NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Goede Herderkerk (Ede)

De Goede Herderkerk is een kerkgebouw in de Gelderse plaats Ede. Geschiedenis Rooms Katholiek De kerk werd op 2 november 1958 als rooms-katholiek kerkgebouw ingewijd door de toenmalige coadjutor van Haarlem, mgr. Van Dodewaard. In verband met terugloop van het kerkbezoek, werd het gebouw bij bisschoppelijk decreet per 1 april 2013 aan de eredienst onttrokken. De kerkgangers waren sinds 1 januari 2010 een geloofsgemeenschap binnen de Zalige Titus Brandsmaparochie. De geloofsgemeenschap werd samengevoegd met die van de andere rooms-katholieke kerk in Ede: de Sint-Antonius van Paduakerk. Baptisten Vanaf 31 augustus 2014 is de kerk het nieuwe onderkomen van de Edese Baptistengemeente Op Doortocht. Deze gemeente hield haar erediensten lange tijd in congrescentrum de Reehorst, en daarna een aantal jaren in De Schuilplaats. De pastorie is afgebroken en heeft plaats gemaakt voor een multifunctioneel gebouw in dezelfde stijl als de kerk. De kruisweg in de kerk is behouden gebleven. Gebouw De Goede Herderkerk is een modern gebouw in trapeziumvorm. De brede zijde aan de kant van de entree is volledig van glas. Het priesterkoor ligt aan de tegenovergestelde smalle zijde. Aan weerszijden van het podium zijn ook glazen wanden. De kerk heeft een klokkentoren. Kruisweg De kruisweg in de kerk is in overleg met de bouwpastoor en met architect H.M. Koldewey in 1957-1958 vervaardigd door de eerwaarde zuster Augustines Marie-José van der Lee van de orde Zusters Augustinessen van Sint-Monica uit het klooster de Stad Gods te Hilversum. De kruisweg bestaat uit vijf tableaus in de zijwanden van de kerk, met steeds drie staties per plateau. Het zijn de gebruikelijke 14 staties met daaraan toegevoegd een uitbeelding van de verrijzenis, als teken van dat de kruisdood en opstanding bij elkaar horen. De tableaus zijn van chamotteklei en bewerkt met engobe. Orgel In 1959 werd in de kerk door de firma Pels & Zn. uit Alkmaar een elektropneumatisch orgel geplaatst. Met de verbouwing van de kerk 2014 is het orgel, dat inmiddels niet meer werd gebruikt, afgebroken. Externe link Website van de kerk
De Schalsumermolen, Schalsum

De Schalsumermolen is a smock mill in Schalsum, Friesland, Netherlands which was built in 1801. The mill has been restored to working order. Used as a training mill, it is listed as a Rijksmonument. History De Schalsumermolen was built in 1801 to drain the Grote Schalsumer Polder. The mill was working until 1960, and since then it has been maintained in an operable condition, last working in the 1970s. De Schalsumermolen was sold to Stichting De Fryske Mole on 28 December 1977, the 20th mill bought by that organisation. In 1979, the mill was restored. New Common sails were fitted, replacing the previous Patent sails. The mill is listed as a Rijksmonument, No.15880. The mill is used by the Gild Fryske Mounders to train people in the art of working windmills. Description De Schalsumermolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two-storey smock mill on a single storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. One pair has a span of 20.20 metres (66 ft 3 in), and the other pair 20.23 metres (66 ft 4 in). The sails are carried on a cast iron windshaft, which was cast by Koninklijke Nederlandsche Grofsmederij, Leiden, North Holland in 1901. The windshaft carries the brake wheel which has 55 cogs. This drives the wallower (30 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels The upper crown wheel, which has 42 cogs drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 36 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 59 centimetres (1 ft 11 in) diameter and 4.66 metres (15 ft 3 in) long. The screw is 1.54 metres (5 ft 1 in) diameter. It is inclined at 20.5°. Each revolution of the screw lifts 1,250 litres (270 imp gal) of water. Public access De Schalsumermolen is open to the public on Saturday afternoons or by appointment. References
De Schalsumermolen

