NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Petruskerk (Oirschot)

Die Petruskerk ist die römisch-katholische Hauptkirche im niederländischen Oirschot und trägt den Rang einer Basilica minor. Geschichte Die älteste Kirche in Oirschot ist die Mariakerk, die Pfarr- und Stiftskirche war. 1268 wurde mit dem Bau einer zweiten Kirche am Ort begonnen, dem Vorgängerbau der heutigen Petruskerk. Nach deren Fertigstellung zog das Kanonikerstift hierhin um. Die Kirche brannte 1462 ab. In der Folge wurde die heutige Petruskerk als dreischiffige Kreuzbasilika mit Chorumgang und Strahlkapellen im Stil der Kempener Gotik. Sehr charakteristisch an dem Bau sind die abwechselnden Lagen von Backstein und Tuffstein (im 19. Jahrhundert durch Naturstein ersetzt). 1515 wurden die Bauarbeiten abgeschlossen. 1627 wurde der Turmhelm durch Blitzeinschlag zerstört, seitdem ist der Kirchturm stumpf. Von 1648 bis 1799 war die Kirche in protestantischen Händen. Im 19. Jahrhundert wurde die Kirche restauriert. Gleichwohl stürzte der Kirchturm 1904 teilweise ein. 1944 erlitt die Kirche durch alliierten Beschuss schwere Schäden. Der Wiederaufbau erfolgte von 1945 bis 1952. 2013 erhielt sie durch Papst Benedikt XVI. den Titel einer Basilica minor. Orgel Die Orgel wurde 1842 von dem Orgelbauer Franciscus Cornelius Smits (Reek) für die St. Pieters-Kirche (Hertogenbosch) gebaut, und 1846/1847 in der Petruskerk aufgestellt. Es hat heute 45 Register auf drei Manualen und Pedal. Weblinks Einzelnachweise
Sint-Willibrorduskerk (Milheeze)

De Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk gelegen in Milheeze. Voorgeschiedenis Milheeze was in de Middeleeuwen een heerlijkheid, een grote boerderij met bijbehorende bijbouwen en uitgestrekte landerijen. De eerste vermelding van de naam Milhese dateert uit 1334. De eerste geregistreerde eigenaar was Jan van Doerne, de heer van Deurne, die Milheeze in 1443 ontving van Filips de Goede, destijds hertog van Brabant. In 1425 was er al een kapel gebouwd, gewijd aan Sint-Antonius Abt door Jan III Berthout van Berlaer, heer van Helmond. De heerlijkheid was gelegen tussen deze kapel en Schutsboom, het voormalige gehuchtje en tegenwoordige straat. Huidige kerk Rond 1800 liep de kapel liep grote schade op. In 1844 werd de huidige kerk, een rijksmonument, op de restanten van de kapel gebouwd. Een deel van de muren en de toren van de kapel werd hierbij hergebruikt. Milheeze is in die periode ook een zelfstandige parochie geworden. De huidige kerk werd gebouwd als een Waterstaatskerk, net als de Sint-Antonius Abtkerk in het nabijgelegen De Mortel, die in dezelfde periode is gebouwd. De patroonheilige van de Milluse kerk werd van Sint-Antonius gewijzigd naar Sint-Willibrordus, de 7e-eeuwse bisschop en destijds patroonheilige van de toenmalige heerlijkheid Bakel. De kerk is gebouwd in neoclassicistische stijl. In 1963 werden de zijbeuken toegevoegd door architect Jan de Jong en werd het interieur vernieuwd. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken
Culemborg railway bridge

The Culemborg railway bridge (Dutch: Kuilenburgse spoorbrug) is a tied-arch bridge in the Netherlands over the Lek, on the Utrecht–Boxtel railway. It held two records at the beginning: being the first important truss bridge with semi-parabolic arch and the railway-only one with the longest span in the world until 1878. Description Semi-parabolic truss bridge (1868 - 1982) For long time the construction of a bridge upon the Lek and other Dutch rivers was hindered by various difficulties, including ice melting. The decision to build a bridge upon the Lek river was eventually taken in 1863 and the architect Gerrit van Diesen was put at the head of the project. After five years, the bridge was completed and opened, together with the near railway station: it was the first great rail bridge with a semi-parabolic arch and the first important one to use the now-defined steel. At the beginning it had only one rail, but after nearly 20 years a second one was added. Tied-arch bridge (since 1983) At the beginning of the 1980s the old bridge was not suitable anymore for the increasing traffic in the zone, resulting in more fatigue, and the south part of it was developing some rust. References See also Culemborg railway station List of railway bridges and viaducts
Brabanthallen

The Brabanthallen (Dutch pronunciation: [ˈbraːbɑntˌɦɑlə(n)]; literally "Brabant Halls") is a convention center in 's-Hertogenbosch, Netherlands. Every year, it hosts several exhibitions, conferences, trade fairs, concerts and other big events. It is the third largest convention center in the Netherlands, after RAI Amsterdam and Jaarbeurs Utrecht. See also List of convention centres in the Netherlands External links Media related to Brabanthallen at Wikimedia Commons Official website
Brabanthallen

Le Brabanthallen est un complexe événementiel situé dans la ville néerlandaise de Bois-le-Duc ('s-Hertogenbosch). Il accueille chaque année des expositions, des congrès, des concerts et d'autres événements de grande envergure. L'hébergement est géré par Libéma. Il s'agit du troisième plus grand complexe événementiel des Pays-Bas, les deux autres étant le RAI Amsterdam et le Jaarbeurs Utrecht. Histoire Autrefois, les marchés se tenaient chaque semaine dans les Brabanthallen 's-Hertogenbosch. En raison du risque d'épidémies, ces marchés ont été supprimés. L'ancienne section, située sur la Oude Engelenseweg, est un monument national. En 2004, le complexe est rénové. Après cette rénovation, la superficie était de 44 000 m2. Une extension est réalisée en 2017, portant la superficie totale à 55 000 m2. Notes et références Liens externes Ressources relatives à la musique : Discogs MusicBrainz Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Ressource relative au spectacle : Kunstenpunt Portail des fêtes et des traditions Portail des arts Portail des Pays-Bas
Brabanthallen

Il Brabanthallen è un centro congressi di 's-Hertogenbosch che ospita annualmente fiere, congressi e concerti. È il terzo centro congressi per dimensioni dei Paesi Bassi, preceduto dall'Amsterdam RAI di Amsterdam e dal Jaarbeurs di Utrecht. Il Tour de France 1996 è partito dal Brabanthallen. La Veemarkthal e il Voorbouw sono stati riconosciuti come monumento nazionale. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Brabanthallen Collegamenti esterni Rijksmonument (522513) (NL) Sito ufficiale, su brabanthallen.nl.
Brabanthallen 's-Hertogenbosch

De Brabanthallen 's-Hertogenbosch is een evenementencomplex in de Nederlandse stad 's-Hertogenbosch. Er worden jaarlijks diverse beurzen, congressen, concerten en andere grootschalige bijeenkomsten gehouden. De accommodatie wordt beheerd door Libéma. Het is het op twee na grootste evenementencomplex van Nederland; alleen RAI Amsterdam en de Jaarbeurs in Utrecht zijn groter. Geschiedenis In 1929 werd besloten tot de bouw van een overdekt complex voor de wekelijkse vee- en paardenmarkt. Het complex werd op 20 mei 1931 officieel in gebruik gesteld en ontworpen door P.H. van Kessel van de dienst Gemeentewerken. De voorbouw is opgetrokken in een stijl van de Amsterdamse School en het traditionalisme. De Bossche veemarkt groeide uit tot de grootste van Nederland. De steeds veranderende omstandigheden hebben na de oorlog enkele aanpassingen tot gevolg gehad maar vanwege het gevaar van onder meer epidemieën hield de Bossche veemarkt op te bestaan. Het oude gedeelte, gelegen aan de Oude Engelenseweg, is een rijksmonument en werd beschikbaar voor andere doeleinden. De naam "1931" is een verwijzing naar het bouwjaar. In 2004 werd het complex vernieuwd. Na deze vernieuwing bedroeg de oppervlakte 44.000 m2. In 2017 kwam er een uitbreiding tot stand waardoor de totale oppervlakte werd verhoogd naar 55.000 m2. MAINSTAGE Onderdeel van de Brabanthallen is theater- en concertzaal MAINSTAGE. Dit is een multifunctionele entertainmenthal die onder andere gebruikt wordt voor concerten, voorstellingen en bedrijfsfeesten. De zaal heeft een capaciteit van 6.000 staanplaatsen of 1.000 tot 3.100 zitplaatsen. Gebruik Het beurscomplex wordt onder andere gebruikt voor beurzen, automarkten, feesten, concerten en sportevenementen zoals de Indoor Brabant. In 1996 is de Ronde van Frankrijk hier van start gegaan. Sinds 2006 vindt er jaarlijks het hardcore-evenement Masters of Hardcore plaats. Ook vindt hier elke laatste vrijdag en zaterdag van juni de door Qmusic georganiseerde Foute Party plaats. Beurzen Beurzen die in de Brabanthallen worden gehouden zijn: Tuinidee Art & Antiques Fair 's-Hertogenbosch Boekenfestijn Bouwbeurs Zuid Agrovak Vakbeurs Facilitair & Gebouw Vakbeurs LED + Elektro Pasar Malam Istimewa XL GeoBuzz Referenties Externe link Brabanthallen.nl
Koartwâld, Surhuisterveen

Koartwâld, or Feanstermoune is a smock mill in Surhuisterveen, Friesland, Netherlands, which was built in 1864 and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History The previous mill near this site was a post mill. A mill stood here in 1664 and one was marked on a map dated 1718, described as a rye mill. In 1850, a post mill was built on the opposite side of the road to Koartwâld. It burnt down on 4 August 1864. Koartwâld was built in 1864 for the Van Schepen family. The mill was sold by K B Kloosterman in 1905. It was bought by Hidzer Sietzema, who refurbished the mill. Patent sails were fitted in 1906. These were later fitted with leading edges on the Dekker system. In 1907, a petrol engine was installed to drive the mill when the wind was not blowing. A storm on 24 September 1946 decapitated the mill, damaging the stage, which was then removed. In 1990, a society was formed with the intention of restoring the mill to working order. The new windshaft came from the Puurveense Molen, Kootwijkerbroek, Gelderland, which had burnt down in 1964. Restoration began in 1991, with the mill officially being opened on National Mills Day, 1995. The mill is listed as a Rijksmonument, No. 511200. Description Koartwâld is what the Dutch describe as a "Stellingmolen". It is a smock mill on a brick base. The stage is 6.24 metres (20 ft 6 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Patent sails. They have a span of 18.70 metres (61 ft 4 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft, which was cast by the IJzergieterij De Prins van Oranje, The Hague, South Holland in 1889. The windshaft also carries the brake wheel, which has 54 cogs. This drives the wallower (29 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 74 cogs. The great spur wheel drives a pair of Cullen millstones and a pair of Peak millstones via lantern pinion stone nuts which have 22 staves each. Both pairs of millstones are 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter. Auxiliary power is a single-cylinder two-stroke 50 horsepower (37 kW) Brons diesel engine dating from 1933. There is also a three-cylinder McLaren diesel engine dating from 1943. Public access Koartwâld is open to the public on Saturdays between 09:00 and 12:00, or by appointment. References External links Mill website
Koartwâld (molen)

Koartwâld, ook de Feanstermûne (of Feanster Moune) genoemd, is een korenmolen in het Friese dorp Surhuisterveen, nabij buurtschap Kortwoude - waar de molen zijn naam aan dankt - in de Nederlandse gemeente Achtkarspelen. Beschrijving De molen is een achtkante stellingmolen die in 1864 werd gebouwd als vervanger van een standerdmolen, die het jaar ervoor door brand was verwoest. Voor 1905 werd in de molen enkel rogge gemalen. In 1906 werd hij voorzien van zelfzwichting op beide roeden. Een jaar later werd in de molen een petroleummotor geplaatst, om ook bij weinig wind te kunnen malen. Deze werd later vervangen door twee dieselmotoren, een tweetakt-Bronsmotor (1933) en een Diesel McLaren-driecilinder (1943). De molen kreeg in 1944 een nieuwe roede, de laatste die door de firma Pot uit Kinderdijk werd gemaakt. Deze deed echter niet lang dienst: in 1946 verloor Koartwâld zijn wiekenkruis, kap en staart, toen bij een zware storm de kleppen van het zelfzwichtingssysteem werden dichtgeblazen. De molen werd niet hersteld en raakte uiteindelijk in verval. In 1990 werd op initiatief van de Stichting de Feanster Moune, die inmiddels de molen in eigendom had verkregen, begonnen met de restauratie van de korenmolen. Daarbij werd ook de machinekamer met de dieselmotoren geheel hersteld, wat de molen tevens tot een industrieel monument maakt. De nieuwe bovenas van de molen was eerder onderdeel van de in 1964 afgebrande Puurveense Molen in Kootwijkerbroek. Voor zijn nieuwe toepassing moest hij iets worden ingekort. Op 30 september 1995 werd de restauratie van de molen officieel voltooid. De molen is aangewezen als rijksmonument en kan worden bezichtigd. Zie ook Molens in Friesland Externe link Website Feanstermoune
De Korenbloem (Oploo)

De Korenbloem is een standerdmolen, waarvan het bouwjaar onbekend is. Het bouwjaar van de molen in Oploo wordt geschat op 1800. Het zou de in 1750 in Den Dungen gebouwde molen kunnen zijn, die in 1800 naar Oploo verplaatst zou zijn, maar dat wordt betwijfeld. De windmolen staat aan de Vloetweg 1 in Oploo. De molen heeft 1 koppel kunststenen. Oorspronkelijk waren in de molen twee koppel maalstenen aanwezig wat aan het bovenwiel nog te zien is, omdat zowel aan de voorzijde als achterzijde kammen zitten. De molen heeft een 5,35 m lange, houten bovenas met gietijzeren insteekaskop. Het gevlucht is Oudhollands en heeft ijzeren, geklonken potroeden. Het luien (ophijsen) gebeurt met behulp van een varkenswiel dat aangedreven wordt door het bovenwiel. De vang (rem) is een Vlaamse vang met binnenvangstok. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,36. Het bovenwiel heeft aan de trapzijde 75 kammen en aan de borstzijde oorspronkelijk 66. Het nog aanwezige steenrondsel aan de trapzijde voor de voormolen heeft 14 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 5,36 keer sneller dan de bovenas. De steek van het steenrondsel, de afstand tussen de staven, is 11,7 cm. Eigenaar Thans Gemeente Sint Anthonis Fotogalerij
Sint-Gummaruskerk (Wagenberg)

De Sint-Gummaruskerk is een rooms-katholieke driebeukige neogotische kruiskerk aan de Dorpsstraat 56-58 in Wagenberg in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk heeft een voorganger gehad: In 1796 kreeg men toestemming tot de bouw van Eene Kerk en Pastorij tot uitoefening van den Roomschen Catholijken godsdienst. Het was een eenvoudig rechthoekig gebouw, dat in 1816 een toren kreeg. In 1856 werd een pastorie bijgebouwd. Architect was P.J. Soffers. De huidige kerk is ontworpen door Petrus Johannes van Genk. Ze werd gebouwd tussen 1903 en 1904 en in 1904 in gebruik genomen. De kerk heeft een 67 meter hoge kerktoren met spits. Het is een rijksmonument. In het neogotische interieur vindt men onder andere de Mariakapel en de Barbarakapel. Er zijn diverse altaren en beelden. Ook zijn er gebrandschilderde ramen. In 2010 begon men met de restauratie van deze kerk. Externe links Gummaruskerk Gummaruskerk op Reliwiki
De Jonge Johannes

De Jonge Johannes is een korenmolen in Serooskerke. De molen werd in 1835 gebouwd ter vervanging van een versleten standerdmolen. Vermoed wordt, dat daarvoor materialen werden gebruikt van de afgebroken Pieterskerk in Middelburg. Zo was ze oorspronkelijk gebouwd op grafstenen uit die kerk. De molen is tot 1963 in bedrijf geweest, waarna ze werd verbouwd om met een dieselmotor te kunnen malen. Ook werden er silo's ingebouwd. In 1984 werd de molen verkocht aan een particulier die de molen liet verplaatsen en restaureren. Er zijn daarbij ook twee nieuwe maalstoelen geplaatst. De molen en het nabijgelegen restaurant zijn in 2011 verkocht aan de broers Frank en Arjan Caljouw, die De Jonge Johannes vrijwel dagelijks laat draaien. Onder in de molen is een klein molenwinkeltje gevestigd, waarin naast graanproducten ook streekproducten worden verkocht. Vanaf het terras en de speeltuin bij het restaurant heeft men een goed zicht op de molen, die van 1985 tot 2005 in bonte kleuren geschilderd was, maar sindsdien weer wat soberder is beschilderd. De Jonge Johannes maalt af en toe graan op vrijwillige basis. Tijdens de openingsuren van het restaurant is de molen te bezoeken. De molen staat ook wel bekend onder de naam "De Hoop", maar inmiddels is de oude naam weer de officiële naam.
Rembrandtmolen (Kilder)

De Rembrandtmolen is een molen in Kilder (Gelderland). In 1854 werd deze molen gebouwd onder de naam 't Voske, naar de achternaam van de moeder van de opdrachtgever. Het was een grondzeiler die gebruikt werd voor het vervaardigen van meel. Omdat hij weinig wind ving werd de molen verder opgemetseld en werd er een aarden wal omheen aangelegd, wat de molen tot beltmolen maakte. Bij de ramp van Borculo (1925) braken de kap, de wieken en de staart van de romp. In 1926 werd begonnen met de herbouw. Hiervoor werden delen gebruikt van een deels afgebroken molen bij Hazerswoude-Rijndijk die wel Rembrandtmolen werd genoemd, omdat de vader van Rembrandt van Rijn er molenaar zou zijn geweest. Hoewel later bleek dat Rembrandts vader op een andere molen moet hebben gewerkt, werd de Kilderse molen nu De Rembrandt genoemd. De molen staat op de monumentenlijst. In 2014 werd begonnen met de restauratie van de molen. Begin maart 2015 werd een nieuwe rieten kap op de molen geplaatst, aan de kap werden tevens de staartbalk en de schoorbalken bevestigd. Op 1 maart 2016 is de restauratie afgerond met het plaatsen van de wieken. De roeden zijn geklonken volgens het model Franseroede. Het gevlucht heeft op de binnenroede Ten Have-kleppen met Van Busselneuzen en is op de buitenroede Oudhollands opgehekt maar ook met van Busselneuzen in plaats van een voorzoom en windborden. De molen heeft twee maalkoppels. Verder is er een generator in de molen geplaatst.
Bergpolderflat

The Bergpolderflat in the Rotterdam district Bergpolder (corner of Abraham Kuyperlaan and Borgesiusstraat) was the first gallery flat in the Netherlands. The flat has a steel skeleton and was designed in 1933/1934 by the architect W. de Tijen in collaboration with architects Brinkman and Van der Vlugt in the Modern style, functional, sleek, light and airy. The apartment was built by NV Volkswoningbouw Rotterdam. The flat has nine floors and 72 homes through an accessible gallery. There was a common washroom in the basement and modern, for the time, amenities such as central heating and the right to a free bucket of warm water. In Bergpolderflat cases were first applied generally, later, as the gallery with a balcony, central staircase and open the glass walls. There is still the traditional wooden construction beams, but with three layers is a fireproof concrete floor. The Bergpolderflat has prefabricated wooden doors. There was criticism of the limited number of bedrooms. de Tijen disputed such criticism by stating that "the houses were mainly designed for modern young people who like simple, light and space." In 1996, the building, a national monument, was renovated by Vestia. References
Bergpolderflat

De Bergpolderflat in de Rotterdamse wijk Bergpolder (hoek Abraham Kuyperlaan en Borgesiusstraat) is, als we het Justus van Effencomplex en het Lutherhof buiten beschouwing laten, de eerste galerijflat in Nederland. De flat heeft een staalskelet en werd in 1933/1934 ontworpen door de architect W. van Tijen in samenwerking met architectenbureau Brinkman en Van der Vlugt in de stijl van het nieuwe bouwen, functioneel, strak, licht en luchtig. De flat is gebouwd in opdracht van de N.V. Volkswoningbouw Rotterdam en was bestemd voor arbeiders in de lagere huurklasse. Door standaardisatie en prefabricage van de stalen en betonnen onderdelen was het mogelijk lagere huurprijzen te realiseren. Als proefproject werd in 1933 de Parklaanflat gebouwd. De flat heeft negen verdiepingen en 72 woningen die via een galerij bereikbaar zijn. De oppervlakte van een woning is plusminus 48 m². Er waren gemeenschappelijke wasruimtes in de kelder en voor die tijd moderne voorzieningen als centrale verwarming en het recht om een gratis emmer warm water af te halen. In de Bergpolderflat werden voor het eerst zaken toegepast die later algemeen zouden worden, zoals de galerijflat met balkon, het centrale trappenhuis en de open glaswanden. Er is nog wel de traditionele, houten balklaagconstructie, maar om de drie lagen is er een brandwerende betonvloer. De Bergpolderflat heeft geprefabriceerde, houten puien. Er was wel kritiek op het beperkte aantal slaapkamers. Van Tijen bestreed deze kritiek door aan te geven dat 'de woningen vooral bedoeld waren voor jonge moderne mensen die houden van eenvoud, licht en ruimte'. In 1996 werd het gebouw, een rijksmonument, in opdracht van de rechtsvoorganger van Hef Wonen, woningcorporatie Vestia gerenoveerd. Referenties Vermelding in top 10 belangrijkste monumenten van Rotterdam op top010.nl Vermelding bij Nederlands Architectuur Instituut
Christelijk Lyceum Zeist

Het Christelijk Lyceum Zeist (CLZ) is een christelijke middelbare school voor vmbo, havo, vwo en gymnasium in Zeist. De school is onderdeel van de CVOG. Geschiedenis De wortels van het Christelijk Lyceum Zeist liggen in het christelijk gymnasium dat in 1909 werd opgericht in Zetten. In dit dorp was op initiatief van de predikant Ottho Gerhard Heldring een groot aantal filantropische instellingen ontstaan. Het Gymnasium was een internaat dat vooral bedoeld was voor zonen van predikanten en artsen. Omdat de groeimogelijkheden in het vrij afgelegen Zetten beperkt waren werd in 1917 door het internaatsbestuur besloten naar Zeist te verhuizen. De secretarissen van de Nederlandse Christen-Studenten Vereniging, die toen in Zeist haar secretariaat had en meer onder scholieren wilde gaan werken, speelden hierbij een belangrijke rol. Bovendien wilde de gemeente Zeist graag een christelijke school voor middelbaar onderwijs binnen haar grenzen hebben. Van 1918 tot 1922 waren school en internaat gevestigd in een zijvleugel van Slot Zeist. In die periode verrees een internaatsgebouw aan de Krakelingweg en werd in de buurt daarvan het Christelijk Lyceum aan de Lindenlaan gebouwd naar een ontwerp van de architecten Jan en Theo Stuivinga. Het curatorium van school en internaat werd vanaf 1919 voorgezeten door de gereformeerde voorman Hendrikus Colijn, die in 1922 de officiële opening van de nieuwbouw verrichtte. In 1947 werd een middelbare meisjesschool aan de school toegevoegd en er werd ook een afzonderlijk internaat, speciaal voor meisjes geopend. Dit internaat werd in 1976 gesloten, maar kreeg vanaf 1980 deze functie terug toen de Reformatorische Bijbelschool, later De Wittenberg, het gebouw kocht. Waar het Christelijk Lyceum Zeist eerst gedomineerd werd door de bewoners van de internaten, vaak kinderen van Indië-gangers, ontwikkelde zij zich in de loop van de jaren tot een regionale school, die echter tot de sluiting van het jongensinternaat in 1981 een licht internationaal tintje bleef houden. Op vwo-niveau kan sinds 2001 tweetalig onderwijs gevolgd worden. Bekende (oud-)leerlingen