NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Joodse begraafplaats (Kolham)

De Joodse begraafplaats aan de Knijpslaan te Kolham was eigendom van de Joodse gemeente van Hoogezand-Sappemeer. Reeds aan het begin van de 18de eeuw vestigden zich hier de eerste Joden, maar pas in 1810 kregen ze een eigen synagoge in de Kalkwijk. De gemeente begroef haar doden in Farmsum of Groningen, maar er ontstonden problemen toen de Joodse gemeente van Hoogezand-Sappemeer niet altijd op tijd betaalde en zelfs een keer een lichaam naar Groningen stuurde, zonder dat men daar van wist. De Joodse gemeente was al lang op zoek naar een eigen begraafplaats en vond deze in 1836 in Kolham. In 1878 kwam op de begraafplaats een metaheerhuis te staan, maar dat was 50 jaar later zo bouwvallig geworden, dat het moest worden afgebroken. Op de begraafplaats ligt nog een steen met de inscriptie "Klein en groot zijn daar gelijk, de slaaf is vrij van zijn heer" (Job 3,19). Hoogstwaarschijnlijk was deze steen ingemetseld in het metaheerhuisje. Op de begraafplaats staan 140 zerken, maar er zijn ten minste 194 graven bekend. In de vroegste jaren van de begraafplaats werd veel gebruikgemaakt van houten grafmonumenten. Deze zijn binnen een paar jaar verteerd. Ook de administratie van de begraafplaats is verloren gegaan. Na de Tweede Wereldoorlog werd de gemeente bij Groningen gevoegd. De plaatselijke overheden van Hoogezand-Sappemeer en Slochteren verzorgen het beheer van de Joodse begraafplaats in Kolham. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Regte Heide

De Regte Heide is een heidegebied van Brabants Landschap ter grootte van 250 hectare in de gemeente Goirle. Het ligt ten zuiden van Tilburg in de provincie Noord-Brabant tegen de grens met België. Samen met andere gebieden vormt het een aaneengesloten natuurgebied van 876 hectare dat bestaat uit heide, moerassige beekdalen en loof- en naaldbossen. Geschiedenis Op de Regte heide is een zevental goed zichtbare grafheuvels uit de Midden-Bronstijd (2000-700 v.Chr.) te vinden. In 1935 zijn hier opgravingen verricht, waarbij grafgiften werden gevonden zoals strijdbijlen, polsbeschermers, stenen dolken, knopen en kralen. Restauratie van de heuvels vond plaats in 1998 en 1999. Vijf er van werden van een palenkrans voorzien. In 1909 werd de Regte Heide aangekocht door de gemeente Tilburg, die het in het jaar daarna verhuurde aan het ministerie van Oorlog voor het houden van militaire oefeningen. Tot in de jaren 1990 van de twintigste eeuw werd het terrein voor dit doel gebruikt. De laatste jaren voornamelijk als landingsplaats voor oefenende parachutisten. In 1990 werd het gebied aangekocht door de stichting Het Brabants Landschap. Geologie De Regte Heide is een hoger gelegen zand/grind formatie, gevormd in het Pleistoceen door voorlopers van Rijn en Maas. Het gebied wordt begrensd door relatief diepe beekdalen. Aan de westzijde is dit het beekdal van de Oude Leijen aan de oostzijde dat van de Poppelsche Leij. Natuur De vrij heuvelachtige heide kent zowel hoge en droge plekken met uitzichten als natte plekken. Onderdeel van het reservaat is het beekdal van de Oude Leij, het Riels Laag, dat over een grote lengte direct aan de heide grenst en mooie overgangen vormt. Het hoogteverschil kan tot 5 meter bedragen. Op natte plaatsen groeien zonnedauw, klokjesgentiaan, moeraswolfsklauw en beenbreek. Er zijn 28 soorten dagvlinders geteld. Belangrijke vlindersoorten zijn heideblauwtje, gentiaanblauwtje, groentje en bont dikkopje. Broedvogels zijn onder meer wulp, roodborsttapuit en veldleeuwerik. De klapekster overwintert er. In 2009 en 2010 zijn gefokte korhoenderen losgelaten op de heide. Wegens gebrek aan succes, veel vogels stierven al enkele weken na het uitzetten, is het herintroductieproject in 2011 door Brabants Landschap beëindigd. Omgeving De heide sluit in het zuiden aan op de natuurgebieden Halve Maan en Ooijevaarsnest, en Nieuwkerk, in het westen ligt het Riels Laag en landgoed Brakelse Heide. Toegankelijkheid In het gebied zijn wandelingen uitgezet. Externe link De Regte Heide op de website van Het Brabants Landschap
Zweefvliegveld Malden

