NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Huis Wylerberg

Het Huis Wylerberg, gelegen op de Duivelsberg nabij het Gelderse dorp Beek in de gemeente Berg en Dal, is een in Duitse expressionistische architectuur gebouwde villa. Het is een gebouw naar een ontwerp van de Duitse bouwmeester Otto Bartning. Geschiedenis De Duivelsberg behoorde vanaf 1906 toe aan Marie Schuster-Hiby, die het van haar moeder erfde. Zij was een kostschoolvriendin van mevrouw Kröller-Müller. Zij liet op de heuvel tussen 1921 en 1924 een villa bouwen, die behoort tot de belangrijkste werken van de architectuur in Duitsland in de eerste helft van de 20ste eeuw. De keuze van de plaats van de villa was erg belangrijk. Het landschap van de Nijmeegs-Kleefse heuvelrug met weilanden, boomgaarden en bossen moest onaangetast blijven, en het hele huis werd gericht op het uitzicht over de laagvlakte van de Rijn. Zwischen Cleve und Nymwegen (...) auf dem äussersten Vorsprung der ehemalige Düne, heute einer von zahmen Kastanien bewaldete Hügelkette, tritt das Haus Wylerberg in die herrliche niederrheinische Ebene vor mit umfassenden Ausblick von Elten bis Arnheim. Meisterlich aus dem Standort und der Umgebung heraus geschaffen, ist es ganz und nur aus der Landschaft heraus zu verstehen. Toen de villa gebouwd werd was dit nog Duits grondgebied. Bij de Nederlandse annexatie van Duits grondgebied na de Tweede Wereldoorlog is de Duivelsberg inclusief de villa op Nederlands grondgebied komen te liggen. In de villa zijn het veldstudiecentrum SOVON vogelonderzoek, en de Verenigingen "Das & Boom" en "Nederlands Cultuurlandschap" gevestigd. Sinds 2012 worden er in de muziekzaal weer concerten gegeven. Architectuur Het huis staat op een terras rechtstreeks in het landschap, zonder siertuin. De villa wordt bouwkundig gekenmerkt door een veelheid aan onregelmatige vlakken. Mevrouw Schuster en haar dochter Alice lieten in de villa een muziekzaal aanleggen met uitzicht op het dal. De zaal werd voor de Tweede Wereldoorlog gebruikt voor uitvoeringen door kunstenaars die daartoe door mevrouw Schuster werden uitgenodigd. Na de Tweede Wereldoorlog waren de kunstschatten uit de villa verdwenen en was de villa verlaten. In 1965 verkocht de familie Schuster-Hiby de villa aan de Staat der Nederlanden. Sinds 1985 is Huis Wylerberg een beschermd rijksmonument en wordt het beheerd door Staatsbosbeheer.
Herikhuizerveld

Het Herikhuizerveld is een heuvelachtig heidegebied dat deel uitmaakt van het Nationaal Park Veluwezoom in de gemeente Rheden in de Nederlandse provincie Gelderland. Het is eigendom van Natuurmonumenten. Het gebied is genoemd naar de nabijgelegen voormalige boerderij Herikhuizen. Het wordt ook wel de Posbank genoemd, naar het monument dat op een heuvel aan de noordoostzijde er van staat. Het Herikhuizerveld wordt begraasd door IJslandse pony's en Veluwse heideschapen. De schaapskooi van de laatste bevindt zich het naastgelegen landgoed Heuven. Ook zwijnen en herten komen voor in het gebied. Het graasbeheer helpt mee er voor te zorgen dat het heideheuvels niet dichtgroeien met gras en geboomte. Een struik die hier op sommige plaatsen veel voorkomt is de Gaspeldoorn, een stekelige plant. De in de wintermaanden al bloeiende groenblijvende vlinderbloemige is in Nederland vrij zeldzaam. Vanaf de toppen van enkele heuvels in het Herikhuizerveld kan over het dal van de IJssel worden uitgekeken tot ver in Duitsland. In het gebied bevinden zich diverse droogdalen met een steile wand aan de ene zijde en een meer glooiende wand aan de overzijde. Een van die droogdalen is de Hangmat in het zuidoostelijk deel van het Herikhuizerveld.
Overwaard Molen No.7

Overwaard Molen No.7 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen, die dateert uit 1740, is een van de acht molens die de Overwaard bemalen. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,70 meter waarmee de lage boezem van de Overwaard wordt bemalen. De molen wordt bewoond en is niet te bezichtigen.
Westmolen (Gorinchem)

De Westmolen is een in 1814 gebouwde wipmolen in de gemeente Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De molen diende ter vervanging van een in 1813 tijdens het beleg van Gorinchem door Franse troepen vernielde eerdere molen. De molen bemaalde samen met zijn in 1817 gebouwde buurmolen, de Oostmolen, de polder De Banne van Gorinchem & Kwakernaat. De twee molens hebben deze functie sinds 1971 niet meer. Nadat beide molens buiten bedrijf zijn gekomen, zijn ze ingesloten door diverse sportvelden, wegen en bovenal veel bomen en struiken. De zogenaamde molenbiotoop is dan ook zeer slecht voor de molens en dit belemmert het functioneren van de molens. Ondanks dat zijn de molens maalvaardig, zij het in circuit. In 1973 heeft de gemeente Gorinchem de molens gekocht om ze in 1981/82 te restaureren. De Westmolen heeft hierbij zijn stroomlijnwieken van het het systeem van Bussel behouden. De molen wordt, net zoals de Oostmolen, bewoond door een vrijwillig molenaar. Deze stelt de molen zeer regelmatig in werking. Sinds 1 januari 2017 is de molen, evenals de andere drie molens van Gorinchem, in eigendom overgedragen aan de Stichting tot Instandhouding van Molens in de Alblasserwaard en de Vijfheerenlanden (SIMAV).
Station Voorthuizen

Station Voorthuizen is een voormalig spoorwegstation aan de spoorlijn Nijkerk - Ede-Wageningen. Het station werd geopend op 1 december 1903 en gesloten op 8 december 1937. Het station ligt aan de De Ruijterlaan 4 aan de westzijde van het dorp Voorthuizen. Stationsgebouw Het stationsgebouw werd in 1903 gebouwd. Het werd gebouwd naar ontwerp van stationstype SMV groot. Het gebouw is sinds 1980 als kerkgebouw ingericht en wordt gebruikt door Evangeliegemeente De Kandelaar. Het gebouw heeft geen monumentale status, maar wordt door de kerk wel als zodanig onderhouden.
Begraafplaats Buitenveldert

De Rooms-Katholieke Begraafplaats Buitenveldert is een begraafplaats in Amsterdam-Zuid en valt sinds 1836 onder de Augustinusparochie Buitenveldert. De begraafplaats ligt nu tussen de Fred. Roeskestraat en de Ringweg (A10), bij de Amstelveenseweg. Niettegenstaande de naam wordt dit gebied tegenwoordig officieel niet meer tot de wijk Buitenveldert gerekend. Historie Op 14 juni 1836 werd aan de Amstelveenseweg, bij de oude buurtschap Buitenveldert en de latere Zuidelijke Wandelweg, een nieuw kerkgebouw van de Sint-Augustinusparochie te Nieuwer-Amstel met daarachter een kerkhof (begraafplaats) ingewijd. In 1935 betrok de Augustinusparochie een nieuw kerkgebouw aan de Amstelveenseweg bij de Kalfjeslaan, op de grens met Amstelveen. De begraafplaats bleef op de oude locatie en de oude kerk bleef in gebruik als kerkhof-kapel. In 1994 kwam er aan de Fred. Roeskestraat nieuwbouw met een kapel in de klassieke basilica-vorm en condoleance-ruimte (aula) en een bedrijfsgebouw. Sindsdien is hier ook de ingang van de begraafplaats. Het oude kerkgebouw is daarna gesloopt. Het grafmonument van de familie Wiegman-Dobbelmann (1906) is een rijksmonument. Kinderhof Volgens de traditionele regels van de Rooms-Katholieke Kerk mochten in gewijde aarde, de grond die ritueel tot katholieke begraafplaats was aangewezen, in principe, alleen gedoopte katholieken / christenen worden begraven. Onder meer ongedoopte kinderen en mensen die zelfmoord hadden gepleegd waren hiervan uitgesloten. Daarom hadden katholieke begraafplaatsen zoals deze, vroeger ook ongewijde grond, voor de katholieke kinderen die nog niet gedoopt waren overleden. In 2003 is daarom voor de niet-gedoopte kinderen die hier - vroeger soms anoniem - op de Kinderhof begraven zijn, een gedenkplaats opgericht met de tekst: noch woord, noch beeld / kan uitdrukken / welk een leegte / dit achterlaat. Hiervoor werd een kunstwerk Engel met kind (2004) gemaakt door de beeldhouwer Antoinette Otten. Graven van bekende overledenen J.W.H. Berden (1861-1940), architect; Heinrich Campendonk (1889-1957), schilder; Alphons Diepenbrock (1862-1921), componist; met dochter Joanna Diepenbrock Jan Engelman (1900-1972), dichter; J.V. de Groot (1848-1922), theoloog, filosoof; Pater Jan van Kilsdonk (1917-2009), studentenpastor; Jopie Koopman, (1910-1979), zangeres en actrice; Harry Mooten (1928-1996), accordeonist; Hendrik Antoon Pothast (1847-1924), kunstschilder; Carl Romme (1896-1980), politicus; Wim Sonneveld (1917-1974), cabaretier; Haye Thomas (1936-1996), journalist; Friso Wiegersma (1925-2006), tekstschrijver en kunstschilder. Externe links RK Begraafplaats Buitenveldert Augustinusparochie Buitenveldert
Huize de Hondsrug

Huize de Hondsrug is een villa in de Groninger plaats Haren. Beschrijving Huize de Hondsrug staat aan de oostzijde van de Rijksstraatweg, ongeveer een halve kilometer ten zuiden van het centrum van Haren. Het landhuis werd in 1913 gebouwd in een stijl met Um 1800-elementen naar een ontwerp van de architect G. Knuttel (1880–1961). Dat gebeurde in opdracht van notaris (en goochelaar) Jhr. Julius Burmania van Andringa de Kempenaer, die de villa toen Huize de Kempenaer noemde. Hij vestigde er zijn notariskantoor, dat er tot 1952 gevestigd zou blijven. In tussentijd werden er na de oorlog ook gerepatrieerde Nederlanders uit Indië gehuisvest. In 1950 werd het pand aangekocht door de gemeente Haren. In 1953 kreeg het pand zijn huidige naam, toen de gemeente het voor 100.000 gulden verkocht aan de stichting Menno Simons, die er een doopsgezind tehuis voor oudere mensen in huisvestte. Daartoe werd het huis verbouwd tot acht appartementen onder leiding van architect J. Kort. Tuinarchitecte R.T. Boon werd gevraagd om de tuinen in oude staat te herstellen. Later liet de stichting nog een vleugel aanbouwen aan achterzijde. Er waren ook plannen om nog een moderne vleugel aan te bouwen om nog 80 tot 100 mensen te kunnen huisvesten, maar die werden niet doorgezet. In 1971 vertrok de stichting uit het pand en werd voorgesteld om het pand te herbestemmen tot het gemeentehuis van Haren. Uiteindelijk trok echter de directie van fabrikant Kappa in het pand, waarna het nog een tijd dienstdeed als kantoor van rederij Armawa. In 2013 werd het pand gerestaureerd en omgevormd tot woning. Op het stuk grond waarop het is gebouwd, staan enkele monumentale groene beuken en tamme kastanjes. De oorspronkelijke diepe achtertuin van het landhuis heeft plaats moeten maken voor woningen. Huize de Hondsrug is een rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Haren (Groningen)
Binnenveld

Het Binnenveld is het zuidelijke deel van de Gelderse Vallei, tussen de plaatsen Wageningen, Bennekom, Ede, Veenendaal en Rhenen. In het zuidwesten wordt het Binnenveld begrensd door de Utrechtse Heuvelrug, het gedeelte dat in de gemeente Rhenen ligt, de Grebbeberg. Het gebied, dat deels in de provincie Utrecht ligt en deels in Gelderland, bevat een Natura2000-gebied met dezelfde naam. Geschiedenis Het Binnenveld is in de late middeleeuwen ontgonnen en ingericht, en wordt gekenmerkt door lange rechte wegen en gebruik als weidegrond. Het zuidelijk gedeelte bevat klei-op-veen in de bodem en het westelijk gedeelte was ooit een hoogveen, dat na de middeleeuwen is ontgonnen. Hier ontstond Veenendaal. Beleid De provincie Gelderland heeft het Binnenveld aangewezen als weidevogelgebied en stiltegebied, en daarmee geniet het Binnenveld enige planologische bescherming. Dat wil zeggen dat woningbouw, wegenbouw en de aanleg van bedrijventerreinen hier binnen het huidige beleid aan voorwaarden moeten voldoen. Woningbouw en de aanleg van wegen heeft voornamelijk plaats langs de A12, de wijk Veenendaal-Oost in Veenendaal en de wijk Noordwest in Wageningen. In de wijk Kortenoord wil de gemeente Wageningen voor 2017 tussen de 950 en 1150 woningen bouwen. Er bestaan plannen om de A30 door te trekken naar de A15, dwars door het Binnenveld, met een nieuw te bouwen brug over de Rijn. Hoofdargument is de ontlasting van de Rijnbrug bij Rhenen. Dit plan ligt gevoelig bij de bevolking van Wageningen en is nog niet formeel uitgewerkt. Natuur en recreatie In april 2010 is een plan gepresenteerd om binnen dertig jaar het gebied beter te ontsluiten voor recreatie en karakteristieke aspecten te conserveren en waar mogelijk verdwenen aspecten weer te reconstrueren. In 2019 werd begonnen met de reconstructie van het gebied tussen de Veensteeg en de Grift. De provincie Utrecht saneerde er twee vuilstortplaatsen. Een oppervlakte van 70 hectare voormalige landbouwgrond werd in 2022 in opdracht van Staatsbosbeheer afgegraven om het, als onderdeel van Natuurnetwerk Nederland, te veranderen in natuurgebied. Deze nieuwe natuur wordt 'Achterbergse Hooilanden' genoemd en sluit aan bij het gebied 'Binnenveldse Hooilanden' in Gelderland waar gelijkaardige werkzaamheden al eerder plaatsvonden. Een gebied van ca. 111 ha ten oosten van Veenendaal in het Binnenveld is in 2014 aangewezen als Natura 2000-gebied onder de naam 'Binnenveld', het wordt getypeerd als een blauwgraslandreservaat gevoed wordt door basenrijk kwelwater. Het bestaat uit twee delen: De Bennekomse Meent - natuurreservaat met een van de grootste aaneengesloten oppervlaktes blauwgrasland van Nederland De Hel / Blauwe Hel, ook de Hellen genoemd, - natuurreservaat met het voor Nederland zeldzame beekdaltrilveen Externe links Bewonerswebsite Mooi Binnenveld Gebiedendatabase Natura 2000
Binnenveld

Binnenveld este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 111 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Binnenveld este situat la coordonatele 52.0108°N 5.5824°E﻿ ()52.0108; 5.5824. Înființare Situl Binnenveld a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 1 specie de plante și 1 specie de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în aprilie 2014. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 2 habitate naturale: Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Mlaștini turboase de tranziție și turbării mișcătoare. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: plante (1): Hamatocaulis vernicosus pești (1): țipar (Misgurnus fossilis) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Transvaalbuurt

Transvaalbuurt is a neighborhood of Amsterdam, Netherlands. Origin The Transvaalbuurt was part of the municipality of Nieuwer Amstel until it was annexed by the city of Amsterdam in 1896 as part of its annexation of the northern part of Nieuwer Amstel. In the years 1910–1920 construction commenced. The street plan was designed by famous Dutch architect and city planner Hendrik Petrus Berlage. History German occupation Before the Second World War, the Transvaalbuurt had a large Jewish population. During the German occupation of the Netherlands, a large part of this population was deported.
Maastricht UMC+

Maastricht University Medical Center+ (formerly known as Academic Hospital Maastricht ) or Maastricht UMC+ is an academic hospital in the city of Maastricht (Netherlands) and affiliated with Maastricht University. Maastricht UMC+ is one of the eight university medical centers in the Netherlands and is part of Netherlands Federation of University Medical Centres (NFU) Facts and figures In 1991 the academic hospital Maastricht was founded in Maastricht. Since 2008 the Faculty, Health, Medicine and Life Sciences of Maastricht University and the academic hospital Maastricht cooperate under the name of Maastricht UMC+. In 2016 Maastricht UMC+ had: 715 beds, including 60 intensive-care beds, 10 of which are in the pediatric IC unit and 23 in the neonatology IC unit 26 operating rooms 27,436 admissions 194,934 nursing days 22,722 day treatments 453,908 outpatient consultations 7,593 employees General information Maastricht UMC+ has three core tasks: healthcare, scientific research and education. The '+' in the name refers to the special focus towards prevention and health promotion. Maastricht UMC+ has four profile areas, these are: cardiovascular disease respiratory disease oncology brain and nervous disorders Miscellaneous Maastricht UMC+ is the only center in the Netherlands where preimplantion genetic diagnosis may be carried out. This is a technique to prevent severe genetic disorders in unborn children. Preimplantation genetic diagnosis can be performed for several genetic disorders, including Huntington's disease, cystic fibrosis and hereditary breast and ovarian cancer. MAASTRO Clinic is a specialized clinic for radiation therapy and affiliated with Maastricht UMC+. References External links Official website
Industrieel Smalspoor Museum

Das Industrieel Smalspoormuseum (ISM) ist ein Schmalspur-Werksbahn-Museum im Stadtteil Amsterdamscheveld des Dorfes Emmen-Erica in der niederländischen Provinz Drenthe. Es liegt in der Nähe des Dorfes Emmen-Weiteveen. Das 1984 gegründete Museum befindet sich auf einem 6 ha großen Gelände am Dommerskanaal. In diesem Gebiet wurde bis 1983 Torf durch die Griendtsveen Turfstrooisel Maatschappij zu Torfstreu verarbeitet. Das Museum verfügt über eine Sammlung von Feldbahnlokomotiven, Wagen, Werkzeugen, Fotografien und anderen Ausstellungsstücken. Auf den Schmalspurbahngleisen mit einer Spurweite von 900 mm werden Rundfahrten durchgeführt. Die einzige verbliebene Torfstreufabrik in den Niederlanden befindet sich im ursprünglichen Zustand mit der zugehörigen Entladeanlage. Es gibt auch einen viergleisigen Schmalspurbahn-Lokschuppen aus dem Jahr 1910, der jahrelang als Werkstatt für das Museum diente. Sowohl die Torfstreufabrik als auch das Depot sind ein Nationaldenkmal. Weblinks www.smalspoorcentrum.nl (teilweise deutsch, hauptsächlich niederländisch)
Industrieel Smalspoor Museum

Het Industrieel Smalspoor Museum (ISM) is een industrieelsmalspoormuseum in de buurtschap Amsterdamscheveld, dat deel uitmaakt van het dorp Erica in de Nederlandse provincie Drenthe. Het ligt nabij bij het dorp Weiteveen. Het museum, opgericht in 1984, is gevestigd op een 6 ha groot terrein, gelegen aan het Dommerskanaal. Op dit terrein werd tot 1983 veengrond verwerkt tot turfstrooisel door de Griendtsveen Turfstrooisel Maatschappij. Het museum beschikt over een collectie veldspoorlocomotieven, wagens, werktuigen, foto's en ander materiaal. Op een smalspoorlijn met de spoorwijdte van 600 mm, 700 mm en 900 mm worden rondritten gemaakt. Op het terrein staat de enige overgebleven turfstrooiselfabriek in Nederland in originele staat, met de daarbij behorende losinstallatie. Tevens staat er een in 1910 gebouwde viersporige smalspoorremise, die jaren dienst heeft gedaan als werkplaats voor het museum. Zowel de turfstrooiselfabriek als de remise is een rijksmonument. Galerij Externe links Officiële website Nederlandse Museummaterieel Database
Музей промислового вузькоколійного транспорту

Музе́й промисло́вого вузькоколі́йного тра́нспорту (нід. Industrieel Smalspoor Museum) — невеликий технічний музей в нідерландському місті Еріка, провінція Дренте. Опис Заснований у 1984 році, музей займає територію площею 6 гектарів поблизу Доммерсканалу. До 1983 року в цій місцевості було виробництво торфу. Засновником музею, який існує на добровольчих засадах, є Музей залізниць Північних Нідерландів. В музеї зберігається колекція промислового залізничного транспорту, машини, обладнання, інструменти, фотографії та інші матеріали. Відвідувачі музею можуть проїхати у спеціальному потязі, який курсує по 900-міліметровій колії довжиною 18 км. На території музею розташована єдина збережена у первісному вигляді фабрика торфу в Нідерландах. Будівля фабрики і депо, зведені у 1910-х роках, є історичною пам'яткою. Також функціонує сувенірний магазин. Експонати музею Джерела www.smalspoorcentrum.nl — офіційний сайт музею промислового вузькоколійного транспорту (нід.) Industrieel Smalspoor Museum (ISM), Erica. www.railmusea.nl. Historisch Railvervoer Nederland. Архів оригіналу за 2 квітня 2015. Процитовано 15 березня 2015.
Python Bridge

Python Bridge, officially known as High Bridge (Hoge Brug), is a bridge that spans the canal between Sporenburg and Borneo Island in Eastern Docklands, Amsterdam. History It was built in 2001 and won the International Footbridge Award in 2002. The bright red bridge spans 90 meters and was designed by Adriaan Geuze of the architectural firm West 8. Uniqueness The bridge only carries pedestrians. The visually similar Lage Brug (Low bridge) is nearby. It is similar but without the high elevation, which allows cyclists to ride over it. This bridge was also made famous by the Storror parkour team. The team used the bridge to do a hanging challenge and used a rope to swing off of. References
Pont Python

Le pont Python, officiellement connu sous le nom de Hoge Brug (pont Haut), est un pont qui enjambe le canal entre Sporenburg et l'île de Bornéo dans les Docks de l'Est, à Amsterdam. Il a été construit en 2001 et a remporté le prix International de la Passerelle en 2002. Le pont rouge vif s'étend sur 90 mètres et a été conçu par Adriaan Geuze du cabinet d'architectes West 8. Le pont est uniquement piétonnier. Le Lage Brug (pont bas) visuellement similaire est à proximité. Il lui ressemble mais sans la haute élévation, qui permet aux cyclistes de rouler dessus[réf. souhaitée]. Références Source de la traduction (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Python Bridge » (voir la liste des auteurs). Portail des ponts Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Amsterdam
Pythonbrug

Il Pythonbrug (in italiano Ponte Pitone), e ufficialmente conosciuto come Hoge Brug, è un ponte pedonale che attraversa il canale tra Sporenburg e Borneo-eiland nei Eastern Docklands di Amsterdam. Il ponte, che ricorda la forma di un pitone, ha un colore rosso brillante, è lungo 90 metri ed è stato progettato da Adriaan Geuze dello studio di architettura West 8. Il Pythonbrug è stato costruito nel 2001 e ha vinto l'International Footbridge Award nel 2002. Il ponte è molto simile al Lage Brug che si trova nelle vicinanze, senza però essere così elevato, cosa che consente ai ciclisti di attraversarlo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Pythonbrug Collegamenti esterni Pythonbrug, su archINFORM. (EN) Pythonbrug, su Structurae.