NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Madurodam

Madurodam – interaktywny park miniatur. Nazywany jest też Holandią w miniaturze. Mieści się w Scheveningen, nadmorskiej dzielnicy Hagi. Najważniejsze zabytki i najciekawsze budowle z całego kraju można zobaczyć tutaj odtworzone w najdrobniejszych szczegółach w skali 1:25, w otoczeniu zieleni i kwiatów. Z okazji obchodzonej w 2012 roku 60. rocznicy swego istnienia, Madurodam poddane zostało gruntownej rekonstrukcji. Po przebudowie nadal jest miejscem, gdzie można zobaczyć wszystko to z czego słynie Holandia i doskonałym punktem startowym do podróży po tym kraju. Zmienił się tylko sposób zwiedzania – z biernego na interaktywny oraz sposób przekazywania informacji. Informacje można znaleźć korzystając z punktów info przy miniaturach i na ekranach, na których można obejrzeć filmy. Można spróbować załadować kontenerowiec w porcie w Rotterdamie, wziąć udział w aukcji kwiatów, popróbować sił, jako realizator świateł czy przekonać się, które wiatraki są wydajniejsze, z jaką siłą napiera woda czy ile waży holenderski ser. W nowym Madurodam pojawiły się też nowe miniaturowe postacie, tzw. Madurodammertjes wzięte prosto z życia, które opowiadają własne holenderskie historie. Są tu: stewardesa, realizator świateł, robotnicy portowi, pilot, surferzy i wiele innych. Są też postacie związane z bogatą historią Holandii. Charakterystyczne miniaturowe budowle pozostały sercem Madurodam. Prezentowane są w trzech nowych tematycznych częściach: Stare Miasto – historia, kultura, architektura, rodzina królewska, sztuka i wielcy Holendrzy. Kraj Wody – walka z wodą, woda jako przyjaciel, „budowanie” Holandii, morze, porty, poldery. Wyspa Innowacji – handel, transport, rolnictwo, współczesna architektura i znane holenderskie projekty na świecie. Powstanie Madurodam Nazwa Madurodam pochodzi od nazwiska studenta, George'a Maduro, który zginął w obozie koncentracyjnym Dachau. Fundatorami przedsięwzięcia byli pani Boon-van der Starp oraz państwo Maduro (rodzice studenta). Madurodam został stworzony ku czci ofiar II wojny światowej. Oficjalnie otwarcie nastąpiło 2 czerwca 1952, kiedy to ówczesna czternastoletnia księżna, a późniejsza królowa Królestwa Niderlandów, Beatrix, została mianowana na burmistrza Madurodam. Księżna Beatrix pełniła tę funkcję aż do koronacji w 1980. Działalność charytatywna Od powstania, zyski z działalności Madurodam przekazywane były dla holenderskiego sanatorium, w którym leczono studentów chorych na gruźlicę. W 1964, gdy gruźlica przestała być plagą, sanatorium zostało zamknięte. Od tego czasu Madurodam prowadzi własną fundację charytatywną wspierającą instytucje społeczne i kulturalne tworzone przez i dla młodych Holendrów. Obiekty Wśród licznych obiektów znajdują się między innymi: Lotnisko Schiphol w Amsterdamie Dom Anny Frank w Amsterdamie Targ kwiatowy Wesołe miasteczko Stadion piłkarski Dom Rembrandta w Amsterdamie Dzielnica czerwonych latarni w Amsterdamie Rijksmuseum w Amsterdamie Pałac Królewski przy Damplatz w Amsterdamie Teatr Królewski w Amsterdamie Linki zewnętrzne Oficjalna strona internetowa Madurodam Strona internetowa o Madurodam w języku polskim
Madurodam

