NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jansgeleen Castle

Jansgeleen Castle, now erroneously called Sint-Jansgeleen or Sint Jansgeleen, was a medieval castle in the little village of Spaubeek, in the Dutch province of Limburg. Spaubeek is located in the municipality of Beek, about 3 km south of the town of Geleen. Spaubeek was a separate municipality until 1982, when it was merged with Beek. The history of Spaubeek was closely connected to that of Jansgeleen Castle. This castle, built as House Spaubeek at a bench in the small Geleen river in the 13th century, was the first seat of the former County of Geleen in the 16th century. It got its name Heer Jansgelene after one of the former owners, Lord Jan Rode van Opsinnich in the 15th century, but was later erroneously renamed as Sint Jansgeleen after St. John the Baptist. The castle, already in a bad shape at the end of the 19th century, and further damaged by the mine galleries of the nearby big Maurits mine at Geleen in the 1920s, was finally demolished in the 1930s. Only the buildings of the water mill (Jansmolen, hence Sint Jansmolen) and the forecourt (16th century) have remained, now both provincial monuments. See also List of castles in the Netherlands References Kransber, D. & H. Mils, Kastelengids van Nederland, middeleeuwen, Bussem 1979 (ISBN 90 228 3856 0) Kalkwiek, K.A., A.I.J.M. Schellart, H.P.H. Jansen & P.W. Geudeke, Atlas van de Nederlandse kastelen, Alphen aan den Rijn 1980 (ISBN 90 218 2477 9) Helsdingen, H.W. van, Gids voor de Nederlandse kastelen en buitenplaatsen, Amsterdam 1966 Tromp, H.M.J., Kijk op kastelen Amsterdam 1979 (ISBN 90 10 02446 6) External links Media related to Jansgeleen Castle at Wikimedia Commons Map of the former municipality in 1868
Weltermolen, Welten

The Weltermolen (literally "mill from Welten") is a watermill located in Welten, Heerlen in the Netherlands. It is fed by the Geleenbeek, with some extra force created by a largely man-made pond (the Weltervijver). The Weltermolen wasn't a watermill until the start of the 20th century. During World War II (approximately 1943) the waterwheel was taken out of action and an electrical motor took over. The mill was already mentioned in the 14th century and it has a strong connection with Huis Strijthagen (or Huis Strijthagen tot Welten). The present day mill consists of a long shaped part of one floor under a Mansard roof, a tower and the mill. The tower has a weather vane shaped like a carp. The mill was restored in 1982 and is open to the public on milling days. This watermill is one of several located in the Geleenbeek stream. References
Weltermolen

De Weltermolen is een watermolen in Heerlen. De molen is een middenslagmolen en staat aan de rand van de Weltervijver aan de Welterkerkstraat in de wijk Welten. De watermolen wordt gevoed door de Geleenbeek. Stroomafwaarts op deze beek stond de Eikendermolen. Geschiedenis De watermolen wordt reeds in 1381 genoemd en heeft toebehoord aan het kasteel Strijthagen, ook Huis te Welten genoemd. De molen is gerestaureerd in 1982. In de Franse tijd was het complex eigendom van Philippe Henri Veugen en Jean Godefroid Veugen. Bouw De tegenwoordige molen heeft een mansardedak, dakkapellen en een toren. Naast de molen is een woonhuis gelegen, eveneens gedekt met een mansardedak en twee schuren als bijgebouwen. Op bezoekersdagen is de molen in gebruik.
Gotisch Huis (Kampen)

Het Gotisch Huis is een koopmans- of patriciërswoning aan de Oudestraat in de Nederlandse stad Kampen. De langgerekte laatmiddeleeuwse woning is omstreeks 1500 gebouwd en bestaat uit een voor- en achterhuis met een binnenplaats. Een opvallend kenmerk in de voorgevel van het pand zijn de rode luiken voor de smalle ramen. Op de binnenplaats bevonden zich paardenstallen. De paarden werden gehouden om een in het achterhuis geplaatste rosmolen aan te drijven. In de periode 1907-1908 werd het pand gerenoveerd naar plannen van A.J. Reijers, hoofdopzichter van de dienst Gemeentewerken van Kampen, en architect Pierre Cuypers. Het complex, dat behalve uit het Gotisch Huis en het gebouw met de rosmolen ook het daarachter gelegen woonhuis omvat, was tot 15 januari 2016 eigendom van de Staat (Rijksgebouwendienst). Tot 2009 was in het Gotisch Huis het Stedelijk Museum Kampen gevestigd. Dit monument is op 15 januari 2016 overgedragen aan Monumentenbezit.
Hampoort

