NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Magnuskerk (Hollum)

De Magnuskerk is een kerkgebouw in Hollum op Ameland in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De laatgotische eenbeukige kerk uit de 15e eeuw met steunberen en vijfzijdig gesloten koor verrees op de plaats van een oudere kerk waarbij de kloostermoppen werden hergebruikt. Deze kerk was oorspronkelijk gewijd aan de heilige Magnus. In 1569 verwoestten de Watergeuzen de kerk. Herstelwerkzaamheden vonden pas in 1678 plaats. In 1879 was er een restauratie van de kerk en in 1896 van de toren. De restauratie van 1970-'72 werd uitgevoerd naar plannen van P.L. de Vrieze. Beschrijving De grote zadeldaktoren van drie geledingen is geïnspireerd op de torens van de Martinikerk in Bolsward en de Sint-Vituskerk in Stiens. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. De preekstoel en het doophek dateren uit de 17e eeuw en de drie kaarsenkronen uit 1775. Er is een scheepmodel van een driemaster uit Canada. Het orgel uit 1894 is gemaakt door Bakker & Timmenga als eenklaviersorgel. In 1978 is door de firma Reil een tweede klavier toegevoegd. De kerk en de kerktoren zijn rijksmonumenten. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Hollum Externe link Opgravingen bij de Sint-Magnuskerk te Hollum
Azaleapark

Het Azaleapark is een park in het midden van de wijk Assendorp in Zwolle. Geschiedenis Vroeger lag op deze groenstrook in Assendorp de Azaleastraat. De huizen die gebouwd werden tussen 1915 en 1920 waren echter bouwvallig en werden tussen 1977 en 1982 afgebroken. Daarna is besloten om er een park te realiseren. Momenteel ligt er een speeltuin voor de jeugd en een voetbal- en basketbalveldje. In 2006 werd het park gerenoveerd er werden nieuwe paden aangelegd en een groot gedeelte werd opnieuw beplant. Trivia In 2005 waren er plannen om weer woningen te bouwen in het Azaleapark, dit plan is echter nooit doorgezet.
Batterij onder Brakel

De Batterij onder Brakel is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie in Brakel in de gemeente Zaltbommel. De batterij is min of meer gelijk aan de Batterij onder Poederoijen. De beide batterijen zijn kleine verdedigingswerken die het westen van de Bommelerwaard afsluiten tegen aanvallers. Ligging De Batterij onder Brakel ligt aan de Waaldijk ten westen van Brakel en ten oosten van Slot Loevestein en de Wilhelminasluis in de Afgedamde Maas. Ten zuiden van het fort zijn diverse militaire sluizen die noodzakelijk waren voor de inundatie van het voorterrein. Het werk ligt aan de Nieuwedijk. Samen met Batterij onder Poederoijen vormden zij de Tussenstelling aan de Nieuwedijk. In 1487 werd een overeenkomst gesloten tussen Brakel en Poederoijen om samen de nieuwe dijk aan te leggen als scheiding tussen het polderdistrict Bommelerwaard beneden de Meidijk en de buitenpolder Munnikenland. De dijk is diverse malen doorbroken en dit is nog zichtbaar aan de wielen tegen de dijk. De Tussenstelling maakte een betere verdediging mogelijk van Slot Loevestein en de vestingstad Woudrichem en maakte aanpassingen aan deze laatste twee minder urgent. Beschrijving Het fortterrein is ongeveer vijf hectare groot. Het heeft aan de keel- of achterzijde een relatief recht beloop en het grondplan lijkt daarom op een hoofdletter 'D'. Het geheel is omgeven door een natte gracht en het forteiland is omringd met aarden wallen. In het midden ligt de kazerne. Dit bomvrije bakstenen gebouw is omstreeks 1880 gebouwd. Het is aan de oostzijde, van waar de vijand werd verwacht, afgedekt met aarde. Deze afdekking moest zorgen voor camouflage en bescherming tegen artillerie. De kazerne telt drie verdiepingen. In de kelder zijn twee regenwater reservoirs en twee manschappenverblijven. Deze laatste komen ook op de begane grond terug, samen met de keuken en magazijnen voor voedsel en munitie. De munitiekamers zitten recht onder de remises voor de kanonnen op de bovenste verdieping. Er is een lift voor het transport van munitie vanuit de magazijnen naar de kanonnen. In de directe omgeving liggen nog twee betonnen groepsschuilplaatsen uit 1916, deze boden acht man bescherming tijdens bombardementen en beschietingen. In 1939 volgden nog twee exemplaren van een nieuwer type. De bergloods en fortwachterswoning op het fort zijn in de jaren vijftig geheel tot gedeeltelijk verdwenen. Na vele jaren van leegstand verviel in 1956 de militaire functie van de batterij. In 2008 kwam de Stichting Behoud Waterlinie Bommelerwaard met plannen voor restauratie en herbestemming van de batterijen die in 2012 zijn uitgevoerd. Externe links Kenniscentrum Waterlinies Batterij onder Brakel Website van het Projectbureau Nieuwe Hollandse Waterlinie (Batterij onder Brakel). Stichting Behoud Waterlinie Bommelerwaard
Oosterpark (Groningen)

