NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Neudeflat

De Neudeflat is een flatgebouw aan de Vinkenburgstraat (Neude) in de Nederlandse stad Utrecht. De toren is ontworpen door architect H.A. Maaskant, gebouwd door Wildschut's bouwbedrijf N.V., en werd opgeleverd in 1961. Het gebouw is een voorbeeld van de nieuwe zakelijkheid die Utrecht ook Hoog Catharijne en de demping van een deel van de singels opgeleverd heeft. Met een hoogte van 62 meter en zestien verdiepingen was het destijds de hoogste kantoortoren van Nederland. De toren werd in de beginjaren onder meer Drakenburgh genoemd, een verwijzing naar het naastgelegen middeleeuwse stadskasteel Drakenburg. Omdat dit verwarring schiep werd het gebouw in 1963 herdoopt tot Neudeflat. Het torengebouw is niet onderheid omdat naastgelegen bouwwerken zoals het voormalig Hoofdpostkantoor daarmee dreigden in te storten. Met behulp van grondverdichting en een grote betonnen funderingsplaat werd de basis gelegd voor de toren. Door middel van glijbekisting verrees de toren met zijn kern uit gewapend beton vervolgens in circa twee weken tijd op hoogte. De gevels bestaan deels uit natuursteen met een vliesgevel van metaal en glas. Aan de buitenzijde van de toren bevinden zich betonnen poten. In de loop der decennia bleef een zekere weerstand tegen de toren bestaan en werd meermaals gepleit voor sloop. In 2017 werd het gebouw aangewezen als gemeentelijk monument. Neudeflat na 2010 De Neudeflat had een kantoorfunctie waarin de gemeente Utrecht centrale diensten gehuisvest heeft. In 2014 toen het nieuwe Stadskantoor werd opgeleverd kwam de flat leeg te staan. In de ruimte op de begane grond is een openbare fietsenstalling gevestigd. In het verkiezingsprogramma 2010 pleitte de Utrechtse afdeling van het CDA al voor sloop, terwijl de Utrechtse afdeling van de Jonge Socialisten wil dat er studenten in de leegstaande flat gaan wonen. Ook een hotel in de bovenste etages, cultuur- en horecavoorzieningen en appartementen werden als mogelijkheden genoemd. In september 2015 werd bekend dat de flat vanaf de tweede verdieping wordt omgebouwd tot appartementen. De verbouwde flat werd in 2017 opgeleverd.
Cunerakerk (Rhenen)