De Hampoort met Stadsmuseum Grave is een stadspoort uit 1688 in het vestingstadje Grave in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Geschiedenis De poort wordt voor het eerst in archieven genoemd in 1309. Deze Hampoort stond echter niet op de plaats van de huidige. In 1626 is op bevel van de Staten-Generaal de Hampoort verlegd in de richting van de kruising Hamstraat-Gasthuisstraat. De verovering van Grave op de Fransen door Willem III in 1674 leidde tot zware beschadigingen van de vestingwerken, waardoor nieuwbouw nodig werd. Zo kwam in 1688 een nieuwe Hampoort als onderdeel van de nieuwe vestingwerken tot stand. Gebruik De Hampoort is opgetrokken in de stijl van het Hollands classicisme. Het poortgebouw bestaat uit een overdekte doorgang met ribloze kruisgewelven die aan de stadszijde uitmondt in een hal. De doorgang heeft twee knikken. Dat was een extra verdedigingsmaatregel. Door de knikken was het namelijk niet mogelijk om dwars door de poort te schieten. Het timpaan aan de landzijde omvat naast het jaartal 1688 de wapens van de Republiek der Verenigde Nederlanden en van Koning-Stadhouder Willem III. In de 17e en 18e eeuw konden in de poortruimten twee bataljons voetvolk verblijven. In tijden dat er geen troepen in Grave waren gelegerd, deed het gebouw gewoon dienst als stadspoort. Doortrekkende troepen konden er eventueel overnachten. Rond 1814 werd de poort gebruikt als bakkerij en als militair hospitaal. Het gebouw heeft tegenwoordig geen poortfunctie meer. De doorgang is gesloten. In de vleugels van de Hampoort zijn het Graafs Museum en de gildekamer van het Cloveniersgilde gehuisvest. Tunnel Onder de poort is een tunnel die tegenwoordig via de Sint Elisabethstraat toegankelijk is. De gang van circa 50 meter loopt onder de Hampoort door tot midden onder de toegangspoort (landzijde). Dit (eind)punt ligt op het niveau van de waterspiegel van de gracht. Men denkt dat de gang is gebruikt als vluchtroute en/of riool. Monument De Hampoort is aangewezen als Rijksmonument en behoort tot de 'Top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg' uit 1990. Fotogalerij Externe link Artikel over de Hampoort van het Brabants Historisch Informatie Centrum
Blauwe Molen (Zuid-Holland)

De Blauwe Molen is een grondzeiler nabij Rijpwetering in de gemeente Kaag en Braassem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De molen is in 1904 aangekocht ten behoeve van de bemaling van de Blauwe Polder en ter vervanging van een bouwvallige wipmolen. Vermoedelijk gaat het om een molen uit Hillegersberg die uit 1772 stamt en die enkele jaren eerder buiten bedrijf was gesteld. Tot 1960 bemaalde de Blauwe Molen de polder. In 1968 werd de molen aangekocht door Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, die hem in 1971 maalvaardig liet restaureren. De Rijnlandse Molenstichting beheert in deze tijd de molen voor het Zuid-Hollands Landschap en wordt in 2002 de eigenaar van de molen. De Blauwe Molen is maalvaardig in circuit, sinds de afdamming van de Achterwatering. Naast de molen bevindt zich een overtoom, de laatste in zijn soort in Zuid-Holland en, evenals de molen, een Rijksmonument. De molen wordt bewoond en is (behalve het woongedeelte) te bezoeken als de molen draait en op afspraak. Foto's
Verzorgingsplaats Patiel

Verzorgingsplaats Patiel is een verzorgingsplaats, gelegen aan de A2 Luik-Amsterdam tussen afritten 58 en 57, ongeveer 5 kilometer na de grens met België ter hoogte van Eijsden. Het is de meest zuidelijk gelegen verzorgingsplaats in Nederland. De verzorgingsplaats ligt parallel aan de weg "Uit de Pateel" waar overigens een weg op uitkomt die de "Platielweg" heet. Het tankstation was tot 2007 in handen van BP. Daarna is het in handen gekomen van Gulf. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Knuvelkes. Oplaadpunt De verzorgingsplaats beschikt ook over een overdekt oplaadpunt in de vorm van een snellaadstation voor elektrische auto's, geëxploiteerd door Fastned. Hiermee kunnen elektrische voertuigen binnen korte tijd worden opgeladen. De overkapping voorziet in de stroomvoorziening door middel van zonnepanelen.
Hervormde kerk (Ballum)

