NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zonnepark Buinerveen

Het Zonnepark Buinerveen is gelegen aan de Paardetangendijk te Buinerveen in de Nederlandse provincie Drenthe. Het project is gestart samen met Zonnepark Stadskanaal en werden ontwikkeld door Powerfield met Chint Solar als investeerder die op hun beurt Goldbeck Solar als hoofdaannemer opdracht gaf voor de bouw. Het zonnepark bestaat uit ruim 110.000 zonnepanelen en heeft hiermee een capaciteit van 45 megawatt. Samen met het park te Stadskanaal leveren deze systemen 146 megawatt en zijn aangesloten op het hoogspanningsnet van TenneT in Meeden. Hiermee is de combinatie het grootste project in de Benelux . Het park heeft een oppervlakte van bijna 41 hectare maar dit wordt niet geheel benut voor het zonnepark. De zonnepanelen staan op een oppervlakte van 35 hectare en 12% van de oppervlakte wordt dus benut voor landschappelijke inpassing. De bodem van het zonnepark is veengrond. Er wordt begrazing door schapen toegepast.
Jansbrug (Haarlem)

De Jansbrug is een vaste brug in de Nederlandse stad Haarlem. De brug overspant de Nieuwe Gracht en verbindt de Jansstraat met de Jansweg. De brug is net zoals de straat en weg vernoemd naar de Orde van Sint-Jan. De brug is in 1929 tegelijkertijd met de Manegebrug door de Dienst Openbare Werken vervangen. Deze brug is aangewezen tot gemeentelijk monument. Iets ten zuiden van de brug stond tot 1683 de Janspoort.
Energiepark Haringvliet Zuid

Het Energiepark Haringvliet Zuid is het eerste hybride energiepark van Vattenfall waarbij windenergie, zonne-energie en opslag gecombineerd zijn. Het park is gelegen in het zuiden van Haringvliet in de Van Pallandtpolder in de provincie Zuid-Holland. Het park bestaat uit zes windturbines van 150 meter hoogte, 115.000 zonnepanelen en vijf transformators. Het park heeft hiermee een verwachte capaciteit van 60 megawatt en is daarmee ook het grootste hybride energiepark van Europa. De energie kan door middel van batterijen en omvormers worden opgeslagen in 12 lokale containers. Het opslagsysteem is geleverd door BMW en heeft een energievolume van 12 MWh. Bij de ontwikkeling is ook rekening gehouden met omwonenden en zo wordt er voor elke megawatt dat is opgewekt 50 eurocent gedoneerd aan een fonds waar vergoedingen voor omwonenden van worden betaald.
Zonnepark Tweede Exloërmond

Het Zonnepark Tweede Exloërmond is gelegen in Tweede Exloërmond in de Nederlandse provincie Drenthe. Het park beslaat een oppervlakte van ca 1,7 hectare en bestaat uit 4.500 zonnepanelen. Het park is opgezet door GroenLeven en levert sinds 2015 elektriciteit aan het net en zal jaarlijks 0,82 GWh aan energie leveren. Dit zonnepark is het eerste zonnepark van Nederland met een oost-westopstelling. Het Zonnepark was ook de eerste van Drenthe met een agrarische dubbelfunctie: zo zijn er regelmatig varkens aan het grazen onder de zonnepanelen.
Zeepoort

De Zeepoort is een natuurbrug in de Noord-Hollandse gemeente Bloemendaal. De passage ligt over de Zeeweg tussen Bezoekerscentrum De Kennemerduinen en Eerebegraafplaats Bloemendaal. De kosten van de bouw werden in 2014 door de provincie Noord-Holland begroot op 5,7 miljoen euro. Een bijdrage van 2,5 miljoen vanuit de Europese Commissie vond geen doorgang. Met de bouw van de brug werd in november 2016 begonnen en op 15 september 2017 kon de passage in gebruik worden genomen. De brug is een van drie die zijn gebouwd met de bedoeling de Natura 2000 gebieden Amsterdamse Waterleidingduinen en Nationaal Park Zuid-Kennemerland met elkaar te verbinden. Daarvoor was het nodig twee wegen en een spoorweg vrij passeerbaar te maken. De andere overkluizingen zijn de Zandpoort en de Duinpoort. Door de aanleg van deze ecoducten is het leefgebied van veel dieren en planten in het binnenduingebied verruimd. De brug werd genomineerd voor de Betonprijs 2017.
KPN-toren (Haarlem)

