NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jozefkerk (Valkenburg)

De Sint-Jozefkerk is een kerkgebouw in Valkenburg-Broekhem in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Valkenburg aan de Geul. Ze ligt aan de weg van de kern van Valkenburg naar Strabeek, Houthem(-St. Gerlach) en Meerssen. Het gebouw is een rijksmonument en gewijd aan Sint-Jozef. Schuin tegenover de kerk staat de Mariakapel van Broekhem. Geschiedenis De kerk is in 1930-1931 gebouwd naar een ontwerp van de Maastrichtse architect Alphons Boosten. Sinds 1997 is het kerkgebouw een rijksmonument. Beschrijving Exterieur De kerk is opgetrokken uit Limburgse mergel in een sobere bouwstijl waarin neoromaanse elementen te herkennen zijn. Het gebouw is niet, zoals gebruikelijk in de kerkelijke architectuur, georiënteerd, maar noordoost-zuidwest gepositioneerd. De kerktoren staat in de oksel van de westelijke zijbeuk en het transept. De toren heeft een sterk ingesnoerde naaldspits. Het schip wordt gekenmerkt door een verhoogd middenschip en verlaagde zijbeuken. De zijbeuken zijn echter gereduceerd tot smalle arcades en hebben een plat dak. Het middenschip is juist extra breed, zodat er een goed zicht is op het priesterkoor, dat een rond gesloten apsis heeft. Interieur Het interieur is bijzonder onder andere door de gewelfschilderingen van Eugène Laudy (zijn oudst bekende schilderwerk) en de glas-in-loodramen van plaatselijke kunstenaars als Henri Jonas, Charles Eyck en Henri Schoonbrood. De kerk bezit een laatgotische Madonna met kind en enkele 20e-eeuwse beelden van Jean Weerts en Charles Vos. Het tweemanuaals kerkorgel uit 1950 is van Verschueren orgelbouwers uit Heythuysen.
Sint-Jozefkerk (Zaandam)

De Sint-Jozefkerk in Zaandam is een rooms-katholieke kerk in de wijk Kogerveld in de Nederlandse plaats Zaandam (gemeente Zaanstad). De kerk is gelegen naast het station Zaandam Kogerveld. De kerk is in gebruik bij de parochie van Sint-Jozef in Zaandam. Beschrijving De kerk werd in 1964 gebouwd door de architect Jan Strik. De kerk heeft een losstaande klokkentoren, die in de loop der jaren werd voorzien van een viertal luidklokken. De kerk is voorzien van een tweetal monumentale glas in loodramen, die zijn ontworpen door de glazenier Marius de Leeuw. Trivia Op 8 juni 1992 werd in de vijver vlakbij de kerk het stoffelijk overschot gevonden van Milica van Doorn. De 19-jarige scholier bleek te zijn verkracht en op brute wijze te zijn vermoord. De dader Huseyin A. werd in 2018 veroordeeld tot 20 jaar celstraf voor deze zedenmoord. Externe links Jan Strik in NAI/BONAS
Huis te Linschoten

Huis te Linschoten – zabytkowa rezydencja w holenderskiej miejscowości Linschoten. Historia W 1663 Johan Strick wykupił wieś Linschoten od kapituły w Utrechcie. W 1638 ukończył budowę rezydencji znajdującej się na południowy zachód od centralnej części wsi. W 1720 obiekt nadbudowano o kolejne piętro. W 1891 roku budynek sprzedano Ribbiusowi Peletierowi, producentowi cygar. Syn Ribbiusa, Gerlacus, poddał budowlę renowacji, która odbywała się latach 1908-1912. Od 1969 własność fundacji Peletier. Położenie i architektura Budynek znajduje się pośrodku parku z 1834 otoczonego kanałem wodnym. Wystrój ogrodu projektował Jan David Zocher, który umiejscowił w nim m.in. kręty staw, którym otoczył rezydencję. Budynek posiada trzy kondygnacje, po bokach fasady znajdują się dwie wieże. Galeria Przypisy
Centrale Delft

