NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Johannes Postkazerne

De Johannes Postkazerne is een kazerne op het militaire terrein nabij Havelte. De kazerne is genoemd naar de verzetsleider Johannes Post (oktober 1906 - juli 1944). Aan het eind van de oorlog zocht de Duitse bezetter naar een geschikt locatie voor een basis. Een bos- en heidegebied bij Havelte werd gedraineerd en door middel van bommen gerooid om als oefenterrein te dienen. Dit zou later het oefenterrein voor de kazerne worden. De Johannes Postkazerne is in 1952 gebouwd als Legerplaats Steenwijkerwold in de toenmalige gemeente Steenwijkerwold. Vanaf 1964 draagt de kazerne haar huidige naam. In de jaren negentig vond er een uitbreiding plaats. Daarvoor waren er ook Amerikaanse soldaten gelegerd in Darp. De kazerne is ook na de reorganisatie van kazernes in 2014 in gebruik gebleven. Tegenwoordig is het grootste gedeelte van de 43 Gemechaniseerde Brigade gelegerd in deze kazerne.
Broekhovense kerk

De Broekhovense kerk is een kerkgebouw te Tilburg dat zich bevindt aan de Broekhovenseweg. De kerk was tot 2023 onderdeel van parochie De Goede Herder, maar is in dat jaar aan de eredienst onttrokken. De kerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Goede Raad, werd ontworpen door Jan van der Valk en kwam gereed in 1913. De kerk is een kruising tussen een traditionele kruiskerk en een centraalbouw. Hoewel de bouwstijl vaak als neo-byzantijns wordt gekenschetst, is de kerk in feite een voor Nederland vroeg voorbeeld van expressionisme, een stijl die vooral tot uiting komt in het bovenste deel van de 45 meter hoge massieve vierkante toren. Kenmerkend is verder de centrale koepel die uitgevoerd is in gewapend beton. Aan de westzijde heeft de kerk een uitgebouwd portaal dat boven de ingang is versierd met een mozaïek. De trap naar dit hoofdportaal wordt geflankeerd door gemetselde beelden van leeuwen. In 1987 werd het interieur van de kerk ingrijpend verbouwd, zodat het gebouw tegenwoordig voor meerdere doeleinden kan worden gebruikt, zoals voor muziekuitvoeringen. Deze verbouwing had vooral betrekking op de sacristie en de zijkapellen. Hoewel de kerk tegenwoordig Broekhovense kerk wordt genoemd, was het na uitbreiding van de wijk Broekhoven de parochiekerk van alleen het noordelijke deel van de wijk, Broekhoven I genaamd. De kerken van Broekhoven II en III zijn inmiddels verdwenen. Per 1 juli 2023 is de kerk aan de eredienst onttrokken. De kerk is inmiddels geklasseerd als Rijksmonument. Zie ook Lijst van religieuze gebouwen in Tilburg
Rooms-katholieke begraafplaats Noordwijk

De Rooms-katholieke begraafplaats in de Nederlandse kustplaats Noordwijk, provincie Zuid-Holland, werd in 1884 gesticht op een terrein aan de Gooweg, naast de buitenplaats Calorama, precies op de plaats waar volgens de overlevering in 856 Sint Jeroen, patroonheilige van Noordwijk de marteldood zou zijn gestorven. Voor het geschikt maken van het terrein om er een begraafplaats te kunnen realiseren, werden - bij wijze van werkverschaffingsproject - honderd werklozen ingezet, die een dagloon ontvingen van 80 cent. De begraafplaats en bijbehorende kapel werden in 1889 in gewijd. Tussen hoofdingang en de kapel staat een halve cirkel van twaalf beuken, die de twaalf apostelen symboliseren. Daarbinnen bevinden zich het graf van de aan Sint-Jeroen gewijde Noordwijkse parochiekerk verbonden priesters. Rechts naast dit priestergraf vindt men het graf van de Italiaanse pedagoge Maria Montessori, die in 1952 te Noordwijk overleed. Het achthoekig mausoleum voor de in 1935 overleden tenor Jacques Urlus bevindt zich ten zuiden van het priestergraf. Op de begraafplaats bevinden zich ook enkele graven van en een monument voor de Zusters van Sint-Barbara, tertiaressen van Sint-Franciscus die zich in de late middeleeuwen in Noordwijk vestigden. Helemaal achter op de begraafplaats bevinden zich enkele graven van zusters franciscanessen van Heythuijzen die in de jaren twintig en dertig van de twintigste eeuw in Noordwijk werkzaam waren als verpleegsters. Het huisje bij het kerkhof, werd officieel in gebruik genomen als baarhuisje "Afscheidshuis Barbara", op 24 maart 2012. Het huisje staat er al sinds eind 19e eeuw.
Sint-Georgiuskerk (Bredevoort)

De Sint-Georgiuskerk is een neogotische kerk in het Gelderse Bredevoort. Het gemeentelijk monument is ontworpen door architect Alfred Tepe. Geschiedenis Na het beleg van Bredevoort en daaropvolgend de introductie van de reformatie in 1597 mochten de rooms-katholieke inwoners van Bredevoort geen kerkdiensten meer houden en maakten daarvoor een lange tijd gebruik van de Duitse Kruiskapel, net over de grens. In 1798 werd in Bredevoort weer een rooms-katholieke kerk gesticht. Het eerste kerkje stond tegenover de huidige kerk en was gelegen tussen de Koppelstraat en de Officierstraat. Het bestond uit twee huizen, waarvan de daken waren verwijderd, en vervolgens de muren opgehoogd. Het altaar was van baksteen, en alles werd wit geverfd om het gebouw een kerkelijke uitstraling aan te geven. In 1855 werd de kerk tot parochie verheven. De huidige kerk Onder pastoor Smorenburg werd een nieuwe kerk gebouwd. Deze had van de aartsbisschop opdracht daartoe gekregen. Van de gemeente Aalten had de parochie het Bastion Ossenkop deels (1420 vierkante meter) gekregen, inclusief het stuk gracht en kade eromheen. De resterende 1420 vierkante meter moest worden gekocht voor de prijs van 795,20 gulden. Het eerste ontwerp voor Bredevoort was dat van Pierre Cuypers naar voorbeeld van de Ruurlose kerk. Het ontwerp van Alfred Tepe uit 1874 werd uiteindelijk uitgevoerd. Voor de bouw van de kerk waren 230.000 stenen en 150 mud kalk nodig. De eerste 100.000 stenen kwamen uit het Duitse Barlo, deze werden op kruiwagens aangevoerd door de parochianen uit Barlo die op deze wijze hun verbondenheid met de Nederlandse katholieken wilden tonen. De resterende stenen werden waarschijnlijk op de steenoven in de Haart gebakken. De werkzaamheden begonnen in 1875 en al op 3 oktober 1876 werd de kerk ingewijd door pastoor Smorenburg en in gebruik genomen. Het oude kerkje werd daarop afgebroken en de grond verkocht. Renovatie Onder pastoor Mulder werden in 1897 de nodige renovatiewerkzaamheden uitgevoerd en werd de kerk uitgevoerd met een uurwerk en drie klokken. In 1898 werd door Felice Monasso uit Bocholt een terrazzovloer gelegd en werden de muren beschilderd door Muermans en zoon uit Roermond. Zij schilderden onder andere een voorstelling van Christus en de apostelen in de Hof van Olijven. Locatie Nadat de vestingwerken van Bredevoort in de negentiende eeuw voor een groot deel werden geslecht werd op de Courtine tussen twee bastions de Sint-Georgiuskerk gebouwd, waardoor deze kerk nog altijd wat hoger staat dan de omringende straten.
Heilige Luciakerk (Mierlo)

De Heilige Luciakerk is de enige kerk in Mierlo en de parochiekerk van de Heilige Luciaparochie, een parochie die bestond uit het dorp Mierlo. De kerk is gewijd aan Lucia van Syracuse. Per 1 januari 2015 is de Luciaparochie opgegaan in de parochie Heilige Nicasius. Dit is een parochie die de oude parochies uit Geldrop, Heeze, Leende, Mierlo en Sterksel omvat. Geschiedenis De middeleeuwse kerk dateerde uit 1496. Ze werd in 1648 overgenomen door de hervormden en in 1814 kregen de katholieken hem weer terug. Ze werd echter na enige tijd te klein bevonden. In 1856 werd daarom begonnen aan de bouw van een nieuwe kerk. Deze werd geopend op 1 november 1858, met Allerheiligen, maar pas in 1859 was de kerk volledig voltooid. De kerk is ontworpen door de architect Hendrik Jacobus van Tulder, die ook vele andere kerken in Zuidoost-Brabant heeft ontworpen. Binnenin de huidige toren zijn nog overblijfselen van de oorspronkelijke gotische toren te vinden. Ook is er nog een klok uit 1414, waarschijnlijk gegoten door Jan van Venlo. De twee andere klokken zijn uit 1953 en gegoten door Klokkengieterij Eijsbouts. Literatuur Th. de Groof, 2008, 150 jaar Heilige Luciakerk Externe link Officiële website van de parochie Nicasius
Tolhuis (Gorinchem)

Het Tolhuis in de stad Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is een historisch bouwwerk uit 1598. Het Tolhuis bevindt zich aan het einde van de Molenstraat op het zuidelijkste bastion van de vestingstad. Sinds 1869 is het tolhuis in gebruik als artilleriekazerne. Daarna heeft het bouwwerk diverse functies vervuld; bibliotheek, leeszaal en arbeidsbureau. Het bouwwerk is een rijksmonument. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 16657
Stefanuskerk (Westerbork)

De Stefanuskerk is een gotische kerk in de Drentse plaats Westerbork. In 1206 wordt de capella de Burch genoemd die dan onder de kerk van Beilen valt. Later wordt deze kapel een zelfstandige parochiekerk. De kerk van Westerbork werd gebouwd in het begin van de 15e eeuw, als opvolger van een houten voorganger. De toren is al eerder gebouwd. Het onderste deel van de toren dateert uit de 13e eeuw. Later, in 1778, is het bovendeel van de toren gebouwd. De kerk werd gewijd aan de martelaar Stefanus, net als de moederkerk te Beilen. Na de overdracht van de kerk rond 1600 aan de protestanten raakte deze naam wat in de vergetelheid. Sinds 2007 draagt de kerk weer officieel de naam Stefanuskerk. De avondmaaltafel is vervaardigd in de 17e eeuw en de preekstoel in 1778. Het orgel is in 1726 door Christian Müller en Johann Michael Schwartsburg gebouwd voor de Sint-Martinuskerk van Beetgum. Toen Petrus van Oeckelen voor die kerk een nieuw orgel bouwde, verplaatste hij het oude instrument in 1862 naar Westerbork. In de kerk bevinden zich diverse schilderijen van Reinhart Dozy, die in het nabijgelegen Elp van 1939 tot zijn overlijden in 1947 woonde. Hij schilderde de kerkgang van vrouwen in Drentse klederdracht. Valkengeld Zowel het zegel van de kerk als het wapen van de voormalige gemeente Westerbork bevatten een witte valk. Dit is een verwijzing naar het zogenaamde valkengeld dat de kerk van Westerbork samen met de moederkerk in Beilen jaarlijks moest betalen voor de afdracht van een witte valk aan de bisschop van Utrecht.
Spoorbrug over de Linge

De Spoorbrug over de Linge is een brug over de Linge in de spoorlijn Utrecht - Boxtel tussen Tricht en Geldermalsen. Aan de oostzijde van de brug is ook een fietsgedeelte, het Trichtsevoetpad. Historie De oorspronkelijke boogbruggen, gebouwd rond 1868 tijdens de aanleg van de spoorlijn, overspanden niet alleen de Linge maar ook een deel van de uiterwaarden van deze rivier. Op 17 april 1945 werden deze bruggen door de Duitse bezetters opgeblazen. Treinverkeer via een van de belangrijkste spoorverbindingen tussen Midden- en Zuid-Nederland was daardoor niet meer mogelijk. Tweede Wereldoorlog Door de ijzer- en metaalschaarste vlak na de Tweede Wereldoorlog moesten noodvoorzieningen worden getroffen om het spoorverkeer weer op gang te brengen. In de zomer van 1945 werd de vernielde brug vervangen door noodbruggen. Definitief herstel werd mogelijk toen in 1946 twee van de vier brugdelen uit Eygelshoven beschikbaar kwamen. Deze brugdelen, afkomstig van de brug in de lijn Schaesberg - Kerkrade over de lijn Schaesberg - Herzogenrath waren beschikbaar nadat deze in 1944 getroffen dubbelsporige lijn slechts enkelsporig werd hersteld. Hoewel ook deze brug door de terugtrekkende Duitsers was opgeblazen bleken de verschillende brugdelen slechts lichte schade opgelopen te hebben. Omdat met slechts twee delen niet de gehele brug kon worden hersteld werd een deel van de oorspronkelijke brug vervangen door een dijklichaam. De oude brugpijlers werden daarbij tot op maaiveldniveau afgebroken en liggen nog steeds in het dijklichaam. Vernieuwing in 2010 In de periode van vrijdagavond 16 tot en met donderdagmorgen 22 juli 2010 kwam na bijna 65 jaar het einde voor deze Limburgse bruggen. In opdracht van ProRail werden in een 124-urige buitendienststelling de twee stalen vakwerkbruggen in vier moten uitgehesen, en daarna de elders op het emplacement van Geldermalsen voorgebouwde betonnen elementen op hun plaats geschoven. Er is overwogen een deel van de vakwerkbruggen te bewaren in het Spoorwegmuseum, maar het transport naar Utrecht bleek te duur. De bouw van de nieuwe brug werd uitgevoerd door aannemer Heijmans uit Rosmalen terwijl spooraannemer BAM Rail verantwoordelijk was voor het leggen van de sporen op de nieuwe brug alsmede enkele aanpassingen aan de wissels op het emplacement van Geldermalsen. De kosten van het project worden geschat op 17 miljoen euro. Een van de redenen voor de nieuwe spoorbrug was een reductie in trillingen en geluidsoverlast. Referenties
De Levensbron (Puttershoek)

De Levensbron is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente te Puttershoek, gelegen aan de Sportlaan. Geschiedenis Het kerkgebouw heeft een relatief korte geschiedenis, aangezien het tussen 2012 en 2013 gebouwd is, omdat het voormalige kerkgebouw te klein werd voor het aantal leden van de Gemeente. Het oude gebouw had geen plaats meer voor de (minstens) 270 leden. Het nieuwe kerkgebouw heeft vier zalen, waarin plaats is voor driehonderd leden. Gebouw De grond, de bouw van het kerkgebouw en het orgel kostten bij elkaar circa €2.250.000. Er is 3500 m² grond gebruikt voor de bouw van de kerk. De kerktoren is niet uitgerust met kerkklokken, om de inwoners van de Grienden niet tot last te zijn. Het orgel van de Gereformeerde kerk in Puttershoek is gemaakt door de Haarlemse firma Flentrop, waarna het in 1971 in de inmiddels gesloten (2007) Erlöserkirche in Hamm, Duitsland werd geplaatst. Toen de kerk in 2007 werd gesloten, kocht Orgelmakerij Steendam uit Roodeschool het orgel op. Flentrop kocht het orgel over en plaatste het in de nieuwe Gereformeerde kerk in Puttershoek.
Monument Noordoostpolder

Het Monument Noordoostpolder, doorgaans Ketelhuisje genoemd, is een kunstwerk in de openbare ruimte aan de A6, net voorbij de Ketelbrug in de Noordoostpolder. Het kunstwerk is een ontwerp van de Twentse architecten Frank Bolink en Gerard Koopman (Koopman & Bolink). Het is een bakstenen huisje met een oppervlakte van 3 bij 8 meter, zonder ramen en deuren, gemetseld in rode baksteen en in baksteenkleur gevoegd. De aluminium rookpluim uit de schoorsteen fungeert als windvaan. Het scheepje op de rookpluim vaart op de voormalige waterhoogte tegen de wind in. Dit symboliseert het schijnbaar onmogelijke karwei om uit zee een stuk land te maken. In 2010 werd aan de andere kant van de Noordoostpolder een tweede kunstwerk geplaatst van het duo, genaamd Boothuis. Het heeft een zelfde thematiek en vorm, maar verschilt in materiaalgebruik.
De Vos (molen)

De Vos of Heense Molen is een ronde stenen grondzeiler uit 1714. De molen bevindt zich aan de Rijksweg 51 in het gehucht Heense Molen, dat tegenwoordig deel uitmaakt van Nieuw-Vossemeer (gemeente Steenbergen). De molen heeft tot 1961 op windkracht gemalen en is in 1979 aangekocht door de toenmalige gemeente Nieuw-Vossemeer, die hem heeft laten restaureren. Na gemeentelijke herindelingen is de korenmolen eigendom van de gemeente Steenbergen geworden. De molen is op gezette tijden voor bezichtiging geopend. In de molen bevinden zich 2 koppel 17der kunststenen.
Verzorgingsplaats Bunderneuland

Verzorgingsplaats Bunderneuland is een Duitse verzorgingsplaats langs de Nederlandse autosnelweg A7 Zaandam-Bad Nieuweschans na afrit 49 in de Duitse gemeente Bunde. Het is de laatste verzorgingsplaats voordat de A7 overgaat in de A280. De verzorgingsplaats ligt echter op Duits grondgebied, doordat de grens tussen de weg en het Duitse tankstation doorloopt. Komt men dus vanuit Groningen en bezoekt men deze verzorgingsplaats, dan wordt de grens maar liefst drie keer over gestoken. De daadwerkelijke grensovergang volgt ongeveer 400 meter verderop. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van OK aanwezig, waar vroeger zowel het restaurant als het tankstation van Score waren. Aan de andere zijde van de snelweg is de verzorgingsplaats Poort van Groningen gelegen.
Aalstermolen

The Aalstermolen (English: Aalster Mill) is a windmill located on the Raadhuisstraat 28A in Aalst, Waalre, in the province of North Brabant, Netherlands. Built in 1904 on an artificial hill, the windmill functioned as gristmill. The mill was built as a tower mill and its sails have a span of 25.70 meters. The mill has been a national monument (nr 38186) since 15 May 1968. History Built in 1904, the mill was originally in private ownership until being sold to an investment company in 1934. The mill burned down in 1936 but was immediately rebuilt, using material from a neighbouring mill that was being demolished. In 1955 it was bought by the Van Stekelenburg family. Shortly after it went out of use as a gristmill and the mill came into disrepair. In 1986 the mill was restored, until in 2001 it was once again put out of service. Gallery of images See also Other mills in North Brabant: Molen van Aerden, in Nispen, Roosendaal Watermill at Opwetten, in Nuenen, Gerwen en Nederwetten References
Aalstermolen

De Aalstermolen is een ronde stenen molen uit 1904 in Aalst (gemeente Waalre), in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Sinds 1968 is het een Rijksmonument. Het is een beltmolen die in gebruik is geweest als korenmolen en ook wel voor veevoer. De boeren hoefden daardoor niet meer naar de Genneper Watermolen te gaan, wat een moeizaam transport over een zandweg betekende. In het bezit van een particulier, werd de molen in 1934 verkocht aan een investeringsmaatschappij in onroerend goed. In 1936 brandde de molen uit, maar werd onmiddellijk herbouwd onder leiding van Chr. van Bussel. De roeden, de as en het kruiwerk waren afkomstig van de gesloopte Molen van Boom te Maasniel. Het Eindhovensch Dagblad was in 1937 juichend:De molen te Aalst is wel heel modern met zijn van de motorische malerijen afgesnoepte verbeteringen, zijn stalen koning, ijzeren steunbalken en spoorwiel, zijn elevator, de ligging van de maalstoelen in den vloer van den maalzolder, en een mengmachine. Alles is licht en ruim in dezen beltmolen. Eén man kan het geheele werktuig bedienen! De efficiency is in dezen molen wel zoo hoog mogelijk opgevoerd. Elk deel wordt door windkracht aangedreven.Vaak wordt verondersteld dat de Aalstermolen de eerste met het stroomlijnsysteem-Van Bussel was, maar het was iets eerder toegepast op de beltkorenmolen in Budel, de latere Zeldenrust. Aspecten van het systeem waren bovendien al eerder uitgeprobeerd. In 1986 werd dit systeem vervangen door het Oudhollands wiekenkruis, wat niet de originele situatie was. In 1955 kwam de molen weer in particulier bezit. De nieuwe eigenaar was de molenaarsfamilie Van Stekelenburg. Het duurde echter niet lang of de molen werd buiten bedrijf gesteld waarop het verval intrad. In 1986 werd de molen gerestaureerd, maar in 2001 werd ze opnieuw buiten werking gesteld. In 2017 werd de molen met subsidie van het Rijk en de provincie Noord-Brabant weer draaivaardig gemaakt, waarbij het Van Bussels-systeem weer aangebracht werd. Op 12 december 2017 overleed eigenaar Ferdi van Stekelenburg. Deze molenaarsfamilie (ook zijn vader) heeft lang de molen in beheer gehad. In 2018 zijn winkel, woonhuis, molen en tuin van eigenaar veranderd.
Theodorushaven

De Theodorushaven is een haven- en industrieterrein ten noordwesten van Bergen op Zoom. Het terrein is 300 ha groot en gelegen in de Theodoruspolder, die in 1786 werd drooggelegd. Van 1959 tot 1964 werd de Theodorushaven aangelegd. Via de Burgemeester Peterssluis staat de haven rechtstreeks in verbinding met het Schelde-Rijnkanaal, waardoor zeeschepen met een diepgang tot 4,5 meter de haven kunnen bereiken. Het bedrijventerrein is ook via de weg bereikbaar. Ten zuiden van de Theodorushaven ligt het bedrijventerrein Noordland. Dit gebied is in de jaren '70 ingepolderd. Op het bedrijventerrein heeft zich een aantal grootschalige bedrijven gevestigd, te weten: General Electric Plastics in 1971, tegenwoordig SABIC Innovative Plastics. Cargill in 1979. Nuplex, een fabriek van kunstharsen. Lamb Weston Meijer, een verwerker van aardappelen waaronder diepvriesproducten, met 180 medewerkers. Waco Lingen Beton. Zand- en Grindhandel Bergen op Zoom, een onderdeel van het De Hoop-concern. Markizaat Container Terminal, in 2007 Nijpels Meubelen, een voormalige meubelfabriek met tot ongeveer 100 medewerkers in 1969 In 2018 ging dit bedrijf failliet. In totaal zijn er op de terreinen Theodorushaven en Noordland zo'n 120 bedrijven gevestigd en werken er 5000 mensen.
Krabbersplaat

Krabbersplaat is een buitendijks gelegen bedrijventerrein in de Nederlandse plaats Enkhuizen. Het terrein ligt aan het Markermeer, net ten zuiden van de Krabbersgatsluizen. Vanwege de buitendijkse ligging bevindt zich op het terrein ook veel watergebonden bedrijvigheid, zoals scheepswerven voor motor- en zeiljachten en bedrijven die gebruikmaken van de mogelijkheid schepen direct te laden en te lossen. Begin jaren 80 werd door toenmalig minister van milieu Pieter Winsemius de mogelijkheid geopperd tijdelijk radioactief afval op te slaan op het terrein. Het ging daarbij om afval dat niet langer in zee mocht worden gestort. Noten
Molslaan 104 (Delft)

Het pand aan de Molslaan 104 is een van de oudste panden van de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het pand zou rond 1465 zijn gebouwd als gasthuis voor daklozen. In de 16e eeuw werd gebouwd aangeduid als het Heilige Geesthuis en diende als huisvesting van daklozen. Het is een van de weinige gebouwen die bij de stadsbrand van 1536 gespaard zijn gebleven. Vanaf 1578 was het voorste gedeelte - aan de Molslaan - in gebruik als stadstimmerwerf en vanaf 1579 als vondelingenhuis. In 1676 werd het achterste deel - dat grensde aan de Burgwal - een stadsleenbank. Sinds 1978 is het pand in gebruik als restaurant (Stadsherberg 'De Mol'). In de rijksmonumentenregistratie is het huis onder nummer 11927 omschreven onder het gezamenlijk adres Maria Gouweloospoort 5/7, Molslaan 104 als Pakhuis (XVI) met puntgevel, waarin natuurstenen waterlijsten en een getoogde poort in natuurstenen omlijsting.
Nederlands Hervormde kerk (Maasdam)

De Nederlands Hervormde kerk is een kerkgebouw in Maasdam, gelegen aan de Raadhuisstraat. Het pastorie (een rijksmonument) en de begraafplaats liggen naast de kerk. Geschiedenis Toen in 1270 de Maas werd afgedamd en de Binnenbedijkte Maas ontstond, ontstond het dorp Maasdam op die plek. Ten tijde van de Sint-Elisabethsvloed van 1421 stond er in Maasdam een kapel. In die vloed ging Maasdam verloren en werd later weer opgebouwd. In 1427 werd er een kerk gebouwd op de plek waar de huidige Hervormde kerk staat. Deze kerk werd in 1666 vernieuwd, maar de toren van de kerk bleef. In 1790 werd de toren afgebroken en werd er een dakruiter gebouwd. Tussen 1870 en 1871 werd de kerk opnieuw opgebouwd, maar de huidige dakruiter en het gedeelte kerk daaronder bleef staan. In 1966 werd er een kerkplein ter vervanging voor het grindpad aangelegd en in 1991 werd de dakruiter gerestaureerd. Kerkklok Zoals bij veel kerken werd de kerkklok in beslag genomen door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog. In 1948 kwam er een nieuwe, met de tekst: De doden beween ik, de levenden roep ik tot God