NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kogelbron (RAI Amsterdam)

De Kogelbron is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het werk is een schepping van de Duitse kunstenaar Christian Tobin. Christian Tobin, die toen nog Christian Mayer heette, schiep dit soort stenen (Duits: Kugelbrunnen; Engels: Floating spheres) vanaf 1983. De eerste, getiteld Oblio, ligt in München. Daarna was er een te zien tijdens het kunstproject Phänomena dat in 1984 gehouden werd in Zürich. Even later was een soortgelijke steen te zien in Het Park in Rotterdam in de tentoonstelling Het Fenomeen. De gemeente Amsterdam bestelde vervolgens deze steen, die vermoedelijk in 1993 werd geplaatst op de binnenterreinen van RAI Amsterdam aan het Europaplein. De Kogelbron bestaat uit vier onderdelen. Het onderste (1) is een waterbassin. Daarop ligt een bewerkte steen (2) met daarin een uitsparing van een leiding naar de fontein (3) en een komvormige uitsparing. In die kom ligt een rood granieten bolvormige steen (4). Door de fontein met de juiste waterkracht te laten spuiten (in Zwitserland geldt een druk van 0,3 bar bij 5 liter water per seconde) blijft de ronde steen als het ware op de fontein drijven. Met de hand kan vervolgens de steen aan het draaien gebracht worden. Op de bewerkte steen bij de RAI is een subtitel uitgebeiteld: Tauf Stein (doopsteen). Amsterdam heeft een tweede Kogelbron in het Oostenburgerpark. Volgens opgave van de kunstenaar zijn er ook kogelbronnen in (Aken) Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Finland, Japan en Verenigde Staten. Afbeeldingen
Vogel Rok

Vogel Rok in Efteling (Noord-Brabant, Niederlande) ist eine Dunkelachterbahn vom Modell Custom MK-900 des Herstellers Vekoma, die am 9. April 1998 eröffnet wurde. Der Name der Fahrt bezeichnet die Abenteuer von Sindbad und dem Vogel Roc aus Tausendundeine Nacht. Die umfangreiche Thematisierung umfasst neben der Fahrt auch noch das Gebäude und die Warteschlange. Das Gebäude hat als Frontalseite einen großen, bunten Roch, laut dem Guinness-Buch der Rekorde der größte Vogel in Europa. Zum Zeitpunkt der Eröffnung gab es wenige Effekte, und man konnte die Verbindung zur Geschichte nicht deutlich erkennen. Im Jahr 1999 wurden verschiedene Figuren und Lichteffekte hinzugefügt, unter anderem das Maul einer Schlange am Ende der Fahrt, das aufleuchtet, wenn der Zug hindurchfährt. Zudem wurde eine Laser-Show im Wartebereich installiert, welche die Geschichte erzählt. 2007 wurde der Wartebereich renoviert und mit weiteren Dekorationen ergänzt. Züge Vogel Rok besitzt drei Züge mit jeweils sechs Wagen. In jedem Wagen können vier Personen (zwei Reihen à zwei Personen) Platz nehmen. Die Wagen sind mit einem Lautsprechersystem ausgestattet, über das während der Fahrt speziell für die Attraktion von Ruud Boos komponierte Musik gespielt wird. Bilder Weblinks Vogel Rok auf der Parkwebsite Das Fahrgeschäft auf Coastersandmore.de Daten und Bilder in der Roller Coaster DataBase
Vogel Rok

