NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Phare de Scheveningen

Le phare de Schéveningue est un phare situé à Schéveningue, un quartier de La Haye, province de Hollande-Méridionale aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1978 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire Au XVIe siècle, Schéveningue possédait un phare carré. Vers 1850, la construction a été élevée pour augmenter la visibilité. Le nouveau phare contenait un dôme en cuivre et une nouvelle lampe. Au cours du XIXe siècle, Quirinus Harder fut chargé de concevoir le phare actuel. Il fut achevé en 1875. La tour a le statut de monument national et se compose de 8 étages et d'un escalier de 159 marches. Il appartient à la municipalité de La Haye et il est ouvert au public sur demande. Description Ce phare est une tour à douze pans en fonte, avec une galerie et une lanterne de 30 m de haut. La tour est peinte en rouge, la galerie et la lanterne sont blanches, le dôme est vert. La tour est attenante à une maison de gardien de deux étages. Il émet, à une hauteur focale de 49 m, deux brefs éclats blancs de 0,2 seconde par période de 10 secondes. Sa portée est de 29 milles nautiques (environ 54 km). Identifiant : ARLHS : NET-020 ; NL-1292 -Amirauté : B0750 - NGA : 114-9748. Caractéristique du feu maritime Fréquence : 10 secondes (W-W) Lumière : 0,2 seconde Obscurité : 2,3 secondes Lumière : 0,2 seconde Obscurité : 7,3 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vuurtoren van Scheveningen » (voir la liste des auteurs). Article connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Scheveningen - Site Lightphotos.net Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Faro di Scheveningen

Il Faro di Scheveningen (in olandese Vuurtoren van Scheveningen) è un faro situato a Scheveningen, nei Paesi Bassi. progettato da Quirinus Harder e costruito in ghisa nel 1875. Il faro si trova a 49 metri sul livello del mare, è suddiviso in nove piani ed ha 159 gradini. Appartiene alla municipalità dell'Aia, è provvisto di guardiani e visitabile su richiesta. Storia Nel sedicesimo secolo a Scheveningen era già presente un faro di proprietà della chiesa. La chiesa riceveva soldi da tutte le navi che si affidavano alla guida del faro. Nel 1850 tale faro fu elevato e dotato di una cupola in rame. Negli anni settanta del diciannovesimo secolo il noto architetto olandese Quirinus Harder ricevette l'incarico di progettarne uno nuovo. Il faro fu costruito nel 1875, i nove piani comunicano tra loro mediante una scala a chiocciola in ghisa. Al secondo era presente la dimora dei guardiani, dotata di cabine. Nel 1957 vengono rimosse le cabine dal secondo piano, costruito un belvedere al sesto piano ed ai piedi del faro vengono costruite una casa per il caposquadra e quattro abitazioni per i guardiani del faro. Originariamente la luce ruotava immersa nel mercurio, tale sistema fu rimpiazzato negli anni sessanta del ventesimo secolo da un sistema elettrico. Dal 1978 è monumento nazionale protetto (Rijksmonument). Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Faro di Scheveningen Collegamenti esterni Rijksmonument (18111) Faro di Scheveningen.
Vuurtoren van Scheveningen

De Vuurtoren van Scheveningen is ontworpen door Quirinus Harder en werd in 1875 opgeleverd. De rode twaalfzijdige gietijzeren toren is 30 meter hoog. De toren heeft de status van rijksmonument en bestaat uit acht verdiepingen en een trap met 159 treden. De vuurtoren bevindt zich aan het einde van de boulevard dicht bij de Scheveningse haven en visafslag. De toren behoort tot de gemeente Den Haag. Geschiedenis Sinds 1595 beschikte Scheveningen over een vierkante vuurbaak. De kerk inde geld van de schepen die van de vuurbaak gebruik maakten. Rond 1850 werd het bouwwerk verhoogd om de zichtbaarheid te vergroten. De nieuwe vuurbaak bevatte een koperen koepel en een stilstaand fresneloptiek. In de jaren zeventig van de negentiende eeuw kreeg Quirinus Harder opdracht de huidige vuurtoren te ontwerpen. Omschrijving De toren is gebouwd van gietijzer. De negen vloeren staan in verbinding met elkaar door gietijzeren wenteltrappen. Op de tweede verdieping is het verblijf van de vuurtorenwachters. Deze vloer is betimmerd en met kooien uitgerust. De kooien zijn in 1959 verwijderd. Een uitkijkpost is in 1957 op de zesde vloer van de toren gebouwd. Aan de voet van de toren werden één dubbele woning voor de opzichter en vier woningen voor vuurtorenwachters gebouwd. Bij oplevering bevatte de toren een draaiende optiek in een kwikbad. In de jaren zestig werd dit licht vervangen door een elektrisch aangedreven draaiend lichtwerk op kogellagers. Het licht heeft een hoogte van 49 meter, reikt ruim 53 kilometer (29 zeemijlen) ver en geeft twee lichtflitsen per tien seconden. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 18111 Vuurtoren-Scheveningen.
Dalton Den Haag

