NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aldo van Eyckbrug

Aldo van Eyckbrug (brug 413) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De vierbaans verkeersbrug met aan weerszijden fiets- en voetpaden, waarover ook nog tramlijn 24 rijdt, is gelegen in de Amstelveenseweg. Zij overspant hier het Zuider Amstelkanaal, waar deze overgaat in de Stadiongracht. Aan de noordoostkant van de brug ligt het Stadionplein. Aan de zuidwestkant van de brug komt het IJsbaanpad op de Amstelveenseweg uit. In 1928 lag hier nog een dijk tussen de twee grachten. In 1934 werd aan Piet Kramer gevraagd een brug te ontwerpen voor deze plaats. De brug werd ingediend als project voor het Werkfonds ter bestrijding van werkloosheid. Kramer had zijn ontwerp in Amsterdamse Schoolstijl, dat hij met Hildo Krop had gemaakt pas in 1936, want hij wilde een “spectaculaire” nieuwe toegangspoort tot de stad. Let wel, toen de brug gebouwd werd lag aan de zuidzijde nog braakliggend terrein. De financiën waren echter ontoereikend voor het totaalontwerp en er werd aan met name Krop gevraagd om een alternatief. De granieten zuilen waarop de beelden geplaatst zouden moeten worden werden behoorlijk slanker. Zo kwam toch een brug tot stand die alle kenmerken had van de samenwerking van Kramer en Krop. Afwisseling tussen baksteen en graniet, sierlijke smeedijzeren balustrades en zitbanken zijn van Kramer, die ook de omgeving liet voorzien van bomen. Deze worden aangevuld door twee beelden op acht meter hoge sokkels van Krop aan de zuidkant. Aan de zuidwestkant staat een beeld van een moeder met kind op de schouder met een bloesemtak in de hand en vogels aan haar voeten, aan de zuidoostkant een man met fruit op zijn schouder, die een sluishendel bedient. Beide beelden stonden symbool tussen de verbinding (toen nog) platteland en de stad. Het beeld van de vrouw draagt een schild met het oude stadszegel van Amsterdam (met koggeschip), de man het stadswapen met de drie Andreaskruizen. De sokkels moeten de kijker herinneren aan de elders aan de rand van de stad geplaatste banpalen. Het geheel wordt gecompleteerd met een windroos, een geliefd onderwerp van Kramer, aan de noordzijde. De brug draagt het jaartal 1937 in zich, maar er trad vertraging op, de brug was pas een jaar later klaar voor gebruik. Aan weerszijden aan de zuidkant van de brug staan acht meter hoge sokkels met beelden van Hildo Krop, aan de zuidwestkant een beeld van een moeder met een kind, en aan de zuidoostkant een brugwachter. Tot 2016 stond de brug officieus te boek als 'Stadionbrug', vernoemd naar het ten noordwesten gelegen Olympisch Stadion, dat in 1938 al tien jaar klaar was. In juli 2016 wilde de gemeente af van officieuze benamingen en liet de bevolking kiezen tussen de officieuze naam officieel maken, een verzoek tot nieuwe vernoeming insturen dan wel de brug anoniem door het leven te laten gaan. Er werd toen voor de laatste optie gekozen. In april 2017 werd voorgesteld en in juli besloten de brug te vernoemen naar architect Aldo van Eyck, een vernoeming vanwege zijn grote verdiensten voor de architectonische schoonheid van de stad.
Sint-Martinuskerk (Warga)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Warga in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is toegewijd aan de Heilige Martinus van Tours. Beschrijving De kerk uit 1862 werd gebouwd naar ontwerp van Hendricus Johannes Wennekers. De eenbeukige kruiskerk is een rijksmonument. De luidklok (1694) is gegoten door Petrus Overney. Het orgel uit 1911 is gemaakt door Adema. Het hoogaltaar en het zijaltaar zijn vervaardigd door atelier Cuypers-Stoltzenberg. De kruiswegstaties uit 1905 zijn van de hand van Franciscus Hermanus Bach en sinds 1957 in de kerk aanwezig. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Warga De Bidler
Braakhuizense Heide