De Schalsumermolen is een poldermolen ten oosten van het dorpje Schalsum in de Nederlandse provincie Friesland. De molen ligt even ten noorden van de Rijksstraatweg tussen Franeker en Dronrijp en even ten zuiden van de A31. De molen werd in 1801 gebouwd en heeft tot in de jaren zeventig van de twintigste eeuw de Grote Schalsumer Polder bemalen, later met behulp van een elektromotor. Vroeger was de molen ook uitgerust met zelfzwichting. In 1977 werd de molen eigendom van de Stichting De Fryske Mole. Deze liet de molen restaureren en hierbij werd weer een Oudhollands gevlucht met zeilen aangebracht. Ook werd de molen maalvaardig in een circuit gemaakt omdat door peilverlagingen de molen als maalwerktuig niet langer te handhaven was. De molen voert het water op met een vijzel en de roeden hebben een lengte van ruim 20 meter. Een vrijwillig molenaar laat de molen zeer regelmatig malen en geeft op zaterdag les aan aankomende vrijwillige molenaars.
Kleine-Gartmanplantsoen

Le Kleine-Gartmanplantsoen est à la fois une place et un espace vert du centre d'Amsterdam. Il fait office de liaison entre Leidseplein, l'une des principales places de la ville, et le Weteringschans. L'espace vert à proprement parler est situé dans le prolongement du Lijnbaansgracht, et est souvent considéré à tort comme le prolongement de Leidseplein. Au numéro 2 de la place se trouve l'ancien siège du magazine de mode Hirsch & Cie, qui abrite aujourd'hui le siège de Apple aux Pays-Bas, de même qu'un Apple Store sur les deux premiers étages. L'espace vert a été baptisé en l'honneur de l'actrice néerlandaise Maria Kleine-Gartman (1818-1885). Étant donné que le mot « klein » signifie « petit » en néerlandais, le nom de la place est souvent interprété à tort comme « Petite place Gartman ». Portail d’Amsterdam Portail du jardinage et de l’horticulture
Marktgarage

De Marktgarage (voorheen: Koepoortgarage) is een ondergrondse parkeergarage nabij de Koepoortbrug in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De garage heeft twee parkeerlagen met ongeveer 350 parkeerplaatsen. De parkeervoorziening werd in april 2010 in gebruik genomen. Naast de Phoenixgarage en de Zuidpoortgarage is de Marktgarage de derde grote openbare parkeergarage aan de rand van het centrum van Delft. De bouw De bouw was noodzakelijk om de consequenties van een autoluw beleid voor het centrum van Delft te compenseren. Realisatie van de autoluwplus fase 4 werd gekoppeld aan de oplevering van de Koepoortgarage. De bouw van de garage startte vertraagd door een verzoek tot schorsing ingediend door de Bewonersbelangenvereniging Koepoort. De rechtbank in Den Haag wees het verzoek tot schorsing in december 2005 af. Onder de naam Koepoort Vennootschap Onder Firma (V.O.F.) werkten twee projectontwikkelaars samen: Ceres projecten uit Den Haag en Van Roey Projectontwikkeling uit 's-Hertogenbosch. Van Roey Projectontwikkeling maakt deel uit van de internationaal opererende NV GROEP Van Roey SA met de hoofdzetel in Rijkevorsel. Ceres projecten is de projectontwikkelaar regio Haaglanden van de Vestia Groep. In oktober 2006 liepen huizen in de directe omgeving scheuren op door de bouw van de Koepoortgarage. Hierop werden de graafwerkzaamheden stilgelegd. De overige werkzaamheden gingen door tot december 2006. Koepoort v.o.f. nam de Hanselman Groep in de armen die gespecialiseerd is in schade tijdens grote bouwprojecten. De risico's waren al in een vroeg stadium duidelijk, maar geen van de betrokkenen verwachtte dat de grond zich zo zou gaan gedragen, en de verzakkingen zo ernstig zouden worden. Ook het dreigende faillissement van de hoofdaannemer vertraagde de bouw. In augustus 2007 werden de werkzaamheden hervat. In 2010 werd de Koepoortgarage afgerond en in gebruik genomen. Op 1 september 2012 werd de naam van de Koepoortgarage gewijzigd in Marktgarage. Hiermee wordt getracht om aan bezoekers en toeristen van Delft te communiceren dat de garage op loopafstand van de Markt en het centrum van Delft ligt.
Dubbele Kruis