Dalton Den Haag is een school voor voortgezet onderwijs gevestigd te Den Haag. De school is onderdeel van de stichting VO Haaglanden. Geschiedenis Dalton Den Haag werd in 1925 opgericht als de Dalton HBS door de gemeente 's-Gravenhage, een voortzetting van de Vijfde Gemeentelijke Hogere Burgerschool. Vanaf het eerste begin werkte deze middelbare school volgens de beginselen van het daltononderwijs, ontwikkeld door Helen Parkhurst. De eerste huisvesting was te vinden aan de Laan en later de Mient, maar vanaf 1933 is het gebouw Aronskelkweg 1 in de wijk Bohemen het hoofdgebouw van de Dalton. Dit gebouw is naar een ontwerp van de architecten Co Brandes en D.C. van der Zwart tussen 1929 en 1933 speciaal voor de Dalton gebouwd. Het gebouw wordt gekenmerkt door de opvallend ruime gangen en lokalen, maar ook de vele werknissen, benodigd voor de toepassing van het daltonsysteem, zijn kenmerkend. In 1955 werd de hbs een lyceum. Toen de Mammoetwet (1968) in het onderwijs werd ingevoerd, werden de Dalton HBS voor meisjes en de Han Stijkel ULO bij het Dalton Lyceum gevoegd. De naam van de school veranderde in Dalton SG (scholengemeenschap) en in 1996 in Dalton Den Haag. Tijdelijk werd het gebouw Han Stijkel aan de Laan van Meerdervoort betrokken, maar sinds 2003 concentreren alle lessen zich weer aan de Aronskelkweg. Ten noorden van de school ligt het Daltonplantsoen. Huisvesting Het gebouw van Dalton Den Haag aan de Aronskelkweg in Den Haag is een typisch voorbeeld van de Nieuwe Haagse School, waarvan Co Brandes een van de voorlopers was. De smalle stalen kozijnen, de ruime indeling binnen, het gebruik van bakstenen en betonnen randen zijn allemaal kenmerken van deze stijl die sterk is beïnvloed door de architect Frank Lloyd Wright. In de centrale hal van de school staat een mozaïek van Antoon Molkenboer (1872-1960), met de Zon als thema en met het motto: Heil de zon, bron van leven en geluk, die de ouderdom verwarmt, die de liefde ontsteekt, die den arbeid bevrucht, die de jeugd doet groeien. Het mozaïek was bedoeld als onderdeel van de Nederlandse inzending voor de Wereldtentoonstelling van 1939 in New York. Door de oorlogsdreiging is het mozaïek nooit in New York aangekomen, maar op 18 september 1940 in het schoolgebouw geplaatst. Bekende (oud-)leerlingen Benthe Boonstra Claire Bender Wim de Bie Michael Boogerd Rob Fruithof Gerard 't Hooft Kees Jansma Tom van Kalmthout Bessel van der Kolk Kees van Kooten Bas Muijs Astrid Oosenbrug Sander van de Pavert Dennis Storm Bart Veldkamp Bas van Wageningen Dennis Weening Sarina Wiegman Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 459742 De Dalton Scholengemeenschap op haagsescholen.nl (gearchiveerd) PDF-document ‘De geschiedenis van de daltonbeweging in Nederland’ (gearchiveerd)
't Kleine Loopveld

