NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kalkoven Kurvers

De Kalkoven Kurvers is een kalkoven in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Voerendaal. Het bouwwerk staat ten oosten van Ubachsberg in het Droogdal de Dael aan de Geulkerberg aan de noordzijde van de Daelsweg, de weg van Ubachsberg naar Welten (Heerlen). Op ongeveer 550 meter naar het zuidwesten ligt de Kalkoven Sieben, ongeveer 200 meter naar het oosten ligt aan de andere kant van het weiland de Kalkoven Bosrand en ongeveer 280 meter naar het noordoosten ligt de Kalkoven Daelsweg. Geschiedenis Sinds 1913 waren de kalkovens en kalksteengroeve in bedrijf. In 1916 verlengde men de pacht van het terrein van de gemeente, terwijl het oude terrein reeds uitgedolven was. In 1936 heette het bedrijf Kalkbranderij Kurvers-Klinkers en verkochten ze kalkas. In 1939 was kalkexploitant J. Klinkers eigenaar of exploitant van een aan de Putweg gelegen kalksteengroeve op perceel C 2133. In dat jaar stierf Hubert Joseph Kurvers en werd het bedrijf voortgezet door zijn vrouw Anna Maria Catharina Hubertina Klinkers die de vergunning voor C 2133 verkreeg. Na de Tweede Wereldoorlog verkregen de gebroeders Kurvers samen met de weduwe Klinkers de vergunning om de percelen C 2087 en 2133 te ontgraven. Eind 1954 werd er een vergunning verkregen voor het oprichten van een kalkblusserij op E 493. In 1997 werden de kalkovens opgenomen in het rijksmonumentenregister. Anno 2018 bevonden kalkovens zich achter loodsen van een voormalig transportbedrijf Gebr. Kurvers. De oude groeven zijn deels gevuld met (stort) materialen en afval. De grond is vervuild met minerale oilën en asbest. Inmiddels (2025) zijn de loodsen verwijderd Kalkoven Het bouwwerk heeft zes ovenmonden en is opgetrokken in Kunradersteen en baksteen. De ovenmond van de schatovens is acht meter diep, heeft een doorsnede van 3,5 meter en loopt taps toe. De steunberen zijn rechthoekige kolommen van veldbrandsteen en de ovenmond is chamotsteen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Voerendaal (gemeente) Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg
Kalkoven Daelsweg

De Kalkoven Daelsweg of Kalkovens boerderij Schneiders is een kalkoven en industrieel monument in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Voerendaal. Het bouwwerk staat ten noordoosten van Ubachsberg op de rand van het Droogdal de Dael op de Daalsberg tegenover de boerderij Hoeve de Daal op Daelsweg 14 aan de Daelsweg, de weg van Ubachsberg naar Welten (Heerlen). Op ongeveer 175 meter naar het noorden ligt de Kalkoven Dalberg, op ongeveer 300 meter naar het zuidoosten ligt de Kalkoven Bosrand en op ongeveer 280 meter naar het zuidwesten ligt de Kalkoven Kurvers. Geschiedenis Sinds 27 maart 1997 is het bouwwerk een rijksmonument. De kalkoven is gerestaureerd en er is een informatiebord bij geplaatst. Kalkoven De kalkoven heeft twee ovenmonden en is opgetrokken in Kunradersteen en baksteen. De frontgevel van de kalkoven is opgetrokken in Kunradersteen en heeft steunberen. De ovenmonden zijn opgetrokken in Kunradersteen en veldbrandsteen en hebben een drie meter diep gewelf. De oven werd gebruikt om kalk te branden. Allereerst werd de oven gevuld: onderin werd een laag brandstof gelegd, daarop bracht men een laag harde kalksteenblokken aan, daarna een laag steenkool, daarna weer een laag kalksteenblokken, weer een laag steenkool, weer een laag kalksteenblokken, en dit zo door totdat de oven helemaal gevuld was tot bovenin. Men stak vervolgens de oven van onderen aan en het vuur ging langzaam tussen het kalksteen door omhoog. Niet de gehele kolom van de oven brandde, maar enkel een bepaald gedeelte middenin. Boven het vuur zat het (ongebrande kalksteen) en onder het vuur de gebrande kalk. Tijdens het branden bereikte men in de oven een temperatuur van 1000 graden Celsius. Men moest van tijd tot tijd de oven laten trekken: het heen en weer trekken van het rooster om de gebrande kalk (kluitkalk) te laten zakken en te kunnen weghalen. Als gevolg van het branden vindt er een ontleding plaats van de kalk in enerzijds calciumoxide (gebrande kalk) en anderzijds koolstofdioxide. De kalk die uit de oven kwam kon men zo houden (ongebluste kalk/kluitkalk) of men kon de kalk blussen met water (gebluste kalk). De ongebluste kalk werd gebruikt in mortel als bindmiddel. De gebluste kalk werd gebruikt als pleisterkalk, voor het witten van huizen of het bemergelen van akkers. Zie ook Lijst van kalkovens in Zuid-Limburg Lijst van rijksmonumenten in Voerendaal (gemeente)
Begraafplaats van Aubel

