NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Meernbrug

De De Meernbrug, niet te verwarren met de Meernbrug (zonder lidwoord De) in het centrum van De Meern, is een boogbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal ter hoogte van de Utrechtse Jaarbeurs en niet ver van De Meern. Deze brug ligt in de kortste route voor autoverkeer tussen de A2 en de A12 en het centrum van de stad Utrecht met onder andere de Jaarbeurs en het winkelgebied Hoog Catharijne. Ook verkeer tussen Utrecht en de woonplaatsen ten westen van deze stad maakt hiervan gebruik. Tot 1974 lag hier een smallere boogbrug, de Oudenrijnsebrug. De bijna 1 km zuidelijker gelegen Prins Clausbrug ontlast de De Meernbrug in belangrijke mate; hierover gaat bijna al het stads- en streekbusvervoer naar en van de steden en dorpen ten westen, zuidwesten en zuiden van Utrecht. Oudenrijnsebrug Bij de aanleg van het Amsterdam-Rijnkanaal werd de Oudenrijnsebrug gebouwd, in de volksmond ook wel brug bij Den Hommel genoemd, naar het allang verdwenen hotel-restaurant Den Hommel. Deze boogbrug bevond zich 50 meter ten noorden van de huidige De Meernbrug. Na verloop van tijd werd de Oudenrijnsebrug te smal om de verkeersstromen tussen de stad Utrecht en de autosnelwegen A2 en A12 aan te kunnen. In 1974 werd de oude brug vervangen door de huidige De Meernbrug. Deze brug werd niet nieuw gebouwd, maar deed ervoor dienst als Galecopperbrug in de A12, die eveneens was vervangen door een bredere. De Oudenrijnse brug bleef nog enige tijd in gebruik als fietsbrug, maar na het bijbouwen van een fietspad langs de De Meernbrug werd de Oudenrijnsebrug gesloopt. De Meernbrug Deze vaste boogbrug is gebouwd in 1936 als Galecopperbrug. Deze overspande het Amsterdam-Rijnkanaal in het tracé van de autosnelweg A12. In 1974 werd een aanzienlijk bredere Galecopperbrug gebouwd. De oude brug kon worden hergebruikt en werd over een afstand van ruim 2 km naar het noordwesten gevaren om te kunnen dienen als opvolger van de Oudenrijnsebrug, die eveneens te smal was geworden. Deze opvolger had echter geen vrijliggend fiets- en voetpad. Halverwege de jaren 1980 kwam dit er alsnog aan de noordzijde van de brug. In 2009 kreeg deze brug een grote onderhoudsbeurt. De brug overspant zo'n 124 meter. De doorvaartwijdte is 108 meter.
Juffer Tette Alberdagasthuis

Het Juffer Tette Alberdagasthuis (ook kortweg Tette Alberdagasthuis) is een gasthuis in de stad Groningen. Het huidige hofje staat aan het Nieuwe Kerkhof en dateert uit 1778. Juffer Tette Alberda, een telg uit een Ommelander geslacht, stichtte in 1658 een gasthuis voor zes oude vrouwen in twee panden aan de Nieuwe Boteringestraat. Zij bewoonde zelf een huis aan die straat, het gasthuis werd gesticht in de twee belendende panden. In 1778 verhuisde het gasthuis naar het huidige pand. De voogdij over het gasthuis is nog steeds in handen van nazaten van Juffer Tette.
De Tempel (Den Haag)

De Tempel is een voormalig bankgebouw aan de Prins Hendrikstraat 39, in het Zeeheldenkwartier van Den Haag. Het is een rijksmonument. Geschiedenis Het gebouw werd in 1915 ontworpen door architect F.A. Bodde voor de Haagsche Commissie Bank. Het staat ook bekend als Huize Meijer de Vries vanwege de tijd dat er een tehuis voor zestig dementerende dames in was gevestigd. Van 1987 tot 2005 was er een discotheek genaamd De Tempel in het pand ondergebracht. Stijl De stijl is die van de Um 1800 Bewegung. De gevel is versierd met beeldhouwwerk van Jan Altorf. Binnen zijn houten en marmeren lambriseringen. Er is een grote daglichtbox met glas-in-lood in het dak waardoor ook de hall op de begane grond verlicht wordt. Renovatie Het pand is eigendom van een vastgoedbedrijf en sinds 2011 in gebruik bij de afdeling archeologie van de gemeente. De marmeren hall met de betraliede loketten herinneren aan de bank en in de voormalige bankkluis, waar het archeologisch depot is, heerst het hele jaar door een constante, koele temperatuur. Het pand is gerenoveerd met opdracht het met behoud van alle stijlkenmerken energiezuiniger te maken. De buitenkant van het gebouw heeft ook na de renovatie nog stalen kozijnen en enkel isolatieglas en de glas-in-lood partijen zijn gehandhaafd. Ook aan de binnenzijde zijn de oorspronkelijke details niet verloren gegaan. Het pand wordt nu verwarmd door de zon, en het warmteoverschot wordt opgeslagen om in de wintermaanden gebruikt te worden. Het overschot aan warmte en koude wordt opgeslagen in ondergrondse bronnen op 60 en 80 meter diepte. Warmte en koude worden via vloer- en wandverwarming afgegeven aan de ruimtes.
Meenkmolen

