NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Гаазький муніципальний музей

Гаазький муніципальний музей (нід. Gemeentemuseum Den Haag) — приватний художній музей у нідерландському місті Гаазі, що має багату колекцію творів сучасного мистецтва, і зокрема, одне з найкращих (найбільше) зібрання картин Піта Мондріана, в тому числі у постійній експозиції перебуває й остання робота митця «Перемога бугі-вугі» (Victory Boogie-Woogie). Загальні дані та організація музею Музейний заклад міститься у сучасній модерній будівлі, зведеній голландським архітектором Г. П. Берлаге у 1916—34 роках (проект було завершено вже після смерті митця), й розташований за адресою: Gemeentemuseum Den Haag Stadhouderslaan 41 2517 HV Den Haag. У 1991 році Гаазький муніципальний музей був приватизований, і надалі управляється музейною Фундацією (Stichting), яку очолює директор. Наглядова рада стежить за чітким і відповідним управлінням закладу. Музейна організація розділена на 4 сектори — колекції, виставки, зв'язки та менеджмент. Таким чином, Гаазький муніципальний музей здійснює свою діяльність у декількох формах — постійна експозиція, тимчасові тематичні виставки, участь у різноманітних культурпроектах, наукові дослідження тощо. Експозиції Колекція сучасного мистецтва Гаазького муніципального музею надає різноманітний огляд подій в образотворчому мистецтві від початку XIX століття. Разом із нідерландськими модерністами, музей володіє роботами всесвітньо знаних зарубіжних художників, у тому числі Пікассо і Моне, є також велика колекція німецького експресіонізму. Це уможливлює показати розвиток голландського образотворчого і пластичного мистецтва — представників реалізму, символізму, різноманітних арт-шкіл і течій, зокрема і «Стилю» (De Stijl) у міжнародному контексті. Відтак, у експозиції — чудові зразки Гаазької школи живопису і серії робіт Мондріана, від похмурих голландських пейзажів до «вибухової» «Перемоги бугі-вугі». У цілому, музейна колекція охоплює сучасне європейське мистецтво в історичному розрізі аж до сьогодення. У так званій Print Room представлені зразки штампованого мистецтва — багате зібрання малюнків, принтів, плакатів і постерів XIX—ХХ століть. Це твори переважно нідерландських митців, але представлено також найважливіші художні течії західного мистецтва в цілому, що включають, зокрема, роботи французьких графіків XIX століття з акцентом на творчість Лотрека, Редона; твори німецьких експресіоністів. Загалом колекція нараховує близько 50 000 одиниць зберігання, і лише частка їх у постійній (змінній) експозиції. Гаазький муніципальний музей відомий також тим, що має одну з провідних у світі колекцій фешн-мистецтва, що включає як історичні костюми, так і зразки одіжної моди XX століття. Виставка побудована з фокусом на зміну модних тенденцій у одязі саме в Нідерландах. Крім одягу, звісно представлені аксесуари, біжутерія, дизайнерські накиди і роздрувківки. Музична колекція Гаазького муніципального музею містить велике зібрання музичних інструментів, ілюстративний візуальний матеріал і чудову музичну бібліотеку. Галерея Виноски Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Гаазький муніципальний музей Офіційна вебсторінка музею [Архівовано 22 січня 2011 у Wayback Machine.] (англ.)
Sportpark Kaalheide