De telecom- en datatoren in Haarlem, in de volksmond ook nog wel de PTT/KPN-toren genoemd, is een betontoren met zendmast in de Noord-Hollandse gemeente Haarlem. De toren staat op de hoek van de Oudeweg met de A. Hofmanweg op het Bedrijventerrein Waarderpolder. Vanaf de toren worden radio- en televisie-uitzendingen, dataverkeer en (mobiele) telecommunicatie doorgegeven. Daarnaast is er ook ruimte beschikbaar voor datacenterdiensten. Bouw De toren maakt onderdeel uit van een gebouwencomplex met een telefooncentrale, kantoren en atoomkelder waarvan de bouw begon in 1967. De torenschacht is in september 1968 gebouwd met een glijbekisting in een tijdsbestek van 25 dagen. De afbouw van o.a. de vloeren, trappen, lift, en bordessen duurde daarna nog ruim een jaar. De toren heeft een diameter van 10,8 meter. De constructie van de toren zonder zendmast bedraagt 112 meter en is hiermee het hoogste gebouw van Haarlem. Als fundering zijn vijftig palen van zeventien meter lang in de grond geplaatst waarop een betonnen funderingsplaat van 2,5 meter dik en twintig meter diameter ligt. Vanwege haar functie als straalverbindingstoren was een grote stijfheid van de constructie bij wind van groot belang. Een straalverbinding blijft in stand tot een hoekverdraaiing van 0,5 graden. De toren en bijbehorende telefooncentrale werden op 28 januari 1972 door de commissaris van Noord-Holland Ferdinand Jan Kranenburg geopend. Gebruik De toren verzorgde bij aanvang de straalverbinding met Scheveningen Radio in IJmuiden die de communicatie met het internationale scheepvaartverkeer verzorgde en de kortegolfantennes in Nederhorst den Berg. Een maand later werd de toren ook gebruikt voor capaciteitsuitbreiding van het telefoonverkeer tussen Haarlem en Amsterdam. Een jaar later werd de toren opgenomen in het landelijke straalzendernet van de PTT. De toren heeft hierbij een vaste straalverbinding met de Toren van Wormer en de Telecomtoren Zuidas. In 1976 werd de toren in gebruik genomen als ontvangststation voor de kabeltelevisie in Haarlem. In 1977 werd de toren als straalverbinding gebruikt voor de internationale verslaggeving van de Grand Prix Formule 1 in Zandvoort. Eigendom Tot 2007 was de eigenaar van de toren KPN dat eerder de naam PTT droeg. De toren kwam in beheer van het bedrijf Alticom nadat de Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) de KPN had gedwongen zijn torens te verkopen vanwege de monopoliepositie van het telecombedrijf. In januari 2019 werd de naam van Alticom gewijzigd in Cellnex. Slechtvalken Sinds 2006 bevindt zich op 112 meter hoogte een nest van de slechtvalk. In 2008 werd een nestkast aangebracht. Het nest wordt door natuurwerkgroepen in samenwerking met de eigenaar actief gemonitord. In 2018 werden er vier jonkies geboren. Zie ook Lijst van hoogste constructies van Nederland
Telecomtoren Zuidas

De Telecomtoren Zuidas is een straalverbindingstoren op de Zuidas in Amsterdam. De toren is aangelegd om interlokale telefonieverbindingen tot stand te brengen en is eigendom van Cellnex Netherlands B.V. (voorheen Alticom Datacenters). Cellnex heeft deze telecomtoren net als 24 andere telecom- en datatorens overgenomen van de KPN (voorheen PTT). Later is de toren voorzien van een zendmast. Vanwege omliggende hoogbouw is de toren in 2009 verhoogd van 106 meter tot 150 meter. Hoger was niet toegestaan vanwege het vliegverkeer rond Schiphol. De toren is op 120 meter hoogte voorzien van het lichtkunstwerk White Noise van Giny Vos. White Noise verwijst naar witte ruis dat hoorbaar is op analoge televisietoestellen wanneer de ontvangst wegvalt. Het lichtkunstwerk verbeeldt de oerknal, een meteorietenregen en vallende sterren en verificatiecodes die gebruikt worden in communicatie.
Katoenbrug (Haarlem)

De Katoenbrug, aanvankelijk Kinderhuissingelbrug genoemd, is een vaste brug in Haarlem. De brug overspant sinds 2008 de Kinderhuissingel en is uitgevoerd als fietsbrug. De brug verbindt de Kinderhuisvest en het verlengde van de Nieuwe Gracht met de Garenkokerskade en de kade van de Kinderhuissingel. De brug werd in 2010 vernoemd naar de voormalige katoenindustrie in de stad. Zo was in het Garenkokerskwartier de katoenfabriek van Prévinaire gevestigd. De brug is ontworpen door Syb van Breda, dan werkend voor Royal Haskoning, en Jorge Moura. De brug wordt gedragen door één lange metalen buisoverspanning in boogvorm tussen de landhoofden. In 2008 was er een rechtszaak tussen de gemeente Haarlem en het bouwbedrijf wegens overschrijding van de kosten. De brug is nagenoeg tegelijk gerealiseerd met de Rozenhagenbrug over de Kloppersingel.
Sluishuis

Sluishuis — многоквартирный жилой дом в столице Нидерландов Амстердаме, яркое архитектурное произведение начала XXI века. Спроектирован копенгагенским архитектурным бюро BIG Бьярке Ингельса и построен в 2018—2022 годах. В одиннадцатиэтажном доме 441 квартира — от 38-метровых студий до двухуровневых пентхаусов площадью более 180 квадратных метров. Здание имеет в плане форму каре, один из углов которого консольно нависает над водами бухты Эй. Небольшие суда могут зайти через эту арку и пришвартоваться во внутреннем дворе. В противоположном углу квадрата высота дома плавно уменьшается до двух этажей, композиционно формируя структуру параллелограмма. Здесь начинаются две лестницы, ведущие по террасам на крышу дома, где сделана прогулочная дорожка с видом на амстердамскую гавань; по решению муниципальных властей вход на панораму для всех желающих должен быть открыт не менее 80 дней в году. Вокруг предусмотрено место для причаливания 34 плавучих домов. Sluishuis стоит на сваях, заглубленных в песчаный береговой грунт на 60 метров. Для возведения консольной части конструкции была устроена временная земляная насыпь. Несущим каркасом арки стали две бетонные балки полуметровой толщины. Фасад дома облицован листами алюминия, отражающими дневной свет и воды бухты. Энергоснабжение здания обеспечивается солнечными панелями и солнечными коллекторами, установленными на крыше. Галерея Примечания Ссылки Олег Сочалин. Многоквартирный дом Sluishuis — новое видение «жизни на воде». ARCHITIME.RU Sluishuis, een icoon op IJburg Sluishuis nieuwe entree voor IJburg. De Ingenieur. 14 июля 2022
Bella Vistapark

Het Bella Vistapark is een stadspark in Amstelkwartier-Noord, Amsterdam-Oost. Het is tevens de naam van het voetpad door het park. Het park, dat al langer bestond als onderdeel van Park Somerlust kreeg op 4 juni 2019 haar naam en werd daarbij vernoemd naar een buitenplaats aan de Amstel. Het park ligt in het verlengde van de insteekhaven met de Zuidergasfabriekbrug en loopt door tot de Amstelstroomlaan. Tot in de 21e eeuw stonden hier gebouwen van het GEB als ook een rioolwaterzuiveringsinstallatie. Door de introductie van deze nieuwe naam, werd Park Somerlust beperkt tot de strook langs de Amstel. Het park zal na de naamgeving nog verder gedefinieerd worden, aangezien aan de westzijde nog braakliggend terrein ligt (gegevens mei 2021). Aan de noordoostzijde ligt de Bella Vistastraat. Midden in het park staat het gezichtsbepalende rijksmonument, de Watertoren. De watertoren heeft als adres Spaklerweg 22. In het park staat aan de zuidrand een titelloos werk van André Volten.
Zijlbrug (Haarlem)

De Zijlbrug is een brug in de Noord-Hollandse stad Haarlem. De brug verbindt de Zijlstraat met de Zijlweg. De brug overspant de Zijlsingel en ligt ter hoogte van de voormalige Zijlpoort. De brug betreft een gemeentelijk monument en is een tweede brug uit een serie van bruggen ontworpen door Jacques Leijh. De brug is in de periode 1881 - 1882 aangelegd. In juni 2018 werd de slijtlaag van de brug vervangen. Fotogalerij
Palau Huis ten Bosch

El Palau Huis ten Bosch (Casa del Bosc en neerlandès) és un Palau de La Haia als Països Baixos. És una de les tres residències oficials dels Reis dels Països Baixos. Des del 1981 fins al febrer del 2014, hi va viure Beatriu I dels Països Baixos. Actualment està en reformes i després Guillem Alexandre dels Països Baixos hi anirà a viure amb la seva família. Hi va tenir lloc la Conferència de la Haia de 1899. Referències
Huis ten Bosch

Huis ten Bosch (nizozemsky Paleis Huis ten Bosch) je královský palác v Haagu v Nizozemsku. Je to jeden z tří oficiálních sídel nizozemské královské rodiny; další dvě jsou palác palác Noordeinde v Haagu a Královský palác v Amsterdamu. Huis ten Bosch byl domovem bývalé nizozemské královny Beatrix od roku 1981 do roku 2014. Současný král Willem-Alexander a jeho rodina nastoupili vládu dne 13. ledna 2019. Replika paláce byla postavena v japonském Sasebu, v zábavním parku nesoucím stejný název. Historie 17. až 18. století Stavba paláce Huis ten Bosch začala 2. září 1645 pod vedením Bartholomeuse Drijffhouta podle návrhu Pietera Posta a Jacoba van Campena na pokyn Amálie Solms-Braunfels, manželky nizozemského místodržitele Frederika Hendrika Oranžského. Základní kámen položila manželka Fridricha Falckého a česká královna Alžběta Stuartovna. Po smrti svého manžela v roce 1647 Amálie tento palác zasvětila jeho památce. Pod vedením architekta a malíře Jacoba van Campena a Pietera Posta ve spolupráci s dalšími slavnými umělci jako byli Gerard van Honthorst, Jacob Jordaens, Thomas Willeboirts Bosschaert, Theodoor van Thulden, Caesar van Everdingen, Salomon de Bray, Pieter Soutman, Gonzales Coques, Pieter de Grebber, Adriaen Hanneman a Jan Lievens, zaplnili Oranjezaal (Oranžový sál) malbami oslavujícími jejího manžela Frederika Hendrika. V letech 1734 až 1737 přidal architekt Daniel Marot k paláci dvě křídla, včetně nové jídelny. Koncem 18. století palác změnil majitele. Přešel z majetku rodiny Nasavských, ze které pocházelo mnoho nizozemských místodržících, do majetku Batávské republiky. Vláda nově vytvořené republiky dala palác oranžsko-nasavské dynastii, která jej vlastní dodnes. 19. a 20. století Od roku 1800 do roku 1805 v paláci sídlila Národní galerie umění, předchůdce Rijksmusea. Bratr Napoleona Bonaparte, Ludvík Bonaparte, nizozemský král, palác mezi lety 1805 až 1807 krátce užíval. Když byl v roce 1815 William Frederick, princ Oranžsko-nassavský, jediný přeživší z posledních nizozemských místodržících prohlášen králem Nizozemska jako Vilém I. Nizozemský, stal se Huis ten Bosch jedním z jeho oficiálních sídel. Palác se stal jedním z oblíbených míst pro mnoho členů královské rodiny. V roce 1899 byl palác místem několika setkání první mezinárodní mírové konference v Haagu. Během první světové války se stal sídlem královny Wilhelminy. Když německá armáda napadla Nizozemsko během druhé světové války, královna a její rodina byli nuceni palác opustit. Odešli do exilu do Británie. Nacistická vláda plánovala palác zničit, ale správce armádu přesvědčil, aby ho neničili. Přesto byla budova velmi poškozena. V letech 1950 až 1956 byl palác obnoven a v roce 1981 se znovu stal královskou rezidencí. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Torre de la Parada na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Huis ten Bosch na Wikimedia Commons Huis ten Bosch na oficiálních stránkách nizozemské královské rodiny Historie a virtuální procházka Fotogalerie
Palacio Huis ten Bosch

El palacio Huis ten Bosch (en español "la casa del bosque") es una de las tres residencias oficiales de la Familia real neerlandesa, ubicada en La Haya, Países Bajos, y hogar del monarca de los Países Bajos. El otro palacio real en La Haya, el palacio Noordeinde, se utiliza como lugar de trabajo del monarca. Y hay una tercera residencia, el Palacio Real de Ámsterdam. Se ha construido una réplica del palacio en Sasebo (Japón), en el parque temático homónimo. Historia La construcción de Huis ten Bosch comenzó el 2 de septiembre de 1645 bajo la dirección de Bartholomeus Drijffhout,​ según el diseño trazado por Pieter Post y Jacob van Campen. Su realización fue ordenada por la reina Isabel de Bohemia, quien en ese entonces se encontraba exiliada junto con su marido, Federico V. Una vez terminado, se convirtió en el palacio de verano del estatúder Federico Enrique de Orange-Nassau y su esposa, la condesa Amalia de Solms-Braunfels. Amalia dedicó el palacio a su marido tras la muerte de este en 1647. Al mando del arquitecto Jacob van Campen, grandes artistas de la época, como Gerard van Honthorst, Jacob Jordaens, Thomas Willeboirts Bosschaert, Salomon de Bray y Jan Lievens, llenaron el Oranjezaal (“Salón de Orange”) de pinturas que ensalzaban al difunto príncipe. El salón comedor fue diseñado por Daniel Marot. Durante el siguiente siglo y medio, la posesión del palacio cambiaría de dueños, pasando por manos de la familia Nassau, el rey de Prusia y varios estatúderes, hasta que los franceses invadieron el país en 1795 y le cedieron el palacio a los bátavos (neerlandeses), quienes lo conservan hasta el día de hoy. El hermano de Napoleón Bonaparte, Luis Napoleón, rey de los Países Bajos, vivió allí durante un corto tiempo entre 1805 y 1807. Cuando Guillermo I fue proclamado Rey de los Países Bajos, convirtió a Huis ten Bosch en una de sus residencias oficiales. El lugar se transformó en uno de los favoritos de varios miembros de la familia real y, durante la Primera Guerra Mundial, fue la residencia principal de la reina Guillermina. La Reina y su familia se vieron forzadas a huir del palacio hacia el Reino Unido (y, desde allí, hacia Canadá), cuando el ejército alemán invadió el país durante la Segunda Guerra Mundial, en mayo de 1940. El mando nazi planeaba demoler el palacio pero el interventor logró convencer a este de no hacerlo; no obstante, el sitio sufrió daños que lo hicieron inhabitable. Entre 1950 y 1956 se realizaron trabajos de restauración y luego, una vez más, se convirtió en una residencia real. En 1981, volvió a transformarse en la residencia principal. Huis ten Bosch fue la residencia de la reina Beatriz desde 1981 hasta su abdicación en 2013.​ El rey Guillermo Alejandro y su familia se mudaron allí el 13 de enero de 2019.​ Desde su edificación, el lugar ha pasado por varias reconstrucciones de importancia y, en la actualidad, está formado por un cuerpo central con dos grandes alas. Su longitud aproximada es de 110 metros, de un extremo al otro. Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Referencias
Huis ten Bosch

Huis ten Bosch – zabytkowy pałac w Hadze, od 2019 roku miejsce zamieszkania holenderskiej rodziny królewskiej. Historia Kamień węgielny pod budowę pałacu wmurowano w 1645 roku. Początkowo pełnił funkcję letniej rezydencji księcia Fryderyka Henryka Orańskiego i jego żony, księżnej Amalii. Zaprojektował go Pieter Post, który przyczynił się też do budowy Mauritshuis oraz pałacu Noordeinde. Kiedy Fryderyk zmarł w 1647 roku, wdowa po nim, Amalia, przekształciła obiekt w pomnik zmarłego męża. Pod okiem malarza i architekta Jacoba van Campena centralna komnata, Oranjezaal, została poświęcona życiu i pracy księcia. W 1702 roku pałac przeszedł w ręce króla Prus, który posiadał go do 1732 roku, w którym to oddał go Wilhelmowi IV Orańskiemu. Ten podjął się renowacji budynku. Do budynku dobudowano dwa skrzydła projektu Daniela Marota. Podczas okupacji francuskiej w latach 1795–1813 Ludwik Bonaparte przebudował część wnętrz pałacu w stylu empire. Do 1805 roku rezydencja służyła jako muzeum, kiedy to wprowadził się do niej Rutger Jan Schimmelpenninck. Około rok później zamieszkiwał ją sam Ludwik Bonaparte. W 1807 roku ten przeprowadził się do Utrechtu. Po ogłoszeniu Wilhelma Fryderyka Oranje-Nassau królem Niderlandów w 1815 roku z Huis ten Bosch korzystali rodziny królewskiej, w tym król Wilhelm I i jego żona, królowa Wilhelmina. Podczas II wojny światowej pałac został poważnie zniszczony. Odbudowa rezydencji trwała w latach 1950–1981. Po jej ukończeniu, 10 sierpnia 1981 roku, do pałacu wprowadziła się królowa Beatrycze z mężem Clausem. W 2014 roku Beatrycze wyprowadziła się do zamku Drakensteyn. Od 2019 roku obiekt jest zamieszkiwany przez królową Maksymę, króla Wilhelma-Aleksandra oraz ich córki. Architektura Budynek barokowy, trójkondygnacyjny. Wzniesiony według projektu Pietera Posta. Jego plan jest oparty na pałacach włoskich – symetryczny, apartamenty są rozłożone wokół centralnego holu, nazywanego Oranjezaal, który jest zwieńczony kopułą. Galeria Park tematyczny Huis Ten Bosch (jap. Hausu Ten Bosu) w Japonii Hausu Ten Bosu to park rozrywki o powierzchni ponad 150 ha nad zatoką Ōmura, w Sasebo, w prefekturze Nagasaki. Jest to replika holenderskiego miasta. Nazwa parku pochodzi od rezydencji holenderskiej rodziny królewskiej. Można w nim podziwiać: kanały, wiatraki, ogrody i architekturę. W zależności od pory roku organizowane są imprezy, jak na przykład festiwal tulipanów wiosną, czy pokaz sztucznych ogni latem. Przypisy
Palácio de Huis ten Bosch

O Palácio Huis ten Bosch é uma das quatro residências oficiais da Família Real Holandesa, localizado em Haia, Holanda, e lar do rei Guilherme Alexandre dos Países Baixos desde 1981. A construção começou a 2 de setembro de 1645 sob a direção de Bartholomeus Drijffhout, de acordo com o projeto delineado por Pieter Post e Jacob van Campen. Sua realização foi ordenada por Amália de Solms-Braunfels, esposa de Frederico Henrique, Príncipe de Orange. A pedra fundamental foi lançada pela rainha Elizabeth da Boêmia, que era então exilada com seu marido, Frederico V. Durante o próximo século e meio, o palácio mudou de proprietários, através das mãos da família Nassau, o rei da Prússia e várias estatúderes até que a República Batava, fundada em 1795, o cedeu para o povo holandês. Luís Bonaparte, irmão de Napoleão, nomeado rei da Holanda, viveu lá entre 1805 e 1807. Quando Guilherme I foi proclamado rei, fez de Huis ten Bosch uma de suas residências oficiais. O lugar se tornou um dos favoritos de vários membros da Família Real. Durante a Primeira Guerra Mundial era a casa principal da rainha Guilhermina. A rainha e sua família foram forçados a fugir do palácio para o Reino Unido (e de lá para o Canadá) quando o exército alemão invadiu o país durante a Segunda Guerra Mundial, em maio de 1940. O comando nazista tinha planos para demolir o palácio, mas o administrador do edifício foi capaz de convencer os invasores a poupá-lo. No entanto, sofreu danos que o tornaram inabitável. Entre 1950 e 1956 foram realizados trabalhos de restauração e depois voltou a ser uma residência real. Em 1981 voltou a ser a residência principal. Desde a sua construção, passou por várias reconstruções de importância e, atualmente, é constituído por um corpo central com duas asas de grande porte. Seu comprimento é de aproximadamente 110 metros de uma ponta a outra. As pinturas na "Sala Laranja" datam de 1648 e 1651, sendo realizadas por uma série de pintores que foram selecionados por Jacob van Campen e Huygens Constantijn em cooperação com Amália von Solms. Os artistas foram alunos ou trabalharam no estilo de Rubens e foram considerados os mais importantes pintores holandeses a trabalhar no gênero das cenas de história. A decoração da sala é tida como uma das maiores realizações artísticas do Século de Ouro Holandês. O conjunto foi concebido como um memorial para Frederico Henrique e mostra 31 obras de grande formato e outras menores. Além de Jacob van Campen, que dirigiu os trabalhos gerais, colaboraram os pintores Theodoor van Thulden, Caesar van Everdingen, Salomon de Bray, Thomas Willeboirts Bosschaert, Jan Lievens, Christiaen de Couwenbergh, Pieter Soutman, Gonzales Coques, Jacob Jordaens, Pieter de Grebber, Adriaen Hanneman e Gerard Honthorst. Referências