De Begraafplaats van Aubel is een grafkapel in Meerssen in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Meerssen. De kapel staat midden op de Algemene Begraafplaats Meerssen, midden in het dorp. Geschiedenis Rond 1920 werd de kapel gebouwd naar het ontwerp van Charles Eyck en was bestemd voor de dekens van Meerssen. Op 12 maart 1997 werd de kapel ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Bouwwerk De sobere grafkapel is gebouwd in neoclassicistische stijl op een in de dwarsrichting geplaatste rechthoekige plattegrond. De ingang bevindt zich aan de zuidwestzijde. De kapel is uitgevoerd in hardsteen, heeft twee traveeën en wordt gedekt door een flauw hellend zadeldak. Op de hoeken en tussen de traveeën zijn pilasters aangebracht met teerlingkapitelen. De voorgevel bevat bovenaan een van onderen open fronton, waarin een zandloper met vleugels uitgehouwen is. Op de top van de voorgevel staat een stenen kruis. De ingang, met een dubbele ijzeren deur met versieringen van omgekeerde fakkels en geponste gaten, wordt omlijst door pilasters en erboven een fronton met de tekst Requiescant in pace met akroterieën. Tussen de twee frontons van de voorgevel is de tekst Begraafplaats van Aubel uitgehouwen in de stenen gevel. In de zijgevels zijn rondboogvensters aangebracht met daarin glas-in-loodramen met een hardstenen kruis als maaswerk. In de achterwand is er een vierkant venster met glas-in-loodraam aangebracht, voorzien van maaswerk van een hardstenen cirkel en daar in het midden van een hardstenen kruis. Van binnen is de grafkapel ingericht met een altaar van natuursteen, waarop een tabernakel is geplaatst. Op de wanden zijn memorieplaten aangebracht, waarop de namen van de dekens staan. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Meerssen Lijst van weg- en veldkapellen in Meerssen
Gloriëtte (Meerssen)

De Gloriëtte is een theekoepel die zich bevindt in het Proosdijpark in de Nederlands-Limburgse plaats Meerssen. Deze theekoepel werd gebouwd in 1888. Het is een achthoekig bouwsel dat zich op een heuveltje aan de rand van het park bevindt en in neobarokke vormen is gebouwd in opdracht van Amadeus Stevens, wiens initialen (AS) hier en daar zichtbaar zijn. Het dak is koepelvormig en het geheel kent frontons, zuilen, pilasters en dergelijke versieringen. Het interieur is nog goeddeels in stand gebleven. De Gloriëtte is geklasseerd als rijksmonument.
Vredeskapel (Meerssen)

De Vredeskapel is een kapel in de plaats Meerssen in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Meerssen. De kapel staat aan de Markt ten zuidwesten van de Basiliek van het H. Sacrament aan de oostkant van het Proosdijpark. De kapel is gewijd aan Maria, specifiek aan Onze Lieve Vrouw Koningin van de Vrede, en is geklasseerd als Rijksmonument. Geschiedenis In 1941 werd de kapel gebouwd naar ontwerp van Jos Cuypers om hiermee een belofte in te lossen, namelijk dat ze gebouwd zou worden als tijdens de mobilisatie (1939-1940) geen slachtoffers uit Meerssen zouden vallen. Bouwwerk Het betreft een zeshoekige kapel, gebouwd in mergelsteen en deels in natuursteen, met name de plint en de omlijsting van de toegangspoort. Boven de ingang is de tekst Koningin des Vredes aangebracht, geflankeerd rond een kroon, een scepter en een palmtak. Naast de kapel zijn enkele bijgebouwtjes in natuursteen aangebracht en een viertal beelden, ontworpen door Charles Eyck en vervaardigd door G. Lahaye in 1950. Deze stellen enkele titels van Maria voor, namelijk: Troosteres van de Bedroefden, Koningin van de Engelen, Koningin van de Maagden, Hulp aan de Christenen. Van binnen is de kapel wit geschilderd en tegen de achterwand is het altaar geplaatst. Boven het altaar is in de achterwand een geprofileerde spitsboogvormige nis van mergelsteen aangebracht die van binnen met naar buiten gerichte bladeren (als een stralenkrans) gedecoreerd is. In de nis staat op een sokkel het Mariabeeldje. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Meerssen Lijst van rijksmonumenten in Meerssen Lijst van oorlogsmonumenten in Meerssen
Wijngaardsberghof

