NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jozefkerk (Siebengewald)

De Sint-Jozefkerk is de parochiekerk van Siebengewald, gelegen aan Boterdijk 2. Geschiedenis De bewoners van Siebengewald gingen vanouds ter kerke in Hassum. Daar kwam een einde aan toen Siebengewald in 1817, in tegenstelling tot Hassum, aan Nederland werd toegevoegd. Vanaf 1823 was men aangewezen op de kerk van Afferden, die echter op grote afstand lag en waarvoor men bovendien een slechte weg te begaan had. In 1867 werd Siebengewald daarom een zelfstandige parochie en in 1868 kwam de kerk gereed. De stenen daarvoor werden in twee plaatselijke steenovens gebakken en verschilden van kleur. Zo kwam een eenvoudige neogotische kerk met toren gereed naar ontwerp van J.F. Beuijssen. De kerk had, om geld te besparen, stalen klokken gekregen in plaats van bronzen. Toen de Duitse bezetter de klokken vorderde, werden deze -voor de oorlogsindustrie onbruikbare- exemplaren weer retour gezonden. In februari 1945 werd het dorp, inclusief de kerk, vrijwel geheel verwoest. De stalen klokken bleken echter nog intact. Vervolgens werden de missen opgedragen in de gangen van een meisjesschool, vervolgens kwam een noodkerk gereed, gebouwd met de stenen van de verwoeste kerk. De definitieve kerk werd gebouwd van 1955-1956, naar ontwerp van Lerou, en wel op een andere plaats dan de voorganger. Men wilde daar namelijk een nieuw dorpscentrum bouwen, wat niet gelukt is. Siebengewald bestaat uit twee delen, een honderdtal meter van elkaar gescheiden. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen kerk, geschraagd door betonspanten en gedekt door een zadeldak. De kerk wordt aan de linkerzijde geflankeerd door een vierkante toren, met betonnen galmgaten. Ook voor de ingangspartij is beton toegepast, en voorts is er gewerkt met glas-in-beton voor koor en zijvensters. De kerkruimte wordt overwelfd door een vlak plafond. De Gregoriuskapel, ooit bedoeld als dagkapel, werd in 2013 ingericht om als kerkzaal te dienen teneinde brandstof te besparen.
Sint-Petruskerk (Bergen, Limburg)

De Sint-Petruskerk is de parochiekerk van Bergen, gelegen aan Kerkstraat 6. De eerste kerk op deze plaats werd gebouwd in 1932 naar ontwerp van Martinus van Beek. Deze verving een oudere kerk, waarvan de Oude Toren nog een overblijfsel is. De kerk werd op een nieuwe plaats gebouwd, omdat ook het dorpscentrum zich enigszins verplaatst had. De kerk uit 1932 werd eind 1944 verwoest door oorlogsgeweld en moest worden gesloopt. In 1950 werd de nieuwe kerk ingewijd, maar de toren was nog niet gereed. Deze werd pas in 1955 voltooid: Het bovendeel van de toren heeft een lichtere kleur baksteen dan het benedendeel. Het betreft een vierkante, vlakopgaande, aangebouwde toren, gedekt met een ingesnoerde naaldspits. De bakstenen kerk is in moderne gotiek, en is een driebeukige kruiskerk met een dakruiter op de viering. Het interieur is uitgevoerd in schoon metselwerk.
Wilhelminapark (Zeist)

Het Wilhelminapark is een stadspark in de Nederlandse stad Zeist. Het park is in 1881 naar een ontwerp van Hendrik Copijn aangelegd, aanvankelijk onder de naam Zeisterpark. Het park ligt in het centrum van Zeist, omgeven door monumentale woningen, en heeft een rijke variatie aan bomen en struiken. Het Wilhelminapark ontleent zijn naam aan koningin Wilhelmina. Dit park is wat afmeting betreft minder groot dan zijn naamgenoot in Utrecht. Toch is er wel enige overeenkomst, net als in Utrecht is dit park omgeven door herenhuizen. Er is ook een vijver. Het Wilhelminapark wordt geheel omgeven door de Woudenbergseweg gescheiden door huizen en de Huydecoperweg die er direct aan grenst.
Onze-Lieve-Vrouw van de Zeg

