NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Antonius Abtkerk (Bokhoven)

De Antonius Abtkerk is een laatgotische rooms-katholieke kerk te Bokhoven. Geschiedenis Bokhoven werd in 1369 tot zelfstandige parochiekerk verheven. Het patronaatsrecht lag toen in handen van de Abdij van Berne. Het oudste deel, de toren, dateert uit de 15e eeuw. Later is er een traptoren bijgebouwd. Het gewelf van de toren rust op gebeeldhouwde kraagstenen. Het schip van de kerk is gebouwd na de brand van 1498, toen de Gelderse troepen het dorp verwoestten. Iets later is de doopkapel gebouwd. Het eenbeukige schip is voorzien van een dwarspand in 1610. Toen is ook het reeds aanwezige koor vergroot. In 1771 is een rococo stucgewelf boven het schip aangebracht, voorzien van emblemen. In 1835 vond een algehele restauratie van de kerk plaats. In 1839 werd, mede om inkomsten te vergaren, een bedevaart naar de Heilige Cornelius ingesteld. Van deze heilige zijn enkele relieken aanwezig. In de kerk is voorts een 19e-eeuws bruin Corneliusbeeld dat vroeger gepolychromeerd was, en een staakbeeld uit 1840, dat vroeger in processies werd meegedragen, evenals een staakbeeld van Maria. Na een geleidelijke terugloop werd de laatste processie in 1967 gehouden en in 1971 werd de Broederschap van de Heilige Cornelius opgeheven. De kerk leed oorlogsschade in 1944, waarbij de torenspits en een deel van het schip werden verwoest. De gelovigen moesten bijgevolg tot 1950 terecht in een noodkerk. Bij het herstel van de kerk (1947-1950) werden de ongelukkige wijzigingen die in 1915 waren doorgevoerd weer tenietgedaan. Interieur Het hoofdaltaar van de kerk is, evenals het orgel, afkomstig uit de Sint-Michaelskerk van Dennenburg. Beide zijn van omstreeks 1700. Het vroegere hoofdaltaar, uit de 18e eeuw, bevindt zich nu in de devotiekapel. Er is een vroeg-19e-eeuwse biechtstoel aanwezig. Er zijn enkele 18e-eeuwse beelden en er is een laatgotisch smeedijzeren hek voor de traptoren en de doopkapel. Het belangrijkste kunstwerk is het praalgraf van gekleurd marmer voor Engelbert II van Immerzeele en zijn vrouw Hélène de Montmorency. Deze zijn gestorven in 1652 respectievelijk 1649. Het kunstwerk stamt uit 1650 en is van de hand van Artus Quellinus. Hoewel het oorspronkelijk was bedoeld voor de Sint-Pauluskerk te Antwerpen, werd het in 1651 in de kerk van Bokhoven geplaatst. Externe links Corneliusbedevaart ReliWiki
Frederiksplein

La Frederiksplein (place Frédéric), est une place d'Amsterdam, située dans l'arrondissement Centrum. Elle se trouve dans le prolongement de la Utrechtsestraat, entre le Weteringschans et la Sarphatistraat. Sa construction est postérieure à celle du Grachtengordel. Jusqu'en 1850 environ, la Utrechtsepoort, construite au XVIIe siècle sur les rives du Singelgracht, se trouve alors à l'endroit. La place est nommée en l'honneur de Frédéric d'Orange-Nassau (1797-1881), frère du deuxième roi Guillaume II, en 1870. Histoire L'actuel siège de la Banque des Pays-Bas se trouve dans le prolongement de la place, dans un espace délimité par les rues de Oosteinde et Westeinde à l'est et à l'ouest respectivement, et par le Singelgracht au sud. Le bâtiment, conçu par l'architecte Marius Duintjer en 196] est achevé en 1968. L'actuel bâtiment est situé sur le site du Paleis voor Volksvlijt qui est détruit par un incendie en 1929. En 1991, une seconde tour est ajoutée sur une proposition de l'architecte Jelle Abma. Dans l'espace vert situé sur le côté est de la place se trouve un monument commémorant le travail de l'écrivain et encyclopédiste néerlandais Anthony Winkler Prins. La colonne, datant de 1970 et construite dans un métal brillant est l'œuvre du sculpteur André Volten et souvent appelée « Pilier de pièces » (knakenpaal en néerlandais) dans le langage populaire, étant donné que l'œuvre ressemble à un tas de pièces de monnaie. Une partie des espaces situés entre les différents disques est comblée afin d'éviter que des gens n'escaladent le monument. Transports La place est desservie par les lignes 1, 4, 7 et 19 du tramway d'Amsterdam à la station Frederiksplein. Notes et références Voir aussi Articles connexes Banque des Pays-Bas Utrechtsepoort Liens externes (nl) Frederiksplein sur www.amsterdam.nl Portail d’Amsterdam Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Rozenburgsesluis

