NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ald Weishoès

Het Ald Weishoês (Oude Weeshuis) is een rijksmonument en ligt op de hoek van de Grote Kerkstraat en de Kleine Kerkstraat te Venlo. Ten zuiden van het pand bevindt zich het pand Drukkerij Wolters-Van Wylick. Het gebouw is in gebruik als stadsherberg. Geschiedenis In de 17e eeuw werd het pand gebouwd, getuige de voorgevel waarin het ankerjaartal 1611 is aangebracht, en werd gebruikt als stadsschool. In 1926 werd het pand geheel gerestaureerd, waarbij de frontgevel behouden is gebleven. Bouwwerk De historische gevel aan de Grote Kerkstraat is symmetrisch en bestaat uit drie bouwlagen die van elkaar gescheiden zijn door een natuurstenen lijst. Centraal in het midden van de gevel bevindt zich de segmentboogvormige toegang met laatgotische ingangsomlijsting onder een rondboog met in het boogveld een boogtrommel met in reliëf twee engelen en in het midden het monogram IHS. Links en rechts van de toegang bevinden zich elk twee rechthoekige samengestelde vensters met daarin twee ramen met daarboven een bovenlicht uitgevoerd in glas-in-lood. In de tweede bouwlaag bevindt zich boven de ingang een nis met daarin een beeldje. Links en rechts van deze beeldnis bevindt zich een enkelvoudig venster met bovenlicht in glas-in-lood en daarnaast twee dubbele vensters met bovenlichten. De derde bouwlaag bevat vier dubbele vensters met bovenlichten in glas-in-lood. Daarboven zijn vier enkele vensters aangebracht. De vensters (exclusief de bovenlichten) in de tweede en derde bouwlaag zijn voorzien van luikjes en boven alle vensters zijn diamantkoppen aangebracht. De frontgevel loopt bovenaan uit in twee gezwenkte toppen. Externe link website Ald Weishoès
Wolfsdreuvik

Wolfsdreuvik is een gemeentelijk monument in het Smithuyserbos ten zuidoosten van Hilversum. Het staat ten zuiden van Soestdijkerstraatweg en ten oosten van de A27. De naam Wolfsdreuvik betekent Wolfsheuvel en wordt reeds genoemd op de kaart uit 1539. Smithuyserbosch Het omliggende Smithuyserbos wordt in het noordoosten begrensd door de Lage Vuurscheweg en in het oosten door de Hollandsesloot (de grens tussen de provincies Noord-Holland en Utrecht). Het bos ligt ten zuiden van het Hilversums Wasmeer en ten oosten van De Zuid en het Erfgooiersbos. Het bos werd sinds 1911 genoemd naar een van de eerste eigenaren van het bos: Pieter Johannes Smithuysen. Deze Amsterdamse makelaar in tabak kocht het gebied in 1838. Het bos werd door eigenaar Bouvy hersteld en verjongd. Jan Rebel Wolfsdreuvik werd in 1938 gebouwd door de Larense architect Jan Rebel in opdracht van D.P.R.A. Bouvy (1915-1993). Bouvy was conservator-directeur van het Aartsbisschoppelijk Museum (1946-1976) en oprichter en van 1976 tot 1981 directeur van het Museum Catharijneconvent. Jan Rebel was een bekende architect die wel meer grote landhuizen in de omgeving had laten bouwen. Hij was met zijn latere compagnon Adam van Vliet ook de architect van het Singer Museum in Laren. Wolfsdreuvik werd gebouwd als dagverblijf met uitkijktoren annex dagverblijf. Het gebouw Bouvy kocht het bos van 40 hectare in 1937 om in het midden ervan een huis te bouwen. Als architect koos hij Jan Rebel, die ook het landhuis De Schorrenberg van zijn broer had ontworpen gelegen in Naarden. Dat landhuis, wat afgebroken werd voor de aanleg voor het tracé van de A1, was ook voorzien van een kleine bakstenen toren. De Wolfsdreuvik werd gebouwd op een kleine heuvelrug, naast een bijna zeven meter lager gelegen kommetje dat tot een bosvijver werd gemaakt. De voorzieningen waren primitief: er was geen elektriciteit, riolering en gemeentelijke watervoorziening ontbraken. De verlichting kwam van kaarsen of gaslampen. Voor de eigen watervoorziening werd een hydrofoor geïnstalleerd. Naast het huis kwam een beerput voor het afvalwater. In de oorspronkelijke plannen was de toren twee verdiepingen hoger. Op de begane grond kwamen een keuken met berging. De hele bovenste verdieping werd ingenomen door een kamer met een grote open haard. Door het combineren van de ronde vorm met de zichtbare zware houten balken onder het gestucte plafond kreeg de kamer het aanzien van een middeleeuws kasteel. De Nijmeegse glazenier Ben Hofstee maakte de glas in loodramen met daarop afbeeldingen van Sint Barbara en Sint Hubertus, de beschermheer van de jacht. Het daktteras met stenen trap geeft die toegang tot een torentje met uitzicht over het landgoed. Het gebouw diende aanvankelijk ook als uitkijktoren, tot het omringende bos er bovenuit groeide. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Hilversum Externe link Website van de Wolfsdreuvik
De Zuid