De Wijngaardsberghof is een grote hoeve in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Meerssen. Deze gesloten vierkantshoeve ligt ten zuiden van Ulestraten boven op de Wijngaardsberg, een uitloper in het zuidwesten van het Centraal Plateau, en op de noordelijke helling van het Geuldal. Rond deze heuvel ligt aan drie zijden het Watervalderbeekdal. Ten zuidwesten en noordwesten van de hoeve ligt het hellingbos Vliekerbos. Ten noordoosten en zuidoosten liggen op de hellingen wijngaarden met onderaan de helling de buurtschap Waterval. De Wijngaardsberghof is een rijksmonument. Geschiedenis In 968 bestonden er op de Wijngaardsberg al wijngaarden. De in Meerssen woonachtige Frankische koningin Gerberga schonk toen haar bezittingen, inclusief de wijngaarden op de Wijngaardsberg, aan de Abdij van Reims, waarna Benedictijner monniken naar Meerssen komen om de wijngaarden te beheren en hier de Proosdij van Meerssen stichtten. Met het begin van de Kleine IJstijd werd het kouder (rond 1500), waardoor de wijnbouw op veel plekken verdwijnt, maar op de Wijngaardsberg blijven ze bestaan door de gunstige ligging. Rond 1800 werd de proosdij door de Fransen opgeheven, werd de wijngaard gerooid en moesten de monniken vluchten naar Duitsland. Van deze oude wijngaard zijn in het Vliekerbos de terrassen nog aanwezig. In de 18e en 19e eeuw werd op de berg de vierkantshoeve gebouwd. Rond 1945 werd het landhuis, een van de vier vleugels, afgebroken. In 2002 werd er opnieuw een wijngaard op de berg aangeplant. Bouwwerk De gesloten kasteelboerderij bestond vroeger uit vier vleugels. Drie van deze vleugels zijn gebouwd rond een binnenplaats, waarbij de vierde zijde afgesloten is met een muur. De vierde vleugel was een neogotisch landhuis met kasteelachtige allure, waarvan slechts een stuk van de binnenplaatsgevel resteert. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Ulestraten Externe link Website van de Wijngaardsberghof
Geerlingshof

Het Geerlingshof is een grote neoclassicistische villa, gelegen aan Broekhem 114 in de Valkenburgse buurtschap Broekhem. De villa werd gebouwd in 1850, in opdracht van generaal De Ceva. In 1896 werd de villa nog met twee dwarsvleugels op de zijvleugels vergroot. Kenmerkend is de symmetrische bouw en het halfronde fronton in de centrale gevel, waarin zich een beeld van Sint-Gerlach bevindt. De gevel is rijkelijk voorzien van pilasters, lisenen en dergelijke. De villa is gelegen te midden van een parkachtige tuin. Ze is geklasseerd als rijksmonument.
Hervormde kerk (Elim)

De Kerk van Elim is een zaalkerk met een opvallende toren in het Drentse dorp Elim. De kerk is in 1997 aangewezen als rijksmonument. Elim is een betrekkelijk jong dorp, het ontstond in het laatste kwart van de 19e eeuw. In 1915 werd een Hervormde gemeente gesticht, die dankzij een schenking in 1916 een eigen kerk kon laten bouwen. De kerk is een zaalkerk van vijf traveeën met aan de voorzijde een torenlichaam dat uitloopt in een achtzijdige toren. Het orgel stamt uit 1932 en is gebouwd door Bakker & Timmenga uit Leeuwarden. Zie ook Lijst van kerken in Drenthe
Heilige Maria Magdalenakerk (Goes)