't Kleine Loopveld is een lange, smalle parkachtige groenstrook in Amsterdam-Zuid, Buitenveldert. Geschiedenis en ligging Het park loopt evenwijdig ten noorden van een deel van de Kalfjeslaan. Direct ten zuiden van de Kalfjeslaan begint de gemeente Amstelveen. Het park wordt doorsneden door de noord-zuidlopende Buitenveldertselaan. De naam verwijst naar de geschiedenis van het gebied, alwaar turfstekers veengrond afgroeven. Ze hielden tussen de ontstane meren een loopveld aan om van het ene naar het andere dorp te komen. De naam ’t Kleine loopveld komt dan ook al als ‘t Cleine Loopvelt voor op een kaart van Joost Jansz. Bilhamer van rond 1575, die later hergebruikt is, maar de contouren al laat zien. Later behoort het toe aan de gemeente Nieuwer-Amstel. Vanaf 1921, als Amsterdam dit gebied annexeert, behoort het tot die gemeente. Het park begint in het oosten direct na een woonwijkje aan de Kalfjeslaan, via waterwegen sluit het aan op het Amstelpark. Het eindigt bij Doornburg in Buitenveldert-West. Het park is begin jaren zestig aangelegd gelijktijdig met de wijk Buitenveldert. In de jaren negentig werd het park een deel van een ecolint lopend van Amsterdam-Oost en Watergraafsmeer naar het Amsterdamse Bos. Om hier van Amsterdam naar Amstelveen te komen moet men door het park, dat alleen voor voetgangers (oost-west en noord-zuid) en fietsers (alleen noord-zuid)toegankelijk is. Omdat de Kalfjeslaan zowel aan de noord- als zuidzijde aan het water grenst, zijn bruggen nodig om de verbinding tussen beide steden te realiseren. Dit zijn veelal betonnen bruggen uit de Amsterdam 800-serie. In de vernieuwde oost-westverbinding is er sprake van betonnen bruggen (eveneens uit de 800-serie) en landschappelijke bruggen; die laatsten dateren uit de tijd dat het ecolint (2011) gerealiseerd werd (bruggen 2163-2166). Amstelveen-Noord kent ten oosten van de wijk Kronenburg een sportpark met de naam Het Loopveld met terreinen van bijvoorbeeld AMVJ (Hockey), SV Rap (voetbal) en Amsterdamsche Cricket Club, waarvan zowel Amsterdamse als Amstelveense sportverenigingen gebruik maken. Afbeeldingen
Stadhuis van Wageningen

Het stadhuis van Wageningen is gelegen aan de Markt in Wageningen. Geschiedenis Wageningen bezit sinds 1263 stadsrechten, onbekend is het waar het stadsbestuur in de eerste honderden jaren vergaderd heeft. Op een kaart uit 1650 staat "raethuys" bij de voormalige St.-Nicolaes- of Gasthuiskapel in de Kapelstraat. Waarschijnlijk werd de kapel als raadhuis gebruikt sinds de katholieke macht alhier in 1581 aan een einde kwam. In 1671 verpachtte de stad dit gebouw en werd hier de waag gevestigd. Vier jaar later werd de locatie verkocht. In 1666 werd door de gemeente het "schutteryenhuys" aangekocht, dit gebouw deed tot 1650 dienst als schutterij van het Sint Anthonieschuttersgilde, daarna als woonhuis. In 1698 werd Isaac van den Heuvel door het stadsbestuur gevraagd voor een ingrijpende verbouwing, of misschien is toen zelfs een geheel nieuw gebouw neergezet. In 1722 werd het beeld van Vrouwe Justitia naar ontwerp van Ignatius van Logteren geplaatst. In 1754 werd het huidige bordes gebouwd. Het stadhuis werd in 1862 ingrijpend verbouwd. In 1922 en 1955 werd het stadhuis nog tweemaal verbouwd, waarbij in 1922 het stadhuis fors werd verlengd. In de nacht van 2 op 3 maart 1972 werd het stadhuis door brand getroffen, waarbij de volledige kapconstructie verbrandde. In 1984 werd het stadhuis verbouwd. Nadat de Wageningse bevolking tegen de bouw van een nieuw stadhuis had gestemd werd het stadhuis en aangrenzende panden van 2014 tot 2016 nogmaals ingrijpend verbouwd.
Rijnbrug bij Rhenen

De Rijnbrug bij Rhenen is een verkeersbrug over de Nederrijn bij Rhenen tussen de provincies Gelderland en Utrecht. De N233 verbindt de N225, Rhenen en Veenendaal met de Betuwe en de A15 via deze brug. Geschiedenis Op de locatie van de huidige verkeersbrug stond tot 1944 een spoorbrug. De spoorbrug werd tussen 1880 en 1883 gebouwd als onderdeel van de spoorlijn Kesteren - Amersfoort. Deze brug werd bij de Duitse aanval op Nederland in 1940 op 10 mei 1940 opgeblazen en later weer gerepareerd. Op 2 oktober 1944 werd de brug door de Geallieerden voor de tweede keer vernietigd. De spoorbrug werd uiteindelijk niet meer herbouwd. Op de fundamenten van de oude spoorbrug werd in 1955 de nieuwe verkeersbrug gebouwd. Door de toenemende verkeersdruk op de brug en de files aan beide zijden ervan wordt al sinds begin 21e eeuw gekeken naar een vergroting van de capaciteit. Verbreding naar 2×2 rijstroken Op 10 december 2018 is besloten de Rijnbrug te verbreden naar 2×2 rijstroken met aan beide kanten een 3 meter breed (brom)fietspad. De realisatie wordt tussen 2030 en 2032 verwacht. Externe link Een webcam van de provincie Gelderland aan de zuidzijde van de brug N233 Rhenen, Rijnbrug Provincie Utrecht
Bethlehemshof

Bethlehemshof is een hofje aan het Levendaal in de Nederlandse stad Leiden. Het is gesticht in 1630 door de Leidse koopman Gerrit Frankens van Hoogmade, die ook de naam van het hofje koos. In 1701 sloten de doopsgezinden van dit hofje zich aan met het hofje De Houcksteen gelegen aan de Levendaal, maar het bestuur bleef nog gescheiden. In 1811 werd uit financiële redenen beide hofjes samengevoegd onder de naam Bethlehem. In 1897 werd het gedeelte aan de Levendaal voorzien van een eigentijdse gevel met een bovenverdieping. In 1978 werd het hofje gerestaureerd. Het hofje heeft de status rijksmonument.
De Otter

De Otter est le nom d'un moulin à bois d'Amsterdam situé dans le quartier de Westerpark à l'ouest de la ville. C'est le dernier moulin d'un groupe de moulins à bois construits entre le XVIIe siècle et la fin du XIXe siècle à l'ouest du Singelgracht, qui à l'époque formait la limite de la ville. Le moulin De Otter, construit en 1631, est le plus ancien moulin du type Paltrokmolen, dont seuls cinq exemplaires subsistent aux Pays-Bas. Les quatre autres exemplaires sont situés à Haarlem (De Eenhoorn), Zaandam (De Held Jozua), Zaanse Schans (Gekroonde Poelenburg) et Arnhem (Mijn Genoegen). À l'époque de sa construction, ce moulin était idéalement situé : il bénéficiait de beaucoup de vent à l'extérieur ouest de la ville et était à proximité des voies d'acheminement du bois. Son existence était menacée par l'urbanisation et la construction de grands bâtiments à proximité, lui coupant littéralement le vent. Malgré sa restauration récente en 1996, il était prévu de le déplacer à Uitgeest mais l'arrondissement de Westerpark a refusé de donner son accord. L'affaire a donc été portée devant les tribunaux. La décision fut rendue le 23 août 2006, déclarant que le moulin devait rester à Amsterdam. Le meunier, Paul Rijkers, a alors quitté le moulin qui est immobile depuis lors. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « De Otter (Amsterdam) » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) De Otter sur Nederlandse molendatabase (fr) Liste des moulins d'Amsterdam Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pays-Bas Portail d’Amsterdam Portail des énergies renouvelables
Basilique Sainte-Walburge d'Arnhem

