NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Torentje

La Torentje (in lingua olandese "Piccola torre"), si trova nel Binnenhof a L'Aia nei pressi del museo Mauritshuis ed è la sede ufficiale del Primo ministro dei Paesi Bassi dal 1982. Storia Questo piccolo edificio ottagonale nell'Hofvijver è menzionato per la prima volta dalle fonti nel 1354 e probabilmente la sua costruzione risale alla prima metà del XIV secolo. Ai margini del Parlamento dei Paesi Bassi era in origine un gazebo dei Conti di Olanda ed era collegato da un ponte levatoio con il giardino del conte. Presso il sito di questo giardino, ad est della Torre, venne costruito il Mauritshuis intorno al 1640 come residenza di Giovanni Maurizio di Nassau-Siegen. Oggi il Mauritshuis è un museo. Uso Ad ovest della torre si trovano il Mauritshuis e il Grenadierspoort (porta dei Granatieri), che dà accesso all'edificio del Parlamento. Di fronte alla Torre si trovano gli uffici della Camera dei Rappresentanti. Al piano terra della Torre vi è una piccola sala riunioni. Il primo piano ospita gli uffici del primo ministro dei Paesi Bassi e del ministro degli Affari generali. La Torre fa parte del complesso del "Rijksgebouwendienst". Venne usata per la prima volta, come sede del primo ministro, da Ruud Lubbers quando divenne primo ministro nel 1982, mentre prima era sede del ministro degli interni. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torentje Collegamenti esterni (EN) Ministero degli affari generali (Government.nl)
Torentje

Het Torentje is een gebouw bij het Binnenhof in Den Haag. Het staat in de Hofvijver, naast het Mauritshuis. In het Torentje bevindt zich de werkkamer van de minister-president van Nederland. Het wordt daarom vaak naar de huidige premier genoemd: Torentje van Rutte, Torentje van Balkenende enz. Ook de uitdrukking Torentjesoverleg komt ervandaan. Ten westen van het Torentje is de Maurits- of Grenadierspoort, die toegang geeft tot het Binnenhof. Recht tegenover het Torentje bevinden zich kantoorruimtes van de Tweede Kamer. Op de begane grond bevindt zich in het torentje een kleine vergaderruimte, de Thorbeckezaal. Op de eerste verdieping huist het kantoor van de minister-president. Geschiedenis Het achthoekige gebouw wordt voor het eerst genoemd in een kroniek uit 1354 en dateert vermoedelijk uit de eerste helft van de veertiende eeuw. Aan de rand van het Binnenhof lag het Torentje oorspronkelijk als zomerprieel van de graven van Holland. Het was door middel van een ophaalbruggetje verbonden met de grafelijke tuin. Op de plaats van deze tuin, ten oosten van het Torentje, is later, rond 1640, het Mauritshuis gebouwd. De eerste etage dateert vermoedelijk uit 1479. Het Torentje werd een vestingwerk voorzien van schietspleten en van kantelen. De ramen en de torenspits werden in 1547 aangebracht. In de veertiende en vijftiende eeuw was het torentje in gebruik bij de beheerder van het Binnenhof, de kastelein. Het gebouw had, net als de kastelein zelf, vele functies, waaronder die van herberg, wijnkelder, bottelarij en conciërgewoning. In 1798 werd de werkkamer van de secretaris-generaal van het ministerie van Binnenlandse Zaken ingericht op de eerste etage van het Torentje. Het Torentje werd in 1849 door Thorbecke in gebruik genomen als minister van Binnenlandse Zaken, tevens voorzitter van de ministerraad. Opeenvolgende premiers wisselden nog weleens van kantoor. Pas sinds de regeerperiode van Ruud Lubbers in 1982 is het Torentje de vaste werkplek van de minister-president. Driemaal hield de voormalige minister-president Mark Rutte een tv-toespraak vanuit het Torentje; in 2020 twee keer tijdens de coronacrisis in Nederland en in 2024 tijdens zijn afscheid als premier. Sinds augustus 2002 staat er een hek voor de oprit naar het torentje, het is geplaatst nadat de moord op Pim Fortuyn er toe leidde dat de beveiliging rondom het Binnenhof verscherpt werd. Eind juli 2024 verbood de gemeente Den Haag premier Schoof om nog langer gebruik te maken van het Torentje als werkplek. Het werd als te brandgevaarlijk gevonden. Afbeeldingen Zie ook Catshuis Oval Office (Washington, D.C.) 10 Downing Street (Londen)
Castillo de Brederode