Vogel Rok ("Bird Roc" in English) is an enclosed roller coaster in the Efteling amusement park in the Netherlands. History and details The name of the ride, Vogel Rok, refers to the adventure of Sinbad and the Bird Roc from the 1001 Arabian Nights; the extensive theming covers, beside the ride, the building and the queue line. The building has as a frontage a giant colorful Roc, the largest bird in Europe, according to the Guinness Book of Records. In the opening year there weren’t many effects in the ride, and the link between the story and the ride wasn’t clear. Since then a Serpent’s mouth has been added at the end of the ride, which lights up as the train goes through it. There used to be a laser-light-show at the queue, but that has been removed. This was done as the lights were too low, thereby damaging people’s eyes. A new queue line was constructed in 2007, Replacing the old queue line, More themed decorations were also added. Vogel Rok used to operate with three trains. Problems with the brakes in 2015 forced the ride to operate with two trains only. This issue was solved as part of a renovation in 2018. In December 2024, the Efteling theme park celebrated the one-millionth ride of Vogel Rok. To mark the occasion, the park distributed commemorative certificates to visitors who took part in the milestone ride. The certificates, designed with the attraction’s logo and imagery, included the phrases “Ik was bij de miljoenste rit” (“I was part of the millionth ride”) and “Je hebt de vlucht in de duisternis doorstaan!” (“You have survived the flight in the darkness!”). According to the park, the record was achieved by the attraction’s third train, while the other two trains were also approaching the same milestone (999.500 for train 1, 964.000 for train 2). With all three combined, Vogel Rok had completed around three million rides since its opening. The ride Lasers project over the train as it climbs the lift-hill and seen to the left are four Rocs flying off. In a strong curve down leftwards the train dives towards the ground and several more curves bring the train through a tunnel of lasers. The train then falls into a helix and goes through a Serpent’s mouth, which lights up as the train passes through it. The last curve is decorated with fiber optic lights, portraying the diamond treasure. Apparent wind-effects stimulate the ride-experience. The ride has an onboard sound system with a synchronized soundtrack written by composer Ruud Bos, who also wrote the musical themes for Droomvlucht, Fata Morgana and Villa Volta. References Company information Rollercoaster database Coaster Kingdom
De Hoge Heren

De Hoge Heren zijn twee woontorens in het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam, naar het ontwerp van Wiel Arets. De bouw is voltooid in 2001. De gebouwen zijn beide 102 meter hoog, en hebben 34 verdiepingen. Geschiedenis De woontorens staan op de plek van de voormalige Zalmhaven, vlak bij de Erasmusbrug, die werd gedempt in 1991. Het gebouw is een initiatief uit 1993 van de Gemeente Rotterdam in samenwerking met ABP en de dienst Stedenbouw en Volkshuisvesting, welke later is opgegaan in Cluster Stadsontwikkeling. Gezien de strategische ligging tussen Rotterdam Centrum en Zuid was er ruimte voor een vernieuwend woonconcept. Er lag aanvankelijk een idee voor een schijfvormig gebouw op tafel, maar uiteindelijk is er gekozen voor een ontwerp met twee torens van architect Wiel Arets. Het gebouw moest niet veel hoger dan 100 meter worden omdat het anders het signaal van de telecomtoren Waalhaven zou blokkeren. Trivia In 2001 beklom rotsklimmer Jan van der Meulen het gebouw van buitenaf met behulp van een touw. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam Externe links De Hoge Heren op Skyscraperpage
Brug 801

Brug 801 is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is gelegen in Goudestein, een oostwest lopende straat in Buitenveldert. Ze voert over een afwateringstocht die parallel loopt aan de Van der Boechorststraat aldaar. De grote verkeersstroom vindt plaats over de M. Justbrug in de Van Nijenrodeweg, vandaar dat er hier bij het rustige Goudestein met een bijna 14 meter brede brug kon worden volstaan. De brug geeft daarbij nog ruim baan voor voetgangers met relatief brede trottoirs (2 x 350 cm breed). De brug dateert net als haar buren, de M. Justbrug en brug 802 uit 1961. De brug is ontworpen door architect Peter Pennink, destijds in dienst dan wel werkend voor de Dienst der Publieke Werken. Daar waar de brughoofden van de M. Justbrug nog bekleed werden met breuksteen, is bij brug 801 het "kale" beton te zien. De duiker is daarbij slechts vier meter breed in een gracht van 25 meter breed, de landhoofden staan dus ver het water in, maar voeren ook ver in de zachte kades hier. Opvallend aan de brug zijn de groenen leuningen, balustraden, daar waar zij in Amsterdam bij betonnen bruggen meest blauw van kleur zijn. Het geheel wordt gedragen door een paalfundering van voorgespannen betonpalen. Door de duiker loopt een faunapassage.
Brug 802