Madurodam é uma cidade em miniatura localizada em Scheveningen, Haia, nos Países Baixos. É um modelo de uma cidade neerlandesa numa escala de 1:25, composto de marcos da arquite(c)tura neerlandesa, que são encontradas em várias localidades no país. Madurodam foi construída em 1952 com dinheiro doado pela família Maduro em homenagem ao seu filho George Maduro, que morreu lutando contra a ocupação nazista dos Países Baixos. A cidade miniatura Madurodam, famosa no mundo inteiro, é um lugar excelente para conhecer todos os apogeus arquitetónicos dos Países Baixos. As casas típicas ao longo dos canais em Amsterdão, o mercado dos queijos em Alkmaar, o Palácio Real na praça de Dam, o Rijksmuseum, a torre da catedral de Utrecht, e uma parte das obras hidráulicas, as Obras do Projeto Delta. Tudo a que a Holanda deve a sua fama se encontra representado nos seus mais ínfimos pormenores numa escala 1:25, e situado em belíssimos jardins. Madurodam está em pleno movimento. Os moinhos de vento giram, as lanchas panorâmicas fazem passeios pelos canais, está a ser apagado um incêndio no porto, os comboios mais modernos percorrem toda a cidade pelo maior caminho de ferro miniatura do mundo. A loja acolhedora oferece uma grande variedade de produtos tipicamente holandeses e bonitas lembranças. Uma visita à praia vizinha e ao bulevar de Scheveningen pode-se combinar perfeitamente com uma visita a Madurodam. Ligações externas * Página oficial Madurodam – A Holanda Em Miniatura
Madurodam

Madurodam este un oraș miniatural situat în Scheveningen, Haga, Țările de Jos. Reprezintă un model al unui oraș olandez la o scară de 1:25, alcătuit din clădiri tipice olandeze, așa cum există în diferite zone ale țării. Această atracție turistică majoră a fost construită în 1952 și a fost vizitată de peste 10 milioane de oameni. Orășelul în miniatură a fost numit după George Maduro, un student la drept din Curaçao, care a luptat împotriva forțelor de ocupație naziste și a murit în lagărul de concentrare Dachau în 1945. În 1946 Maduro a fost decorat post-mortem cu onorul Cavalerului de clasa a patra a Ordinului Militar William, cel mai important și mai vechi onor al Regatului Țărilor de Jos, deoarece el a ieșit în evidență în lupta Olandei împotriva trupelor germane. Părinții lui au donat banii necesari începerii proiectului. Legături externe Site oficial
Madurodam

Madurodam är en miniatyrstad belägen i stadsdelen Scheveningen i Haag i Nederländerna. Staden är byggd i skala 1:25. Varje år besöker cirka 100 000 turister museet. Madurodam är uppkallat efter George Maduro, en nederländsk motståndskämpe från andra världskriget, och den har funnits sedan 1952. I miniatyrstaden finns kända nederländska byggnader och landskap. Här kan nämnas ostmarknaden i Alkmaar, Rijksmuseum i Amsterdam, Fredspalatset i Haag, kungliga palatset vid torget Dam i Amsterdam, domkyrkan i Utrecht, herremanshusen utmed kanalerna i Amsterdam och en del av Deltawerken – allt i skala 1:25. Allt är uppbyggt som exakta miniatyrkopior omgivna av trädgårdsanläggningar. Referenser Se även Mini Israel Externa länkar Madurodam Wikimedia Commons har media som rör Madurodam.
Мадюродам