Der Städtische Sportpark Kerkrade (‘Kaalheide’) (niederländisch Gemeentelijk Sportpark Kerkrade [‘Kaalheide’]) ist ein Fußballstadion mit Leichtathletikanlage im Ortsteil Spekholzerheide der niederländischen Stadt Kerkrade. Es wurde Anfang der 1950er Jahre in Betrieb genommen und fasste bis zu 25.000 Zuschauer. Später wurde die Zuschauerkapazität aufgrund verschärfter Sicherheitsbestimmungen auf 14.000 reduziert. Geschichte Die Bauarbeiten für das Stadion begannen 1946. Ehemalige Mitglieder der NSB wurden als Häftlinge nach dem Kriege zum Abtragen der vormaligen Schutthalde und Ausheben des Geländes verpflichtet. Die Mannschaften des Sportvereins Juliana aus Spekholzerheide waren ab 1952 die ersten Nutzer des Sportparks. Als der Klub zwei Jahre später mit den Mieten in Rückstand geriet, verwies ihn die Stadtverwaltung des Geländes und der neu gegründete Profiverein Rapid’54 aus Heerlen zog in den Sportpark Kaalheide ein. Nach der Fusion des KNVB mit dem Profiverband NBVB fusionierte Rapid’54 mit Juliana zur Rapid Juliana Combinatie, kurz Rapid JC, die bis 1962 als Erstligist in Kaalheide ansässig war und in der Saison 1955/56 die niederländische Meisterschaft gewann. Nach der erneuten Fusion 1962 – aus Rapid JC und Roda Sport entstand Roda JC – blieb der Verein zunächst in der Eerste Divisie und bis 1971 in der Drittklassigkeit im Stadion heimisch. Auch nach den Aufstiegen 1971 in die Eerste Divisie und 1973 in die Eredivisie trug Roda JC hier seine Heimspiele aus – am 8. August 1975 erstmals unter Flutlicht, das mit einem Freundschaftsspiel Rodas gegen den FC Liverpool vor 17.000 Zuschauern (Endstand: 1:1) in Betrieb genommen wurde. Ab dem Ende der 1970er Jahre wurde die Kapazität an Sitzplätzen von ursprünglich 650 auf 2000 erweitert. In der Saison 1999/2000 nahm Roda JC Abschied von Kaalheide, wo der Verein zweimal Viertelfinalspiele im Europapokal der Pokalsieger ausgetragen hatte. Das letzte Match war am 14. Mai 2000 der 3:2-Ligasieg gegen AZ Alkmaar. Roda JC spielte seitdem im neu errichteten Parkstad Limburg Stadion. Der Sportpark Kaalheide diente zunächst weiterhin als Trainingsgelände für die Roda-Profis und für Fußballspiele anderer Mannschaften des Vereins; außerdem war er Heimstätte für die Leichtathleten von Achilles-Top. Im Winter 2000 wurden die Schalensitze aus dem Sportpark Kaalheide an den befreundeten Fußballverein Alemannia Aachen für den Tivoli gestiftet. Die Haupttribüne wurde 2004 renoviert; die überdachte Stehplatztribüne wurde 2005 wegen des schlechten Zustands des Dachs abgerissen. Literatur Ferry Reurink: Het stadioncomplex. Alle terreinen waar in Nederland betaald voetbal is gespeeld, De Arbeiderspers/Het Sporthuis, Amsterdam/Antwerpen 2007, ISBN 978-90-295-6474-8, S. 340 ff. Weblinks Sportpark Kaalheide In: Kerkrade. Gisteren en Vandaag (niederländisch) Gemeentelijk Sportpark Kaalheide - Kerkrade In: europlan-online.de
Gemeentelijk Sportpark Kaalheide

El Gemeentelijk Sportpark Kaalheide es un estadio de fútbol ubicado en Kerkrade en los Países Bajos y que actualmente es utilizado por el Jong Roda JC.​ Historia Fue inaugurado en 1950 y tuvo al VV Juliana como el primer equipo en utilizar el estadio para sus partidos de local dos años después hasta 1954. De 1954 a 1962 lo utilizó el Rapid JC y de 1962 hasta el 2000 fue la sede del Roda JC, jugando su último partido el 14 de mayo de 2000 en la victoria por 3-2 ante el AZ Alkmaar, ya que después se mudó al Parkstad Limburg Stadion. Referencias Enlaces externos
Stadio Sportpark Kaalheide