Brug 802 is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is gelegen in De Cuserstraat, een oostwest lopende straat in Buitenveldert. Ze voert over een afwateringstocht die parallel loopt aan de Van der Boechorststraat aldaar. De grote verkeersstroom vindt plaats over de M. Justbrug in de Van Nijenrodeweg, vandaar dat er hier bij de rustige De Cusertstraat met een 18 meter brede brug kon worden volstaan. De brug geeft daarbij nog ruim baan voor voetgangers met relatief brede trottoirs (2 x 4 cm breed). De brug dateert net als haar buren, de M. Justbrug en brug 801 uit 1961. De brug is ontworpen door architect Peter Pennink, destijds in dienst dan wel werkend voor de Dienst der Publieke Werken. Daar waar de brughoofden van de M. Justbrug nog bekleed werden met breuksteen, is bij brug 802 het "kale" beton te zien. De duiker is daarbij slechts vier meter breed in een gracht van 25 meter breed, de landhoofden staan dus ver het water in, maar voeren ook ver in de zachte kades hier. Opvallend aan de brug zijn de groenen leuningen, balustraden, daar waar zij in Amsterdam bij betonnen bruggen meest blauw van kleur zijn. Het geheel wordt gedragen door een paalfundering van voorgespannen betonpalen. Door de duiker loopt een faunapassage. Sinds eind 2014 rijdt er na meer dan 49 jaar geen reguliere buslijn meer over de brug behalve een door een particulier gefinancierde Gelderlandpleinlijn.
Drs. P-brug

De Drs. P-brug (brug 2115) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Noord. De brug kreeg als de werknaam de Ridderspoorbrug. Brug De buurt Buiksloterham met straten vernoemd naar planten werd jarenlang doorsneden door het westelijk deel van het Johan van Hasseltkanaal. Er lagen straten met namen als Papaverweg en Distelweg op industrieterreinen. Vanaf de jaren negentig vond uitgebreide sanering plaats; de wijk kreeg een opknapbeurt. Om de twee delen van de buurt onderling te verbinden werd in 2007 de Ridderspoorweg aangelegd met in het verlengde van die aanleg de bouw van de deels vaste brug 2115 in 2008. Plannen voor een brug hier zouden al vanaf 1985 op de plank liggen. De overspanning over het kanaal wordt verzorgd door drie stalen vakwerkbruggen. Centraal ligt de brug voor het snelverkeer. Zij wordt aan weerszijden geflankeerd door twee voet- en fietsbruggen van eenzelfde structuur. De drie bruggen werden door een grote hijskraan op hun plaats gelegd, nadat ze op een duwbak naar hun plaats waren gevaren. De kades waren ter plaatse al met damwanden verstevigd. De overspanningen kregen een lichtblauwe kleur. De brug werd in schets ontworpen door Benthem Crouwel Architekten; zij kwamen in 2003 al met een ontwerp al was toen nog het idee een overspanning te maken over het 100 meter brede kanaal. Later werd dat sterk ingeperkt; Het kanaal werd grotendeels afgedamd; het rakje onder de brug is amper 16 meter breed In mei 2009 werden de bruggen officieel geopend. De brug kwam echter iets te snel in de geschiedenis van scheepvaart. Ze moest een aantal keren gedemonteerd worden. Zo moesten in 2018 de brugdekken verwijderd worden voor de verplaatsing van het Vuurtorenschip Noord; in 2020 werden casco’s van van woonschepen het kanaal in gevaren; ook daarvoor moest de brug weggetakeld worden. De brug werd in februari 2022 officieel naar Drs. P vernoemd. Beeld Naast de Drs.P.-brug stond een oud bord dat aangeeft/aangaf dat ter plaatse onder het water van het Johan van Hasseltkanaal kabels liggen. Op dat bord dat ruim boven het maaiveld is geprojecteerd is een beeld van een visser met oliejas en hengel gemonteerd. De maker van het beeld is Street Art Frankey en het werd in 2023/2024 geplaatst en het jaar daarop weer verwijderd. Afbeeldingen
Bakelsbosch