Мадюродам (нід. Madurodam), рідше «Голландія в мініатюрі», «Голландія в таблетці» — відкритий 1952 року на честь нідерландського героя Опору George Maduro (1916—1945) музей просто неба в Гаазі, найбільша у світі збірка мініатюрних будівель, які представляють найхарактерніші об'єкти Нідерландів в масштабі 1:25. Розробкою та доглядом за макетами займається штат з 35 чоловік. Робота над деякими експонатами триває до 4 років. Макети переважно вироблені з пластмаси, для зелених насаджень використовується справжні рослини, які постійно підстригаються, щоб їхня висота не перевищувала 60 сантиметрів. У Мадуродамі містяться понад 700 об'єктів, зокрема, будинки, мости, вітряки, дерева, а також найдовша у світі мініатюрна залізниця (потяги рухаються згідно з чітким розкладом, затримуючись на вокзалах в Амстердамі, Гаазі та Бреді). Див. також Парки мініатюр Міні-Європа Міні-Ізраїль Мінімундус Посилання Офіційний вебсайт [Архівовано 5 березня 2014 у Wayback Machine.] (нід.) Парк мініатюр Мадюродам [Архівовано 2 серпня 2019 у Wayback Machine.] (укр.)
The Hague City Hall

The Hague City Hall (Dutch: Stadhuis van Den Haag) is the city hall of The Hague, Netherlands. History The city hall was designed in 1986 by the American architect Richard Meier and completed in 1995. Architecture It is located in the new city centre, and incorporates the council chamber, the main public library, as well as cafés, exhibition spaces, and a wedding room. At its centre is a large atrium, flanked by two large slab buildings, 10 and 12 storeys tall. The library is located at the northwestern end of the building complex in a semicircular building. It is nicknamed "the Ice Palace" (Dutch: IJspaleis) for its white color. In media In the 2004 American film Ocean's Twelve directed by Steven Soderbergh, it serves as the headquarters of Europol. See also Old City Hall (The Hague) San Jose City Hall, another city hall by Meier References External links Media related to The Hague City Hall at Wikimedia Commons Official website
Városháza (Hága)

A hollandiai Hága városháza (hollandul: Stadhuis van Den Haag) a városközpontban elhelyezkedő, modern épület. Az új városközpontban található létesítményben tanácsterem, közkönyvtár, több kávézó és kiállítótér, valamint egy házasságkötőterem is. Fehér színe miatt a „Jégpalota” (hollandul: IJspaleis) becenevet kapta. Történelme Az épületet 1986-ban Richard Meier amerikai építész tervezte. 1995-ben adták át. A médiában A 2004-es Ocean’s Twelve – Eggyel nő a tét című sikerfilmben az Europol központjaként látható. Galéria Jegyzetek Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a The Hague City Hall című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. További információk A Wikimédia Commons tartalmaz Városháza témájú kategóriát. Hivatalos oldal Mondrian-style paintwork covers Richard Meier's City Hall in The Hague (angolul)
Stadhuis van Den Haag

Het stadhuis van Den Haag ligt aan het Spui in Den Haag. Dit vierde stadhuis van Den Haag dateert uit 1995, het is gelegen aan de zuidoostzijde van de Kalvermarkt en de noordoostzijde van het Spui. De bijnaam IJspaleis dankt het aan de veelvuldig gebruikte witte kleur aan exterieur en interieur. Het atrium van het gebouw is het grootste van Nederland. In hetzelfde complex zijn de Bibliotheek Den Haag en het Haags Gemeentearchief gevestigd. Een ander deel wordt commercieel verhuurd. Aan de westzijde is tramstation Spui, en aan de noordwestzijde tramhalte Kalvermarkt-Stadhuis. Ontstaansgeschiedenis De stad heeft in de loop der eeuwen verschillende stadhuizen gekend. Het vierde is te danken aan Adri Duivesteijn, die eind jaren 1980 voor de PvdA wethouder stadsvernieuwing was. Zijn idee was het, het reeds bestaande plan voor herbouw van het stadhuis aan het Burgemeester de Monchyplein te vervangen door een veel ambitieuzer plan voor een stadhuis/bibliotheek in het hart van het Haagse centrum. Door de Monchy-kavel te bestemmen voor woningbouw, alle bestaande huisvesting van gemeentelijke diensten te verkopen en met een grote belegger een leaseconstructie overeen te komen moest het plan volgens Duivesteijn min of meer met gesloten beurzen te realiseren zijn. Het Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds werd opdrachtgever en de gemeente Den Haag huurder van het complex met stadhuis dat zou moeten verrijzen op de hoek van het Spui en de Kalvermarkt. Er werd een architectenprijsvraag uitgeschreven waarvoor Saubot & Julien/WZMH, Johannes Boot, Helmut Jahn, Richard Meier en Rem Koolhaas ontwerpplannen indienden. De Amerikaan Richard Meier won de prijsvraag. Met het ontwerp werd in 1986 begonnen. Het complex werd gebouwd in de periode 1990-1995, aannemer was Wilma Bouw. De kosten voor de gemeente bedroegen 275 miljoen gulden, het bruto vloeroppervlak is 131.000 m². Gedenktekens Op de vierde verdieping zijn drie monumenten die herinneren aan de ambtenaren die de Tweede Wereldoorlog niet overleefden. Op 4 mei worden ze daar jaarlijks herdacht. Op dezelfde verdieping staat een borstbeeld van S.J.R. de Monchy, die in het begin van de oorlog en na de oorlog burgemeester van Den Haag was. Afbeeldingen Zie ook Voormalig stadhuis aan de Groenmarkt (1564) Voormalig stadhuis aan de Javastraat (1862) Voormalig stadhuis aan de Patijnlaan (1953), gesloopt 1996 Lijst van oorlogsmonumenten in Den Haag
Stadhuis van Heusden

Het stadhuis van Heusden is een stadhuis in de vestingstad Heusden. Het laatgotische stadhuis werd gebouwd in 1461, na de stadsbrand van 1572 opnieuw gebouwd in 1588, in 1635 vergroot en in 1876 vrijwel geheel vernieuwd. Het werd beschouwd als een van de fraaiste gotische stadhuizen van Nederland. De Duitsers bliezen de toren ervan in de nacht van 4 op 5 november 1944 op, waarbij 134 mensen omkwamen, zie Stadhuisramp Heusden. Het stadhuis werd niet in de oude vorm herbouwd. Het nieuwe gemeentehuis uit 1956 is in de stijl van de Bossche School en werd ontworpen door Nico van der Laan. Het is nu een bezoekerscentrum en bevat onder meer een maquette van Heusden en een gildekamer. Ook het Streekarchief Langstraat Heusden Altena is in het pand gevestigd. Op de plaats van het oude stadhuis staat een monument dat de slachtoffers herdenkt die werden gedood toen de Duitsers het stadhuis opbliezen.
Lemferdinge

Lemferdinge was de naam van een havezate en is de naam van een landgoed in de Drentse plaats Eelde. Het hart van het landgoed werd ooit gevormd door het Huis Lemferdinge. Dit gebouw heeft een lange geschiedenis: ooit stond er op deze plek al een groot landhuis, met een bijbehorende gracht, ophaalbrug en twee schathuizen. Geschiedenis In 1447 werd Lemferdinge voor het eerst in documenten genoemd. Hoelang Lemferdinge daarvoor al bestond is onbekend. Oorspronkelijk was Lemferdinge in het bezit van de familie Ter Borch uit Eelde. Door vererving kwam Lemferdinge in het bezit van leden van de familie Van Dulmen. Deze verkochten het in 1653 aan de ritmeester Joost van Welvelde. Deze probeerde tot drie keer toe, vanwege het bezit van het Huis Lemferdinge, dat hij als havezate aanmerkte, toegang tot de Drentse Ridderschap te verkrijgen. Dit verzoek werd door de Landdag afgewezen. In 1720 was Lemferdinge in het bezit gekomen van Samuel Nijsingh, die behalve Lemferdinge ook De Nijborg, De Braak en het Nijsinghhuis in deze omgeving bezat. Na het overlijden van zijn weduwe moest Lemferdinge vanwege de opgelopen schulden worden verkocht. De nieuwe eigenaar was Frederik Otto van Dörnberg Heiden, deze bezat al het recht van havezate, dat verplaatst was van het Mepschehuis te Eelde naar een keuterij. Door deze kunstgreep kon de nieuwe eigenaar in 1766 worden toegelaten tot de Ridderschap. Lang heeft Lemferdinge de status van havezate niet gehad, want in 1788 werd het recht alweer verlegd naar een erve te Paterswolde. Van Dörnberg deed het huis in 1790 weer van de hand. Tijdens de Franse tijd was het huis in het bezit van de luitenant-generaal Jean Baptiste Dumonceau, bevelhebber van het Bataafse leger in het noorden. De familie bewoonde het huis onregelmatig en vertrok in 1806, maar bleef nog wel eigenaar. In die periode had het huis te lijden onder het noodweer van 9 november 1800 en in de zomer van 1811. Toen het werd verkocht in 1811 