Die Cunerakirche (niederländisch Cunerakerk) ist die Hauptkirche in Rhenen in den Niederlanden. Sie ist eine relativ große Kirche, was der Tatsache zu verdanken ist, dass Rhenen im Mittelalter ein wichtiger Wallfahrtsort war. Die Pilger kamen, um die Reliquien der Heiligen Cunera zu sehen, die hier seit dem achten Jahrhundert verehrt wurden. Der Stolz der Kirche und das Wahrzeichen der Stadt ist ihr 81,8 Meter hoher Turm. Geschichte Die erste Kirche an diesem Ort, die dem Heiligen Petrus geweiht war, muss vor dem 11. Jahrhundert gegründet worden sein. In jenem Jahrhundert muss das Patrozinium auf Cunera übertragen worden sein, von der die Legende erzählt, dass sie am Hof eines Königs Radboud in Rhenen weilte. Cunera war nach der Legende eine der Elftausend Jungfrauen, die bei Köln den Märtyrertod starben. Die heutige Kirche hat einen einschiffigen Chor und ein Querschiff aus der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts, wobei das Kirchenschiff in der zweiten Hälfte dieses Jahrhunderts zu einer dreischiffigen Hallenkirche stark erweitert wurde. Der Turm wurde von 1492 bis 1531 erbaut und ist, wie der verwandte, einzeln stehende Liebfrauenturm der nicht erhaltenen Liebfrauenkirche in Amersfoort, eine freie Nachahmung des Turms vom Utrechter Dom. Er wird als eine der bedeutendsten spätgotischen Turmschöpfungen in den Niederlanden angesehen. Seit der Reformation im Jahr 1580 wird die Cunera-Kirche als niederländisch-reformierte Kirche genutzt. Die Reliquien von Cunera gingen verloren. Die Cunerakerk hat schon einige Katastrophen überstanden. Im Jahr 1897 brannte der Turm ab, woraufhin eine allgemeine Restaurierung begonnen wurde. Der Turm erhielt dabei eine modifizierte Bekrönung von Pierre Cuypers. Bei einer späteren Restaurierung 1934 ging das Dach der Kirche in Flammen auf. Während der Schadensbehebung stürzte ein Teil des Gewölbes ein. In der Folgezeit wurden sowohl die Kirche als auch der Turm durch Kriegshandlungen 1940 und erneut 1945 schwer beschädigt. Auch dieser Schaden wurde repariert, allerdings mit derart minderwertigem Material, dass der Turm ab 1968 erneut eingerüstet werden musste. Ausstattung Eine Besonderheit im Innenraum ist der feingearbeitete Lettner im Renaissancestil aus der Zeit um 1550. Es ist einer der wenigen erhaltenen Lettner in den Niederlanden. Er ist mit allegorischen Darstellungen der drei Haupttugenden Glaube, Hoffnung und Liebe geschmückt. Ein Teil der figürlichen Skulptur ist nicht mehr vorhanden. Im Chor befindet sich ein geschnitztes Chorgestühl aus dem Jahr 1570. Die Orgel ist ein Neubau der Gebrüder van Vulpen aus dem Jahr 1957, der nach mehrfacher Erweiterung heute 35 Register auf drei Manualen und Pedal enthält. Weblinks Offizielle Website der Cunerakirche Rhenen Einzelnachweise
Cunerakerk

The Cunerakerk is the main church of Rhenen, Netherlands. During the Middle Ages it was an important pilgrimage site. The church has stored the relics of the Saint Cunera since the 8th century. The tower has a height of 81.8 metres (268 ft). History The first church on site was dedicated to Petrus (before 11th century). In the 11th century the church was dedicated to Saint Cunera. A legend tells about her stay at the court of king Radboud in Rhenen. The church was built and enlarged in the 15th century. The tower was built from 1492 until 1531 and its design is inspired by the Domtoren in Utrecht. Since the Reformation in 1580 the Cunerachurch is in use by the Protestants. The relics of Cunera have been dispersed since then. The church has often been damaged. In 1897 the tower burned and a restoration was done with a different spire (designed by Pierre Cuypers). During the next restoration in 1934 the roof burned down and during restoration of the roof a section collapsed. In 1940 the tower and church were damaged by war, and in 1945 it was again heavily damaged by the war. The building material used for subsequent repairs was so bad that in 1968 restoration of the tower was necessary again. Interior The rood screen of the choir was built in 1550 in the Renaissance style. It is one of the few rood screens still existing in the Netherlands. It is decorated with allegoric images of the three theological virtues: faith, hope and love. Part of the sculpture is gone. The choir stalls were carved in 1570. See also List of tallest structures built before the 20th century References Official website of the Cunerakerk
Cunerakerk (Rhenen)

