NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gravensteen (Leiden)

Het Gravensteen is een monument aan het plein Gerecht in de Nederlandse stad Leiden. In de loop der jaren heeft het gebouw verschillende functies gehad, onder meer woning, gevangenis, boekenmagazijn en universiteitsgebouw. Geschiedenis Het Gravensteen werd gebouwd in het begin van de dertiende eeuw. Het diende aanvankelijk als (privé-)vluchttoren van de graven van Holland, die zelf regelmatig in de naastgelegen versterkte hoeve (Huize Lokhorst) woonden, en later als de grafelijke en stedelijke gevangenis. De vierkante toren met naaldspits stamt (waarschijnlijk) uit het begin van de dertiende eeuw en is daarmee het oudste deel van het gebouw. De zeshoekige traptoren aan de linkerzijde dateert uit de tweede helft van de vijftiende eeuw. In 1463 schonk Filips de Goede het pand aan de stad Leiden, waarna het de functie van stedelijke gevangenis en gevangenis voor Rijnland kreeg. Doodstraffen werden vanaf dat moment op het plein voor het Gravensteen (het Gerecht) ten uitvoer gebracht. In 1556 werd het Gravensteen uitgebreid met een cellenblok dat nog steeds intact is. In 1598 werd de gevangenis voorzien van een tuchthuis en in 1655 van een spin- en rasphuis. Ten slotte werd in 1672 een nieuwe vierschaar (de plaats waar rechtgesproken werd) aangebouwd. Aan het eind van de negentiende eeuw raakte het gebouw steeds meer in onbruik. De laatste doodstraf werd hier in 1856 voltrokken. In 1955 kreeg het Gravensteen een nieuwe functie: het gebouw werd een boekenmagazijn. Al spoedig veranderde de functie van het gebouw opnieuw. De Universiteit Leiden kampte met ruimtegebrek en nam het gebouw in gebruik. Met name de afdeling rechtsgeschiedenis van de juridische faculteit vond hier onderdak op een historierijke plek. Van 2006 tot 2011 was het International Office van de universiteit in dit gebouw gevestigd. Van 2011 tot 2024 zat hier de afdeling Studenten- en Onderwijszaken van de Universiteit Leiden. Vanaf zomer 2025 is de Leidse uitgeverij Bot Uitgevers, uitgever van maatschappelijke relevante non-fictie, in het Gravensteen gevestigd. . Afbeeldingen
SV HODO

SV HODO is een omnisportvereniging uit Hollandscheveld, gemeente Hoogeveen, Drenthe, Nederland. Algemeen De vereniging werd op 15 maart 1961 opgericht. De club telt een handbal- en voetbalafdeling. Voetbalafdeling De thuiswedstrijden worden op "sportpark 't Hoge Bos" gespeeld. De jeugd speelt onder de vlag van SJO HH '97 (HODO/Hollandscheveld 1997): een samenwerkingsverband tussen SV HODO en VV Hollandscheveld. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2020/21 in de Derde klasse zondag van het KNVB-district Noord. Erelijst kampioen Tweede klasse: 2001 kampioen Derde klasse: 1978, 1999, 2022 kampioen Vierde klasse: 1977, 2019 Competitieresultaten 1974–2019 1987: in de beslissende halve competitie om het klassekampioenschap in 2B werd op Hemelvaartsdag 28 mei uit met 0-2 verloren van SV Steenwijkerwold en op zondag 31 mei thuis met 3-1 gewonnen van VV Valthermond. Steenwijkerwold werd kampioen. Vrouwen Het eerste vrouwenvoetbalelftal speelde in het seizoen 2018/19 in zaterdag 4A. Bekende (oud-)spelers Milan Smit
Grote Kerk (Wijk bij Duurstede)