Onze Lieve Vrouw van de Zeg is een Mariakapel in de Nederlandse plaats Zegge. Ze bevindt zich aan de Onze Lieve Vrouwestraat 108A en is een bedevaartsoord. Tegenover de kapel staat de Maria Boodschapkerk. Geschiedenis De kapel werd voor het eerst in 1459 genoemd als Capella S. Mariae noviter fundata. Ze was toen blijkbaar pas opgericht en ze viel onder de parochie Roosendaal. Een vrome legende verhaalt van een schipper die tijdens de Sint-Elisabethsvloed van 1421 beloofde een kapel te bouwen als hij behouden aan land zou komen, en zulks geschiedde. De legende is overigens pas in de 19e eeuw opgetekend, en een aantal varianten hierop zijn van nog jonger datum. Hoewel in de kapel sprake was van een Mariadevotie, is van bedevaarten pas sprake in een document uit 1617. Daarin wordt gemeld dat velen voor gebed samenkomen, maar dat er tevens sprake is van manipulaties en andere onbeschaamdheden, welke door de plaatselijke magistraat ongestraft worden toegestaan. Deze manipulaties zullen ongetwijfeld hebben samengehangen met de toen op handen zijnde Tachtigjarige Oorlog en de bijbehorende ongewisse politieke situatie. In 1622 was er sprake van de Maria Boodschapkapel ofwel: capella Annuntiationis Beatae Mariae Virginis, ad quam in festo Annuntiationis fit peregrinatio. In 1648 werd de kapel voor de katholieke eredienst gesloten en onder meer als school in gebruik genomen. Het Mariabeeld werd naar een boerderij gebracht alwaar Onze Lieve Vrouw beeld rust en geeerd word. Het beeld zou ongeschonden een boerderijbrand hebben doorstaan. Vanaf 1802 werden pogingen ondernemen het beeld weer in de -leegstaande- kapel terug te plaatsen, waartoe een soort burgerwacht werd ingesteld om te voorkomen dat het alsnog uit de kapel zou worden ontvreemd. Pas in 1810 kon de kapel weer door de katholieken in gebruik worden genomen en aldus deed Maria rijke gunsten over allen afdalen. De bedevaarten werden hervat. In 1818 werd de kapel vergroot. In 1833 werd Zegge een zelfstandige parochie en werd de kapel in eerste instantie als parochiekerk gebruikt. In 1848 kwam echter een parochiekerk tegenover de kapel gereed, de Heilige Maria Boodschapkerk. De kapel werd nog een paar maal verbouwd, maar in 1922 gesloopt en vervangen door de huidige, neogotische, kapel, ontworpen door Jacques van Groenendael. In 1969 en 1998 vonden restauraties plaats. Ook tegenwoordig vinden nog bedevaarten plaats, geconcentreerd op 25 maart (Maria Boodschap). Ook is er dan een processie. Interieur In de kapel zijn vijftien gebrandschilderde ramen aangebracht die de Geheimen van de Rozenkrans voorstellen. Er zijn tal van ex voto's die getuigen van afgebeden genezingen voor menschen en vee. Het gepolychromeerd houten Mariabeeld dateert van eind 17e eeuw en is in een zeer levendige houding vervaardigd. Het kan dus niet het oorspronkelijke beeld zijn, dat immers uit de late Middeleeuwen stamt. Externe link Bedevaart naar Onze Lieve Vrouw van Zegge, website Sint Franciscusparochie.
Sint Victor (Oventje)

De Sint Victor is een windkorenmolen in de Nederlandse buurtschap Oventje bij Zeeland in de Noord-Brabantse gemeente Maashorst. Het is een stellingmolen en een bovenkruier waarvan het achtkant in 1938 vanuit Veghel naar zijn huidige plaats is gebracht, ter vervanging van een in 1925 door storm vernielde zeskante beltmolen. Het pakhuis onder de molen dateert uit 1957. De molen heeft tot 1973 op professionele basis gemalen, maar het gevlucht werd in dat jaar door storm zwaar beschadigd. De roeden van de Sint Victor zijn voorzien van het stroomlijnsysteem van Bussel. In de molen bevinden zich een koppel 16der en een koppel 17der kunststenen, waarmee op vrijwillige basis graan wordt gemalen. De Sint Victor is eigendom van de gemeente Landerd en is op zaterdagmorgen geopend voor bezoek. Bijzonder, want thans zeldzaam, is de bekleding van de molen met het rode Icopal, in die tijd wel vaker toegepast. Deze bedekking had het voordeel dat, in tegenstelling tot het normale asfaltpapier, het jaarlijkse teren overbodig was.
Stadion Woudestein