Het Oosterpark is een klein park in het oosten van de stad Groningen. Het ligt in de gelijknamige wijk. Tot 2005 stond het Oosterparkstadion in het park. Het park werd voor het eerst geprojecteerd in het Plan van Uitbreiding van 1932 zoals opgesteld door Schut en Berlage. Bij het park waren sportvelden gepland die in 1933 als eerste werden gerealiseerd. Enige jaren later kwam het eigenlijke park gereed. Alleen de twee Berlagiaanse rechthoekig-langwerpige vijvers werden al in een vroeg stadium vervangen door een enkele meer rondere vijver. Afgezien daarvan is het park anno 2024 nog nagenoeg gelijk aan het oorspronkelijke ontwerp. Na de afbraak van het Oosterparkstadion in 2007 hebben de sportvelden plaats gemaakt voor woningbouw. Dit buurtje heeft toepasselijk de naam De Velden gekregen.
Spoorbrug Nootdorpboog

De Spoorbrug Nootdorpboog is een spoorbrug in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, op de grens tussen Nootdorp en Leidschenveen-Ypenburg. De brug over de autosnelweg A12 is onderdeel van de spoorlijn Nootdorpboog. Dit is geen reguliere spoorlijn, maar een lijn bedoeld om de treinwerkplaats van NS Onderhoud & Service in Leidschendam te kunnen bereiken vanaf het hoofdspoornetwerk. Technische gegevens Het dek bestaat uit twee samengestelde stalen zijliggers van 3 meter hoogte met daartussen een voorgespannen (Tensa)dek. De boog bestaat uit twee buisvormige bogen en is via hangers verbonden aan de zijliggers van het dek. De bogen bestaan uit dertien rechte buiselementen, tussen de twaalf hangers is steeds een onderlinge afstand van 8 meter. De staalkwaliteit is S355, de betonkwaliteit is B45. De brug is gebouwd door een aannemerscombinatie bestaande uit Colijn en Gebroeders de Koning.
Watertoren (Sint Jacobiparochie)

De watertoren in Sint Jacobiparochie is ontworpen door architect A.P. Wesselman van Helmond en gebouwd in 1957. De watertoren heeft een hoogte van 41 meter en heeft één waterreservoir van 515 m3. Oorspronkelijk was de toren identiek aan de watertoren in Akkrum. Na een verbouwing is de toren sinds 2024 in gebruik als bed & breakfast met twee suites onder de naam Hotel Wad Hoog. Daarbij zijn er ramen in het voormalige reservoir aangebracht. Daarmee lijkt de toren van buiten weer sprekend op die van Akkrum die in 2016 al een soortgelijke verbouwing onderging.
DVC Delft

DVC is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit de stad Delft in Zuid-Holland, opgericht in 1908. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zaterdag (2020/21). DVC staat onder leiding van trainer Michel Immers. In 1999 fuseerde de club met DVV B.E.C.. Ze behielden hun logo en naam maar namen de clubkleuren en Sportpark Brasserskade aan de Brasserskade van B.E.C. over. Vlak naast de verenigingen Concordia en DHL. Competitieresultaten 1976–heden = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Bekende (oud-)trainers Henk den Boer Externe link Officiële website
VV Riethoven

VV Riethoven is een amateurvoetbalvereniging uit Riethoven, gemeente Bergeijk, Noord-Brabant, Nederland.o Algemeen De vereniging werd op 6 september 1940 opgericht. Thuishaven is het sportpark Den Droevendaal. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2021/22 in de Vierde klasse van het KNVB-district Zuid-I. Erelijst kampioen Vijfde klasse: 2004, 2006, 2019 Competitieresultaten 1961–2019
Tramstation Amsterdam Centraal