De Zuid is een bosgebied zuidelijk van Hilversum en ten noorden van Hollandsche Rading. Het gebied wordt beheerd door het Goois Natuurreservaat. Het bosgebied 204 ha. gaat over in de aaneengesloten wouden van de Lage Vuursche en Pijnenburg. Aan de westzijde begrensd door de A27, in het zuiden de Vuurse Dreef en aan de noordoostzijde door de Lage Vuurscheweg. In de oostelijke hoek ligt het Smithuyserbos. Het gebied wordt doorsneden door het Jeneverpad, een oude smokkelaarsroute die uitkomt op de Hollandse Sloot. De smokkelroute door het Gooierbos was bedoeld om de Utrechtse belasting op jenever te ontduiken. De Hollandse Sloot was de grens tussen Holland en Utrecht. Het is een rechte lijn langs een greppel die al in 1532 werd gegraven om de grens tussen het graafschap Holland en het Sticht Utrecht aan te geven. Van heide naar bos Het gebied bestaat uit een aantal deelgebiedjes met veelzeggende namen als Bosberg, Hengstenberg, Dassenbos en Erfgooiersbos. Het oorspronkelijke Erfgooiersbos, het laatste ‘oerbos’ in het Gooi, werd hier rond 1600 gekapt. Honderd jaar geleden was De Zuid nog een open heide. Na de Tweede Wereldoorlog is hier het dennenbos aangeplant. De grote kuil ontstond door zandwinning en werd in 1956 bebost. In het gebied ligt het Hilversums Wasmeer, dat vroeger te midden van heidevelden lag. In dit ven werden de schapen gewassen. In de twintigste eeuw werd het gebied bebost. In 1995 is de rand van het Wasmeer na vervuiling en verzuring afgeplagd en werd de bosrand teruggedrongen. Van de Bosberg is in het veld niet meer veel te zien want tot het midden van de vorige eeuw is er zand afgegraven dat onder meer diende voor woningbouw en wegenaanleg. In het Dassenbos komen af en toe door dassen voor. Beheer In het begrazingsgebied houden runderen binnen de afrastering de Amerikaanse vogelkers in toom. Bij het beheer wordt gestreefd naar een opener en gevarieerder landschap. De open ruimte van zandafgraving 'De Kuil' is groter gemaakt door een groot deel van de aanwezige naaldbomen te kappen. Het naaldbos is indertijd voor de houtproductie geplant, waardoor het merendeel van de bomen dezelfde leeftijd heeft. Het beheer is gericht op het verkrijgen van leeftijdvariatie en het doorbreken van de dominantie van niet inheemse naaldboomsoorten als douglas, lariks en Corsicaanse den.
Oude Kerk (Dongen)