De hervormde kerk van Ballum is een kerkgebouw in Ballum op Ameland in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De zaalkerk werd in 1832 gebouwd ter vervanging van een middeleeuwse kerk. De preekstoel, afkomstig uit de voorganger van de Grote Kerk in Harlingen en in 1771 aangekocht, werd in 1604 vervaardigd door Claes Jelles. De maniëristische preekstoelkuip heeft gecanneleerde korinthische pilasters en met schelpen en bloemen versierde panelen. Bij de kerk staat de klokkentoren van Ballum. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Ballum
Brug 89

Brug 89 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug ligt in de Weteringstraat. Ze overspant daarbij de Lijnbaansgracht. De uitloop van de brug is verbonden met de Weteringpoort (brug 90). De brug is een anachronisme. Hier ligt al eeuwen een brug. Zowel Daniël Stalpaert (1662) als Frederik de Wit (1688) tekende hier een brug op hun plattegrond. Op die kaart is dan ook al de bijbehorende Weesperpoortsluis te zien. Het water van de Lijnbaansgracht werd daardoor ververst vanuit de Singelgracht en men hield enige stroming op gang. De brug werd eigenlijk eeuwenlang in dezelfde staat gehouden, een vaste brug met drie doorvaarten. Er is een tekening van Gerardus Hermanus Johannes Keve, waarop de (vermoedelijke) situatie in 1764 is weergegeven; een houten brug op houten jukken. In juli 1887 veranderde de brug. Er werd een aanbesteding gedaan voor het vernieuwen van de vaste brug no. 89. Het werd een ijzeren liggerbrug tussen twee gemetselde walhoofden, de overspanning werd gedragen door (nog steeds) houten jukken. Het was kennelijk een eenvoudige klus, want in januari 1888 werd het werk als voltooid opgegeven. Het werd stil rond de brug, mede veroorzaakt door het feit dat er maar weinig verkeer over de brug voert, is de mening in 1928. De gemeente zocht een uitweg voor het drukke verkeer over de Vijzelgracht (dan nog gracht). Of die plannen door zijn gegaan is vooralsnog onbekend, maar in 1968 wordt geconstateerd dat de brug zich in een slechte staat bevindt. Er werd gekozen voor een ingrijpende restauratie. Aan die vernieuwing van deze brug, brug 216 en brug 223 (aan beide zijden van Rusland hing een prijskaartje van 1,1 miljoen gulden. Voor de bruggen bij Rusland werd gekozen voor bruggen die pasten in het historisch stadsgezicht ter plaatse. Dat vond de gemeente bij brug 89 niet nodig; de Lijnbaansgracht was voor wat uiterlijk niet interessant, hetgeen ook terug te vinden in de nieuwbouw van panden in de buurt. In juni 1971 werd de brug afgesloten voor verkeer en werd begonnen met de sloop van de brug en de nabijgelegen rioolzinker, want ook die was deels vergaan. Voetgangers konden gebruik maken van een noodbrug. Het ontwerp kwam van de Dienst der Publieke Werken, waar Dick Slebos toen architect was. Het is niet duidelijk of de brug ook van zijn hand is. Het werd een brug met een moderne Verbundträgerdek, maar dan wel weer met ijzeren traditionele balustraden. De brugpijlers werden van beton. Het opvallendst aan de brug is echter de kleur. Daar waar bijna alle bruggen in het stadscentrum in Amsterdam voornamelijk een groen uiterlijk hebben, is deze brug in het wit uitgevoerd. De brug kreeg daarmee een uiterlijk van de bruggen die in Slotermeer geplaatst werden. Frans V. Smit heeft het over een experiment. Na oplevering van de brug werd het opnieuw stil, er is nauwelijks verkeer rond de brug.
Garenkokerskwartier

Het Garenkokerskwartier is een buurt in de Haarlemse wijk Zijlwegkwartier. De buurt is gelegen ten noorden van de Brouwersvaart. De Zijlweg loopt door de buurt. De grenzen van de buurt zijn verder de spoorlijn Haarlem–Leiden en de Kinderhuissingel. De wijk grenst aan het centrum van de stad. Voorheen was hier de katoenfabriek van Prévinaire gevestigd. Deze fabriek werd gestart in de negentiende eeuw, en uiteindelijk gesloopt in 1920. De wijk bestaat nu voornamelijk uit bebouwing uit begin van de twintigste eeuw. De oudkatholieke H.H. Anna en Mariakathedraal is gevestigd in de buurt. Deze kathedraal is in 1938 gebouwd.
Redemptoristinnenklooster Mariëndaal