De gascentrale (van E.ON) van de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, bestaat uit vier gasturbines die elk rond de 23 MW vermogen leverden. Deze turbines met laag rendement werden alleen ingezet als er tijdelijk extra capaciteit nodig was. De oudere centrale uit 1974 had een rendement van 25%. In 2013 is de energiecentrale door E.ON buiten bedrijf gesteld en verkocht aan het Bulgaarse bedrijf Energy Market. De bij de centrale behorende schoorsteen heeft een lengte van 100 m. Hiermee is het bouwwerk, na de Nieuwe kerk, het een na hoogste bouwwerk van Delft. Zie ook Lijst van elektriciteitscentrales in Nederland Externe link Centrale Delft op Enipedia
Wolfhagerbos

Het Wolfhagerbos is een natuurgebied in het Kakkertdal ten noorden van Schinnen in de Nederlandse gemeente Beekdaelen. Het 9 hectare grote bos wordt beheerd door Stichting Het Limburgs Landschap. Deze stichting verkreeg het terrein, nadat de vorige eigenaar industrieconcern DSM het in 1992 schonk, ter ere van het 60-jarig bestaan van Het Limburgs Landschap. Het bos bestaat voornamelijk uit vochtig populieren- en wilgenbos. Onder het gebied ligt een uitgestrekt stelsel van mijngangen van de steenkoolmijnbouw. Door verzakking van dit stelsel is het gebied lager komen te liggen waardoor het gebied tamelijk vochtig is. Dit effect wordt nog eens versterkt doordat het gebied doorsneden wordt door de beek de Kakkert. Het gebied wordt veel door amfibieën bezocht die door een amfibieëntunnel het bos makkelijk kunnen bereiken. Het gebied is openbaar toegankelijk voor wandelaars en fietsers.
Gemaal De Pleyt

De Pleyt is een gemaal in de Nederlandse polder Lopikerwaard. Locatie Het gemaal bevindt zich aan de N228 ter hoogte van Willeskop. Het water uit het noordelijk deel van de Lopikerwaard wordt hier 3,15 meter omhoog vanuit Maalvliet De Pleyt in de Hollandse IJssel gepompt. De Pleyt is in 1984 in gebruik genomen. Langs het gemaal is in februari 2006 een kano-pad aangelegd. Zodoende kunnen kanoërs met hun boot vanuit de Hollandse IJssel de N228 oversteken en langs het gemaal lopen om daarna verder te kunnen varen in Maalvliet De Pleyt. Deze voert naar het natuurgebied Willeskop. Herkomst naam De naam van dit gemaal is afgeleid van de boerderij De Pleyt, die nog steeds langs dezelfde weg te vinden is. Deze boerderij diende vroeger als gerechtshuis voor de Ambachtsheerlijkheid Willeskop. De Pleyt is tevens de naam van een oude verdedigingslinie even ten oosten van het gemaal. De aarden wallen zijn nog enigszins te onderscheiden in het landschap. Technische gegevens Trivia Naast het gemaal bevindt zich de 19e-eeuwse boerderij Ojerslust.
Verzorgingsplaats Middelsloot

Verzorgingsplaats Middelsloot is een verzorgingsplaats langs de Nederlandse A7 tussen Zaandam en Hoorn in de richting van Bad Nieuweschans tussen afritten 6 en 7 ten noorden van Purmerend in de droogmakerij Beemster. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van BP. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Kruisoord.
John-S.-Thompson-Brücke

