NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Aeolus (Adorp)

De Aeolus is een koren- en pelmolen in Adorp, gemeente Het Hogeland, in de Nederlandse provincie Groningen. De naam Aeolus verwijst naar de windgod uit de Griekse en Romeinse mythologie. De molen werd in 1851 gebouwd en is bij de bouw enigszins richting het zuiden scheefgezakt, waardoor de bovenbouw van de molen door middel van extra metselwerk aan de zuidkant recht is gezet. De molen is tot in de jaren tachtig in bedrijf geweest als foeragehandel. In de jaren vijftig is er nog kortstondig stroom met de molen opgewekt. In 1981 werd de molen nog ingrijpend gerestaureerd en is tot in de jaren negentig in bedrijf geweest op vrijwillige basis. De molen, die als een van de weinige molens in de provincie Groningen nog lange tijd particulier eigendom was, verkeert momenteel in een slechte staat van onderhoud en kan pas na een restauratie weer draaien. De voormalige gemeente Winsum schreef de toenmalige eigenaar aan en legde een dwangsom op. Vanwege het faillissement van de eigenaar heeft dat niet tot restauratie geleid. In oktober 2019 werd de molen aangekocht door de Molenstichting Winsum, die in 2023 begonnen is met de volledige restauratie van deze molen. De roeden van de molen hebben een lengte van 22,65 meter en waren voorzien van het zelfzwichtingssyssteem. De inrichting bestaat uit een koppel maalstenen en twee (incomplete) pelstenen.
Joodse begraafplaats (Hellendoorn)

De Joodse begraafplaats in de Nederlandse gemeente Hellendoorn, provincie Overijssel, is gelegen op de 'Nieuwstad' aan de Ommerweg. Het is niet bekend hoeveel mensen er begraven liggen, er zijn nog een tiental grafstenen aanwezig. Geschiedenis De begraafplaats werd aangelegd in 1852. Hellendoorn kende voor de Tweede Wereldoorlog een kleine joodse gemeenschap. Er werden synagogediensten gehouden in een huis aan de Schapenmarkt. In dit huis was ook een ritueel bad. Sinds 1995 staat op de dodenakker een Holocaust-monument in de vorm en ter grootte van een grafsteen. Hierop staan elf namen vermeld van joodse Hellendoorners die in 1942 en 1943 door de Duitse bezetter zijn vermoord, en de tekst: 1942-1943 Mogen hun zielen gebundeld worden in de bundel van het eeuwige leven. Het geheel laat een gave davidster zien op een afgebroken steen. Sinds 2024 wordt bij het monument de jaarlijkse Holocaust-herdenking gehouden. De begraafplaats wordt in stand gehouden door de gemeente. De zorg voor het monument is toevertrouwd aan de Prot. Chr. Basisscholen 'De Es' en 'Jan Barbier'. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Grote of Sint-Barbarakerk (Culemborg)