De Grote Kerk in het Utrechtse stadje Wijk bij Duurstede is een gotische pseudobasiliek met onvoltooid gebleven toren. Tot aan de reformatie was hij gewijd aan Johannes de Doper. Om die reden wordt hij in de literatuur ook St. Jan Baptist Kerk, St. Janskerk of Sint-Janskerk genoemd. De kerk is een rijksmonument sinds 1965. Geschiedenis De bouw van de voorloper van de huidige kerk begon in de 14e eeuw. In 1366 verbond Gijsbert van Abcoude aan de aan Johannes de Doper gewijde kerk een kapittel van tien kanunniken en kreeg de kerk dus de status van kapittelkerk. De uitgebreide bezittingen van het kapittel leidden tot aanzienlijke inkomsten, en daardoor ook tot invloed van het kapittel. Onder bisschop David van Bourgondië werd de kerk vanaf 1486 aanzienlijk uitgebreid en werd begonnen met de bouw van de toren. Het middenschip van de hallenkerk werd verhoogd en de zijbeuken kregen lessenaarsdaken, zodat er een pseudobasiliek ontstond. Van de toren werd slechts één geleding voltooid. Het nieuwe koor brandde in 1579 af en werd niet meer herbouwd: de kerk heeft sindsdien een rechte oostwand. Sinds 1580 is de kerk in protestantse handen. De kerk wordt gebruikt door de Hervormde Gemeente Wijk bij Duurstede en de Protestantse Gemeente Wijk bij Duurstede die beide deel uit maken van de Protestantse Kerk in Nederland. In 2019 werd een nieuwe haan op de toren geplaatst, nadat zijn voorganger tijdens een storm in het voorgaande jaar scheefgezakt en ernstig verroest bleek. Galerij Literatuur P. C. VAN DER EERDEN & M. A. VAN DER EERDEN-VONK (red.), De Wijkse Toren. Geschiedenis van de toren van de Grote Kerk in Wijk bij Duurstede, uitg. Verloren, 2008. Externe links Grote of St.-Janskerk website kerkgebouw; Hervormde Gemeente Wijk bij Duurstede; Protestantse Gemeente Wijk bij Duurstede.
Brug 432

Brug 432 is een vaste brug in Amsterdam-Noord. De verkeersbrug, waarover lang buslijn 32 reed, sinds 2018 buslijn 35, is gelegen in de Purmerweg / Nieuwe Purmerweg en overspant de ringsloot van de Buikslotermeer. Er zijn drie versies van deze brug. Het begon in 1937 als een houten brug in een landelijk gebied; er is nog geen bebouwing te vinden. In de jaren dertig van de 20e eeuw ontwikkelde de gemeente Amsterdam hier een nieuw tuindorp. Daarvoor moest grond worden onteigend en infrastructuur aangelegd. Op 10 maart 1941 besteedde Burgemeester en Wethouders brug 432 aan. De brug werd in 1939 ontworpen door Piet Kramer, de bruggenman van de Publieke Werken. Op de tekening staat alleen nog boerderij Mollewoud/Nollewoud ingetekend. Om de brug te kunnen bouwen werd ten oosten van de brug een dam gelegd, die na oplevering weer werd verwijderd. De brug heeft een soort duikerconstructie met een betonnen buis onder het brugdek door. De brug komt min of meer scheef over het water te liggen. Lag het eind van de Purmerweg in het begin nog in landbouwgebied; Amsterdam breidde steeds verder uit en bouwde tot aan de ringsloot Buikslotermeer vol. In de late jaren zestig steekt de bebouwing de ringsloot over voor de bebouwing van de wijk Buikslotermeer. Anders dan in de “oude bebouwing” is daar sprake van gescheiden verkeersstromen. De nieuwe bewoners maken veelvuldig gebruik van de auto en de brug van Kramer voldoet niet meer. Kramers opvolger bij Publieke Werken Dirk Sterenberg ontwierp vervolgens een nieuwe brug, die tevens moest aansluiten op brug 962 over de voet- en fietspaden langs de ringvaart. In 1969 vond de vervanging en nieuwbouw plaats. Het verkeer werd daartoe een jaar lang omgeleid. De brug kreeg een totaal ander uiterlijk die lijkt op de bruggen die in dezelfde periode zijn gebouwd naar ontwerp van Sterenberg: Brug 432, Brug 950, brug 951, brug 958, brug 962, brug 963, brug 964, brug 965 en brug 966, Brug 432 lijkt dan ook sterk op een grote versie van Brug 965 met haar leuning/balustrade van beton. Brug 432 is vanwege haar oorspronkelijke oudere datum een van de weinige bruggen in de 400-serie ter plaatse, de meeste hebben een nummer in de 800- of 900-serie. Tot 2016 stond de brug officieus te boek als de 'Nollewoudsbrug', vernoemd naar een boerderij die hier ooit lag. In juli 2016 wilde de gemeente af van officieuze benamingen en liet de bevolking kiezen tussen de officieuze naam officieel maken, een verzoek tot nieuwe vernoeming insturen dan wel de brug anoniem door het leven te laten gaan. Er werd toen voor de laatste optie gekozen.
Langepoort

De Langepoort uit ongeveer 1704 aan de Westdam (Courtine VII - VIII), is een stadspoort van vestingstad Brielle in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De poort is onderdeel van de rijksmonumentinschrijving 26968 samen met de omwalling en de Kaaipoort aan de zuidoostzijde van de stad. Geschiedenis De Langepoort die dateert uit 1704-'05, is in het jaar 1799 vernieuwd. Enkel deze poort en de "Kaaipoort" zijn van de vier 18de-eeuwse poorten die Brielle rijk was bewaard gebleven. Beide poorten zijn door architect "J. Walraad" in de periode 1972-'75 onder zijn leiding gerestaureerd. Opmerkelijk is dat de sluitsteen met het stadswapen aan de veldzijde is gesitueerd. Zie ook Op 1 april 1572 werd onder het uitroepen van In naam van Oranje doe open de poort overigens de (niet meer bestaande) Noordpoort geramd. De Spaanse hertog Alva verloor daarmee Brielle.
Heibrug

Le Heibrug est un pont fixe du centre d'Amsterdam, qui enjambe le Singel, reliant le Heisteeg et le Wijde Heisteeg (nl). Histoire Dès la fin du XVIe siècle, la ville s'étend progressivement. Les habitations se multiplient sur la rive ouest du Singel, quartier que ses habitants souhaitent dorénavant voir relié au reste de la ville par un pont fixe. Deux représentation du pont nous sont parvenues : (1) en 1559, le plan de Pieter Bast (nl), et (2) vers 1624, la carte de Balthasar Florisz. van Berckenrode (nl). Dans la seconde moitié du XIXe siècle, l'âge du pont et l'intensification de la circulation rendet nécessaires de gros travaux de rénovation. Le service municipal des travaux publics (nl), conduit par Allard Cornelis Pierson (nl) (1801-1870), dessine et réalise en 1852 un pont en fer qui remplace le pont de 1798. En 1913, un projet d'élargissement de la Leidsestraat prévoit de nouveaux travaux et la démolition du Heilbrug. Il est finalement abandonné en 1920. Le tablier du pont est rénové vers 1958 et 1983. Origine du nom Il est probable que le nom du pont et de deux rues adjacentes vienne de celui d'une maison voisine, « 't Hayblok ». Mais le nom Heybrug apparaît déjà dans la description d'Amsterdam en 1665, « Beschryvinge van Amsterdam, haar eerste oorspronk uyt den huyze der heeren van Aemstel en Aemstellant » et serait à rapprocher de « Heypoort » ou « Hayepoort ». Le nom du pont avant 1606, « Strontenburger », évoque les nuisances alors causées par deux chantiers navals qui se trouvaient ici avant l'assèchement de la Spui. Galerie de photos Liens externes (nl) « Bruggen van Amsterdam (Les ponts d'Amsterdam) » (nl) « Heiburg zoals de BAG haar gedefinieerd heeft » (nl) « Archief Publieke Werken, Piersonbrug » Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de la page de Wikipédia en néerlandais intitulée « Heibrug » (voir la liste des auteurs). Portail d’Amsterdam Portail des ponts
Heibrug

De Heibrug (brug nr. 4) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug overspant de Singel en vormt de verbinding tussen de Heisteeg (richting centrum) en Wijde Heisteeg (richting west). De brug werd noodzakelijk na de staduitbreiding van eind 16e eeuw waarbij ook de westoever van de Singel bebouwd werd. Ze is ingetekend op de stadsplattegrond van Pieter Bast uit 1599 en ook op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit rond 1624 met de Hey Steegh. De brug kon midden 19e eeuw het verkeer niet meer aan en moest vernieuwd worden. De baas van Stads Fabriekambt Allard Cornelis Pierson maakte een ontwerp voor (opnieuw) een houten brug en een ijzeren variant. Voor die laatste werd gekozen en deze verving de uit 1798 stammende brug. Daarvoor moesten grondige werkzaamheden uitgevoerd worden, want in 1854 wordt melding gemaakt van het onvoorzien verloren gaan van het fruitkantoor van de Appeltjesmarkt. In 1892 moest er opnieuw aan de brug gewerkt worden, een steenhouwer kreeg daarbij kokend lood in het oog en moest naar het ziekenhuis. De brug werd toen vernieuwd. In 1913 zag het er somber uit voor de brug, toen er onderzocht werd of de Leidsestraat verbreed kon worden met allerlei sloopwerkzaamheden tot gevolg. Dit werd de buurt bespaard, maar de gemeente had in 1920 al weer een nieuw plan klaar. Het complex Heisteeg, Spui, Singel zou gesloopt worden, waarbij de brug zuidwaarts verplaatst zou worden. Ook deze plannen gingen niet door. Het brugdek zou rond 1958 vernieuwd zijn; in 1983 volgde nog een herprofilering. Brug en beide stegen zouden vernoemd zijn naar ’t Hayblok, een hoekhuis alhier. De naam Heybrug komt echter al voor in de Beschryvinge van Amsterdam, haar eerste oorspronk uyt den huyze der heeren van Aemstel en Aemstellant van 1665 en zou gerelateerd zijn aan de Heypoort dan wel Hayepoort. De brug heette voor 1606 de Strontenburgerbrug; de buurt stonk nogal vanwege twee scheepswerven die hier aan de verbinding met het Spui (toen nog water) lagen, die milieu-overlast bezorgden. In het jaar 1606 begon Amsterdam met een poging straatnamen vast te leggen, die later slechts deels tot definitieve vernoemingen zou leiden. Afbeeldingen
Леуварден (авіабаза)

Авіаційна база Леуварден (нід. Vliegbasis Leeuwarden) — складова частина ВКС Нідерландів. Розташована у місті Леуварден провінції Фрисландія на півночі країни. Тут базуються 322-га і 323-та винищувальні ескадрильї, озброєні літаками F-35 і 306-та розвідувальна ескадрилья на MQ-9 Reaper. Командувач — командор Йохан ван Девентер. Історія Сучасний аеродром Леуварден від початку був цивільним аеропортом, а до передачі ВПС у 1949-му належав KLM. До 1956 тут базувалися Gloster Meteor, відтак — машини Hawker Hunter, а після них — літаки F-104 Starfighter (з 1964 по 1979): Леуварден першим з-поміж нідерландських авіабаз отримав винищувачі F-16 у 1979-му і першим перейшов на версію MLU. Сучасність У лютому-березні 2023-го вісім місцевих F-35 дислокувалися в Польщі на базі поблизу Мальборка в межах місії захисту повітряного простору країн Балтії, після чого на час планового ремонту ЗПС усі літаки з квітня по серпень перебазували до Волкела. Авіабаза є місцем проведення щорічних (окрім 2024 року) міжнаціональних навчань «Фризький прапор». Навесні 2025 року Леуварден став одним із місць проведення навчань «Рамштайнський прапор» (англ. Ramstein Flag 2025). Примітки
Joodse begraafplaats (Heusden)

De Joodse begraafplaats van Heusden in de Nederlandse provincie Noord-Brabant bevindt zich aan de Grotestraat van het naburige gehucht Heesbeen. In de middeleeuwen woonden er al Joden in Heusden, maar de vorming van een echte Joodse gemeenschap begon pas in 1838. In eerste instantie werden de doden begraven in Zaltbommel en vanaf 1839 werd de Joodse begraafplaats van Vught gebruikt. De eigen Joodse begraafplaats van Heusden werd in 1865 in gebruik genomen. Er zijn negentien hele grafstenen bewaard gebleven, alsmede een aantal brokken. Het is hierbij niet duidelijk of het gaat om één of om meerdere graven. Het aantal begravenen is dus ten minste twintig. De begraafplaats, dat de status van rijksmonument heeft, is vrij toegankelijk. Het beheer berust bij de plaatselijke overheid. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Oudenhoorn

Oudenhoorn is a village in the Dutch province of South Holland. It is part of the municipality of Voorne aan Zee and lies about 3 km east of Hellevoetsluis. The village was first mentioned in 1356 as "den Hoorn". The current name means "old corner (of a dike)". The eponymous polder was created in 1356 by order of Machteld van Voorne. Oud (old) has been added to distinguish from Nieuwenhoorn. Oudenhoorn was an independent municipality until 1980 when it was merged into Bernisse. In 2015, it became part of Hellevoetsluis. Gallery References
Oudenhoorn

Oudenhoorn est un village dans la commune néerlandaise de Nissewaard, dans la province de la Hollande-Méridionale. Le 1er janvier 2006, le village comptait 1 210 habitants. Oudenhoorn a été une commune indépendante jusqu'au 1er janvier 1980. À cette date, la commune fusionne avec celles de Geervliet, Heenvliet, Abbenbroek et Zuidland pour former la nouvelle commune de Bernisse. Liens externes Portail des Pays-Bas
Oudenhoorn

Oudenhoorn is een dorp in de gemeente Voorne aan Zee, op het eiland Voorne in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het dorp heeft 1.290 inwoners (2023). Geschiedenis Oudenhoorn is een ontgonnen nieuwlandpolder, ontstaan uit een aantal schorren van het oude Hellevoetsluis. In Oudenhoorn werd de kerk zodanig gebouwd dat er aan alle vier de zijden bebouwing kon ontstaan, met de middeleeuwse kerk in het centrum. Oudenhoorn heeft rechthoekig verkavelde polders, met voornamelijk grote hoeven. De gemeente Oudenhoorn, die was ingesteld op 1 januari 1812, werd op 1 januari 1980 opgeheven. Oudenhoorn werd toen een onderdeel van de nieuw ingestelde gemeente Bernisse. Bernisse en Spijkenisse gingen op 1 januari 2015 op in de nieuw ingestelde gemeente Nissewaard. Op 1 januari 2018 heeft een grenscorrectie gezorgd dat Oudenhoorn niet meer onder Nissewaard viel, maar onder de gemeente Hellevoetsluis. De gemeente Hellevoetsluis fuseerde op 1 januari 2023 met de gemeentes Brielle en Westvoorne tot een nieuwe gemeente Voorne aan Zee. Geboren in Oudenhoorn Adrie Poldervaart (1970), voetbaltrainer Ineke Riem (1980), schrijfster, dichteres en illustratrice Romano Bijl (1986), voetballer Zie ook Lijst van burgemeesters van Oudenhoorn Lijst van rijksmonumenten in Oudenhoorn Lijst van gemeentelijke monumenten in Oudenhoorn
Ауденгорн

Ауденгорн (нід. Oudenhoorn) — село в нідерландській провінції Південна Голландія. Входить до муніципалітету Ворне-ан-Зее. Його площа становить 9,69 км², а населення станом на 2021 рік складало 1 225 осіб. Перша згадка про населений пункт датується 1356 роком. До 1980 року мало статус окремого муніципалітету. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Ворне-ан-Зее (нід.)
Prins Frisobrug

Prins Frisobrug (brug 430) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De voetgangersbrug ligt over een duiker in het Beatrixpark en overspant een binnenwater. Ze geeft toegang tot het park vanuit de Diepenbrockstraat en het Boerenweteringpad. Het ontwerp van deze brug is van Piet Kramer. De brug werd niet aanbesteed; ze werd gebouwd in het kader van de werkverschaffing. Het geheel wordt gedragen door 14 houten heipalen. De werkzaamheden begonnen op 4 mei 1936, in dan nog in 'Park Zuid' (Prinses Beatrix werd pas in 1938 geboren). De brug werd (van begin tot eind van de borstwering) 23 meter lang, terwijl de onderliggende duiker op zijn breedst ruim 5 meter bedraagt. De brug vertoont gelijkenis met soortgelijke bruggen die Kramer ontwierp voor het Amsterdamse Bos. In september 2020 besloten Burgemeester en wethouders van Amsterdam de brug te vernoemen naar de in 2013 omgekomen Friso van Oranje-Nassau van Amsberg. Het park is naar zijn moeder vernoemd.
Avonturenpark Hellendoorn

Der Avonturenpark Hellendoorn (oder Abenteuerpark Hellendoorn) ist ein kombinierter Freizeitpark mit Wasserrutschenpark, der sich in der niederländischen Provinz Overijssel, etwas außerhalb der Ortschaft Hellendoorn befindet, rund 50 km von der deutsch-niederländischen Grenze bei Gronau in Westfalen entfernt. Geschichte Die Geschichte des Parks begann im Jahre 1936, als der Gründer Van den Berg zunächst eine Teestube mit Terrasse baute und eröffnete. Um mehr Besucher anzulocken, wurde nach und nach noch Spielplätze und ein Restaurant dazugebaut. 1947 folgte dann der Bau eines Labyrinths und 1956 der Bau eines Märchengarten. In den siebziger Jahren kamen weitere größere Attraktionen hinzu, wie die Monorail, eine Seelöwen Show, das schiefe Haus „Casa Magnetica“ und die Floßfahrt „Jungle Monster“. Im Jahr 1978 wurde der Park zum „Avonturenpark Hellendoorn“ umbenannt. 2001 wurde der Park an die französische Freizeitpark-Kette Grévin & Cie verkauft. In der Saison 2011 feierte der Avonturenpark Hellendoorn seinen 75. Geburtstag. Im Februar 2011 gab der Park auf seiner eigenen Webseite bekannt, dass die zum Grévin & Cie gehörende Muttergesellschaft „Compagnie des Alpes (CdA)“ sieben Freizeitparks inklusive des Avonturenparks Hellendoorn an eine weitere Freizeitpark-Kette namens Looping Group verkauft hat. Das Unternehmen Looping Group wurde im Januar 2011 gegründet und ist mittlerweile mit diversen Parks in mehreren europäischen Ländern vertreten. In Deutschland betreibt sie seit der Saison 2017 den im Sauerland gelegenen Freizeitpark Fort Fun Abenteuerland. Freizeitpark Ungefähr 30 Attraktionen bietet der Avonturenpark Hellendoorn an, dazu gehören drei Achterbahnen und drei Wasserattraktionen. Achterbahnen Wasserattraktionen Weitere Attraktionen Ehemalige Attraktionen Galerie Wasserrutschenpark Seit 2013 bietet der Avonturenpark Hellendoorn mit dem Aquaventura Slidepark auf einer Fläche von über 5000 m² einen parkeigenen Wasserrutschenpark im Außenbereich an. Es ist der erste Outdoor-Wasserrutschenpark in den Niederlanden, der sich in einem Freizeitpark befindet. Dabei handelt es sich nicht um ein Schwimmbad, vielmehr werden elf verschiedene Wasserrutschen mit unterschiedlichen Längen angeboten, die alle über ein eigenes Wasserbecken verfügen, um die Bahnen komplett ausrutschen zu können. Für kleine Kinder bietet der Park einen Wasserspielplatz an. Der Besuch in den Aquaventura Slidepark kann nur in Kombination mit einem Besuch im Avonturenpark Hellendoorn erfolgen. Dafür muss ein spezielles Kombi-Ticket am Haupteingang erworben werden. Wasserrutschen Die folgenden elf Wasserrutschen werden im Aquaventura Slidepark angeboten: Literatur Christian Ahuis: Avonturenpark Hellendoorn in Kirmes & Park Revue 3/98 - ISSN 1432-3982, Ausgabe-Nr. 18, S. 34–35 Weblinks Offizielle Webpräsenz des Avonturenpark Hellendoorn Avonturenpark Hellendoorn in der Roller Coaster DataBase Einzelnachweise
Avonturenpark Hellendoorn

Avonturenpark Hellendoorn est un parc d'attractions néerlandais qui se situe, comme son nom l'indique, près du village de Hellendoorn, dans la province d'Overijssel. Histoire L'histoire du parc commence en 1936, quand un salon de thé situé à un kilomètre à l'extérieur de la petite ville d'Hellendoorn est construit. Petit à petit, des aires de jeux et des petits manèges pour enfants sont installés, jusqu'à ce qu'en 1978 Avonturenpark Hellendoorn naisse. En 2001, le parc est racheté par le groupe Grévin & Cie, lui-même racheté par la Compagnie des Alpes et rebaptisé CDA Parks en 2006. En 2010, Avonturenpark Hellendoorn est le sixième parc néerlandais en termes de fréquentation. Il reçoit 400 000 visiteurs, Efteling et ses 4 millions de visiteurs étant en tête. Le 15 décembre 2010, la Compagnie des Alpes annonce la vente de sept parcs dont Avonturenpark Hellendoorn au groupe français Looping. Le groupe possède dix autres sites touristiques. En juin 2013 ouvre Aquaventura slidepark, un parc aquatique de toboggans. Du constructeur Polin Waterparks, ils sont au nombre de 11. Les attractions Voici un aperçu des principales attractions du parc. Les montagnes russes Les attractions aquatiques Parcours scéniques Autres Notes et références Notes Références Liens externes (nl) Site officiel Portail des parcs de loisirs Portail des Pays-Bas
Avonturenpark Hellendoorn

Avonturenpark Hellendoorn är en nöjespark i staden Hellendoorn i provinsen Overijssel i Nederländerna. Parken öppnades 1936. Parken hette ursprungligen Theehuis (nederländska för "tehus"), men bytte 1938 namn till Elf Provinciën efter de "elva provinser" som Nederländerna under den tiden omfattade. År 1978 ändrades namnet till det nuvarande, som betyder "Hellendoorns äventyrspark". Attraktioner Berg- och dalbanor Avonturenpark Hellendoorns åkattraktioner omfattar bland annat tre berg- och dalbanor: Donderstenen – ("åskstenar", "Tors stenar") Rioolrat – ("brunråtta", "vattensork", samt namnet på en särskild typ av lågtryck som ibland uppstår vid den nederländska kusten) Tornado – ("tromb") Övriga attraktioner Förutom de tre berg- och dalbanorna rymmer nöjesparken fler än 30 andra attraktioner. Referenser Externa länkar www.avonturenpark.nl – Officiell webbplats (engelska, nederländska & tyska) Wikimedia Commons har media som rör Avonturenpark Hellendoorn.