NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Arrheniusflat

De Arrheniusflat is een woontoren in de wijk Ommoord in de Nederlandse gemeente Rotterdam. De flat is vernoemd naar de Zweedse natuurkundige Svante Arrhenius. Ontwerp en bouw De flat is ontworpen door J. Nust, die dit ontwerp ook gebruikte voor de bouw van de Joliot-, Soderblom- en Dawesflats. In 1971 werd met de bouw van de Arrheniusflat begonnen en de toren werd in 1972 voltooid. Bij oplevering telde het gebouw 20 verdiepingen. Vanwege zijn hoogte van 62 meter, valt de toren van ver af al op.
Heilig Hartkerk (Ploegstraat)

De Heilig Hartkerk is een voormalige rooms-katholieke kerk in Eindhoven. Het kerkgebouw is ontworpen door architecten Dom Paul Bellot en Hendrik Christiaan van de Leur, die eveneens de naastgelegen pastorie ontwierp. Beide panden werden tussen 1929 en 1931 gebouwd, en zowel de kerk als de pastorie staan op de lijst van Nederlandse rijksmonumenten. Beschrijving Zowel de kerk als de pastorie worden gekenmerkt door een expressionistische bouwstijl. De kerk kent een kruisvormige plattegrond, met aan de linker voorkant een tamelijk lage, vierkante toren en aan de rechterkant een hoge ronde toren met een tandwielvormige doorsnede. Deze toren is grotendeels identiek aan de toren van de Mariakerk in Waalwijk. Het onderste deel van de ronde toren is veelhoekig, en vormt het eerste van de in totaal drie geledingen waaruit de toren bestaat. De bovenste geleding bestaat uit galmgaten met daarboven een geprofileerde bakstenen lijst en een spits met smeedijzeren kruis. Het middelste en grootste deel van de toren wordt gekenmerkt door diepe inkepingen, die het geheel een tandwielvormig uiterlijk geven. Op het bovenste deel van deze tweede geleding bevinden zich vier wijzerplaten. De beduidend lagere, vierkante toren aan de linkerkant is voorzien van een tentdak. De Mariakapel, een blokvormige uitbouw die zich tussen beide torens tegen de voorgevel bevindt en in 1953 werd toegevoegd, heeft een koperen schilddak en werd ontworpen door Jos. Bedaux. De kapel is aan de straatzijde voorzien van hoge glas-in-loodramen, en aan de zijkanten van hoge deuren. Kerksluiting Wegens het besluit van het Bisdom 's-Hertogenbosch voor samenvoegen van de Eindhovense parochies is De Heilig Hartkerk op zondag 18 november 2012 aan de eredienst onttrokken.
Diergaardetunnel

De Diergaardetunnel is een verkeerstunnel in het westen van Rotterdam. De tunnel ligt tussen de Heemraadssingel in Rotterdam-West en de Van Aerssenlaan in de wijk Blijdorp en kruist het emplacement van station Rotterdam Centraal. Het gesloten deel van de tunnel is 100 meter lang. De tunnel is gebouwd tussen 1952 en 1958 en is vernoemd naar Diergaarde Blijdorp, die in 1940 juist ten noorden van deze tunnel geopend was. De oude ingang van de Diergaarde ligt nabij deze tunnel. De bouw van de Diergaardetunnel viel samen met de wijzigingen in het emplacement van station Rotterdam Centraal die in de jaren vijftig uitgevoerd werden na de sluiting van station Delftse Poort en de opening van het nieuwe Centraal Station. De tunnel telt drie buizen: de middelste buis met twee rijstroken is voor het autoverkeer en de buitenste buizen zijn voor fietsers en voetgangers.
Groningen City Hall

Groningen City Hall is the seat of government in Groningen, the Netherlands. The city council meets in a modern room downstairs, but upstairs in the former raadszaal the Gulden Boek is kept that lists the honored citizens of the town. History The building was designed by the architect Jacob Otten Husly who won the commission in 1775 as the result of a prize competition that was set out by his personal friend, the council member and ex-Amsterdam professor Petrus Camper. it was built during the years 1775-1810. In 1962, an attached building was designed and built by Jo Vegter. Most offices are currently located here. Gallery References External links Gulden boek der stad Groningen
Duvekooie