was het in slechte staat. Het huis werd daarop afgebroken met uitzondering van het westelijke schathuis. Dit schathuis kreeg in de 19e eeuw de naam Lemferdinge, genoemd naar de voormalige havezate. Dit huis heeft diverse eigenaren gekend, waaronder de landeigenaar en paardenfokker Toon de Marees van Swinderen. In 1953 werd het huis na het overlijden van de laatste eigenaar, Gesina Bähler-Boerma, de weduwe van de vrijzinnige predikant en christen-anarchist Louis Adriën Bähler, verkocht aan de Vereniging Ons Dorpshuis, maar werd beheerd door de stichting Bähler-Boerma Lemferdinge, die het in 1983 in eigendom verkreeg. In 1994 kreeg het gebouw de status van rijksmonument en daarna werd het gerestaureerd. Het gebouw wordt onder meer gebruikt als trouwlocatie van de gemeente Tynaarlo. De bovenverdieping is in gebruik als expositieruimte. Sinds 2003 is het landgoed Lemferdinge onderdeel van de stichting Het Drentse Landschap. Rondom het huis bevindt zich een bijna drie hectare groot parkbos, enkele eeuwenoude tuinen, een oude waterput en een boomgaard uit de 19e eeuw. Externe link Landgoed Lemferdinge: Korte geschiedenis van het landgoed Lemferdinge en zijn bewoners
Klein Bergstein

Klein Bergstein is een villa aan de rand van het Nederlandse dorp Ellecom (gemeente Rheden). De villa Klein Bergstein is gebouwd in 1870 door de weduwe van Ernst van Löben Sels, Henriette Sandrina Swaving, eigenaresse van Groot Bergstein, dat lag op de landheuvel tegenover Klein Bergstein, uitkijkend over de Ellecomse Waard en Schuttewaard. De buitenplaats Bergstein vond zijn oorsprong in de 17e eeuw als een eenvoudige boerenhoeve. In 1750 is deze door een nieuwe eigenaresse afgebroken en als herenhuis nieuw opgebouwd. Als overbuur bevond zich daar de toen reeds eeuwenoude boerenhofstede, de Hof tho Oghten, vlak bij de moerascipres. In 1648 werd dit hof samen met onder andere Avergoor en Hof tho Middeldorp als hoeven met bosbezit aangekocht door stadhouder prins Willem II van Oranje-Nassau en samengevoegd met zijn aankopen in Dieren en Spankeren, dit met het doel om hier een groot jachtgebied (wildbaan) te realiseren. De huidige Kastanjelaan was oorspronkelijk de schaapsdrift voor de Hof tho Oghten en tevens de uitweg voor Bergstein. Groot Bergstein bestaat nu niet meer, het is in de Tweede Wereldoorlog door een V1 zwaar beschadigd en na de oorlog afgebroken. Op de plaats van het oude huis Bergstein bevindt zich de Anne Frank school. Het naastgelegen Klein Bergstein is zoals reeds genoemd, gebouwd in opdracht van de eigenaresse van Groot Bergstein. In 1906 is het door de dames Swaving uitgebouwd. In 1955 is Klein Bergstein een hotel geworden. Daarna zijn er een aantal bedrijven in gehuisvest geweest. Momenteel is het weer als vanouds gewoon bewoond. Klein Bergstein heeft de status van gemeentelijk monument.
Voormalig raadhuis (Princenhage)