Zweefvliegveld Malden is gelegen in de bossen van Maldens Vlak tussen Nijmegen, Malden, Mook en Groesbeek in Nederland. De belangrijkste gebruikers van het zweefvliegveld zijn de Nijmeegse Aeroclub (NijAC), opgericht in 1954 en NSA Stabilo, de Nijmeegse studenten zweefvliegvereniging. Het vliegveld heeft twee banen, die haaks op elkaar staan, zodat er in vier verschillende richtingen kan worden gestart en geland. Bij het zweefvliegveld ligt een restaurant genaamd Boscafé de Zweef.
Sint-Bavokerk (Raamsdonk)

De Sint-Bavokerk is de katholieke parochiekerk van Raamsdonk. Architect was Carl Weber. Ze stamt uit 1889 en is gelegen aan Kerkplein 2. Geschiedenis De Raamsdonkse katholieken raakten hun Lambertuskerk definitief kwijt in 1609. Zij konden pas vanaf 1690 gebruikmaken van een schuurkerk in de Waspikse buurtschap Benedenkerk. In 1787 mochten zij ook in Raamsdonk een schuurkerk inrichten. Deze bevond zich aan de Bergenstraat en ze was gewijd aan Sint-Bavo. Hoewel de katholieken in 1798 nog een poging deden hun oude Lambertuskerk terug te krijgen, werd dit niet gehonoreerd. Wél kregen zij een financiële schadeloosstelling. Op 18 april 1888 begon men met de bouw van de nieuwe Sint-Bavokerk, die op 16 september 1889 werd ingewijd. In 1969 werden verlichte wijzerplaten op de koepel aangebracht en van 2010 - 2011 werd de kerk ingrijpend gerestaureerd. Gebouw De Sint-Bavo werd ontworpen door architect Carl Weber en geldt als een hoogtepunt in zijn oeuvre. Het betreft een kruisbasiliek in neoromanogotische stijl. Kenmerkend is de hoge koepel die enigszins disproportioneel aandoet. Dit is te wijten aan het feit dat de twee westtorens, waarin oorspronkelijk was voorzien, door geldgebrek nimmer zijn afgebouwd. De kerk bezit een verguld koperen monstrans uit de 17e eeuw. Er zijn twee orgels: een Pels-orgel uit 1930 en een Verschueren-orgel uit 1986. Afbeeldingen Externe link ReliWiki
Andreaskerk (Katwijk aan Zee)

Die Andreaskerk (auch: Oude Kerk; Alte Kirche) ist eine spätgotische evangelisch-reformierte Pfarrkirche in Katwijk aan Zee, einem Ortsteil von Katwijk (Provinz Südholland) in den Niederlanden. Die reformierte Kirchengemeinde gehört zur Protestantischen Kirche in den Niederlanden und das Kirchenschiff sowie der Turm der Kirche sind als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die bis zur Reformation unter dem Patrozinium des Apostels Andreas stehende Kirche entstand nach 1461 in spätgotischen Formen als Kreuzkirche, wobei das wuchtige Querhaus die Länge von Langhaus und Chor besitzt. 1572 wurde das Gotteshaus im Zuge des Achtzigjährigen Krieges durch spanische Truppen in Brand gesetzt. Erst 1709 war die Kirche wieder vollständig hergestellt. 1923–25 wurden das Querhaus und der dreiseitig geschlossene Chor neu aufgemauert. 1942 legten deutsche Besatzungstruppen die oberen Stockwerke des Kirchturmes nieder, der nach dem Krieg 1953 seine heutige Gestalt erhielt. Ausstattung Die Orgel wurde 1995 durch die Orgelbaufirma J. L. van den Heuvel erbaut. Das Schleifladen-Instrument hat 25 Register auf zwei Manualwerken und Pedal. Die Spieltrakturen sind mechanisch, die Registertrakturen sind elektrisch. Koppeln: II/I, I/P, II/P Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zuid-Holland. Zeist 1985, S. 332f. Einzelnachweise Weblinks
Bushuissluis

