NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Grote Markt (Haarlem)

The Grote Markt (Dutch: [ˌɣroːtə ˈmɑr(ə)kt] ; "Big Market") is the central market square of Haarlem, Netherlands. According to the 1911 Encyclopædia Britannica; In the great market place in the centre of the city are gathered together the larger number of the most interesting buildings, including the quaint old Fleshers' Hall, built by Lieven de Key in 1603, and now containing the archives; the town hall; the old Stadsdoelen, where the burgesses met in arms; the Groote Kerk, or Great Church; and the statue erected in 1856 to Laurens Janszoon Koster, the printer. The Great Church, dedicated to St Bavo, with a lofty tower (255 ft.), is one of the most famous in Holland, and dates from the end of the 15th and the beginning of the 16th centuries. Its great length (460 ft.) and the height and steepness of its vaulted cedar-wood roof (1538) are very impressive. ... In the belfry are the damiaatjes, small bells presented to the town, according to tradition, by William I, Count of Holland (d. 1222), the crusader. The town hall was originally a palace of the counts of Holland, begun in the 12th century, and some old 13th-century beams still remain; but the building was remodelled in the beginning of the 17th century. It contains a collection of antiquities (including some beautiful goblets) and a picture gallery which, though small, is celebrated for its fine collection of paintings by Frans Hals. Buildings of interest Frans Hals Museum - Hal Grote Kerk, Haarlem Haarlem City Hall Statue of Johann Costerus Archaeological Museum of Haarlem The Vleeshal The Verweyhal References This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Haarlem". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.
Grote Markt (Haarlem)

De Grote Markt in Haarlem is een groot plein in het centrum van Haarlem, waaraan een aantal oude een bekende bouwwerken liggen, zoals de Grote of Sint-Bavokerk (ruim 80 meter hoog) en het stadhuis. De Grote Markt heette vroeger ‘t Sant. Die naam stamt uit een tijd dat de markt nog ongeplaveid was. Er staat een belangrijk Haarlems symbool; Loutje, het standbeeld van Laurens Janszoon Coster, een pionier op het gebied van de boekdrukkunst die in het verleden in Nederland vaak als de uitvinder ervan werd gezien. Coster zou hebben gewoond aan de Grote Markt 23. Een ander beeld is de Zonnevechter van Arthur Spronken. Aan de noordzijde bevindt zich sinds 1881 het bekende grand-café Brinkmann, dat in de jaren dertig was uitgegroeid tot een groot conglomeraat van uitgaansgelegenheden, waaronder de bioscoop Rembrandt Theater. Echter moest dit geheel eind jaren zeventig plaatsmaken voor de Brinkmannpassage. Hierin kwam onder meer de Brinkmann-bioscoop te zitten. Sinds de eeuwwisseling kreeg deze passage het steeds moeilijker en de laatste gebruiker verliet de passage in 2012. Delen van de passage zijn in gebruik genomen door Sissy-Boy en destijds de grootste Nederlandse vestiging van de The Sting. De rest van de Brinkmann-passage wordt sinds 2020 verbouwd tot woningen. Een andere bioscoop was gelegen aan de Grote Markt 25. Als laatste bevond zich daar vanaf 1955 het Studio Theater. Deze bioscoop sloot in 1985 en kreeg daarna de bestemming van een café. Activiteiten en evenementen Wekelijks vindt op het marktplein een warenmarkt plaats. Jaarlijks vindt in de zomer een kermis plaats op het marktplein. Ieder jaar is er in de derde week van augustus het Haarlem Jazz & More weekend, een muziekfestival met jazz en sinds 2012 ook pop en blues. Een keer per jaar vindt de Mars der Muzikanten op de Grote Markt plaats. In het voorjaar eindigt het jaarlijkse Bloemencorso Bollenstreek op de Grote Markt. Bezienswaardigheden Stadhuis Hoofdwacht Vishal Grote of Sint-Bavokerk Vleeshal Verweyhal Brinkmannpassage Standbeeld Laurens Janszoon Coster Trivia In 2014 stond het Glazen Huis van de 3FM-actie Serious Request op de Grote Markt.
Площадь Гроте-Маркт (Харлем)