Het Dubbele Kruis is een monumentaal grachtenpand aan de Hoge Gouwe 99 in Gouda. Op de plaats van het huidige pand Hoge Gouwe 99 te Gouda kocht Willem de Monchy in 1700 de brouwerij Het Dubbele Kruis (ook wel De Drie Kruisen genoemd). Ook zijn zoon, François de Monchy, was bierbrouwer in Gouda; deze bezat op de Westhaven de brouwerij Het Ossenhooft en op de Turfsingel de azijnmakerij De Witte Leeuw. In 1823 kocht Abraham Goedewaagen het pand Hoge Gouwe 99. Hij verplaatste zijn pijpmakerij van de Keizerstraat naar deze woning op de Gouwe. Het benedenhuis fungeerde als zijn woning en het bovenhuis deed dienst als bedrijfsruimte. In 1835 kocht hij ook de buurwoning, het meer statige grachtenpand 't Huys met de treppen. Ook daar werd de bovenverdieping gebruikt voor de fabricage van pijpen. Nog weer later werd ook de andere buurwoning, Gouwe 101 gekocht en toegevoegd aan de bedrijfsruimtes van Goedewaagen. Ook de woningen aan de achterzijde van deze panden, die aan de Raam zijn gelegen, werden door Goedewaagen gekocht, zodat een conglomeraat aan bedrijfsruimtes gevormd werd. In 1884 werd de productie van pijpen verplaatst naar de overzijde van de Raam, waar de firma Goedewaagen een pottenbakkerij bezat (in 1909 werd het bedrijf in zijn geheel verplaatst naar het Jaagpad in Gouda). Het pand met een gepleisterd lijstgevel en een gave pui is erkend als rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
Kasteel Hardenbroek

Kasteel Hardenbroek is een kasteel en voormalige ridderhofstad bij Driebergen-Rijsenburg. Hardenbroek wordt voor het eerst vermeld in 1382. In 1536 verscheen de eerste lijst van ridderhofsteden. Hierin is Hardenbroek opgenomen. Het huis werd toen bewoond door Joost van Hardenbroek. In 1662 stierf Pieter van Hardenbroek die geen zonen had. Hij liet het huis na aan zijn neef Hendrik Gijsbert van Hardenbroek. Deze verkocht het in 1684. In 1733 huurde Willem Kerckrinck het huis. Later kocht hij het en besteedde veel geld aan een grondige verbouwing. Toen zijn weduwe hertrouwde, werd Hardenbroek publiek geveild. De koper was Jan Adolf van Hardenbroek, heer van Hardenbroek, Lockhorst, Bergestein, 's Heeraartsberg, Bergambacht en Ammerstol (1721-1791). Het huis kwam dus weer terug in de familie Van Hardenbroek. Tussen 1789 en 1793 verrees een nieuwe achtergevel, mogelijk naar ontwerp van de Amsterdamse architect Jacob Otten Husly. In 1995 is het kasteel gerestaureerd. Het landgoed is grotendeels vrij toegankelijk. Henriette Arnoldine barones van Hardenbroek-Snouck Hurgronje (1912-1994) heeft het huis nagelaten aan haar zoon jhr. mr. Francis Loudon. Rijksmonumenten Naast het hoofdgebouw vallen ook de volgende onderdelen de status van rijksmonument: historische park en tuinaanleg dubbele houten brug twee tuinvazen gemetselde boogbrug twee pompoenvormige ornamenten twee lantaarns zes schampstenen oranjerie koetshuis dienstwoning Zie ook Van Hardenbroek, de gelijknamige familie die eeuwenlang eigenaresse was van het kasteel Foto's
Ypey Mole, Ryptsjerk

