NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Huis Barnaart

Het Huis Barnaart is een monumentaal herenhuis aan de Nieuwe Gracht 7 in Haarlem. Het is sinds 2021 te bezoeken als museum(huis). Geschiedenis Willem Philip Barnaart, onder meer burgemeester en Statenlid, gaf aanvankelijk opdracht aan architect Abraham van der Hart om zijn huis aan de Nieuwe Gracht te verbouwen. Op een bepaald moment werd besloten een nieuw pand neer te zetten. Op 26 januari 1804 legde Barnaart hiervoor de eerste steen. Het koetshuis en de koetsierswoning, die behoorden bij het oude huis, bleven behouden. In 1807 was koning Lodewijk Napoleon in het huis te gast. Na Barnaarts overlijden in 1851 kwam het huis in handen van Willem Henry Koppiers (1852-1868) en Tjepke Mulier (1868-1880). Vanaf 1880 is het huis niet meer in particulier bezit. Het was in gebruik als ambtswoning van de Commissaris van de Koning(in) van de provincie Noord-Holland (1880-1940) en werd daarna 1945 verhuurd aan de Stichting Heem- en Volkskundige Werkgemeenschap De lage landen. Volgende huurders waren de Animex Handelsmaatschappij (1946-1978), Provinciale waterstaat van Noord-Holland (1978-1990), de Culturele raad van Noord-Holland en de Stichting Sportservice Noord-Holland (vanaf 1990). In 1991 werd het pand gerestaureerd. Het huis is sinds 2002 in handen van de Vereniging Hendrick de Keyser. In 2016 werd de restauratie van het interieur afgerond, waarna het huis officieel heropend werd door Commissaris van de Koning Johan Remkes. De Vereniging Hendrick de Keyser heeft van het pand een Museumhuis gemaakt (geopend in juli 2021), waarin meubels uit de Koninklijke Verzameling, afkomstig van het Paleis op de Dam, als bruikleen een plaats hebben gekregen. Op 16 juli 2025 is het museumhuis toegankelijk geworden voor museumkaart houders. Beschrijving Het pand heeft een brede, statige gevel, met klassieke Ionische pilasters van Bentheimer zandsteen. De middenpartij wordt gedekt door een fronton met daarin een rondboogvenster. De hoge, dubbele stoep heeft fraaie leuningen, voor het huis staan hardstenen palen met kettingen. Het huis heeft een van de eerste interieurs in empirestijl in Nederland. De Amsterdamse tapissier en meubelleverancier Joseph Cuel, die een aandeel had in de inrichting van het tot paleis verbouwde stadhuis van Amsterdam voor koning Lodewijk Napoleon (in 1808), was ook betrokken bij de inrichting van Huis Barnaart. Het pand is sinds 1969 een rijksmonument. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten aan de Nieuwe Gracht (Haarlem) Lijst van panden van Vereniging Hendrick de Keyser
Groothoofdspoort

The Groothoofdspoort is a former city gate in Dordrecht that is located at the point where three rivers meet; the Merwede, the Oude Maas, and the Noord. History The building was designed in the 14th century and was originally built with gothic details. The facades were built in 1618 and the tower was added in 1692. The relief above the doorway facing the river was designed by Gillis Huppe in 1618 and shows the Dordrecht maiden sitting in the "Garden of Holland", holding a palm branch in her left hand and the city shield in her right hand, based on an earlier design by the Dordrecht painter Gerrit Gerritsz Cuyp. She is surrounded by 16 city shields of cities who rebelled during the eighty years war. From top right, these city shields are the cities of Monnickendam (monk), Enkhuizen (3 fish), Asperen, Heusden, Schiedam, Vlaardingen, Geertruidenberg, Schoonhoven, Hoorn, Weesp, Leerdam, Naarden, Muiden, Medemblik, and Grootebroek. Under the shields, a Latin inscription states "Unity and peace are the best defence for a city; May my God Jehovah protect me". On the other side of the tower is a relief with the shield of Dordrecht held by two griffins. The roof was replaced by a tower in 1692 and contains a bell by H.Meurs. The current occupant "Bellevue Groothoofd hotel culinair", a hotel restaurant in the "Groothoofd" block of buildings including the gate, and where Dordrecht residents can arrange to be wed in the old gate building, claims that the "Hotel Belle Vue" building next to the gate was first mentioned in city documents in 1817. Gallery References
Groothoofdspoort