De Oude Kerk is de hervormde kerk van Dongen. Het gebouw is gelegen aan Kerkstraat 56. Het westelijke deel van de kerk is een ruïne. Geschiedenis Op de betreffende locatie werd een eerste gotische kerkje gebouwd in de 14e eeuw. Het mat 8 bij 15 meter. In de 15e eeuw werd op dezelfde plaats een grotere kerk gebouwd in Kempense gotiek. Men bouwde eerst het priesterkoor en de twee transepten. Eind 15e eeuw werd de 42 meter hoge toren gebouwd en pas daarna werd de ruimte tussen transept en toren opgevuld met het schip. Aldus ontstond een veel grotere kerk, die 17 bij 51 meter mat. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog had de kerk veel onder oorlogshandelingen te lijden, maar in 1640 begon men met het herstel. Het rieten dak werd vervangen door leien, en de oorspronkelijke basilicale vorm werd door een pseudobasilicale vorm vervangen. Op 25 juni 1648 ging de kerk in hervormde handen over. In 1685 werd een raadhuis tegen de kerk aan gebouwd en in 1798 kwam de toren aan de burgerlijke gemeente. In 1810 werd de torenspits gesloopt, omdat er een semafoor op zou worden geplaatst als onderdeel van de optische telegraafverbinding Amsterdam-Parijs. Met de val van het napoleontisch bewind verdween ook de semafoor. De Franse tijd bracht ook met zich mee dat de katholieken aanspraak op hun vroegere kerk konden maken. In 1822 werd deze aanspraak afgewezen en de kerk bleef in hervormde handen. In 1843 vond een restauratie plaats, waarbij neoclassicistische elementen werden toegevoegd. Er werd een muur gemetseld tussen koor en schip, en slechts het schip werd nog voor de diensten gebruikt. In 1860 werd het gemeentehuisje gesloopt en in 1907 waren er tevens plannen om de kerk te slopen. Door deze plannen ging uiteindelijk een streep, doch de kerk werd verlaten. Er was vanaf 1922 ook geen predikant meer, zodat de kerk werd verlaten en de gemeenteleden in de pastorie bijeenkwamen. In 1928 stortte, tijdens een storm, het dak van het bouwvallig geworden schip in. Tussen 1930 en 1932 werden koor en dwarsbeuken hersteld. Ook de torenspits werd herbouwd. Het schip bleef echter in ruïneuze staat. In 1973 werd een stichting opgericht om de kerk te redden, tegenwoordig Stichting De Oude Kerk geheten. Deze kreeg de kerk in 1974 in eigendom. Hierna werden restauratiewerken uitgevoerd, het (pannen-)dak kreeg weer leien, en in het interieur werd een tongewelf aangebracht. Inventaris De kerk bezit twee gebedsborden uit 1687, weergevende het Onze Vader en Het Simbolum Apostolorum ofte twaalf artikelen des geloofs. Ze werden geschilderd door Niclaes Verheijden, toentertijd dorpsschoolmeester. Voorts is er een eikenhouten preekstoel uit 1646, ontworpen door Adriaen Damisse, meester-schrijnwerker te Breda. Deze preekstoel werd nog besteld door de katholieken, maar kwam uiteindelijk in de hervormde kerk terecht. Ook bezit de kerk een grafzerk voor pastoor Dierik Willemszoon van Engelen, uit omstreeks 1560. Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 13220 Hervormde gemeente Dongen en Rijen stchting De Oude Kerk Reliwiki
EWI-gebouw

Het EWI-gebouw is een gemeentelijk monument aan de Mekelweg in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het staat op de campus van de TU Delft en is met een hoogte van 90 meter na de Nieuwe Kerk het hoogste gebouw van Delft. De constructie van staal en glas is gezichtsbepalend voor de skyline van de TU. Beschrijving Het oranje/blauw gekleurde gebouw is 235 meter lang en 90 meter hoog. Het is zo hoog omwille van ruimtebesparing en de plaatsing van satellietvolgers op het dak. De ruimte-indeling van het gebouw is gestandaardiseerd zodat het bouwwerk na 2000 nog functioneel zou zijn. Het heeft een dubbele glasgevel, dat in de jaren 1960 populair was. Op zowel de noordelijke als de zuidelijke gevel is een grote klok bevestigd, waarvan er een te zien is vanaf het station van Delft. In EWI is de faculteit Elektrotechniek, Wiskunde en Informatica ondergebracht. Op de begane grond bevinden zich de studieverenigingen W.I.S.V. 'Christiaan Huygens' en de Electrotechnische Vereeniging (ETV). Het gebouw bevat 11 collegezalen (A tot en met K). Bouwgeschiedenis Geert Drexhage was de architect en prof.dr.ir. R.M.M. Oberman was als voorzitter van de bouwcommissie van de TH Delft de 'bouwmeester' van het EWI-gebouw dat in 1969 werd geopend. Omdat hij kleurenblind was liet architect Drexhage de kleuren van zijn gebouwen bepalen door zijn vaste kleurenadviseur, kunstenaar Henny Bal, wat resulteerde in de opvallende kleurrijke kopgevels. Het ministerie had om financiële redenen de airconditioning uit het project geschrapt, waardoor het gebouw het aanvankelijk met alleen luchtkoeling moest doen. Hoewel het in het begin naar voldoening leek te werken, bleek het klimaat in de loop van de tijd niet te controleren en was er sprake van een sickbuildingsyndroom. De zalen A tot en met F zijn in 2010 gerenoveerd. In 2019-2021 zijn de kantoorruimten in de hoogbouw gemoderniseerd. Fotogalerij
Fraeylemamolen