De Rozenburgsesluis is een schutsluis die het Calandkanaal met het Hartelkanaal verbindt, bij Rotterdam, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De vaarweg is CEMT-klasse VIc. De sluis is op 19 april 1971 geopend. De route voor de binnenschepen die het Calandkanaal als bestemming hebben werd door deze sluis verkort. De sluis wordt in principe altijd bediend en staat op marifoonkanaal 22. De sluis heeft twee kolken van 24,00 m breed, een noordelijke van 200 m (bij geopende brug 224 m) en een zuidelijke van 90 m. De schutlengte tussen de vloeddeuren met geopende brug is 329 m, met gesloten brug 305 m, en tussen de ebdeuren 306,36 m. Maar bij vloed kan er maar tot een lengte van 305,00 m worden geschut. Over het binnen- en buitenhoofd van de sluis liggen twee basculebruggen met een doorvaarthoogte in gesloten stand van NAP +3,60 m, waardoor het autoverkeer de sluis nagenoeg altijd kan oversteken. De sluisdrempel ligt op NAP −5,80 m. Een bellenscherm in de sluis voorkwam menging van het zoute water in het Calandkanaal met het zoete water in het Hartelkanaal. Dit bellenscherm is echter niet meer nodig sinds het doorbreken van de Beerdam, waardoor het water aan beide zijden van de sluis brak werd. Tijdens de bouw van de sluis waren het Hartelkanaal en het Calandkanaal nog niet gegraven zodat de sluis, net zoals de Calandbrug, een tijd lang midden in de polder stond. De Rozenburgsesluis is van 1982 tot 1985 gereviseerd. In 2020 werd, als onderdeel van het Theemswegtracé, ter vervanging van de Calandbrug een nieuwe spoorbrug over de sluis gelegd; de Rozenburgsebrug.
Oude toren (Haaren)

De Oude Toren is een laatgotische toren uit 1472, aan het Kerkeind in de Nederlandse plaats Haaren in Noord-Brabant. Hij was gewijd aan Lambertus van Maastricht en is een voorloper van de huidige Sint-Lambertuskerk, die ruim een kilometer oostelijker staat. Geschiedenis Het schip van de Sint-Lambertuskerk werd in 1470 voltooid, de toren twee jaar later, in 1472. Het patronaatsrecht van de kerk was in handen van de Abdij van Tongerlo. In 1648, toen de katholieke eredienst niet meer openbaar gehouden mocht worden, werd de kerk overgedragen aan de protestanten. De inventaris was tevoren op verschillende plaatsen in veiligheid gebracht, onder andere op kasteel Nemerlaer. Wegens gebrek aan onderhoud verviel de kerk, en in 1780 stortte het middenschip in. De toren en een deel van het koor bleven overeind. Deze situatie is nog geschetst door een officier uit het leger van Napoleon. In 1825 werd de kerk teruggegeven aan de katholieken. Dezen wilden de kerk aanvankelijk herstellen, maar men besloot tot nieuwbouw van een kerk aan de Drie Hoeven. In 1853 werden de resten van de oude kerk gesloopt en bleef de toren alleen achter. De klokken werden in 1943 geroofd door de Duitse bezetter. In 1968 vond een restauratie plaats, die met name het dak en het dichtmetselen van de kerkingang betrof. Ook werden de fundamenten van de oude kerk in kaart gebracht. De toren werd toen als monument geklasseerd. In 1978 werd het uurwerk hersteld en kwamen er nieuwe klokken, afkomstig van de Utrechtse Sint-Monicakerk die een jaar tevoren gesloopt was. Van 1997 tot 1999 is het grootste deel van de kerkfundamenten opgemetseld tot lage muurtjes, zodat de plattegrond van de vroegere kruiskerk te zien is. Er werden beelden geplaatst van het Jeugdcircus Il Grigio en van pastoor Jansen, die tijdens de Reformatie vermoord werd. Gebouw Deze toren is een eenvoudig uitgevoerd bakstenen bouwwerk, waarvan de onderste geleding doorregen is met tufsteen. De toren heeft overhoekse steunberen en een traptorentje, dat op een tufstenen uitkraging rust.
Gaag-aquaduct

