NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wasserij-Blekerij Gehrels

De Wasserij-Blekerij Gehrels uit Overveen is een voormalige blekerij en kledingwasserij die in 1938 herbouwd is in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. Geschiedenis De blekerijen in het gebied rond Overveen stonden bekend om hun 'Haarlemmer bleek' met het schone duinwater uit de Brouwerskolk. Het duinwater werd zowel door de Haarlemse brouwers als door de blekers van Overveen en Bloemendaal gebruikt. Omstreeks 1599 leidde dit tot een conflict tussen hen, wat de aanleiding vormde om het gebied gedetailleerd in kaart te brengen. In deze periode (1600) werd het gebouw, dat later de naam kreeg Wasserij-Blekerij Gehrels, als linnenblekerij gebouwd door uit België afkomstige immigranten. Oltman Gehrels (1759-1829) was vanaf 1813 eigenaar, later opgevolgd door zijn zoon Johannes Christiaan Gehrels. Hij verbouwde de garenblekerij in 1856 tot kledingwasserij, met stampkuipen, aangedreven door een rosmolen die bleef functioneren tot aan 1937. In 1937 moest het gebouw verdwijnen voor woningbouw aan het Joan Mauritsplein. De gemeente Bloemendaal schonk het woonhuis en de blekerij aan het openluchtmuseum. Een theekoepeltje en de grote droogschuren werden afgebroken. Externe links Beeldbank Noord-Hollandsarchief - Wasserij Gehrels Openluchtmuseum Arnhem - De was op de bleek Collectie Gelderland - Wasserij/blekerij uit Overveen, 1599-1702
Wassermann (bunker)

De Wassermann is een ruim 27 meter lange bunker met een grote radar type S (Schwer) op de Nederlandse waddeneilanden Terschelling en Schiermonnikoog. De bunkers maakten deel uit van de Atlantikwall, een verdedigingslinie van de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog. Het is een zogenoemde Nachrichtenanlage. De bunker ontleent haar naam aan het type radarinrichting die erop had moeten worden geplaatst: de FuMG.42 „Wassermann S“. Schiermonnikoog Op Schiermonnikoog werd de radar nooit operationeel. Ter vervanging werd enkele kilometers verderop in de duinen bij paal 5 een FuMG.41 „Wassermann L" neergezet. Terschelling De bunker op het Hoge Duin bij West-Terschelling was wel volledig operationeel. De radar is in 1948 neergehaald.
Weesperbrug

De Weesperbrug is een vaste stalen boogbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal en is onderdeel van de provinciale weg N236. Geschiedenis In 1892 werd het Merwedekanaal geopend waardoor de verbinding tussen Geinbrug en Weesp werd onderbroken. In het verlengde van het Zandpad Driemond verscheen ten noorden van de huidige brug een draaibrug naar Weesp. Een nieuwe brug was nodig vanwege de vergroting van het Merwedekanaal tot het Amsterdam-Rijnkanaal, een proces dat nog tot na de Tweede Wereldoorlog zou gaan duren. In 1937 werd een nieuwe vaste stalen boogbrug voor het verkeer geopend waarbij het verkeer over een nieuwe weg, de huidige N236, werd gevoerd in plaats van over het zandpad Driemond waarbij de draaibrug in 1938 verdween. De brug verbindt het destijds onder Weesperkarspel maar sinds 1966 onder Amsterdam vallende dorp Driemond met Weesp sinds 24 maart 2022 ook gemeente Amsterdam. Aan de westzijde begint de oprit van de brug bij de kruising van het Gein met de Gaasp bij het Zandpad Driemond en aan de oostzijde kan men na de brugafrit met een haarspeldbocht de Oostelijke Kanaaldijk bereiken richting Nigtevecht of in de andere richting naar de Rijnkade in Weesp. Rijkswaterstaat heeft in 2013 een nieuwe brug laten plaatsen waarbij de laatste afrondende werkzaamheden nog dat jaar plaatsvonden. De nieuwe Weesperbrug is breder uitgevoerd dan de oude brug en heeft ook een ruimere doorvaarthoogte voor de scheepvaart. GVB buslijn 49 rijdt over de brug en U-OV buurtbus 522 richting Nigtevecht rijdt onder de brug.
West-Indisch Pakhuis