Stadion Woudestein je fotbalový stadion v nizozemském městě Rotterdam, který je domovem klubu SBV Excelsior a slouží mu od doby jeho založení v roce 1902. Kapacita je 3 531 míst k sezení. Stadion je domovem Excelsioru od počátku 20. století, v jeho první polovině s určitými přestávkami. Trvalým domovem se stal až v roce 1939 po velké rekonstrukci. V době druhé světové války nemohl sloužit sportu, byly zde umístěny protiletecké kanóny. Další rekonstrukce proběhly v letech 1958 a 1973. V 90. letech 20. století byl stadion již zastaralý a klub sondoval možnost sdílet případně nové hřiště se Spartou Rotterdam. Plán se nerealizoval, místo toho proběhla rekonstrukce Woudesteinu. Nově otevřen byl 31. července 2000 přátelským zápasem s Feyenoordem Rotterdam. Jedna z tribun je pojmenována podle Robina van Persieho, který působil v mládežnické akademii Excelsioru. Odkazy Reference Související články Seznam největších evropských stadionů podle kapacity Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Stadion Woudestein na Wikimedia Commons Info o stadionu na sbvexcelsior.nl (nizozemsky) Fotografie Archivováno 12. 6. 2018 na Wayback Machine. na stadionwelt.de (německy)
Stadion Woudestein

The Stadion Woudestein (Dutch pronunciation: [ˌstaːdijɔɱ ˈʋʌudəstɛin]; formerly known as the Van Donge & De Roo Stadion for sponsorship reasons between 2017 and 2025), is a multi-use stadium in Rotterdam, Netherlands. It is currently used mainly for football matches and is the home stadium of the Excelsior men's and women's teams. The stadium is able to hold 4,500 people and was built in 1902. It remains one of the smallest stadiums in the Netherlands that is used by a professional football club. The stadium has a stand named after Robin van Persie, who played for the Excelsior youth academy from 1997 to 1999. References
Van Donge & De Roo Stadion

Van Donge & De Roo Stadion (conocido hasta mayo de 2017 como Stadion Woudestein) es un estadio de fútbol ubicado en Róterdam, Países Bajos. Fue inaugurado en el año de 1902 y remodelado los años 1939, y entre 1997 y 2000. Tiene una capacidad para albergar a 3531 aficionados siendo con esto uno de los estadios más pequeños de la Eredivisie, es casa del Excelsior Rotterdam.​ Véase también Anexo:Estadios de fútbol de los Países Bajos Referencias Enlaces externos Sitio web del Club (en neerlandés)
Stade Van Donge & De Roo

Le Stade Van Donge & De Roo (en néerlandais: Van Donge & De Roo Stadion, ancien nom: Stade de Woudestein - en néerlandais: Stadion Woudestein, parfois appelé Stadion Excelsior ou juste Woudestein) est un stade de football néerlandais situé à Rotterdam. Ce stade de 3 531 places accueille les matches à domicile du SBV Excelsior. Histoire Événements Notes et références Annexes Articles connexes SBV Excelsior Liens externes (en) Stadium Guide Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail de Rotterdam
Van Donge & De Roo Stadion

Il Van Donge & De Roo Stadion, fino al 2017 noto come Stadion Woudestein, è un impianto polisportivo di Rotterdam. Originariamente era stato aperto il 9 settembre 1939. Tra il 1997 e il 2000 è stato ricostruito. Attualmente ospita le gare casalinghe dell'Excelsior. Il Woudestein può contenere 3.527 spettatori, il che lo rende lo stadio più piccolo per una squadra di Eredivisie. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Stadion Woudestein Collegamenti esterni (NL) - Sito ufficiale
Van Donge & De Roo Stadion

Van Donge & De Roo Stadion (do 2017 Stadion Woudestein) – stadion piłkarski, położony w mieście Rotterdam, Holandia. Oddany został do użytku w 1939 roku. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół SBV Excelsior, grający obecnie w Eerste divisie. Po przebudowie obiektu w latach 1997–2000, jego pojemność wynosiła 3500 miejsc, a po awansie tutejszego klubu do Eredivisie w 2016 stadion powiększono do 4400 miejsc. Linki zewnętrzne Stadion Woudestein. stadiumguide.com. [dostęp 2019-08-05]. (ang.).
Estádio Van Donge & De Roo

Stadion Woudestein é um estádio de futebol localizado em Honingerdijk 110, Róterdam, Países Baixos, foi inaugurado no ano de 1902 com remodelações nos anos 1939, 1997 e 2000, tem uma capacidade para albergar a 3531 adeptos sendo com isto um dos estádios mais pequenos da Eredivisie, é casa também do Excelsior Rotterdam. Referências
Ваудестейн

«Ваудестейн» (нід. Stadion Woudestein) — багатофункціональний стадіон у Роттердамі, Нідерланди, домашня арена ФК «Ексельсіор». Стадіон побудований та відкритий у 1902 році як футбольне поле команди «Ексельсіор». У 1939 році, після капітальної реконструкції, арена офіційно відкрита як клубний стадіон «Ексельсіора». Подальші реконструкції здійснювалися у 1958, 1973, 2000 роках, у ході чого арена змінювала кількість місць та їх розміщення відносно ігрового поля. Після генеральної реконструкції стадіону в 2016 році було досягнуто місткості 4500 глядачів, що робить «Ваудестейн» найменшим стадіоном найвищого дивізіону чемпіонату Нідерландів з футболу. Назва стадіону походить від однойменного колишнього маєтку, який був у лісі неподалік. Протягом 2000—2004 років арена носила ім'я «Стад Роттердам Верзекерінген», що пов'язане зі спонсорською угодою, укладеною з однойменною страховою компанією. На стадіоні встановлена дошка слави Робіна ван Персі, який є випускником спортивної академії ФК «Ексельсіор» та виступав за клуб у 1997—1999 роках. Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Ексельсіор» [Архівовано 28 квітня 2019 у Wayback Machine.] (нід.) Stadion Woudestein на footballtripper.com [Архівовано 5 березня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) Stadion Woudestein на stadiumguide.com [Архівовано 2 вересня 2013 у Wayback Machine.] (англ.)
Verzorgingsplaats Den Oever

Verzorgingsplaats Den Oever is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Bad Nieuweschans-Zaandam nabij Den Oever in de gemeente Hollands Kroon. De verzorgingsplaats is vernoemd naar het gelijknamige dorp Den Oever dat vlak bij de Afsluitdijk ligt. De naam wordt niet aangegeven op de borden. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van Esso. Er is geen horeca aanwezig.
Medical Center Leeuwarden

The Medical Center Leeuwarden (MCL; Dutch: Medisch Centrum Leeuwarden) is the hospital of the city of Leeuwarden. It is one of the country's major top-clinical centers, offering secondary and tertiary care. It has 647 beds, and offers all common specialties including pulmonology, cardiovascular surgery and neurosurgery. It is also a teaching hospital for numerous medical specialties, as well as nurses. A secondary hospital affiliated with the MCL, called MCL-Harlingen, is located in the town of Harlingen. This hospital merged with the MCL because it was too small to prevent closure, unless it merged with another, larger hospital. External links MCL.nl
Medisch Centrum Leeuwarden

Het Medisch Centrum Leeuwarden (MCL) is een voormalig ziekenhuis in Leeuwarden. Op 1 januari 2025 fuseerde het met ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen tot het Frisius MC. Geschiedenis Het MCL heeft 653 bedden. Het was een van de grootste ziekenhuizen van Nederland. Het MCL heeft een regionale functie voor de provincie Friesland. Het ziekenhuis beschikt over vrijwel alle gebruikelijke specialismen en heeft daarnaast enkele bijzondere specialismen en centra, zoals het Hartcentrum Friesland, het Spatadercentrum Friesland en het Centrum voor Obesitas Nederland. Het MCL was in 2004 een van de allereerste ziekenhuizen in Nederland met speciaal ingerichte operatiekamers voor minimaal invasieve chirurgie, de zogenaamde endosuites. Het MCL verzorgt in samenwerking met het UMCG opleidingen tot medisch specialist. Het MCL behoort tot de 'samenwerkende topklinische ziekenhuizen' (STZ) en heeft een eigen wetenschappelijk en opleidingsinstituut, de MCL Academie. Het MCL is in 1982 ontstaan uit drie Leeuwarder ziekenhuizen: Triotel (MCL-Zuid) Diaconessenhuis (MCL-Midden) Sint Bonifatius Hospitaal (MCL-Noord) In 1987 en 2004 zijn respectievelijk het MCL-Midden en het MCL-Noord gesloten. De naam MCL-Zuid werd in 2004 gewijzigd in MCL. Locaties Het MCL Harlingen, het vroegere Ziekenhuis Oranjeoord, is ook onderdeel van het MCL. Dit ziekenhuis kon alleen blijven bestaan als het zou fuseren. Op deze locatie vinden met name poliklinische spreekuren en onderzoeken en behandelingen in dagbehandeling plaats. Tot het MCL behoort ook dialysecentrum Súdhaghe in Heerenveen. Fusie Per 1 januari 2025 fuseert het MCL met ziekenhuis Tjongerschans in Heerenveen. Het fusieziekenhuis krijgt de naam Frisius MC, genoemd naar de Friese geleerde Gemma Frisius. Externe link Officiële website MCL
Elvira-gebouw