Het Bakelsbosch is een 115 ha groot naaldhoutgebied in de gemeente Helmond. Het betreft een voormalig gemeentebos, maar is nu eigendom van Brabant Water, dat al geruime tijd een drinkwaterproductiebedrijf heeft aan de Scheidijk. Ligging Het Bakelsbosch (vaak zegt men: ‘Bakelse bossen’) ligt, zoals de naam suggereert, in een gebied dat tot in de jaren 1960 tot de gemeente Bakel en Milheeze behoorde. Het is sindsdien grotendeels ingesloten geraakt tussen de Helmondse stadswijken Rijpelberg en Dierdonk. Aan de oostzijde wordt het begrensd door het dal van de Bakelse Aa; aan de westzijde door de Zuid-Willemsvaart. Natuur Flora De oudste bospercelen dateren van 1915. Het bos is biologisch vrij arm vanwege haar ligging op voormalig stuifzand (‘klapzand’, zeggen de Helmonders) en bestaat vooral uit grove den, maar ook andere naaldhoutsoorten en Amerikaanse eik. Aardig zijn de stuifheuveltjes, een jeneverbesstruweel, een stukje open stuifzand (‘de schietbaan’) en een klein heideveldje. Fauna In het bos komen veel verschillende soorten vogels voor zoals: de merel, de vlaamse gaai, de ekster, de koolmees, de pimpelmees en de grote bonte specht. Verder zitten er ook veel konijnen en eekhoorns. Recreatie Door zijn ligging is het gebied zeer geschikt als groene long voor de stad, hoewel het weinig recreatieve voorzieningen noch een parkachtige aanleg kent. Wel wordt het doorkruist door een aantal doorgaande fietspaden, waarvan dat langs de Zuid-Willemsvaart wellicht het meest aantrekkelijke is.
Naturschutzgebiet Heronger Heide

Das Naturschutzgebiet Heronger Heide liegt auf dem Gebiet der Stadt Straelen im Kreis Kleve in Nordrhein-Westfalen. Das Gebiet erstreckt sich südwestlich der Straelener Ortschaft Herongen. Am östlichen Rand verläuft die B 221, am westlichen Rand verläuft die Staatsgrenze zu den Niederlanden. Westlich liegt Venlo und fließt die Maas, nördlich verläuft die A 40. Bedeutung Für Straelen ist seit 2013 ein 210,77 ha großes Gebiet unter der Kenn-Nummer KLE-064 als Naturschutzgebiet ausgewiesen. Das Gebiet wurde unter Schutz gestellt, um einen großen zusammenhängenden Wald-Offenland-Komplex für artenreiche Lebensgemeinschaften und als Lebensstätte bestimmter wild lebender Tier- und Pflanzenarten zu erhalten. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Kleve Weblinks Naturschutzgebiet „Heronger Heide“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Naturschutzgebiet Heronger Heide in der World Database on Protected Areas (englisch)
Die Moiedtjes

Das Naturschutzgebiet Die Moiedtjes liegt auf dem Gebiet der Stadt Emmerich am Rhein im Kreis Kleve in Nordrhein-Westfalen. Das Gebiet erstreckt sich nordwestlich der Kernstadt Emmerich am Rhein, südlich von Elten und westlich von Hüthum – beide Ortsteile von Emmerich. Am westlichen Rand des Gebietes verläuft die Staatsgrenze zu den Niederlanden, nördlich verläuft die B 8, südlich fließt der Rhein und südöstlich erstreckt sich das 308,6 ha große Naturschutzgebiet Emmericher Ward. Bedeutung Das rund 30,7 ha große Gebiet ist seit 2001 unter der Kennnummer KLE-045 als Naturschutzgebiet ausgewiesen. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Kleve Weblinks Naturschutzgebiet „Die Moiedtjes“ (KLE-045) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Die Moiedtjes in der World Database on Protected Areas (englisch)
Senza parole

Senza parole (Zonder woorden) is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. ALgemeen Het werk is een creatie van Bert van Loo en staat aan de rand van het Osdorpplein, daar waar zij Meer en Vaart raakt. Van Loo kwam met de voor hem gebruikelijke combinatie of juiste tegenstelling glas (doorzichtig en breekbaar) en graniet (ondoorzichtig en massief). Het glazen object is een stapeling van gesneden glasplaten. Van Loo zei zelf over zijn werk, dat het antwoord (dan wel betekenis) in het object zelf zit, vandaar de titel “zonder woorden”. Het kunstwerk wordt omgeven door een ellipsvormig verhoogd aangelegd tuintje belegd met kunstgras. Senza parole werd gefinancierd door Stadsdeel Osdorp, het Amsterdam fonds voor de kunsten, ING Vastgoed en de gemeente Amsterdam. Beschadiging In 2023 werd het werk beschadigd door een onverlaat. Een punt in het glaswerk brak af, waardoor een onveilige situatie ontstond. De gemeente Amsterdam wilde tot reparatie overgaan, maar zag zich geconfronteerd met het moeilijke materiaal (gestapeld glas), waarvan de kunstenaar de kennis mee in zijn graf heeft genomen. De reparatie neemt daardoor volgens de gemeente een langere tijd in beslag dan normaal het geval is. Buurtbewoners waren het in januari 2025 wel zat dat "hun" kunstwerk achter hekwerken stond; ze drongen aan op spoed.
St Jansdal Ziekenhuis