Площадь Гроте-Маркт (нид. Grote Markt) — центральная площадь города Харлема в Нидерландах, на которой расположено несколько интересных старинных зданий: Дом городской стражи (нид. Hoofdwacht) XIII века, старейшее из дошедших до нашего времени городских строений; Церковь Святого Бавона (нид. Grote of Sint-Bavokerk) XV—XVI века; Ратуша (нид. Stadhuis) XIV века с фасадом XVII века, выполненным известным голландским архитектором Ливеном де Кеем; Мясные ряды (нид. Vleeshal) постройки Л. де Кея, около 1600 г. В 1856 году на площади был установлен памятник Лауренсу-Янсону Костеру (ок.1370 — ок.1440), который, возможно, изобрёл печатную машину между 1426 и 1440 годами, то есть опередил Иоганна Гутенберга. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Площадь Гроте-Маркт в Харлеме Примечания
Van Heukelompark

Het Van Heukelompark is een park in de Utrechtse wijk Zuilen. Het park is genoemd naar de Utrechtse architect George van Heukelom. De aanleg van het park ging van start in 2012. Het park had destijds nog de werknaam Springerpark. Het Van Heukelompark is een herinrichting van een parkachtig gebied dat in ambtelijke kringen bekend stond als de Van Heukelomlob. Een gebied dat in 1954 ontstond bij de herinrichting van Zuilen. Het park zou een van de groene lobben van de wijk moeten vormen. Een park was het destijds nog niet te noemen. Het bestond voornamelijk uit een groot grasveld met weinig aanplant.
Bullewijkpadbrug

De Bullewijkpadbrug (brug 1083) is een bouwkundig kunstwerk uit 1981 in Amsterdam-Zuid. Het is sinds de bouw van de Gaasperdammertunnel nog de enig bestaande brug in de serie 1080-1089. Het ontwerp voor de brug in de vorm van een viaduct kwam van Dirk Sterenberg werkend bij de Dienst der Publieke Werken. Hij moest een overspanning maken in de almaar langer wordende Gooiseweg richting de rijksweg 9. Dit keer was het traject tussen de Karspeldreef en Gaasperdammerweg aan de beurt. Sterenberg had het druk in Amsterdam-Zuidoost, er moesten in korte tijd veel brugachtige constructies ontworpen en gebouwd worden in verband met de gescheiden verkeersstromen als ook de waterhuishouding in deze polder. Sterenberg ontwierp ze dan ook als een soort serie. Ook deze kruising met het Bullewijkpad en parallel lopende afwateringstocht werd als zodanig uitgevoerd. Ze lijkt op andere viaducten in de Gooiseweg: een betonnen liggerbrug met brugpijlers in het midden waarop een breed juk, waarop weer de liggers rusten. Sterenberg, ook beeldhouwer/kunstenaar, lijkt zich bij dit viaduct uitgeleefd te hebben in de betonconstructie van pijlers en jukken. Op de betonnen fundering staan drie robuuste ronde betonnen kolommen, die naast elkaar staan. Deze drie pijlers dragen het juk, dat in de meeste gevallen bestaat uit een dwarsbalk, maar hier een heel vlak in beslag neemt. De vlakken aan beide zijden zijn in wisselend grof en glad beton uitgevoerd, zodat er enige tekening (tegelmotief) op het grote vlak is te zien. De uiteinden van het vlak zijn uitgevoerd als een modern abstract sculptuur, dat tevens zorg draagt voor de afvoer van regenwater. Dat regenwater wordt geleid naar twee hangende punten. Het juk draagt aan beide uiteinden van de overspanning een lantaarn. In april 1981 begonnen de heiwerkzaamheden. Het viaduct werd inclusief geluidsschermen opgeleverd. Het viaduct ging vanaf 1981 naamloos door het leven met het nummer 1083. Amsterdam vernoemde op 8 december 2017 (bijna) alle viaducten in de ringweg, om een betere plaatsaanduiding te krijgen. Op die datum werd de nieuwe naam opgenomen in de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG). Het bouwwerk werd daarbij vernoemd naar het onderliggende Bullewijkpad, dat op haar beurt is vernoemd naar de wijk waarin zij deels loopt en die is weer genoemd naar de Bullewijk, een riviertje. Amsterdam kent ook een Bullewijkbrug over hetzelfde pad, maar dan in de Huntumdreef, bijna 750 meter naar het westen.
Huntumbrug