Het Voormalig raadhuis in Princenhage is een historisch gebouw aan de in de stad Breda in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het staat aan de Haagsemarkt in de wijk Princenhage, en was in gebruik als gemeentehuis toen deze wijk een zelfstandige gemeente was, dat was tot 1942. Vanaf toen heeft de nieuwe gemeente Beek, later Prinsenbeek er geresideerd tot 1968. Daarna vertrokken zij naar een eigen onderkomen in de Groenstraat te Prinsenbeek. Tegenwoordig wordt het gebruikt als kantoor en als trouwzaal. Het gebouw is ontworpen door Herman Huijsers en kwam in 1792 gereed. De voorgevel is van baksteen met vier Ionische pilasters in natuursteen. Bovenaan de gevel bevindt zich een brede kroonlijst met hierboven in het midden een fronton. Het gebouw heeft een schilddak. Hierop staat een achtkantig open dakruiter dat zelf een koepeldak heeft. Hierin hangt een klokje uit 1763, vervaardigd door Johannes Specht.
Nimmerdor

Nimmerdor is een landgoed bij Amersfoort in de Nederlandse provincie Utrecht. Het werd in de 17e eeuw aangelegd in opdracht van jonkheer Everard Meyster. Ontstaan Meyster kocht in 1645 nabij de Leusderheide ten zuiden van Amersfoort negen hectare van de vroegere Amersfoortse meent, (het woest-eigen, waarnaar de daar gelegen Woestijgerweg genoemd is) en liet hierop een landhuis bouwen. Het landgoed had oorspronkelijk een geometrische indeling, naar de mode van die tijd. Het omringende park liet hij met altijd groen blijvende heesters en bomen beplanten, wat de naam verklaart. De naam kan ook gezien worden als knipoog naar de nabijgelegen hoeve Dorrestein (eerstmaals vernoemd in 1569). Meyster bezong het landgoed in zijn gedicht Nimmer-dor berymt uit 1667, gedrukt met groene inkt op groen papier. In 1655 liet hij het nabijgelegen Dool-om-berg aanleggen, een park met labyrint. Hiervan is niets bewaard gebleven. 19e eeuw Het landgoed werd in de loop van de tijd uitgebreid en telde rond 1880 al 100 hectare. In de 19e eeuw werd het landgoed aangepast aan de Engelse landschapsstijl van destijds, en ook het hoofdgebouw en de bijgebouwen werden ingrijpend verbouwd. Het landgoed werd bezocht door de wandelende dominee Jacobus Craandijk (1834-1912) die het kort beschreef in deel 1 van zijn Wandelingen door Nederland met pen en potlood (1875). In die periode behoorde het landgoed aan mr. Simon van Walcheren en kon men in het landhuis op dinsdag tussen 1 en 3 uur een schilderijenverzameling bezichtigen. 20e eeuw In de Tweede Wereldoorlog raakte het hoofdgebouw bij een bombardement in 1945 zo zwaar beschadigd dat het in 1953 werd afgebroken. De boswachterswoning werd in 1961 afgebroken. In 1974 werd begonnen met de bouw van een nieuw hoofdgebouw. Het koetshuis en monumentale duiventil zijn bewaard gebleven. In 1911 had Amersfoort al besloten het landgoed aan te kopen, maar dit besluit was vervolgens door Gedeputeerde Staten vernietigd. Amersfoort ging tegen dit besluit in beroep. De beslissing van Gedeputeerde Staten werd echter door de Raad van State bevestigd. In oktober 1986 besloot de gemeente Amersfoort tot aankoop van vrijwel het gehele landgoed, dat na aanleg van de Arnhemseweg en de A28 nog ongeveer 48 hectare groot was. De bewoners van Huize Nimmerdor behielden 1 hectare. De gemeente wilde het gebied bestemmen voor woningbouw, met name voor seniorenwoningen. Door omwonenden werd het Comité Behoud Nimmerdor opgericht, dat in mei 1987 een stichting werd. De Stichting Behoud Nimmerdor verzette zicht met succes tegen een deel van de bouwplannen. Tegenwoordig is het gebied grotendeels bestemd voor natuur en recreatie. Externe link Website Stichting Behoud Nimmerdor
Klein Soestdijk