De Meenkmolen is een korenmolen in de buurtschap Miste bij Winterswijk in de Nederlandse provincie Gelderland. De molen werd in 1851 gebouwd in opdracht van Roelof Tenkink. Tenkink woonde op de boerderij Meenk, waarnaar de molen is vernoemd. De molen is altijd gepacht door de familie Woordes, die sinds 1952 eigenaar van de molen is. Tussen 1988 en 1990 vond een uitvoerige restauratie plaats. De roeden van de molen hebben een lengte van 24 meter en zijn voorzien van het Van Busselsysteem, op de binnenroede in combinatie met het systeem Ten Have. De inrichting bestaat uit een koppel maalstenen en enkele andere werktuigen voor het maalbedrijf. De eigenaar maalt regelmatig met windkracht op vrijwillige basis met de molen. Naast de molen staat een elektrische maalderij. Externe link Ronald Stenvert e.a., Meenkmolen in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 337
Sportpark De Brand

Sportpark De Brand is een sportpark in de Nederlandse plaats Berlicum. Het sportpark ligt in het zuidoostelijke deel van het dorp. De Berlicumse voetbalvereniging BMC speelt sinds 1981 op De Brand. Naast voetbal worden de sporten hockey, korfbal, tennis, fietscross, jeu de boules en paardrijden beoefend op het sportpark. Ook bevindt zich op De Brand het Sint Joris Hof, waar het Sint Joris Gilde zich huisvest. Hier wordt onder meer aan schietsport, beugelen, darten en sjoelen gedaan. Aan de voorkant van het park is een parkeerplaats gevestigd. Lange tijd is er hier sprake geweest van verkeer- en parkeeroverlast. Om de overlast op te lossen zijn de parkeervoorzieningen in 2011 uitgebreid. Zo zijn er 82 parkeerplaatsen bij gekomen en zijn er drempels en een afschermende wal geplaatst op het sportpark. Faciliteiten De volgende faciliteiten bevinden zich op Sportpark De Brand: 4 voetbalvelden 2 hockeyvelden (kunstgras) 3 korfbalvelden 10 tennisbanen Fietscrossbaan Jeu de boulesbaan Manege Gildeaccommodatie Op de raadsvergadering van 13 oktober 2011 over het accommodatieplan voor de periode 2011-2015 besloot de gemeenteraad van de gemeente Sint-Michielsgestel dat er een onderzoek opgestart zal worden naar de mogelijkheid om de bouw van een sporthal te realiseren op sportpark De Brand. Sportverenigingen Er zijn verschillende sportverenigingen gehuisvest op De Brand. Naast sportfaciliteiten hebben de meeste verenigingen de beschikking over een kantine of clubhuis. De volgende verenigingen zijn gehuisvest op Sportpark De Brand: BMC (voetbal) Fietscross Club FC The Woopers (fietscross) Landelijke Rijvereniging The Cowboys (paardrijden) Mooie Boule (jeu de boules) Sint Joris Gilde (gilde) H.C. Berlicum (hockey) LTV Berlicum (tennis) BMC (korfbal) Hoewel de voetbalvereniging en de korfbalvereniging beiden BMC heten, gaat het hier om twee verschillende sportverenigingen.
Hoofdkantoor van de Bataafsche Import Maatschappij

Het voormalig hoofdkantoor van de Bataafsche Import Maatschappij in Den Haag is gebouwd naar ontwerp van J.J.P. Oud nabij het voormalig landgoed Arendsdorp. Het is tussen 1938 en 1942 gebouwd en in 1946 voltooid. Opvallend is dat Oud hier traditionele vormen gebruikte, terwijl hij eerder nog een pionier was van De Stijl en het nieuwe bouwen. Aan de achterkant van het gebouw was oorspronkelijk een haakse vleugel gesitueerd eindigend in een cirkelvormige kantine. Dit gedeelte is in 1970 gesloopt en vervangen door een grotere uitbreiding. Het gebouw bestaat uit 6 lagen en 40 venster-assen en is symmetrisch. De Bataafsche Import Maatschappij was het centrale verkoopkantoor voor Nederland van het oliebedrijf Koninklijke/Shell. Door reorganisatie van het Shell-concern is dit bedrijf opgeheven. Tegenwoordig is het gebouw een kantoor van de financiële dienstverlener Ernst & Young. Het gebouw, met uitzondering van de nieuwbouw uit 1970, heeft de status van rijksmonument.
Oosterkerk (Kollum)

De Oosterkerk is een kerkgebouw in Kollum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De dolerenden van Kollum stichtten in 1886 een Nederduitse Gereformeerde gemeente. In 1887 volgde de bouw van een houten noodkerk. De gemeente fuseerde in 1904 met de plaatselijke Christelijke Gereformeerde gemeente uit 1866 en zij vormden zo een gereformeerde gemeente. De kerk uit 1924-1925 is een ontwerp van architect Egbert Reitsma, het betrof zijn eerste ontwerp voor een kerk. Het kerkgebouw heeft een Grieks kruis als grondplan en is uitgevoerd in de stijl van de Amsterdamse School. De kerk heeft een betonnen skelet dat volledig met donkere mondsteen bekleed is. De plafondschilderingen zijn uitgevoerd door George Martens, net als Reitsma lid van kunstenaarscollectief De Ploeg. In 1969 is de consistorie uitgebreid door de architect zelf en in 1985 volgde een uitbreiding met het kerkelijk centrum "Pro Rege". Sinds 2008 wordt de gereformeerde kerk de Oosterkerk genoemd. De gereformeerde kerk fuseerde met de plaatselijk hervormde gemeente tot een PKN-gemeente. Hierbij konden de inwoners van Kollum zich via een enquête uitlaten over de naam van de kerk. De nieuwe naam is deels afgeleid van het feit dat de kerk aan de Oostenburgstraat staat. Het orgel uit 1966 is gemaakt door de firma Fonteijn & Gaal. Het kerkgebouw is sinds 1999 een rijksmonument. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Kollum
Morspoortbrug

De Morspoortbrug is een ophaalbrug in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug bevindt zich direct voor de Morspoort. De brug is een rijksmonument. Typering De Morspoortbrug is een enkele houten ophaalbrug, waarvan het dek en de val bestaan uit stalen liggers met daarop een houten dek. Het vaste deel aan de draaipuntszijde rust op twee tussensteunpunten. Geschiedenis In 1611 werd hier over de Morssingel de eerste houten ophaalbrug gelegd. De Morspoort kwam pas enkele jaren later tot stand. In de loop der tijd werd de brug ten minste negen keer, maar mogelijk zelfs vijftien keer, geheel vervangen. De huidige brug dateert van 1986. De ophaalbrug kreeg ook een eervolle vermelding bij de Staalprijs 1994. In 1968 werden poort en brug als monument aangewezen.
Hofje van Pauw

Het Hofje van Pauw is een van de vier overgebleven hofjes in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Vroeger waren er zeven hofjes. Het Hofje werd in 1707 gebouwd ingevolge de bepaling in het testament van Elisabeth Pauw, de dochter van de Delftse burgemeester Jacob Pauw, die een jaar eerder overleed. Ze was weduwe van Johan van der Dussen en daarna van (neef) Dirck van der Dussen, beiden ook burgemeester. Het hofje was bedoeld voor arme of behoeftige personen of families. Het hofje bestaat uit acht huisjes, vier op een rij aan de oostzijde en vier op een rij aan de westzijde met een plein ertussen. Binnentuin In 2007 werd de binnentuin van het Hofje van Pauw opnieuw ingericht. De grond bleek vervuild. Huidige functie Vandaag de dag worden de huisjes verhuurd aan de organisatie Ipse de Bruggen voor mensen met een verstandelijke of meervoudige handicap. In het Hofje van Pauw wonen in 2007 achttien bewoners onder begeleiding. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 12150
Uddelermeer

Het Uddelermeer is een meertje gelegen op de Veluwe bij het dorp Uddel. Het vormt de bron van de Hierdensche Beek. Beschrijving Het meer is waarschijnlijk ontstaan als een pingoruïne of ijskernheuvel. In het geval van het Uddelmeer gebeurde dit tijdens het Saalien, een van de laatste ijstijden. Na het smelten van de ijskern bleef alleen het gat over dat tegenwoordig het meer vormt. Het meer heeft een diepte van circa 17 meter. Het smeltwaterdal ligt ingeklemd tussen de stuwwallen van Ermelo en Apeldoorn. Doordat het Uddelermeer in een relatief droog gebied ligt is het gebied rond het Uddelermeer mogelijk al in de ijzertijd gecultiveerd. Zeker is in ieder geval dat vanaf de 7e eeuw in de omgeving ijzer werd geproduceerd. Ten oosten van het meer ligt de Hunenschans, een verdedigingswerk uit vermoedelijk de tiende eeuw. De oudst bekende vermelding is uit 792-793 als het in een schenkingsoorkonde vermeld wordt als 'Uttiloch'. Een oorkonde uit 950 waarin een schenking van Keizer Otto I de Grote aan het klooster Engern is vastgelegd heeft vermoedelijk ook betrekking op het Uddelermeer. Er is een sage die het ontstaan van dit meer verbindt aan reuzen.
Verzorgingsplaats Groote Bleek

Verzorgingsplaats Groote Bleek is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A2 Maastricht-Amsterdam tussen afritten 36 en 35 nabij Maarheeze, gemeente Cranendonck. De verzorgingsplaats is eind 2005 uitgebreid omdat de parkeercapaciteit voor vrachtwagens te klein was geworden. De verzorgingsplaats ligt in het gebied de Groote Bleek en even ten zuiden van de verzorgingsplaats kruist de A2 een weg die ook naar dit gebied genoemd is, Grote Bleek. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats 't Haasje.
Place de l'Hôtel-de-Ville (Rotterdam)

La Stadhuisplein (en français : « place de l'Hôtel-de-Ville ») est une place piétonne de la ville néerlandaise de Rotterdam. Situation et accès Ce site est desservi par la station de métro Stadhuis. Origine du nom Elle est nommée en référence à l'hôtel de ville qui est situé sur cette place. Historique Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Outre l'hôtel de ville se situe également sur la place le monument aux morts de 1940-1945 (Monument voor alle gevallenen 1940 - 1945) de Mari Andriessen et plusieurs établissements de restauration. La place est aussi traditionnellement le lieu de rassemblement des supporters du club de football Feyenoord après les victoires de l'équipe. Notes et références Voir aussi Articles connexes Cool (Rotterdam) Hôtel de ville de Rotterdam Liens externes (fr) L'hôtel de ville et la place de l'Hôtel-de-Ville sur Holland.com Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Rotterdam
Stadhuisplein (Rotterdam)

Het Stadhuisplein is een verkeersvrij gedeelte van het centrum van Rotterdam. Door de aanwezigheid van meerdere horecagelegenheden is het een populaire uitgaansplek. Het plein ligt direct voor het stadhuis van Rotterdam, aan de Coolsingel. Grote successen van Feyenoord worden er door duizenden supporters gevierd. Het is een belangrijke verbinding tussen Coolsingel en Lijnbaan. Op het plein bevindt zich de beeldengroep Monument voor alle gevallenen 1940 - 1945 van Mari Andriessen. Fotogalerij
Achterhaven 105

Het pand Achterhaven 105 is een van de oudste houten panden van de Nederlandse stad Edam (provincie Noord-Holland). Het pand is mogelijk gebouwd voor 1500. Een deel van de planken op de gevel is origineel; dit geldt ook voor de gevel aan de Breestraat. Geschiedenis Het pand is gebouwd als woonhuis. Een van de eerste bewoners van het pand was de houtkoopman Lambert Jansz. Rengers. Later werd hij schout en in 1589 burgemeester van Edam. Ondanks een toename aan bebouwing aan de Achterhaven bleef het pand Achterhaven 105 een voornaam woonhuis. Het is altijd duurder gebleven dan de meeste panden in de nabije omgeving. Pas in 1741 werd het pand verkocht als pakhuis. In 1920 is het pand door de Vereniging Hendrick de Keyser aangekocht als een schildersatelier. De eerste restauratie in opdracht van de vereniging werd in 1934 uitgevoerd. Een tweede restauratie vond plaats in 1980. In het restauratierapport heeft men het erover dat het pand mogelijk van voor 1500 is. In 2005 vroeg de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed aan de gemeente Edam-Volendam om de kleuren van het pand aan te mogen passen, de rijksdienst wenste de meer historische kleuren toe te gaan passen. De gemeente heeft dit verzoek afgewezen omdat niet duidelijk was wat historisch dan zou zijn. Daarnaast waren de kleuren die toentertijd toegepast werden bekend binnen de stad. Wel mochten de roeden in de ramen van de zijgevel wit geverfd worden, dat waren de historisch meer correcte kleuren en die kleuren werden op de voorgevel ook al toegepast. Uit dendrochronologisch (jaarring)onderzoek is gebleken dat niet het pand Achterhaven 105 maar het pand Spuistraat 31 het oudste houten huis van Edam is. Ook dat pand werd omstreeks 1500 gebouwd. Het pand Het pand is niet alleen een van de oudste houten huizen van Edam, het is ook een van de oudste houten huizen van Nederland. Het gaat hierbij met name om de houten gevel uit ongeveer 1500. Bijna het gehele pand is uit hout gebouwd. Alleen de linker bouwmuur is uit steen opgetrokken. Omdat het pand rond 1500 is gebouwd bevat het laat-gotische elementen. Het kalf boven de deur is hier een voorbeeld van: dat bevat peerkraalprofielen en rozetten. Onder dit kalf bevindt zich de voordeur. Deze is ook origineel en is met zwaar hang- en sluitwerk bezet. Boven het kalf is een relatief modern glas-in-loodbovenlicht geplaatst. Aan het begin van de 18e eeuw is achter het houten voorhuis een stenen achterkamer gebouwd omdat er behoefte was aan extra woonruimte. Dit gedeelte van de woning is hoger dan het voorhuis en wordt door een tussenvloer opgedeeld in twee lagen. Het voorhuis werd toen in gebruik genomen als werkruimte. Het pand werd op 15 november 1967 ingeschreven als rijksmonument en is geregistreerd onder nummer 14283. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Edam Lijst van panden van Vereniging Hendrick de Keyser
Ontmoetingskerk (Delft)

De Ontmoetingskerk is een vroegere gereformeerde kerk in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Geschiedenis Het kerkgebouw aan de Cornelis de Wittstraat werd in 1983 gebouwd, ter vervanging van de grotere Westerkerk die aan de Hugo de Grootstraat had gestaan en in 1981 gesloopt werd. Het ontwerp voor de nieuwe kerk was van J.E. Barth. In 2007 fuseerde de kerk met de wijkgemeente van de Hofkerk. In 2011 is de kerk aan de eredienst onttrokken. Externe links Website van de Hofkerk
Église Saint-Augustin d'Utrecht

L'église Saint-Augustin (Sint-Augustinuskerk) est une église catholique de la ville d'Utrecht aux Pays-Bas. Dédiée à saint Augustin, elle dépend de l'archidiocèse d'Utrecht. L'église est aujourd'hui une des églises-relais du regroupement de paroisses du Saint-Sauveur d'Utrecht. Architecture L'église Saint-Augustin est une église de style néo-classique, œuvre de Karel Georg Zocher (1796-1863), construite en 1839-1840 comme la première église catholique d'Utrecht après le retour de la liberté religieuse en 1795 pour les catholiques. Son vocable rappelle le couvent Saint-Augustin qui se trouvait autrefois à la Jeruzalemstraat. L'église se distingue par sa façade à portique tétrastyle à colonnes doriques massives inspirée des temples grecs et son clocher d'une hauteur de 40 mètres. Le clocher possède quatre cloches. C'est une église sans transept en forme de halle avec un arc massif séparant la nef du chœur. Le maître-autel est l'œuvre de Prosper Venneman de Gand et date de 1857. L'orgue de 1844 provient de la maison H.D. Lindsen d'Utrecht. Le Père Sebastianus van Nuenen o.e.s.a (1898-1966), fondateur en 1934 de la congrégation des Sœurs augustines de Sainte-Monique, a été curé de cette église. Avenir Il est question depuis mai 2018 que cette église de taille relativement modeste remplace l'actuelle cathédrale Sainte-Catherine d'Utrecht vouée à être désacralisée car devenue trop grande au vu de la chute catastrophique de la pratique catholique dans l'archidiocèse d'Utrecht depuis plusieurs décennies. Toutefois aucune date n'a encore été précisée. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes (nl) Site officiel de Saint-Augustin d'Utrecht (nl) Province néerlandaise des augustiniens Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture chrétienne Portail du néo-classicisme Portail du catholicisme Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Sint-Augustinuskerk (Utrecht)