Lo stadio Sportpark Kaalheide (Stadion Gemeentelijk Sportpark Kaalheide) è uno stadio olandese ubicato a Kerkrade nel quartiere Kaalheide. È conosciuto principalmente per essere stato l'impianto dove il Roda Kerkrade disputò le sue partite casalinghe fino alla stagione 1999-2000. Storia La costruzione dello stadio iniziò nel 1946 e venne inaugurato nel 1950. L'ultima partita giocata dal Roda al Sportpark Kaalheide fu il 14 maggio 2000 nella vittoria per 3-2 contro l'AZ Alkmaar Zaanstreek. Dalla stagione 2000-2001 lo stadio casalingo dei gialloneri è il Parkstad Limburg Stadion. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su stadio Sportpark Kaalheide Collegamenti esterni Gemeentelijk Sportpark Kaalheide, su soccerway.com.
Gemeentelijk Sportpark Kaalheide

Gemeentelijk Sportpark Kaalheide – wielofunkcyjny stadion, położony w mieście Kerkrade, Holandia. Oddany został do użytku 1950 roku. Od 1962 roku swoje mecze na tym obiekcie rozgrywał zespół Roda JC, aż do 2000 roku, kiedy to klub przeniósł się na nowoczesny Parkstad Limburg Stadion. Pojemność stadionu wynosi 14.000 osób. Linki zewnętrzne The Stadium Guide. stadiumguide.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-08-14)].
Rozendaalsche veld

Het Rozendaalse veld (tot 1947 geschreven als Rozendaalsche veld) is een heidegebied op de Veluwe in de gemeente Rozendaal bij Velp. Het gaat om een vrij groot en hooggelegen heideveld met tamelijk veel reliëf en vrij grote hoogteverschillen. In de buurt van het Rozendaalse zand ligt het Signaal Imbosch, het hoogste punt van de Veluwe (110 meter). De hoogteverschillen maken het gebied voor de recreatie erg aantrekkelijk. Het gebied meet circa 542 ha. Het sluit naar het oosten en noorden zodanig nauw aan bij Nationaal park Veluwezoom dat het landschappelijk gezien één geheel vormt met de Rheder- en Worthrhederheide, het centrale heidegebied in dit nationaal park. Naar het westen sluit het aan bij het Rozendaalse Bos. In het zuidwesten ligt het Rozendaalse Zand. Deze middelgrote zandverstuiving is vanaf 2009 van circa 17 ha bos ontdaan om het zand weer actief te laten stuiven. Een andere naam voor het gebied is de Velperhei. Eerder werd het beheerd door de 'geërfden van het dorp Velp', een oude marke-organisatie die nog bestaat en rechten en enige invloed doet gelden bij beslissingen rond het beheer van het gebied. Op 17 januari 1921 is het gebied door de 'Geërfden van het dorp Velp' onder strikte voorwaarden overgedragen aan de gemeente Rheden. Ter herinnering hieraan bevindt zich aan de Pinkenbergseweg te Rozendaal een gedenkteken in de vorm van een stenen gedenkbank, precies ter hoogte van de plek waar toentertijd een heuse rodelbaan was aangelegd. De stenen gedenkbank is door de gemeente Rheden geschonken aan de Geërfden van Velp. Deze zogenaamde Geërfdenbank bevat kogelinslagen die herinneren aan het fusilleren van drie Arnhemse mannen op 25 oktober 1944. Op het Rozendaalse veld staat sedert 1949, als markant punt, een brandtoren die door de brandweer (het 'Veluwse Bosbrandweer Comité') tot omstreeks 1978 werd gebruikt voor het ontdekken van bos- en heidebranden. In 1989 is deze op initiatief van een speciaal hiervoor in het leven geroepen stichting gerestaureerd. Eind 2023 is door de gemeente Rozendaal de historische waarde van brandtoren erkend en is het een gemeentelijk monument geworden. Trivia Vanuit de lucht zijn op het Rozendaalse veld enkele bomkraters en loopgraven uit de Tweede Wereldoorlog te zien. Toen was in de nabijheid van de huidige brandtoren een radiopeilstation van de Duitsers gesitueerd, met de naam Teerose II. Publiekrechtelijk behoort het Rozendaalse veld tot de gemeente Rozendaal, privaatrechtelijk is de eigenaar de gemeente Rheden, terwijl de brandtoren eigendom is van de Stichting Brandtoren Rozendaalse Veld. In de buurt van de brandtoren vonden twee jongens in 1983 een groot wapenarsenaal bestaande uit 19 begraven kisten. Het bleek uiteindelijk te gaan om een ondergronds wapendepot van een zogenaamde ultrageheime 'stay behind'-organisatie bekend als operatie Gladio. Externe links Geërfden van het dorp Velp Artikel over fusillade
Georg Breusing (Schiff)