De Bushuissluis (brug 224) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Sluis staat hier voor stenen brug; er heeft hier geen sluis gelegen. Ze overspant de Kloveniersburgwal en verbindt zo de Oude Hoogstraat met de Nieuwe Hoogstraat. Het is de noordelijkst gelegen brug over de Kloveniersburgwal voordat ze (richting noorden) onder de Nieuwmarkt duikt en daarna verder gaat als Geldersekade. De brug wordt (behalve aan de zuidwestkant) omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten, waar van het Trippenhuis het bekendst is. Er ligt hier al eeuwen een brug. Pieter Bast tekende in zijn kaart van 1599 hier al een ophaalbrug in. De kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 laat een juistere positie van de brug zien ten opzichte van de Zuiderkerk en haar begraafplaats. De brug voert dan over de Oude Cingel en ligt tussen de Oude en Nieuwe Hoogh-straet. Die ophaalbrug moet al snel daarna vervangen zijn, kunstschilder Jan van Kessel documenteerde rond 1672 een welfbrug met vijf bogen, waarvan de vier aan de zijkant al dienden tot opslag. Hij legde de brug vast toen hij een schilderij maakte van de naamgever van de brug: het Bushuis, een wapenopslagplaats van de gemeentelijke schutterij. Die welfbrug werd rond 1802 vervangen door een brug met maar een doorvaart, getuige een bouwtekening in het bezit van Beeldbank Amsterdam. Die hoge brug werd rond 1890 weer onderwerp van gesprek, men wilde een lagere brug of indien mogelijk demping van de burgwal tussen Nieuwmarkt en de Hoogstraten. Enkele raadsleden drongen aan op een spoedige verlaging en verbreding toen eenmaal de demping van tafel was. Anderen meldden dat snelheid hier niet aan de orde was, want bouwwerkzaamheden hier waren niet mogelijk in verband met de grondige verbouwing van het Bushuis/Oost-Indische Huis. Pas in mei 1892 volgde de aanbesteding voor de benodigde materialen voor deze en drie andere bruggen en het verlagen en verbreden van brug 224. De werkzaamheden werden begeleid door de stadsingenieur. Er moesten sloopwerken aan te pas komen, die het verkeer hier danig verstoorden; voetgangers konden gebruik maken van een noodbrug. Er kwam toen een standaardmodel van een ijzeren liggerbrug. Die brug hield het net geen eeuw uit. Bij een grootscheepse aanpak van de Oude en Nieuwe Hoogstraat in de periode 1983-1985 werd ook de brug wederom vernieuwd. Het was destijds de vraag of de brug daarbij weer haar oude welfvorm kreeg of dat men koos voor het ontwerp uit 1892. Men besloot deze brug in de vorm van de brug van 1892 te laten, maar zij kreeg daarbij wel de moderne bouwmiddelen mee.
Lüntener Fischteiche