Het St Jansdal Ziekenhuis is een Nederlands ziekenhuis met vestigingen in Harderwijk, Lelystad en drie poliklinieken in Zeewolde, Putten en Dronten. Geschiedenis Het ziekenhuis ontstond in 1976 na een fusie van drie ziekenhuizen: het Boerhaave en het Piusziekenhuis in Harderwijk en het Ziekenhuis Salem in Ermelo. Een nieuwe locatie in Harderwijk werd op 15 maart 1988 door prinses Margriet geopend. De naam 'St Jansdal' is afkomstig van een middeleeuws klooster bij Ermelo. Uitbreiding naar Flevoland Toen eind oktober 2018 de IJsselmeerziekenhuizen in de financiële problemen raakten en vervolgens failliet gingen, nam het St Jansdal Ziekenhuis in november 2018 het ziekenhuis in Lelystad en bijna 15.000 patiënten over. Het St Jansdal continueerde vanaf 1 maart 2019 in afgeslankte vorm de ziekenhuiszorg in Lelystad, waarbij het Zuiderzeeziekenhuis in Lelystad de nieuwe naam St Jansdal Lelystad kreeg. Met de overname kreeg het St Jansdal alsnog de controle over het ziekenhuis, nadat het in 2008 niet was gelukt. Na de overname leek het St Jansdal financieel veel gezonder. In 2019 steeg het ziekenhuis van de 51e positie van de BDO-Benchmark Ziekenhuizen 2019, naar een plek in de top 10. Door de coronacrisis ging het in 2020 echter financieel niet goed met de ziekenhuizen. Het St Jansdal verwachtte een verlies te lijden van ruim twee miljoen euro, terwijl eerder voor 2020 en de jaren daarna had gerekend op een positief resultaat van jaarlijks vijf miljoen. De compensatieregeling die in verband met de veranderde omstandigheden was overeengekomen tussen zorgverzekeraars en de ziekenhuizen, pakte voor het St Jansdal ongunstig uit. Dit kwam doordat 2019 als referentiejaar werd genomen voor de compensatie. Door de overname van het Zuiderzeeziekenhuis lag de omzet in dat jaar echter ver onder het niveau dan waarop voor de volgende jaren werd gerekend. Zie ook Lijst van Nederlandse ziekenhuizen Externe link Officiële website
Provinciaal verzetsmonument Limburg

Het Provinciaal verzetsmonument op de Cauberg bij Valkenburg in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Valkenburg aan de Geul is een gedachteniskapel ter ere van het Limburgs verzet in de Tweede Wereldoorlog. Achtergrond In september 1944 werden op de Cauberg de KP'ers Sjeng Coenen en Joep Francotte gefusilleerd. Na de bevrijding werd op deze plek een houten kruis opgericht. In 1948 werd er een eenvoudig gedenkteken geplaatst van Belgisch hardsteen, gemaakt door Charles Eyck, met daarop de namen van beide mannen. In 1954 besloot men op de Cauberg een provinciaal verzetsmonument op te richten. Het werd een open gedachteniskapel, waar nabestaanden hun dierbaren konden gedenken. Het ontwerp voor de zeskantige kapel kwam van de Maastrichtse architect Jean Huysmans. Kunstenaar Hubert Levigne verzorgde de inrichting en de bronzen letters voor de naamwand. Voor de bouw van de kapel werd een plateau in de helling van de Cauberg gegraven. Het monument werd op 18 mei 1958 onthuld door Frans Houben, gouverneur van Limburg, en ingezegend door Antonius Hanssen, bisschop van Roermond. In 1959 werd naast de kapel een carillon geplaatst. De klokken dragen de namen van de schenkers en van omgekomen Limburgse verzetsmensen. De aanvankelijk open kapel werd vanwege vernielingen eind jaren 80 voorzien van glaswanden (sinds eind jaren 90 van gehard glas). In 2003 werden nieuwe plaquettes in de kapel geplaatst, met namen van Limburgse verzetsmensen die in 1958 nog niet bekend waren. Beschrijving Het oorlogsmonument is een zeskantige kapel onder een leistenen puntdak. De gesloten muren zijn opgetrokken in kolenzandsteen. De kapel opent zich naar een plateau aan de voorzijde, dat wordt overdekt door een luifel. Op de marmeren achterwand van de kapel is boven een altaar een Mariafiguur geplaatst. Tegen de zijwanden zijn in brons de namen van de overledenen aangebracht, onder de tekst + GEVALLEN LIMBURGERS IN HET VERZET 1940 - 1945 + Naast de kapel is een bronzen carillon geplaatst, waarvan de klokken de namen dragen van de schenkers (Vincent - Simone) en omgekomen verzetsmensen: Leo Moonen, Jan Hendrikx, Sjeng Coenen, Joep Francotte, kapelaan Jac Naus, Jo Lokerman, Johan Guelen, Cornelis Krans en Harry Tobben. Bij de onthulling van een plaquette met deze namen bij het carillon gaf de historicus Fred Cammaert bij iedere naam een korte beschrijving. Op elke klok staat een dichtregel van Willem K. Coumans, tezamen: OVER DEZE DODEN NIETS DAN GOEDS:ZIJ RUSTEN IN DE ZACHTE AARDE,BEWAREN HUN STEMMEN IN MIJN LIEDEN ZIJN VAN VRIJHEID EN VERZET EEN TEKEN,WANT ZONDER HEN BESTAAT DE MENS EENVOUDIG NIET.DAAROM O MENSEN VAN DIT LANDLAAT DIE WOORDEN NOOIT VERBLEKENEN LAAT TOEKOMEN ZIJN RIJKEN WEES GETUIGE VAN MIJN ZINGENEN WEES DE MENS EEN MENS GELIJK Galerij Zie ook Lijst van oorlogsmonumenten in Valkenburg aan de Geul Lijst van weg- en veldkapellen in Valkenburg aan de Geul
Im Eiländchen

Das Naturschutzgebiet Im Eiländchen liegt auf dem Gebiet der Gemeinde Selfkant im Kreis Heinsberg in Nordrhein-Westfalen. Das Gebiet erstreckt sich nördlich von Schalbruch. Westlich, nördlich und östlich verläuft die Staatsgrenze zu den Niederlanden und südlich die Kreisstraße K 2. Südwestlich des Gebietes erstreckt sich das 32,2 ha große Naturschutzgebiet Hohbruch. Bedeutung Das etwa 44,4 ha große Gebiet wurde im Jahr 1980 unter der Schlüsselnummer HS-003 unter Naturschutz gestellt. Schutzziele sind die Erhaltung und Wiederherstellung von artenreichen Lebensgemeinschaften der Feuchtgebiete, insbesondere der Schilfbestände und extensiv genutzter Grünlandgesellschaften mit ihren seltenen und gefährdeten Insekten-, Amphibien- und Vogelarten. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Heinsberg Weblinks Einzelnachweise
Rodebach-Gangelt/Mindergangelt

Das Naturschutzgebiet Rodebach-Gangelt/Mindergangelt liegt auf dem Gebiet der Gemeinde Gangelt im Kreis Heinsberg in Nordrhein-Westfalen. Das Gebiet erstreckt sich südlich des Kernortes Gangelt und südwestlich von Mindergangelt, einem Ortsteil von Gangelt, entlang des Rodebachs. Am westlichen Rand des Gebietes verläuft die Landesstraße L 410 und am südlichen Rand die Staatsgrenze zu den Niederlanden. Bedeutung Das etwa 49,8 ha große Gebiet wurde im Jahr 2009 unter der Schlüsselnummer HS-008 unter Naturschutz gestellt. Schutzziele sind der Erhalt und die Optimierung eines locker durch Gehölzstrukturen gegliederten Feuchtgebiets mit ausgedehnten Nassweiden und Nassbrachen. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Heinsberg Einzelnachweise