Die Georg Breusing war ein Seenotkreuzer der Deutschen Gesellschaft zur Rettung Schiffbrüchiger (DGzRS) der 26-Meter-Klasse (so genannte Georg Breusing-Klasse), der 1963 von der Werft Abeking & Rasmussen in Lemwerder unter Baunummer 5870 erbaut wurde. Die DGzRS-interne Bezeichnung lautete KRS 6. Das Tochterboot Engelke up de Muer (Baunummer 5883) hatte die interne Bezeichnung KRT 6. Namensgebung Getauft wurde das Schiff in Bremen-Vegesack am 29. Mai 1963 zum 98. Geburtstag der DGzRS zu Ehren des Gründers des ersten ostfriesischen Rettungsvereins (1861), des Emder Oberzollinspektors Georg Breusing. Als Taufpatin konnte seine Urenkelin Frau Dr. med. Ingelene Breusing gewonnen werden. Das Tochterboot erhielt den Namen nach dem „Engelke op de Muer“ (Engel[chen] auf der Mauer), einer Figur aus dem Stadtwappen von Emden. Gleich nach der Taufe schickte die DGzRS den neuen Kreuzer zur 9. International Lifeboat Conference nach Edinburgh. Bei der Veranstaltung der International Maritime Rescue Federation traf der Neubau auf andere aktuelle Rettungsboote der RNLI, KNRM, SSRS und der NSSR. Die internationalen Experten zeigten großes Interesse an dem neuesten Modell eines Seenotkreuzers. Auf Wunsch der RNLI machte die Georg Breusing in Begleitung von englischen Inspekteuren eine Besuchsfahrt zu einigen Häfen an der englischen Ostküste. Bei dieser Fahrt führte der Kreuzer seinen ersten Einsatz im Seenotdienst aus. Stationierung Ab 17. Juni 1963 bis zur Außerdienststellung am 1. Juli 1988 lag die Georg Breusing einsatzbereit an der Seenotrettungsstation Borkum und sicherte die Zufahrt in der Emsmündung. Sie löste dort die Theodor Heuss ab, die zur Seenotrettungsstation Laboe wechselte. Nachfolger des 26-Meter-Kreuzers war die Alfried Krupp. Unter dem Kommando der Vormänner Wilhelm Eilers und Karl-Friedrich Brückner retteten die Besatzungen 1672 Menschen aus Seenot. Verbleib Nach der Außerdienststellung des Kreuzers ist er an einen privaten Förderverein, den Förderkreis Rettungskreuzer Georg Breusing e. V., übergegangen. Seit dem 23. Dezember 1988 liegt die Georg Breusing als Museumsschiff im Emder Ratsdelft und kann dort besichtigt werden. Das Schiff ist bis heute betriebsfähig und verlässt zu besonderen Anlässen gelegentlich seinen Liegeplatz. Schwesterschiffe Arwed Emminghaus Adolph Bermpohl Peacock, ehem. Lotsenboot und Museumsschiff in Astoria/Oregon (USA) Michele Fiorillo, Schiff der italienischen Küstenwache Guardia Costiera Literatur Wilhelm Esmann: Die Rettungsboote der DGzRS von 1864–2004. Hauschild H.M. GmbH, Bremen 2004. Emder Förderkreis Rettungskreuzer Georg Breusing e. V. (Hg.): 50 Jahre Indienststellung, 25 Jahre Museumsschiff. Rettungskreuzer „Georg Breusing“. Emden 2013. Weblinks Homepage des Förderkreises Rettungskreuzer Georg Breusing e. V. Förderkreis Seenotkreuzer Georg Breusing (Youtube-Kanal) Förderkreis Seenotkreuzer Georg Breusing / offizielle Seite (Facebook-Seite) Einzelnachweise
Georg Breusing