Die John-S.-Thompson-Brücke (niederländisch John S. Thompsonbrug) ist eine Brücke über die Maas zwischen Grave und Nederasselt in den Niederlanden. Sie ist bedeutend für die Straßenverbindung von ’s-Hertogenbosch nach Nijmegen und wurde zwischen 1926 und 1929 errichtet. Die Brücke war 1944 ein strategisches Ziel der Operation Market Garden. 2004 wurde sie nach Leutnant John S. Thompson (1917–1988) benannt, der sie zusammen mit seiner Gruppe während der Operation eingenommen hatte. Weblinks Brug te Grave. In: cultureelerfgoed.nl. Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (niederländisch) Die John S. Thompson-Brücke. In: liberationroute.de. Stiftung Liberation Route Europe Einzelnachweise
John S. Thompsonbrug

The John S. Thompsonbrug is a bridge over the Maas River between Grave and Nederasselt in the Netherlands. Construction The bridge was built in 1929 as part of the main road between 's-Hertogenbosch and Nijmegen. It still carries that road, now signed provincial route N324. Capture by Allies during World War II In 1944, as a first lieutenant, John S. Thompson led his men during an air raid as part of Operation Market Garden. The light in the jump bay of the platoon's C-47 Skytrain came on later than expected, moving their landing zone from its intended location near Grave, North Brabant; the plane was passing over buildings when the paratroopers were signalled to leave the aircraft, and Thompson decided to wait until reaching several approaching fields. Thompson led his platoon in an attack against the nearby bridge spanning the Maas River, which was defended by German forces supplemented by two 20 mm flak guns, one on the near side of the bridge and one across the river. The platoon opened fire on the German forces, killing four. Two trucks of German soldiers arrived on the scene, but they "showed no desire to fight... [and] ran away". Thompson's platoon destroyed "electrical equipment and cables that they expected were hooked up to demolitions", and their bazooka operator destroyed the nearer flak gun, permitting the establishment of a roadblock on the bridge while waiting for the remainder of the 82nd Airborne. Renaming Having had no official name, the bridge was renamed in 2004 to John S. Thompsonbrug in honor of Thompson's platoon's capture. Many veterans of World War II, as well as Thompson's wife, attended the ceremony. Gallery References Inline citations Bibliography Roberts, Robin; Paul Rogers (1996). The Whiz Kids and the 1950 Pennant. Philadelphia: Temple University Press. ISBN 1-56639-466-X. Ryan, Cornelius (1995). A bridge too far. Simon & Schuster. ISBN 0-684-80330-5.
John S. Thompsonbrug

De John S. Thompsonbrug, tot 2004 alleen bekend als de brug bij Grave of Graafse brug, is de brug over de Maas tussen Grave (Noord-Brabant) en Nederasselt (Gelderland). De brug is van 1927 tot 1929 gebouwd als onderdeel van de rijksweg 's-Hertogenbosch – Nijmegen (later N324). Onder deze vaste brug ligt het Stuw- en sluizencomplex Grave en daar over het bovenhoofd van de oude sluis, het benedenhoofd van de nieuwe en over de stuw. De brug heeft overal een doorvaarthoogte van NAP +15,55.. Brug, stuw en sluizencomplex zijn eigendom van Rijkswaterstaat en liggen voor het overgrote deel in de gemeente Heumen (Gelderland). Het complex is een Rijksmonument en heeft grote cultuurhistorische waarde. Het is niet alleen van betekenis voor de geschiedenis van de bouwtechniek in ijzer en staal, maar ook van belang voor de typologische ontwikkeling van de grote verkeersbruggen. De brug heeft 9 overspanningen, is in totaal 515 meter lang en fungeert ook als ophanging van de schuiven van de stuw. Het vakwerk aan de binnenzijde van de brug is op een speciale manier geschilderd. De kleuren verlopen van rood aan de Brabantse zijde naar groen aan de Gelderse zijde. Het beoogde effect is een regenboog tussen Gelderland en Brabant. John S. Thompson De brug is tijdens Operatie Market Garden veroverd door luitenant John S. Thompson. Diens naam is tijdens de herdenking van september 2004 door zijn weduwe als eerbetoon aan de brug gegeven. Thompson was pelotonscommandant in de 82ste Amerikaanse Airborne Divisie en kwam met 16 mannen, op 17 september 1944 neer in de Mars en Wythpolder zo'n 700 meter verwijderd van de brug. Eerst ging hij naar gemaal Van Sasse en vanaf daar ging hij via het water naar het dijkje tussen gemaal en de Rijksweg. Op de kazematten bij de brug stond Duits afweergeschut dat door een bazookaschutter van de para's uitgeschakeld werd. Het peloton kon na gevechten met de Duitsers de zuidelijke oprit van de brug innemen. Later die dag konden de Amerikanen ook het noordelijk deel van de brug innemen vanuit Nederasselt. Falcon Prepare Het slotstuk van de oefening Falcon Prepare werd in april 2012 uitgevoerd rondom deze brug. Luchtmobiele militairen werden ondersteund door Chinook- en Apache-helikopters toen ze de brug veroverden. Dit was zo'n 70 jaar nadat de Amerikanen dit in 1944 deden. Externe link Videoverslag Oefening Falcon Prepare (Ministerie van Defensie). Galerij
Elderschans