De Cunerakerk is de voornaamste kerk van Rhenen. Het is een relatief grote kerk, ontstaan dankzij het feit dat Rhenen in de Middeleeuwen een belangrijk bedevaartsoord was. De pelgrims kwamen op de relieken van de Heilige Cunera af, die hier vanaf de achtste eeuw werden vereerd. De trots van de kerk is de 81,8 meter hoge toren. Geschiedenis De eerste kerk op deze plaats, gewijd aan Petrus, moet vóór de elfde eeuw gesticht zijn. In de elfde eeuw moet de kerk aan Cunera gewijd zijn, van wie een legende verhaalt dat zij aan het hof van ene koning Radboud te Rhenen vertoefd had. Van de tegenwoordige kerk dateren het eenbeukige koor en het dwarsschip uit de eerste helft van de vijftiende eeuw, het schip is in de tweede helft van die eeuw sterk vergroot tot een driebeukige hallenkerk. De toren werd van 1492 tot 1531 gebouwd en is, evenals de verwante de Onze Lieve Vrouwetoren in Amersfoort, een vrije navolging van de Domtoren in Utrecht. Hij kan doorgaan voor een van de mooiste laatgotische scheppingen in Nederland. Sinds de Reformatie in 1580 is de Cunerakerk in gebruik als Nederlandse Hervormde Kerk. De relieken van Cunera raakten verspreid. De Cunerakerk heeft nogal wat rampspoed te verduren gekregen. In 1897 brandde de toren uit, waarna een algehele restauratie op gang kwam. De toren kreeg toen een gewijzigde bekroning van Pierre Cuypers. Tijdens een volgende restauratie ging in 1934 het dak van de kerk in vlammen op. Terwijl men bezig was de schade te herstellen stortte een deel van het gewelf in. Vervolgens werden zowel de kerk als de toren in 1940 en opnieuw in 1945 door oorlogsgeweld zeer zwaar beschadigd. Ook dat is vervolgens gerepareerd, maar met zulk ondeugdelijk materiaal, dat de toren vanaf 1968 opnieuw in de steigers moest staan. Interieur Bijzonder in het interieur is het fraaie doksaal in renaissancestijl van rond 1550. Het is een van de weinige bewaard gebleven doksalen in Nederland. Het is versierd met allegorische voorstellingen van de drie hoofddeugden geloof, hoop en liefde. Een deel van het figuratieve beeldhouwwerk is verdwenen. In het koor bevinden zich gesneden koorbanken uit 1570. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Rhenen (plaats) Externe link Officiële website
Duiventoren (Staverden)

De duiventoren is een monumentaal bouwwerk op het landgoed Staverden in de Gelderse plaats Staverden in de gemeente Ermelo. Beschrijving De duiventoren op het landgoed Staverden werd omstreeks 1877 gebouwd. Het bouwwerk bevindt zich op een terreintje ten westen van het kasteel aan de Garderenseweg. De gemetselde toren bestaat uit twee verdiepingen. In de onderste laag bevinden zich acht grote boogvormige poorten, waardoor het bouwwerk een opengewerkt karakter krijgt. De eigenlijke duiventil bevindt zich op de verdieping. Beide verdiepingen worden van elkaar gescheiden door een cordonlijst bestaande uit drie lagen baksteen. Boven elke poort bevinden zich op de verdieping twee maal drie vlieggaten, waardoor de duiven het binnenste van de til kunnen bereiken. Voor elke vlieggat is met behulp van twee haaks op elkaar geplaatste bakstenen een platform gecreëerd. De duiventoren wordt bekroond met een achtzijdig dak, dat met asfaltleien is gedekt. Het bouwwerk is erkend als rijksmonument onder meer vanwege het feit dat het in de oorspronkelijk staat bewaard is gebleven. Ook de fraaie vormgeving, de samenhang met de overige delen van het landgoed Staverden en de beeldbepalend functie speelden een rol bij de aanwijzing tot rijksmonument.
Ichthuskerk (Amersfoort)

De Ichthuskerk is een kerkgebouw aan de Grote Haag 154 te Amersfoort. Het gebouw is in 1967 in gebruik genomen als Christelijk Gereformeerde kerk. Architecten waren G. Pothoven en H.A. Pothoven. De kerk is een hoog, bakstenen gebouw met kleine vensters en een smalle, vierkante, vlakopgaande bakstenen toren voorzien van klokken en getooid met een spits die een vis toont. Deze toren is voorzien van speklagen. Het interieur van deze zaalkerk is sober. Opvallend is het zwartstenen doopvont, en het orgel.
De Brug (Amersfoort)