Ypey Mole is a smock mill in Ryptsjerk, Friesland, Netherlands which was built in 1911. The mill has been restored to working order. It is listed as a Rijksmonument. History Ypey Mole was originally built in 1858 at Zwartewegsend, where it was in use until the Autumn of 1958 when the sails were damaged. The mill was restored in 1959 by millwright De Roos of Leeuwarden, Friesland. In November 1970, the mill was set on fire by some children. The fire brigade was able to prevent the mill being destroyed. The mill was moved to its current site in 1981 and restored by millwright Tacoma of Stiens, Friesland. Ypey Mole was sold to Stichting De Fryske Mole on 10 May 1982, the 31st mill acquired by that organisation. The mill is listed as a Rijksmonument, No.35687. Description Ypey Mole is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two-storey smock mill on a single storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 15.30 metres (50 ft 2 in). The sails are carried on a cast iron windshaft. The windshaft carries the brake wheel which has 50 cogs. This drives the wallower (31 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels The upper crown wheel, which has 41 cogs drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 35 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 31 centimetres (1 ft 0 in) diameter . The screw is 1.85 metres (6 ft 1 in) diameter. It is inclined at 23°. Each revolution of the screw lifts 1,105 litres (243 imp gal) of water. Public access Ypey Mole is open to the public by appointment. References
Ypeymolen

De Ypeymolen (Fries: Ypey Mûne) is een poldermolen ten westen van het Friese dorp Rijperkerk, dat in de Nederlandse gemeente Tietjerksteradeel ligt. Beschrijving De Ypeymolen stond aanvankelijk bij het aan de noordrand van Tietjerk gelegen park Groot Vijversburg (ook wel het Bos van Ypey genoemd). Vanwege een roedebreuk werd de molen in 1958 buiten bedrijf gesteld. Hij werd gerestaureerd, maar daarbij kreeg hij te korte roeden, uit bezorgdheid over de mogelijkheid dat de jeugd anders in de onbeheerd staande molen zou kunnen klimmen. De Ypeymolen raakte vervolgens in verval. In de jaren 1980-1981 werd de molen verplaatst en op zijn nieuwe locatie aan de Rijperkerkstervaart gerestaureerd. Hier bemaalt de molen de 13 ha grote zomerboezem van de Koekoekspetten. De Ypeymolen is eigendom van de Stichting De Fryske Mole. Zie ook Molens in Friesland
Westermoskee

Westermoskee (Dutch: [ˌʋɛstərmɔsˈkeː], transl. "Western Mosque"; Turkish: Ayasofya Camii, transl. "Holy Wisdom Mosque") is a mosque located in Amsterdam, Netherlands. It is situated on the bank of the canalized river Schinkel in the Chassébuurt in De Baarsjes in the borough of Amsterdam-West. With a floor surface of 800 m2 and a capacity of 1700 people, it is the largest mosque in Amsterdam. History The building was designed by French traditional architects Marc and Nada Breitman, winners of the 2018 Driehaus Prize and part of the New Classical movement. Construction started in 2013 and the building was completed in 2015. The mosque was unofficially opened on 1 April 2016. Architecture The mosque features a large Ottoman styled main dome, a single minaret and other Ottoman style elements blended with traditional Dutch architecture, like stepped gables and white window frames in a red brick facade. References External links Media related to Westermoskee at Wikimedia Commons (in Dutch and English) Official website
Westermoskee

La Westermoskee (prononcé en néerlandais : [ˌʋɛstərmɔsˈkeː] ; en turc : Ayasofya Camii), en français mosquée de l'Ouest est une mosquée située à Amsterdam, aux Pays-Bas. Histoire Le bâtiment a été conçu par les architectes traditionnels français Marc et Nada Breitman, lauréats du prix Driehaus 2018 et faisant partie du mouvement New Classical. La construction a commencé en 2013 et le bâtiment a été achevé en 2015. La mosquée a été ouverte officieusement le 1er avril 2016. Elle est située sur la rive du canal Schinkel à De Baarsjes dans l'arrondissement d'Amsterdam-Ouest. Avec une surface au sol de 800 m2 et une capacité de 1 700 personnes, c'est la plus grande mosquée des Pays-Bas. Galerie Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Westermoskee » (voir la liste des auteurs). Liens externes Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'islam Portail d’Amsterdam
Атланта (отель)