Het tramstation Amsterdam Centraal is de halteplaats voor de tramlijnen die station Amsterdam Centraal aandoen. Het bevindt zich op het Stationsplein aan de zuidzijde (centrumzijde) van het treinstation. Sinds half oktober 2019 is er aan de De Ruijterkade, aan de noordoostzijde van het treinstation, onder de opritten van het busstation, een calamiteitenlus voor de tram naar IJburg, die gebruikt wordt als de keerlus via het Stationsplein voor deze lijn niet beschikbaar is. In de zomer van 2020 is het westelijke tramemplacement geheel vernieuwd. Hierbij zijn de vier tramsporen rechtgetrokken en verlengd. De tramlijnen 2, 12, 13 en 17 richting Nieuwezijds Voorburgwal hebben hier hun haltes. Het oostelijke tramemplacement is in 2021 op gelijke wijze aangepakt een teruggeplaatst op de oude plaats dichter bij het station. Hier hebben de tramlijnen 4 en 14 en 24 richting Damrak hun haltes en Lijn 26 richting IJburg. Geschiedenis Het Centraal Station is al sinds de opening in 1889 (eind)halte voor vele tramlijnen. Aanvankelijk waren dat paardentrams, vanaf 1902 werden deze door elektrische trams vervangen. Ook nam het Stationsplein vanaf 1906 de rol van de Dam over als belangrijkste tramhalte in het centrum van Amsterdam. Vooral op het westelijke deel van het Stationsplein passeerden vele tramlijnen. Hier kwamen alle tramlijnen richting Haarlemmerstraat (tot 1955), Nieuwezijds Voorburgwal en Damrak. Aan de oostzijde kwamen de tramlijnen richting Nieuwmarkt en de Oostelijke Eilanden. Oorspronkelijk waren er kopsporen voor de hoofdingang. Vanaf 1904 reden er ook trams om het station heen naar de De Ruijterkade. Vanaf 1921 was het lijn 22 die dit rondje reed, tot 1944. Na de omzetting van lijn 11 in 1955 in een buslijn verdwenen naderhand de sporen aan de oostzijde. In 1963 werd door ruimtegebrek een nieuwe keerlus voor lijn 9 aangelegd, die vanaf het Damrak via de Prins Hendrikkade over de vernieuwde Kamperbrug het Stationsplein bereikte. De lus werd ook gebruikt door spitslijn 5. Ook kwam er een enkelsporig verbindingsspoor met de westzijde. Het middelste spoor aan de westzijde kwam ter beschikking voor de lijnen van de Martelaarsgracht. De sporensituatie is in de loop der jaren vele malen gewijzigd. Vanaf 1980 rijden alle lijnen vanaf het Damrak via de oostelijke lus en werden aan zowel de oostkant (1980) als aan de westkant (1981) vier vertreksporen aangelegd, waarover alle tramlijnen via de Middentoegangsbrug vertrekken richting Damrak en Nieuwezijds Voorburgwal.
Stadhuis van Hulst

Het Stadhuis van Hulst is een gotisch bouwwerk uit 1534 dat zich bevindt aan de Grote Markt 21 in Hulst. Het werd ontworpen door Laurens II Keldermans en Willem van Sassen. Het eerste stadhuis werd in 1452 door Gentenaars verwoest waardoor een nieuw werd gebouwd in 1455. Keizer Maximiliaan I verleende de dubbele adelaar aan zijn keizerstad die anno 2012 de torenspits bekroont. Dit gebouw werd in 1485 door Hulstenaars in brand gestoken bij hun strijd tegen Gent. Van 1528-1534 werd het huidige stadhuis gebouwd, opgetrokken uit ledesteen. Het heeft een kenmerkende, vierkante, slanke halletoren van vijf geledingen met een achtkante bakstenen opengewerkte bekroning. De voorgevel bezit een bordes. Aan de achterzijde van het stadhuis werd de vleeshal gebouwd, die later de functie van waag kreeg. In 1796 was het bouwwerk bouwvallig geworden. Tijdens de Belgische afscheidingsoorlog (1830-1839) diende het gebouw als kazerne, en van 1844-1846 werd het gebouw hersteld. Daarbij werd het echter ook gewijzigd: de gotische beeldhouwwerken werden verwijderd en nieuwe elementen werden toegevoegd, zoals een toegangspoortje in Dorische stijl, en de achtkante bakstenen lantaarn. Toen de torenspits van de Sint-Willibrordusbasiliek in 1886 door brand werd verwoest, werden de daarvan afkomstige wapens van Hulst en Vlaanderen, uit 1663, aan het stadhuis aangebracht. Van 1949-1951 werd het stadhuis gerestaureerd door G.M. Sturm en Henri de Lussanet de la Sablonière. De houten torenbekroning was een ontwerp van Elias Canneman. In de toren bevindt zich een stergewelf en bij restauratie werd ook het oude cachot teruggevonden. In de raadszaal bevinden zich enkele schilderijen, waaronder één uit 1628 Gezicht op Hulst, vervaardigd door Cornelis de Vos en De gerechtigheid van Jacob Jordaens. Verder staat er de Burgerhuysklok uit 1634, gegoten door Johannes Burgerhuys. Afbeeldingen Bronnen In Ulst
Rivierenbuurt

Die Rivierenbuurt (deutsch Flussviertel) ist ein Stadtviertel in Amsterdam-Zuid (Provinz Nordholland). Geschichte In den 1920er und 1930er Jahren wurde die Rivierenbuurt angelegt und war Teil von „Plan Zuid“ (Plan Süd) des niederländischen Architekten H.P. Berlage von 1905. Berlages Plan wurde teilweise ausgeführt und 1915 reichte er auf Anfrage der Gemeinde den zweiten „Plan Zuid“ ein mit den Einrichtungen: Krankenhaus, Kirche, Schulen, weniger Grünflächen, Universität und Feuerwache. Dieser Plan wurde dann realisiert, nicht nur in der Rivierenbuurt, auch in dem damaligen Viertel Zuideramstel. An der Ostseite des Wohnviertels befindet sich seit 1934 die Berlagebrug („Berlagebrücke“) über den Fluss Amstel. Am 7. Mai 1945 kamen die Kanadischen Streitkräfte über diese Brücke nach Amsterdam, um die Stadt von den Nationalsozialisten zu befreien. 1958 wurde der Platz Westerscheldeplein umbenannt in Europaplein mit dem RAI-Kongresszentrum. An der Südkante der Rivierenbuurt liegt die „President Kennedylaan“, vormals „Rivierenlaan“, und der Martin-Luther-Kingpark. Seit dem 1. Mai 2010, nach der neuen Einteilung der Stadtbezirke und damit auch der Wohnviertel in Amsterdam, ist die Rivierenbuurt Teil vom Amsterdam Süd. Die Straßenbahn-Linien 4, 12 und 25 führen durch das Viertel. Nahe der Einkaufsstraße „Scheldestraat“ befinden sich sechs Schulen und das Mirandabad sowie der Friedhof Zorgvlied. Die Rivierenbuurt ist wiederum aufgeteilt in die Nachbarschaftsviertel Remisebuurt, IJsselbuurt (mit 2395 Einwohnern in IJsselbuurt West und in IJsselbuurt Oost 2970), Scheldebuurt (mit 4435 Einwohnern in Scheldebuurt West, Scheldebuurt Midden 3240 und in Scheldebuurt Oost 2395), Weteringbuurt Zuid, Wielingerbuurt und Wolkenkrapperbuurt. Das markanteste Gebäude in der Rivierenbuurt ist der 'Wolkenkrabber' von J.F. Staal, ein 12-stöckiges Hochhaus. Es wurde als Teil des Wohnkomplexes um den Merwedeplein der Projektentwicklungsgesellschaft Hilwis errichtet, die während der Bauzeit mehrere Konkurse durchmachte. In den 1930er Jahren waren zahlreiche Juden aus Deutschland in die Niederlande geflüchtet um den Repressalien der Nationalsozialisten zu entkommen. Die damalige niederländische Regierung hatte beschlossen nur jüdische Flüchtlinge aufzunehmen, die sich in „direkter Lebensgefahr“ befanden und sie durften dem niederländischen Staat keine Kosten verursachen. Bei Ausbruch des Zweiten Weltkrieges befanden sich in Amsterdam rund 80.000 jüdische Bewohner, von denen ein nicht geringer Teil in der Rivierenbuurt wohnte, unter ihnen Anne Frank und Rika Davids. Literatur Ton Idsinga, Ingrid Oosterheerd (Redaktion): Contrast en samenhang. Uitgeverij 010. Rotterdam 2009. S. 104. Mit CD. ISBN 90-6450-718-X Wil Swart: Schoonheid in verscheidenheid, de Rivierenbuurt in Amsterdam. Stadsdrukkerii Amsterdam 1998. ISBN 90-5366-087-9 Weblinks Rivierenbuurt Online, mit Angaben von allen Straßen (niederländisch) Einzelnachweise
Rivierenbuurt (Amsterdam)

