliert werden. So entstand bereits 1608 eine erste Holzkirche an der Singel. Die flämische Gemeinde benannte sich nach einer nahen Brauerei mit dem Abbild eines Lammes im Giebel entsprechend Bij het lam (Am Lamm). In den Jahren 1639 und 1640 wurde an gleicher Stelle das heute noch bestehende Kirchengebäude etabliert. Wie andere mennonitische Kirchen auch wurde die Kirche als Predigtkirche um eine zentrale Kanzel konzipiert. Im Jahr 1740 wurde das Nachbarhaus an der Singel 452 von der Gemeinde aufgekauft. Hier befand sich früher die Bibliothek der Gemeinde. Im Jahr 1777 wurde erstmals eine Orgel eingebaut. 1930 wurde sie durch eine neue pneumatische Orgel ausgewechselt. Die Kirche wird heute auch für Konzerte genutzt. Im 17. Jahrhundert schlossen sich auch die hochdeutsche, friesische und waterländische Gemeinde (Bij den Toren) der flämischen Gemeinde an. Im Jahr 1801 kam es zum Zusammenschluss zwischen den arminianischen Lammisten und prädestinatianischen Sonnisten (Bij de Zon). Seitdem tritt die Gemeinde als Verenigde Doopsgezinde Gemeente (deutsch Vereinigte Taufgesinnte Gemeinde) auf. Die Gemeinde ist Teil der niederländischen Algemene Doopsgezinde Sociëteit. Ausstattung Die erste Orgel der Singelkirche wurde 1777 durch den Orgelbauer Johannes Strümphler erbaut. 1930 erbaute die Orgelbaufirma G. van Leeuwen ein neues pneumatisches Instrument in dem vorhandenen historischen Gehäuse. Das heutige Orgelwerk wurde 1983 durch die Orgelbaufirma Kaat & Tijhuis (Kampen) erbaut. Das Instrument hat 29 Register auf zwei Manualwerken und Pedal. Koppeln: II/I, I/P, II/P. Galerie Einzelnachweise Weblinks Verenigde Doopsgezinde Gemeente Amsterdam
Singelkerk (Amsterdam)

De Singelkerk is een kerk van de Doopsgezinde gemeente (VDGA) in Amsterdam, gelegen tussen de Singel en de Herengracht. Het is een zogenaamde schuilkerk, een kerk die aan de buitenkant niet herkenbaar is als kerk. Geschiedenis Vanaf ongeveer 1530 vonden in Amsterdam bijeenkomsten plaats van doopsgezinden in huizen van particulieren. Het was hun toen nog niet toegestaan eigen kerkgebouwen op te richten. Nadat de doopsgezinden vanaf het begin van de 17de eeuw werden getolereerd konden ze hun eerste eigen kerkgebouwen in gebruik nemen. Deze heetten aanvankelijk vermaningen. De Singelkerk ontstaat als in 1607 een erf langs de Singel wordt aangekocht door Harmen Hendriksz. Van Warendorp. Hij laat er een schuur op zetten, bedoeld als vergaderplaats voor de Vlaamse doopsgezinden. De plaats krijgt de naam "Bij het lam", zo geheten naar de gevelsteen van het pand een paar percelen verderop, een brouwerij met een lam in de gevel (het pand waar zich nu discotheek Odeon bevindt). De schuur wordt vervangen door een grotere kerk in 1639, met de grootte van het huidige kerkgebouw. Dit nieuwe gebouw kwam wat meer in de richting van de Herengracht te liggen. In 1839 wordt bij een grote verbouwing door Martinus Gerardus Tétar van Elven het dak vervangen, waarmee het gebouw de vorm krijgt die het nu nog heeft. Ook de voorgevel aan de Herengracht dateert uit die tijd. Aanvankelijk waren de halfronde deuren op Singel 454 de ingang tot de kerk. Geleidelijk volgden enkele uitbreidingen. Singel 452 werd bij het complex betrokken. Hierin zijn de kamer voor de kerkenraad, de bibliotheek en de catechisatie- en vergadervertrekken gelegen. Interieur Opvallend zijn de klapstoelen die in het midden van de kerkruimte staan, die vroeger opgestapeld stonden in het voorportaal. De vrouwen namen tegen betaling van een stuiver een stoel en plaatsten die dan ergens midden in de kerkruimte. De plaatsen in de banken werden verhuurd aan de rijkere gemeenteleden. De armere gemeenteleden en de kinderen van het weeshuis De Oranjeappel zaten op de tweede galerij. Op de binnenmuur naast de deur van kerkenraadskamer bevindt zich een gevelsteen die herinnert aan dit weeshuis. In de lange gang van de Singel naar de kerkruimte zijn lijsten met de schematische weergave van de geschiedenis van de doperse gemeenten in Amsterdam, en de namen van de diakenen en predikanten vanaf het eerste begin tot heden. Tegen de lijsten met namen hangt het tafelblad uit de bibliotheek van het seminarium, waarin traditioneel alle afgestudeerden hun namen kerfden. Gebruik De kerk wordt nog altijd gebruikt als kerkgebouw van de Doopsgezinde Gemeente Amsterdam. De Algemene Doopsgezinde Sociëteit is verder gevestigd op Singel 454, net als het Doopsgezind Centrum voor Gemeenteopbouw en het Doopsgezind Seminarium. De kerk wordt veel verhuurd ten behoeve van concerten, repetities of muziekopnamen vanwege de goede akoestiek. Zie ook Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland Doopsgezinde Gemeente Amsterdam Externe link Website Verenigde Doopsgezinde Gemeente Amsterdam
VV Capelle

Voetbalvereniging Capelle is a football club based in Capelle aan den IJssel, Netherlands. It was founded in 1930. VV Capelle plays its home matches at Sportpark 't Slot. History Since 2018, VV Capelle competes in the Vierde Divisie. In the 2023–24 season, Capelle qualified for the promotion playoffs. Associated people Head coach Arie van der Zouwen (2005–2006) René Vermunt (2007–2011) Ronald Klinkenberg (2011–2013) Theo de Boon (2013–2014) Ton van Bremen (2014–2016) Winand van Loon (2016–2018) Ron Timmers (2018) Ton van Bremen (2018–2020) Gijs Zwaan (interim, 2020) Ralph Kalkman (2020–2022) René van Eck (2022–2023) Ronald Ermes (2023)> Kevin Vink (2024–) Former players References External links (in Dutch) Official website
Voetbalvereniging Capelle

Il Voetbalvereniging Capelle, comunemente noto como Capelle, è una società calcistica olandese con sede a Capelle aan den IJssel. Storia Il Capelle è stato fondato nel 1930. Fino al 2009/2010 ha disputato la Hoofdklasse, il massimo livello dei campionati dilettantisctici olandesi, con l'istituzione della Topklasse come massimo campionato dilettantistico nella stagione 2010/2011, Il Capelle è passato in Topklasse. Stadio Il Capelle disputa le sue partite casalinghe nello stadio Sportpark 't Slot, che può contenere 4000 persone. Giocatori celebri André Hoekstra Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su vvcapelle.nl.
Vv Capelle

Voetbalvereniging Capelle is een Nederlandse voetbalclub uit het Zuid-Hollandse Capelle aan den IJssel. De club werd opgericht op 20 februari 1930. Capelle speelt zijn thuiswedstrijden op Sportpark 't Slot. Het sportpark beschikt over één hoofdveld met verlichting en heeft een hoofdtribune voor 500 toeschouwers en daarnaast 3.500 staanplaatsen rondom het veld. Capelle speelt sinds het seizoen 1992/1993 met enige regelmaat op het hoogste amateurniveau. Vanaf het seizoen 1998/99 tot en met 2009/10 in de Zaterdag Hoofdklasse A, met uitzondering van het seizoen 2004/05, toen het in de Zaterdag Hoofdklasse B speelde. De tweede plaats in die Hoofdklasse B is de beste prestatie van het eerste elftal tot nu toe. Als eerste club plaatste Capelle zich voor de nieuw te vormen Topklasse, die in het seizoen 2010/11 van start ging. In het seizoen 2016/17 speelde de club in de Derde divisie zaterdag. In 2018 degradeerde de club en sindsdien komt de club uit in de Hoofdklasse, die in 2022 werd hernoemd naar vierde divisie. Competitieresultaten 1946–heden Capelle in de KNVB Beker Dit schema laat de resultaten zien van Capelle tegen profclubs in de KNVB Beker. Bekende (oud-)Slotbewoners Spelers Trainers Externe link Officiële website
VV Capelle

Voetbalvereniging Capelle é um clube holandês de futebol da cidade de Capelle aan den IJssel, na Holanda. Foi fundado em 20 de fevereiro de 1930 e disputa a Topklasse, o terceiro nível do futebol holandês. Manda seus jogos no estádio Sportpark 't Slot, que tem capacidade para 4 mil espectadores. Ligações externas Site oficial (em holandês)
Sint Maartenskerk (Elst)

Die Grote of Sint Maartenskerk (deutsch Große oder St.-Martins-Kirche; auch Sint Werenfriduskerk genannt) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Elst in der Gemeinde Overbetuwe in der niederländischen Provinz Gelderland. Die Kirche ist seit 1970 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die Tradition von Kultus und Gottesdienst am Standort der Kirche reicht bis in die Römerzeit zurück. Im Rahmen des Wiederaufbaus der Kirche nach Zerstörungen im Zweiten Weltkrieg brachten archäologische Untersuchungen unterhalb des gotischen Langhauses die Fundamente eines römischen Tempels aus der Zeit um 50 n. Chr. mit den Ausmaßen 30,9 × 23,1 m zu Tage. Funde deuten darauf hin, dass der Tempel wiederum selber über einem Heiligtum der Bataver errichtet wurde. Eine Pfarrkirche existierte wahrscheinlich ab etwa 690 an dieser Stelle. Sie wurde durch den heiligen Willibrord St. Salvator geweiht. Als Willibrords Gefolgsmann in der Mission wirkte hier der heilige Werenfridus. Bei den archäologischen Grabungen wurden in das 8. Jahrhundert datierte Fundamente der Salvatorkirche mit für die Zeit enormen Dimensionen aufgefunden, was auf die Bedeutung Elsts für die christliche Mission schließen lässt. Sie war eine große Saalkirche mit einem Langhaus von 22 × 12 m und einen eingezogenen, gerade geschlossenen Chor von 5 × 5 m. Dieses Gotteshaus wurde im Jahr 930 durch einen normannischen Überfall zerstört. Bischof Balderich von Utrecht veranlasste den Wiederaufbau der Kirche und weihte den Neubau dem heiligen Martin von Tours. Gleichzeitig erfolgte die Erhebung der Gebeine des Werenfridus, die in der Krypta bestattet wurden. Ab 1444 wurde die romanische Kirche durch einen spätgotischen, zweischiffigen Neubau ersetzt. Das Langhaus besitzt lediglich ein nördliches Seitenschiff, deutlich niedriger als das Hauptschiff, ohne dass der Höhenunterschied für einen Obergaden genutzt wäre. Damit ist die Maartenskerk der seltene Fall einer asymmetrischen Pseudobasilika. Im Jahr 1483 wurde die Kirche dem heiligen Werenfridus geweiht. Doch schon in der Reformation wurde der Werenfridusschrein im Bildersturm zerstört. Nördlich des gotischen Chores haben sich bis heute in der Sakristei Teile des romanischen Chores und der darunterliegenden Krypta erhalten. Die Kirchengemeinde gehört der unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden an. Orgel Die Geschichte der Orgeln der Sint Maartenskerk reicht zurück in das 16. Jahrhundert. Die heutige Orgel wurde 1953 von der Orgelbaufirma G. van Leeuwen & Söhne (Leiderdorp) erbaut, als Ersatz für die 1944 zerstörte Orgel des Orgelbauers C.G.F. Witte aus dem Jahre 1869. Koppeln: II/I, I/P, II/P Literatur Carel van Gestel: Van Kerk naar Kerk, Band 1: De Betuwe, Zaltbommel 2007. Weblinks Einzelnachweise