El Castillo de Brederode​ (en neerlandés: Kasteel Brederode) también llamado “las ruinas de Brederode”, se encuentra cerca de Santpoort-Zuid, en el municipio de Velsen. El castillo fue fundado en la segunda mitad del siglo XIII por William I van Brederode (1215-1285). William era un descendiente de los señores van Teylingen, que se relacionan con los condes de Holanda. El castillo, que forma parte del señorío de la Alta Brederode, había sido dado en préstamo en el siglo XIII a los señores de Brederode por el conde de Holanda. El nombre Brederode es una referencia a una zona boscosa llamada Brede Roede (“ancho de madera”), en la que fue construido. El castillo fue en un principio no más que una torre, pero a principios del siglo XIV Dirk II van Brederode la derribó para reemplazarla con un castillo propiamente dicho. Durante los inicios de la sublevación neerlandesa ocupó un papel importante.​ Después de las victorias españolas en las batallas de Oosterweel y el asedio de Valenciennes, fue tomado por el ejército de Flandes el 3 de mayo de 1567. Conquistado por los neerlandeses en 1572, sería destruido por las tropas españolas después de su éxito en el asedio de Haarlem en 1573.​ Véase también Castillo Ruinas Condado de Holanda Referencias
Castello Brederode

Il castello Brederode (in olandese: Kasteel Brederode) è una fortezza in rovina della cittadina olandese di Santpoort (comune di Velsen, Olanda Settentrionale), le cui origini risalgono alla fine del XIII secolo. Fu la residenza del casato Van Brederode. Descrizione Il castello si trova nel centro abitato di Santpoort-Zuid. L'edificio è costituito da spesse mura e da ponti. Storia Il castello fu costruito prima del 1300. Nel 1351 il castello fu conquistato da Gijsbrecht van Nijenrode e venne distrutto. L'edificio fu però in seguito ricostruito. Nel 1573, nel corso della guerra degli ottant'anni, l'area attorno al castello fu occupata dalle truppe spagnole. Già nel XVII secolo del castello rimanevano soltanto delle rovine. Con la morte dell'ultimo discendente del casato Van Brederode, avvenuta nel 1679, l'edificio, o ciò che ne rimaneva, divenne di proprietà dello Stato. Nel 2011, le autorità olandesi decisero che il castello Brederode dovesse essere uno dei 34 rijksmonumenten da mettere in vendita. Dal 1º marzo 2014 le rovine del castello divennero accessibili al pubblico grazie alla realizzazione di alcuni pontili. Il castello nella cultura di massa Arte Il castello Brederode è raffigurato nel dipinto di Andreas Schelfhout Landschap met de ruïne van kasteel Brederode te Santpoort ("Paesaggio con le rovine del castello Brederode a Santpoort", 1884), conservato al Rijksmuseum di Amsterdam Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello Brederode Collegamenti esterni Heerlijkheid Brederode, su heerlijkheid-brederode.nl.
Grad Brederode