Het West-Indisch Pakhuis in Amsterdam dateert uit 1642 en is gelegen op het westelijk deel van Rapenburg, waar de Oudeschans uitmondt in het Oosterdok. Het was oorspronkelijk van de West-Indische Compagnie (WIC). De letters GWC op de gevel staan voor de officiële naam, 'Geoctroyeerde West-Indische Compagnie'. Momenteel heeft het de monumentstatus. Het gebouw aan 's-Gravenhekje 1a wordt gebruikt als kantoorruimte door organisaties die zich inzetten voor ontwikkelingssamenwerking. Ook worden ruimtes in het pand gebruikt voor evenementen. Het West-Indisch Huis, dat tot 1642 fungeerde als hoofdkwartier en archief van de WIC staat op de Herenmarkt/Haarlemmerstraat. Geschiedenis Het pand deed oorspronkelijk dienst als opslagruimte voor handelswaren van de WIC in Amsterdam. Op de begane grond werden huiden opgeslagen en geperst die uit handelsposten als Nieuw-Amsterdam (het huidige New York) naar Amsterdam werden vervoerd. Tussen 1647 en 1674 diende het pand als hoofdkwartier van de WIC. Vanuit dit pand waren de bevelhebbers verantwoordelijk voor alle handelsactiviteiten, waaronder de handel in goud, suiker en slaven. Vanaf 1647 waren zij ook formeel verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van Nieuw-Amsterdam, tot de nederzetting in 1664 door de Engelsen werd ingenomen en de naam New York kreeg. Zie ook West-Indisch Huis (Amsterdam)
Wielwijk (Dordrecht)

Wielwijk is een stadswijk in het zuiden van de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De wijk is gebouwd in de jaren vijftig. De straten zijn vernoemd naar beroemde Nederlandse zeehelden: Piet Hein, Maarten Tromp, Michiel de Ruyter, Karel Doorman, enz. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Wielwijk Vogelaarwijk
Willem Lodewijk van Nassaukazerne

De Willem Lodewijk van Nassaukazerne is een kazerne aan de oostzijde van het Nederlandse Lauwersmeer. Het complex ligt ongeveer twee kilometer ten westen van het Groninger dorp Vierhuizen en zo'n vier kilometer ten noordwesten van Zoutkamp. De kazerne is eind jaren tachtig gebouwd en biedt plaats aan eenheden uit binnen en buitenland die van de faciliteiten gebruikmaken voor oefeningen in het oefen- en schietterrein Marnewaard of het oefendorp Marnehuizen.
Wittepoortsbrug

De Wittepoortsbrug verbindt het Noordeinde met het Noordeindeplein over de Witte Singel in de Nederlandse stad Leiden. Typering De Wittepoortsbrug is uitgevoerd als vaste stalen liggerbrug met twee pijlers met een betondek en gietasfalt bovendek. De brug is 15,00 m breed met als wegindeling een rijweg van 9,00 m, en aan weerszijden trottoirs van 3,00 m. Geschiedenis De derde grote uitbreiding van de stad Leiden kwam in de periode 1385 - 1389 tot stand door het graven van de (huidige) Witte Singel, de Zoeterwoudsesingel en de Geregracht. In 1389 werd hier - op de belangrijke route richting Den Haag - de eerste (ophaal)brug gebouwd. Leiden kreeg in dat jaar ook het recht om de stad te ommuren, waardoor circa 1419 ook een stadspoort, geheten de Witte Poort, tot stand kwam. Toen de Witte Poort in 1573 uitgebreid werd met een ravelijn werd de brug verlegd. In 1592 gebeurde dit opnieuw wegens de vergroting van het bolwerk en kwam er een houten brug van acht overspanningen, waar tussen twee enkele ophaaldelen. In 1669 werd de Witte Singel verbreed en moest de brug geheel vernieuwd worden. In 1723 gebeurde dat opnieuw, maar toen voor de eerste keer in steen. Nu kreeg de brug elf doorvaartopeningen met twee ophaaldelen. In 1817 werden de valbruggen vervangen door vaste dekken. Toen de Witte Poort in 1862 werd gesloopt kwam er een vaste gietijzeren brug, gebouwd door ijzergieterij D.A. Schretlen & Co uit Leiden. In 1937 werd deze brug sterk verbreed en verlaagd.
Wooldse Veen

Het Wooldse Veen (ook wel Burloërveen of Vardingholterveen) is een natuurreservaat aan de zuidoostzijde van de Nederlandse gemeente Winterswijk. Dit hoogveengebied vormt één geheel met het Duitse natuurgebied Burlo-Vardingholter Venn und Entenschlatt in de Kreis Borken. Het Nederlandse deel beslaat ca 50 ha, het Duitse ruim 100 ha. Het Nederlandse deel is tevens (naast negentien andere gebieden) onderdeel van het in 2005 door de Nederlandse overheid uitgeroepen Nationaal Landschap Winterswijk, een gebied van totaal bijna 22.000 hectare groot. Vegetatie en dieren Het gebied kenmerkt zich door de veenputten en veendijken: overblijfselen van de vroegere afgravingen, waarbij men na verdroging het veen gebruikte voor turf. Door een regeneratieplan vormt zich nieuw hoogveen in de veenputten, met als begroeiing onder andere zonnedauw, lavendelheide, kleine veenbes en veenmos. De veendijken zijn begroeid met berken en soms ook eiken. Het gebied is rijk aan bijzondere libellen (zoals de zwarte heidelibel en de grote keizerlibel) en vlinders: ook vindt men hier de kamsalamander, hazelworm, heidesabelsprinkhaan, de gladde slang, dassen en buizerds. Bescherming en beheer Het gebied is sinds 1949 gedeeltelijk in eigendom en beheer van Natuurmonumenten en enkele particulieren en in samenwerking met Duitse verenigingen is men bezig met natuurherstel in het gebied. Herstel is kansrijk vanwege de uit keileem bestaande ondergrond, die een al te zware verdroging heeft kunnen voorkomen. Zowel het Nederlandse als het Duitse gedeelte zijn aangewezen krachtens de Habitat-richtlijn en maken deel uit van het Europese natuurnetwerk Natura 2000. Paden Op de landsgrens door het Nederlands - Duitse veengebied loopt een zogenaamd 'commiezenpad', een oude route die door het gebied liep om commiezen de gelegenheid te geven smokkelaars te betrappen. Dit pad liep midden door het veen, pal op de grens. Opmerkelijk is de aanwezigheid van liefst 186 oude grensstenen. Behalve dit pad zijn er enkele grensoverschrijdende fiets- en wandelroutes in de omgeving die over en langs de zogenoemde groene grens voeren. Externe link Het Wooldse Veen in de gebiedendatabase
Wooldse Veen

Wooldse Veen este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 63 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Wooldse Veen este situat la coordonatele 51.9083°N 6.7447°E﻿ ()51.9083; 6.7447. Înființare Situl Wooldse Veen a fost declarat sit de importanță comunitară în martie 2003 pentru a proteja un număr necunoscut de specii din flora spontană și fauna sălbatică aflate în arealul zonei. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în mai 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 3 habitate naturale: Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Turbării active, Mlaștini oligotrofe degradate, capabile încă de regenerare naturală. La baza desemnării sitului se află un număr nedeclarat de specii protejate. Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Wormer- en Jisperveld & Kalverpolder

Wormer- en Jisperveld & Kalverpolder is een Natura 2000-gebied (classificatie:Meren en moerassen, nummer 90) in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het gebied was in eerste instantie op 31 maart 2000 aangewezen onder de naam Wormer- en Jisperveld, en op 16 februari 2015 wegens toegevoegde instandhoudingsdoelstellingen gewijzigd, nu met de naam Wormer- en Jisperveld & Kalverpolder. De laagveengebieden, waar ook veel weide- en hooiland voorkomt, zijn gelegen in de gemeenten Wormerland en Zaanstad. De oppervlakte van het Natura 2000-gebied is 1839 ha en wordt beheerd door Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer en particulieren. Het gebied wordt gezien als een zeer belangrijk broedgebied voor broedvogels van natte graslanden (kemphaan) en belangrijk broedgebied voor broedvogels van rietmoerassen, zoals de roerdomp en rietzanger. Foto-galerij Externe link Uitgebreide gebiedsbeschrijving van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Zie ook Wormer- en Jisperveld Kalverpolder Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland
Wormer- en Jisperveld & Kalverpolder

Wormer- en Jisperveld & Kalverpolder este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 1.453 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Wormer- en Jisperveld & Kalverpolder este situat la coordonatele 52.5079°N 4.8362°E﻿ ()52.5079; 4.8362. Înființare Situl Wormer- en Jisperveld & Kalverpolder a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 5 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în februarie 2015. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 4 habitate naturale: Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare, Mlaștini împădurite. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: mamifere (2): Microtus oeconomus arenicola, liliac de iaz (Myotis dasycneme) pești (3): zvârluga (Cobitis taenia), zglăvoacă (Cottus gobio), boarță (Rhodeus amarus) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Zeeland Refinery

Zeeland Refinery, tot 2011 Total Vlissingen, is een aardolieraffinaderij die zich bevindt te Vlissingen-Oost (het Sloegebied), gemeente Borsele in de Nederlandse provincie Zeeland. De raffinaderij werd door Total gebouwd en ging in productie in 1973 en heeft sindsdien tal van uitbreidingen gekend. Sinds 2009 is ze voor 55% in het bezit van Total (sinds 2021 TotalEnergies) en voor 45% in het bezit van LUKoil. In 2026 werd LUKoil door Amerikaanse sancties, in verband met de oorlog in Oekraïne, gedwongen om zijn buitenlandse bezittingen te verkopen. LUKoil verkocht daarop onder andere zijn tankstations aan het Amerikaanse private-equity-investeringsmaatschappij The Carlyle Group maar niet zijn aandeel in de raffinaderij. TotalEnergies nam daarop wel de operationele activeiten over totdat LUKoil een koper voor zijn aandeel heeft gevonden. Total is sindsdien de enige leverancier van ruwe olie en afnemer van de producten. De raffinaderij beschikt over een hydrocracker, een katalytische reformer en een hydro-treating fabriek. In de raffinaderij wordt ongeveer 7.000 kton ruwe aardolie per jaar verwerkt, alsmede 2.500 kton zware stookolie die van andere raffinaderijen afkomstig is. De producten zijn: benzine, stookolie, straalvliegtuigbrandstof, lpg, smeeroliegrondstoffen, oplosmiddelen, kerosine, benzeen, xyleen en zwavel. Externe links (en) (nl) Officiële webpagina Oil sector Vlissingen
Zeven Gaten

De Zeven Gaten is een natuurgebied van 4,5 hectare op een buitendijks gelegen land langs de Kromme Zweth, in Midden-Delfland (Zuid-Holland) wat sinds de kaart van Krukius uit 1712 nauwelijks is veranderd. Het gebied behoorde bij de buitenplaats Hofzicht die aan de andere kant van de Groeneveldseweg lag. Het water werd gebruikt om te spelevaren en te vissen. Het oud agrarisch cultuurlandschap bestaat uit zeven brede sloten (in de volksmond ook wel "gaten" genoemd) met ernaast brede kavels die dienden als houtakkers. Er staan veel wilgen en elzen, hoewel minder dan vroeger. Daarnaast groeien er ook veel bloemen zoals de ratelaar, de koekoeksbloem en vergeet-me-nietjes. Midden in het Westland is dit nog een uniek stukje natuur wat bedreigd wordt door toenemende verstedelijking en verglazing. Externe links Midden-Delfland.net
Ziekenhuis Gelderse Vallei

Ziekenhuis Gelderse Vallei is een algemeen ziekenhuis in Ede. Het heeft meer dan 400 bedden en 2623 medewerkers. In 2007, 2011, 2015, 2017 en 2021 is het ziekenhuis geaccrediteerd door Qualicor Europe. Geschiedenis In 1987 fuseerden het Julianaziekenhuis in Ede, het Protestants-Christelijk Streekziekenhuis in Bennekom en het Pieter Pauwziekenhuis in Wageningen. In 1990 kwam daar ook het Julianaziekenhuis Veenendaal in Rhenen bij. Na deze fusies vond er op de bestaande locaties een herindeling plaats. Nieuwe technologieën werden toegevoegd en er werden plannen gemaakt voor nieuwbouw. In 1992 kwam er toestemming voor de bouw van het nieuwe ziekenhuis in de Edese wijk Rietkampen. In 2000 werd het onder de naam Ziekenhuis Gelderse Vallei geopend. Eind 2012 besloot het ziekenhuis om abortus provocatus ook bij het syndroom van Down mogelijk te maken. Hierop kwam protest vanuit de medewerkers van het ziekenhuis. In een brief aan de raad van bestuur vroegen zij om heroverweging van deze beslissing. Specialismen Externe links Website Ziekenhuis Gelderse Vallei
Zuid-Limburgse boerderij uit Krawinkel

De Zuid-Limburgse boerderij uit Krawinkel is een voormalige boerderij uit de Limburgse buurtschap Krawinkel die tegenwoordig te bezichtigen is in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. Geschiedenis De boerderij werd waarschijnlijk rond de 18e eeuw gebouwd in Krawinkel, een buurtschap in de gemeente Geleen. In 1780 werd de boerderij bewoond door de slotenmaker Jean Lemmens met zijn vrouw Judith Geubs en hun kinderen. In dat jaar kreeg het echtpaar de boerderij waarschijnlijk in eigendom, gezien het jaartal en hun initialen boven de toenmalige voordeur. In 1801 bouwde Lemmens aan de straatzijde een bakstenen kopgevel met hardstenen omlijsting tegen de wand aan. De inrijpoorten waren toen nog niet aanwezig. Een belangrijke ingreep vond plaats in 1812; zowel de boerderij als het achterliggend land werden gesplitst ten behoeve van de beide kinderen van het echtpaar. Het voorste gedeelte werd door de dochter bewoond. Zij en haar echtgenoot brachten wijzigingen aan in het woongedeelte, bouwden langs het rechter erf bedrijfsruimten, schuren en stallen en de rechter inrijpoort. Op deze manier ontstond een gesloten hof. Het achterste gedeelte werd door de zoon geschikt gemaakt voor bewoning. Hij bouwde eveneens bedrijfsruimten en zo ontstond aan linkerzijde een eigen hof. Aan deze verbouwing herinnert de inscriptie boven hun nieuwe huisdeur. De linker inrijpoort is van latere datum. De boerderij omvat tevens een waterput (nu alleen ombouw) die indertijd fungeerde als buurtput en die voor de goede bereikbaarheid was gelegen aan de straatzijde. Omstreeks 1892 werden beide boerderijdelen verkocht en omstreeks 1904 werd van de beide delen weer één geheel gemaakt. Museum In 1928 vond er een uitbreiding plaats van de Staatsmijn Maurits met een cokesfabriek voor gasproductie uit steenkool. De Kloosterstraat in gehucht Krawinkel, die ook de boerderij omvatte, moest hiervoor aan een zijde geheel worden gesloopt. In tegenstelling tot de andere boerderijtjes aan de Kloosterstraat is deze boerderij echter bewaard gebleven. Zij werd in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem herbouwd. Deze herbouw was erg lastig en achteraf klopte het gebouw niet helemaal. De opzichter verzon als verklaring dat het bouwmateriaal door de war raakte bij een treinongeluk. Uiteindelijk werd de boerderij op het museumterrein op 12 juli 1930 opengesteld. Externe link Informatie over het bouwwerk
Zuiderkerk (Delft)

De Zuiderkerk in Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is een voormalig Nederduitse Gereformeerde kerk. De kerk werd in 1888 gebouwd naar een ontwerp van G. van der Kaaden, en heeft elementen ontleend aan het classicisme en renaissance. De kerk bevindt zich op een binnenplaats. Aanvankelijk werd de kerk gebruikt voor diensten van de Nederduits Gereformeerde Kerk, een kerkelijke stroming die zich enkele jaren daarvoor landelijk van de Nederlandse Hervormde Kerk had afgescheiden onder invloed van Abraham Kuyper. De kerk zou pas later de naam "Zuiderkerk" gaan dragen. De eerste predikant van deze gemeente was ds. C.W.J. van der Lummel. In 1897, vijf jaar later dan het besluit van de synode, besluit de gemeente samen te gaan met de Christelijke Gereformeerde Kerken in Delft tot de Gereformeerde Kerken in Nederland. Slechts een klein deel besluit niet met de fusie mee te gaan. Halverwege de 20e eeuw krijgt de kerk te kampen met een sterke daling van het ledenaantal, en wordt het kerkgebouw gesloten. In 1965 wordt het gebouw verkocht aan een ijzerhandel, en in 1983 wordt het een rommelmarkt. In 1990 wordt het gebouw aangekocht door de evangelische gemeente "Morgenstond", die het gebouw in twee jaar tijd verbouwt: In de hoge kerkzaal wordt een verdieping geplaatst, waardoor de begane grond beschikbaar komt als ontmoetingsruimte, en op de eerste verdieping een kerkzaal verrijst met plaats voor 600 personen. Tevens is er een doopbad aanwezig, deze is geplaatst onder het podium. Door een aantal platen van het podium af te halen, is het doopbad zichtbaar. In 1992 wordt het gebouw door de evangelische gemeente in gebruik genomen.
Allied Joint Force Command Brunssum

L'Allied Joint Force Command Brunssum (JFC Brunssum) est un commandement militaire de l'Organisation du traité de l'Atlantique Nord (OTAN) basé à Brunssum aux Pays-Bas qui joue un rôle essentiel dans la mission de l'OTAN. Il est l'un des trois quartiers généraux de l'OTAN au niveau opérationnel, aux côtés du JFC Naples (Italie) et du JFC Norfolk (États-Unis). Le JFC Brunssum planifie, exécute et soutient les opérations militaires dans le cadre de ses missions et tâches assignées, dans le but de dissuader et de défendre contre toutes les menaces dans tous les domaines, afin de préserver la liberté, la sécurité, la souveraineté nationale et la paix des membres et partenaires de l'alliance. Histoire Le JFC Brunssum a pour origine le Quartier Général des Forces Alliées en Europe Centrale (Headquarters, Allied Forces Central Europe ou AFCENT), créé en 1953 par le général Ridgeway, successeur d'Eisenhower comme commandant suprême des Forces alliées de l'OTAN, et dont le premier siège se trouve dans la ville française de Fontainebleau. Les premiers commandants en chef (Commander in Chief, Allied forces, Central Europe ou CINCCENT) en sont le maréchal Alphonse Juin (1953-1956) puis les généraux Jean Valluy (1956-1960), Maurice Challe (1960-1961), Pierre-Élie Jacquot (1961-1963) et Jean Crépin (1963-1966). En 1967, à la suite du retrait de la France de la structure militaire intégrée de l'OTAN en 1966, il doit quitter son siège et passe à partir de cette date sous le commandement d'un général allemand. La fermeture des mines de charbon du Limbourg, à la suite de la découverte de grandes quantités de gaz naturel à Groningue, conduit le gouvernement néerlandais à proposer à l'OTAN d'utiliser l'ancienne infrastructure de la mine Hendrik à Brunssum. Ainsi, AFCENT déménage dans ses nouvelles installations le 15 mars 1967. Le 1er juin 1967, la cérémonie officielle d'inauguration a eu lieu à Brunssum. Au fil des années, le siège connait des changements et des restructurations, passant de l'AFCENT au Quartier Général Régional des Forces Alliées en Europe du Nord (AFNORTH) en 2000, puis devenant le Quartier Général du Joint Force Command (JFC) Brunssum en 2004. Ces changements font partie des efforts de l'OTAN pour s'adapter aux défis de sécurité du XXIe siècle et accroître la flexibilité des commandements. Aujourd'hui, ce quartier général joue un rôle crucial dans les commandements opérationnels de l'OTAN et est stratégiquement situé au cœur de l'Europe du Nord-Ouest, offrant un accès facile à plusieurs pays de la région. Notes et références Voir aussi Articles connexes Allied Joint Force Command Naples Unified Combatant Command Affaire d'espionnage au sein de l'OTAN au profil de la Russie de 2020 Liens externes (en) Site officiel (en) « Allied Joint Force Command Brunssum », sur jfcbs.nato.int (consulté le 5 août 2023) Portail de l’OTAN Portail de l’histoire militaire Portail des Pays-Bas