De Grote of Sint-Barbarakerk is een protestantse gotische kruisbasiliek aan de Grote Kerkstraat in de Nederlandse stad Culemborg. De kerk dient niet verward te worden met de naburig gelegen rooms-katholieke Barbarakerk of de Oud-Katholieke Parochie van de H.H. Barbara en Antonius. Geschiedenis Rond het jaar 1300 stond er een kleine kapel die onder de parochie viel van de kerk van Beusichem. Onder heer Jan van Beusichem werd de kapel in 1310 een zelfstandige parochiekerk, opgedragen aan het kapittel van Sint Jan te Utrecht. Hij zou dan ook de opdracht hebben gegeven voor de bouw van de kerk op de plaats van de kapel. De kerk werd in de 14e en 15e eeuw verbouwd en uitgebreid, met de heren van Culemborg als opdrachtgevers. Zij gebruikten de kerk tevens als grafkerk voor hun familie. De kerk is sinds 1421 gewijd aan de heilige Barbara. In dat jaar stichtte Hubert III van Culemborg namelijk een kapittel, bestaande uit acht kanunniken, en gewijd aan Barbara. De deken van het kapittel woonde in de Dekenije, een huis tegenover de kerk. Elisabeth van Culemborg liet de kerk verfraaien en verder uitbreiden, waaronder de bouw van een sacristie. Tijdens de Beeldenstorm op 14 september 1566 werd veel schade toegebracht aan de kerk. Kapellen, beelden en altaren werden kapot gemaakt, de gebrandschilderde ramen werden vervangen door gewoon glas. De oorspronkelijk rooms-katholieke kerk werd tijdens de reformatie in 1578 aan de protestanten gegeven. In 1654 sloeg de bliksem in de torenspits. Door de brand stortte een deel van de kerktoren in het schip en brandde het interieur af. De kerk werd hersteld, maar de torenspits is weggelaten. De kerk werd van 1963 tot 1968 gerestaureerd en in 2012 werd de vloerverwarming vernieuwd en uitgebreid. Orgels Tijdens de Beeldenstorm is het orgel uit 1559, gebouwd door Johan Roose, omvergetrokken. De huidige kerk bevat een hoofdorgel en een orgel in het koor. Het hoofdorgel werd in 1719 door orgelbouwer Matthijs Verhofstadt gebouwd. In 1971 werd het gerestaureerd. Het is het best bewaard gebleven orgel van Verhofstadt. In 1968 werd het in oorsprong 17e-eeuwse Wiegleb-orgel in het koor geplaatst. De bouwer van dit orgel is onbekend. Het orgel werd eerder gebruikt in Naarden en Baarn. Toren De toren van de kerk bevat een carillon met 47 klokken, negen basklokken gegoten door de gebroeders Hemony (waarvan er in 1870 vier verkocht werden) en één klok die gebarsten is. Twee van de verkochte klokken werden later weer teruggeplaatst in het carillon, de ander twee klokken zijn door Klokkengieterij Eijsbouts in 1952 gegoten. De aan Hilvarenbeek verkochte Hemonyklok keerde in 2010, na bemiddeling door Gideon Bodden, terug naar Culemborg. In 2021 keerde de Hemonyklok ook weer daadwerkelijk terug in het klokkenspel. In 2021 werden herstelwerkzaamheden uitgevoerd aan het carillon, dat onder meer van nieuwe klepels en een nieuwe speeltafel werd voorzien. Peter Bremer was in 2023 de beiaardier van het carillon.
Hoofdwacht (Bad Nieuweschans)

De Hoofdwacht in Bad Nieuweschans is een monument uit 1631. Het is een gebouw met een zadeldak en een torentje erop. Het was tot in de 19e eeuw in gebruik als hoofdwachtlokaal waarvoor de wacht elk uur ceremonieel werd gewisseld. De eigenaar is de Stichting Vrienden van de Nieuweschans, die ook eigenaar is van het nabijgelegen Vestingmuseum in de Kanonnierstraat. Momenteel is er een thee- en koffieschenkerij gevestigd.
Wijndragerstoren

De Wijndragerstoren in de stadsmuur van Zwolle is een muurtoren en onderdeel van de stadsverdedigingswerken. De toren staat ten oosten van de Vispoort aan het water. Geschiedenis De stadsmuur langs de Thorbeckegracht moet waarschijnlijk rond 1500 voltooid zijn. De toren stamt uit 1475-1500. Het dak had oorspronkelijk een spitsere vorm. Door nieuwe belegeringstechnieken kwam het bestuur van Zwolle ertoe om op het huidige lagere pannendak over te schakelen. In 2017 werd het dak vervangen. In vredestijd was de toren de woning van een door de stad aangestelde wijndrager en was het gilde der wijndragers hier gevestigd. De wijndrager was een stedelijk ambtenaar die het vervoer van wijn regelde. Sinds begin jaren tachtig van de 20e eeuw zit er horeca in het pand.
De Leijen (molen)

De molen De Leijen staat aan de Gemeenteweg te Staphorst (Overijssel). Het is een achtkantige grondzeiler met de functie van korenmolen. Hij is bijna geheel met riet gedekt en rust op een gemetselde voet. De molen heeft een vlucht van 21,20 meter. Het bouwjaar van de molen is 1854. Van de in 1946 afgebroken Molen van Everts uit Bonnerveen zijn diverse onderdelen gebruikt voor de restauratie van deze molen. De restauratie is voltooid in 2020.De landschappelijke waarde van de molen is groot, hij is van bijna alle zijden van veraf te zien. Molenaar is de heer B. Zomer. Eigenaren zijn de familie Van De Pol & Van Amstel.
Sint Johannes de Doperkerk (Leeuwarden)

De Sint-Johannes de Doperkerk is een voormalig rooms-katholiek kerkgebouw in Leeuwarden in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk en pastorie zijn rijksmonumenten. Geschiedenis De kerk was gewijd aan Johannes de Doper. De kerk uit 1934 is gebouwd naar ontwerp van H.P.J. de Vries. De twee zadeldaktorens zijn van ongelijke hoogte. In de toren hing een klok uit 1949 ter vervanging van een in de Tweede Wereldoorlog door de bezetter gevorderde klok. Deze klok hangt sinds 2007 in de Sint-Bonifatiuskerk. De glas in loodramen zijn van Joep Nicolas. Het orgel uit 1941, een ongewijzigde representant van de Orgelbewegung, is gebouwd door L. Verschueren. De kerk werd in 2004 buiten gebruik gesteld. In 2007/2008 is het pand inwendig verbouwd, waarbij er vele elementen bewaard zijn gebleven, met respect voor het pand. Sinds 2008 is de naam van het pand Business Centre Johannes de Doper en is er een bedrijvencentrum in gevestigd. Het pand is onderdeel van de WaterCampus en huist diverse bedrijven, gespecialiseerd op het gebied van water en watertechnologie. Zie ook Lijst van kerken in Leeuwarden (stad) Lijst van rijksmonumenten in Leeuwarden (stad) Kerken in Friesland
VV Kismet

VV Kismet is een amateurvoetbalvereniging uit de stad Utrecht, Nederland. Algemeen De club werd opgericht op 22 februari 1980. De thuiswedstrijden worden op “sportpark Zuilenselaan” in de wijk Zuilen gespeeld. Standaardelftallen Zaterdag Het standaardelftal in het zaterdagvoetbal speelde in het seizoen 2017/18 voor het eerst in een standaardcompetitie, waar het uitkwam in de Vierde klasse van het KNVB-district West-I. In april 2018 werd dit team uit de competitie genomen wegens een gebrek aan spelers. Competitieresultaten 2017/18 Zondag Het standaardelftal in het zondagvoetbal speelt in het seizoen 2019/20 in de Vierde klasse van het KNVB-district West-I. Competitieresultaten 1997–2018
Sint-Laurentiuskerk (Voerendaal)

De Sint-Laurentiuskerk in Voerendaal (Zuid-Limburg) is een rooms-katholieke kerk die oorspronkelijk uit de 11e eeuw stamt. Van deze oorspronkelijke kerk rest thans alleen de romaanse toren. De huidige eenbeukige kruiskerk bestaat uit een middenschip dat dateert uit 1840 en een dwarsbeuk, priesterkoor en apsis uit 1917. De toren is ongeleed, met binnenin de doopkapel met een vont uit de 12e eeuw, vervaardigd uit Naamse steen. Het is de enige kerk van het dorp (Kunrade niet meegerekend) en bevindt zich in het centrum van Voerendaal. Het gebouw is een rijksmonument. De kerk werd in 1049 door Paus Leo IX geconsacreerd en is de enige door een paus ingewijde kerk van Nederland. Leo IX reisde na de vele verwoestingen die de Noormannen achterlieten de wereld rond met als intentie de bevolking opnieuw te bekeren tot het christendom. In augustus 1049 bezocht hij Aken, vergezeld door bisschop Odo van Toul, die onder meer het grondgebied rond Heerlen bezat. Op 10 augustus, de dag van de heilige martelaar Laurentius, vond de inwijding plaatst op verzoek van Odo (zoals verondersteld). Voerendaal was in de eerste jaren van het bestaan van de kerk het centrum van het geloof in de regio. Pas in de 12e eeuw werd Heerlen door Theoderich van Are kerkelijk losgemaakt van Voerendaal en werd daar de Sint-Pancratius parochie opgericht. Het oorspronkelijke kerkgebouw was net als de hiervan resterende toren uitgevoerd in Kunradersteen, een mergelachtig gesteente dat plaatselijk gewonnen wordt en waaruit ook een groot aantal andere kerken in Limburg is opgetrokken. Het huidige uit rode baksteen opgetrokken middenschip werd in 1840 gebouwd door architect Jean Dumoulin ter vervanging van een ouder kerkgebouw, waarvan vrij weinig bekend is. Het is een zogenaamde waterstaatskerk, gebouwd met financiële steun van de landelijke overheid. De inzegening van het nieuwe kerkgebouw vond plaats in 1841. In 1917 werd de uitbreiding aan de oostzijde, bestaande uit een transept en een nieuw koor, gebouwd, waarbij de verantwoordelijke architect, Jan Stuyt, opnieuw gebruikmaakte van Kunradersteen. Een grote renovatie van het geheel volgde in 1984, waarna in 2011 nogmaals een grote renovatie volgde. Hierbij is o.a. de kerktoren opnieuw gevoegd, het loodwerk vervangen, de torenspits met haan gerestaureerd en het complete uurwerk met verlichting en de bliksemafleiders werden vervangen. Ook is wederom het binnen schilderwerk aangepakt en zijn de uit mergelsteen bestaande muren van de oude begraafplaats en de smeedijzeren toegangspoort gerestaureerd. In 2012 volgde nog een restauratie van het grote kerkorgel na de voorgaande restauratie in 1976. Aan de buitenzijde van het rechtertransept werd in 1948 het Verzetsmonument geplaatst.
Westvest 7

Westvest 7, tegenwoordig Westvest 5, is een monumentaal pand uit de 19e eeuw aan het Westvest in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Westvest 7 werd tien jaar na de bouw van Westvest 9 gebouwd naar een ontwerp door de Duitse architect Eugen Gugel. Het rijksmonument heeft een gepleisterde middenrisaliet. Het pand maakt deel uit van een samenstel van diverse met elkaar verbonden gebouwen. Westvest 7 en 9 werden gebouwd ter uitbreiding van de Oude Delft 95. De twee naast elkaar gelegen neoclassicistische onderwijsgebouwen zijn een stedelijker versie van de villa's zoals die langs de singels in andere Hollandse steden verrezen.
Skierstins

The Skierstins (Dutch: Schierstins) is a medieval Stienhús built c. 1300 out of brick in Feanwâlden. It is the only remaining medieval Stienhús in Friesland. It is listed as Rijksmonument number 11700 and rated with a very high historical value. The building is first mentioned in 1439 on a piece of parchment. See also List of castles in the Netherlands References External links www.schierstins.nl
Schierstins

De Schierstins (Fries: Skierstins) is een uit bakstenen opgetrokken woontoren in het Friese dorp Veenwouden (Feanwâlden), die uit het begin van de veertiende eeuw dateert. Het is de enige overgebleven middeleeuwse stins in Friesland. Geschiedenis De Schierstins in Veenwouden werd rond 1300 gebouwd, net als andere stinzen ter verdediging, voor een familie Idzengha, die de toren moet hebben overgedragen aan het nabijgelegen grote klooster Claerkamp bij Rinsumageest. Het pand komt voor in een bron uit 1439 als het Schira Monnika huse, genoemd naar de schiere ("grijze") habijten van de cisterciënzermonniken van Klaarkamp, van waaruit in de omgeving van Veenwouden turf werd gestoken. Later werd het gebouw bekend als de Schierstins (stins: "stenen woonhuis"). Na de reformatie werden kloostergoederen in beslag genomen. Dit gebeurde ook met de Schierstins: van 1580 tot 1609 was het pand in het bezit van de Staten van Friesland. Daarna kwam het in handen van particulieren, die het gebouw verschillende keren lieten uitbreiden. Rond 1814, toen de toenmalige burgemeester van Leeuwarden Thijs Feenstra eigenaar van de Schierstins werd, telde de toren twee aanbouwen en waren rond het complex een zomerhuis, een koetshuis (dat in de jaren zestig van de twintigste eeuw zou worden gesloopt), een boomgaard en een park aangelegd. Aan het einde van de negentiende eeuw was de Schierstins echter zo vervallen, dat gesproken werd van sloop. Mede op initiatief van het Fries Genootschap werd het pand in 1906 gerestaureerd. Tot rond 1960 deed de Schierstins dienst als postkantoor. Nadat de gemeente Dantumadeel eigenaresse van het pand was geworden, volgde in het begin van de jaren zestig opnieuw een restauratie. Daarna werd de Schierstins eerst een museum (met een raads- en een trouwzaal) en later een cultureel centrum. In 1999 werd de bovenverdieping verbouwd tot expositieruimte. Theun de Vrieskeamer In 2000 werd in de Schierstins een Theun de Vrieskeamer ingericht, een kamer voor een permanente tentoonstelling over de in Veenwouden geboren schrijver Theun de Vries. De collectie, die beheerd wordt door het Theun de Vriesgenootschap, werd in 2008 aanzienlijk uitgebreid, toen een particulier zijn omvangrijke verzameling over De Vries aan het genootschap schonk. Stinsenflora In de tuin rondom de Schierstins is een gevarieerde stinsenflora te bezichtigen. De benaming stinsenplanten, die in 1932 door de botanicus Jacob Botke (1877-1939) voor het eerst werd gebruikt, is mogelijk geïnspireerd door het feit dat de bewoners van Veenwouden de bij de Schierstins groeiende planten met stinzeblomkes aanduidden.
Tungelerwallen

De Tungelerwallen (Limburgs: Tungelerwel, ook 'de wel') is een natuurgebied dat zich bevindt ten westen van Tungelroy, en ten oosten van Altweerterheide. Het natuurgebied ligt dan ook in het buitengebied van deze twee dorpen. 22 ha van het gebied is eigendom van de Stichting Natuurmonumenten. Het betreft een voormalig stuifzand- en heidegebied ten noorden van het dal van de Tungelroyse Beek, dat werd beplant met naaldhout, vooral grove den. Er zijn echter nog enkele restanten stuifzand en heide bewaard gebleven. Broedvogels op de heide zijn boomleeuwerik, boompieper en roodborsttapuit. Er zijn veel sprinkhaansoorten, en in het stuifzandgebied komen kenmerkende insecten voor, zoals mierenleeuw en graafwespen als bijenwolf, harkwesp en grote rupsendoder. Op de overgang van stuifzand naar heide groeien veel mossen en korstmossen, zoals kronkelsteeltje, peermos, ruig haarmos en IJslands mos. De Tungelerwallen behoort tot het Grenspark Kempen-Broek. Er zijn wandelingen in het gebied uitgezet.
Algemene begraafplaats Vlieland

De algemene begraafplaats Vlieland is een gemeentelijke begraafplaats aan de Middenweg in de Nederlandse plaats Oost-Vlieland. De begraafplaats ligt bij de Nicolaaskerk. Enkele zerken en grafstenen hebben de status van rijksmonument. Er zijn grafstenen die zijn gemaakt van de kaak van een walvis. Oorlogsgraven en monument Vlak bij het kerkgebouw ligt het graf van kapitein Lancelot Skynner en twee mede-officieren. Zij kwamen om tijdens de Tweede Coalitieoorlog, toen hun schip, de Lutine, op 9 oktober 1799 verging. Dit is waarschijnlijk het oudste geïdentificeerde oorlogsgraf in Nederland. Op 13 November 1909, verging door een zware storm uit het noordwesten, het Duitse vrachtschip de SS Wilma. Het schip was onderweg van Antwerpen met een lading ijzer naar Middelford in Denemarken. Drie bemanningsleden zijn begraven op het kerkhof in Vlieland Op de begraafplaats liggen 48 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven, afkomstig uit landen van het Gemenebest. Daaronder drie matrozen (waarvan één onbekend), twee soldaten, 31 vliegeniers (waarvan acht onbekend) en drie zeelieden van de Merchant Navy (waarvan één onbekend) uit het Verenigd Koninkrijk; verder zes Canadese vliegeniers (waarvan één onbekend) en drie uit Australië. Er is één bijzonder gedenkteken met de tekst "Believed to be." De meeste van deze graven liggen bij elkaar op één perceel. Het beheer en onderhoud wordt verzorgd door de Commonwealth War Graves Commission in samenwerking met de Oorlogsgraven Stichting. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. Op 4 mei 1987 is een monument onthuld voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Het bevindt zich naast het Britse ereveld. Het is een gedenksteen van witte natuursteen met de tekst Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Fotogalerij Externe link De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission
De Waterdruppel

De Waterdruppel (1990) is een sculptuur van Marijke de Goey in de vorm van twee lichtblauwe bogen met neonverlichting, in Bennekom nabij afrit 24 (Ede) van de A12. De constructie is 83 meter lang, 83 meter breed en 10 meter hoog. De buisconstructie is geïnspireerd op de vorm van een waterdruppel, 10.000 maal vergroot. De sculptuur is geplaatst op een waterreservoir (Wateropslag Hoekelum) van Vitens. Externe bronnen "De Waterdruppel" op de website van Marijke de Goey
Groenestein (Langbroek)

Groenestein is een voormalig kasteel en ridderhofstad bij Langbroek, gemeente Wijk bij Duurstede in de Nederlandse provincie Utrecht. Het kasteel werd waarschijnlijk tussen 1377 en 1414 gebouwd door Willem de Ridder van Groenestein, een ridder die in het gevolg van de bisschop Frederik van Blankenheim in 1405 mee vocht in de Arkelse Oorlogen. Groenestein bestond uit een gebouwencomplex op een omgracht vierkant terrein, aan de oostzijde toegankelijk via een ophaalbrug. Het bevatte een apart omgracht voorterrein. Tussen 1749 en 1760 werd het ingrijpend tot een landhuis omgebouwd. In 1802 ging het goed naar Anna Wilhelmina barones van Lynden, een ongehuwde zuster van de heer van Sandenburg. Deze barones Van Lynden overleed ongehuwd in 1847, waarna het goed bij Sandenburg werd gevoegd. Kasteel Groenestein raakte in verval en werd waarschijnlijk in 1862 gesloopt. Het goed maakt op het ogenblik deel uit van het landgoed Sandenburg. Het grootste deel van Groenestein is verdwenen, slechts het poortgebouw en een deel van de grachten resten nog.
Verzorgingsplaats Vossedal

Verzorgingsplaats Vossedal is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A2 Amsterdam-Maastricht tussen afritten 49 en 50, nabij Maastricht Aachen Airport en Beek. De verzorgingsplaats is geopend sinds 1968 en biedt naast een tankstation en parkeerplaatsen een picknickweide, waar men een weids uitzicht heeft over de Maasvallei, het droogdal Siekendaal en de Heuvel bij Catsop. Verzorgingsplaats Vossedal staat bekend als startpunt voor straatraces. Vanuit hier moet zo snel mogelijk een kort parcours worden afgelegd, dat uiteindelijk achter de verzorgingsplaats eindigt. De politie heeft meerdere malen opgetreden en houdt regelmatig controles.
Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen (Groningen)

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen in de Nederlandse stad Groningen is een kerkgebouw van het gelijknamige kerkgenootschap (ook bekend als de Mormonen) in de zuidwestelijke wijk Corpus den Hoorn. Het gebouw, dat op de noordwestelijke hoek van de Paterswoldseweg en de Laan Corpus Den Hoorn staat, werd ontworpen door de Rotterdamse architect M.C.A. Meischke (1893-1973) en is in 1969 in gebruik genomen. De bouwkosten bedroegen ongeveer 400.000 gulden, waarvan zo'n 80% werd voldaan door de Amerikaanse moederkerk. De gemeente zelf bracht 80.000 gulden bijeen. De kerk werd gebouwd door aannemerij Woudenberg en bij het kerkgenootschap aangesloten vrijwilligers.
Verzorgingsplaats De Zuidpunt

Verzorgingsplaats De Zuidpunt is een verzorgingsplaats, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, gelegen aan de A16 Rotterdam-Breda, net ten noorden van de Moerdijkbruggen in de gemeente Dordrecht. Deze verzorgingsplaats ligt in de polder Zuidpunt op het Eiland van Dordrecht. Het tankstation op deze verzorgingsplaats is van Shell. Voorheen was dit Texaco zoals te zien op de foto. Op deze verzorgingsplaats bevindt zich sinds 2015 ook een oplaadpunt voor elektrische auto's. Oorlogsmonument Op verzorgingsplaats De Zuidpunt stond voorheen naast het huidige oplaadpunt voor elektrische auto's een oorlogsmonument ter herdenking van de omgekomen bemanning van de Nederlandse Fokker T-5 856 bommenwerper; deze werd op 13 mei 1940 door de Duitsers neergeschoten bij een poging om de Moerdijkbruggen te bombarderen. Ben Swagerman, de commandant van het toestel, ontving postuum de Militaire Willems-Orde. Begin 2015 is dit monument verplaatst naar de parallel aan de verzorgingsplaats lopende Rijksstraatweg. Trivia In de plannen voor een "Nieuwe Dordtse Biesbosch" behoudt de polder Zuidpunt een agrarische bestemming. Externe links Monument T-V 856 Bommenwerper Moerdijkbrug op TracesOfWar.nl (en) Dutch pilots May 1940 Gemeente Dordrecht - Nieuwe Dordtse Biesbosch
Reeuwijkse Plassen

Die Reeuwijkse Plassen (deutsch Reeuwijker Seen) ist eine Seenlandschaft in der Nähe von Gouda, östlich des Dorfes Reeuwijk. Beschaffenheit Die dicht beieinander liegenden Seen sind nur durch Dämme voneinander getrennt. Sie entstanden durch die Torfgewinnung im 18. Jahrhundert, die bis unter den Grundwasserspiegel in den ehemaligen Mooren reichte. Die gesamte Fläche beträgt 735 Hektar. Heute werden die Seen als Erholungsgebiet und für den Wassersport benutzt. Mitten im Gebiet liegt das Straßendorf Sluipwijk. Namen der Seen Die insgesamt 13 Seen des Reeuwijkse Plassen tragen folgende Namen: ’s-Gravenbroek Elfhoeven Vrijhoef Kalverbroek Nieuwenbroek Roggebroek Groot Vogelenzang Klein Vogelenzang Gravekoop Sloene Broekvelden/Vettenbroek Klein Elfhoeven und Ravensberg Weblinks