Grad Brederode (nizozemsko Kasteel Brederode), imenovan tudi ruševine Brederode (nizozemsko Ruïne van Brederode), se nahaja v bližini Santpoort-Zuid. Grad je v drugi polovici 13. stoletja zgradil Viljem I. Brederodski (1215–1285). Viljem je bil potomec gospodov Teylingen, ki so bili v sorodu z Holanskimi grofi. Grad je bil del visokega gospostva Brederode, ki ga je holandski grof v 13. stoletju podelil v fevd gospodom Brederode . Ime Brederode se nanaša na gozdnato območje, imenovano Brede Roede (dobesedno: širok gozd), ki je bilo izkrčeno in na katerem je bil zgrajen grad. Grad sprva ni bil več kot stolp, toda okoli leta 1300 je Dirk II. Brederodski stolp podrl in ga nadomestil s pravim gradom. Zgodovina Obleganje leta 1351 Med vojnami Trnkov in Trsk je družina Brederode ostala zvesta Margareti Bavarski. Leta 1351 je grad oblegal Gijsbreht Nijenrodski, ki je podpiral nasprotno frakcijo Trsk. Grad se je s pogodbo predal 23. oktobra 1351. Po tej pogodbi je (neimenovani) gospod Brederodski sklenil mir z grofom Viljemom in zato prejemal letno nadomestilo v višini 350 funtov, medtem ko so bila njegova zemljišča zaenkrat v sekvestru. Kastelan in garnizija sta bila izgnana in jima je bilo dovoljeno oditi s polovico svojega imetja. Po predaji gradu je bil tako močno poškodovan, da so ga porušili. Obnova gradu Po spravi družine Brederodskih in holandskih grofov leta 1354 je bil grad obnovljen. Sedanji tloris gradu je iz te prezidave. Ni se več uporabljal kot življenjski prostor, vendar je ostal baza strateškega pomena za frakcijo Trnkov, ki jo je vodil Viljem Brederodski. Ko je frakcija Trnkov leta 1426 oblegala Haarlem, je frakcija Trsk uničila južni del gradu. Viljemu je bilo prepovedano popravljati ali ojačati grad ampak ga pustiti v poškodovanem stanju. Končno je bilo leta 1464 dovoljeno obnoviti severni del gradu. Med ljudsko vstajo sira in kruha leta 1492 so grad oropali nemški vojaki. Od takrat ni bil več naseljen. Leta 1568 je pripadel Deželnim stanovom Holandije. Po porazu "Beračev" v bitki pri Haarlemmermeerju se je moral Haarlem leta 1573 po t.i. obleganju Haarlema predati španskim vojakom. Zato je bil protestant Lancelot Brederodski obglavljen, grad pa so izropali in zažgali. Nato so grad ogrozile vdirajoče se sipine. Leta 1579 je Holandija gospostvo dala v najem stranski veji družine Brederodskih. Leta 1679 je umrl Volfert Brederodski, zadnji gospodar Brederoda, in ruševine so postale last Deželnih stanov Holandije in Nizozemske republike. Od takrat so ruševine v lasti države. V 19. stoletju so bile ruševine ena prvih stavb, ki jih je obnovila vlada, in postale so prvi nacionalni spomenik Nizozemske. Slike Glej tudi Seznam gradov na Nizozemskem Reference Grad Brederode Onvoltooide roem, Jan H. Verhoog Grote Winkler Prins, Brederode (1, gospostvo), 7. izdaja, 4. del, 1973, str. 502 Opombe Zunanje povezave Predstavnosti o temi Ruïne van Brederode v Wikimedijini zbirki
Villa Volta