De Brug is een kerkgebouw, gelegen aan de Schuilenburgerweg 2 te Amersfoort. De kerk bedient de lidmaten van de Protestantse Gemeente Amersfoort in de wijk Schuilenburg. De in 1970 gebouwde bakstenen kerk is uitgevoerd in modernistische stijl. De betrekkelijk lage kerkzaal heeft een licht hellend dak. Er zijn een aantal lage bijgebouwen. Oorspronkelijk was het een Nederlands Hervormde kerk, en deze is later opgegaan in de PKN. In 2006 werd de kerk nog gerenoveerd. Ook de Chinese Christelijke Gemeente Nederland (CCGN) maakt gebruik van dit gebouw. Het orgel stamt uit 1970 en werd gebouwd door de Firma J. de Koff.
Martuskerk

De Martuskerk is een protestants kerkgebouw aan de Copernicusstraat 18 in de Nederlandse stad Amersfoort. De kerk is gelegen in het Leusderkwartier. Het gebouw is in gebruik bij de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt en een van de zes kerken van dit genootschap in Amersfoort. Deze kerk, onder architectuur van A. van Overhagen, werd in 1962 ingewijd. Het is een bakstenen gebouw in modernistische stijl. In baksteenreliëf werden enkele oudtestamentische figuren uitgebeeld op de buitengevel. Verder is het een wat onopvallend gebouw met platte daken en enkele bijgebouwen. Enkele wandkleden sieren het interieur van deze – overigens sobere – zaalkerk, die een rechthoekige plattegrond heeft. Ook is er een orgel waarvan de oorsprong niet geheel bekend is, maar dat in 1964 nog werd uitgebreid. In 2004 werd ook het kerkgebouw verbouwd en uitgebreid. Gemeente De gemeente telt (anno 2015) ongeveer 250 leden, voornamelijk uit Amersfoort-Zuid en Woudenberg.
Vredeskerk (Veenendaal)

De Vredeskerk is een kerkgebouw en oorlogsmonument in de Nederlandse plaats Veenendaal (provincie Utrecht) uit 1949. De kerk is eigendom van de Hervormde Gemeente in Veenendaal. Iedere zondag zijn er twee erediensten. Gebouw Al in 1939 bestonden er plannen om een kerk te bouwen in Veenendaal Zuid. Echter door de oorlog kon dit niet doorgaan. Na de oorlog werkte men gestaag aan het plan voor een nieuwe kerk aan de Kerkewijk. Toen in 1949 het gebouw gereed was, werd de kerk op 8 april door de kerkvoogdij overgedragen aan de voorzitter van de Veenendaalse kerkenraad, ds. S. C. van Wijngaarden. Als wijkpredikant ontving ds. A. Vroegindeweij de kanselbijbel. Hij wees daarbij op de Bijbeltekst: "De mens zal bij brood alleen niet leven, maar bij alle woord dat door de mond Gods uitgaat". Gemeente De gemeente rondom de Vredeskerk van de Hervormde Gemeente van Veenendaal houdt iedere zondag erediensten in de Vredeskerk. Predikanten van deze gemeente waren in het verleden: 1949 - 1964 - Ds. A. Vroegindeweij 1965 - 1974 - Ds. T. Langerak 1977 - 1989 - Dr. C.A. van der Sluijs 1990 - 2004 - Ds. N.P.J. Kleiberg 2006 - 2014 - Ds. M. Goudriaan 2016 - 2022 - Dr. J.B. ten Hove 2024 - Heden - Ds. L. de Wit De kerkelijke gemeente is gelieerd aan de stroming van de Gereformeerde Bond. De diensten staan in de bevindelijk gereformeerde traditie, waarbij de verkondiging van het Woord centraal staat. Orgel Aanvankelijk bevond zich in deze kerk een in 1949 door C.A. Vlot (Oud-Alblas) geleverd orgel. In 1971 is het vervangen door een door H.J. Vierdag (Enschede) geleverd orgel. Het Vierdag orgel is in 2020 verkocht aan een kerk in [Zbraslavice] (Tsjechië) en vervangen door het orgel uit de Marcuskerk te Utrecht. Dit orgel is in 1961 gebouwd door de firma Gebr. Van Vulpen (Utrecht) voor de gereformeerde Immanuëlkerk te Utrecht. In 1983 plaatst Van Vulpen het over naar de Marcuskerk. In 1990 reinigen zij het orgel en voeren herstelwerkzaamheden uit. Bij de plaatsing in de Vredeskerk is de Nasard 1 1/3 vervangen door een Sesquialter 2 2/3' II discant en is op dezelfde registertrekker als tweede stand een Nasard 2 2/3' registreerbaar. Vlot orgel (1949 - 1971) Vierdag orgel (1971 - 2020) Van Vulpen orgel (2020 - Heden) Foto's Zie ook Lijst van kerken in Veenendaal Referenties Externe link Website van de Vredeskerk
Ecoduct Jac. P. Thijsse