De Huntumbrug (brug 1041) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. Het viaduct werd gebouwd in de Karspeldreef een belangrijke verkeersroute voor snelverkeer die van oost naar west door het stadsdeel loopt. Het overspant het Bijlmerpleinpad, een voet- en fietspad dat van noord naar zuid door het stadsdeel slingert. Bouw van het viaduct was nodig voor de handhaving van de twee verkeersstromen (snel- en langzaam verkeer). Het genoemde pad legt de verbinding tussen de wijken Rechte H-buurt (met flat Hogevecht) en de wijk Huntum (met straat Huntum). Die laatste wijk werd haar naamgever, die haar naam weer ontleent aan een patriciërshuis bij Vreeland. De brug uit 1966/1967 is ontworpen door Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. Sterenberg ontwierp een veelvoud aan bruggen voor deze nieuwe wijk en brug 1041 maakt deel uit van een serie bruggen met eenzelfde uiterlijk. Herkenpunten zijn daarbij de afgeronde randplaten, de vorm van de keermuren, de betegeling daarvan en de leuningen. Tot slot is er dan nog de bijzondere vorm van het schakelkastje dat midden onder het viaduct staat en aansluit bij genoemd tegelwerk. De overspanning is ruim dertig meter lang en twintig meter breed.
Brug Bergseweg

Brug Bergseweg is een brug die voert over een sloepenhaven die is aangelegd door projectontwikkelaar Krijn-Jan Driessen in het kader van het project Vecht en Veld in Vreeland, gemeente Stichtse Vecht in de Nederlandse provincie Utrecht. De vaste brug ligt in de Bergseweg op de rechteroever van de Vecht en is vrij steil, wit van kleur met blauwe leuningen en rust op twee brede betonnen lage pilaren en in het midden op vier blauwe slanke pilaren. In juli 2020 werd de brug opengesteld. Na korte tijd werd de brug alweer gesloten door de gemeente omdat de hellingen van de brug steiler zijn dan volgens de richtlijnen die een helling van 5% adviseren. De brug heeft echter een hellingspercentage van 13,9% met op de aanbruggen een hellingspercentage van 17% dat kan leiden tot valpartijen. Doordat ook de breedte beperkt is tot 3,50 meter is er geen zicht op tegenliggers voor dat het hoogste punt bereikt is. De sluiting vond plaats ondanks dat er een vergunning was verleend voor de brug, de bouwtekeningen waren goedgekeurd en er tijdens de bouw wekelijks controles zijn geweest door ambtenaren van de gemeente. Het verkeer en de fietsers en voetgangers moesten nu kilometers omrijden of lopen. De gemeente stelde voor een fiets- en voetpad aan de andere kant van de sloepenhaven aan te leggen, maar volgens de projectontwikkelaar is dat stuk te smal. Uiteindelijk na bijna een jaar heeft in juni 2021 de gemeente in overleg met de projectontwikkelaar besloten de brug toch weer open te stellen voor voetgangers en fietsers met de fiets aan de hand. Er werden aan beide kanten twee lage rood-witte hekken geplaatst die alleen ruimte bieden om de brug lopend te passeren. Indien er geen structurele oplossing komt gaat de gemeente een aanvraag indienen voor de aanleg van een tijdelijk fietspad langs de haven. Het overige verkeer kan niet over de brug en moet blijven omrijden.
Lukkien Heliport

Lukkien Heliport or Ede heliport is a small private heliport on top of the office building of Lukkien, a Dutch producer of marketing communication services (advertising). It is located in the middle of the country alongside the A12 motorway just south-west of Ede, The Netherlands. As it is a private facility, explicit permission is needed to use the heliport. The main user of the facility is the owner to ferry clients to and from Amsterdam Schiphol Airport or other locations. Navigation The port has lights according to ICAO-Annex 14 rules. Lukkien radio listens on 131.775 MHz but there is no permanent watch. For pilots a standard approach map is available on-line. References External links Heliport website Approach and information map Archived 13 February 2012 at the Wayback Machine, PDF document.
Professor Joop van Stigtpark