Die Lüntener Fischteiche sind ein etwa 100 ha großes Naturschutzgebiet auf dem Stadtgebiet von Vreden im Kreis Borken in Nordrhein-Westfalen. Lage, Ökologie Die Lüntener Fischteiche liegen bei Lünten, einem Dorf nordwestlich von Vreden. Sie waren ursprünglich ein angestauter Heideweiher. Hier wurde bis 1952 intensive Fischzucht betrieben. Die Teiche wurden 1958 unter Schutz gestellt. Das Naturschutzgebiet liegt unmittelbar an der deutsch-niederländischen Grenze. In den weitläufigen Kiefernwäldern sind Reste der früheren Moor- und Heidelandschaft erhalten geblieben. Es gibt hier sogar einige alte Wacholderbäume. Im Heideweiher lassen sich viele seltene Pflanzenarten finden, als Beispiele seien hier das Sumpf-Johanniskraut, der Sumpf-Bärlapp und der kleine Wasserschlauch genannt. Außerdem ist der Teich der Lebensraum vieler Tierarten. Die Krickente und der Zwergtaucher leben hier. Das Naturschutzgebiet ist Teil des EU-Vogelschutzgebiets „Moore und Heiden des westlichen Münsterlandes“. Tourismus Am westlichen Rand des größeren Teichs befindet sich eine kleine Aussichtsplattform (), auf der man einen guten Blick über den Teich und das Ufergebiet hat. Durch das Naturschutzgebiet führt ein Bohlenweg, der jedoch nicht mit dem Fahrrad befahren werden darf. Die Lüntener Fischteiche sind an das Radverkehrsnetzes NRW angebunden (Waben 55 und 261). Auch die Flamingoroute führt hier vorbei, eine Themenroute der Radregion Münsterland. Die Lüntener Fischteiche liegen weiterhin an der grenzüberschreitenden Radroute 8-er de grens. Der Knotenpunkt 99 und damit der Anschluss an das niederländische Knotenpunktsystem liegt nordwestlich des Naturschutzgebiets direkt auf der niederländisch-deutschen Grenze. Etwas weiter westlich schließen sich die beiden Naturschutzgebiete Lüntener Wald und Ammeloer Venn an. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Borken Liste der FFH-Gebiete in Nordrhein-Westfalen Weblinks Naturschutzgebiet „Lüntener Fischteiche“ (BOR-034) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Natura-2000-Gebiet: „Lüntener Fischteich u. Ammeloer Venn (FFH-Gebiet)“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Lüntener Fischteich / Lüntener Wald (NaTourZeit). (PDF) Landesanstalt für Ökologie, Bodenordnung und Forsten NRW, abgerufen am 24. April 2011 (einschließlich Ammeloer Venn.). Einzelnachweise
Lüntener Wald

Der Lüntener Wald ist ein etwa 110 ha großes Naturschutzgebiet auf dem Stadtgebiet von Vreden im Kreis Borken in Nordrhein-Westfalen. Lage, Ökologie Der Lüntener Wald liegt zwischen Ammeloe und Lünten im Münsterland, direkt an der Grenze zu den Niederlanden. In diesem größeren Waldgebiet sind Reste der früheren Moor- und Heidelandschaft erhalten geblieben. Der Wald ist von mehreren, teils sehr tiefen Entwässerungsgräben durchzogen und wird von Kiefern dominiert. Es wächst hier außerdem die Besen- und Glockenheide. Der Wald ist der Lebensraum vieler Tierarten, zum Beispiel lebt der Moorfrosch hier. Südlich des Naturschutzgebiets schließt sich die Fläche eines ehemaligen Munitionsdepots der Bundeswehr an. Seit 2016 ist sie Eigentum der DBU Naturerbe GmbH. Die Fläche soll durch gezielten Waldumbau und durch eine natürliche Entwicklung langfristig wieder in einen naturnahen Wald überführt werden. Aufgrund der langjährigen Nutzung als Munitionsdepot konnten sich hier viele störungsempfindliche Arten ansiedeln. Das Gebiet ist eingezäunt und aus Sicherheitsgründen öffentlich nicht zugänglich. Das Naturschutzgebiet ist Teil des EU-Vogelschutzgebiets „Moore und Heiden des westlichen Münsterlandes“. Tourismus Der Lüntener Wald ist an das Radverkehrsnetzes NRW angebunden (Wabe 55). Auch die Flamingoroute führt hier vorbei, eine Themenroute der Radregion Münsterland. Der Lüntener Wald liegt weiterhin an der grenzüberschreitenden Radroute 8-er de grens. Der Knotenpunkt 99 und damit der Anschluss an das niederländische Knotenpunktsystem liegt nordöstlich des Naturschutzgebiets direkt auf der niederländisch-deutschen Grenze. Westlich des Lüntener Walds befindet sich das Naturschutzgebiet Ammeloer Venn, östlich schließt sich das Naturschutzgebiet Lüntener Fischteiche an. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Borken Liste der FFH-Gebiete in Nordrhein-Westfalen Weblinks Naturschutzgebiet „Lüntener Wald“ (BOR-058) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Natura-2000-Gebiet: „Lüntener Fischteich u. Ammeloer Venn (FFH-Gebiet)“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen, auch der Lüntener Wald gehört zu diesem Natura2000-Gebiet. Lüntener Fischteich / Lüntener Wald (NaTourZeit). (PDF) Landesanstalt für Ökologie, Bodenordnung und Forsten NRW, abgerufen am 22. Dezember 2017 (deutsch, einschließlich Ammeloer Venn.). Einzelnachweise
DZC '68