Die Villa Volta ist ein Mad House, welches 1996 in dem niederländischen Freizeitpark De Efteling erbaut wurde. Villa Volta ist das erste moderne Mad House der Welt. Entstehungsgeschichte Die rund 4,5 Millionen Euro teure Attraktion entstand in Zusammenarbeit mit der niederländischen Firma Vekoma, die das Konzept der historischen Hexenschaukeln, die es schon seit Ende des 19. Jahrhunderts gibt, mit moderner Technik umsetzte. Für die Thematisierung der Attraktion waren der damalige Creative Director Ton van de Ven und sein Team zuständig. Die Musik der Attraktion komponierte Ruud Bos, der schon für die Themenfahrten Carnaval Festival, Fata Morgana und Droomvlucht mit Efteling zusammengearbeitet hatten. Inhaltliche Grundlage Die Attraktion erzählt die Geschichte des gealterten Räubers Hugo van de Loonse Duinen, der als Strafe für seine Missetaten als Mitglied und Anführer der Räuberbande De Bokkerijders von einer Fee verflucht wird. Seitdem spukt es in seinem Haus. Die Bokkenrijders, im Deutschen Bockreiter genannt, gab es im 18. Jahrhundert tatsächlich. Aufbau der Attraktion Die Villa Volta gliedert sich in drei Teile: die Hauptshow und zwei Vorshows. In den Vorshows wird dem Besucher die Geschichte nähergebracht. Im ersten Raum geschieht dies mittels eines Hörspiels, in dem Dorfbewohner zu hören sind, die über die gefürchtete Räuberbande sprechen. In der zweiten Vorshow begegnen die Besucher der Hauptfigur Hugo persönlich; er erzählt ihnen, in Form einer Animatronic, wie es zu seiner Verfluchung gekommen ist. Die eigentliche "Fahrt", die dann als letzter Teil folgt, dauert 2 Minuten und 43 Sekunden. Insgesamt dauert das Programm rund 13 Minuten. Trivia Im zweiten Vorshow-Raum findet sich ein Porträt von Ton van de Ven. Es hängt dort seit seiner Pensionierung im Jahr 2002 Im Jahr 2010 musste das komplette Antriebssystem der Attraktion ausgewechselt werden Im Jahr 2016 veröffentlichte der belgische Hardstyle Dj Pat B ein Lied über die Villa Volta Einzelnachweise Bilder
Villa Volta

Villa Volta is an attraction in the amusement park Efteling in the Netherlands. It is a rare type of ride known as a madhouse, a variation of a haunted house, where the visitors get the illusion that either the building, the visitors themselves or both are turned upside down. It was designed by Ton van de Ven and was built by Vekoma in 1996. Characteristics When entering the house, there are two small waiting areas where a story is told about the house getting cursed, turning it upside down ever since. The story of Villa Volta is based on the legend of the buckriders, a fierce and merciless gang of robbers that was active in the Kempen in the Dutch provinces of North Brabant (where The Efteling is located) and Limburg and the bordering Belgian provinces of Brabant and Limburg. It was told that they had made a pact with the devil and flew through the sky on the backs of goats. They would mark the doors of the farms and houses where they would come and rob the place to warn the inhabitants. Villa Volta is supposed to be the home of the leader of the goat riders, Hugo van den Loonsche Duynen, who inhabits the second waiting room as an animatronic. The house and Hugo were cursed by a mysterious woman after robbing the Abbey of Postel. She can be seen on top of the house swinging her arms on the wind. The woman tells Hugo: “Nowhere in your house, nor in any other place in the world, will you find peace. Only when a noble person with the clear conscience like that of a newborn child enters your house will you find peace in your home and in your heart.” Ride mechanics Although Villa Volta is the first large-scale project of this concept, the technique has been known since early 20th century. The benches where the visitors are seated are placed on a swing that swings with a maximum angle of 30 degrees. The interior of the house is a drum built around this swing that can turn 360 degrees, giving the visitors the illusion that they themselves are turning upside down. The music of Villa Volta was created by Ruud Bos, who also made the music for a number of other Efteling rides, such as Fata Morgana. The same ride model can be found at Alton Towers in England. The ride is known as Hex – the Legend of the Towers and is based around a local myth linked to the historical Towers building. Other madhouses have since opened at Drayton Manor (The Haunting) and Parc Astérix (Le Défi de César). Awards and recognition Thea Award for Outstanding Achievement (1997) References External links Official ride website
Bahnhof Maastricht

Der Bahnhof Maastricht ist der Hauptbahnhof der niederländischen Stadt Maastricht. Er ist im Stadtteil Wyck an der östlichen Seite der Maas gelegen. Die Stadt verfügt über einen weiteren Bahnhof, den Bahnhof Maastricht Randwyck im Südosten der Stadt. Maastricht liegt an der für die Region bedeutenden Bahnstrecke Lüttich–Maastricht. Betrieb und Verkehr In Maastricht verkehren Züge von zwei Verkehrsunternehmen: Nederlandse Spoorwegen und Arriva Nederland. Streckenverbindungen Stand: 30. Juni 2024 Busverkehr An der Westseite des Bahnhofs, befindet sich der Busbahnhof. Dieser besteht aus zwei Inselbussteigen, einer für den städtischen Busverkehr und der andere für den regionalen Busverkehr. Auch fahren hier Busse über die Grenze nach Belgien und Deutschland. Bilder Weblinks Maastricht. In: treinstationinfo.nl (niederländisch) Station Maastricht. In: stationsweb.nl (niederländisch)
Estación de Maastricht