De Braakhuizense Heide is een natuurgebied bij Geldrop in de Nederlandse gemeente Heeze-Leende (provincie Noord-Brabant) dat 172 ha groot is. Het is eigendom van het Brabants Landschap. Ten zuiden en oosten ervan vindt men de Strabrechtse Heide, ten westen het beekdal van de Kleine Dommel met broekbossen, en ten noorden de autosnelweg A67, die een afscheiding vormt met een bosgebied en de bebouwing van Geldrop. Het noorden van het gebied bestaat vooral uit naaldbossen, die naar het zuiden worden afgewisseld met heidevelden waarin een aantal grote vennen ligt. Vennen De Braakhuizense heide is vooral bekend als een belangrijk vennencomplex. We kennen er het Rootven, het Slootjesven, het Meerlomeer, het Kiezelven en het Scheidingsven , twee naamloze vennetjes aan weerszijden van de Strabrechtseheideweg en verspreid nog enkele kleinere vennetjes. Het Rootven is volgens de overlevering genoemd naar het gebruik hierin Vlas te laten 'Roten' (de naam Grootven zal een moderne verbastering betreffen). Het centraal glegen Slootjesven is merkwaardig door de mislukte poging die men halverwege de 19e eeuw ondernam om het te bebossen. Van dat bos heeft maar weinig overleefd, maar de (diepe) greppels waarmee met het ven hadden willen droogleggen zijn nog duidelijk in de venbodem te zien. In de omgeving van dit ven groeit erg veel gagel. Het Meerlomeer ligt voor de wandelaar afgelegen en half-verborgen in een laagte, maar is goed te zien vanaf de A67. Het moet in historische tijd aanzienlijk groter (langer) zijn geweest. Er groeit veel veenpluis. Rootven, Slootjesven en Meerlomeer zijn waarschijnlijk restanten van een enkel voorhistorisch smeltwaterdal. Op oude kaarten is nog te zien dat ze vroeger nauwer bij elkaar aansloten. Zie ook: ven (water). Het Kiezelven dankt zijn naam wellicht aan een ontstaanswijze als oude, kleinschalige grindwinning. Net zo goed kent het veel voor het venmilieu karakteristieke soorten. Het Scheidingsven ligt, zoals de naam al aangeeft, op een oude grenslijn aan de over(zuid)zijde van de Heezerbaan, waar de Braakhuizense heide ophield en de 'eigenlijke' Strabrechtse heide begon. Dit zeer grote, grillig gevormde ven ligt in een zeer weidse heivlakte, waarop men goed kan uitkijken vanaf het fietspad dat van de richting Geldrop naar het midden van de Strabrechtse hei voert. Flora en fauna De dierenwereld kenmerkt zich door dodaars, geelgors, boomleeuwerik, veldleeuwerik, gekraagde roodstaart heikikker, kleine hagedis en gewone pad. Veldkrekel, heivlinder en bijenwolf zijn interessante insecten. Bijzondere plantensoorten die in dit gebied voorkomen zijn zonnedauw, klokjesgentiaan, witte en bruine snavelbies, veenpluis en gagel. Externe link Braakhuizensche Heide op brabantslandschap.nl
Plompe- of Dieventoren

De Plompetoren, Dieventoren of Gevangentoren, ook wel Latijntje genoemd, is een middeleeuwse toren in de Nederlandse stad Amersfoort. De toren is onderdeel van de monumentale Muurhuizen en is een rijksmonument. Geschiedenis Het precieze bouwjaar van de toren is niet geheel bekend. Doordat het een vierkante toren is, bestaat de mogelijkheid dat het een relatief oude toren betreft (ronde torens waren beter bestand tegen kanonnen). Het kan daarom voor, tijdens of na de bouw van de eerste stadsmuur in de 14e eeuw gebouwd zijn. De toren wordt voor het eerst genoemd in 1434, toen hij in gebruik werd genomen als de tweede stadsgevangenis, wat de toren de naam Dieventoren opleverde. Waarschijnlijk is de toren na de bouw van de tweede stadsmuur om de stad niet afgebroken, omdat de gevangenis in de toren gevestigd was. Toen in 1554 de eerste gevangenis onder het stadhuis van Amersfoort gesloten werd, was het de enige stadsgevangenis die overbleef. Nadat in 1860 het Agnietenklooster, waar de Latijnse school gevestigd is geweest vanaf 1622, afgebroken werd, verhuisden de dakruiter en het klokje van de kapel naar de Plompetoren, waardoor de toren de bijnaam Latijntje kreeg. In 1889 werd de gevangenis in de toren gesloten. Restauratie In 1942 is de toren gerestaureerd. Het complex is bij die restauratie gesplitst in vier huizen. De onderdoorgang die de toren hedendaags heeft, is toen samen met de brug over de gracht gerealiseerd. In 2015 werd de toren weer gerestaureerd. Gebruik De toren is vanaf 1953 in gebruik geweest door de Nederlandse Beiaardschool; deze verhuisde in 1978 naar het Spui in Amersfoort. Sinds die tijd is de toren het onderkomen van het Gilde der Edele Flumieren, een besloten groep die het cultureel leven in de stad Amersfoort wil bevorderen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Amersfoort
Wilhelminakerk (Haarlem)