Het Elvira-gebouw is een monumentale flat in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De flat is gebouwd in 1960 naar een ontwerp van architecten Van den Broek en Bakema. Het gebouw telt dertien lagen en een uitgekiende 'split-level' stapeling van 64 woningen. De toren heeft als ontsluiting maar één middengang per drie verdiepingen. Achter de voordeuren bevinden zich korte trappen van een halve verdieping naar de woonvertrekken. In 1984 is de flat gerenoveerd waarbij betonherstel plaatsvond. Het gebouw is diverse malen overgeschilderd, tegenwoordig is het gebouw gehuld in een lichtblauwe kleurstelling. Het gebouw is een gemeentelijk monument.
Hoornseplas

De Hoornseplas (ook: Hoornse Plas) is een recreatieplas ten zuiden van de stad Groningen in de gemeentes Groningen en Tynaarlo. De plas is gegraven tussen 1971 en 1973 en is eigenlijk een noordelijke uitloper van het Paterswoldsemeer. De Hoornse Plas omvat een speel- en spartelvijver, zandstranden en speel- en ligweiden. Het zuidelijke deel van de Hoornse Plas is een terrein waar vrije recreatie is toegestaan: het vormt een populair naaktstrand. Aan de noordelijke oever stond tussen ca. 1980 en 2006 de Palenberg, een speeldoolhof, opgebouwd uit 5000 houten palen. Het werd vervangen door een klimtoren. Evenals het Paterswoldsemeer, het Hoornsemeer, en de omliggende recreatie- en natuurgebieden valt de Hoornse Plas onder het Meerschap Paterswolde. In 2012 en 2013 kreeg het gebied rond de Hoornseplas een opknapbeurt. Bij het terrein voor vrije recreatie kwamen andere strandjes en een kiosk. Om dit terrein werd er een pad aangelegd. Sinds 2013 is de Nijdam, genoemd naar wielrenner Henk Nijdam uit Eelderwolde, niet alleen toegankelijk voor wandelaars maar ook voor fietsers. Naast de oorspronkelijke Nijdam werd nog een tweede dam gebouwd, speciaal voor fietsers. Hiermee werd een snellere route gecreëerd voor het fietsverkeer tussen Groningen en Paterswolde. De Hoornseplas staat bekend als homo-ontmoetingsplaats. In 2008 en 2009 is hier tegen opgetreden in verband met overlast. Trivia 'Hoornseplas' is de titel van een lied van het duo Pé Daalemmer & Rooie Rinus. Externe link Website van het Meerschap Paterswolde
Kasteel Oldenaller

Kasteel Oldenaller is een landgoed, landhuis en voormalig kasteel gelegen in de gemeente Putten tussen Nijkerk en Putten in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis Het gebied rond Oldenaller was in de middeleeuwen in het bezit van de familie Van Aller. In het jaar 1494 blijkt ene Reneyr van Aller eigenaar van dit huis te zijn. Rond 1655 geeft Johan van Wijnbergen de opdracht om hier een nieuw huis te bouwen. Het nieuwgebouwde huis zou een ontwerp zijn van de architect Jacob van Campen. De achterneef van Johan van Wijnbergen, jonker Aernt van Wijnbergen, was eigenaar van het door Jacob van Campen gebouwde 'Beekhoven' (ook wel het Hogerhuis genoemd), in Amersfoort. Op de gevel van het huis Oldenaller staat een cartouche met het jaartal 1665 er in. Van Campen stierf in 1657. Gezien de architectonische kenmerken is het aannemelijk dat Van Campens leerling, Philips Vingboons (1607-1678), de bouw van het huis in 1665 heeft voltooid. Het huis werd vormgegeven in een classicistische stijl. In het Rampjaar 1672 werd het enige tijd bezet door Franse troepen. In 1848 werd Oldenaller gekocht door baron van Goltstein. Hij gaf na 1850 de opdracht aan architect Karel Georg Zocher om het huis te moderniseren en een tuinontwerp voor een Engelse tuin te realiseren. Hij ontwierp ook de vierkante toren die hij alsnog aan het gebouw toevoegde. Het gebouw werd voorzien van een witte pleisterlaag. De voorgevel op het noordoosten werd symmetrisch vormgegeven. In het midden van de voorgevel bevindt zich de boogvormige entree tussen twee achtruitsvensters. Een stoep met drie treden leidt naar de entree. Op de verdieping bevinden zich drie vensters met een kleinere roedenverdeling dan op de begane grond. Boven de gootlijst is een dakkapel aangebracht met daarin het gecombineerde wapen van Van Wijnbergen-Van Brienen. In het fronton daarboven bevindt zich een cartouche met het jaartal "1665". In 1972 werd Oldenaller gekocht door Natuurmonumenten. In 1975 werd het huis gerestaureerd en deels in oude staat teruggebracht. Ook de pleisterlaag werd in dat jaar weer verwijderd. In 2009 werd het interieur gerestaureerd. De gestuukte plafonds en de oude parketvloer zijn daarbij hersteld. Ook werd een Trompe-l'oeil schildering aangebracht. Het huis is erkend als rijksmonument vanwege de architectuurhistorische waarde van het bouwwerk. Het goed en gaaf bewaarde gebouw staat bovendien op een karakteristieke plaats in het landschap. Ook andere delen van het complex zoals de tuinaanleg, een tweetal bruggen, een tweetal bouwhuizen, een tweetal boerderijcomplexen, een dienstwoning met duiventil en de hekpijlers zijn als rijksmonument erkend. Op het landgoed huist een kolonie blauwe reigers en er staan diverse pachtboerderijen. Het huis en directe omgeving is niet toegankelijk voor het publiek, het landgoed is opengesteld voor wandelaars.
Joodse begraafplaats (Vught)

De Joodse begraafplaats van Vught in de Nederlandse provincie Noord-Brabant is gelegen aan de Berkenheuveldreef. Vught heeft nooit een zelfstandige joodse gemeente gehad. De begraafplaats behoorde toe aan de joodse gemeenschap van 's-Hertogenbosch maar is nu in beheer van de Nederlands-Israëlitische Hoofdsynagoge (NIHS) Brabant - Joodse Gemeente Eindhoven. De begraafplaats is in gebruik sinds 1771, maar pas in 1790 kregen de joden van Den Bosch officieel toestemming hier hun doden te begraven, nadat ze al verschillende malen om een eigen begraafplaats hadden verzocht. Volgens de website van de Nederlandse Kring Joodse genealogie zijn er 82 grafstenen bewaard. Dat is onjuist. Het boek "Verborgen in Brabantse bodem" (zie bron) noemt een aantal van 435, plus een aantal herdenkingsstenen. Hier zijn dus geen mensen begraven. De begraafplaats is volledig ommuurd en niet toegankelijk. Op het station van Vught werd in 1984 een door Otto Treumann ontworpen monument onthuld ter nagedachtenis van de vandaar weggevoerde joden. Verder is Vught bekend om Kamp Vught. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Poldertoren

Poldertoren er et vandtårn i den nederlandske by Emmeloords centrum. Det nederlandske navn Poldertoren kan oversættes til "kogtårn". Det 65 meter høje tårn blev opført i 1959 og har et stort klokkespil. Tårnet anvendes ikke længere som vandtårn. Ejeren af tårnet var vandselskabet, Vitens, men siden 2005 ejes det af kommunen Noordoostpolder. En kopi af tårnet står i Mizumaki, Japan. Detaljer Tårnet måler 65,3 meter i højden og har en vindfløj øverst i en højde af 70,5 m. Besøgende kan bestige de 243 trappetrin op til en højde af 43,4 m. Poldertoren har en diameter på 13,4 meter. Vandtanken har kapacitet til 1.850 m3. Byggematerialer til tårnet inkluderer 1.220 m3 beton, 185 tons stål, 600.000 mursten, 624 tons cement og 7.200 nedløbsrør. Arkitekter J.W.H.C. Pot (Architectenbureau Pot en Pot-Keegstra) (1955–1959) H. van Gent (1950–1959) Referencer Eksterne henvisninger Poldertoren.nl Arkiveret 16. januar 2009 hos Wayback Machine Emmeloord.info