Le Rivierenbuurt est un quartier d'Amsterdam qui fait partie de l'arrondissement (stadsdeel) d'Amsterdam-Zuid. Il est l'une des composantes du Plan Zuid imaginé par Hendrik Petrus Berlage au début du XXe siècle, et qui devait diviser la partie sud de la ville entre un arrondissement destiné aux familles aisées (Apollobuurt et Stadionbuurt) et un quartier réservé aux classes moyennes (Rivierenbuurt). Signifiant littéralement « quartier de la rivière » en néerlandais, le quartier est marqué par ses rues qui portent le nom de cours d'eau. La plupart des bâtiments du quartier ont été construits dans les années 1920 et les années 1930. Liens externes Portail d’Amsterdam Portail des Pays-Bas
Pioenpark

Het Pioenpark is een klein park in het oosten van de stad Groningen. Het ligt tussen de Oliemuldersweg en de Pioenstraat in de Oosterparkwijk. Het parkje uit de jaren vijftig van de 20e eeuw, dankt, net als het Molukkenplantsoen, zijn bestaan aan het uitbreidingsplan van Berlage van voor de Tweede Wereldoorlog. In dat plan was op de plaats van het park een ringweg voorzien. Direct na de oorlog werd in sneltreinvaart de Florabuurt gebouwd in de strijd tegen de woningnood. Daarbij werd in veel grotere concentraties gebouwd dan in het uitbreidingsplan was voorzien. Het idee van de ringweg bleef echter gehandhaafd waardoor het park onbebouwd bleef. De ringweg werd uiteindelijk veel verder naar het oosten aangelegd. Het park is aangewezen als gemeentelijk monument. Vlak bij het Pioenpark ligt het Oosterpark.
Molukkenplantsoen

Het Molukkenplantsoen is een klein park in het noordoosten van de stad Groningen. Het ligt tussen de West-Indische buurt en de Nieuw-Indische buurt in de Korrewegwijk. Het parkje dankt, net als het Pioenpark, zijn bestaan aan het uitbreidingsplan van Berlage van voor de Tweede Wereldoorlog. In dat plan was op de plaats van het plantsoen een ringweg voorzien. Direct na de oorlog werd in sneltreinvaart de Nieuw-Indische buurt afgebouwd en begonnen met de West-Indische buurt in de strijd tegen de woningnood. Daarbij werd in veel grotere concentraties gebouwd dan in het uitbreidingsplan was voorzien. Het idee van de ringweg bleef echter gehandhaafd waardoor het plantsoen onbebouwd bleef. De ringweg werd uiteindelijk veel verder naar het oosten aangelegd.
Overwaard Molen No.4

Overwaard Molen No.4 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen, die dateert uit 1740, is een van de acht molens die de Overwaard bemalen. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,70 meter waarmee de lage boezem van de Overwaard wordt bemalen. Molen Overwaard No.4 had tot 1799 twee schepraderen: een voor het afmalen van de lage boezem in de hoge boezem en een tweede voor het op peil houden van het hoge boezemgebied. Het laatstgenoemde scheprad is verwijderd. Tussen 2003 en 2006 heeft de molen groot onderhoud gehad en kon daardoor niet draaien. In 2020 werd gestart met de reconstructie van de molen als dubbele molen met 2 schepraderen. Door deze reconstructie verviel de functie als woonmolen en werd deze opengesteld als museummolen. In het najaar van 2021 krijgt de molen een onderhoud en zal het riet op de kap vervangen worden. De molen is een van de museummolens en kan enkel per boot worden bezocht.
Villa Kakelhof

Villa Kakelhof is een monumentale parkvilla in het Wilhelminapark in de Nederlandse plaats Venlo. Oorspronkelijk was de naam Villa Paulina, maar een latere eigenaar veranderde de naam in Kakelhof. Geschiedenis In 1909 werd de villa gebouwd naar een ontwerp van de architect Henri Seelen. Aan het Wilhelminapark verrezen meerdere villa's. In 1953 werd de villa verbouwd, waarbij er in het souterrain een nieuwe betonvloer kwam, enkele plafonds werden verlaagd en er een aantal vensters werden veranderd. Bouwwerk Het pand is een vrijstaande villa op een rechthoekig grondplan in twee bouwlagen met souterrainverdieping. De villa heeft een wolfdak met tuiles du nord dakpannen. Het toegepaste bouwmateriaal is rode baksteen met gele speklagen met metselwerk in kruisverband. Verder zijn de houten vensters in segmentboogvorm geconstrueerd met rechthoekige erkervensters en liggen er hardstenen dorpelstenen. Van het interieur is vooral de structuur nog vrijwel volledig intact. Zo heeft het pand nog de originele eikenhouten trap met florale art-nouveaustijl, marmeren lambrisering en de authentieke marmeren vloerplaten. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Venlo (plaats)
Poids public d'Alkmaar