De Fraeylemamolen is een van de drie watermolens aan de Groenedijk in Slochteren. Geschiedenis De molen werd in 1786 gebouwd voor de bemaling van de 'Groote Oosterpolder', in opdracht van Hendrik de Sandra Veldtman, heer van Slochteren en bewoner van de Fraeylemaborg. Door de storm van 9/10 november 1969 woei de gehele molen om en brak de gietijzeren bovenas. In het kader van de ruilverkaveling Slochteren werd een herstelplan voor de molen uitgevoerd en kon de molen in 1974 weer voor de bemaling in gebruik worden genomen. De bovenas is afkomstig van de in 1969 gesloopte molen van de Besheerpolder in Lutjegast, gem. Grootegast. In januari 2004 is de molen door de Fa. Molema voorzien van een nieuw bovenwiel en is de vang gerepareerd en opnieuw afgesteld. Benaming De officiële naam van de molen is Fraeylemamolen. Ook staat de molen bekend onder de bijnamen Meneersmeulen of Lutje Molen. Versiering Eenvoudige baard, wit geverfd, rood afgebiesd, met het opschrift "Fraeylemamolen" Eigenaar Sinds 1969 is de molen eigendom van de Slochter Molenstichting . Externe link officiële website Molendatabase Website van vereniging De Hollandsche Molen
Latijnse School (Wageningen)

De Latijnse School van Wageningen is gelegen aan de Molenstraat in Wageningen en werd in 1746-1747 gebouwd. Het gebouw heeft de status van rijksmonument. Er was maar één lokaal, dat aan de kant van de Herenstraat lag, waar oorspronkelijk ook een ingang was. De rest van het gebouw diende als woning voor de rector en zijn gezin, alsmede voor de scholieren van buiten de stad die bij de rector inwoonden. Midden 19e eeuw werd de school gemoderniseerd. In 1881 werd de school gesloten vanwege het kleine aantal leerlingen. Na de sluiting in 1881 werd het gebouw als postkantoor en opslag voor de gemeente gebruikt. In 1982 is het gebouw gerestaureerd, het oorspronkelijke interieur was daarvoor al verloren gegaan. In de Herenstraatgevel zit een gevelsteen waarop: "Gymnasium Vadense. Exstructum Anno MDCCXXIV" staat. Deze gevelsteen komt uit de eerdere school die in 1724 in de thans verdwenen Sint Annastraat werd gebouwd. Een bekend rector was Caspar Friedrich Hachenberg die hier van 1740 tot 1789 de leiding had.
Jan Kuitenbrug

De Jan Kuitenbrug is een basculebrug over de Oude Haven en de Wijnhaven in het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam. Het is een van de oudste bruggen in de stad: al in 1610 lag er hier een brug. De brug is in 1931 vervangen en diende in de tijd van de Maasbruggen als een belangrijke verbinding voor het verkeer dat de stad in en uit ging. De brug is een gemeentelijk monument. Geschiedenis In 1644 namen Pauls Arentsz. en Jan Jansz. Kuyt het brugwachterschap van deze brug waar, voor 24 gulden per jaar. In de periode van de oude Maasbruggen ging het verkeer de stad in en uit via het Bolwerk en over de Jan Kuitenbrug, in combinatie met de Koningsbrug. Al sinds 1610 lag er over de Oudehaven een brug met deze naam. De huidige brug stamt uit 1931 en verving de oude brug ter plaatse, nadat bouwwerkzaamheden in 1928 waren begonnen. De huidige brug is ontworpen door L. Pieters van het ingenieursbureau Gemeentewerken Rotterdam. De diepte onder de brug is NAP -3,25 m De vaarweg is CEMT-klasse I. De brug kan via de marifoon worden aangeroepen op VHF-kanaal 20 Boerengatbrug. Er wordt geen brug- of sluisgeld geheven.
Sint-Bavokerk (Rotterdam)