Professor Joop van Stigtpark is de officieuze benaming van een parkachtige omgeving in Amsterdam-Zuidoost. Het park kreeg haar naam in 2013, toen buurtbewoners een initiatief ontwikkelden voor naamgeving van een groenstrook met watergang tussen de flatreeksen Gouden Leeuw en Groenhoven. Deze verzameling flats werd rond 1974 gebouwd naar ontwerp van architect Joop van Stigt. Deze overleed in 2011, voor officiële naamgeving was het te vroeg, daarvoor moet de naamgever minstens vijf jaar dood zijn. Toch staat er een officieel “straatnaambord” van Stadsdeel Amsterdam-Zuidoost. Het park begint in het zuiden aan de Bijlmerdreef en eindigt in het noorden op een sierwater ten noorden van genoemde flats, bij het noordelijkste deel van de Bijlmerweide. De westgrens zou gevormd worden door de kilometerlange Bijlmerdreefmetrobrug; de oostgrens is vooralsnog onbepaald. Het park wordt op de verticale as (noord-zuid) doorsneden door het Gaasperparkpad en op de horizontale as (oost-west) door het Ganzenhoefpad. Het “straatnaambord” werd op 13 december 2013 onthuld door een van de stadsdeelraadsleden in aanwezigheid van zoon André van Stigt. In het park staat/ligt het Monument voor de stad Amsterdam van Pieter Engels
Oostpolder (natuurgebied)

De Oostpolder is een natuur- en recreatiegebied dat gelegen is in de gelijknamige polder in de Nederlandse gemeente Gouda. Het gebied grenst in het noordwesten aan het natuur- en recreatiegebied 't Weegje en heeft een oppervlakte van 23,9 hectare. Kenmerken De Oostpolder is onder de naam Polderpark Oostpolder in 2012/2013 door de gemeente Gouda ingericht als natuur- en recreatiegebied. Het kreeg een belangrijke functie in het kader van het weidevogelbeheer. Het gebied bestaat voornamelijk uit veenweiden. Het is in 2013 op verzoek van de gemeente Gouda in beheer genomen door het toenmalige Natuur- en recreatieschap Reeuwijkse Plassen. In 2014 is het gebied in eigendom en onder beheer gekomen van Groenalliantie Midden-Holland. Het onderhoud wordt door Staatsbosbeheer uitgevoerd. Het gebied kreeg in 2021 de naam Oostpolder. Het vormt één natuurgebied met het aangrenzende gebied 't Weegje. Het gebied is niet alleen een belangrijk weidevogelgebied, maar is ook een interessant wandelgebied. Via een vlonderpad is het gebied goed toegankelijk. Het pad is gedurende het vogelbroedseizoen van 1 maart tot 1 juli afgesloten. Zie ook Natuurgebied 't Weegje Groenalliantie Midden-Holland
Klokkengietersstraat 1-3 (Aarle Rixtel)

Klokkengietersstraat 1-3 te Aarle-Rixtel is een bouwwerk aan de Klokkengietersstraat te Aarle-Rixtel, sinds 1997 gemeente Laarbeek. Het gebouw is sinds 25 februari 1988 een rijksmonument. De Klokkengietersstraat is een relatief korte straat in Aarle-Rixtel en ontstaat daar waar de Dorpsstraat en Helmondseweg samenvloeien. Ze eindigt bij de westelijke tak van de Zuid-Willemsvaart, aan de overzijde van de “Brug bij Aarle-Rixtel” ligt in het verlengde de Albers Pistoriusstraat. Het bouwwerk werd rond 1906 gebouwd in opdracht van de klokkengieterij Klokkengieterij Petit & Fritsen, directeur was toen sinds 1906 Henricus Fritsen jr. (Helmond, 1874 – Aarle Rixtel, 1951). Er werd een fabrieksgebouw is sobere stijl neergezet met gevels voornamelijk bestaande uit baksteen. De plek was uitgekozen omdat in de buurt Leemkuilen aanwezig waren. Het gebouw heeft een lage voorbouw, die net niet symmetrisch is (openslaande deuren links en raampartij rechts). Deze voorbouw heeft slechts één ramenrij met daarboven een lessenaarsdak dat oploopt naar het hogere fabrieksgebouw. Het gebouw heeft drie risalerende gedeelten die alle drie worden afgesloten door middel van een zadeldak. Onder en in de puntgevels zijn tegeltableaus te zien, waarvan de linkse en rechtse tussen 1997 en 2009 zijn vernieuwd: links: klokkengietery midden: een driehoekig tableau met drie klokken met aan weerszijden de tekst Anno 1906 rechts: Petit & Fritsen. Achter de voorbouw staat het uiteindelijke hogere fabrieksgebouw van eveneens één verdieping. Het zadeldak daarvan wordt onderbroken door schoorstenen en centraal een ontluchtingskap, die op zichzelf wordt afgesloten door middel van een dakruiter met tijdsklok met sierlijke wijzerplaat en daarboven een windwijzer.Onder het rijksmonument valt ook de vierkante en taps toelopende smeltoven en gietkuil (2 bij 2 meter). Het gebouw werd tot rijksmonument benoemd omdat het nog (voor zover bekend) het enige gebouw is, dat onderdak bood aan deze bedrijfstak van klokkengieten, maar ook haar importantie binnen de (bedrijven-)geschiedenis van Aarle-Rixtel. Bovendien werd geconstateerd, dat het gebouw zich in gave toestand bevond. Nadat de firma Petit & Fritsen in 2014 wegens gebrek aan opvolging fuseerde met Klokkengieterij Eijsbouts in Asten kwam het gebouw leeg te staan. Het werd verbouwd tot bedrijfsverzamelgebouw, dat onderdak bood aan bijvoorbeeld interieurbedrijven, distilleerderij, brouwerij en koffiebranderij (gegevens 2016). Het pand kreeg ook haar naam: De Klokkengieterij.
Weigh House (Leiden)