«Атланта» (нид. Atlanta) — четырёхзвёздочный отель в Роттердаме, расположенный на пересечении улиц Коолсингел и Аэрт ван Несстраат. Имеет официальное название «NH Atlanta Rotterdam». История Строительство здания «Атланты» в стиле арт-деко, спроектированного архитектором ван дер Тогтом, началось в 1929 году и закончилось в 1931 году. Основой конструкции был бетонный каркас. Восемь верхних этажей здания занимал собственно отель, а на первом этаже находился кафе-ресторан. Общая высота сооружения составляла 36 метров, за счёт чего оно было значительно выше других построек на улице Коолсингел. 23 мая 1938 года в ресторане «Атланты» агент НКВД Павел Судоплатов передал лидеру ОУН Евгену Коновальцу пакет со взрывчаткой, замаскированный под подарочную коробку конфет. Когда Коновалец, выйдя из ресторана на улицу Коолсингел, перевёл коробку в вертикальное положение, произошёл взрыв, в результате которого он погиб. Здание отеля уцелело после бомбардировки Роттердама 14 мая 1940 года и пережило немецкую оккупацию Нидерландов. В 1950 году со стороны Аэрт ван Несстраат к отелю пристроено новое крыло, внешне имеющее вид в одном стиле с основным сооружением. В 1965 году отель обзавёлся ещё одной пристройкой со стороны Коолсингел. Выстроенная из бетонных панелей, она резко контрастирует с остальной частью «Атланты». В 1998 году зданию отеля «Атланта» был придан статус «муниципального памятника». Описание Для туристов отель привлекателен расположением в относительной близости от основных достопримечательностей Роттердама, таких как Евромачта, Музей Бойманса-ван Бёнингена, Мост Эразма и Роттердамского зоопарка, а также магазинов, ночных клубов и остановок общественного транспорта. Прямо напротив «Атланты» располагается здание Всемирного торгового центра, а в 20 минутах ходьбы от отеля находится Роттердамский порт — самый крупный в Европе. Отель предлагает своим клиентам индивидуально оформленные номера с отдельными ванными комнатами. В каждом номере есть отдельный гостиный уголок, а также удобства для приготовления чая и кофе. Интерьер всех этажей отеля выдержан в стиле 1930-х годов. На первом этаже «Атланты» находится ресторан китайской кухни «Grand Garden». Примечания
Атланта (готель)

Атланта — чотиризірковий готель у центрі Роттердаму, на розі вулиць Коолсінгел та Аерт ван Нестраат. Офіційна назва готелю NH Atlanta Rotterdam. Готель збудовано між 1929 і 1931 роками. В будівлі на 8 поверхах розміщено готель, а кафе-ресторан — на першому поверсі. Готель «Атланта» пережив бомбардування Роттердаму 14 травня 1940. У 1950 році до готелю прибудовано нове крило зі сторони вулиці Аерт ван Нестраат, що гармонує з рештою частини будинку. У 1965 році здійснено нову прибудову по вулиці Коолсінгел із бетонних панелей, які різко контрастують з іншою частиною будівлі. У 1998 році готелю «Атланта» надали статус пам'ятки. Вбивство Євгена Коновальця 23 травня 1938 року в кафе готелю «Атланта», яке розташовувалось на першому поверсі, відбулася зустріч лідера ОУН Євгена Коновальця та Павла Судоплатова. Агент НКВС передав полковнику вибухівку, закамуфльовану під коробку цукерок з українським орнаментом як подарунок «від друзів». Вибуховий пристрій спрацював коли Є.Коновалець вийшов з кафе та попрямував по вулиці Коолсінгел (Coolsingel) до свого готелю. Посилання Hotel Atlanta Пекельна машина в Роттердамі [Архівовано 28 серпня 2010 у Wayback Machine.] Євген Коновалець
Friedesse Molen