La basilique Sainte-Walburge (Sint-Walburgisbasiliek) est une église désacralisée d'Arnhem aux Pays-Bas. L'édifice n'est plus utilisé comme église, mais sert de lieu d'exposition, de salle de concerts ou de conférences, ainsi que pour divers événements culturels. Elle se caractérise par ses tours jumelles sur la façade occidentale. Elle est dédiée à sainte Walburge. Histoire L'église a été fondée par le chapitre de Sainte-Walburge qui avait quitté Tiel en 1315 pour s'installer à Arnhem. L'église a été mise en service vers 1375. L'église a été construite dans un style gothique simple et c'est l'une des rares églises gothiques des Pays-Bas à deux tours. Parce que l'église était desservie exclusivement par les chanoines, il manquait un chœur de prêtres séparé. Après la Réforme protestante, la religion catholique a été interdite, et l'église a servi entre autres de prison et d'arsenal. Lorsque les catholiques ont retrouvé une certaine liberté religieuse au début du XIXe siècle, l'église est retournée aux catholiques en 1808. Elle a été restaurée de 1851 à 1854 par l'architecte Theo Molkenboer qui a ajouté un chœur de prêtres et reconstruit les voûtes disparues en bois et en stuc. L'architecte, qui avait à peine étudié les principes architecturaux des constructions gothiques, a pris la décision désastreuse de couper des piliers carrés en piliers ronds. Cela a eu pour résultat d'affaiblir la structure et la tour Nord s'est effondrée. Elle a été reconstruite en 1855. Les bombardements américains et anglais de septembre 1944 ont provoqué l'incendie de la ville et la toiture de l'église s'est effondrée dans les flammes. Elle a été restaurée et agrandie après la guerre. L'orgue de Gradussen de 1883, disparu l'incendie, a été remplacé en 1951 par un orgue de B. Pels & Zn. Il y a encore un orgue Gradussen datant de 1875, provenant de la petite église Saint-Eusèbe d'Arnhem qui a été fermée au culte par manque de fidèles en 1985 et démolie en 1990. L'instrument comprend deux claviers, vingt-quatre registres et un pédalier. Le pape Paul VI confère à l'église le rang de basilique mineure en 1964. Par la suite la chute brutale de la pratique catholique aux Pays-Bas, particulièrement dans l'archidiocèse d'Utrecht, provoque la fermeture de nombre d'églises dans le pays et en particulier dans cette province. Cette tendance s'accentue et provoque un effondrement au début du XXIe siècle. La basilique n'y échappe pas : le 12 mai 2013, elle est fermée au culte. Elle sert désormais de lieu de concerts ou d'expositions. Le titre de basilique ne lui est plus applicable formellement. Notes et références Voir aussi Archidiocèse d'Utrecht Architecture aux Pays-Bas Liens externes (nl) Walburgis Arnhem Portail de l’architecture chrétienne Portail des Pays-Bas
Sint-Walburgiskerk (Arnhem)