De Elderschans of Eederschans (oorspronkelijk: Heilleschans, later verbasterd tot de huidige naam) was een geïsoleerde versterking ten westen van Aardenburg, die onderdeel uitmaakte van de Staats-Spaanse Linies. Geschiedenis De Elderschans werd in 1604 aangelegd, samen met de Olieschans, ter verdediging van Aardenburg. Ze lag aan de zeearm het Platvliet. In 1673 werd het fort gesloopt. In 1728 was de schans in bezit van Hendrik de Beaufort (1686-1740), die heer was van Duivendijke, en van Justina Geertruida van Welderen. Zij verkochten deze in 1729 aan Petrus Adrianus van Affelen die burgemeester was van het Vrije van Sluis en hier een buitenplaats stichtte. Na zijn dood was dit goed bezit van zijn weduwe, Catharina van Uffelen, die de naam veranderde in Rustenburg. In 1770 werd het landgoed verkocht aan Daniel Veijs, die getrouwd was met Maria Zonnevylle. De naam werd weer Elderschans. Nadat Daniel eveneens gestorven was, hebben zijn erfgenamen de Elderschans in 1800 verkocht aan vier Aardenburgse notabelen, die elk voor een kwart eigenaar werden. In 1841 waren er zelfs vijf eigenaren. Eén daarvan was Pieter Christiaan Jacobus Hennequin, en deze wist in 1885 de Elderschans geheel in eigendom te krijgen. Hij liet toen een landhuis bouwen dat ontworpen was door Jan Adriaan Frederiks in eclectische stijl. Het werd gebouwd op het punt waar twee lanen, die al in de 18e eeuw waren aangelegd, elkaar kruisten. Het park werd heringericht. Nadat hij gestorven was heeft zijn echtgenote, Wilhelmina Johanna van Oostenwijk Stern, er nog een poos gewoond. In 1915 vertrok zij naar Hilversum en in 1919 verkocht zij het landgoed. Dit heeft daarna nog vele eigenaren gekend. Het landhuis werd in 1944 door granaatvuur beschadigd, en in 1945 kocht de toenmalige gemeente Aardenburg het, om het in 1986 weer aan een particulier te verkopen. Het park bleef echter gemeentelijk eigendom. Van het fort zijn de binnen- en buitengracht nog grotendeels aanwezig en de loop van de omwalling is herkenbaar. Het gebied is bebost en men kan er wandelen. Het is een van de weinige bossen in deze omgeving en een van de weinige landgoederen in Zeeuws-Vlaanderen.
De David (molen)