De Friedesse Molen is een watermolen in het dorp Neer in de Nederlandse provincie Limburg. De onderslagmolen wordt van water voorzien door de Neerbeek. Hij fungeert als korenmolen. Sinds 1973 is het een rijksmonument. De molen is na een renovatie in 2000/2002, na jaren van droogligging, stilstand en verval weer maalvaardig. Geschiedenis De originele molen is gebouwd in het jaar 1343. Het huidige molenhuis en molenaarshuis dateren van 1717. De molen was onderhorig aan de Abdij van Thorn. De molen is genoemd naar molenaar Godefridus Tobben (roepnaam: Fried) die rond 1700 de molen in bezit had. In 1875 werd de familie Theelen eigenaar. Rond 1920 kwam de molen in handen van Jos Vennekens die hem in 1948 doorverkocht aan Alfons van Stekelenburg. Diens zoon verkocht de molen in 1987 aan de Duitser Paul Boden Köchl. Na diens overlijden in 2004 nam Bouwbedrijf Geelen de molen over. In 2018 werd 'Stichting Friedesse Molen Neer' eigenaar van molen en stuw. De molen was fungeerde orspronkelijk als koren- en oliemolen. In 1891 werd het olierad verwijderd en een nieuw waterrad geïnstalleerd. De molen fungeerde vanaf toen als korenmolen met één onderslagrad. Renovatie De houten sluizen van de stuw werden in 1909 vervangen door ijzeren. Nadat het stuwrecht in 1958 was verkocht aan Waterschap Limburg trad verval in. Vanaf 1991 zette een groep mensen zich in voor renovatie van de molen. Ze vormden de initiatiefgroep Friedesse Molen. In 2002 kon de molen weer functioneren als watermolen. Gouverneur Berend-Jan van Voorst tot Voorst verrichtte de feestelijke heropening. De molenaarswoning werd in 2017 gerenoveerd en huisvest sindsdien een horecabedrijf. Zie ook Lijst van watergedreven molens in Limburg (Nederland) Afbeeldingen
Westerpark

Le Westerpark est un parc situé à l'ouest d'Amsterdam, dans le quartier homonyme. Il est bordé au nord par la voie ferrée et au sud par le canal et la route S103 reliant tous trois Haarlem à la capitale. Histoire Le parc est créé en 1890 à l'emplacement de l'ancienne station de chemin de fer de Willemspoort d'où partaient les trains pour Haarlem. Il est un lieu de loisir et héberge des cafés, un jardin naturel et des restaurants mais également la Westergasfabriek, une ancienne usine à gaz dont les bâtiments ont été reconvertis en centres culturels. On y trouve le cinéma Het Ketelhuis et les bureaux d'organisations culturelles. Le bâtiment principal propose des espaces et une grande halle qui sont utilisés pour des festivals et des événements comme Amsterdam International Fashion Week ou Cinekid ou bien un marché fermier qui a lieu tous les mois. Le festival de musique techno Awakenings occupe quant à lui l'une des anciennes citernes à gaz reconvertie en halle d'exposition, le Gashouder. Liens externes Portail d’Amsterdam Portail des espaces verts
Hollandiagebouw

Het Hollandiagebouw is een voormalig kantoorgebouw van het Vlaardingse melkfabriek Hollandia. Het pand is sinds 2003 een rijksmonument en jaarlijks op Open Monumentendag te bezichtigen. De er achter liggende fabriek werd in de jaren 1970 gesloopt. Hoog in de gevel staan twee Latijnse spreuken: Labor improbus omnia vincit (Noest werk overwint alles) en Nil sine magno labore (Niets zonder grote inspanning). Het gebouw staat aan de Oosthavenkade aan de Oude Haven van Vlaardingen. Het werd opgetrokken in een eclectische/neorenaissancestijl naar een ontwerp van architect Pleun van der Berg. Het kantoor kwam in twee fasen tot stand. De rechterhelft van het pand werd in 1897 gerealiseerd, in 1912 werd het uitgebreid met het linker- en middendeel. De gemeente Vlaardingen kocht het door Hollandia verlaten gebouw in 1975. Het jaar er op bij een brand een groot deel van het interieur verloren. Van 1977 tot 2014 waren de 'Vrije Academie Vlaardingen' en cultureel centrum 'Hollandia' er gevestigd. In 2017 werd het verkocht aan een projectontwikkelaar. Na een jaren durende restauratie konden veertien eigenaren in 2022 hun appartement in het gebouw betrekken. Zie ook Bassie & Adriaan: De Verdwenen Kroon