Het Redemptoristinnenklooster "Mariëndaal" is een klooster te Partij, gelegen aan Partijerweg 6. Het betreft een bakstenen zustersklooster, gebouwd in 1848 en ingewijd in 1850. De redemptoristinnen dragen een opvallend rood habijt, dat refereert aan de liefde tot God. Hieroverheen wordt een blauwe sluier gedragen. Het is een slotklooster, dat door de aanwezige zusters niet verlaten wordt. Er is dan ook sprake van een volledig ommuurd complex, dat tevens de tuin omvat, die onder andere enkele grafkapellen en een Lourdesgrot bezit. Het klooster heeft een neogotische kapel voorzien van een dakruiter die vroeger tevens werd gebruikt voor de kerkgang van de buurt. Vroeger werd het deel van de zusters door tralies afgescheiden van de rest van de kapel. Tussen 1961 en 1964 werd de kapel gerenoveerd, waarbij de tralies door een glazen scheidingswand werden vervangen. Redemptoristinnen klooster Mariëndaal
Sint Joris op 't Zand

Sint Joris op 't Zand of de Heilige Georgiuskerk is een oudkatholieke parochiekerk in de binnenstad van Amersfoort. Geschiedenis Al sinds 1692 heeft hier een katholieke schuilkerk gestaan. Omdat de middeleeuwse Joriskerk sinds de reformatie in gebruik was door de protestanten, waren de katholieken van Amersfoort genoodzaakt gebruik te maken van schuilkerkjes. Door een geschil binnen de katholieke kerk in Nederland kwam in 1723 een scheiding tussen de Rooms-Katholieke Kerk en de Oud-Katholieke Kerk. Sint Joris op 't Zand werd toen oudkatholiek. Hoewel zij hun toevlucht moesten nemen tot schuilkerken, waren de oudkatholieken toch bevoorrecht boven de rooms-katholieken. Zodoende kregen zij de beschikking over de resten van het Mariabeeldje van het Mirakel van Amersfoort. In 1927 werd een nieuwe kerk gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School. Het interieur echter is voor een groot deel zeventiende-eeuws. Externe link Website van de parochie
Moeder Godskerk (Roosendaal)

De Moeder Godskerk in de Nederlandse stad Roosendaal is een katholieke kerk in moderne, organische vormgeving, gebouwd in 1966/67. Bouwpastoor was pastoor F.J. de Bakker, architect Antoon van Kranendonk. Geschiedenis De kerk heeft een vierkante plattegrond en een bijzonder betonnen hyparschaaldak. Bij een hypar (hyperbolische paraboloïde) verloopt de kromming in twee richtingen haaks op elkaar: hol en bol, waardoor een stijve constructie ontstaat. Het dak loopt vloeiend op van laag bij de ingang naar hoog boven het altaar. Het vloeroppervlak loopt schuin af naar het liturgisch centrum toe. In de uiterste bovenhoek, boven het altaar, bevindt zich een opvallend asymmetrisch raam, waardoor het hemelse zonnelicht binnenvalt. De twee achterwanden van de kerkruimte zijn nagenoeg volledig van licht glas in lood, waardoor er veel daglicht binnenvalt. Hiermee vormt het kerkgebouw een lichte en open omhulling van de vierende gemeenschap. Architect Van Kranendonk werd beïnvloed door de Spaans-Mexicaanse architect Félix Candela, die in de jaren vijftig verschillende gebouwen met schaaldaken realiseerde. Het ontwerp kent verder invloeden van de kapel Notre Dame du Haut in Ronchamp (1954) van Le Corbusier en van de tijdelijke kerk van het Vaticaans paviljoen Civitas Dei op de Expo 58 in Brussel, maar bij deze kerken zijn andere technieken gebruikt. De golvende vorm van het dak past goed in de analogie van het veilige schip in de golven. Sommige aanbouwen (waaronder de Mariakapel) roepen ook het beeld op van golven die tegen het schip slaan. De jaren zestig was voor de katholieke kerk een tijd van zoeken naar nieuwe ideeën in de kerkbouw en een daarvan was het inpassen van het gebouw als symbool in de levende structuur van de buurt (architectonisch symbool). Het interieur bevat onder meer bronzen reliëfs gemaakt door de kunstenaar Fons Bemelmans en in de kapel een sgraffito van Wim Klijn. De Moeder Godskerk is in gebruik door parochie de Ark. De kerk is op 13 oktober 2019 aan de eredienst onttrokken en gesloten.
Poldermolen Waarland