De Sint-Walburgiskerk is het oudste nog bestaande kerkgebouw in Arnhem. Het gebouw heeft aan de westzijde een kenmerkend dubbeltorenfront. De kerk is gebouwd op het Grafelijke Hof. Dit perceel was ook de residentie van graaf Reinald 1. Het gebouw is tegenwoordig niet meer als kerk in gebruik. Geschiedenis De kerk werd gesticht door het Sint-Walburgiskapittel dat in 1315 Tiel had verlaten om zich in Arnhem te vestigen. De kerk werd in gebruik gesteld rond 1375. De kerk is gebouwd in een eenvoudige gotische stijl en heeft als een van de weinige gotische kerken in Nederland een tweetorenfront. Omdat de kerk exclusief door de kanunniken werd gebruikt, ontbrak een apart priesterkoor. Na het verbod op de uitoefening van de katholieke godsdienst werd de kerk onder meer gebruikt als gevangenis en wapenarsenaal. In 1808 werd de kerk door Lodewijk Napoleon (eerste koning van Holland) teruggegeven aan de katholieken. Van 1851 tot 1854 werd de kerk gerestaureerd door architect Theo Molkenboer, die een priesterkoor toevoegde en de verdwenen gewelven in hout en stucwerk reconstrueerde. De architect, die zich nauwelijks had verdiept in de bouwkundige principes van gotische constructies, nam bovendien de rampzalige beslissing om enkele vierkante pijlers te laten afkappen tot ronde pilaren, met als gevolg dat de constructie ernstig werd verzwakt en de noordelijke toren instortte. Deze toren werd in 1855 herbouwd. In 1886 volgde onder leiding van Pierre Cuypers, een restauratie van de noordgevel en de zuidbeukvensters. Bij de Slag om Arnhem in september 1944 brandde de kerk geheel uit. Na de oorlog werd de kerk herbouwd en uitgebreid. Bij het herstel in 1947-'51, koos G.M. Leeuwenberg voor reconstructie van de oorspronkelijke 14de-eeuwse vorm. Het Gradussen-orgel uit 1883, dat bij de brand verloren was gegaan, werd in 1951 vervangen door een orgel van de firma B. Pels & Zn. Inmiddels staat er weer een Gradussen-orgel uit 1875, afkomstig uit de in 1985 gesloten en in 1990 gesloopte Kleine Eusebiuskerk, eveneens in Arnhem. Het instrument heeft twee manualen, 24 registers en een vrij pedaal. De sacramentskapel is verrijkt met gebrandschilderd glas van Joop Jansen. Het hoofdaltaar en de preekstoel zijn een ontwerp van G.M. Leeuwenberg. De bronzen kruiswegstaties van A. Manche Paus Paulus VI verhief de kerk in 1964 tot basilica minor. Op zondag 12 mei 2013 is de kerk onttrokken aan de eredienst, en wordt sindsdien dus niet meer gebruikt voor eucharistievieringen. Ook de eretitel "basiliek" verviel hiermee. In 2018 werd de kerk gekocht door de particuliere investeerder Theo de Rijk. De twee torens zijn getransformeerd naar residenties. De residenties worden geëxploiteerd als luxe hotel met als rode draad "trots en historie" in stadsthema's. Externe link Walburgis Arnhem
Natuurbrug Het Groene Woud

De Natuurbrug Het Groene Woud is een ecoduct in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De Natuurbrug Het Groene Woud ligt tussen Boxtel en Best over de autosnelweg A2. Het ecoduct is in 2005 gebouwd door Rijkswaterstaat samen met het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, de provincie Noord-Brabant en de stichting Het Brabants Landschap. Het ecoduct verbindt twee delen van Het Groene Woud met elkaar.
Gerardus Majellakerk (Utrecht)

De Gerardus Majellakerk is een rooms-katholieke parochiekerk in Utrecht. Het kerkgebouw is ontworpen door de architect H.C. van de Leur en gebouwd omstreeks 1934. Het gebouw is gewaardeerd als gemeentelijk monument. De architectuur van het kerkgebouw is typisch voor het interbellum en is geïnspireerd op de vormentaal van Dom Paul Bellot. Het kerkgebouw is een pseudobasiliek die is voorzien van een transept en een achthoekige vieringtoren. In de breedteverhoudingen tussen het schip en beide zijbeuken is de nadruk gelegd op het schip. Daarbij is er een zeer smalle kooromgang toegepast. De gevels van het kerkgebouw zijn onder andere voorzien van meerdere keperbogen. Het houten Maria-altaar is van de hand van beeldhouwer René van Seumeren en werd geplaatst in 1950. Het kerkgebouw is gelegen op de hoek van de Thomas a Kempisweg met de Vleutenseweg, een van de belangrijkste toegangswegen naar het stadscentrum. Op de hoek van deze straten heeft het kerkgebouw een hoge vierkante toren. In de kerk zijn zowel de Gerardus Majellaparochie, als de Katholieke Studenten Utrecht gevestigd. Sinds januari 2009 hebben de broeders van Sint Jan hier hun priorij gevestigd. Sinds 2025 heeft de Gerardus Majella kerk weer een (volledig gerestaureerd) handbespeelbaar beiaard. Het was een bijzonder gebaar van Frans van Seumeren toen hij in 1954 een beiaard schonk aan de kerk die mede door zijn inzet en geldelijke steun gesticht was. Zowel de kerk als het park achter de kerk zijn vernoemd naar de heilige Gerardus Majella.