The Leiden Weigh House (De Waag in Dutch) is a Rijksmonument located on Aalmarkt street (nr. 21). It was designed by Pieter Post around 1657 and opened in 1659. For centuries, merchants came here to weigh and trade a variety of goods. In addition to being a weigh house, the Leiden Weigh House has hosted a variety of engagements and stately celebrations over the centuries. Notably, Govert Bidloo converted an attic room into an autopsy room to study the human body. The weigh house was in use as an actual weigh house until 1972, when the last unit of cheese was sold. Nowadays, the building serves as a cultural monument and also houses a bar and restaurant. References
Poids public (Leyde)

Le poids public (en néerlandais : De Waag) est un monument historique qui se situe au no. 21 de la rue Aalmarkt à Leyde, au confluent du Nouveau Rhin (en néerlandais : Nieuwe Rijn) et du Vieux Rhin (en néerlandais : Oude Rijn) au cœur de la ville. L'édifice est conçu par l'architecte néerlandais Pieter Post vers 1657 et sa construction est achevée en 1659. Pendant des siècles, les marchands utilisent le poids public pour peser leurs produits et les commercer. En outre le monument est utilisé pour divers usages officiels. Par exemple Govert Bidloo a transformé une mansarde en une salle d'autopsie pour étudier le corps humain. Le poids public est utilisé en tant que tel jusqu'en 1972, ou du fromage a été pesé et vendu. Aujourd'hui, le bâtiment est utilisé à des fins culturelles pour des réceptions, des concerts ou des événements protocolaires. Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail des Pays-Bas
Waag (Leiden)

De Leidse Waag is een rijksmonument gelegen aan de Aalmarkt (nummer 21) in Leiden. Het is rond 1657 gebouwd naar een ontwerp van Pieter Post op de plaats van het oude, houten waaggebouw. Dit stond sinds 1455 op de plaats waar de Oude Rijn, de Nieuwe Rijn en de Mare samenkomen. De Waag is gebouwd in de stijl van het Hollands classicisme en is boven zijn poort voorzien van een door beeldhouwer Rombout Verhulst gemaakt reliëf dat het waagbedrijf afbeeldt. De Waag ligt tussen het pand van de voormalige Vroom & Dreesmann en de Mandemakerssteeg en voor het gebouw ligt het zogenaamde Waaghoofd, de kade waar de schepen werden gelost. De kranen die hiervoor werden gebruikt zijn niet meer aanwezig. Het Waaghoofd was een aanlanding van de Waaghoofdbrug, een brug voor langzaam verkeer tussen de Aalmarkt en de Stille Rijn/Stille Mare, die in 2016 is vervangen door de Catharinabrug die aansluit op de nieuwe Catharinasteeg. Het Waaghoofd is nu in gebruik genomen als terras. Galerij
Westerkerk ('s-Gravenzande)

De Westerkerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten in de Zuid-Hollandse plaats 's-Gravenzande, gelegen aan Obrechtlaan 21. De kerk is gebouwd in 1983 en verving een ouder kerkgebouw. Ontstaansgeschiedenis Na de Afscheiding van 1834 ontstond in 1837 een afgescheiden gemeente in Naaldwijk. Enkele inwoners van 's-Gravenzande sloten zich hier bij aan en door groei van hun aantal werd op 18 oktober 1867 in 's-Gravenzande een Gereformeerde Gemeente onder het Kruis opgericht. In 1869 fuseerden landelijk de meeste kruisgemeenten met de Christelijke Afgescheiden Gemeenten, waardoor de Christelijk Gereformeerde Kerk ontstond. In 1892 fuseerde dit genootschap ook weer met de Dolerenden, waaruit de Gereformeerde Kerk ontstond. Een klein deel van de Christelijk Gereformeerde Kerken bleef zelfstandig en door onrust binnen de Gereformeerde Kerk van 's-Gravenzande besloot een deel in april 1916 om zich weer bij dit kerkgenootschap aan te sluiten. Eind 1936 besloten 49 leden zich te onttrekken van de Christelijk Gereformeerde Kerk en sloten zich aan bij de Gereformeerde Gemeenten. De groep was aanvankelijk een afdeling van de Gereformeerde Gemeente van Den Haag en kwam samen in een gebouw aan de Sand-Ambachtstraat. Op 30 juli 1947 werd de afdeling een zelfstandige gemeente. Nieuwbouw Op 18 december 1956 werd een eigen kerkgebouw, een eenvoudige zaalkerk gelegen aan Albert Klingstraat 22, in gebruik genomen. Door groei van de gemeente werd in februari 1978 een bouwcommissie aangesteld om de opties voor nieuwbouw te evalueren. Door de burgerlijke gemeente 's-Gravenzande werd toestemming verleend om in de nieuwe uitbreidingswijk 'Zandevelt' een nieuw kerkgebouw te bouwen. Het nieuwe kerkgebouw werd ontworpen door architect J. Fierloos uit Goes en gebouwd door aannemer Heijbeek uit Zwijndrecht. De totale kosten bedroegen 1,4 miljoen gulden. De eerstesteenlegging vond plaats in april 1983. Op 25 oktober 1983 werd het in gebruik genomen met een preek van ds. M. Golverdingen over de bijbelpassage Efeze 2 vers 20 tot 22. Gebouw Het gebouw, ontworpen in modernistische stijl, telt 365 zitplaatsen. Naast de vierkante kerkzaal bevinden zich in het gebouw een consistorie, een aankomsthal en enkele zalen. Het orgel werd oorspronkelijk gebouwd in 1911 voor de gereformeerde Barbesteinkerk in Heinkenszand door de Goese orgelbouwer A.S.J. Dekker. In 1966 werd dit orgel verkocht aan de gereformeerde gemeente van 's-Gravenzande en overgeplaatst door orgelbouwer A. Nijsse. Deze orgelbouwer voerde in 1974 ook werkzaamheden uit aan het orgel en verving een register. In 1983 werd het orgel overgeplaats naar de Westerkerk alsook gerenoveerd en uitgebreid door Nijsse.
Brug 707

Brug 707 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Algemeen Deze duikerbrug werd in 1958 gebouwd als verbinding tussen de Johan Jongkindstraat en Comeniusstraat. Het ontwerp is afkomstig van Peter Pennink van de Dienst der Publieke Werken. Hij ontwierp meerdere bruggen over de afwateringstochten van de ringspoordijk in Amsterdam Nieuw-West. De bruggen laten een overeenkomstig uiterlijk zien. De betonnen duiker is verpakt in keermuren van grof basaltsteen. De opstaande balustrade is van beton met daarop metalen leuningen die door Pennink bij deze bruggen vaker werd toegepast. Bijzonder aan de brug is dat het zuidwestelijk landhoofd bovengronds is aangevuld met een vierkante klomp beton, dat op een modern sculptuur lijkt. Volgens de bestektekening moest dit deel van de brug echter juist dienen tot sokkel van een beeldhouwwerk. Dat werd echter nooit geplaatst. Direct ten westen van de brug begint de Comeniusstraat met aan de zuidzijde rijksmonument Sloterhof.