Ecoduct Jac. P. Thijsse is een ecoduct over de Nederlandse autosnelweg A12 ter hoogte van Wolfheze. Het ecoduct verbindt de Veluwse natuurgebieden Planken Wambuis en Reijerscamp. Het is in 2012 geopend. Het toenmalige Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit besloot in 2007 het viaduct te bouwen en het als jubileumcadeau aan te bieden aan Vereniging Natuurmonumenten. Als naamgever werd natuurbeschermer en amateur-bioloog Jac. P. Thijsse verkozen. Door het verbinden van de natuurgebieden, wordt de versnippering tegengegaan. De afrastering is in 2013 verlaagd, zodat groot wild, zoals reeën en herten, ook van het viaduct gebruik kan maken en deze soorten zich van de Veluwe tot de Nederrijn kunnen verplaatsen.
Uiterwaarden van de IJssel

De uiterwaarden van de IJssel zijn buitendijkse gebieden langs de rivier de IJssel in Nederland, ze bevinden zich in de provincies Gelderland en Overijssel. Het zijn merendeels natuurgebieden die beschermd zijn in het kader van de regelingen volgens Natura 2000. De beschermde gebieden bevatten de meeste uiterwaarden langs de IJssel, de rivier zelf valt er niet onder. Een aantal vrijwel onvergraven en reliëfrijke kronkelwaarden zoals Cortenoever bij Brummen, Rammelwaard in Voorst, Ravenswaard bij Gorssel en Scherenwelle bij Wilsum vormt een kleinschalig oud cultuurlandschap. Flora In de kronkelwaarden vindt men de typische stroomdalflora, planten die passen bij stroomdalgraslanden, kievitsbloemhooilanden en glanshaverhooilanden. Zachthoutooibos is aanwezig waar het de kans krijgt zich te vestigen. Andere reliëfrijke delen en gebieden die aansluiten op de zandgronden zijn van belang vanwege het daar groeiende zeldzame hardhoutooibos. Op sommige plaatsen zijn nog de traditionele meidoornhagen aanwezig. De monding van de rivier is van belang voor rivierfonteinkruid. Avifauna De uiterwaarden langs de IJssel zijn een belangrijk broedgebied voor soorten die een sterke voorkeur hebben voor natte, ruige graslanden of drijvende watervegetaties. Daaronder zijn porseleinhoen, kwartelkoning en zwarte stern. Verder zijn ze van enig belang als broedgebied voor vogels die een voorkeur hebben voor bosrijke watergebieden met voldoende vis zoals aalscholver en ijsvogel. Een voorname functie als rust- en foerageergebied hebben de gebieden langs de rivier voor onder andere kleine zwaan, wilde zwaan, kolgans, slobeend, nonnetje, grote zaagbek, kievit, grutto en reuzenstern. Verder zijn ze van belang voor fuut, kleine zilverreiger, lepelaar, grauwe gans, krakeend, wintertaling, wilde eend, pijlstaart, kuifeend, visarend, slechtvalk, scholekster en tureluur. Voor wilde zwaan, kolgans, kievit en de grutto zijn de uiterwaarden langs de IJssel een van de belangrijkste gebieden in Nederland. Fauna Naast reeën, hazen en in mindere mate het konijn, voelt de bever zich thuis langs de IJssel. Anno 2015 wordt ook de otter een enkele maal waargenomen.
Driebergen forest

The Driebergen forest (Dutch: Driebergse bos) is a nature reserve near Driebergen-Rijsenburg in the Dutch province of Utrecht. The forest lies south of the A12 and the railway Utrecht-Arnhem and runs to the built-up area of Driebergen-Rijsenburg at Willem van Abcoudelaan, Wetstein Pfisterlaan and Schellingerlaan. On the west side lies the forest plot of the Friends of Nassau-Odijkhof foundation, and on the east side, there is the cemetery on the Traaij. On the north side of the railroad line lies nature reserve Bornia. The 25-hectare forest merges into the Rijsenburgsebos. The Driebergen forest has a high cultural-historical value. It is a remnant of the Star Forest Sper en Dal, created in the mid-18th century by the then owners of Buitenplaats Sparrendaal. The pen drawing by A. Verryk & Son from 1758 (on display in Buitenplaats Sparrendaal) depicts the star forest. The Drieberg forest was owned by the Diederichs family in the nineteenth century. In 1899 the Kraaysteeg was renamed Diederichslaan. After 1918 the Drieberg forest around the Acacia pond and the Koekenpan (spring system "De Zwoer") was sold to the Indian-born C.T.F.T Thurkow, commissioner of the culture mines. Consequently, in the twentieth century the forest was called "Thurkow's forest". The forest contains a heath field. The spring system "De Zwoer" has two springheads (moat ponds); De Pannenkoek and the Acaciavijver. The Sixteen Faces used to exist near the Acacia Pond, named after the forest paths that converged here. The spring system provided Buitenplaats Sparrendaal with (drinking) water. The spring streams go from the Driebergen forest via the Driebergen Noord neighborhood, the Bosstraat and the Seminary grounds to Buitenplaats Sparrendaal. Sources and notes
Heilige Familiekerk ('t Kruis)

De Heilige Familiekerk is een kerkgebouw van de Rooms-Katholieke Kerk in de buurtschap 't Kruis in de Nederlandse gemeente Heerhugowaard. Samen met de pastorie is het een gemeentelijk monument. Geschiedenis In 1922 kreeg de net aangestelde bouwpastoor Quirinus Johannes te Mey de opdracht van het bisdom Haarlem om een nieuwe parochie in Heerhugowaard te stichten. Architect was Jan Klomp (1865-1946). Hij ontwierp een driebeukige kruiskerk en tekende ook een 40 meter hoge kerktoren, maar daarvoor ontbrak de financiering. In plaats daarvan werd een kleine dakruiter geplaatst boven het koorgedeelte, dat vier hoge, smalle glas-in-loodramen heeft. Op 29 juni 1922 werd de eerste steen gelegd en op de plek van deze steen is een gedenksteen geplaatst. Tegelijk met de inwijding van de kerk op 4 augustus 1924 is het hoofdaltaar geplaatst. Ook bevinden zich in de kerk de relieken van een van de Martelaren van Gorcum en van de heilige Bonifatius. Het kleine kerkorgel uit omstreeks 1960, van de hand van de Alkmaarse orgelbouwersfirma Jos. H. Vermeulen, heeft één manuaal, zeven registers en een aangehangen pedaal. In 1946 werd aan de linkerzijgevel een ketelhuis toegevoegd en in 1966 ondergingen het gebouw en de pastorie ingrijpende wijzigingen. De kerk kreeg een modern ingangsportaal. Daarboven hangt een open klokkenstoel met twee luidklokken met de namen Aagje en Adriaan, naar de parochianen die ze geschonken hebben. In 1988 onderging het kerkinterieur een grondige restauratie. Ook daarna zijn diverse wijzigingen aangebracht aan het witgepleisterde kerkje. Externe link Website Heilige Familie Parochie
Carel Willinkplantsoen

Het Carel Willinkplantsoen is een relatief klein park in Amsterdam. Plantsoen Het plantsoen, dat pas in 1999 zijn naam kreeg, is genoemd naar de kunstschilder Carel Willink. Deze had zijn woning en atelier een tijdlang in appartement Ruysdaelkade 15, dat uitkijkt op dit parkje. Het park is ontstaan als restruimte in een punt van de Amsterdamse De Pijp. De Stadhouderskade maakt ter plaatse een vreemde bocht om de Boerenwetering te kruisen. De zuidgrens van het park wordt gevormd door het terrein dat ooit behoorde tot een rioolgemaalinrichting, waarvan alleen nog de twee gebouwen over zijn aan Ruysdaelkade 2-4. Beeld In het park staat in het vrije veld een buste van Carel Willink. Dit beeld is gemaakt door Carels laatste vrouw, Sylvia Willink. Het beeld werd op 3 maart 2000 onthuld door burgemeester Schelto Patijn. Sylvia maakte het beeld van brons en zette het op een granieten sokkel. Een bronzen plaatje op de sokkel vermeldt: CAREL WILLINK 1900 schilder 1983 Dit beeld is geplaatst ter gelegenheid van zijn 100ste geboortedag op 7 maart 2000 door Stadsdeel Amsterdam Oud Zuid Het beeld is gemaakt door Sylvia Willink Rijksmuseum In januari 2026 werd bekend dat het Rijksmuseum het parkje heeft gehuurd om er een beeldentuin in te vestigen die vrij toegankelijk wordt, vanaf najaar 2026. Het museum kan dit project uitvoeren door tien miljoen euro te gebruiken van een schenking van zestig miljoen euro door de Stichting DQ (DQ staat voor Don Quichot) van de Nederlandse miljardair Rolly van Rappard. In het plantsoen staan drie gebouwen (Ruysdaelkade 2-4) in de stijl van de Amsterdamse School, die tegelijkertijd worden ingericht als tentoonstellingsruimtes. Om te voorkomen dat vogels zich in de bomen zouden nestelen en zo de verbouwing zouden vertragen, werden de bomen ingekapseld in netten. Deze netten zorgden ervoor dat de vogels de boomkronen nauwelijks konden bereiken. Wrang bij-effect bleek echter dat als de vogels toch een mogelijkheid hadden gevonden, ze alsnog verstrikt raakten in de netten. Er moest dagelijks een dienst langs om eventuele verstrikte vogels te bevrijden. Voorts werden er om de vogels af te schrikken plastic kraaien geplaatst, hetgeen weer voor negatieve connotaties zorgde bij de omwonenden.
Kościół św. Bartłomieja w Nootdorpie

Kościół św. Bartłomieja (niderl. De Sint-Bartholomeüskerk) − należący do parafii rzymskokatolickiej XIX-wieczny kościół, który znajduje się w miejscowości Nootdorp w prowincji Holandia Południowa. Architektem świątyni a także prezbiterium nieopodal jest Evert Margry. Był to wówczas jeden z jego pierwszych projektów a inspirowany wczesnym francuskim gotykiem. Władze kościoła Św. Bartłomieja zdecydowały w 1996 roku o napisaniu i wydaniu książki na temat historii świątyni. Zbiegło się to ze 125. rocznicą powstania tego kościoła. Książka została napisana przez R.J. Labordusa i M.A.P. Verwijmerena. Linki zewnętrzne Website van de Bartholomeüsparochie. rk-oostland.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-04-10)].