De David is een kleine houtzaagmolen in Warffum in de Nederlandse provincie Groningen. Het molentje werd oorspronkelijk in 1890 gebouwd door enkele Groninger molenmakers om het zelfzwichtingssysteem te demonstreren. Daarna was het molentje in Thesinge van 1894 tot en met 1934 actief als zaagmolentje. Na diverse omzwervingen heeft het molentje jarenlang in Winsum in opslag gestaan. In september 2011 is de molen in Openluchtmuseum Het Hoogeland tijdelijk opgebouwd met als doel volledige herbouw daar naar de situatie van rond 1900. Om financiële middelen hiervoor te vergaren deed de molen mee aan de Bankgiroloterij Molenprijs 2011. De David werd tweede en sindsdien zet de Stichting Behoud Molen De David zich in voor herstel. Een mijlpaal werd bereikt op 4 december 2012 toen de molen naar de molenmaker in Warns vertrok. Op 9 oktober 2013 keerde de geheel gerestaureerde molen terug in het museum. In de zomer van 2014 werd de molen ook weer volledig operationeel door het aanbrengen van een houten lintzaag. Bij gebrek aan wind kan de lintzaag aangedreven worden door een stationaire dieselmotor. Externe link Molen De David
SV Hoogersmilde

SV Hoogersmilde is een omnisportvereniging uit Hoogersmilde, Drenthe, Nederland, opgericht op 13 december 1945. De club kent afdelingen voor gymnastiek, handbal, voetbal en volleybal. Voetbal De voetbalafdeling speelt op "Sportpark De Bosrand". De club telt drie seniorenteams, een juniorenteam en vier pupillenteams. De A-junioren spelen onder de naam ST Smildeger Combinatie, een samengesteld team met spelers van BSVV, VV Smilde '94 en SV Hoogersmilde. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2020/21 in de Vierde klasse zondag van het KNVB-district Noord. Competitieresultaten 1985–2018
El Torito

El Torito (eerder Octopus) is een attractie in Attractiepark Slagharen. De attractie is een Polyp van Anton Schwarzkopf met bouwjaar 1973. Ze kan 40 personen per rit en 520 personen per uur verwerken. Een ritje duurt ongeveer 2 minuten. De attractie werd aangekocht door het park toen het eigendom was van Henk Bemboom. Renovatie In 2016 werd de attractie grondig vernieuwd. Ze werd volledig uit elkaar gehaald en de onderdelen werden vervangen waar nodig. Daarnaast verdween het octopus-thema en kreeg de attractie een rodeo-look. De bakjes in de vorm van vissen werden vervangen door bakjes die eruitzien als stieren. Ook de achterwand werd volledig vernieuwd. De muur met vissen- en octopusdecoratie maakte plaats voor een mini Grand Canyon. Dit gebeurde onder directeur Wouter Dekkers voor eigenaar Parques Reunidos. De naam werd hierbij veranderd in El Torito.
Sint-Genovevakerk (Jelsum)

De Sint-Genovevakerk is een kerkgebouw in Jelsum in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De eenbeukige kerk uit de 12e eeuw heeft een middenschip van tufsteen. De zadeldaktoren uit de 13e eeuw heeft twee klokken. De luidklok uit 1671 is van klokkengieter Petrus Overney. De kerk is een rijksmonument en is overgenomen door de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. Het orgel uit 1834 is gemaakt door Van Dam en is in 2011 gerestaureerd door Bakker & Timmenga. Er bevinden zich twee herenbanken en enkele grafzerken, waaronder die van predikant en theoloog Balthasar Bekker. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Jelsum Kerken in Friesland
Station Reinier Blok

La station de pompage Reinier Blok a été construite en 1868 pour remplacer des moulins à vent pour le maintien à niveaux d'eau dans les environs de Lekkerkerk (dont les polders Den Hoek et Schuwagt Zuidbroek) aux Pays-Bas. L'eau est envoyée vers la rivière IJssel. Le bâtiment se trouve sur la municipalité de Krimpen aan den IJssel. En 1878, le moteur a été augmenté de quatre nouvelles chaudières. En 1911, la machine à vapeur a été remplacée par un moteur diesel. La cheminée de la station de pompage a été démolie. La station de pompage est nommée d'après le maire de l'époque. Le bâtiment n'est plus utilisé en tant que station de pompage ; c'est devenu un monument national. Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Nederlandse Gemalen Stichting Rijksmonument Portail des Pays-Bas Portail du bâtiment et des travaux publics Portail des lacs et cours d'eau
Gemaal Reinier Blok

Het gemaal Reinier Blok in de Nederlandse provincie Zuid-Holland werd in 1868 gebouwd ter vervanging van windmolens voor het op peil houden van de waterstanden in de Lekkerkerkse boezem (waarop de polders Den Hoek, Schuwagt en polder Zuidbroek water lozen), door afmaling op de Hollandse IJssel. Het object aan de IJsseldijk in de gemeente Krimpen aan den IJssel vertoont de kenmerken van een eenvoudige Waterstaatsstijl en is binnendijks gelegen vlak achter de Westerse Lekkerkerkse sluis die als inlaatsluis dienstdeed. In 1878 werd de machinekamer vergroot ten behoeve van vier nieuwe ketels. In 1911 werd de stoommachine vervangen door een dieselmotor. De schoorsteen van het stoomgemaal is afgebroken. Het gemaal is genoemd naar de toenmalige schout van de polders Den Hoek en Schuwagt, Reinier Blok. Het object is niet langer meer in gebruik als gemaal en aangewezen als rijksmonument.
Chiesa di San Mattia (Maastricht)

La chiesa di San Mattia (in olandese Sint-Matthiaskerk) è una chiesa cattolica situata nel centro di Maastricht, nei Paesi Bassi. L'edificio si trova su Boschstraat poco distante da Markt, la piazza dove si svolge il mercato e dove si trova il municipio storico. La chiesa è nel registro dei monumenti nazionali dei Paesi Bassi (Rijksmonumentenregister) col numero 26800. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Mattia
Kasteel Groot Buggenum

Kasteel Groot Buggenum, ook wel Kasteel Oud Buggenum genoemd, is gelegen aan de Loorderstraat even buiten het Nederlandse dorp Grathem (Midden-Limburg), dat sinds 2007 deel uitmaakt van de fusiegemeente Leudal. Beschrijving van het kasteel Het huidige kasteel is gebouwd op een omgracht terrein op de plaats waar een middeleeuwse voorganger de "Meersen" stond. Bij de herbouw in de 16e eeuw zijn de fundamenten van de vierkante toren van deze voorganger in de huidige toren opgenomen. Rond deze toren is een aantal bijgebouwen opgetrokken, waarvan enkele met trapgevels. De torenspits is met leien gedekt. Opvallend zijn de vensters met roedenverdeling, de vele hardstenen decoraties en de ovale vormen boven de vensters. Het gehele kasteel is voorzien van witgekalkte muren en heeft het uiterlijk van een neogotisch jachtslot. Inwendig heeft het kasteel een aantal ruimten met betegeling waarop oogst- en jachtscènes zijn weergegeven. Rondom het kasteel bevindt zich binnen een stenen ommuring een sprookjesachtige tuin met tuinkamers, fonteinen en waterpartijen. De tuinen zijn ontworpen door de fameuze tuinarchitect Roland Weber uit Duitsland. Geschiedenis en bewoners Het kasteel werd voor het eerst vermeld in 1419 en is eeuwenlang in het bezit geweest van adellijke families. De oudst bekende eigenaar was omstreeks 1400 Johan de Wilde van Mersen. In die tijd werd het kasteel dan ook naar deze familie van Mersen genoemd. In 1632 werd het kasteel met alle aanhorigheden, waaronder een pachthoeve, een watermolen en alle landerijen behorende bij het kasteel, door het huwelijk van Josina de Wilde van Meersen met jonkheer Philip Wynand van Kerckum, heer van Merdeaux en Meerwyck, overgedragen aan de familie van Kerckem. In 1769, kwam het kasteel door overerving, in het bezit van graaf Jean Guillaume de Borchgrave d’Altena. In de Franse Tijd werd het kasteel door soldaten van Napoleon gebruikt als hun onderkomen, waardoor het kasteel verwaarloosd werd en een aftakeling begon. In 1793 staken deze soldaten het kasteel in brand waardoor het grotendeels in de vlammenzee verloren ging. Inmiddels kwam het restant van het kasteel, wederom door overerving in het bezit van graaf Theodore de Geloes van Elsloo. Hij verkocht het vervallen slot in 1880 aan Willem Verbruggen, een koopman uit Luik, geboren in Grathem. Deze liet de restanten van het kasteel afbreken en bouwde op de fundamenten ervan in 1889 het huidige jachtslot, geheel in de Maaslandse renaissancestijl. Moderne Tijd Nadat het in de Tweede Wereldoorlog ernstig werd beschadigd, verviel het kasteel meer en meer. In 1971 werd de ruïne gekocht door professor Helmut Hentrich, architect uit Düsseldorf. Hij restaureerde het kasteel naar eigen inzichten met oude bouwmaterialen en richtte het in met kunstvoorwerpen uit alle kunstrichtingen. Hentrich heeft het kasteel later geschonken aan de Provincie Limburg. Het kasteel is momenteel in gebruik als trouw-, vergader- en uitvaartlocatie. Externe links Website Kasteel Groot Buggenum omschrijving kasteel op website Stichting Limburgse Kastelen
Kraftwerk Claus

Das Kraftwerk Claus (niederländisch Clauscentrale) ist ein Gaskraftwerk in den Niederlanden, das in unmittelbarer Nähe der Ortschaft Maasbracht, Provinz Limburg gelegen ist. Es ist im Besitz der Essent NV, einer Tochter von RWE und wird auch von Essent betrieben. Das Kraftwerk wurde nach Prinz Claus benannt, der das Kraftwerk 1978 offiziell eröffnete. Mit einer installierten Leistung von derzeit 1.945 MW befindet es sich an zweiter Stelle der leistungsstärksten Kraftwerke in den Niederlanden nach dem Kraftwerk Eems mit 2.400 MW. Kraftwerksblöcke Das Kraftwerk besteht gegenwärtig aus 2 Blöcken. Die folgende Tabelle gibt einen Überblick: Das Kraftwerk Claus wurde 1977 mit zwei Blöcken (A und B) zu jeweils 640 MW Leistung eröffnet. Bei beiden Blöcken handelte es sich um Dampfkraftwerke. 2009 wurde damit begonnen, den Block B zu modernisieren und zu einem GuD-Kraftwerk umzubauen, dem heutigen Block C. Der Block C wurde am 26. Juni 2012 offiziell eröffnet, war aber bereits seit dem 1. Januar 2012 in Betrieb. Die Kosten für den Umbau von Block B zu Block C lagen bei 1,1 Mrd. €. Block A wurde Anfang 2013 wegen fehlender Wirtschaftlichkeit stillgelegt. Langfristig könnte er ebenso wie Block B zu einem GuD-Kraftwerk umgebaut werden. Konkrete Bauplanungen gibt es bislang jedoch nicht. Der Wirkungsgrad von Block A beträgt 40 %, der von Block C 58,5 (bzw. 59) %. Am 1. Juli 2014 wurde Block C außer Betrieb genommen, da er bei den damaligen Strompreisen nicht rentabel zu betreiben war. Im Oktober 2018 wurde beschlossen, Block C erneut in Betrieb zu nehmen. Das Kraftwerk ist seit dem 1. Oktober 2020 wieder zur kommerziellen Stromproduktion in Betrieb. Die Angaben zur installierten Leistung der beiden Blöcke variieren: zu Block A findet man neben 640 MW auch 610 MW, zu Block C neben 1.280 MW auch 1.300, 1.305 bzw. 1.309 MW. Siehe auch Liste von Kraftwerken in den Niederlanden Weblinks Kraftwerk Claus C auf der Internetseite von RWE Einzelnachweise