Het Gaag-aquaduct is een aquaduct bij de Nederlandse plaats Schipluiden. De A4 gaat hier onderlangs de Gaag (deze waterloop wordt in Delft de Buitenwatersloot). Het aquaduct en de verlengde A4 werden in 1999 geopend. Pal naast het aquaduct loopt de Rijksstraatweg (een weg tussen Den Hoorn en de aansluiting met de A4 en de N468) en een fietspad.
Jacobus de Meerderekerk

Chrám Jacobus de Meerderekerk v nizozemském městě Uithuizen je novogotický kostel římskokatolické církve, zasvěcený svatému Jakubovi Staršímu. Historie Poté, co se středověký kostel svatého Diviše v Uithuizenu stal protestantským po dobytí Groningenu, stal se apoštol Jakub Větší patronem římskokatolické farnosti v Uithuizenu, založené v roce 1606. V roce 1710 nahradil do té doby užívaný objekt stodolový kostel, který byl v letech 1778 a 1825 rozšířen. Kolem roku 1860 byl postaven nový kostel architektem J.F. Scheepersem (1818-1886), a to jen pár set metrů západně od starého kostela, kde se patrocinium navrátilo k původnímu zasvěcení – st. Jacobus de Meerkerk. Kostel byl výrazně rekonstruován v průběhu 20. století v rámci úprav kostelů během období liturgické reformy po druhém vatikánském koncilu. Galerie Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Jacobus de Meerderekerk (Uithuizen) na nizozemské Wikipedii. Související články Římskokatolická církev v Nizozemsku Kritika úprav historických kostelů v rámci liturgické reformy Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Jacobus de Meerderekerk na Wikimedia Commons
Jacobus de Meerderekerk (Uithuizen)

De Jacobus de Meerderekerk is een neogotische rooms-katholieke kerk in Uithuizen in de Nederlandse provincie Groningen. Nadat de middeleeuwse Dionysius kerk van Uithuizen, na de reductie van Groningen, protestant was geworden, werd de apostel Jacobus de Meerdere de schutspatroon van de in 1606 gestichte rooms-katholieke statie van Uithuizen. In 1710 werd het toen gebruikte gebouw vervangen door een schuurkerk, die in 1778 en 1825 werd vergroot. Rond 1860 werd een nieuwe kerk gebouwd door architect J.F. Scheepers (1818-1886) enkele honderden meters westelijker van de oude kerk aan de Hoofdstraat, waarbij de schutspatroon terugkeerde in de naam Jacobus de Meerderekerk. De Jacobus de Meerderekerk was de eerste neogotische kerk in de provincie Groningen. De kerk is gebouwd in een vroege variant van de neogotiek en heeft gestucte gewelven. De kerk bevat reliëfs, gemaakt in de jaren tachtig van de 19e eeuw met de kruiswegstaties. Ook bezit de kerk een 16e-eeuws Golgothareliëf van zandsteen. Dit reliëf zou afkomstig zijn uit het door de Spanjaarden verwoeste Kloosterwijtwerd. De in 1861 geplaatste luidklok met de tekst "bij centen vergaard van groot en kleen roep ik op ter kerk en angelus/been" werd door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog geroofd. Hiervoor in de plaats zijn twee nieuwe klokken gekomen. Jacobspad De Jacobus de Meerderekerk in Uithuizen is ook het startpunt van het Jacobspad, een wandel- en fietsroute naar het Overijsselse Hasselt. Het pad maakt deel uit van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella, de plaats waar Jacobus begraven zou zijn. Het pad werd op 17 mei 2008 geopend door kardinaal Simonis.
Joodse begraafplaats (Vaals)