La estación de Maastricht es una estación de tren neerlandesa situada en Maastricht, en la provincia de Limburgo.​ Es la estación más importante de la ciudad. Situación ferroviaria La estación se encuentra en la línea 40 (Visé-Maastricht). Véase también S-Trein Lieja Referencias Enlaces externos Información sobre la estación en el sitio de NS
Maastricht vasútállomás

Maastricht vasútállomás vasútállomás Hollandiában, Maastricht városában. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Aachen–Maastricht-vasútvonal Maastricht–Venlo-vasútvonal Lüttich–Maastricht-vasútvonal Heuvellandlijn Maastricht-Gulpen-vasútvonal Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Bunde vasútállomás (Venlo vasútállomás, Maastricht–Venlo-vasútvonal, északkelet) Maastricht Noord vasútállomás (Kerkrade Centrum vasútállomás, Aachen–Maastricht-vasútvonal, Heuvellandlijn, északkelet) Maastricht Randwyck vasútállomás (Liège-Guillemins vasútállomás, Maastricht Randwyck vasútállomás, Lüttich–Maastricht-vasútvonal, Heuvellandlijn, délkelet, three-country train) Limmel railway station (északkelet) Maastricht Boschpoort railway station (északnyugat) Heer railway station (délkelet) Meerssen vasútállomás (Aachen főpályaudvar, kelet, three-country train) Forgalom Kapcsolódó szócikkek Holland vasútállomások listája Jegyzetek További információk Az NS hivatalos weboldala (angolul) Dutch Public Transport journey planner Archiválva 2022. október 20-i dátummal a Wayback Machine-ben (angolul)
Stazione di Maastricht

La stazione di Maastricht è la principale stazione ferroviaria di Maastricht, Paesi Bassi. È una stazione passante di superficie a 6 binari sulle linee Maastricht-Venlo, Maastricht-Aachen e Liegi-Maastricht. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stazione di Maastricht Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su ns.nl.
Palau Het Loo

El Palau Het Loo (en neerlandès, Palau dels Boscs) és un palau reial construït entre el 1684 i el 1686 a Apeldoorn, als Països Baixos. El palau fou residència de la Casa d'Orange-Nassau, del rei Guillem III després que s'acabés de construir, i de la reina Wilhelmine fins a la seva mort el 1962. L'edifici ha estat reformat entre el 1976 i 1982 per esdevenir el 1984 un museu nacional obert al públic en el qual s'hi pot trobar a l'interior objectes, obres, pintures i el llegat deixat per la família reial. El castell ha estat classificat dins dels 100 més bonics edificis històrics dels Països Baixos i el visita habitualment unes 410 000 persones cada any, fet que el transforma en el vuitè museu neerlandès més freqüentat. Referències Vegeu també Llista de museus dels Països Baixos
Palacio Het Loo