Klein Soestdijk is een voormalige directeurswoning in het Nederlandse dorp Veenhuizen in Drenthe. Geschiedenis In 1859 werd de voormalige kolonie van de Maatschappij van Weldadigheid in Veenhuizen overgenomen door de Nederlandse staat en omgevormd tot een strafinrichting. In opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken werd in 1863 een nieuwe directeurswoning gebouwd. Op dit moment wordt gedacht dat het ontwerp van architect Johan Metzelaar is. Echter wordt deze pas in 1870 "hoofdingenieur der gevangenissen en rechtsgebouwen bij het Departement van Justitie" en komt dan pas in aanraking met Veenhuizen. Het pand was aanvankelijk naamloos, maar kreeg in de volksmond al snel de bijnaam Klein Soestdijk. Het witte gebouw met haar twee zijvleugels deed blijkbaar denken aan paleis Soestdijk. Het landgoed heeft een overtuin, dat wil zeggen dat de tuin doorloopt tot aan de overkant van de Kolonievaart. In 2008 kwam Klein Soestdijk in handen van Het Drentse Landschap. Huis en landgoed werden gerestaureerd en in 2011 heropend door Pieter van Vollenhoven. Vanaf 2013 was het onderdeel van 'Zorgboerderij de Mare'. In 2021 kwamen er huurders die er een logeergelegenheid uitbaten. Waardering Het pand werd in 1995 ingeschreven in het monumentenregister en wordt beschermd als rijksmonument; "De woning markeert de omslag naar een grotere bemoeienis van de overheid met de Rijkswerkinrichting; zij is daardoor een essentieel onderdeel van het uitzonderlijk waardevolle gebied Veenhuizen. Bovendien is het gebouw van architectonisch, typologisch en stedebouwkundig van belang. Gaaf en voor Veenhuizen uniek." Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Veenhuizen
Rietendakschool (Utrecht)

De Rietendakschool is een school met een rieten dak in de Nederlandse stad Utrecht. Het schoolgebouw is in 1923 gebouwd naar een ontwerp van stadsarchitect J.I. Planjer. Geïnspireerd door het principe van de openluchtscholen hield Planjer rekening met heilzame werking van buitenlucht voor schoolkinderen. Hij ontwierp een school in landelijke stijl aan de rand van de stad, de kinderen konden hier buitenles krijgen in een aangrenzend weiland. Planjer ontwierp nog diverse andere Utrechtse schoolgebouwen zoals die voor het Utrechts Stedelijk Gymnasium aan de Homeruslaan. In de loop der geschiedenis heette de Rietendakschool ook de Cort van der Lindenschool en breidde de bebouwde omgeving van de stad zich uit. Aan het nabijgelegen Ondiep 63 had de school een dependance. In 1987 woedde een grote brand in het schoolgebouw. Rond de kerst van 1996 sloegen de vlammen uit het dak. In november 2002 was er ook brand. In juni 2004 was er weer brand, vijfentwintig vierkante meter van het dak verbrandde toen. Op oudejaarsavond 2022 beschadigde vuur een volgende maal een deel van de rieten dakbedekking. Noten Externe link Website van de openbare basisschool de Rietendakschool