De Sint-Bavokerk is een rooms-katholieke parochiekerk in de Rotterdamse wijk Pendrecht. De kerk is het kerkgebouw van de 'O.L.V. van Lourdesparochie' die deel uitmaakt van de 'Parochiefederatie Maria Magdalena'. In het kader van het 'Aanwijzingsprogramma Wederopbouw 1940-1945' is het kerkgebouw in 2019 aangewezen als rijksmonument. Geschiedenis De parochie ontstond na de oorlog toen veel arbeiders naar Rotterdam trokken. Het dorp Pendrecht werd een wijk van Rotterdam. In 1955 werd een noodkerk in gebruik genomen aan de Rollostraat. In 1960 kon het huidige kerkgebouw aan de Slinge in gebruik worden genomen. In 2004 fuseerde de parochie met de naburige parochie 'O.L.V. Onbevlekt Ontvangen' tot de 'O.L.V. van Lourdesparochie', waarna de laatstgenoemde kerk werd gesloten. Sinds 2012 maakt de parochie deel uit van de 'Parochiefederatie Maria Magdalena'. Het gebouw Het kerkgebouw is ontworpen door Harry Nefkens, die ook de ontwerper is van andere modernistische kerken, zoals de Moeder Godskerk in Voorschoten. De kerk bestaat uit een grote centrale kerkzaal met een galerij. Het dak wordt omhoog gehouden door zeven betonnen spanten die over de kerk heen gebogen zijn. Het mozaïek van Sint Bavo bij de entree en de glas-in-betonwand aan de zuidzijde van de kerk zijn van de hand van Bob Zijlmans. Piet Schoenmakers maakte het reliëf van Jezus en zijn discipelen boven de entree, dat na de fusie overkwam van de Ontvangeniskerk. Zie ook Beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965 Externe link Website van de parochiefederatie
De Arend, Coevorden

De Arend (English The Eagle) is a smock mill in Coevorden, Netherlands. It was built in 1894. The mill is listed as a Rijksmonument, number 11493. History De Arend was built by millwrights Ritsema Brothers of Stroobos, Friesland for J B Soppe. It later passed into the ownership of H Soppe. The Dutch magazine De Molenaar of 25 November 1969 stated that the mill was built in 1888. Thus the mill may have been moved here in 1894. In 1937, the mill was repaired and fitted with streamlined sails. The mill was sold to the municipality of Coevorden in 1976. It was in a poor state and overgrown with ivy. Restoration by millwright J D Medendorp of Zuidlaren was completed in 1977. Description De Arend is what the Dutch describe as an "achtkante stellingmolen" - an eight-sided smock mill with a stage. The mill has a two-storey brick base and a three-storey smock. The stage is 6.20 metres (20 ft 4 in) above ground level. The smock and cap are thatched. The cap is winded by a tailpole and winch. The four Common sails are carried on a cast-iron windshaft dating from 1863. They have a span of 20.50 metres (67 ft 3 in). The wooden clasp arm brake wheel has 59 cogs. It drives the wallower at the top of the upright shaft. The wallower has 31 cogs. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel with 85 cogs drives two lantern pinion stone nuts, each with 28 staves. References
De Arend (Coevorden)

De Arend is een in 1888 in Haarlem gebouwde stellingmolen met houten achtkant op stenen voet en is in 1894 verplaatst naar de Krimweg 60 in Klooster in de gemeente Coevorden. Er zijn twee koppel maalstenen en voorzien van een regulateur. De molenstenen zijn blauwe stenen van 140 cm doorsnede. Ook is er een door de molen zelf aangedreven koekenbreker voor het breken van de lijnkoeken aanwezig. Het gevlucht is 20,50 m en heeft gelaste, ijzeren roeden met een Oudhollandse wiekvorm. De kap van de molen is gedekt met riet en voorzien van een neutenkruiwerk, hetgeen een kruiwerk met houten neuten is. Het kruiwerk wordt bediend met een kruilier. De bovenas is een uit 1863 stammende gietijzeren as van de firma L.I. Enthoven & Co. De as en het kruiwerk worden gesmeerd met reuzel en de kammen (tanden) op de tandwielen met bijenwas. De vang, waarmee het wiekenkruis wordt afgeremd, is een met een wipstok bediende Vlaamse vang met duim. Het luiwerk voor het opluien (ophijsen) van de zakken graan en het afschieten (laten zakken) van het maalgoed is een kammenluiwerk. De molen is gerestaureerd in 1937 en 1978. Bij de restauratie in 1937 werden de roeden gestroomlijnd met Van Busselneuzen en in 1978 zijn er nieuwe roeden gestoken, maar nu weer met Oudhollandse wiekvorm. In 2008 waren er plannen om een replica van de Arend in het Canadese Vancouver te bouwen om tijdens de Olympische winterspelen van 2010 als Holland house te functioneren. Als gevolg van de economische crisis werd dit plan echter afgeblazen. Op 18 oktober 2011 zijn beide roeden gestreken en meegenomen naar de werkplaats van de molenmaker. Daar zijn ze voorzien van nieuw houtwerk en op 9 november weer gestoken. In 2013 is het zuidelijk maalkoppel onder handen genomen, alles is opnieuw afgesteld, vastgezet en gesmeerd. Sinds 17 augustus 2013 is de molen weer maalvaardig. Er werd voor het eerst weer graan gemalen na zo'n 50 à 60 jaar. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,78. Het bovenwiel heeft 59 kammen en de bovenbonkelaar heeft 31 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,9 keer sneller dan de bovenas. Het spoorwiel heeft 85 kammen en de beide steenrondsels 28 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 3,03 keer sneller dan de koningsspil en 5,78 keer sneller dan de bovenas. Het wiel van de koekenbreker heeft 28 kammen. Luiwiel (hijswerk): 28 kammen Luiaswiel: 17 kammen Op de bolspil van het Noord-koppel zit ook een tandwiel voor windaandrijving van de builmachine, deze heeft 11 kammen en het tandwiel van de builmachine heeft 27 kammen. Eigenaren 1894 - ........: Johannes Bernardus Soppe ........ - 1976: Hermanus Soppe 1976 - heden: Gemeente Coevorden Trivia in de jaren 1960 werd de vervallen molen vergezeld door 23 modelmolentjes. Zie ook Lijst van windmolens in Drenthe
De Rietvelden

De Rietvelden is een industrieterrein in 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het terrein van 210 ha heeft 140 inwoners. De Rietvelden is gelegen ten zuiden van de snelweg A59, direct aan de afslag 46. Het werd in de jaren vijftig aangelegd om bedrijvigheid naar de stad te trekken. Grote bedrijven die zich destijds als eerste vestigden waren Heineken en Michelin. Heineken is nog steeds actief met een brouwerij voor vooral exportbier. De Michelinfabriek voor vrachtwagenbanden is afgebroken. Diverse segmenten zijn water- en spoorgebondenlocaties, transport en distributie, garagebedrijven. Lijst van bedrijven Begin 2007 waren onder andere de volgende bedrijven gevestigd op De Rietvelden: Heineken Heijmans Brabanthallen 's-Hertogenbosch Sigma Bossche Container Terminal Tyco Benier CHV InQuest Werving & Selectie Thust & Graf Nobel ForrestMedia Eaconn Zie ook Stamlijn De Rietvelden Wijken in 's-Hertogenbosch
Provinciehuis (Drenthe)

Het provinciehuis van Drenthe bevindt zich in de provinciehoofdstad Assen. Geschiedenis Vanaf begin 17e eeuw vergaderde het Drents bestuur in een vleugel van het voormalig klooster Maria in Campis aan de Brink. Eind 19e eeuw werd deze vleugel vervangen door het Gouvernementsgebouw (nu onderdeel van het Drents Museum). In 1973 werd het huidige provinciehuis aan de Westerbrink opgeleverd. Het werd, net als het provinciehuis van Overijssel, ontworpen door prof. Marius Duintjer. Op 13 en 14 maart 1978 vond in het provinciehuis door een Molukse groepering gijzeling plaats. Tijdens deze gijzeling vonden twee mensen de dood. In 1984 werd het gebouw uitgebreid. In 1994 en 2009-2011 vonden renovaties plaats. Bij de laatste renovatie werd het gebouw aan de moderne eisen aangepast. De vernieuwde werkomgeving ondersteunt een werkwijze die is gericht op samenwerken, ontmoeten en contact. Dit is terug te zien in een duurzaam gebouw met transparante ruimten, trefpunten en andere voorzieningen. Kunstwerken In en om het provinciehuis zijn diverse kunstwerken te vinden. Bij de entree staat Verzonken verleden (1997) van Marjan Geboers. Op het terrein om het provinciehuis staan onder meer de Drie maagden (1973) van André Schaller en de Amazone (1973) van Arthur Spronken. Naast de Statenzaal staat het kunstwerk The Window Of Your Eyes (2012) van Giny Vos, dat bestaat uit boomstammen, glazen buizen en leds. Een groep boomstammetjes van vier meter hoog vormt een raster waarin een kom van licht lijkt te drijven. In de Statenzaal staat sinds 2014 een bronzen buste van koning Willem-Alexander, gemaakt door Natasja Bennink. Externe links Impressies provinciehuis