De Duvekooie (Duivenkooi) is een oude duinboerderij aan de Westduinweg in Ouddorp in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, op enige kilometers afstand van de dorpskern. De boerderij, een gemeentelijk monument is gebouwd in 1761 en is vele jaren eigendom geweest van de familie Van Huizen. In de jaren 80 van de 20e eeuw is de boerderij grotendeels teruggebracht in de oorspronkelijke staat, hierbij verdwenen enkele 'moderne' aanbouwen. Een bijzonderheid is het oorspronkelijke bakhuisje. Afbeeldingen Zie ook Afbeelding van de Duvekooie in 2012, als onderdeel van de 'verlichte boerderijenroute' op Goeree-Overflakkee
Omroeptoren van Hilversum

De Omroeptoren of Telecomtoren van Hilversum is een straalverbindingstoren met zendmast aan de Witte Kruislaan 47 in Hilversum, aan de noordzijde van het Media Park. De eerste 70 meter hoge stalen omroeptoren aan de Insulindelaan werd in 1958-1959 gebouwd ten behoeve van de televisie-uitzendingen. De toren was de opvolger van de in 1955 gebouwde tijdelijke televisietoren in Bussum. De studio's in Bussum waren toen met coaxiale kabels met de toren in Hilversum verbonden. In 1973 werd de stalen toren vervangen door de huidige betontoren, in opdracht van de PTT. De 142 meter hoge toren werd in 2001 met een stalen vakwerkmast verhoogd tot 196 meter. De verhoging was nodig voor de introductie van digitale televisie. De constructie van gewapend beton en staal is een ontwerp van de Bussumse architect Jan H. van der Zee en ir. A. Auer, architect bij de Rijksgebouwendienst. Aanvankelijk had Van der Zee een voorkeur voor een kartelachtige vorm, maar de PTT wilde liever een praktische, vierkante toren. Het gerealiseerde ontwerp is bijna vierkant van vorm en de onderlinge verhoudingen van de toren waren afgestemd met de toren van het Hilversumse raadhuis. De eerste van de zeven ringen bevindt zich op 83 meter hoogte en heeft een doorsnee van ruim 20 meter. De bovenste van 24 verdiepingen is bereikbaar met een lift. De schotels zijn van huurders als KPN en omroepen, de toren wordt beheerd door Alticom, dat een datacenter in de toren heeft gevestigd. Sinds 2017 is Alticom eigendom van het Spaanse Cellnex Telecom. Eigenaar van de antennemast op de toren is NOVEC, dat is voortgekomen uit de Nederlandsche Omroep-Zendermaatschappij. Naast de regionale publieke omroep RTV Noord-Holland en commerciële omroepen wordt ook digitale ethertelevisie en digitale radio uitgezonden. In 2013 werd een grote afbeelding van het logo van het tv-programma Man bijt hond onthuld op de mast. Dit programma was gekozen als het meest beeld-bepalende programma van de Nederlandse omroep.
Artilleriekazerne (Delft)

Het Artilleriemagazijn en -kazerne zijn twee bouwwerken aan de paardenmarkt in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Beide objecten zijn erkend als rijksmonument. Kazerne De voormalige artilleriekazerne werd gebouwd in 1845 en verhoogd in 1863. De kazerne was in militair gebruik tot 1927. Het bouwwerk is gedeeltelijk gesloopt en gerenoveerd (waarbij de voorgevel intact is gebleven). Tegenwoordig in gebruik door een zorginstelling en een kinderopvangorganisatie. Magazijn Het stenen magazijn van de Staten van Holland en West-Friesland dateert uit 1671. De verschillende uitbreidingen dateren uit de 17e tot 19e eeuw. Het toegangshek komt uit de voormalige affuitmakerij aan de Houttuinen (ca. 1790) en werd in 1989 geplaatst. Externe link Magazijn 12151 en kazerne 525321 op KICH
Engelsche Gat