De Sint-Augustinuskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse stad Utrecht, aan het noordelijk gedeelte van de Oudegracht (nr. 69), gewijd aan Augustinus van Hippo. Geschiedenis De Augustinuskerk is gebouwd in 1839-1840 als eerste grote katholieke kerk in Utrecht sinds het herstel van de godsdienstvrijheid. Zij was de opvolger van een Augustijnse schuilkerk die in 1636 in de Jeruzalemstraat was gesticht, en in 1822 door een bescheiden nieuw bedehuis zonder toren, met voorgevel aan de Herenstraat was vervangen. Bouwpastoor was in beide gevallen pater Guillelmus Stas (1771-1857), van 1815 tot 1843 aan de statie van de Augustijnen verbonden. Ook pater Sebastianus van Nuenen o.e.s.a, stichter van de Zusters Augustinessen van Sint-Monica, was als pastoor verbonden aan deze kerk. Tegenwoordig is de kerk in gebruik bij de Sint-Martinusparochie Utrecht. In 2016 werd het gebouw gesloten door de brandweer nadat een brokstuk uit het gewelf naar beneden was gekomen. Een grote restauratie volgde, waarbij de oorspronkelijke kleuren van het hoogaltaar werden teruggebracht en het fresco en het gewelf werden hersteld. Sinds Advent 2023 is de kerk weer volop voor o.a. de eredienst in gebruikt. Gebouw De Sint-Augustinuskerk is een in neoclassicistische kerk, ontworpen door Karel Georg Zocher (1796-1863). Ze valt op door het tempelfront met de enorme dorische zuilen aan de grachtzijde, bekroond door een fronton en een luchtig torentje (het geheel 40 m hoog). Erachter bevindt zich de zaalkerk die door een gestuct houten tongewelf overspannen wordt. Het hoofdaltaar werd in 1857 vervaardigd door Prosper Venneman uit Gent. Het orgel stamt uit 1844 en is gebouwd door de Utrechtse orgelbouwer H.D. Lindsen. In het torentje hangen vier luidklokken. Literatuur T.H.von der Dunk, 'De St.Augustinus aan de Oudegracht. De bouwgeschiedenis van Utrechts enige neoclassicistische kerk', in: Jaarboek Oud-Utrecht 1994, p.141-170. Zie ook Lijst van kerken in Utrecht (stad) Lijst van Waterstaatskerken
Oude Delft 95

De Oude Delft 95 is een monumentaal pand uit de 18e eeuw aan de Oude Delft in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het rijksmonument heeft twee ver naar voren springende hoekrisalieten of gevelvleugels. Het pand heeft de afgelopen eeuwen diverse functies gehad: overheidskantoor, weeshuis, militaire academie, hoofdgebouw van de hogeschool en tegenwoordig als onderdeel van IHE Delft Institute for Water Education. Het pand maakt deel uit van een samenstel van diverse met elkaar verbonden gebouwen; het hoofdgebouw van het IHE ligt aan de achterzijde van dit gebouw aan de Westvest 7. Geschiedenis De bouwer en eerste eigenaar Willem Hooft stamde uit een Amsterdams regentengeslacht. In 1717 kocht hij de brouwerij 'de Cimbel' die op deze plek stond, en verving de oude gebouwen door het grootste patriciërshuis in Delft. In 1720 was het gebouw in Lodewijk XIV-stijl klaar. In 1799 werd het door de Bataafse republiek gebruikt als zetel van het Departement van de Delf, daarna enige jaren door de Fundatie van Renswoude. Van 1814 tot 1828 was in het gebouw de Artillerie- en Genieschool gevestigd. Het was toen in bezit van het toenmalig ministerie van Oorlog. Het gebouw was vervolgens van 1842 tot 1952 het hoofdgebouw van de Koninklijke Akademie en haar opvolgers de Polytechnische School te Delft en de Technische Hogeschool Delft. Vanaf 1960 is het in gebruik door het IHE (International Institute for Infrastructural, Hydraulic and Environmental Engineering), waarvoor in 1990-1992 nieuwbouw werd toegevoegd met entree aan de Westvest. Het pand aan de Oude Delft werd toen ook gerestaureerd, waarbij in de stijlkamers passende behangsels werden aangebracht. Er zijn oude schilderijen tentoongesteld. NAP In de gevel is een merkteken gemetseld, het hoofdmerk van het NAP, aangebracht ten tijde van de Eerste Nauwkeurigheidswaterpassing, uitgevoerd van 1875 tot 1885 met als doel de vastlegging van het NAP.