DZC '68 is an amateur football club based in Doetinchem, Netherlands. It was formed on 1 May 1968, and they play their home games at Sportpark Zuid. They play in yellow jerseys with blue shorts and blue socks. DZC '68 has produced multiple players who have played professional football, including Luuk de Jong, Siem de Jong, Caner Cavlan, Remy Raterink and Cihan Yalcin. Scott Calderwood is a former manager. Siri Worm started her international career on DZC boys' teams. History In 2008 DZC '68 played a match against Aberdeen, where the Scottish side beat DZC '68 5–0. At the time Jimmy Calderwood was manager of Aberdeen and Scott Calderwood was manager of DZC '68. In 2010 DZC '68 played its neighbors De Graafschap for the last time, losing 4–0. In 2010, DZC was promoted to the Eerste Klasse. In 2012, it was relegated from the Eerste Klasse in Dutch amateur football. The Women's Team played promoted in 2016 to the fourth division. From 2019 to 2020 it played in the third division. From 2020 to 2022 in the second-division. References External links (in Dutch) DZC '68
DZC '68

DZC '68 (Doetinchemse Zaterdagclub 1968) is een Nederlandse amateurvoetbalvereniging uit de stad Doetinchem in de provinice Gelderland. Het werd opgericht op 20 mei 1968 en heeft blauw en geel als clubkleuren. Algemeen De vereniging heeft ongeveer 1.500 leden. Accommodatie Na een start op de voetbalvelden van Groot Hagen volgde later een verhuizing naar Sportpark Zuid aan de andere kant van de Oude IJssel. Sinds oktober 2017 is DZC '68 in een multifunctionele accommodatie gehuisvest. Het is een van de duurzaamste accommodaties van Nederland. Naast de voetbalvereniging maken onder andere een kinderopvang, basisschool, loopbaanbegeleider, voetbalmakelaar, lifestylecoach, de GGD en een fysiotherapeut gebruik van het complex. Prestatiesport en breedtesport In 2017 is de jeugdopleiding van DZC '68 gecertificeerd door de KNVB. De prestatieteams JO19-1, JO17-1, JO15-1 en JO13-1 spelen op landelijk niveau. DZC '68 neemt met zo'n 15 seniorenteams en 85 jeugdteams deel aan de KNVB-competities. Voor de allerjongsten is er de Champions League (vanaf vijf jaar) en Voejebal! (vanaf twee jaar). Veteranen kunnen in toernooivorm meedoen aan de 7x7-KNVB competities voor 18+ (mannen en vrouwen), 35+ en 45+. Mannen Na zes seizoenen in de Eerste klasse speelt het eerste mannenelftal sinds het seizoen 2024/25 voor het eerst in de historie van de vereniging in de Vierde divisie. Erelijst Kampioen Tweede Klasse 2019 Winnaar Achterhoek Cup 2023 Winnaar Achterhoek Cup 2025 Competitieresultaten 1975–heden 2004: de beslissingswedstrijd op 1 mei bij SC Brummen om het klassekampioenschap in zaterdag 2J werd met 1-0 gewonnen van WHC Vrouwen Het eerste vrouwenvoetbalelftal werd onder leiding van hoofdtrainer Tino Stoop in 2024/25 kampioen van de Eerste klasse B. Het team zal in het seizoen 2025/26 uitkomen in de Hoofdklasse. Bekende (oud-)spelers Caner Cavlan Luuk de Jong Siem de Jong Siri Worm Cihan Yalcin Giovanni Büttner
Kasteel Geijsteren