De Joodse begraafplaats van Vaals is gelegen aan de Linderweg. Naast een Joods deel is er ook een hervormd deel met daarop diverse zeer pompeus uitgevoerde grafmonumenten. De Joodse gemeenschap van Vaals Veel Joodse inwoners heeft Vaals nooit gehad. Het waren er slechts enkele tientallen. Geen van hen keerde in Vaals terug na de Tweede Wereldoorlog; allen zijn vermoord. De Joodse gemeenschap van Vaals was slechts enkele jaren zelfstandig: van 1827 tot 1862. Daarvoor en daarna behoorden ze tot Eijsden. In 1900 bloeide de gemeenschap heel even op door samen te voegen met de Joodse gemeente van Gulpen. De zetel van de gemeente was in Vaals. De begraafplaats Op de begraafplaats zijn thans 16 grafstenen bewaard gebleven, waarvan de oudste uit 1755. De jongste graven zijn gedolven aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Opmerkelijk is dat verschillende grafstenen een Duitstalig grafschrift dragen. Verder is op een van de grafstenen een foutje gemaakt. Het graf van Goldina Kaufmann draagt als geboortedatum 23 maart 1845 en als overlijdensdatum 14 augustus 1825. Dat moet natuurlijk 1925 zijn. De begraafplaats staat onder beheer van de gemeente Vaals en is vrij toegankelijk. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Standerdmolen Bergeijk

De Standerdmolen Bergeijk is een naamloze standerdmolen die zich bevindt aan de Ekkerstraat te Bergeijk. Deze molen is een voormalige banmolen van de Abdij van Postel. De oudste vermelding dateert van 1330, maar de huidige molen is 18e-eeuws, waarschijnlijk uit 1758. In 1897 sloeg de bliksem in de molen, waarna hij hersteld is. Sinds 1955 is de molen eigendom van de gemeente Bergeijk. In 1970 werd hij opnieuw bekleed. De decennia daarop raakte de molen in verval, en ook de omgeving veranderde door uitbreiding van de bebouwing. In 2003 werd de molen stilgezet, vanwege de slechte toestand van de wieken. In 2005 werd de molen gerestaureerd en teruggebracht in de staat van 1930. De molen is, dankzij vrijwillige molenaars, weer in gebruik als korenmolen. Hij heeft een gaaf interieur waarin nog vele inscripties te vinden zijn uit vroeger tijden.
Joodse begraafplaats (Alkmaar)

De Joodse begraafplaats van Alkmaar werd omstreeks 1740 gesticht en is gelegen in de Alkmaarderhout, aan de Westerweg. Voor de stichting van de begraafplaats werden de Sefardische Joden, die zich vanuit Amsterdam in Alkmaar vestigden, in het nabijgelegen Groet, op de Joodse begraafplaats aldaar begraven. Dat was nog vóór de tijd dat Beth Haim in Ouderkerk aan de Amstel werd gesticht. De Sefardische Joden vertrokken weer uit Alkmaar en in de loop van de zeventiende eeuw vestigden de Asjkenazische Joden zich in Alkmaar. In 1808 kreeg deze gemeente een eigen synagoge aan de Hofstraat. Al voor de Tweede Wereldoorlog slonk de gemeente, maar ze kon na de Holocaust toch blijven bestaan. De begraafplaats telt ongeveer 350 grafstenen en wordt door vrijwilligers onderhouden. De begraafplaats en het metaheerhuisje zijn rijksmonumenten. De synagoge is sinds 2011 in gebruik door de Liberaal Joodse Gemeente Alkmaar.De begraafplaats valt onder het beheer van het Nederlands Israëlitisch Kerkgenootschap. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Hol Maren

Hol Maren is a mansion in Oegstgeest, Netherlands on the Haarlemmertrekvaart, 21. The mansion was built in 1892 and was designed by the architect Hendrik Jesse (1860-1943) for the landowner and river fish trader Johannes Spaargaren. The mansion is shaped as a block in old Dutch style with elements from the Dutch Neo-Renaissance, such as decorative arcs above the windows on the ground floor. The garden has the characteristics of a park. Hol Maren is a municipal monument since 1991. References External links (in Dutch) Website about H.J. Jesse with picture of Hol Maren (WebCite archive) (in Dutch) More pictures of Hol Maren (WebCite archive)
Hol Maren

Hol Maren is een landhuis in de Nederlandse plaats Oegstgeest, aan de Haarlemmertrekvaart. Het werd in 1892 gebouwd naar een ontwerp van de architect Hendrik Jesse (1860-1943) in opdracht van de grootgrondbezitter en riviervishandelaar Johannes Spaargaren. Het landhuis is blokvormig en in oud-Hollandse stijl opgetrokken met wat elementen uit de Hollandse neorenaissance, zoals sierbogen boven de ramen op de parterre. De tuin heeft de kenmerken van een park. Hol Maren is een gemeentelijk monument sinds 1991. Externe links Website over H.J. Jesse met foto van Hol Maren() Meer foto's van Hol Maren()
Eikenburg (Rosmalen)

Eikenburg (ook wel: Het Vinkel en De Eikenburg genoemd) is een natuurgebied en voormalig landgoed in Noord-Brabant ten zuiden van Rosmalen, ten oosten van Maliskamp. Het is gelegen in de wijk Het Vinkel. De oppervlakte bedraagt 80 ha en bestaat naast het voormalige landgoedbos uit een ervan gescheiden bos dat eveneens "Het Vinkel" heet en bestaat uit naaldhout en Amerikaanse eik. In het oosten van dit bos ligt een door brand ontstane open plek die zich tot een vlakte met dopheide, gagel, pijpestrootje en berk heeft ontwikkeld. Het landgoedbos is vernoemd naar het landgoed Eikenburg. Van het landhuis en bijbehorend gehucht is niets bewaard gebleven. In de jaren 60 van de 20e eeuw werd het opgeofferd ten behoeve van het bos, terwijl de nabijgelegen wijk Maliskamp de gelegenheid kreeg te groeien. Het noordelijk deel van het bos ligt op hoge zandgrond en is betrekkelijk droog. De grond in het zuidelijk deel van het bos is zeer vochtig, er zijn ook een aantal vennen. Sommige dichtgegroeide vennen zijn weer opengegraven, andere zijn aangelegd. In het bos zijn veel evenwijdige greppels, waardoor er diversiteit kon ontstaan in de flora. Er leven reeën, en verder zijn er veel uilen en spechten in het bos. Eikenburg is een geliefd wandelbos. Eigenaar is de gemeente 's-Hertogenbosch. Externe link Vereniging IVN 's-Hertogenbosch: Natuurgebied Eikenburg
Sint-Joriskerk (Eindhoven)

De Sint-Joriskerk is een kerkgebouw uit 1884 met de status van rijksmonument. Het is gebouwd in neogotische stijl en staat aan de Sint-Jorislaan in Stratum. Beschrijving De door Hendrik Jacobus van Tulder ontworpen Sint-Joriskerk is een neogotische kruisbasiliek met driebeukig schip uit 1885. Het hoge middenschip met stergewelven wordt door twee rijen bundelpijlers ondersteund. Ten noorden en zuiden hiervan liggen de lagere zijbeuken. Het transept bezit aan beide armen een apsis, waarin de aan Maria en de Heilige Familie gewijde zijaltaren staan opgesteld. De kruising heeft dubbele hoekpijlers en heeft de vorm van een achthoek. Naast het eenbeukige priesterkoor bevinden zich twee nevenruimten: in het noorden een ontmoetingsruimte (voorheen een onderwijsruimte), in het zuiden de sacristie. Boven deze ruimten bevinden zich open galerijen. De grote westtoren met hoge spits werd ontworpen door Van Tulders leerling Jacobus van Gils en stamt uit 1911. De toren is tevens de toegang tot de kerk en heeft drie deuren. Op de eerste verdieping bevindt zich het kerkorgel en de ruimte voor het zangkoor. De 88 m hoge toren maakt de Sint-Joriskerk de hoogste kerk van Eindhoven. Geschiedenis Rond 1400 stond in Stratum al een Sint-Joriskapel: deze lag in het dekenaat Woensel in het bisdom Luik. Op 10 maart 1489 werd de kapel verheven tot zelfstandige parochiekerk van de nieuwe Sint-Jorisparochie. De kerk was de moederkerk van verschillende parochiekerken in de omgeving. Na 1559 kwam ze te vallen onder het nieuwe Bisdom 's-Hertogenbosch. Rond 1800 werd de kerk gerestaureerd en in 1847 werd ze vergroot. Eind 19e eeuw werd besloten een nieuwe grotere kerk te bouwen, ongeveer 150 m ten westen van de oude kapel. Hendrik van Tulder uit Tilburg ontwierp de nieuwe kerk. Op 19 mei 1884 werd met de bouw begonnen en op 21 september 1885 werd ze in gebruik genomen. In februari 1976 werd de Sint-Joriskerk opgenomen in de lijst van rijksmonumenten. Foto's Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Eindhoven Externe links G.A.M. van Bergeijk, Geschiedenis van de St.Joriskerk in Eindhoven-Stratum. Gearchiveerd op 18 februari 2008. Herziene link: G.A.M. van Bergeijk, Geschiedenis van de St.Joriskerk in Eindhoven-Stratum. Gearchiveerd op 20 mei 2026. Geraadpleegd op 20 mei 2026. Parochie Sint Joris. Gearchiveerd op 27 april 2026. Geraadpleegd op 27 april 2026.
Joodse begraafplaats (Raalte)

De Joodse begraafplaats (Raalte) is een Joodse begraafplaats in de Overijsselse plaats Raalte. De dodenakker aan de Van der Wijckstraat werd in 1830 in gebruik genomen. Er zijn 36 grafstenen. De Raalter veehandelaar Levi de Lange was in 1959 de laatste die hier begraven werd. Begraafplaats De graftekens zijn in het jaar 2000 door de stichting Beth Chaïm uit Meppel gerestaureerd, ze zijn gearchivereerd in het Stenen Archief. De begraafplaats krijgt aandacht in het lesprogramma van de naast gelegen basisschool De Korenbloem. Deze heeft in 2009 gezorgd voor een klein gedenkteken in de vorm van een onbewerkte granieten zuil. De school beschikt over een sleutel van het toegangshek. De gemeente Raalte zorgt voor het benodigde onderhoud aan de begraafplaats. Joodse gemeenschap De Joodse gemeenschap van Raalte ontstond omstreeks 1722 met de komst van Salomon Jacob van Raalte. In 1838 werd Raalte een zelfstandige joodse gemeente met een eigen synagoge, waarvan de ligging echter onbekend is. In 1889 werd de synagoge aan de Stationsstraat ingewijd. Het gebouw deed na 1945, toen het niet meer als joods gebedshuis in gebruik was, eerst dienst als onderkomen van de Vrij Evangelische Gemeente. Later, van 1982 tot 2016, was het het kerkgebouw van de vrij-katholieken. De synagoge is geregistreerd als gemeentelijk monument. Sinds 1985 hangt aan de gevel een plaquette ter nagedachtenis aan de Raalter Joodse families Hurwitz, De Lange, Lutraan, Vogel en Zwarts. In de Tweede Wereldoorlog zijn 37 Joden uit Raalte omgekomen. Twee mensen die waren ondergedoken overleefden de nazi-bezetting en één overlevende keerde terug uit de Duitse concentratiekampen. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Sint-Paulusbekeringkerk (Epen)

De Sint-Paulusbekeringkerk is een katholiek kerkgebouw in Epen in de Limburgse gemeente Gulpen-Wittem. Ze staat op een kerkheuvel met aan de oostzijde een muur die het kerkterrein scheidt van de doorgaande weg door het dorp. Aan de westzijde en zuidzijde van het gebouw ligt het kerkhof. Aan de noordzijde van de kerk loopt een voetpad waaraan de ingang van de kerk ligt. Dit voetpad gebruikt de onderdoorgang onder de (tweede) lagere toren. Het gebouw is een rijksmonument en is gewijd aan de bekering van apostel Paulus. Nabij het kerkgebouw ligt de Kapelanie. Geschiedenis Oorspronkelijk stond er op de plek van de huidige kerk een kapel en later stond hier een Romaans kerkgebouw. De oorsprong van Epen ligt in de omgeving van deze kerk en De Paulusborn. Het gebouw is gebouwd in de jaren 1841-1842 volgens de plannen van J.H.J. Dumoulin. De aannemer was Jan Michiels uit Epen, de aanneemsom 2.900 gulden. De toren werd in 1847-1848 toegevoegd volgens de plannen van architect Lintzen. Opbouw De onderste helft van het kerkgebouw is opgetrokken uit natuursteen, terwijl voor de bovenste helft baksteen is gebruikt. Het kerkgebouw is een waterstaatskerk gebouwd met ronde vensterbogen in neoclassicistische stijl en bestaat uit een eenbeukig schip en een smaller halfrond rondgesloten koor. Aan het oostzijde van het koor is de sacristie aangebouwd. De (hoge) halfingebouwde westtoren heeft een ingesnoerde naaldspits en wordt aan zijn noordzijde vergezeld door een uit natuursteen opgetrokken lagere toren met een onderdoorgang. Aan de westzijde van de westtoren is er een lage narthex aangebouwd opgetrokken uit natuursteen. Deze doet thans dienst als ingang en dagkapel.