De Heilige Maria Magdalenakerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Nederlandse plaats Goes (provincie Zeeland), gelegen aan Singelstraat 9 tegenover de protestantse Grote of Maria Magdalenakerk. Geschiedenis De katholieken kerkten vanaf 1815 in een kerkgebouw dat in 1909 plaatsmaakte voor de huidige pastorie. In 1905-1908 werd een nieuwe kerk gebouwd in neogotische stijl. Architecten waren Albert Margry, Jos Margry en Jos Snickers. In 1989 werd de toren gerestaureerd. Gebouw Het betreft een neogotische, bakstenen driebeukige kruiskerk. Links van de voorgevel is een vierkante toren aangebouwd met vier uitspringende hoektorentjes en een hoge, achtzijdige spits. Bijzonder is de viering, die gekroond wordt door een achtzijdige koepel. Interieur Het interieur wordt overwelfd door houten tongewelven die zijn gepolychromeerd. De gebrandschilderde ramen zijn vervaardigd in het atelier van F. Nicolas. Het neogotisch kerkmeubilair stamt uit de ateliers van Margry en Snickers en dateert van de tijd van de bouw. P. Geeraerts vervaardigde de muurschilderingen vanaf 1940. Enkele oudere voorwerpen, uit de vroegere 19e-eeuwse kerk afkomstig, zijn eveneens aanwezig: Heiligenbeelden, de kruiswegstaties, een missiekruis en het hoofdaltaar, dat tegenwoordig in een aparte kapel staat opgesteld.
Westerkerk (Goes)

De Westerkerk is een van oorsprong gereformeerd kerkgebouw uit 1929 dat gelegen is aan de rand van het centrum van de Zeeuwse stad Goes aan de Westwal. Geschiedenis De bouw in 1929 is uitgevoerd door de Goese aannemer W.J. van de Weert en Zonen. Naast de sobere kerk is ook een pastorie en een kosterswoning gebouwd. De drie gebouwen vormen een rijksmonumentcomplex, de nieuwe aanbouw aan de kerk valt overigens niet onder de bescherming. Het gebouw is in sobere stijl gebouwd van baksteen met een hoog dak van rode pannen. In de wanden bevinden zich hoge smalle hoge ruiten. Een smalle toren met een nog smallere met koper gedekte spits completeert de kerk. Boven de ingang is in smeedijzeren letters "Gereformeerde Kerk" te lezen. In de kerk bevindt zich een orgel ontworpen door A.S.J. Dekker. Dekker gebruikte het orgel als referentie-instrument dat hij aan potentiële klanten liet zien. In 1968 is het orgel gerestaureerd en aangepast. De kerk heeft tot begin jaren 2000 dienstgedaan als Gereformeerde Kerk, vervolgens enige jaren als Gereformeerde Kerk vrijgemaakt. Sinds 2009 is de kerk in bezit van een stichting, die het gebouw in zijn oorspronkelijke staat wil handhaven en beschikbaar stelt voor religieuze, maatschappelijke en culturele activiteiten.
Gedenkteken Johannes ab Utrecht Dresselhuis

Het gedenkteken Johannes ab Utrecht Dresselhuis is een monument in Wolphaartsdijk in de Nederlandse provincie Zeeland, ter nagedachtenis aan de theoloog Johannes ab Utrecht Dresselhuis (1789-1861). Achtergrond Dr. Johannes ab Utrecht Dresselhuis (Kampen, 30 september 1789 – Middelburg, 23 augustus 1861) was een zoon van de predikant Harm Dresselhuis en Catharina ab Utrecht. Hij studeerde theologie in Utrecht en werd predikant in Hoofdplaat (1810-1819) en Wolphaartsdijk (1819-1858). Hij was daarnaast geruime tijd schoolopziener (1835-1857). Hij ontving meerdere malen letterkundige onderscheidingen. In 1846 werd Dresselhuis benoemd tot ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en hij ontving in 1852 een eredoctoraat van de Groninger Universiteit. Hij publiceerde onder meer over theologie, oudheidkunde en de geschiedenis van Zeeland. Nadat hij in 1857 door een beroerte werd getroffen, was hij niet meer in staat zijn werk te doen. Dresselhuis overleed in Middelburg en werd begraven in Wolphaartsdijk. Na zijn overlijden werd een commissie opgericht om te komen tot de oprichting van een gedenkteken. Commissieleden waren Eerste Kamerlid Jan Fransen van de Putte, predikant E. Moll en de geneesheer J. Persant Snoep. Op 27 augustus 1861, de dag van de begrafenis, gaven ze een circulaire uit om een oproep te doen voor bijdragen. De Antwerpse kunstenaar J.J. Rousseau ontwierp een monument dat op 1 november 1862 in Wolphaartsdijk kon worden onthuld. Het monument werd geplaatst op het schoolplein aan de Dorpsstraat (nu Hoofdstraat), tegenover de pastorie waar Dresselhuis had gewoond. Het is sindsdien meerdere malen verplaatst. Beschrijving Het neoclassicistische monument bestaat uit een staande, hardstenen zuil met marmeren plaquettes. Boven op de vierkante zuil is een marmeren sculptuur aangebracht waarin een opgericht kruis en de symbolen van geloof, hoop en liefde zijn verwerkt, omgeven door een krans van immortellen. Tegen het kruis rust een opengeslagen Bijbel met inscriptie "de gedachtenis der regtvaardigen zal in zegening zijn". Aan de voet ligt een kaart van Zeeland, een ridderkruis en twee medailles. De plaquettes hebben inscripties die oorspronkelijk verguld waren, de plaat aan de voorzijde van het monument vermeldt: AAN DR. J. AB UTRECHT DRESSELHUIS DOOR ZYNE VRIENDEN EN VEREERDERS OCT. 1862 Waardering Het grafmonument werd in 1997 als rijksmonument in het Monumentenregister opgenomen vanwege de cultuurhistorische waarde. Zie ook Lijst van beelden in Goes Lijst van rijksmonumenten in Wolphaartsdijk
Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingskerk (Zuiddorpe)

De Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingskerk (ook: Maria Hemelvaartkerk) is de parochiekerk van Zuiddorpe, gelegen aan Dorpsplein 1. Geschiedenis Vanaf de 15e eeuw stond hier een katholieke kerk, die echter vanaf 1646 gebruikt werd als hervormde kerk om vanaf 1807 weer als parochiekerk dienst te doen. In 1885 werd de kerk gesloopt om vervangen te worden door een neogotisch bouwwerk. Deze kerk werd ontworpen door P.J. van Genk. Het is een neogotische kruisbasiliek met een zijdelings geplaatste, slanke noordwesttoren. Inventaris Van belang is de preekstoel van 1637. Deze is rijkelijk voorzien van houtsnijwerk, waaronder afbeeldingen van de vier evangelisten. De kruiswegstaties zijn van 1906 en vervaardigd door A. Windhausen. Het orgel is van 1929 en gebouwd door de firma Pels. In de toren staat een mechanisch torenuurwerk uit 1889 van A.Vos en Zonen te Nuenen. Processiepark Achter de kerk bevindt zich een processiepark. Het betreft zeven kleine en één grotere halfopen kapel, in 1888 gebouwd in neogotische stijl. In 1876 werd een Lourdesgrot gebouwd, die echter verdwenen is en vervangen door een nieuwe grot die in 1982 tot stand kwam. Op het kerkhof bevinden zich enkele 19e-eeuwse grafmonumenten. Begraven in de kerk Joos van Ghistele
Boreel (gemaal)

Het Boreel is een poldergemaal en rijksmonument in Middelburg in de provincie Zeeland. Geschiedenis Het duurde tientallen jaren voordat de Polder Walcheren het besluit nam om een gemaal te laten bouwen. In 1910 deden 104 boeren uit het midden van Walcheren een verzoek om een gemaal te bouwen. Hun land stond maanden onder water, maar boeren actief op hooggelegen gronden verzetten zich tegen de komst van een gemaal. Zij zouden ook moeten meebetalen aan het gemaal terwijl zij geen wateroverlast ervaarden. De zomer van 1927 was kletsnat en de boeren op de hoge gronden werden ook getroffen waardoor zij de plannen voor een gemaal steunden. Het verschil tussen het water in de polder en het Kanaal door Walcheren is bijna drie meter, de polder ligt op NAP −1,80 meter en het waterpeil in het kanaal op +0,75-0,95 meter. Het gemaal werd in 1929 gebouwd door aannemer W. Diepstraten uit Made in opdracht van de toenmalige Polder Walcheren en vernoemd naar jhr. ir. Jacob Lucas Boreel die van 1921 tot 1939 hoofd van de technische dienst van het Waterschap was. Het gebouw dat werd uitgevoerd in een kubistisch expressionistische stijl is gelegen aan het Kanaal door Walcheren en bemaalt de polders van het eiland Walcheren ten westen van het kanaal. Oorspronkelijk was het gemaal uitgerust met twee centrifugaalpompen van het fabricaat Stork met een capaciteit van 180 m³/minuut die elektrisch aangedreven werden. In oktober 1944 is Walcheren geïnundeerd, dit om de Duitse bezetter te verdrijven, en is het gemaal door waterschade ruim een jaar buiten werking. In 1953 werd een derde Stork-centrifugaalpomp bijgeplaatst met een capaciteit van 385 m³/minuut die aangedreven werd door een zescilinder dieselmotor van het type Stork-Hesselman. In 1996 werden de twee elektromotoren vervangen door elektromotoren van Voith-Elin met een vermogen van 136 kW. Twee jaar later werd de dieselmotor vervangen door een Voith-Elin elektromotor van 450 kW en het gemaal werd volledig geautomatiseerd. De dieselmotor is bewaard gebleven in het gemaal. Het gemaal kreeg in 1997 de status van rijksmonument wegens zijn typologische en architectuurhistorische waarde, van belang wegens zijn gaafheid en het nog steeds functioneren van de machinerie. Het gemaal valt onder het Waterschap Scheldestromen. Galerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Middelburg (plaats) Externe link Rijksmonument Boreel
Bellinkbrug