La Groothoofdspoort est un monument historique situé à Dordrecht, aux Pays-Bas. Il s'agit d'une ancienne porte de ville construite originellement au XIVe siècle dont l'aspect actuel est dû à une reconstruction de 1618. Elle fut réalisée en brique et en grès, s'enorgueillant d'un assez riche décor sculpté. Description La Groothdspoort se situe au nord de Dordrecht. La façade faisant face au fleuve est ornée d'un cartouche central représentant le Dordtse Stedemaagd, symbolisant l'imprenabilité et la puissance de la ville ; ce cartouche est couronné par un fronton brisé surmonté d'un buste d'homme. Cette façade est précédée d'une première entrée constituée d'un arc en anse de panier à la décoration d'inspiration rocaille, encadré de deux piliers creusés d'une niche et flanqués aux angles de colonnettes engagées. Ces sculptures sont dues à Gillis Huppe de Liège. Côté ville, la façade est ornée d'une ordonnance inachevée de pilastres doriques puis ioniques. L'entrée est marquée par une arcade en plein cintre encadrée de pilastres bossagés, couronnée d'un cartouche abritant les armoiries de la ville et surmonté d'un fronton à volutes brisé ainsi que d'un buste d'homme. La tour, remplaçant le toit d'origine, a été construite en 1692. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture et de l’urbanisme
De Haas (Oud-Sabbinge)

De Haas is een korenmolen aan de Kortedijk in de Nederlandse plaats Oud-Sabbinge (provincie Zeeland), die bij een brand op 19 april 1928 is vernietigd, vlak na een renovatie. Daarna is de molen gedraaid met dieselmotoren, vooral vanwege de unieke eencilinder Deutz/Bronsmotor van 18 pk. is de molen bijzonder. In 1939 is deze motor vervangen door een liggende Deutzmotor van 33 pk. Er zijn in heel Zeeland nog maar drie van deze motormaalderijen. De naam is pas ontstaan in de twintigste eeuw, en verwijst naar het feit dat de molen een nogal klein spoorwiel had en daardoor erg snel draaide. Door de nabijheid van De Hoop moet dat nogal zijn opgevallen. De stomp van de molen staat er nog steeds. Er zijn pseudokantelen aan gemaakt die de indruk van een kasteel wekken. Op de molen is een oude zeemijn geplaatst. Naast de molen bevindt zich een camping met dezelfde naam. De molen werd gebouwd door Gerard Bevelander. Eigendomssituatie door de jaren heen: 1852: Dingenis Tolhoek krijgt permissie voor de bouw van een molen in Oud-Sabbinge 1852: Gerard Bevelander koopt de grond en bouwt een molen 1853: Cornelis de Leeuw wordt molenaar op de molen van Gerard 1854: Abraham Bevelander (zoon van Gerard) wordt molenaar (emigreert later naar Amerika) 1867: Molen verkocht aan Adriaan de Koster Verhage 1896: Molen verkocht aan W. Cense uit Goes 1886: Molen verkocht aan molenaar Dingenis van Strien uit Wolphaartsdijk 1909: Molen verkocht aan Cornelis van Oeveren die de molen pas van de naam 'De Haas' voorziet Externe link De molen op de website molendatabase.org
Red Bandits Adventure

Red Bandits Adventure, eerder Wild West Adventure (Nederlands: Wilde Westen Avontuur), is een dark water ride in het Nederlandse attractiepark Slagharen. Beschrijving attractie De attractie bevindt zich in het noordelijke gedeelte van het park, tegenover de achtbaan Gold Rush. De darkride valt op door de grote rode, voorheen bruine, koepel waarop een standbeeld van een paard met daarop een figuur geplaatst is. In de koepel bevindt zich een kunstmatige rotsformatie. Om, door en langs de rotsformatie ligt een kunstmatige rivier. Langs de rivier staan animatronics opgesteld van onder andere: indianen, Cowboy's en bizons. Door middel van boten van het model Round Boat Ride van MACK Rides, ook bekend van wildwaterbanen van het type rapid river varen bezoekers over deze rivier langs de verschillende scènes Geschiedenis De koepel had een andere functie voor de komst van de darkride. Van 1990 tot 1999 werd hier 3 keer per dag de Wild West Show opgevoerd. Onder de naam Wild West Adventure werd de dark water ride in 2000 geopend. De constructie van de baan is afkomstig van MACK Rides, de decoratie en de effecten door Heimotion, beide gevestigd in Duitsland. Bij de wachtrijen van de attractie werd het nummer Rawhide van Royal Philharmonic Orchestra gedraaid, oorspronkelijk is het een nummer van Dmitri Tjomkin. In oktober 2022 maakte Attractiepark Slagharen bekend dat Wild West Adventure op 7 november van dat jaar zijn deuren zou sluiten voor groot onderhoud. In 2023 opende de attractie na een metamorfose aan o.a. het decor en de looproutes voor het in- en uitstappen onder de naam Red Bandits Adventure.
Rieteilanden

De drie Rieteilanden zijn onderdeel van de Amsterdamse wijk IJburg in het stadsdeel Oost. Vrijwel alle straten zijn naar rietsoorten of andere oeverplanten genoemd. Het Grote Rieteiland ligt tegen de westelijke helft van Haveneiland aan, gescheiden door de "Groene Tunnel", een brede gracht met ruimte voor natuur. De gracht is via sluizen verbonden met het IJmeer, waardoor het Grote Rieteiland geen vrijliggend eiland is in het IJmeer, in tegenstelling tot Rieteiland Oost en Kleine Rieteiland, dat naast Grote Rieteiland ligt. De langste straten zijn de Zwanebloemlaan en de Mattenbiesstraat. De Vennepluimstraat, Diemerparklaan en de Ruisrietstraat vormen via bruggen de verbinding met het Haveneiland - de Diemerparklaan verbindt via een tweede brug ook het Kleine Rieteiland. Verder is er een brug vanaf de Oeverzeggestraat naar het Diemerpark. Er is een basisschool, de Willibrordschool, op het Grote Rieteiland te vinden. Het Kleine Rieteiland ligt tussen het Grote Rieteiland en het Diemerpark. De enige straat is de Lisdoddelaan. Op deze laan zijn vrijwel uitsluitend in eigen beheer gebouwde geschakelde villa's te vinden. Er was een grote vrijheid bij de bouw en een bijzondere, lage en diepe bouwvorm opgelegd. Dit heeft een bijzonder straatbeeld met een grote verscheidenheid aan architectuur opgeleverd, waarmee het een bezienswaardigheid vormt. Het Kleine Rietland is via een brug in de Diemerparklaan en een tweede brug voor fietsers verbonden met het Grote Rieteiland, en ook via een fietsersbrug met het Diemerpark. Het Rieteiland-Oost is gelegen tussen het oostelijk deel van het Haveneiland en het Diemerpark, waarmee het via bruggen verbonden is. Sinds 2009 zijn hier vrijstaande villa's gebouwd. In 2011 heeft Tennisclub IJburg hier haar deuren geopend. Verder is kanovereniging Kano op IJburg er gevestigd.
Hilletjesbrug

De Hilletjesbrug (brug nr. 125) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze overspant de Egelantiersgracht in de Jordaan in Amsterdam. De brug verbindt de Eerste Leliedwarsstraat met de Tweede Egelantiersdwarsstraat. Er ligt hier waarschijnlijk al een brug sinds de aanleg van de gracht. De huidige brug (2017) is een bouwwerk uit 1921, naar een ontwerp van de Publieke Werken, waar toen architect J.M. van der Mey verantwoordelijk was voor de bruggen. Zijn naam ontbreekt echter op het ontwerp, de brug wordt opgegeven als "van het bureau van". Van der Mey’s hand is terug te vinden in de Amsterdamse school-elementen bij de landhoofden en de uitkragende walkanten. De balustrades zijn typisch 18e-eeuws smeedwerk. In 1943 was de brug even buitendienst vanwege vernieuwing van het brugdek, maar voor de rest is de brug meer dan honderd jaar ongewijzigd. De brug is een zusje van brug 126. Gerrit Haverkamp heeft in 1919 de vorige brug in een ets vastgelegd. De brug wordt onder meer afgebeeld in de leader van de televisieserie Baantjer. De Hilletjesbrug is sinds 1995 gemeentelijk monument. De brug is trouwens zelf omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. Over de naam wordt gespeculeerd dat deze afkomstig is van een buurtbewoonster die Hilletje heette.
Hervormde kerk (Den Hoorn)

De hervormde kerk in Den Hoorn (gemeente Texel) is een kerkgebouw uit 1425 met een witte toren. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Geschiedenis De houten kapel op deze locatie werd in 1409 afgebroken. In 1450 werd de toren tegen de westgevel (en deels in het schip) gerealiseerd. In 1604 werd het interieur door de Watergeuzen vernield. De kerk bestaat tegenwoordig nog slechts uit drie traveeën. Het koorgedeelte werd namelijk in 1641 gesloopt en het schip werd in 1646 door de stenen topgevel afgesloten. Op die muur staat nu nog het jaartal 1646, hoewel dit dus niet het bouwjaar van de kerk is. Het kerkorgel werd in 1857 vervaardigd door de Zwolse orgelbouwersfirma J.C. Scheuer & Zonen. Het heeft één manuaal, acht registers en een aangehangen pedaal. Ligging De kerk ligt nu aan de noordrand van het dorp. Vroeger was dit echter in het centrum; er zijn in dit dorp de laatste eeuwen (na de bloeiperiode van het beloodsen van schepen) vanwege leegstand veel huizen gesloopt. Op de balustrade van de kerktoren is een schijnwerper bevestigd die dient als baken voor de scheepvaart op het Schulpengat.
De Hoop (Zierikzee)

De Hoop is een ronde stenen korenmolen met een op 12,30 m hoogte zittende stelling in de stad Zierikzee, in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is de jongste van de twee resterende korenmolens van de stad. De molen ligt aan de Lange Nobelstraat, in het verlengde van de Nobelpoort. Een eerste houten molen op deze locatie werd in 1788 opgetrokken. In 1850 werd de molen door een stenen exemplaar vervangen. Na een brand in 1874 werd de molen opnieuw opgebouwd tot een slanke, bakstenen molen. De huidige molenaar is T. van der Bok. Deze molen herbergt op de steenzolder drie windgedreven koppels maalstenen, waarvan er één 17der (150 cm doorsnee) blauwe molenstenen heeft en twee 17der kunststenen. Op de begane grond staan een elektrisch aangedreven walsenstoel, een elektrisch aangedreven maalstoel met 16der (140 cm doorsnee) blauwe molenstenen en een mengketel. De jakobsladder transporteert het graan naar de hoger gelegen zolders. Op de eerste zolder staan een snijwals, graanreiniger, borstelmachine, cycloon voor de kafafzuiging, filterinstallatie en kleine klopbuil voor het maken van bloem. Een zolder hoger staan een grote klopbuil en houten mengketel, die beide op windkracht kunnen werken. De kap van de molen wordt gekruid (gedraaid) met een kruilier. De kap draait op ijzeren rollen in houten rollenwagens. De uit 1888 stammende bovenas is van de fabrikant Penn & Bauduin uit Dordrecht en heeft het nummer 494. De in 1981 gemaakte 23,50 m lange roeden zijn gelast en van het fabricaat Derckx. De buitenroede heeft het nummer 388 en de binnenroede 388. De buitenroede heeft Oud-Hollands hekwerk en de binnenroede fokwieken. Daarvoor waren er de in 1888 gestoken roeden. De molen wordt gevangen (geremd) met een stutvang. Voor het ophijsen en afschieten van het meel is er een sleepluiwerk, maar er is ook een jakobsladder aanwezig voor het transporteren van het graan. Overbrengingen De overbrengingsverhoudingen zijn 1 : 4,98 en 1: 5,75. Het bovenwiel heeft 59 kammen en de bovenschijfloop heeft 30 staven. De koningsspil draait hierdoor 1,97 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 13 cm. Het spoorwiel heeft 76 kammen en de steenrondsels 30 of 26 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 2,53 resp. 2,92 keer sneller dan de koningsspil en 4,98 resp. 5,75 keer sneller dan de bovenas. De steek is 9 cm. Eigenaren 1788 - 1828: Johannes Fitzner 1828 - 1861: Abraham Jacobus Koole 1861 - 1875: Jonkheer Raimond Schuurbeque Boeye 1875 - 1881: Jacobus Wagenaar 1881 - 1894: Jacoba Wagenaar 1894 - 1939: M. de Rijke Lzn. 1939 - 1970: A.M. de Rijke 1970 - 1977: J. Roggeband 1977 - heden: Gemeente Zierikzee, later opgegaan in Schouwen-Duiveland Fotogalerij
De Rozeboom

De Rozeboom is een korenmolen in Krabbendijke in de Nederlandse gemeente Reimerswaal. De molen werd in 1862 gebouwd en is vernoemd naar Jan Rosier, de eerste molenaar. Aanvankelijk beschikte de molen over een inmiddels verwijderd pelwerk. De molen is in bedrijf geweest tot 1947. In het verleden is de molen ooit zwart geteerd geweest, waar later een witte pleisterlaag op is aangebracht. Bij een restauratie in 1968 werd dit hersteld. Tevens werd het gaande werk gedeeltelijk gerestaureerd en werd de platte kap vervangen door een standaard Zuid-Hollandse poldermolen-kap.
Sipkemeer

Het Sipkemeer (Fries en officieel: Sipkemar) is een meer in de gemeente Súdwest-Fryslân (voorheen Wymbritseradeel). Aan de zuidzijde staat het meer in verbinding met de Oudegaasterbrekken via de Zijpsloot. Aan de noordzijde staat het met twee andere meren in verbinding via naamloze beken. In het noordwesten ligt Het Vliet, in het noordoosten het Rietmeer.
Tuindorpkerk

De Tuindorpkerk is een protestantse kerk op de hoek van de Professor Suringarlaan en de H.F. van Riellaan in de wijk Tuindorp in de Nederlandse stad Utrecht. Dit kerkgebouw is in gebruik genomen in 1936 als gereformeerde kerk. Het werd ontworpen door architect Abraham van der Kraan. De eenvoudige zaalkerk heeft een slanke kerktoren met ingesnoerde torenspits en is gebouwd in traditionalistische stijl met enige invloed uit Scandinavië. De kerk is een gemeentelijk monument, het 18e-eeuwse kerkorgel heeft de status van rijksmonument. Orgels De kerk is in het bezit van een orgel van Conradus Ruprecht II uit ca. 1715. Dit orgel stond oorspronkelijk in Roermond, eerst in de Minderbroederskerk, vanaf 1822 in de Munsterkerk. In 1891 verhuisde het naar de Oosterkerk aan de Utrechtse Maliebaan. Die werd in 1983 gesloopt en twee jaar later werd het in de Tuindorpkerk geplaatst ter vervanging van het Flentrop-orgel. Het Ruprecht-orgel is een uniek, kwalitatief hoogwaardig instrument, het enige exemplaar dat van de orgelbouwer Ruprecht bewaard is gebleven. De vaste bespeelster van het instrument was 2000 tot 2018 cantor-organist Willeke Smits. De kerk heeft ook een klein orgel, dat in 1992 door vrijwilligers is gemaakt. Het bevat pijpwerk van het oude Flentrop-orgel, deels afkomstig van een orgel van Maarschalkerweerd uit 1909. Dit laatste stond in de Begijnekerk in de Breedstraat, die in 1937 door de gereformeerde kerk werd afgestoten ten gunste van de nieuwe Tuindorpkerk. De dispositie van het grote orgel luidt als volgt: Koppels: HW-OP, Ped-HW, Ped-OP Tremulant Omvang manualen: C-f''' Omvang pedaal: C- d' Stemming: Kirnberger III met a'= 415 Hz
Joeswert

De Joeswert is een actieve korenmolen aan de Mentaweg 1A in het dorp Feerwerd in de Nederlandse provincie Groningen. Vier dagen per week wordt er professioneel met de molen gemalen. Het is een van de weinige molens waar spelt wordt gemalen. Naast de molen staat het molenhuis (Mentaweg 1). De molen is vernoemd naar de direct ten zuiden van de molen gelegen polder Joeswerd, die weer naar de wierde Joeswerd vernoemd is. De molen is van onderen wit gepleisterd. Geschiedenis De voorganger van de molen stond waarschijnlijk op de nu afgegraven noordelijke wierde van Feerwerd aangezien achter het perceel van Valgeweg 15 in Feerwerd waarschijnlijk tot de jaren 1930 de sarrieshut heeft gestaan. Deze molen moest in 1628 echter verdwijnen bij het saneringsplan van de molens in de provincie. De Joeswert werd in 1855 als koren- en pelmolen gebouwd voor de gortpellerij en graanmalerij van de Garnwerder bakker-molenaar Willem Drewes Faber in het jaar dat ook de belasting op het gemaal werd afgeschaft (de sarrieshut was het onderkomen van de ambtenaar die dit geld moest innen). De locatie aan zuidwestzijde van het dorp hangt samen met de overheersende windrichting. De Joeswert werd gebouwd als een 18,5 meter hoge achtkante bovenkruier met een vlucht van 21 meter om zoveel mogelijk wind te kunnen vangen. De molen heeft een aandrijfcompartiment (in en onder de kop met stenen maalzolder met twee maalstoelen), maalruimte, afwerk- en opslagruimte. In 1900 en 1905 werden respectievelijk de eerste en tweede zeilroeden voorzien van een zelfzwichtingssysteem (vanaf de jaren 1980 met Van Bussel-stroomlijnneuzen). Eind jaren 1920 kreeg de molen een elektrische hulpmotor (elektrische maalstoel) voor windstil weer. Nadat in 1955 een buitenroede afbrak en naar beneden viel kwamen de wieken stil te staan en werd er alleen nog elektrisch gemalen. In de jaren 1960 werd het tweede koppel stenen verwijderd voor een silo. In 1967 kocht de gemeente Ezinge de molen. Na enkele keren bij storm beschadigd te zijn geraakt werd de molen in 1974 overgedragen aan de Molenstichting De Meeuw en Joeswert, die de molen tussen 1976 en 1978 geheel restaureerde, waarna de Joeswert in 1979 als productiemolen in gebruik werd genomen. In 1986 werd een nieuwe stroomlijn aangebracht op de molen. Ook werd het tweede koppel stenen toen opnieuw aangebracht. In 1993 werd de molen eigendom van de Molenstichting Winsum, waarin voorgenoemde stichting opging. In 2000 begon het onderhoud achter te lopen, waarop de molen in 2007 een draaiverbod kreeg en alleen de elektrische installatie nog kon worden gebruikt. Tussen 2010 en 2012 werd de molen opnieuw gerestaureerd. Afbeeldingen
Sint-Janskerk (Hoorn)

De Sint-Janskerk in Hoorn op het Nederlandse waddeneiland Terschelling het oudste bouwwerk op het eiland. Geschiedenis Het gebouw dateert van de 13e eeuw. In 1230 was er reeds sprake van de bouw van een kapel op deze plaats. Het is een eenbeukige kerk met een kleine, maar zware toren aan de westkant. Rond de kerk is een kerkhof dat nog altijd als begraafplaats wordt gebruikt. Tussen 1963 en 1969 werd de kerk gerestaureerd. In de ruimte onder de toren zijn voorwerpen zoals munten en bouwfragmenten te bezichtigen die tijdens de restauratie in de bodem zijn gevonden. De kerk is een rijksmonument. De kerk wordt gebruikt voor kerkdiensten van de Hervormde gemeente Oost Terschelling en voor bruiloften, concerten en begrafenissen. Orgel In de kerk bevindt zich een orgel dat in 1894 is gebouwd door Johan Frederik Kruse uit Leeuwarden. Het is een eenklaviersorgel met aangehangen pedaal. Hieronder volgt de dispositie:
Sassenpoort

Sassenpoort (Sakserporten) er et porttårn i bymuren i Zwolle i Nederlandene. Det blev opført i 1409 af natursten, hovedsageligt trakyt og tuf, og blev restaureret i perioden 1893–1898. Porttårnet er et Rijksmonument og indgår i Top 100 hollandske kulturminder. Historie Byen Zwolle oplevede sin storhedstid i 1400-tallet. Den blev medlem af Hanseforbundet i 1407, og byportene afspejler rigdommen fra denne periode. I 1893 overdrog bystyret i Zwolle Sassenpoort til den nederlandske stat, som anvendte bygningen til opbevaring af nationalarkiverne, en funktion den ikke længere har. Bygningen er fortsat statsejet. Bygning I perioden 1893–1898 blev der gennemført restaureringsarbejde. Der blev tilføjet kviste, og et nygotisk spir med klokketårn blev opført som erstatning for et tidligere spir fra 1700-tallet. Mellem hjørnetårnene findes et machicoulis. Gennem åbninger i gulvet i denne fremskudte forsvarsdel kunne man hælde kogende olie ned over angribere. Nationalt monument Porttårnet blev udpeget som rijksmonument den 13. februar 1967 og er en del af Top 100 hollandske kulturminder. Den nederlandske statslige bygningsforvaltning klassificerer porten som "kategori I". Denne kategori omfatter monumenter, hvis ejerskab og bevaring af staten anses for at have en usædvanlig stor kulturhistorisk betydning. For at forhindre skader fra udstødningsgasser har det siden 2010 været forbudt at køre gennem porten. Porten fungerer nu som passage for fodgængere. I 2006 udgav TPG Post et frimærke i serien Mooi Nederland (Smukke Nederlande) med et motiv af Sassenpoort. Glasmosaikker Sassenpoort har glasmosaikker, hvor 13 våbenskjolde kan ses. Der burde være 14, men et af våbenskjoldene er forsvundet. Det formodes, at dette våbenskjold, som tilhørte Ridderschap Overijssel, var placeret i vinduet ved det nuværende lille køkken. De våbenskjolde, som stadig er synlige, stammer fra følgende steder: Delden Deventer Enschede Genemuiden Hasselt Kampen Nederlandene Oldenzaal Ootmarsum Overijssel Steenwijk Vollenhove Zwolle Referencer Eksterne henvisninger