Le Georg Breusing était un navire de sauvetage en mer de la Deutsche Gesellschaft zur Rettung Schiffbrüchiger (littéralement, société allemande de sauvetage des naufragés, abrégée DGzRS) dans la classe 26 m (dite classe Georg Breusing), qui a été construit en 1963 par le chantier naval Abeking & Rasmussen à Lemwerder sous le numéro de construction 5870. La désignation interne de la DGzRS était KRS 6. Historique Le navire a été baptisé à Brême-Vegesack le 29 mai 1963 pour le 98ème anniversaire de la DGzRS en l'honneur du fondateur de la première association de sauvetage de la Frise orientale (1861), l'inspecteur en chef des douanes d'Emden Georg Breusing (de). Le Georg Breusing a été stationné sur l'île de Borkum du 17 juin 1963 jusqu'à sa mise hors service le 1er juillet 1988. Durant sa carrière, ses équipages ont sauvé 1 672 personnes en mer. Préservation Le navire a été mis hors service et il a été transféré à une association de parrainage privée, la Rettungskreuzer Georg Breusing e. V.. Le Georg Breusing est un navire musée, à côté du bateau-phare Amrumbank II et du lougre Stadt Emden, se trouvant dans le port d'Emden-Ratsdelft depuis le 23 décembre 1988. Le navire est toujours opérationnel aujourd'hui et quitte parfois son poste d'amarrage lors d'occasions spéciales. Galerie Voir aussi Notes et références (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Georg Breusing (Schiff) » (voir la liste des auteurs). Liens internes Navires musées du port d'Emden : bateau-phare Amrumbank II Bateau de pêche Stadt Emden Liens externes Georg Breusing-Klasse - Site SchiffsSpotter.de Bibliographie Wilhelm Esmann: Die Rettungsboote der DGzRS von 1864–2004. Hauschild H.M. GmbH, Bremen 2004. Emder Förderkreis Rettungskreuzer Georg Breusing e.V. (Hg.): 50 Jahre Indienststellung, 25 Jahre Museumsschiff. Rettungskreuzer Georg Breusing. Emden 2013. Portail du monde maritime Portail de l’Allemagne Portail des musées Portail de la Basse-Saxe
Torenfort aan de Ossenmarkt