Kasteel Geijsteren is een ruïne van een kasteel daterend uit de 13e eeuw, gelegen in het Noord-Limburgse dorp Geijsteren, gemeente Venray, nabij de Maas. Geschiedenis De heerlijkheid wordt voor het eerst vermeld in 1251. In 1585 werd het kasteel verwoest en in 1919 brandde het af, waarbij ook het hele huisarchief verloren ging. Er zijn enkele tekeningen en foto's uit de 20e eeuw bewaard gebleven waardoor bekend is hoe het kasteel eruitzag. Na de brand van 1919 werd het kasteel in afgeslankte vorm herbouwd en in 1944 werd het door een Brits bombardement verwoest en resteerde een bouwval. Na de oorlog werd besloten om het kasteel niet te herbouwen, aangezien dit enkele miljoenen zou gaan kosten. Tot zeker eind jaren '50 bevonden zich in de zuidelijke vleugel nog enkele intacte vertrekken die uiteindelijk ook tot een ruïne vervielen. Eigenaren Via de familie Van Straelen (vanaf circa 1251) kwam het eind 1300 in handen van de familie Van Broeckhuysen, waarna het via de families Van Harff, Van Eyll, Schellart van Obbendorf in 1806 door huwelijk van een erfgename Van Hoensbroeck in handen kwam van de familie De Weichs de Wenne, die sindsdien eigenaresse is en ook het landgoed van 700 hectare in stand houdt. Literatuur 'Geysteren', in: Nederlandsche kasteelen en hun historie. Derde deel. Amsterdam, 1915, p. 1-22. Kastelen in Limburg. Kastelen en Burchten (1000-1800). Utrecht, 2005, p. 118-121.
Opstandingskerk (Groningen)

De Opstandingskerk is een kerkgebouw in de Groninger wijk De Wijert. De kerk is in 1967 ontworpen door architect Cees Groen voor de Gereformeerde kerk. Derk Holman ontwierp de glasapplicatie en het doopvont in de kerk. Na teruglopende bezoekersaantallen ging de gemeente in 1993 samen met de Immanuelkerk. In 1994 werd de kerk overgedaan aan de vrijgemaakte kerk. Tot 2017 was het gebouw als kerk in gebruik. De gemeente had echter eveneens te maken met een dalend ledental en fuseerde in 2016 met de vrijgemaakte gemeente van de Refajahkerk. Eind 2016 vond de laatste dienst plaats en ging de gemeente volledig samen. In 2017 werd de kerk verkocht aan een projectontwikkelaar. De bijgebouwen zullen worden verbouwd tot appartementen, terwijl de kerkzaal een maatschappelijke functie moet krijgen. De toren blijft eveneens behouden.
Schrijversbrug

De Schrijversbrug is een ophaalbrug over de Oude Rijn in de Nederlandse stad Leiden. De brug maakt deel uit van de Zijlsingel en ligt nabij de Zijpoortsbrug en de Zijlpoort. De naam refereert aan de 'schrijvers' die in het bijhorende accijnshuisje werkten en het aantal en type van de goederen noteerden die de stad binnenkwamen en waarover accijns moest worden betaald. De eerste brug op deze locatie werd in 1659 gebouwd. De huidige brug dateert van 1940. De Schrijversbrug is een van de weinige bemande bruggen in Leiden. Vanuit hier worden ook de Haagsche Schouwbrug, de Stevensbrug en de Sumatrabrug op afstand bediend.
Janny en Lien Brilleslijperbrug

Janny en Lien Brilleslijperbrug (brug 253) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug ligt in de zuidelijke kade van de Nieuwe Prinsengracht en overspant de Onbekendegracht. De gemeente Amsterdam liet hier in de periode 1899/1900 twee nieuwe bruggen bouwen, deze en de diamantbewerkersbrug (brug 252). Het gehele terrein aan de achterzijde van waar nu Theater Carré staat, werd toen opnieuw ingericht met demping van stukken gracht aan toe. Dit was in verband met het vertrek van de stadstimmertuinen/houttuinen. De planning daartoe dateerde al vanaf 1892. Conform de mode in die tijd werd het een ijzeren liggerbrug, die in de jaren vijftig “lelijk” werd gevonden. De brug is in 1951 (aanbesteding 18 november 1951) grondig gerenoveerd, waarbij het brugdek en de gehele brug verbreed werden. Opvallend aan de brug zijn de getordeerde balusters, alsmede de aansluitingen tussen delen van de leuningen/balustraden. Op 21 juni 2022 besloot de gemeente Amsterdam te vernoemen naar zusters Janny en Lien Brilleslijper.