Le Poids public d'Alkmaar (Waaggebouw ou Stadwaag) est un monument historique construit en 1582. Il abrite aujourd'hui le musée hollandais du fromage ainsi que l'office de tourisme et est classé monument national depuis 1969. Description Le poids public est installé en 1582 dans une ancienne chapelle du XVe siècle. La tour de croisée a été construite en 1597 par Pieter Cornelisz et abrite un carillon à figures animées réalisé par Melchior de Haze d'Anvers de 1687 à 1688. La façade est a été totalement restaurée en 1884 et est ornée d'un tableau allégorique sur lave d'Auvergne réalisé en 1889. Au nord, le poids public domine la place du marché appelé le Waagplein. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pays-Bas
Pesa pubblica (Alkmaar)

La Pesa pubblica, o in olandese Waag è uno storico edificio della città di Alkmaar, nei Paesi Bassi, risalente alla metà del XIV secolo. Rappresenta un bell'esempio dell'architettura rinascimentale del Paese e il simbolo della città. Dichiarato rijksmonument nel 1969, oggi ospita l'Hollands Kaasmuseum, il Museo Olandese del Formaggio. Storia e descrizione Ospedale di Santo Spirito L'edificio venne eretto nel 1341 come cappella tardogotica del vicino Heilige Geestgasthuis, l'Ospedale di Santo Spirito; una sorta di ostello/ospedale dove venivano accolti e curati da religiosi i poveri viaggiatori fornendo loro un alloggio gratuito per tre giorni e tre notti. Nel 1566 il vescovo di Haarlem diede il permesso di convertire l'Ospedale in Pesa pubblica e nel 1582 si decise di trasferire la cappella in un edificio più grande, dato che già non era più utilizzata per attività religiose. La Pesa pubblica I lavori di ristrutturazione del complesso di Santo Spirito coinvolse in gran parte la cappella, che divenne la Pesa vera e propria. Nel 1583 venne abbattuto il coro, nella parte est, creandovi la monumentale facciata rinascimentale; e l'interno diviso in due piani. Il tracciato della vecchia abside della chiesa è visibile nella pavimentazione della piazza. Tra il 1597 e il 1603 venne eretta, sulla crociera della chiesetta, la bella torre. Presenta una base quadrata in mattoni e l'alzato a piani rastremati ottagonali, in legno ricoperto da lastre di piombo. Nella torre è posto un carillon di 47 campane, di cui 9 sono le originali poste nel 1688 da Melchior de Haze, e le altre aggiunte nel 1967. Una battaglia con cavalieri e guerrieri si anima ogni ora in un gioco creato nel 1684 da Willem Sprakel. In alto è un orologio realizzato da Henrick Gege Waert da Kampen nel 1616. La facciata venne restaurata nel 1884, quando venne aggiunta la decorazione in maioliche colorate. Note e eferenze Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pesa pubblica
De Wilck

De Wilck is een ruim 120 hectare groot veenweide-natuurgebied in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De naam is afkomstig van een veenriviertje dat hier vroeger stroomde, de Wilck. Het is een open landschap met veel weilanden en sloten. Vanwege de aantrekkelijkheid van het gebied voor vogels is De Wilck sinds het jaar 2000 een Europees Vogelrichtlijngebied en sinds 2009 ook een Natura 2000-gebied. Onder andere de smient en de kleine zwaan komen er voor. Het gebied is, op een klein paadje aan de noordrand na, niet toegankelijk voor het publiek. De Hogesnelheidslijn Schiphol - Antwerpen loopt in de Groene Harttunnel onder het gebied. Externe links De Wilck op Waarneming.nl De Wilck op Vogelkijkhut.nl
De Wilck

De Wilck este o arie protejată (arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 116 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului De Wilck este situat la coordonatele 52.1147°N 4.549°E﻿ ()52.1147; 4.549. Înființare Situl De Wilck a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în martie 2000 pentru a proteja 2 specii de animale. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată nu include niciun habitat protejat. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate de păsări (2): rață fluierătoare (Anas penelope), Cygnus columbianus bewickii Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos