NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jardin d'émail

Jardin d'émail (emailletuin) is een beeldhouwwerk van de Franse kunstenaar Jean Dubuffet in de beeldentuin van het Kröller-Müller Museum in Otterlo. Voorstelling Het stelt een grote, omheinde tuin voor met daarin een boom en twee struiken. Het werk is toegankelijk via een opening aan de zijkant. Het geheel is uitgevoerd in glasvezel versterkt epoxy (kunsthars) en beschilderd met zwart omlijnde witte vlakken, die doen denken aan email cloisonné. De kunstenaar, Jean Dubuffet, begon in 1962 met deze stijl, die hij L'hourloupe noemde, en beperkte zich hierbij aanvankelijk tot tekeningen en schilderijen. Vanaf 1966 begon hij ook driedimensionale hourloupes te maken in polystyreen (kunststof). Ontstaan In 1968 bezocht de toenmalige directeur van het Kröller-Müller Museum, Rudi Oxenaar, een tentoonstelling van het werk van Dubuffet, waaronder een maquette van de Jardin d'émail. Vervolgens kreeg Oxenaar het idee om deze in groot formaat uit te laten voeren voor het in 1961 geopende beeldenpark van het Kröller-Müller Museum. In juli 1972 kreeg Dubuffet de opdracht deze uit te voeren. De precieze locatie van het werk werd in overleg met de kunstenaar zelf gekozen. Het werk werd ter plekke uitgevoerd en in 1974 voltooid. Het bestaat uit een basis van beton. De kruin van de boom en de struiken werden in polyester afgegoten. In de periode 2016-2020 is het werk volledig gerestaureerd.
't Leidsche Veem

't Leidsche Veem is in 1896 gebouwd op de Wilhelminapier in Rotterdam. De architect was C.V. Seem. Dit pakhuis (veem) was bedoeld als opslag van tabak. Het pand heeft vier verdiepingen op een kelder en bestaat uit drie afzonderlijke vemen naast elkaar, die later in oostelijke richting konden worden uitgebreid tot een totaal van vijf vemen. De vloer van de begane grond bestaat uit een ijzeren bintlaag, waar beton op is aangebracht. De verdiepingsvloeren zijn van hout en worden gedragen door eiken standvinken (houten kolommen). In de bakstenen gevels is door toepassing van natuursteen een subtiel lijnenspel ontstaan, dat wordt versterkt door de fragiele ijzeren bordesjes die bij iedere verdieping zijn aangebracht. Het pand valt onder de architectuurstroming van de Neorenaissance en is het enige pand uit de negentiende eeuw op de Wilhelminapier. Het pakhuis is ook in gebruik geweest als meubelopslag. Woonhuis Het oude pakhuis kreeg een tweede leven als woon(pak)huis. Het oude pand werd van buiten zorgvuldig gerestaureerd en van binnen uit gekernd (ten behoeve van parkeergarage en binnenplaats) en ingedeeld in wooneenheden. De architect van dit ontwerp is Van Rassel. De oudbouw werd opgeleverd eind 1996. Om meer wooneenheden te krijgen is er besloten om het pand uit te breiden met een stuk nieuwbouw. Dit nieuwbouwgedeelte is de resultante van een besloten prijsvraag waar vier architecten voor waren uitgenodigd. Het winnende ontwerp is gemaakt door architectenbureau Homan, Lobato, Yanovshtchinsky. Dit ontwerp heeft na behandeling in het Q-team en gewijzigde inzichten rond de aanlanding van de Erasmusbrug een aantal wijzigingen ondergaan. Met name de kop die gericht is op het Wilhelminaplein is hoger geworden. Het vijf lagen hoge gedeelte van de nieuwbouw is even hoog als de vier lagen van het oude veem. De oostkant van het gebouw wordt geaccentueerd door een tien lagen hoge toren met negen wooneenheden per laag. Deze oostgevel is een strenge gevel geworden, een recht vlak met 7 x 9 = 63 dezelfde ramen. Het metselwerk is uitgevoerd in een metselsteen die de kleur van het oude gedeelte sterk benadert, zodat er sprake is van een eenheid. De zuidgevel heeft een afwijkende materialisering gekregen met een prefab betonnen scherm met daarachter een aantal balkons. Een gedeelte van de nieuwbouw doet dienst als International Guesthouse. Verder zijn er op de begane grond verschillende bedrijfsruimten verhuurd, waaronder een café, een uitzendbureau en een tandtechnicus. Het eerste gedeelte van de nieuwbouw met de hoofdingang is in 1996 opgeleverd. Het tweede gedeelte van de nieuwbouw is opgeleverd in de zomer van 1997. De toren is opgeleverd in november/december 1998. 't Leidsche Veem is in haar honderdste levensjaar een nieuw leven begonnen en viert in 2006 haar 110-jarig jubileum.
Werk aan de Groeneweg

Het Werk aan de Groeneweg is een Nederlandse stelling langs de Lek op het Eiland van Schalkwijk, nabij het dorp Schalkwijk. De stelling is onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en gebouwd tijdens de mobilisatie van de Eerste Wereldoorlog. Het Werk aan de Groeneweg ligt 1700 meter oostelijk van Fort Honswijk en moest een eventuele directe aanval uit het oosten weerstaan. De stelling bestond uit een aarden wal met loopgraven en grachten. Deze stelling liep vanaf de Achterdijk tot in de uiterwaarden van de Lek. Ook werden er schuilplaatsen gebouwd van gewapend beton. In 1936 werden tien schuilplaatsen omgebouwd tot een kazemat. Tijdens de mobilisatie van de Tweede Wereldoorlog in 1939 en 1940 werd het Werk uitgebreid met tankversperringen, mitrailleuropstellingen en nieuwe schuilplaatsen. Het terrein is gedeeltelijk geëgaliseerd. De tientallen groepsschuilplaatsen en kazematten zijn nog in het landschap te zien. Tussen en rond de kazematten staan hoogstamfruitbomen en struiken die voor een bijzonder decor zorgen. Zie ook Fort Everdingen Werk aan het Spoel Fort Honswijk Liniepont Externe link Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Werk aan de Groeneweg
Nelson-Mandela-Brücke (Arnhem)

Die Nelson-Mandela-Brücke (niederländisch Nelson Mandelabrug, ehemals Roermondspleinbrug) ist eine Straßenbrücke, die in der niederländischen Stadt Arnhem den Nederrijn überquert, den nordwestlichen Arm des Rheins im Rhein-Maas-Delta. Sie steht an der Stelle der früheren Schiffbrücke Arnheim am westlichen Rand der Altstadt und verbindet die Innenstadt mit dem Stadtteil Arnhem-Zuid. Sie wird umgangssprachlich immer noch Nieuwe Rijnbrug genannt im Gegensatz zu der Oude Rijnbrug, der heutigen John-Frost-Brücke. Der Bau der Roermondspleinbrug begann 1974 und wurde 1977 beendet. 1987 wurde sie nach Nelson Mandela benannt. 1993 wurde sie zum Kunstobjekt. Rémy Zaugg befestigte an der Ostseite die Worte HUIZEN – WIND – DE STROOM – DE VERTE – DE UTOPIE – INDONESIE – DE BOTEN – DE ZEE – BLAUWE LUCHT (HÄUSER – WIND – DER STROM – DIE FERNE – DIE UTOPIE – INDONESIEN – DIE BOOTE – DAS MEER – BLAUER HIMMEL). Beschreibung Die Nelson-Mandela-Brücke besteht aus zwei unmittelbar nebeneinander hoch über dem Straßenniveau der Altstadt stehenden Brückenbauwerken. Die westliche Brücke mit vier durch Mittelleitplanken getrennten Fahrbahnen dient dem allgemeinen Kfz-Verkehr. Sie ist durch eine große 360°-Kurve an den Roermondsplein angebunden, einen großen Platz, der von Peter Struycken künstlerisch mit den Blauwe Golven (Blaue Wellen) gestaltet wurde, einer wellenförmigen Oberfläche mit großen Streifen aus dunkelblauem und weißem Pflaster. Die östliche Brücke hat zwei Fahrbahnen, die für die öffentlichen Trolleybusse reserviert sind, sowie, durch Leitplanken getrennt, einen breiten Geh- und Radweg. Diese Brücke hat eine lange, gerade Rampe zum Nieuwe Plein. Das gesamte Brückenbauwerk ist 446,8 m lang und 37,4 m breit. Die beiden Hauptbrücken sind zweizellige, gevoutete Spannbeton-Hohlkastenbrücken mit Pfeilerachsabständen von 71,3 + 136,5 + 72,52 m. Die westliche Brücke ist 21,1 m breit und hat einen 14,8 m breiten Hohlkasten. Die östliche Brücke ist 16,3 m breit, ihr Hohlkasten ist 10,8 m breit. Die Hauptbrücken wurden im Freivorbau mit Spanngliedern von Freyssinet ausgeführt. Die Zufahrten wurden als Plattenbalkenbrücken konventionell auf Lehrgerüsten mit Spanngliedern von BBRV gebaut. Die Durchfahrtshöhe wird, wie in den Niederlanden üblich, mit 22,2 m über NAP (Amsterdamer Pegel) angegeben. Siehe auch Liste der Rheinbrücken Weblinks Einzelnachweise
Nelson Mandelabrug (Arnhem)

De Nelson Mandelabrug in Arnhem is een brug over de rivier de Nederrijn die de Arnhemse binnenstad en Arnhem-Noord via de Eldenseweg (voorheen onderdeel van de N225) verbindt met Arnhem-Zuid. De brug ligt aan de westkant van het centrum en wordt door veel Arnhemmers nog altijd de Nieuwe Brug genoemd, in tegenstelling tot de Oude Brug (de John Frostbrug) die oostelijk van het centrum is gelegen. Tot 1987 heette de brug Roermondspleinbrug. Door de groei van Arnhem op de zuidelijke oever van de Rijn kon de Oude Rijnbrug het toenemende verkeer tussen Arnhem-Noord en Arnhem-Zuid niet meer aan. Daarom werd in 1965 besloten tot de bouw van een tweede brug over de Rijn. Er werd gekozen voor de plek waar van 1603 tot 1936 de schipbrug Arnhem lag en na de oorlog een pontje voer, tussen het Roermondsplein en De Praets. In 1968 verscheen het definitieve bouwrapport maar het duurde tot 1974 voordat de bouwopdracht was afgegeven. Op 18 december 1977 werd de Roermondspleinbrug in gebruik genomen. Door de aanleg van de brug waren aanpassingen nodig aan het Roermondsplein, Nieuwe Plein en Willemsplein. In 1987 werd de brug hernoemd naar Nelson Mandela. De Arnhemse beslissing om het gezicht van de anti-apartheidsbeweging in Zuid-Afrika te eren was in de jaren tachtig omstreden. Tijdens het evenement Sonsbeek '93 werd de brug een kunstobject. Rémy Zaugg plaatste op de zijkant van de brug in neonverlichting (in 2021 vervangen door ledverlichting) in wit acrylglas de woorden HUIZEN - WIND - DE STROOM - DE VERTE - DE UTOPIE - INDONESIE - DE BOTEN - DE ZEE - BLAUWE LUCHT Het kunstwerk zou voltooid worden op de John Frostbrug, maar dat riep zoveel emoties op dat het stadsbestuur daarvan afzag. In de nacht van 1 juli 2013 heeft een onbekende kunstenaar een portret van Nelson Mandela geschilderd op een van de brugpijlers op de zuidelijke rivieroever. Vanwege veel positieve berichten van burgers over dit kunstwerk, heeft de gemeente besloten om het portret niet te verwijderen. In 2016 begon de Giro d'Italia in Gelderland. In de 2e en 3e etappe van de Giro kwam het peloton over de Nelson Mandelabrug. Externe link Gelders archief: Opening Roermondspleinbrug
Pieter de Hoochbrug

De Pieter de Hoochbrug is een dubbele basculebrug uit 1932 in het stadsdeel Delfshaven in de Nederlandse gemeente Rotterdam. Het is een brug over de in 1922 gegraven Coolhaven, de verbinding tussen de Nieuwe Maas en de Delfshavense Schie. De brug bevindt zich in het verlengde van de Pieter de Hoochweg. De brug is vernoemd naar de Rotterdamse kunstschilder Pieter de Hooch. Naast de brug bevindt zich het metrostation Coolhaven. Aan de kant van het metrostation bevindt zich sinds 3 april 2008 onder de brug het OorlogsVerzetsMuseum. In 2004 is de brug gerenoveerd. In die tijd was de brug ook voor voetgangers afgesloten. Tijdens die afsluiting voer op werkdagen een veerpont tussen het metrostation en de kade aan de zuidzijde. Bij de renovatie zijn de slagbomen aan de noordelijke zijde van de brug op het brugdek van de noordelijke basculebrug geplaatst. Alleen de zuidelijke basculebrug wordt nog geopend. Op het noordelijk landhoofd van de brug staat oostelijk van het talud sinds 2009 het beeld De Schaduw van Onno Poiesz.
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Valkenburg)

De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is een kerkgebouw in Valkenburg in de gemeente Valkenburg aan de Geul in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk ligt aan de noordzijde van het Walramplein aan de Sint Pieterstraat, vlak nadat de Geul zich in twee takken heeft gesplitst bij de Walramstuw. Op ongeveer 200 meter naar het westen ligt de H.H. Nicolaas en Barbarakerk. Het gebouw is opgedragen aan de Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand. Geschiedenis In 1955 scheidde de parochie van O.L. Vrouw van Altijddurende Bijstand zich af van de H.H. Nicolaas en Barbaraparochie. Eerst maakte men gebruik van een noodkerk aan het Walramplein. Op 11 december 1960 werd de eerste steen gelegd van de nieuwe kerk naar het ontwerp van architect Theo Boosten en in opdracht van bouwpastoor A.J. Gibbels. De kerk kreeg ruimte voor 900 zitplaatsen. Op 1 november 1961 werd de kerk ingezegend en op 25 maart 1962 werd ze geconsacreerd. In de jaren 1980 vond men de kerk te groot. De architect kwam toen met de oplossing om een dagkapel in de kerk te bouwen, die uiteindelijk op 16 april 1989 werd ingezegend. Tevens werd met de bouw van de kapel de kerk anders ingericht en werd het aantal zitplaatsen teruggebracht naar 450. In 2016 werd de kerk aan de eredienst onttrokken. De laatste eredienst vond plaats op zondag 17 januari 2016. Het Vermeulen-orgel uit 1900, dat sinds 1986 in het kerkgebouw stond, is in 2021 door Adema's kerkorgelbouw geplaatst in de na brand opgebouwde Corneliuskerk in Limmen. Opbouw De georiënteerde zaalkerk is opgetrokken in mergelsteen en baksteen en heeft op het dak een ronde naaldspits. Het heeft een rechthoekig grondplan en een wigvormig koor. Voor de kerk staat een ijzeren klokkenstoel.
RKVV Weltania

RKVV Weltania is een amateurvoetbalvereniging uit het stadsdeel Welten in de Nederlandse stad Heerlen. De vereniging werd opgericht in 1945. De thuisbasis van Weltania is Sportpark Terworm aan de Koekoeksweg, waar ook in een eigen accommodaties SV Eikenderveld speelt. Het eerste elftal speelt in de Derde klasse zondag (2024/2025). Het telt zeven seniorenteams, een veteranen team en elf jeugdteams. Aantal leden: 400. De voetbalvereniging R.K.V.V. Weltania is opgericht op 19 juli 1945. In de stad Heerlen en omgeving heeft de vereniging een goede naam opgebouwd en staat bekend als een actieve en sportieve vereniging. De accommodatie maakt onderdeel uit van Sportpark Ter Worm gelegen aan de Koekoeksweg 2. Dit sportpark ligt aan de rand van het prachtige natuurgebied Ter Worm met als naaste buren het Arcuscollege, Hoge School Zuyd, Sintermeertencollege en de Open Universiteit. Op de accommodatie komen wekelijks 300 leden bijeen om hun hobby te beoefenen. Alle wedstrijden en trainingen worden gespeeld op kunstgras. Het clubgebouw bestaat uit een voetbaltechnisch gedeelte en het clubhuis. In het voetbaltechnisch gedeelte zijn vier kleedlokalen en twee scheidsrechters ruimtes aanwezig. Daarnaast is er een prima verzorgingsruimte. Het clubhuis en de bestuurskamer bieden plaats aan circa 100 personen. Het eerste team speelt in de derde klasse zondagamateurs. In de KNVB competitie speelt Weltania met vijf heren seniorenteams en een damesteam. Op de zaterdagmiddag is er ruimte voor de wedstrijden van een dames veteranenteam. Vanaf het seizoen 2020/2021 is ook een team Heren 35+ in competitieverband actief. Dit team speelt zijn competitiewedstrijden op één vrijdagavond in de maand in de vorm van een halve competitie met 3 tegenstanders. Op deze wijze en ook op één vrijdagavond in de maand speelt ons dames veteranenteam haar wedstrijden. Vanaf seizoen 24/25 nemen elf jeugdteams aan de competitie deel. Competitieresultaten 1954–2018 2008: de beslissingswedstrijd om het klassekampioenschap in 5B werd bij Heerlen Sport met 0-3 verloren van VV Passart. Bekende (ex-)spelers Roel Brouwers Externe link Officiële website
Mastenbroekerbrug

De Mastenbroekerbrug is een brug in de Overijsselse plaats Zwolle. De brug overspant het Zwarte Water en verbindt de woonwijk Stadshagen met de wijken Aa-landen en Holtenbroek. De brug werd op 19 september 1998 geopend door Tineke Netelenbos, de toenmalige minister van Verkeer en Waterstaat. De brug bestaat uit aanbruggen van beton, een stalen basculebrug met een doorvaart van circa 18 meter en een betonnen tuibrugdeel met een overspanning van circa 60 meter. Het is een zogenaamde asymmetrische tuibrug. De breedte van de brug bedraagt circa 17 meter en de lengte 197 meter. De hoogte van de betonnen pylonen is circa 50 meter boven het gemiddelde waterpeil. Het ontwerp is van de architect Maarten Struijs. Opdrachtgever was de gemeente Zwolle, de technische realisatie werd verzorgd door een combinatie onder leiding van Grontmij die ook de bouwdirectie voerde. Aannemers waren Dubbers uit Malden en Bergum Staalbouw uit Suameer.
Huize Tetrode

Huize Tetrode (1822) is een herenhuis in de Nederlandse stad Assen. Huize Tetrode staat aan de Brink in Assen. Het huis is gebouwd in neoclassicistische stijl en heeft beschilderde wandbespanningen. Opdrachtgever was notaris mr. Anthonij Homan. Het huis dankt zijn naam aan de familie Tetrode, die het van 1825 tot 1930 in eigendom had. Het werd onder meer bewoond door mr. George Maynard Tetrode (1822-1912), president van de rechtbank in Assen. In 1930 kwam het huis in handen van de gemeente Assen en werd het in gebruik genomen als gemeentehuis. De gemeente verhuisde in 1995 naar de Noordersingel. Het gebouw werd aangekocht door de provincie Drenthe, waarna het tot 2012 door het Drents Museum werd gehuurd en gebruikt als kantoor en door de gemeente als trouwlocatie werd gebruikt. Vanaf 2012 is het pand in gebruik bij diverse organisaties en is het geen trouwlocatie meer. In 2017 kwam Huize Tetrode in het nieuws, nadat commissaris van de Koning Jacques Tichelaar voor de herindeling van het interieurontwerp zijn schoonzus voordroeg. Tichelaar legde uiteindelijk zijn functie neer. Vanaf 2025 is huize Tetrode in bezit van Meino de Vries die er een dagbehandeling voor mensen met een verslaving vestigde. Zie ook Rijksmonumenten in Assen
Écluses du Volkerak

Les écluses du Volkerak sont un complexe d'écluses construit dans le cadre du plan Delta permettant la navigation entre deux bras du Rhin et le sud. Les écluses du Volkerak sont un complexe de quatre systèmes d'écluses, trois pour le commerce et une pour la plaisance, situé dans le Volkerakdam entre le Hollands Diep et le Volkerak. Ce passage est un maillon important pour le Canal de l'Escaut au Rhin. Les écluses sont les importantes d'Europe sur la base du tonnage marchandise (environ 200 millions de tonnes) et les plus grandes écluses intérieures du monde par la taille. Le Haringvliet est fermé à la circulation à l'Est. Le Volkerak aurait dû être fermé à l'Est en 1969 : il serait devenu une voie maritime uniquement entre Rotterdam et Anvers, la navigation étant interrompue avec l'Allemagne et la France. Ceci a été jugé inacceptable. Il a donc été décidé de construire des écluses sur le futur barrage. Les deux premières écluses intérieures ont été mises en service en 1967, mais leur capacité s'est bientôt révélée complètement insuffisante, ce qui entraînait de longues attentes. En 1977, le complexe a été élargi avec une écluse supplémentaire pour l'intérieur et une écluse séparée pour bateaux de plaisance. Liens externes Portail des Pays-Bas Portail des lacs et cours d'eau
Houthaven

Houthaven is a neighbourhood of Amsterdam, Netherlands situated in the West borough. Literally meaning "lumber port", Houthaven is a port situated along the IJ in Amsterdam's western port. It is bordered by a dam in the IJ river to the north and the Spaarndammerbuurt in the south. It is currently predominantly used by inland barges, however plans are in motion to radically change the area in the next few years by building a new residential area on seven artificial islands. The harbour is made up out of four parts (from east to west): Oude Houthaven (Old Lumber Port), Houthaven, Nieuwe Houthaven (New Lumber Port) and Minervahaven (Minerva Port). This is why the Houthaven is also referred to as the Houthavens (which is the plural). History The Houthaven was dug out in 1876, together with the North Sea Canal. It was the first port in Amsterdam to be dug out (the earlier ones using existing waters). Its purpose was to tranship and store lumber. As lumber was increasingly transported by road, parts of the port were filled up with sand to be used for other purposes in 1945. The Minervahaven remained in use for lumber transhipment and wood processing industry was located there but port-related activities decreased strongly over time. The area is currently being redeveloped. Canals Eight new canals were dug in the new residential area since 2018. The names are largely based on places along the Baltic Sea that used to have much maritime trade with Amsterdam. In 2021, they were given the following names: Gevlewater Lübeckgracht Stralsundgracht Koningsbergengracht Kolberggracht Pernaugracht Wismargracht Houthavengracht Public transport The Houthaven can be reached from the city centre via bus line 48, which has its terminus in the district at the Koivistokade. On the edge of the district, bus line 22 has a stop at the Spaarndammerstraat. Gallery References
Houthaven

Houthaven è un quartiere della città di Amsterdam, nei Paesi Bassi. Letteralmente il nome significa 'porto di legno' e ad Houthaven c'è l'omonimo porto situato lungo il fiume e lago IJ. È circondato da una diga dalla parte di IJ a nord e da Spaarndammerbuurt a sud. È attualmente usato per lo più da chiatte, ma ora ci sono dei piani per cambiare radicalmente la zona costruendo nuove aree residenziali su 7 isole artificiali. Storia Lo Houthaven è stato scavato nel 1876,insieme al Canale del Mare del Nord. Fu il primo porto ad Amsterdam a essere recuperato al mare (i precedenti esistevano su acque esistenti). Il suo scopo era di trasbordare e stoccare il legname. Quando il trasporto di legname passò su gomma, parti del porto furono adibite ad altri scopi a partire dal 1945. Rimase solo il Minervahaven per il trasporto di legname e l'industria del legno fu rilocalizzata lì ma le attività del porto decrementarono. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Houthaven Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su amsterdam.nl.
Willinks Weust

Willinks Weust is een natuurgebied ten oosten van de Nederlandse plaats Winterswijk en behoort tot de Natura 2000 gebieden in Nederland. De naam weust in de naam verwijst naar de woeste gronden die voorheen in het gebied voorkwamen. Deze hebben zich in de loop der tijd ontwikkeld tot diverse kleinschalige landschappen, met onder andere heidevelden en blauwgrasland. Het geheel wordt omgrensd door diverse loofbossen en aan de noordzijde is de steengroeve Winterswijk gelegen. Het ondiep gelegen kalksteen dient als basis voor de vegetatie in het gebied. Zowel in de loofbossen als op de heidevelden komen soorten voor die nog maar op weinig andere locaties in Nederland aanwezig zijn. Bijzondere diersoorten van het gebied zijn de kamsalamander, de rugstreeppad en de levendbarende hagedis.
Willinks Weust

Willinks Weust este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 52 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Willinks Weust este situat la coordonatele 51.9642°N 6.785°E﻿ ()51.9642; 6.785. Înființare Situl Willinks Weust a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 1 specie de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în mai 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 7 habitate naturale: Pajiști uscate europene, Formațiuni de Juniperus communis pe lande sau pajiști calcaroase, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri de stejar sau de stejar și carpen sub-atlantice și medio-europene de Carpinion betuli, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află o specie protejată de amfibieni: triton cu creastă (Triturus cristatus). Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos