NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Lelie (Eenrum)

De Lelie is een korenmolen, en tot 1954 ook pelmolen, in het dorp Eenrum in de Groninger gemeente Het Hogeland. Geschiedenis De molen werd gebouwd in 1862 en is tot 1954 beroepsmatig werkzaam geweest. In 1954 sloeg de molen in een zware storm op hol. Op het laatste moment kon brand voorkomen worden, wel sloegen beide pelstenen van de molen door de hoge snelheid door de muren heen. De molen werd gerestaureerd, maar draaide zelden. De toestand was in 1980 zo slecht dat de molen andermaal gerestaureerd werd. Na deze restauratie werd de molen door vrijwillige molenaars in bedrijf gesteld. Midden jaren 90 bleek de toestand van de kap echter zo slecht dat deze grondig moest worden gerestaureerd. Na deze restauratie werden de onderste zolders van de molen verbouwd tot permanente bakkerij-expositie en bakkerij. Na de afronding van deze restauratie werd de molen feestelijk geopend op 29 april 1998. Na een restauratie van de binnenroede en lange spruit in het voorjaar van 2006 is de molen weer in staat om te draaien. In 2007 werd de molen eigendom van de Stichting Het Groninger Landschap. De molen draait wekelijks dankzij acht vrijwillige molenaars. Technische gegevens Het wiekenkruis, met een vlucht van 23,50 meter, is voorzien van het Oudhollands wieksysteem met zeilen. In de molen is een koppel maalstenen aanwezig, van het pelwerk is weinig overgebleven. Verder is de molen van een kammenluiwerk voorzien. De stelling van de molen ligt 10,80 meter boven het straatniveau. Het wiekenkruis wordt afgeremd door middel van een Vlaamse vang. De kap van de molen wordt door middel van een kruilier met rondgaande kruiketting op de wind gezet. De molen heeft een voeghoutenkruiwerk. Externe link Website van de eigenaar van de molen
Verzorgingsplaats De Wuust

Verzorgingsplaats De Wuust is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A73 Nijmegen-Maasbracht tussen afritten 9 en 10 nabij Venray. Bij de verzorgingsplaats ligt een restaurant van La Place (tot 2017 AC Restaurants). De Wuust is met een voetgangerstunnel verbonden met de tegenoverliggende verzorgingsplaats Romeinse Put.
De Vroenhof

De Vroenhof was een landhuis, vermoedelijk uit de 12e eeuw. Het ligt halverwege het huidige Beek en Neerbeek in de Nederlandse provincie Limburg en is vernoemd naar het ten oosten gelegen perceel met de veldnaam Vroenhof (vroonhof). Geschiedenis Door de heren van Valkenburg, die in de 12e eeuw eigenaar waren van de Vroenhof, werd veel domeingoed in leen uitgegeven. Een groot deel hiervan is in de 13e eeuw in handen gekomen van de landcommanderij van Alden Biesen van de ridderlijke Duitse Orde die ze uit het leenverband heeft losgeweekt, waardoor de orde een groot deel van Beek in bezit kreeg. Door schenking werd de orde in 1293 eigenaar van de Vroenhof of Heerenhof te Neerbeek. Hierbij verkreeg de orde naast de laathof en tiendrechten ook het patronaatsrecht van de parochiekerk. Vermoedelijk was dit hetzelfde landgoed dat in 1225 werd vermeld als de villa van Neerbeke, die gezien wordt als de zetel van de oude heerlijkheid van Beek. De Vroenhof is tot 1796, toen de orde werd opgeheven, in bezit gebleven van de Duitse Orde te Alden Biesen. Mogelijk was het kasteel Binsfeld een middeleeuwse afsplitsing van de Vroenhof. Oude Pastorie De orde leverde ook meestal de pastoors van Beek. Hierdoor stond de Vroenhof de pastoor als pastorie ter beschikking. In 1841 was de Vroenhof eigendom van de rooms-katholieke gemeente van Beek en diende het nog als pastorie. Nadat een nieuwe pastorie bij de kerk in het dorp was gebouwd, staat het gebouw bekend als de Oude Pastorie. Verbouwing ruïne Per 2011 is de Oude Pastorie een ruïne en is van het U-vormig gebouw niet meer dan één laag van de rechtervleugel en een deel van de middenvleugel bewaard gebleven. De gevelsteen, met inscriptie J.K. 1781, memoreert aan de verbouwing die in opdracht van pastoor J. Kerckhoffs (pastoor van 1772 tot 1796) in gang was gezet. De gemeente Beek en Stichting Het Limburgs Landschap heeft het gebouw opgeknapt. Het oude gebouw, destijds circa 75x65 meter en 5 meter breed, werd in de oude glorie van medio 19e eeuw samen met de landschappelijke omgeving hersteld. Stichting Het Limburgs Landschap legde in de Oude Pastorie een eigentijdse lusthof aan. De bestemming van het complex werd, naast een horecagelegenheid, een centrum voor streekproducten en startpunt voor recreatieve (wandel)routes. De Oude Pastorie fungeert als recreatieve Poort naar het Heuvelland. De Oude Pastorie ligt langs een aantal toeristische routes en ligt pal naast het stroomgebied van de Cötelbeek die binnenkort ontkluisd gaat worden. Trivia Het nabijgelegen kasteel Binsfeld is mogelijk een afsplitsing van de Vroenhof geweest. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Beek (Limburg) Lijst van kastelen in Limburg (Nederland) Externe links Vroenhof, de Pastorie, rijksmonumentnummer 8756 Limburgse Kastelen Limburgs Erfgoed[dode link] Monumentenregister Regiovisie Westelijke Mijnstreek[dode link] Plaatsengids Neerbeek
Offshore-Windpark Luchterduinen

Luchterduinen ist der Name eines Offshore-Windparks in der Ausschließlichen Wirtschaftszone der Niederlande. Baubeginn war im Oktober 2013, die Inbetriebnahme erfolgte im September 2015. Nach Angaben von Eneco liegt das prognostizierte jährliche Regelarbeitsvermögen des Windparks bei 530 GWh, was etwa dem Jahresstromverbrauch von 135.000 Haushalten entspricht. Allgemeines Der Offshore-Windpark, der sich über eine Gesamtfläche von 25 km² erstreckt, liegt etwa 23 km vor der Küste der beiden niederländischen Städte Zandvoort und Noordwijk in der Nordsee, die Wassertiefe beträgt zwischen 18 und 24 m. 17 km weiter nördlich liegt der im Jahr 2008 in Betrieb genommene Offshore-Windpark Princess Amalia, ebenfalls in der Nähe der Offshore-Windpark Egmond aan Zee. Eigentümer sind die Unternehmen Eneco und Mitsubishi, die mittels eines Joint Ventures jeweils 50 % der Anteile an dem Windpark halten. Zum Bau des Windparks kam u. a. das Errichterschiff Aeolus zum Einsatz, das von der Hamburger Werft J. J. Sietas gebaut und bis Juli 2014 von der Lloyd Werft Bremerhaven ausgerüstet wurde. Für die Aeolus war die Errichtung des Windparks das erste Projekt nach ihrer Indienststellung. Baubeginn war im Oktober 2013, im Juni 2015 wurde die letzte Windkraftanlage installiert. Im September 2015, drei Monate vor dem angestrebten Datum, wurde der Windpark offiziell in Betrieb genommen. Technik Zum Einsatz kommen 43 Windkraftanlagen des Typs Vestas V112-3.0 MW mit einer Nennleistung von jeweils 3 MW, die über eine Nabenhöhe von 81 m sowie einen Rotordurchmesser von 112 m verfügen. Damit ergibt sich eine Gesamthöhe der Anlagen von ca. 137 m; die Gesamtleistung der Anlagen beträgt 129 MW. Als Gründungsstruktur werden Monopiles genutzt, ein Übergangsstück zwischen Monopile und Turm wird nicht verwendet. Ursprünglich war vorgesehen, den Windpark mit 51 Anlagen des Typs Vestas V90-3MW auszustatten, wie sie auch bei dem benachbarten Offshore.Windpark Princess Amalia zum Einsatz kommen. In dieser Konfiguration hätte die Nennleistung 153 MW betragen. Dieser Plan wurde aber aufgegeben und stattdessen den deutlich ertragreicheren Anlagen des Typs V112-3MW der Vorzug gegeben. Die Seekabel der Innerparkverkabelung werden mit einer Spannung von 33 kV betrieben. Mittels einer im Windpark befindlichen Umspannplattform wird die Spannung auf 150 kV transformiert, mit der das Exportkabel bis zum Umspannwerk in Sassenheim betrieben wird. Siehe auch Liste der Offshore-Windparks Liste der Offshore-Windparks in den Niederlanden Liste von Kraftwerken in den Niederlanden Weblinks Eneco Luchterduinen Power Technology: Eneco Luchterduinen 4Coffshore: Eneco Luchterduinen https://www.youtube.com/watch?v=srl6aI2swMo MHI Vestas Imagefilm zur Installation des Windparks Luchterduinen (englisch) Einzelnachweise
Luchterduinen Offshore Wind Farm

Luchterduinen is an offshore wind farm in the North Sea, 23 kilometres off the coast near Noordwijk aan Zee. The farm was developed by Eneco and has been fully operational since September 2015. The wind farm had the working name Q10. A vote was held for a new name. On 15 May 2012, the name Luchterduinen was chosen from 150 submissions, referring to the dunes between Noordwijk and Zandvoort where a building called Huis ter Lucht used to stand. The farm consists of 43 Vestas V112 (3 MW) wind turbines with a total capacity of 129 MW. The farm covers an area of approximately 16 square kilometres. it is encompassed by the Hollandse Kust Zuid offshore wind farm on the northwest, southwest and southeast. See also List of Offshore Wind Farms List of offshore wind farms in the North Sea List of offshore wind farms in the Netherlands Wind power in the Netherlands Renewable energy in the Netherlands References
Luchterduinen

Eneco Luchterduinen is een offshore windmolenpark in de Noordzee, 23 kilometer uit de kust bij Noordwijk aan Zee ten zuiden van het Prinses Amaliawindpark en ten zuidwesten van windmolenpark OWEZ. Het park is ontwikkeld door Eneco en is sinds september 2015 volledig in bedrijf. Het park levert energie aan de Nederlandse Spoorwegen voor een equivalent van circa 135.000 huishoudens. Het park had de werknaam Q10. Op 15 mei 2012 werd uit 150 inzendingen de naam Luchterduinen gekozen. De naam verwijst naar de duinen tussen Noordwijk en Zandvoort, waar ooit eens huis ter Lucht lag. Techniek Het park bestaat uit 43 Vestas 137 meter hoge V112 (3 MW) windturbines met een totaal vermogen van 129 MW. Van Oord, wereldwijd actief als waterbouwkundige aannemer, nam de fundaties en de elektrische infrastructuur, inclusief het offshore transformatorstation, voor zijn rekening. Verder leverde Van Oord het schip dat de 43 windmolens plaatste. Eneco-dochter Joulz werd geselecteerd voor de aanleg van de elektriciteitskabel van het strand naar het hoogspanningsstation, acht kilometer verder landinwaarts. Het windpark is aangesloten op het landelijke hoogspanningsnet via het 150 kV schakel- en transformatorstation bij Sassenheim. Het park heeft een oppervlakte van zo'n 16 vierkante kilometer. Financiering Eneco kreeg in 2011 een subsidiebeschikking van maximaal 989 miljoen euro voor de exploitatie van dit windpark die over een periode van vijftien jaar wordt uitgekeerd. Het genoemde bedrag is een maximum, afhankelijk van de toekomstige productie en elektriciteitsprijs. Een andere voorwaarde is dat in het windpark innovatieve technieken worden gedemonstreerd die de hoge kostprijs van wind op zee verlagen. Halverwege 2012 maakte Eneco bekend een investeringspartner te zoeken om de risico’s te spreiden. In januari 2013 sloot Eneco een overeenkomst met het Japanse Mitsubishi Corporation voor een investering in het offshore windpark. MC krijgt volgens de bestaande afspraken een belang van 50% in Eneco Luchterduinen. De bedrijven zijn ook een langetermijn-overeenkomst aangegaan en willen samenwerken op het gebied van offshore windenergie in Europa. Productie Na een testfase van 240 uur is op 28 mei 2015 de eerste groene stroom aan de Nederlandse Spoorwegen geleverd. De bouw van het park was toen nog niet af en de eerste stroomlevering viel samen met de plaatsing van de 31e turbine door het installatieschip Aeolus van Van Oord. Het windpark werd op 21 september 2015 officieel geopend. Het was op dat moment het derde en grootste windenergiepark voor de Nederlandse kust, een record dat een jaar later werd gebroken door de twee parken van Gemini ten noorden van de Waddenzee. Op 28 september 2024 is een van de turbines uitgebrand, zodat het windpark nu nog maar uit 42 molens bestaat.[1] Zie ook Lijst van windmolenparken in de Noordzee NoordzeeWind en Prinses Amaliawindpark, vergelijkbare parken voor de Hollandse kust
ВЕС Енеко-Люхтердейнен

ВЕС Енеко-Люхтердейнен (нід. Eneco Luchterduinen) – нідерландська офшорна вітрова електростанція, введена в експлуатацію 2015 роуу. Місце для розміщення ВЕС обрали у Північному морі за 23 км від узбережжя та за 17 км на південь від ВЕС Принсес-Амалія. Будівельні роботи розпочались 2013 року з прокладання кабелів на суходолі, а наступного року спеціалізоване судно Aeolus виконало роботи зі спорудження 44 фундаментів монопального типу (включаючи один для трансформаторної рідстанції). 2015 року воно ж змонтувало власне вітрові агрегати, доставляючи по 8 комплектів за один рейс із данського порту Есб’єрг. Модуль з обладнанням офшорної трансформаторної підстанції розмірами 24х23х16 м встановив на згаданий раніше фундамент плавучий кран Rambiz. Після підняття напруги до 150 кВ продукція електростанції подається на берег по кабелю довжиною 25 км (крім того, існує 8 км наземної ділянки до підстанції біля селища Сассенхейм). Перехід лінії через пляжну зону виконали за допомогою технології спрямованого горизонтального буріння. Офшорну ділянку прокладало судно Ndurance, яке завело кінець кабелю на берег за допомогою гусеничного апарату Trenchformer, котрий при цьому спорудив траншею глибиною 3 м. Вітроелектростанція складається із розміщених на площі 25 км2 сорока трьох вітрових турбін Vestas типу V112-3.0 з одиничною потужністю 3 МВт та діаметром ротора 112 м. Вони встановлені на баштах висотою 81 м в районі з глибинами моря від 18 до 24 м. Проект, спільно реалізований компаніями Eneco та Mitsubishi, кошторисна вартість — 450 млн євро. Примітки
Hout-Blerick

Hout-Blerick (Limburgish: houtbliërik) is a village in Limburg which is part of the municipality Venlo. The village has roughly 3,000 inhabitants and has for centuries mainly been populated by people from an agricultural background. Nowadays most people work outside the village. Hout-Blerick is notable for its historical buildings, such as the Saint Joseph Church (Dutch: Sint-Josephkerk) and several historical farms. Born in Hout-Blerick Chriet Titulaer, Dutch astronomer and media personality External links (in Dutch) Village council of Hout-Blerick
Hout-Blerick

Hout-Blerick (Limburgs: Hout-Bliërick of Hou-Bliërick) is een kerkdorp behorende tot de gemeente Venlo (stadsdeel Blerick), in de Nederlandse provincie Limburg, dat vele eeuwen bewoond wordt door mensen met een veelal agrarische achtergrond. In het dorp zijn veel gebouwen met een historische waarde te vinden zoals de na de oorlog gerestaureerde Sint-Josephkerk en de vele hoeves en boerderijen. Hout-Blerick heeft in 2016 gemeten 2.773 inwoners. Hout-Blerick is bijna geheel een forensendorp geworden aangezien de meeste mensen buiten het dorp werken. Bezienswaardigheden Watermeule, een watermolen op de Springbeek aan Molenkampweg 3. Hoeve Molenkampweg 4, voormalig veerhuis en schipperslogement. Sint-Josephkerk van 1938 en 1953. Onze-Lieve-Vrouw-van-Zeven-Smartenkapel Natuur en landschap Hout-Blerick ligt op de linkeroever van de Maas op een hoogte van ongeveer 19 meter. Het wordt naar het noorden en aan de oostzijde omgeven door verstedelijkt gebied, zoals nieuwbouwwijken en de kom van Blerick. In het zuiden vindt men veel glastuinbouw, met in het zuidwesten naaldbos en recreatieterrein. Verder naar het westen ligt het natte natuurgebied Dubbroek. Hout-Blerick wordt aan de zuidzijde begrensd door de Springbeek die vanuit Dubbroek via een voormalige Maasmeander naar de Maas stroomt en bij Hout-Blerick daarin uitmondt. Ten zuiden en oosten van Hout-Blerick ligt, langs de Maas, de Romeinenweerd, een natuurgebied. Geschiedenis Een kaart uit 1843 geeft het toenmalige dorp weer (Holt Blerick) Woonwijken In stadsdeel Blerick zijn er twee kerkdorpen aanwezig: Boekend en Hout-Blerick. Oorspronkelijk bestond Hout-Blerick uit het centrum en een aantal buitengebieden. Later zijn er vier nieuwbouwwijken bij gekomen: Centrum Nieuwbouwwijken Meuleveld Op de Leues (De Luusch) 't Brookerveld Helmusweg "(In het veld en hagelkruis)" Buitengebieden 't Brook De Luien Hook 't Laorbrook Watermeulehook De nieuwbouw nabij de Helmusweg wordt sinds 2011 gerealiseerd. Via de website van dit nieuwbouwplan is meer informatie te vinden. Geboren in Hout-Blerick Gérard Mertens (1918-2018), politicus Chriet Titulaer (1943-2017), televisiepresentator en populairwetenschappelijk schrijver Hai Berden (1950), zakenman en voetbalbestuurder Leon Giesen (1962), filmmaker, muzikant en verhalenverteller Nabijgelegen kernen Boekend, Blerick, Baarlo, Steyl, Maasveld
Asserbos

Het Asserbos is een stadsbos gelegen in Assen, tussen het centrum en de woonwijk Baggelhuizen. Het is een van de oudste bossen van Nederland en beslaat een oppervlak van ongeveer 114 hectare. Ongeveer 10 hectare is nog oerbos. Geschiedenis Het Asserbos is oorspronkelijk een van de wouden waarmee grote delen van Drenthe bedekt waren. In 1260 werd ten oosten van de Weiersloop het klooster Mariënkamp gebouwd, op de plaats waar sinds 1854 het Drents Museum is gevestigd. Dat klooster verwierf in de loop der eeuwen steeds meer bezittingen, zo ook de marke van Witten en daarmee ook het Asserbos. Dit vrouwenklooster lag midden in het moeras en was daardoor zeer vochtig. De vrouwen vroegen om een klooster te bouwen op een drogere locatie en kregen van de bisschop toestemming om 'ergens op een eenzaam oord' een nieuw klooster te bouwen, en dat werd Mariënkamp.' Rond 1760 begon men in te zien dat er toch wat gedaan moest worden aan het bos en besloot men akkers en heidevelden ten westen van de Bosbeek weer te bebossen. Het was Wolter Hendrik Hofstede die met dit voor die tijd omvangrijke project startte. Hofstede ontwierp een wandelgebied in de vorm van een sterrenbos, waarbij lange rechte paden elkaar in een stervorm kruisen. Het bos kent twee sterren die op een plattegrond goed te herkennen zijn. Hofstede maakte in het Asserbos twee zichtlijnen: de Hoofdlaan, die gericht is op de toren van de Abdijkerk, en de Roldertorenlaan, die in de richting van de toren van Rolde wijst. Ook werden er cirkelvormige paden toegevoegd en zo kreeg het Asserbos een parkachtige structuur. In de Tweede Wereldoorlog werden in het bos mensen gefusilleerd, waaronder verzetsleider Roelof Jan Dam. Panorama Vijvers De vijvers in het bos zijn niet direct bij de aanleg gegraven. In 1836 werd de Oude Vijver gegraven bij de Beilerstraat. De Nieuwe Vijver werd in 1895 in het kader van een werkverschaffingsproject aangelegd en die werd in 1950 vergroot, waarbij een eiland ontstond. De uitgegraven grond werd gebruikt voor het openluchttheater Tivoli, dat in 1982 weer afgebroken is. In 2006 is het opnieuw opgebouwd en wordt sindsdien weer als openluchttheater gebruikt. Verder is er in het bos een kinderboerderij en een hertenkamp. Bij de Nieuwe Vijver werd in 1939 het Hofstedemonument opgericht. Het bos, inclusief de kinderboerderij en de hertenkamp zijn in het beheer van de gemeente Assen. Sinds 2015 staat er aan de rand van het bos het Duurzaamheidscentrum, een bijzonder architectonisch gebouw van de gemeente Assen waar Stichting Het Drentse Landschap en de gemeente samenwerken aan een breed activiteitenprogramma. Begraafplaats In het Asserbos liggen twee begraafplaatsen: de Noorderbegraafplaats aangelegd in 1822, en de Zuiderbegraafplaats, die in 1892 in gebruik werd genomen. Externe links Website Vrienden van het Asserbos www.encyclopediedrenthe.nl
Christelijk College Schaersvoorde

Christelijk College Schaersvoorde is een Nederlandse scholengemeenschap op protestants-christelijke grondslag met vestigingen in Aalten, Winterswijk en Dinxperlo. De school biedt onderwijs aan op de niveaus vmbo, havo en vwo. De scholengemeenschap bestaat sinds 1 augustus 1993. Op die dag werden de Christelijke Scholengemeenschap Aalten, de Christelijke Technische School (Aalten), de Christelijke Scholengemeenschap Langenhave (Aalten), de Christelijke Mavo Irene (Dinxperlo) en de Christelijke Mavo P.C. Mondriaan (Winterswijk) samengevoegd. De gekozen naam Schaersvoorde refereert aan het voormalige klooster Schaer dat bij Bredevoort lag. Externe link Christelijk College Schaersvoorde
Gemeenlandshuis Zwanenburg

The Gemeenlandshuis Zwanenburg (Dutch pronunciation: [ɣəˈmeːnlɑntsɦœy ˈsʋaːnə(m)bʏr(ə)x]), located on Haarlemmerstraatweg in Halfweg, is a former Gemeenlandshuis of the Hoogheemraadschap van Rijnland designed by Pieter Post and built 1645–1648. History The Hoogheemraadschap van Rijnland built this building as a meeting hall to use for water management of the IJ and the Haarlem Lake in 1645. They had previously built a similar meeting house in 1641 to oversee the dam in Spaarndam. Since 1518 when the Hoogheemraadschap sent men to defend the dam at Spaarndam from troops sent by the rebellious city of Haarlem, the Hoogheemraadschap had met for water management on neutral ground in Leiden. To be able to meet more efficiently during yearly inspection of the dikes, they built meeting halls in strategic locations outside the Haarlem city limits on their own terrain. The Hoogheemraadschap privileges were considered a higher form of government than the Haarlem city rights (awarded to Haarlem in 1245), and were described in a document that was given to the dike wardens at Spaarndam in 1255. This granting of privileges by Count William II of Holland was the subject of a painting by Caesar van Everdingen that was painted as decoration for the meeting hall in Halfweg, and which hangs today in the Gemeenlandshuis van Rijnland, the meeting hall purchased in 1578 on the Breestraat in Leiden. This building was also the permanent residence of the Halfweg dijkgraaf (official). The duties of the dike warden changed over time and Zwanenburg evolved into a weather station. The Zwanenburg resident Jan Noppen (1706–1734) and his friend and Spaarndam water board colleague Nicolaas Kruik were inspired by the British Royal Society to measure the temperature, air pressure, humidity, and rainfall 3 times daily. They decided to measure wind as well and it was Jan Noppen who invented the Dutch windspeed standard based on the amount of sail in use on windmill sails. For example, when it was too dangerous to run the mill, it was considered "molenwind 13", which today is "windkracht 8" or gale force on the Beaufort scale. The location was later in use by the town hall and chamber of commerce of Halfweg, and eventually in 1919 the newly formed N.V. Centrale Suiker Maatschappij, or CSM Suiker fabriek, set up headquarters there. Gallery References Water Canon (English version) website of The Ministry of Transport, Public Works and Water Management Waterschappen in Nederland: werken met water, een onberekenbare vriend, Koos Groen, Toon Schmeink, Bosch & Keuning, 1981, ISBN 90-246-4386-4