De Poldermolen Waarland in de Noord-Hollandse gemeente Schagen bemaalde de polder Waarland. Geschiedenis De molen is in 1532 gebouwd, zo werd in 2010 vastgesteld met jaarringenonderzoek. Op een kaart uit 1571 staat ter plekke een molen aangegeven. Aangenomen wordt dat het de oudste nog bestaande poldermolen van Nederland is. De molen is eerst als schepradmolen gebouwd, maar is tussen 1819 en 1863 vervijzeld. In 1877 is naast de molen een stoomvijzelgemaal gebouwd ter ondersteuning. In 1949 is door ruilverkaveling de molen buiten bedrijf genomen, de bemaling van de samengevoegde polder werd overgenomen door twee gemalen. Vijzel, vijzelwiel en onderbonkelaar worden dan uit de molen verwijderd, koningsspil en bovenbonkelaar volgen in 1973. De molen is in 1965 in bezit gekomen van de gemeente, en draait nog af en toe. Externe link Website van de molen
Bergen-op-Zoom War Cemetery

Bergen-op-Zoom War Cemetery is een militaire begraafplaats in Bergen op Zoom. Het grootste gedeelte van de (overwegend Britse) gesneuvelden die hier begraven liggen, zijn omgekomen tijdens de gevechten rondom de Schelde eind 1944 en bij de bevrijding van het zuidwesten van Nederland. De begraafplaats telt 1284 graven en herdachte slachtoffers, waarvan 1189 geïdentificeerde. De inrichting van Britse erevelden is uniform in alle landen waar de Commonwealth War Graves Commission verantwoordelijk is voor het onderhoud van de oorlogsgraven. De Bergen-op-Zoom Canadian War Cemetery grenst aan de Britse begraafplaats. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Lijst van oorlogsmonumenten in Bergen op Zoom
Mad Mill

Mad Mill is een frisbee in het Nederlandse attractiepark Duinrell. De capaciteit van de in 2001 geopende attractie Mad Mill komt op circa 550 personen per uur te liggen, met een maximum van 40 personen per rit. Er bestaan verschillende rit programma's welke verschillen in intensiteit en duur. Het principe van het rit verloop is altijd hetzelfde. Tijdens de rit draait het platform waar de bezoekers op zitten om zijn eigen as, terwijl de arm waar het platform aan bevestigd zit heen en weer zwaait als een schommelschip. Er kan een hoogte van circa twintig meter bereikt worden. Om veiligheidsredenen dient de lengte van elke bezoeker tussen de 140 cm en 195 cm te zijn. Incident Op 14 april 2007 is een deel van de attractie Mad Mill ingestort. Er vielen geen gewonden, aangezien het op dat moment erg rustig was in het park. Externe link (nl) (de) (en) Officiële website
Klokkentoren van Nes

De klokkentoren van Nes is een klokkentoren in Nes op Ameland in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De vrijstaande klokkentoren van Nes werd gebouwd in 1664 in opdracht van Watse Frans van Cammingha en Rixt van Donia. In 1732 werd in opdracht van Willem Karel Hendrik Friso de toren met een geleding verhoogd en voorzien van een zadeldak. De zadeldaktoren van drie geledingen is een rijksmonument. Het jaartalcartouche boven de ingang betreft een verbouwing in 1890. Zie ook Klokkentoren van Ballum Lijst van rijksmonumenten in Nes (Ameland)
Snodenhoekpark

Het Snodenhoekpark is een klein park en een straat in de wijk Gaasperdam in Amsterdam-Zuidoost. Het park is gelegen ten zuiden van de Schoonhovendreef en ten noorden van De Hoge Dijk. Dwars door het park loopt het Steengroevenpad. Het park is midden jaren 80 aangelegd, gelijktijdig met de wijk Reigersbos, onderdeel van Gaasperdam. Het park is vernoemd naar de buurtschap Snodenhoek in de Overbetuwe.
Havixhorst