Het Torenfort aan de Ossenmarkt is een torenfort in Weesp in de provincie Noord-Holland. Beschrijving Het fort aan de oostkant van de vestingstad Weesp werd in 1861 voltooid en maakte met Weesp deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. De bouw heeft ongeveer twee jaar geduurd. Vanaf 1892 maakte het fort deel uit van de Stelling van Amsterdam. Het is een van de laatste torenforten waarmee de waterlinie werd versterkt. Het in baksteen uitgevoerde torenfort telt twee bouwlagen. Het is rond met een diameter van ongeveer 34 meter en met een halfrond uitgebouwd trappenhuis bij de ingang. De muren zijn ongeveer 1,8 meter dik. Op het dak stond oorspronkelijk een geschutsbatterij. Het gebouw telt twee verdiepingen. De hoofdingang komt uit op de begane grond en er is een kelder die via twee trappen is te bereiken. Het vloerplan van beide verdiepingen is redelijk identiek, met kamers aan de buitenmuur, een gang die helemaal rondloopt en vier kamers in het centrum zonder buitenlicht. Alle kamers aan de buitenzijde zijn voorzien van schietgaten voor handvuurwapens en kanonnen. Op de begane grond zijn de vertrekken voor de manschappen, de commandant, de wacht en aan de binnenzijde magazijnen voor het kruit en projectielen. In de kelder was de bakkerij, de keuken en een waterbak, naast meer kamers voor de manschappen, de officieren en onderofficieren. Op de begane grond verbleven 15 manschappen per vertrek en in de kelder varieerde dit van 10 tot 15 man. Met de komst van de brisantgranaat was het fort met gemetselde muren niet meer bomvrij. Om het fort beter te beschermen tegen nieuwe, zwaardere en trefzekerder kanonnen werd in 1876 de gracht gedempt. Het fort werd aan de oostzijde versterkt met een zware aarden dekkingswal, die van het eigenlijke fortgebouw gescheiden was door een gang en muur: de contrescarpgalerij. Het geschut op het dak verdween en hiervoor kwam in de plaats een dikke zandlaag. Het fort, waartoe ook de bewaard gebleven houten genieloods behoorde, is twee keer in staat van verdediging gebracht: tijdens de mobilisaties van 1870-1871 (Frans-Duitse Oorlog) en 1914-1918 (Eerste Wereldoorlog). Bij volledige bezetting bood het fort onderdak aan 232 manschappen. Herbestemming Na de Tweede Wereldoorlog verloor het fort zijn verdedigingsfunctie. Vanaf 1985 werd het opgeknapt en geschikt gemaakt voor vreedzaam hergebruik. De aarden dekkingswal werd afgegraven en de gracht en brug werden hersteld. In Fort aan de Ossenmarkt, dat in 1992 feestelijk werd heropend, zijn onder andere de Kreatieve Groep Weesp, een muziekschool en de Historische Kring Weesp gevestigd. In de genieloods uit 1877 is nu een expositieruimte. Externe links Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Vesting Weesp Website van de Provincie Noord-Holland Website van de Stelling van Amsterdam.
Lijnderbrug

De Lijnderbrug is een ophaalbrug tussen de Amsterdamse Baan (T106) in Lijnden (gemeente Haarlemmermeer) in de provincie Noord-Holland en de Ookmeerweg (s106) in Amsterdam Nieuw-West. De brug overspant, op meer dan 4 meter hoogte, de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder en de Akerdijk, 500 meter ten zuidoosten van het Gemaal De Lynden. De brug is ook de verbinding tussen enerzijds Badhoevedorp, het bedrijventerrein Airport Business Park Lijnden (Lijnden-Oost) en de Rijksweg A9 en de provinciale weg Schipholweg (N232) en anderzijds Osdorp en de wijk De Aker. De brug is voorzien van geluidsschermen om overlast voor bewoners van de Akerdijk te verminderen. Naast de rijbanen voor auto's is er een gescheiden fietspad, dat deel uitmaakt van het fietsroutenetwerk tussen Schiphol, Badhoevedorp, Lijnden en Osdorp.
Zuiderkerk (Drachten)