Het Engelsche Gat, ook wel Engelense Gat genoemd, is een gegraven meer ten noorden van Dieskant en ten oosten van de Henriëttewaard in de gemeente 's-Hertogenbosch. Het is genoemd naar het nabij gelegen dorp Engelen. Het meer heeft een open verbinding met de Dieze die noordwaarts richting de spuisluizen bij het voormalig fort Crèvecoeur. Dit fort is in gebruik als militair oefenterrein. Op de oever van het meer zijn genie-onderdelen van de landmacht gevestigd. Het is in feite een soort baai, aan drie kanten omsloten door land.
Verzorgingsplaats Spik

Verzorgingsplaats Spik is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A73 Maasbracht → Nijmegen nabij Roermond. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan de buurtschap Spik, nabij Asenray dat langs de snelweg ligt. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Hoogvonderen. In het najaar van 2018 heeft BP een tankstation geopend op deze locatie.
De Hoop (Middelburg)

De Hoop is een voormalige koren- en pelmolen aan het Vlissings Bolwerk in Middelburg in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1735 als pelmolen gebouwd. Na brand in 1753 werd De Hoop in 1755 hersteld als koren- en pelmolen. Waarschijnlijk werd de molen iets lager hersteld, hetgeen het wat 'dikke' uiterlijk van de molen bepaalt. De molen bleef tot 1920 op windkracht in bedrijf, in dat jaar werd het binnenwerk uitgebroken. De molen werd vervolgens omgebouwd tot meelfabriek waarbij een elektromotor het werk overnam. Als gevolg van oorlogshandelingen in 1940 werd De Hoop zwaar beschadigd. In 1948 kwam hij in eigendom van de gemeente Middelburg. In 1954 werd de molen als stilstaand monument gerestaureerd. Pas in 1988 volgde een uitgebreide restauratie waarbij de molen weer draaivaardig werd, het binnenwerk keerde niet terug. De roeden van de molen hebben een lengte van circa 24,80 meter en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. Een aantal vrijwillige molenaars laat de molen regelmatig draaien. De molen is nu het clubgebouw van vereniging Juliana Korpsen Middelburg.
Ursulakerk (Welsrijp)

De Ursulakerk is een kerkgebouw in Welsrijp in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De kerk uit circa 1200 was oorspronkelijk gewijd aan de heilige Ursula van Keulen. De eenbeukige kerk heeft een vijfzijdig gesloten koor. In 1515 werd de kerk door de Zwarte Hoop in brand gestoken. In de 18e eeuw werd de noordgevel vernieuwd. In 1892 werd de rest van de kerk ommetseld en werd de bouwvallige zadeldaktoren vervangen door een houten geveltoren met ingesnoerde stompe spits. De luidklok uit 1948 is gegoten door Van Bergen uit Midwolda. Het mechanische torenuurwerk uit 1902 van De Looze uit Leeuwarden is buiten gebruik. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf (1515). De preekstoel en doophek werden in 1759 door Johannes Hardenberg vervaardigd. In 1955 verkocht men het oude orgel aan de Meinardskerk in Minnertsga. Het nieuwe orgel werd gemaakt door Pels. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Welsrijp Kerken in Friesland
Grote of Sint-Maartenskerk (Tiel)

De Grote of Sint-Maartenskerk is een kerk in Tiel in de provincie Gelderland. Het is een onvoltooide laatgotische kruiskerk, bestaande uit een schip met klokkentoren en een losstaande gerfkamer. De klokkentoren is van tufsteen, de schepen zijn van baksteen. Met zijn statige toren kenmerkt de kerk zich als een wakend symbool voor de stad. Geschiedenis De Maartenskerk is het oudste gebouw van Tiel. Hij heeft tien gedaantes gekend. De eerste versie was een romaans zaalkerkje. Deze kerk zou in het jaar 1000 de basis zijn van de stad Tiel. De hoofdbeuk en noordbeuk dateren uit 1420 - 1430, de dubbele zuidbeuk uit 1450 en de doopkapel in de zuidelijke zuidbeuk uit 1558. Deze kapel werd onder een vier jaar eerder tot stand gekomen librije gebouwd. Bij een noodweer in 1558 werden de toren en het dwarsschip ernstig beschadigd. In 1560 werd onder Cornelis Frederickszn begonnen met een grootscheepse uitbreiding, maar het koor en transept werden ten gevolge van de Reformatie niet voltooid en werden in 1731 weer afgebroken en het schip werd dichtgemetseld. Alleen de vijftiende-eeuwse gerfkamer bleef als vrijstaand gebouw behouden. De kerk liep in 1944/45 zware oorlogsschade op. Na de oorlog werd hij hersteld en werd er een parochie- of kerkkantoortje aangebouwd. Na het herstel werden door middel van archeologisch onderzoek de oorspronkelijke fundamenten van het koor blootgelegd. De contouren zijn in het gras van het Kerkplein zichtbaar gemaakt. Ook in de kerk werden verschillende archeologische onderzoeken gedaan. De rijzige toren was het hoogste punt van de stad tot rond 2014-2016 hotelketen Van der Valk een hoteltoren bouwde aan de A15 bij Tiel. Deze toren is hoger dan de huidige Maartenstoren. In 2025 is de kerk verkocht aan de gemeente Tiel. Carillon In de 16e eeuw zijn tien klokken gehangen die bij verschillende gelegenheden geluid konden worden. Van deze klokken resteert alleen de klok genaamd Salvator nog. Het carillon is in 1964 geplaatst. Op 5 september 2014 werd het vijftigjarig bestaan gevierd. Externe link De Sint-Maartenskerk in Tiel op ReliWiki
Grote of Sint-Maartenskerk w Tiel

Grote of Sint-Maartenskerk (kościół św. Marcina) – protestancka świątynia znajdująca się w niderlandzkim mieście Tiel, w prowincji Geldria. Historia Najstarszy kościół we tym miejscu wzniesiono w X wieku, w czasach Karolingów. Pierwsza pisemna wzmianka o budowli pochodzi 1317. Obecna świątynia powstała po pożarze miasta w 1420, a w 1431 rozpoczęto budowę wieży, trwającą do 1451. Jeszcze w XV wieku świątynia osiągnęła współczesne rozmiary. 10 stycznia 1558 zawaliła się iglica kościoła, niszcząc część budowli, szkody naprawiono w ciągu kolejnych 10 lat. W 1580 przejęty przez protestantów, podczas panowania francuskiego w latach 1672-1674 ponownie korzystali z niego katolicy, po czym wrócił w ręce kalwinistów. Świątynia została znacznie zniszczona podczas ostrzału miasta w 1945, odbudowa trwała do 1964. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie bazylikowym. Nawa główna przykryta jest drewnianym stropem pseudokolebkowym, a nawy boczne – sklepieniami gwiaździstymi. Wnętrze zdobi miedziany pulpit z XVI wieku, marmurowe epitafium Stephanusa van Welterena z 1709 oraz organy z 1854 z warsztatu Christiana Gottlieba Friedricha Wittego, przeniesione w 1962 z Nieuwkerk w Dordrechcie. Na wieży kościoła zawieszonych jest 47 brązowych dzwonów karylionowych. Galeria Przypisy
Hoge Bergse Bos

Het Hoge Bergse Bos is een recreatiegebied in de gemeente Lansingerland, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De heuvels in het Hoge Bergse Bos zijn ontstaan door de berging van sloop- en bouwafval. Op een van de heuvels is een kunstskibaan aangelegd. Er is een mountainbikeparcours in het gebied. Ten westen van het gebied bevindt zich het Lage Bergse Bos.
Districte roig d'Amsterdam

El barri vermell d'Amsterdam (Rosse Buurt en neerlandès) és un barri central de la ciutat d'Amsterdam en els Països Baixos. Famós per la seva història, la seva arquitectura, la seva vida cultural i per ser un dels barris més liberalitzats del món quant a l'actitud cap a la prostitució, les drogues i la diversitat sexual. El barri vermell està format per tres districtes diferents: De Wallen –el més famós–, Singelgebied i Ruysdaelkade. Ubicació Està situat al centre històric de la ciutat, en el que antigament van ser cases de pescadors, sobre el dic d'Amsterdam, que es va construir per protegir la ciutat de les marees. Es troba delimitat per la plaça de Dam i el carrer Damrak a l'oest i per la plaça Nieuwmarkt a l'est. La prostitució Aquest és el més pintoresc i turístic barri d'Amsterdam. Conegut mundialment pels aparadors que adornen els seus carrers i estretíssims carrerons, en els quals les prostitutes realitzen les seves activitats professionals des de fa segles. La prostitució està completament regulada als Països Baixos, de manera que cada prostituta està obligada per llei a tenir contractada una seguretat social privada (com qualsevol treballador neerlandès), pagar tributs a l'estat, fer declaracions d'hisenda i tots els processos legals que un treballador o empresa han de dur a terme per mantenir el seu estatus de legalitat. Els locals de prostitució es troben oberts tant de dia com de nit, però la màxima afluència de públic té lloc les nits dels caps de setmana. És quan milers de persones, la majoria curiosos, passegen tranquil·lament pel barri, entre els aparadors del districte vermell. L'entrada a aquests carrers és oberta, de manera que hi pot accedir qualsevol persona, una cosa que no passa per exemple al carrer de prostitució d'Hamburg, restringit a homes i majors d'edat. Experiment amb homes En els últims anys de la dècada dels 90, es va dur a terme un experiment sociològic als carrers del districte vermell. En lloc de prostitutes, uns homes van exercir la prostitució durant uns mesos. L'estudi va concloure que no hi havia a Amsterdam interès per part de les dones en aquest tipus de servei, i fins i tot, durant aquests mesos, es van succeir protestes per part de les prostitutes, que consideraven a aquests homes "denigrants". Altres serveis El barri també inclou un enorme nombre de sex shops, restaurants, hotels, cafès i locals d'exhibició. Aquests locals d'exhibició mostren continguts de caràcter sexual explícit, i són molt concorreguts pels turistes. El carrer més cèlebre del barri és el carrer central anomenat Warmoestraat, replet de bars, gent, cervesa i enrenou. Enllaços externs El barri Vermell d'Amsterdam. La zona Roja d'Amsterdam. Com arribar fins al barri Roig Arxivat 2009-06-28 a Wayback Machine. (en castellà).
De Wallen

De Wallen nebo také De waleetjes je městská část Amsterdamu, nacházející se v historickém centru jižně od řeky Amstel mezi ulicemi Damrak a Warmoesstraat. Spolu s oblastmi Singelgebied a Ruysdaelkade tvoří „čtvrť červených luceren“ (Rosse Buurt), kde se legálně provozuje prostituce. Nachází se zde nejstarší amsterdamský kostel Oude Kerk založený okolo roku 1213. Nacházelo se zde množství klášterů, které byly zrušeny po přijetí kalvinismu v roce 1578. V roce 1811 bylo v Amsterdamu povoleno poskytování sexuálních služeb, které se vzhledem k blízkosti přístavu koncentrovaly právě v De Wallen. Ve třicátých letech padlo rozhodnutí, že prostitutky nesmějí oslovovat zákazníky na ulici, ale mohou nabízet služby z červeně osvícených oken domů. V De Wallen se nachází na ploše 250×250 metrů okolo tří set pokojíků využívaných k heterosexuální i homosexuální prostituci. Nachází se zde muzeum sexu, erotické divadlo, množství nočních klubů a coffee shopů, muzeum marihuany a také informační centrum, poskytující informace o legálních aspektech prostituce. Každoročně v srpnu se ve čtvrti koná pouliční slavnost Hartjesdag. De Wallen patří k největším turistickým atrakcím Amsterdamu, kterou ročně navštíví okolo osmnácti milionů lidí. Amsterdamská radnice spustila v roce 2007 „Projekt 1012“ (podle místního směrovacího čísla), jehož cílem je omezit kriminalitu v této lokalitě (obchod s lidmi, narkomanie, pouliční násilnosti), mj. byl vydán zákaz organizovaných prohlídek. Téhož roku byla na náměstí Oudekerksplein odhalena socha Else Rijerseho Belle jako připomínka, že i sexuální pracovníci mají nárok na lidskou důstojnost. Fotogalerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu De Wallen na Wikimedia Commons Amsterdam.org
De Wallen (Holland)

De Wallen, også kendt som Walletjes er det største og mest kendte red-light district i Amsterdam. Området er en turistattraktion og består af en labyrint af små gader, hvor der ligger flere hundrede små lejligheder, som er udlejet til kvindelige prostituerede, der tilbyder deres tjenester. De Wallen rummer desuden mange pornobutikker, stripklubber, et sexmusum, et cannabismuseum og flere coffeeshops, der sælger cannabis. De prostituerede sidder 'udstillet' bag vinduer eller glasdøre i lejlighederne for at tiltrække kunder og eventuelle forretninger finder sted i bagvedliggende lokaler. Lejlighederne er ofte illumineret med rødt lys. Ekstern henvisning Amsterdam turist-guide Arkiveret 22. oktober 2007 hos Wayback Machine
De Wallen

De Wallen (auch: De Walletjes genannt) ist ein Rotlichtbezirk in Amsterdam-Centrum. Er ist in einem der ältesten Teile Amsterdams gelegen. Er ist besonders dafür bekannt, eines der weltweit ersten Gebiete zu sein, wo die Prostituierten legal arbeiten und organisiert sind. Die Wallen umfassen vor allem das Gebiet östlich vom Damrak, das von Warmoesstraat, Zeedijk, dem Nieuwmarkt und dem angrenzenden Chinatown-Viertel umschlossen wird. Die wichtigsten Straßen im Viertel sind der Oudezijds Voorburgwal und der Oudezijds Achterburgwal. Prostitution Gemeinsam mit dem Singelgebied und der Ruysdaelkade bilden die Wallen die Rosse Buurt („Rotlichtviertel“) von Amsterdam. Viele Sexarbeiterinnen (landesweit rund 20 Prozent) machen Gebrauch von der für die Prostitution in den Niederlanden typischen Raamprostitutie (Fensterprostitution). In De Wallen beleuchten die Sexarbeiterinnen ihre Fenster mit rotem Licht. In der Bloedstraat, einer Straße in De Wallen, arbeiten zahlreiche Transgender-Frauen, die blaues Licht verwenden. Die Prostituierten kommen fast ausschließlich aus Osteuropa. Die Stadtverwaltung hat mehrfach versucht die Anzahl der Fenster und der Sexarbeiter zu reduzieren. Die Schließzeiten wurden bereits auf drei Uhr vorgezogen. 2019 wurde bekannt, dass der Amsterdamer Gemeinderat die Prostitution von De Wallen in ein Erotikzentrum an einem anderen Ort am Stadtrand umziehen will. Die Sexarbeiter organisierten sich daraufhin im Verband Red Light United. Sie demonstrieren gegen den geplanten Umzug und geben an, Sexarbeit hinter dem Fenster sei eine der sichersten Formen der Sexarbeit, vor allem aufgrund ihres öffentlichen Charakters. Sie appellierten an die Stadtverwaltung, direkt gegen den übermäßigen Tourismus und die Kriminalität vorzugehen. Rezeption Die 1961 veröffentlichte italienisch-französische Co-Produktion Mädchen im Schaufenster von Regisseur Luciano Emmer mit Bernard Fresson, Lino Ventura, Marina Vlady und Magali Noël in den Hauptrollen, spielt teilweise an Originalschauplätzen in De Wallen. Weblinks Der Rotlichtbezirk von Amsterdam. In: holland.com Rotlichtviertel Amsterdam. In: amsterdam.info Amsterdam in Site, Burgwallen Oude Zijde, Fotos, virtuelle Tour (deutsch). Red Light United Einzelnachweise
De Wallen

De Wallen – największa i najbardziej znana dzielnica czerwonych latarni Amsterdamu, położona w północno-wschodniej, najstarszej części miasta. Jest jednym z jego najpopularniejszych miejsc turystycznych. Słynie głównie ze swojego rozrywkowego charakteru: licznych domów publicznych (słynnych z prostytutek stojących w oknach), coffee shopów, pubów i restauracji. W De Wallen znajduje się także gotycki kościół Oude Kerk – najstarszy kościół Amsterdamu.