De Havixhorst is een in 1618 erkende havezate gelegen op landgoed De Havixhorst in De Schiphorst (gemeente Meppel) in de Nederlandse provincie Drenthe. Vóór de gemeentelijke herindeling van Drenthe op 1 januari 1998 behoorde Havixhorst tot de gemeente De Wijk. Het oorspronkelijke landhuis is nu in gebruik als hotel-restaurant. Het landgoed De Havixhorst ligt aan de noordzijde van het riviertje de Reest. Geschiedenis Havixhorst wordt voor het eerst genoemd in 1371. Tot in de 17e eeuw is Havixhorst in het bezit geweest van leden van de familie Van den Clooster. Vanaf de 15e eeuw bezaten de heren van Havixhorst het collatierecht in de kerk van IJhorst. De familie Van den Clooster bezat ook de havezaten Rheebruggen en Vledderinge. In 1580 werd ook de havezate Batinge door hen veroverd, maar moest weer worden afgestaan. In de 17e eeuw vererfde de Havixhorst naar de familie Van Munster. Vanwege financiële problemen moest Reinold van Munster in 1658 afstand doen van de Havixhorst en ruilde zijn bezit met erve Ibinge te Echten van Johan de Vos van Steenwijk. De familie De Vos van Steenwijk heeft de havezate bijna driehonderd jaar, van 1658 tot 1956, in bezit gehad. In 1956 vererfde Havixhorst naar twee achternichten, de dames Van Mourik, die de Havixhorst in 1963 verkochten waarna in de loop der jaren flinke herstelwerkzaamheden plaats hebben gevonden en bijvoorbeeld het koetshuis weer volledig is opgebouwd. In die periode is het afwisselend in gebruik geweest als bejaardentehuis, vakantieoord voor jongeren, opvangcentrum voor Vietnamese vluchtelingen, en is uiteindelijk als hotel in gebruik genomen. In 1982 is de Havixhorst aangekocht door Het Drentse Landschap en zijn verbouwingen en restauratie verder voortgezet. Beeldenpark De Havixhorst De Stichting Het Drentse Landschap heeft in 2005 een projectplan geschreven onder de naam 'Nationaal beeldenpark De Havixhorst'. Het plan was om in samenwerking tussen het hotel en het restaurant in de tuinen van de Havixhorst een permanente overzichtstentoonstelling in te richten van de figuratieve beeldhouwkunst in Nederland in de 20e eeuw. Het Drents Museum te Assen en het Museum voor figuratieve kunst 'Museum de Buitenplaats' in Eelde ondersteunden het plan. Er is ook samenwerking gezocht door 'Stichting Groep van de figuratieve abstractie' te Uithuizen. Het beeldenpark is geopend in 2008. Ooievaarstation Vlak bij Havixhorst ligt het ooievaarstation De Lokkerij, waar zich het hele jaar door ooievaars bevinden. In de zomer begrazen enkele honderden vogels de oevers en weilanden van het Reestdal, in de winter worden enkele tientallen exemplaren verzorgd. Externe link Havezate De Havixhorst op de website van het Drentse Landschap
Watertoren (Assen Troelstralaan)

De watertoren aan de Troelstralaan in Assen is gebouwd in 1959-1960, ter vervanging van de (in 1961 gesloopte) watertoren aan de Rolderstraat. Het bouwwerk is ontworpen door architect W. ter Braake, toentertijd hoofd bouwkunde en stedenbouw van Gemeentewerken Assen. De locatie aan de Meester P.J. Troelstralaan werd gekozen wegens haar centrale ligging. De toren heeft een hoogte van 34 meter en heeft 154 traptreden. Het waterreservoir van de toren heeft een capaciteit van 550 m³. Sinds 1970 valt de toren onder de verantwoordelijkheid van WMD Drinkwater. De watertoren is niet meer in gebruik. De toren had een zogenaamd 'open systeem', dit zorgde voor een gelijkmatiger belasting van de drinkwaterzuivering. In 2007 is de toren gerenoveerd, voegwerk en betonwerk werden gerepareerd en het dak vernieuwd. De watertoren is o.a. wegens lekkage buiten gebruik gesteld en in 2021 verkocht. Sinds 2022 is de toren van binnen verbouwd en vernieuwd. De toren is sindsdien gereed voor luxe overnachtingen op hoogte. De toren is een provinciaal monument.
Deltapark Neeltje Jans

El Deltapark Neeltje Jans​​ es un parque temático situado en la isla artificial Neeltje-Jans en el estuario del Escalda Oriental, en la provincia de Zelanda de los Países Bajos.​​ Abierto todo el año, su tema es el mar y el hombre. Además del carácter lúdico del Delta Park Neeltje Jans, también juega un papel educativo con respecto a la labor del Plan Delta y su trabajo principal: la Oosterscheldekering. En agosto de 2008, el parque pasó a manos de la empresa española Aspro-Ocio. Referencias