De Wilhelminakerk in Haarlem staat in het centrum van de stad aan de Gedempte Oude Gracht. Sinds maart 2025 heet de kerk Stadshartkerk Haarlem. Het kerkgebouw is ontworpen door Arie de Maaker en gebouwd vlak na de Eerste Wereldoorlog. De kerk werd op 31 augustus 1921 (Koninginnedag) in gebruik genomen. Externe link Officiële website Stadshartkerk
Onze-Lieve-Vrouwetoren (Gouda)

Onze-Lieve-Vrouwetoren (of Vrouwetoren) is het restant van de afgebroken Onze-Lieve-Vrouwekapel op de hoek van de Nieuwehaven en de Vrouwesteeg in de Nederlandse stad Gouda. Geschiedenis De kapel, gewijd aan Maria, met toren werd gebouwd in de periode 1489 tot 1494 in opdracht van de Rozenkransbroederschap. De kapel deed dienst als armenschool voor meisjes. Zij kregen kosteloos les in lezen en godsdienst. Na de hervorming werd de kapel gebruikt voor de erediensten van de protestanten, voordat zij gebruik gingen maken van de Sint-Janskerk. De banken werden in 1574 overgebracht naar de Sint-Janskerk. De kapel werd daarna afgebroken, maar de toren is blijven staan. In 1754 moest de fundering worden verstevigd en werden er steunberen aangebracht om verdere verzakking te voorkomen. Ook werd de spits weer rechtgezet. De werkzaamheden werden verricht onder leiding van Hendrik Kuijter, een uit Amsterdam afkomstige meestervijzelaar. In 1957 was de bouwkundige staat van de torenspits dermate verslechterd, dat deze moest worden verwijderd. Het duurde vijf jaar voordat een nieuwe spits, een kopie van de oude, op de toren kon worden geplaatst. De klok in de toren dateert uit 1590 en is gemaakt voor de Sint-Janskerk door de Utrechtse klokkengieter Thomas Both. Via de Potterspoort is de klok in 1683 in de Vrouwetoren terechtgekomen. Het opschrift van deze klok luidt Si Deus pro nobis quis contra nos, Thomas Both me fecit 1590 (vertaald: Als God voor ons is, wie is dan tegen ons, Thomas Both heeft me gemaakt in 1590). De toren werd in 1966 als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister.
Joodse begraafplaats (Blokzijl)

De joodse begraafplaats van Blokzijl is een begraafplaats in de Overijsselse stad Blokzijl, die door de joodse gemeenschap in 1771 werd gekocht. De eerste joden vestigden zich in de tweede helft van de 18e eeuw in Blokzijl. De joodse gemeenschap in Blokzijl heeft altijd een bescheiden omvang gehad. Aanvankelijk werden de diensten thuis gehouden. In 1828 kon een synagoge aan de Zuiderstraat in gebruik worden genomen. Ook de kleine joodse gemeenschap van Vollenhove maakte gebruik van deze synagoge. In 1925 werd de synagoge vanwege bouwvalligheid afgebroken. Tijdens de Tweede Wereldoorlog telde de joodse gemeenschap van Blokzijl en Vollenhoven nog veertien personen. Zij werden allen vermoord in de Duitse vernietigingskampen. Ter nagedachtenis aan hen is een herinneringsteen geplaatst op het kerkhof. De begraafplaats werd in 1999 gerestaureerd en valt onder beheer van de gemeente Steenwijkerland. De begraafplaats telt elf grafstenen van overleden Joden in de periode 1826 tot 1917. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Afbeeldingen
Centraal Museum