De Bellinkbrug is een draaibrug en rijksmonument in Middelburg in de provincie Zeeland. De brug is gelegen tussen Kinderdijk en Rouaansekaai. Geschiedenis De dubbele draaibrug werd in 1855 gebouwd naar aanleiding van de aanleg van een nieuwe scheepswerf aan de Binnenhaven. De brug werd ontworpen door stadsbouwmeester G.H. Grauss en de bovenbouw werd vervaardigd door de firma L.J. Enthoven & Cie te 's-Gravenhage. Beschrijving De brug heeft twee ongelijkarmige brugdelen van in elkaar geboute platen en is voorzien van een houten loopdek. De draaipunten van beide brugdelen zijn geplaatst op landhoofden in de vorm van gemetselde uitsparingen in de kademuren. De brugdelen draaien tijdens het openen in deze uitsparingen. De brug en het aangrenzend kadewerk zijn voorzien van ijzeren balustrades met gietijzeren balusters die vastgezet zijn in natuurstenen blokken. De brug kreeg de status van rijksmonument vanwege zijn cultuurhistorische waarde als bijzondere uitdrukking van technologische ontwikkeling en in zijn geheel van belang door de visuele gaafheid van de stedelijke omgeving. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Middelburg/Kinderdijk Externe link Bellinkbrug
Sint-Petrus'-Bandenkerk (Diemen)

Sint-Petrus'-Bandenkerk is een kerk aan de Hartveldseweg 25 in het Noord-Hollandse Diemen. De driebeukige hallenkerk uit 1910 staat op nagenoeg rechthoekig grondplan en heeft een zadeldak voorzien van steekkappen. Kerk In de 13e eeuw lag in Diemen de Sint-Petrus parochie. De kerk stond het kerkhof Gedenk te Sterven. Na de hervorming week men uit naar Over-Diemen. Eerst gebruikte men een boerenschuur en later een schuilkerk die was toegewijd aan Sint Petrus' Banden (Banden=boeien). Eind 18e eeuw werd aan de Hartveldseweg 23 de schuilkerk De Hoop gebouwd. Aangezien De Hoop rond 1900 te klein werd bouwde men in 1910 deze kerk met een neoromaanse toren. In de top van het portaal bevindt zich, evenals in de voorgevel, een veelkleurig driehoekig tegeltableau met een pauselijk wapen, vermoedelijk van Paus Pius X (paus van 1903 tot 1914). Het gebouw is sinds 1998 als rijksmonument opgenomen op de monumentenlijst. Interieur Het interieur van deze kerk is in de jaren 1960 versoberd en gemoderniseerd. In de kerk bevindt zich een orgel uit 1918 dat oorspronkelijk gebouwd was voor het Juvenaat in Bergen op Zoom. Het orgel is diverse malen uitgebreid. Het orgel is gemaakt door Bernard Pels en hij maakte gebruik van ouder pijpwerk en orgelkas van een instrument van Maarschalkerweerd uit ca. 1890. Het orgel werd diverse malen uitgebreid en in 1986 is het door Adema-Schreurs overgeplaatst naar Diemen. Overige In 1929 plaatste men het grote Heilig Hartbeeld. Het kerkhof werd aangelegd in 1827. Foto's Externe link Officiële website Info op reliwiki.nl[dode link]