De Zuiderkerk is een kerkgebouw in Drachten in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De kruiskerk met portaal en terzijde staande toren werd in 1924-1925 gebouwd naar plannen van J. Bosma. De gereformeerde kerk en pastorie zijn een gemeentelijk monument. Het orgel uit 1904 werd gemaakt door Maarschalkerweerd & Zoon voor de Adelskerk (gesloopt) in Oud Beets. Het orgel werd in 1957 overgeplaatst door de firma Reil. Orgel Bij de opening van de Zuiderkerk was het de bedoeling dat, zolang er nog geen kerkorgel was, het muziekkorps Crescendo de gemeentezang tijdelijk zou begeleiden. De begeleiding van de gemeentezang viel echter zodanig in de smaak dat er niet op werd ingegaan toen er in 1931 een tweedehands orgel te koop werd aangeboden. In 1957 werd Crescendo van zijn taak ontheven toen een orgel in de Zuiderkerk werd ingespeeld en overgedragen. Dit orgel was afkomstig uit de voormalige Nederlands Hervormde Kerk in Oud Beets en was in 1904 gebouwd door de orgelbouwer Maarschalkerweerd uit Utrecht. Oorspronkelijk was het een een-klaviers instrument met negen stemmen, maar bij de plaatsing in de Zuiderkerk in 1957 werd door de firma Reil uit Heerde, het orgel uitgebreid met een bovenwerk met negen stemmen. Gelijktijdig werd een vrij pedaal aangebracht met de Subbas 16'. In 1985 zijn door de firma Pels en van Leeuwen de laden gerestaureerd en het mechaniek vernieuwd en het pedaal uitgebreid met een stem. Doordat het orgel eveneens opnieuw werd geïntoneerd is de klank verfijnd en verbeterd. Het orgel heeft momenteel negentien stemmen en 1156 pijpen. De dispositie Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Drachten Externe links Geschiedenis Zuiderkerk Drachten Informatie Orgel Zuiderkerk Drachten
Gabbemagasthuis

Het Gabbemagasthuis is een monumentaal pand in Leeuwarden in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis Het oorspronkelijke gasthuis bij de Grote of Jacobijnerkerk werd in 1634 gesticht door Abbe Freerks Gabbema. In 1906 kwam aan de Wijbrand de Geeststraat nieuwbouw tot stand naar plannen van Willem Cornelis de Groot. Het U-vormige pand en het tuinhek zijn uitgevoerd in jugendstil-vormen. Het eenlaagspand is opgetrokken uit oranjerode verblendsteen. Op het dak liggen rood- en groen geglazuurde pannen. In het midden van het gebouw bevindt zich boven de ingang een polychroom tegeltableau met de naam van het gasthuis en een houten klokkentorentje met ingesnoerde spits. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leeuwarden (stad)
Gerrit Rietveld Academie

Die Gerrit Rietveld Academie (GRA) ist eine renommierte niederländische Kunstakademie in Amsterdam. Benannt ist sie seit 1968 nach dem niederländischen Architekten und Designer Gerrit Rietveld. Als Fächer werden unter anderem angeboten: Architektonischer Entwurf, Bildende Kunst, Design, grafisches Entwerfen, Schriftgestaltung, Mode, Stoffentwurf, Fotografie, Glas, Keramik, Schmuckgestaltung sowie Bild- und Sprachverarbeitung. Die Akademie ist sehr international ausgerichtet (über 40 % der Studenten stammen von außerhalb der Niederlande). Studienangebot Gestalterischer Vorkurs (basic year) Bachelor-Studiengänge: inter-architecture DesignLAB Mode Grafikdesign Schmuck Textil (TxT) Keramik Bildende Kunst Glas Bild und Sprache Fotografie Audiovisual (VAV) Netzwerkveranstaltungen Studium Generale Persönlichkeiten Bekannte Dozenten Martin Majoor (* 1960), Typograf Gerard Unger (1942–2018), Typograf Bekannte Absolventen Ben van Berkel (* 1957), Architekt Robbert Dijkgraaf (* 1960), Physiker Rineke Dijkstra (* 1959), Fotografin Ger van Elk, (1941–2014), Künstler Rebecca Gomperts, (* 1966), Ärztin und Aktivistin Peter Klashorst (1957–2024), Fotograf Willem de Rooij (* 1969), Künstler Samet Reisinger (* 1952), Designer Wim T. Schippers (* 1942), Künstler Umi Dachlan (1942–2009), Künstlerin und Dozentin Madelon Vriesendorp (* 1945), Künstlerin Alex van Warmerdam (* 1952), Filmschaffender, Künstler Mounira Al Solh (* 1978), Künstlerin Nicole Weegmann (* 1966), Filmregisseurin Weblinks Gerrit Rietveld Academie (englisch) Sandberg Instituut (englisch) Studium Generale Gerrit Rietveld Academie (englisch) Studenten Woningweb (englisch) Einzelnachweise