Centraal Museum er det vigtigste museum i Utrecht, Nederlandene, grundlagt i 1838. Museet har en bredt favnende samling, hovedsageligt bestående af værker produceret lokalt. Samlingen af malerier af den maleren Joachim Wtewael er langt den største i verden. Andre højdepunkter er en lang række betydningsfulde malerier af Utrecht-caravaggisterne, såsom Gerard van Honthorst og Hendrick ter Brugghen. Begge rejste i begyndelsen af 1600-tallet til Rom for at studere værker af den italienske mester Caravaggio. I den forudgående generation var – ud over Wtewael – Abraham Bloemaert og portrætmaleren Paulus Moreelse de vigtigste malere i Utrecht, med Jan van Scorel i en endnu tidligere periode. Det er blandt de mest besøgte museer i Holland. Historie Oprindeligt var samlingen – som blev udstillet på øverste etage af Utrechts rådhus – begrænset til kunst relateret til byen Utrecht. I 1921 blev samlingen sammenlagt med forskellige private samlinger i det nye ”centraliserede museum” (deraf navnet ”Centraal Museum”, hvor centraal er det hollandske ord for central), som blev indrettet i det tidligere middelalderlige kloster ved Nicolaaskerkhof. I dag omfatter samlingen kunst fra før 1850, moderne kunst, brugskunst, mode samt Utrechts byhistorie. Siden 1980 har museet også rummet samlingen fra Van Baaren Museum, og siden 2006 driver museet desuden Nijntje Museet, et museum på den anden side af gaden, der er dedikeret til Dick Bruna og hans kaninfigur Nijntje. Museet driver også Rietveld Schröderhuis, et berømt modernistisk hus opført i 1924 af den hollandske arkitekt Gerrit Rietveld for fru Truus Schröder-Schräder og hendes tre børn. Huset ejes i dag af museet og er åbent for offentligheden (forudbestilling er som regel nødvendig). Højdepunkter Blandt museets højdepunkter er det tusind år gamle ”Utrecht-skib”. Skibet er en del af samlingen ”Stadsgeschiedenis” (byhistorie). Det blev fundet i 1930 nær Van Hoornekade i Utrecht og blev anbragt i kælderen under den del af museumsbygningen, der stammer fra 1700-tallet. Ledelse Museet er sammen med Nijntje Museet og Rietveld Schröderhuis en del af Centraal Museum Foundation (på hollandsk: Stichting Centraal Museum). Bart Rutten har været kunstnerisk direktør siden 2019, og Marco Grob har været administrerende direktør siden 2007. I 2023 havde de tre museer tilsammen 342.893 besøgende (heraf 93.666 besøgende på Centraal Museum). Dette var en stigning i forhold til 2022, hvor der i alt var 238.907 besøgende, heraf 67.945 på Centraal Museum. Nijntje Museet er langt den mest populære destination og modtog over 60 % af de besøgende i både 2022 og 2023. Referencer Eksterne henvisninger Officiel hjemmeside
Centraal Museum Utrecht

Das Centraal Museum Utrecht ist ein 1838 gegründetes Kunstmuseum in Utrecht und das älteste Stadtmuseum der Niederlande. Die Sammlung des Museums umfasst ein breites Kunstspektrum: Alte Meister, Moderne und zeitgenössische Kunst, Design, Mode und Heimatmuseum. Das Museum ist in einem ehemaligen mittelalterlichen Kloster untergebracht, Teile des Gebäudes dienten früher zeitweise auch als Waisenhaus, Militärstall und Psychiatrie. 1999 wurde das Museum von den Architekten Stéphane Beel, Lieven Achtergael und Peter Versseput renoviert. Neben dem Hauptgebäude gehören zum Museum auch das gegenüberliegende nijntje museum (dem Zeichner Dick Bruna und seinen Figuren gewidmet, vor allem für Kinder) sowie das in einem anderen Stadtteil von Utrecht liegende Rietveld-Schröder-Haus. Weblinks Literatur von und über Centraal Museum Utrecht im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek Homepage des Centraal Museums Utrecht (englische Version) Centraal Museum. In: holland.com
Centraal Museum

The Centraal Museum is the main museum in Utrecht, Netherlands, founded in 1838. The museum has a wide-ranging collection, mainly of works produced locally. The collection of the paintings by the Northern Mannerist Joachim Wtewael is by a long way the largest anywhere in the world. Other highlights are many significant paintings by the Utrecht Caravaggisti, such as Gerard van Honthorst and Hendrick ter Brugghen. Both of them travelled to Rome in the early 17th century to study the works of the Italian master Caravaggio. In the previous generation, as well as Wtewael, Abraham Bloemaert and the portraitist Paulus Moreelse were the most significant Utrecht painters, with Jan van Scorel still earlier. History Initially, the collection - exhibited on the top floor of the Utrecht town hall - was limited to art related to the city of Utrecht. In 1921 the collection merged with various private collections in the new 'centralised museum' (hence the name 'Centraal museum', centraal being the Dutch word for central) located in the former medieval monastery at the Nicolaaskerkhof. Currently, the collection comprises pre-1850 art, modern art, applied art, fashion and the city history of Utrecht. Since 1980, the museum includes the collection of the Van Baaren Museum and since 2006, the museum also runs the Miffy Museum, a museum across the street dedicated to Dick Bruna and his rabbit character Miffy. It also runs the Rietveld Schröder House, a famous Modernist house built in 1924 by the Dutch architect Gerrit Rietveld for Mrs. Truus Schröder-Schräder and her three children, which is now owned by the museum and open to the public (prebooking usually needed). Highlights Amongst the highlights of the museum is the one-thousand-year-old 'Utrecht Ship'. The ship is part of the collection 'Stadsgeschiedenis'. The ship was found in 1930 near the Van Hoornekade in Utrecht and was put in the cellar of the 16th-century part of the museum building. Governance The museum is together with the Miffy Museum and the Rietveld Schröder House, part of the Centraal Museum Foundation (in Dutch: Stichting Centraal Museum). Bart Rutten has been artistic director since 2019, and Marco Grob the business director since 2007. In 2023, there were a total of 342,893 visitors to the three museums (93,666 of which were visitors to the Centraal Museum). Notes References Official site of the Centraal Museum Utrecht External links Centraal Museum within Google Arts & Culture Media related to Centraal Museum at Wikimedia Commons
Centraal Museum

El Centraal Museum (en neerlandés: Centraal Museum) es el museo de la ciudad de Utrecht, Países Bajos, que alberga una importante colección de arte de antes de 1850, arte moderno, artes aplicadas, moda e historia de la ciudad. El museo fue fundado en 1838. Inicialmente, la colección —expuesta en el último piso del ayuntamiento de Utrecht— se limitaba al arte relacionado con la ciudad de Utrecht. En 1921 esa colección se fusionó con diversas colecciones privadas en un nuevo museo central ubicado en el antiguo monasterio medieval de Nicolaaskerkhof (de ahí el nombre de «Centraal Museum», siendo obviamente «centraal» en neerlandés 'centro'). Forma parte del propio museo la casa Rietveld Schröder, incluida por la UNESCO en la lista de Patrimonio de la Humanidad en el año 2000. Obras destacadas Entre las obras más destacados del museo está un barco del año mil, el «barco de Utrecht». El barco, parte de la colección 'Stadsgeschiedenis', fue encontrado en 1930 cerca de Van Hoornekade, en Utrecht, y es expuesto puesto en una celda construida en el siglo XVI del edificio del museo. Otro punto a destacar es la colección de pinturas de los caravaggianos de Utrecht, como Gerard van Honthorst y Hendrick ter Brugghen. Ambos viajaron a Roma en el siglo XVII para estudiar las obras del maestro italiano Caravaggio. Junto con los manieristas Joachim Wtewael, Abraham Bloemaert, Paulus Moreelse y el renacentista Jan van Scorel, los caravagistas dan a la colección de Utrecht un atractivo internacional. Galería de imágenes Pinturas Enlaces externos Sitio oficial del Centraal Museum de Utrecht
Centraal Museum

Le Centraal Museum est un musée d'art situé à Utrecht. La maison Schröder de Rietveld et la dick bruna huis (nl) en font aussi partie. Histoire À l'origine, le musée était consacré à l'art local et était situé dans l'hôtel de ville. C'est en 1921 qu'il accueillit plusieurs collections privées, prenant le nom de Musée central, et qu'il déménagea dans l'Agnietenstraat, dans un ancien monastère, aujourd'hui un Rijksmonument, c'est-à-dire un bâtiment classé. Collections Histoire de la ville d'Utrecht Art antérieur à 1850 Art moderne Arts appliqués Mode Quelques œuvres conservées Peintures Autres Notes et références Liens externes (nl) Site officiel Ressources relatives aux beaux-arts : Art Institute of Chicago Google Arts & Culture RKDartists Union List of Artist Names Portail des musées Portail des arts Portail de l’histoire Portail des Pays-Bas
Centraal Museum

