NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Java-eiland

Java-eiland (en français : « Île de Java ») est un quartier de l'arrondissement Oost d'Amsterdam, aux Pays-Bas. Il fait partie du district de l'Oostelijk Havengebied (« Docklands de l'Est ») et se trouve sur une île artificielle, dont il occupe la moitié occidentale, la moitié orientale étant couverte par le quartier de KNSM-eiland. Le quartier est baptisé en mémoire de l'une des îles de la Sonde, Java, qui est l'une des principales îles de l'ancienne colonie Indes orientales néerlandaises. Il est relié au Piet Heinkade par le Jan Schaeferbrug. Aménagé au cours du XXe siècle, il est délimité par le Javakade au sud, et le Sumatrakade au nord. Histoire Considérée comme « une réplique miniature de l'Amsterdam du XVIIe siècle », l'île est traversée par quatre canaux transversaux enjambés par neuf ponts dessinés par Guy Rombouts et Monika Droste. À l'origine, l'île artificielle servait à protéger l'Oostelijke Handelskade des vagues, tout comme KNSM-eiland, quartier situé plus à l'est. La partie d'île est par la suite agrandie avec la construction de l'IJkade, puis rehaussée avec du remblai provenant du canal de la Mer du Nord. La Stoomvaart-Maatschappij Nederland, qui exploitait des lignes en direction des Indes orientales néerlandaises s'installe dans l'espace portuaire aux côtés d'autres entreprises. À la suite de la Seconde Guerre mondiale, puis dans les années 1950, la décolonisation néerlandaise fait diminuer fortement l'activité de commerce avec l'Orient. Dans les années 1980, de nombreux artistes, squatteurs et autres nomades s'installent dans le quartier. Le nom de Java-eiland est donné au quartier dans les années 1990, lorsque des projets de développement immobilier sont mis en place. En 2004, la ligne 10 du tramway d'Amsterdam est prolongée jusqu'à la station Azartplein dans le quartier, à la bordure avec KNSM-eiland, avant que la réorganisation des lignes de tramway de 2018 ne mène à l'arrivée de la ligne 7 en lieu et place de la ligne 10. En 2017, le quartier compte 3 215 habitants. Articles connexes KNSM-eiland Oostelijk Havengebied Notes et références Portail d’Amsterdam
Utrecht Science Park/Bilthoven

Utrecht Science Park/Bilthoven (USPB, ook Antonie van Leeuwenhoek-terrein (ALt), RIVM-terrein) is een wetenschapspark in de Nederlandse plaats Bilthoven met onderzoeksinstellingen op het gebied van de volksgezondheid. Het werkt samen met Utrecht Science Park/De Uithof in de gemeente Utrecht. Het is een beveiligd terrein met gecontroleerde toegang. Het terrein is ontstaan doordat in 1953 het RIVM gehuisvest werd aan de Antonie van Leeuwenhoeklaan. Het terrein was eigendom van het Rijksvastgoedbedrijf en is geprivatiseerd door de Tijdelijke projectdirectie Antonie van Leeuwenhoekterrein (PD ALT) van het ministerie van VWS. In 2014 is het terrein voor 48,7 miljoen euro overgenomen van de overheid door Bilthoven Biologicals en werd het RIVM een van de huurders. Het valt onder Poonawalla Science Park BV en is hernoemd tot Utrecht Science Park/Bilthoven. Instellingen Op het terrein bevinden zich de volgende instellingen: RIVM Intravacc Bilthoven Biologicals Micreos Cipla Cogem Externe links Website Stichting Antonie van Leeuwenhoek-terrein Poonawalla Science Park
Kalkoven Putberg

De Kalkoven Putberg is een kalkbranderij in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Simpelveld nabij de gemeentegrens met de gemeente Voerendaal. Het bouwwerk staat ten noordoosten van Ubachsberg in het Droogdal de Dael aan de noordwestelijke bosrand van het hellingbos de Putberg ten zuidoosten van de Daelsweg, de weg van Ubachsberg naar Welten (Heerlen). Op ongeveer 125 meter ten zuidwesten staat de Hoeve de Daal. Op ongeveer 360 meter naar het zuidwesten staat de Kalkoven Bosrand met daarachter hoger op de heuvel gelegen de Groeve Putberg. De kalkoven staat in de helling van de Putberg ten noordwesten van het pad door het bos. Aan de overzijde van het pad ligt een kleine dagbouwgroeve waar vroeger kalksteen werd gewonnen. Deze kleine groeve ligt ten noordoosten van de grotere Groeve Putberg. Geschiedenis Tijdens de Eerste Wereldoorlog ontstond er in Nederland een groot tekort aan allerlei producten die voordien uit andere landen werden geïmporteerd. Een van die producten was kalk. Diverse ondernemers zagen kansen om met de productie van kalk geld te verdienen. In het gebied van het droogdal werden er daarom verschillende kalkovens gebouwd om de kalksteen, die ter plaatse gewonnen werd in verschillende groeves, te branden tot kalk. Op 1 juli 1917 schreef Van Lier, actief in de Groeve Putberg, aan de burgemeester over de heer Schütz die links van de groeve van Van Lier actief was. Schütz zou van de Amsterdamse Maatschappij het werk in de groeve en kalkoven hebben overgenomen en was toen volgens de brief van Van Lier bezig om enkel de beste laag kalksteen af te graven en kwam daarmee steeds dichter bij waar Van Lier actief was met afgraven. Van Lier verzocht de burgemeester om zo spoedig mogelijk een grenspaal te plaatsen om de grens tussen beide groeves aan te geven. Naar alle waarschijnlijkheid gebruikte Schütz voor het branden van kalksteen de Kalkoven Putberg. In 1955 woedde er een brand in de nabijgelegen Hoeve de Daal. De hoeve werd daarna weer hersteld met Kundersteen afkomstig van de kalkbranderij die daarbij grotendeels werd afgebroken. Oven De kalkbranderij zou twee ovenmonden en ovenschachten gehad hebben. Geologie In de groeve boven de kalkoven werd vroeger Kunrader kalksteen uit de Formatie van Maastricht gewonnen. De kalksteen ter plaatse bestond afwisselend uit lagen van hard en zacht kalksteen met aan de basis een aantal opvallend dikke harde kalksteenbanken. Zie ook Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg
Rispenserpoldermolen, Easterein

Rispenserpoldermolen is a smock mill in Easterein, Friesland, Netherlands, which was rebuilt in 1994. The mill is listed as a Rijksmonument, number 21572. History Rispenserpoldermolen was built in 1821 by millwright Arjen Gerbens Timmenga of Easterein to drain the Rispenserpolder. It was first set to work on 27 November 1821. It was worked until 1964. In 1966 it was in the ownership of the Gemeente Hennaarderadeel. A restoration of the mill was undertaken in 1968. The mill was dismantled in 1993, and rebuilt at a new site 125 metres (137 yd) to the north in Easterein in 1994. The mill was officially reopened on Nationale Molendag, 1995. Description Rispenserpoldermolen is what the Dutch describe as a "grondzeiler". It is a two-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sail reaching almost to the ground. The smock is thatched and the cap covered in vertical boards. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 12.74 metres (41 ft 10 in). The sails are carried on a wood and steel windshaft made by J H Westra of Franeker. The windshaft also carries the brake wheel, which has 38 cogs. This drives the wallower (20 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 33 cogs drives a gearwheel with 29 cogs on the axle of the wooden Archimedes' screw. The axle of the screw is 280 millimetres (11 in) diameter and the screw is 960 millimetres (3 ft 2 in) diameter and 4.95 metres (16 ft 3 in) long. The screw is inclined at 24.6°. Public access Rispenserpoldermolen is open to the public by appointment. Culture A black board in the mill has a poem by the mill's builder, Arjen Gerbens Timmenga. Author Anton Sipman comments that Timmenga was a better millwright than he was a poet. References
Rispenserpoldermolen

De Rispenserpoldermolen (Fries: Rispenserpoldermûne) is een poldermolen 400 meter ten zuidoosten van het Friese dorp Oosterend. dat in de Nederlandse gemeente Súdwest-Fryslân ligt. De molen ligt aan de rand van de buurtschap Driehuizen, en heeft het adres van de weg van deze buurtschap, Trijehuzen. De molen wordt soms geadresseerd als Hidaard, maar de molen staat in het dorpsgebied van Oosterend. Beschrijving De Rispenserpoldermolen, een grondzeiler, werd oorspronkelijk in 1821 gebouwd voor de bemaling van de Rispenserpolder, deze is vernoemd naar de buurtschap, die vroeger ook wel Rispens werd genoemd. De molen vervulde deze functie tot 1964. Twee jaar later werd de molen eigendom van de toenmalige gemeente Hennaarderadeel. Deze liet de molen restaureren, maar uiteindelijk raakte de Rispenserpoldermolen zodanig in verval, dat hij uiteindelijk zonder roeden stond. In 1993/1994 werd de molen ongeveer 125 meter in noordelijke richting verplaatst en daar gerestaureerd. Sindsdien is de molen weer maalvaardig. De molen kan op afspraak worden bezichtigd. Zie ook Molens in Friesland
Rispenserpoldermolen

Rispenserpoldermolen – wiatrak w miejscowości Easterein, w gminie Littenseradeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Pierwszy młyn w tym miejscu powstał w 1821 r. i pracował do 1964 r. W 1968 r. został odrestaurowany, a w 1994 r. zdemontowany i przeniesiony o 125 m na północ. Wiatrak ma dwa piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 12,74 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Mariakapel (Craubeek)

De Mariakapel Craubeek is een kapel in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Voerendaal. De wegkapel staat midden in Craubeek aan een splitsing van drie wegen. De kapel staat midden in de laagte van Craubeek in het gebied tussen het Centraal Plateau en het Plateau van Ubachsberg. Op de heuvel op ongeveer 600 meter naar het oosten staat de Sint-Remigiuskerk van Klimmen. Geschiedenis Vroeger bevond zich op deze plaats de dorpspoel waar de mensen hun drinkwater kwamen halen. Vanaf 1879 stond er op deze plaats een grote lindeboom met daaronder een kruis. In 1929 werd de kapel gebouwd. De gebruikte kalksteenblokken kwamen uit de groeve Het Kalkwerk bij Kaardenbeek. Het kruis werd toen verplaatst naar de andere splitsing van Craubeek van de Craubekerstraat met de Kaardenbekerweg. Omstreeks de Tweede Wereldoorlog werden er drie beukenbomen achter de kapel geplant. In 1977 werd de kapel gerenoveerd. Gebouw De kapel is opgetrokken op een vijfhoekig grondplan en wordt gedekt door een zesvlakkig tentdak van leien. Bovenop de punt van het tentdak is een klokkenstoel gebouwd in de vorm van een klein zadeldak. In deze dakruiter is een klokje opgehangen. De muren van de kapel zijn opgetrokken in Kunrader kalksteen en wijken allemaal een beetje naar binnen. Aan de voorzijde is de kapel open en afgesloten door middel van een ijzeren traliehek. Boven de ingang heeft men de tekst "Ave Maria" aangebracht. Rond de kapel heeft men een laag muurtje opgetrokken met brokken Kunrader kalksteen. Van binnen heeft men de kapel wit geschilderd en is er een altaar ingericht waarop een Mariabeeldje is geplaatst. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Voerendaal
Pampus

Pampus ist heute eine künstliche Insel im IJmeer im Osten von Amsterdam und nördlich von Muiden (Gemeinde Gooise Meren). Seit dem Ausgang des Mittelalters war mit Pampus eine Untiefe zwischen dem Muider Zand und Westfriesland gemeint. Die Insel, die für das darauf befindliche Fort der Stellung von Amsterdam angelegt wurde, kann besichtigt werden. Das für die Flugnavigation im Bereich der Niederlande bedeutende und gleichnamige Drehfunkfeuer Pampus / PAM liegt nicht auf der Insel, sondern befindet sich ca. 2 km südlich bei Muiden. Insel Die Insel Pampus ist 205 Meter lang und 164 Meter breit und hat zwei Bewohner. Die Oberfläche beträgt 0,03 km², der höchste Punkt ist eine Lichtbake mit 13,4 m über NAP. Ihren Namen bekam die Insel aus einer heute im Niederländischen nicht mehr gebräuchlichen Bezeichnung für die Beschaffenheit des Fahrwassergrundes: Pampus bedeutete dicker Brei, Pampe. Das Pampus war früher eine Stromrinne, später ein Fahrwasser, das sich durch Schlick langsam zusetzte und so zu einem gefährlichen Hindernis für die Schifffahrt wurde. Früher gab es in der Zuiderzee noch Ebbe und Flut. Um diese und andere Untiefen der Zuidersee einfacher zu bewältigen, wurde um 1690 das so genannte Schiffskamel erfunden. Bedeutung des Forts Nach dem Deutsch-Französischen Krieg von 1870 fürchteten die Niederlande einen Angriff auf Amsterdam. Man baute um Amsterdam einen Befestigungsring, die Stellung von Amsterdam, und vor der IJ-Mündung wurde auf einem höher gelegenen Teil des Muiderzands eine künstliche Insel angelegt und ein Fort gebaut. Da die Insel an dem Fahrwasser Pampus lag, bekam das Fort diesen Namen. Das Fort steht auf 4000 Pfählen von elf Metern Länge. 1895 war das Fort fertiggestellt, es ist aber nie zu Kriegshandlungen benutzt worden. 1933 wurde es nach dem Bau des Afsluitdijks geschlossen. Im „Hongerwinter“ 1944/45 konnte man über das Eis zum Fort gelangen, und so holten sich viele Amsterdamer Holz aus dem Fort. Deutsche hatten schon früher alles Metall von der Insel geholt, und das Fort war dem Verfall preisgegeben. Mittlerweile wird es von freiwilligen Helfern konserviert. Pampus heute Gegen Bezahlung kann man Pampus von einem kleinen Hafen aus betreten, ansonsten darf man an keiner anderen Stelle anlegen, da unter der Wasseroberfläche Mauern stehen. Nur an dem kleinen Südstrand dürfen Kanufahrer anlegen. Redewendung Vom Namen der Untiefe leitet sich die niederländische Redewendung Vor Pampus liegen her. Sie hat zwei Bedeutungen, nämlich handlungsunfähig sein und volltrunken sein. Siehe auch Liste niederländischer Inseln Weblinks Website vom Pampus (niederländisch, englisch) Fort am Pampus (niederländisch)
Pampus

Pampus​ es una isla artificial y un fuerte situado en el IJmeer cerca de Ámsterdam. Fue terminado en 1895 como parte de la línea de defensa de Ámsterdam (en neerlandés: Stelling van Amsterdam). En 1996 fue designado por la Unesco Patrimonio de la Humanidad como parte de dicha línea de defensa. En 2007, la fortaleza fue restaurada parcialmente. Está abierta al público desde abril hasta octubre. Se puede llegar en un ferry desde Muiden o por bote privado. Véase también Geografía de los Países Bajos Geografía de Europa Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Pampus.
Fort Pampus

Ford Pampus (prononcé en néerlandais : [ˈpɑmpɵs]) est une île artificielle et un fort situé sur le chenal de Pampus, faisant partie de la ligne de défense d'Amsterdam. La construction date de la fin du XIXe siècle sur le chenal Pampus. L'île appartient à la commune de Gooise Meren, elle est ouverte aux visiteurs. Le fort Après la guerre franco-prussienne de 1870, le gouvernement néerlandais craignait une attaque sur Amsterdam. Une ligne de défense fut construite autour d'Amsterdam. Une île artificielle fortifiée fut créée devant l'embouchure de l'IJ sur le Muiderzand, le banc de sable situé sur le flanc est du chenal, qui a donné son nom au fort. Le fort est construit sur 4 000 piliers de 11 m de longueur. Il fut achevé en 1895. Son but était de protéger Amsterdam d'un bombardement naval et d'empêcher un ennemi d'accéder à la ville. Il n'a jamais été utilisé en temps de guerre et a été fermé en 1933, un an après l'achèvement de la digue fermant le Zuiderzee. Il est toutefois réarmé en 1939 et les Allemands y installent une batterie de défense anti-aérienne. L'hiver de 1944-1945 fut tellement rigoureux et il gela si fort que l'île était devenue accessible à pied. Les Allemands avaient auparavant enlevé tout le métal de l'île afin d'alimenter leur industrie. Durant cet hiver, les habitants d'Amsterdam ont pris tout le bois disponible sur l'île pour pouvoir se chauffer. Définitivement fermé en 1952, le fort tombe peu à peu en ruine. En 1990, il est vendu à une association qui entreprend sa restauration. Divers Le fort est accessible par un petit port situé sur le côté sud de l'île. L'accès est dangereux et interdit par toute autre voie en raison d'un muret, légèrement sous le niveau de l'eau, entourant l'île. Le muret est visible sur les images satellites. Une route est prévue reliant Amsterdam à Almere, qui passerait au-dessus du fort. La route serait une solution aux embouteillages des nationales A6 et A1. . . Caractéristiques du fort Longueur : 205 m Largeur : 164 m Surface : env. 0,03 km2 Point culminant : (phare) 13,3 m NAP Habitants : 2 Densité : 67 hab/km2 Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Pampus (eiland) » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) Pampus Fortelland Site officiel (nl) Fort aan het Pampus sur Stelling van Amsterdam Portail des Pays-Bas Portail d’Amsterdam Portail de l’histoire militaire
Pampus

Fort aan het Pampus, conosciuta più semplicemente come Pampus è una piccola isola artificiale dell'IJmeer, nei Paesi Bassi, in prossimità della costa di Durgerdam. L'isola ospita un forte militare, in disuso a partire dagli anni cinquanta. Storia I lavori per la costruzione dell'isola nel Zuiderzee cominciarono nel 1887. Il forte, costruito in calcestruzzo e mattoni e circondato da un glacis, di forma ovale e capace di ospitare 200 militari e quattro cannoni Krupp L35 da 240 mm fu completato e consegnato nel 1895. Insieme alla fortezza di Vuurtoren ha costituito la difesa dell'ingresso del porto di Amsterdam ed è stato, insieme alle altre 41 fortezze che la costituivano, parte della Linea di difesa di Amsterdam. Con il completamento dell'Afsluitdijk nel 1932 il forte perse il suo ruolo strategico e il 15 luglio 1933 i militari lo abbandonarono e rimossero tutta l'artiglieria contraerea. Durante l'occupazione dei Paesi Bassi durante la seconda guerra mondiale, l'isola fu utilizzata dall'artiglieria navale tedesca come bersaglio per le esercitazioni. Nel 1952 la proprietà dell'isola passò dalle autorità militari alle autorità civili. Stato attuale Nel 2007, la fortezza fu parzialmente restaurata ed aperta al pubblico. Visitabile da Aprile a Ottobre, può essere raggiunta con un piccolo traghetto da Muiden. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Forte Pampus Collegamenti esterni (NL) Foort aan het Pampus, su www.stelling-amsterdam.nl. URL consultato il 25 aprile 2015.
Brommler Mühle

Die Brommler Mühle ist eine ehemals am Rodebach gelegene Wassermühle mit einem unterschlächtigen Wasserrad in Gangelt, einer ländlichen Gemeinde im nordrhein-westfälischen Kreis Heinsberg. Geographie Die Brommler Mühle hat ihren Standort auf der rechten Bachseite, Schinvelder Straße 51 im Ortsteil Mindergangelt in der Gemeinde Gangelt. Das Gelände, auf dem das Hof- und Mühlengebäude steht, hat eine Höhe von ca. 58 m über NN. Nachbarmühlen sind oberhalb die Dahlmühle und unterhalb die Etzenrather Mühle. Gewässer Der Rodebach versorgte bis in das letzte Jahrhundert vierzehn Mühlen mit Wasser. Der Bach beginnt an einem Rückhaltebecken in der Nähe von Siepenbusch in der Stadt Übach-Palenberg in einer Höhe von 105 m über NN. Bis zur Mündung in die Geleenbeek bei Oud-Roosteren in den Niederlanden hat der Rodebach eine Länge von 28,9 km. Die Mündungshöhe beträgt 29 m über NN. Die Pflege und Unterhaltung des Rodebachs und seiner Nebenbäche unterliegt den jeweiligen, anliegenden Städten und Gemeinden. → Siehe auch Rodebach Geschichte Die erste Erwähnung der Brommler Mühle ist im Jahre 1317/27 in einer Ortsbeschreibung im Gangelter Stadtbuch zu finden. Neben diesem Namen nannte man sie auch "Stegermühle" oder "Steiger Moelen". So ist sie auch in der Tranchotkarte von 1804/05 benannt. Die Brommler Mühle war ursprünglich eine Getreidemühle, die im 19. Jahrhundert mit einem Ölschlagwerk und einem Kollergang ausgestattet wurde. Die Steine des Kollergangs sind heute noch auf dem Grundstück zu finden. Die Ölmühle stellte 1920 den Betrieb ein, die Kornmühle arbeitete noch bis 1940. Heute ist die Brommler Mühle zu einem Landgasthof umgebaut. Galerie Literatur Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlen-Führer 2. Auflage. Verein Niederrhein, Krefeld 1998, ISBN 3-00-002906-0, S. 244+247. Wilhelm Pieper: Das letzte Mühlenrad auf dem Rodebach. In: Heimatkalender 1995. Kreis Heinsberg, S. 158–164. Landesvermessungsamt Nordrhein-Westfalen Topographische Karte. 1:50 000 L 5102 Geilenkirchen und L 5000 Selfkant, ISBN 3-89439-417-X. Weblinks Website des Landschaftsparks Rodebach Website der Gemeinde Gangelt Website der Brommler Mühle
Brommler Mühle

De Brommler Mühle is een voormalige watermolen op de Roode Beek (de: Rodebach). Deze molen is gelegen in de buurtschap Mindergangelt aan de Schinvelder Straße 51, direct over de Duits-Nederlandse grens op Duits gebied. Het betreft een onderslagmolen die zowel als oliemolen en als korenmolen werd gebruikt. Geschiedenis De eerste vermelding van deze molen is van omstreeks 1317. Vanouds een korenmolen, werd ze in de 19e eeuw ook met een inrichting als oliemolen en met een kollergang uitgebreid. In 1920 werd de olieslagerij stopgezet en in 1940 ook het korenmolenbedrijf. Vanaf 2010 is de molen in gebruik als hotel-restaurant. De stenen van de kollergang zijn nog bij het molenhuis aanwezig.
John Rädeckerbrug

De John Rädeckerbrug (brug 1916) is een vaste brug in Amsterdam-Oost. Ze is gelegen in de Th. K. van Lohuizenlaan, tot 1998 Ijburglaan geheten en voert over het Lozingskanaal. Ze vormt samen met de gelijkende Ad Grimmonbrug (brug 1915) de verbinding tussen de wijk Zeeburg en het Cruquiuseiland. De bruggen trekken qua geschiedenis en uiterlijk met elkaar op. De inspraakronde voor deze bruggen begon in 1989 en in 1991 werd ze gebouwd. De John Rädeckerbrug is echter wel langer dan de Ad Grimmonbrug; het Lozingskanaal is nu eenmaal breder dan de Nieuwe Vaart. Het is een betonnen brug met opvallend gele leuningen/balustrades. De brug heeft geen brugpijlers; de doorvaartwijdte tussen de landhoofden is ongeveer 14 meter. De brug is ontworpen door Dirk Sterenberg, die toen als zelfstandig architect voor de Dienst der Publieke Werken (of haar opvolgers) werkte. Hij verwerkte ook enige abstracte kunst in de borstweringen van de brug; Sterenberg was ook kunstenaar. Hij ontwierp meer dan 170 bruggen in en rond Amsterdam. De brug kreeg in april 2020 haar naam. De brug ligt in het verlengde van de Ad Grimmonbrug, die in 2017 werd vernoemd. Het Archief Grimmon (Cilly Jansen) droeg de naam voor beide bruggen voor. De gemeente benoemde de brug per abuis Johan Rädeckerbrug, maar herstelde dit later. John Rädecker was kunstenaar, de brug ligt in een omgeving waar meerdere straten en pleinen vernoemd zijn naar architecten kunstenaars, zoals de eerder genoemde Ad Grimmon; een aantal van hen werkte voor de oorlog bij of voor de gemeente Amsterdam. Grimmon en Rädecker waren jeugdvrienden en werkten vaak samen. Theodoor Karel van Lohuizen was civiel ingenieur bij de gemeente Amsterdam.