El palacio Het Loo (en neerlandés: Paleis Het Loo, [pɑlˈɛi̯s ˌɦɛt ˈloʊ̯], «Palacio del bosque») es una residencia real de los Países Bajos. Se encuentra en Apeldoorn, y fue construida entre 1684 y 1686 para el estatúder Guillermo III (futuro rey de Inglaterra). Fue obra conjunta de los arquitectos Jacob Roman, Johan van Swieten y Daniel Marot. El palacio se construyó inicialmente con el objetivo de ser un pabellón de caza. La línea del edificio muestra claramente la influencia del clasicismo francés, con unas líneas sobrias y simétricas que buscaban una cierta armonía del conjunto sin caer en la ostentación ni la artificiosidad.​ Del conjunto palaciego destaca especialmente el jardín, proyectado por Daniel Marot, quien se inspiró claramente en Versalles, sobre todo en la parte alta, configurada de forma radial a partir de un eje central, aunque la parte baja del jardín presentaba un conjunto de setos y arboledas típicamente holandés. El diseño de parterres se inspiraba en modelos franceses, pero se alejaba de estos por sus formas más simétricas y un espíritu más sobrio y severo, con la unión de las zonas ornamentales de los arriates con bandas de césped.​ En 1960 la reina Guillermina manifestó su intención de ceder el palacio al estado neerlandés tras su muerte, hecho que se produjo en 1962. Tras una cuidadosa restauración (1876-1982), se inauguró en 1984 un museo estataldedicado a la Casa de Orange-Nassau, así como el Museum van de Kanselarij der Nederlandse Orden (Museo de la Cancillería de las Órdenes de Caballería Neerlandesas). En 1990, fue incluido entre los 100 mejores sitios del patrimonio neerlandés. Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Arquitectura del Barroco Jardinería del Barroco Referencias Bibliografía Kluckert, Ehrenfried (2007). Grandes jardines de Europa. Colonia: Ullmann. ISBN 978-3-8331-6225-1. Toman, Rolf (2007). El Barroco. Colonia: Ullmann. ISBN 978-3-8331-4659-6. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Palacio Het Loo. web oficial
Het Loo

Het Loo – dawny pałac królewski, położony na północ od Apeldoorn w Holandii, znany dzięki barokowym ogrodom. Barokowy pałac został zbudowany w latach 1685–1692 przez architektów Jacoba Romana oraz Daniela Marota. Służył niderlandzkiemu stadhouderowi Wilhelmowi III, późniejszemu królowi Anglii. Do 1975 był używany przez holenderską rodzinę królewską jako letnia rezydencja. Był wzorem dla innych budowli tego typu, np. pałacu Nordkirchen w Westfalii. Obecnie w pałacu znajduje się muzeum domu królewskiego. Zobacz też Rezydencje holenderskiej rodziny królewskiej Linki zewnętrzne https://www.paleishetloo.nl/
Хет Лоо

Хет Лоо (нид. Paleis Het Loo [ətˈloː]) — летний дворец нидерландской королевской фамилии в Апелдорне. Построен по заказу штатгальтера Нидерландов Вильгельма III Оранского в 1680-х годах. Внешний вид и убранство дворца нарочито скромные. Вокруг разбит парк «регулярного стиля», проект Даниэля Маро Старшего. Вначале здесь стоял охотничий домик герцогов Гелдернских. В ноябре 1684 года принц Вильгельм Оранский приобрёл имение Хет Лоо с намерением построить здесь роскошную резиденцию. 5 апреля 1685 года был заключен первый контракт, и к сентябрю того же года была выполнена каменная кладка средней секции. В 1685 году декоративные росписи дворца выполнял Герард де Лересс. В 1686 году были добавлены крылья дворца, связанные с основным корпусом двумя колоннадами, разбиты сады вокруг стен дворца. В правление Вильгельма вплоть до его смерти в 1702 году интерьер и художественное оформление дворца снаружи подвергались повторным изменениям и приукрашиваниям. В 1689 году Вильгельм стал королём Англии, и это повлекло расширение дворца Хет Лоо. Между 1691 и 1694 годами колоннады были заменены четырьмя павильонами, в которых расположились новые королевские апартаменты, новая столовая, длинная галерея и капелла. После смерти короля дворец был унаследован Виллемом IV (1711—1751), который, как и его сын, Виллем V (1748—1806) использовали дворец как свою летнюю резиденцию. В 1960 году королева Вильгельмина объявила, что после её смерти дворец должен перейти в собственность государства, что и было выполнено в 1962 году, после того как королева умерла во дворце Хет Лоо. Теперь, после полного восстановления, дворец вмещает национальный музей и библиотеку, посвящённые Оранскому дому. Здесь также находится музей канцелярии приказов королевства Нидерланды (Museum van de Kanselarij der Nederlandse Orden). Ссылки Официальный сайт (нид.)