Il Centraal Museum (in italiano Museo centrale) è un museo d'arte di Utrecht, nei Paesi Bassi. Conserva le opere di importanti pittori legati alla città olandese, tra cui Joachim Anthonisz Wtewael, Gerard van Honthorst, Hendrick ter Brugghen, Abraham Bloemaert, Paulus Moreelse e Jan van Scorel. Storia Il museo venne aperto il 5 settembre 1838 presso il municipio di Utrecht, motivo per cui si tratta del museo municipale più antico dei Paesi Bassi; originariamente, la collezione includeva esclusivamente opere legate alla storia di Utrecht. Nel 1891 la sede venne trasferita nell'Hoogeland di Utrecht. Nel 1921 il museo venne trasferito nell'ex monastero medievale di Agnietenstraat e accorpò diverse collezioni d'arte private, diventando così un "museo centralizzato", da cui il nuovo nome "Centraal Museum". Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sul Centraal Museum Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su centraalmuseum.nl. Centraal Museum, su ISIL.
Museu Central de Utreque

O Centraal Museum (em português, Museu Central) é um museu localizado na cidade de Utrecht, nos Países Baixos. Fundado em 1838, é o mais antigo dos museus municipais neerlandeses. Encontra-se instalado em um antigo claustro medieval, totalmente reformado em 1999. Conserva um amplo acervo, distribuído pelos departamentos de arte antiga e moderna, design, moda e história regional. Histórico O Centraal Museum foi fundado em 5 de setembro de 1838, por iniciativa do prefeito de Utrecht, Van Asch van Wijck, como um espaço museológico voltado à história da região. Expunha ao público diversos objetos de interesse histórico e artístico, coletados junto aos órgãos públicos ou adquiridos de particulares, além de parte do arquivo da cidade. Em 1921, a coleção do museu foi fundida com diversos outros acervos municipais e coleções privadas, como o conjunto de pinturas da Utrechtse genootschap Kunstliefde e a coleção de arte do palácio episcopal da cidade, resultando uma única coleção “centralizada” (origem da denominação “museu central”). Ainda em 1921, o museu é transferido do espaço que ocupava na prefeitura da cidade para um antigo claustro medieval - um grandioso edifício, composto por diversos pavilhões erguidos ao redor do pátio central, que abrigou paralelamente diversas outras funções, de orfanato a hospital psiquiátrico. Entre 1961 e 1972, o edifício foi ampliado seguindo um projeto de Gerrit Rietveld, ganhando ainda um auditório idealizado por Mart van Schijndel. Em 1991, o edifício foi reformado pelos arquitetos Stéphane Beel, Lieven Achtergael e Peter Versseput. Acervo O Centraal Museum conserva um vasto e variado acervo, abrangendo um período histórico de mais de dois mil anos, com peças distribuídas em cinco departamentos: arte antiga, arte moderna, design e artes decorativas, moda e história local. Na coleção de arte, destaca-se o núcleo dedicado aos pintores "caravaggescos" de Utrecht, como Gerard van Honthorst e Hendrick ter Brugghen, além de várias outras obras de Jan van Scorel, Joachim Wtewael, Abraham Bloemaert, Paulus Moreelse e Pieter Saenredam, entre outros. No segmento dedicado à arte moderna, há obras de Theo van Doesburg, Bart van der Leck, Pyke Koch, etc. Encontra-se conservada no museu a maior coleção existente de desenhos de Rietveld. Há ainda uma exposição permanente de obras de Dick Bruna, um amplo conjunto de mais de oito mil peças de vestuário, jóias e acessórios, mobiliário, ourivesaria e prataria. Entre os destaques da coleção de história, encontra-se o milenar navio Utrecht, encontrado em 1930, nos arredores de Willem Arntszkade. Ver também Huis Doorn Mauritshuis Stedelijk Museum Referências Ligações externas Página oficial do museu