NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bungehuis

The Bungehuis is a monumental office building on the Spuistraat, Amsterdam, built in 1934. In 1971 the building was rented by the University of Amsterdam, which used it to house the department of humanities and later purchased it. The building is a Rijksmonument. History The Bungehuis was built as an office building for the N.V. Bunge's Handelmaatschappij. Its design was functionalis. Three of its sides are freestanding; its boundaries are the Paleisstraat, Spuistraat, and Singel. Twenty houses had to be torn down to make room for the concrete skeleton. The first architect was Adolf Daniël Nicolaas van Gendt, but after his untimely death in 1932, W.J. Klok was assigned the job of finishing the building. University of Amsterdam In 1971 the University of Amsterdam rented the building for the humanities department, as a temporary solution; the permanent home of the department was to be a large building on Uilenburg, near the IJtunnel. In 1974, the university decided against that purchase and bought the Bungehuis. It housed information desks for various language studies, office space, and classrooms. Close by was the PC Hoofthuis, which featured the same functions for the psychology department. Soho House The university desired to sell both buildings to real estate developers. The Bungehuis was sold in February 2015 to Aedes Real Estate, which was to rent it to Soho House, which planned to use it for a private club with restaurant and 79 hotel rooms. Students, however, occupied the building, from 13 February to 24 February, to protest various decisions by the University; the police removed them. In May 2017 a judge ruled that the building may not be turned into a hotel; the Amsterdam municipality announced it would appeal the decision to the Council of State. The roof terrace was equipped with a rainwater retention system, which keeps almost 14,000 liters of rainwater and delays its entrance into the city's sewage system. Since 2018 Soho House has operated the building as a private members club and hotel. References
Bungehuis

Het Bungehuis is een monumentaal kantoorpand aan de Spuistraat, dat dateert uit 1934. Het pand was lange tijd in gebruik bij de Universiteit van Amsterdam die er verschillende onderdelen van de faculteit Geesteswetenschappen had ondergebracht. Geschiedenis Het Bungehuis kwam in 1932-1934 tot stand als handelskantoor, gebouwd in opdracht van C. Hirschler, directeur van N.V. Bunge's Handelmaatschappij. Het ontwerp is in de stijl van het functionalisme. Het gebouw is aan drie zijden vrijgelegen en wordt begrensd door de Paleisstraat, Spuistraat en het Singel. Om plaats te maken voor het betonskelet van het nieuwe gebouw moesten twintig huizen afgebroken worden. De eerste ontwerper van het gebouw was A.D.N. van Gendt, maar toen bij diens overlijden in 1932 het gebouw nog niet gereed was, werd W.J. Klok aangesteld om het project te voltooien. Het idee dat Julius Carl Bunge (bouwheer van het landhuis Kareol) nog bij de bouw betrokken was is onjuist. Hij verkocht zijn aandeel in de fa. Bunge in 1922 dat sindsdien een N.V. was. Hij had dus geen invloed op de vormgeving, die strakke vormen 'zonder versieringen van sculptuur of schilderwerk' vertoonde. Universiteit van Amsterdam In 1971 werd het Bungehuis gehuurd door de Universiteit van Amsterdam voor de (toenmalige) Letterenfaculteit. Het was echter niet de bedoeling dat het een blijvende oplossing zou bieden, want daarvoor was een groot pand op Uilenburg bij de IJtunnel bedoeld. Toen echter van de koop van dat pand werd afgezien in 1974, werd het Bungehuis definitief aangekocht. In het gebouw waren onder andere de onderwijsbalie voor de talenopleidingen te vinden, het buitenlandinformatiecentrum, verschillende kantoren en enkele collegezalen. Het Bungehuis bevindt zich op een steenworp afstand van het P.C. Hoofthuis, dat voor soortgelijke functies wordt gebruikt door de Faculteit der Geesteswetenschappen. De universiteit wilde beide gebouwen afstoten en verkopen aan beleggers. Vanaf 13 februari 2015 werd het Bungehuis gedurende elf dagen bezet door studenten die protesteerden tegen bezuinigingsmaatregelen en het beleid van de Universiteit van Amsterdam. Op 24 februari werd het gebouw door de politie ontruimd. Sociëteit In februari 2015 werd het Bungehuis verkocht aan belegger Aedes Real Estate, dat het pand later verhuurde aan Soho House, een exclusieve sociëteit met, naast een openbaar restaurant, onder meer 79 hotelkamers, een sauna en een zwembad op het dak. De sociëteit opende op 30 juli 2018.
Aula De Nieuwe Ooster

De Aula van De Nieuwe Ooster is een bouwwerk in Amsterdam-Oost. Het is sinds 12 januari 2004 (deels) een rijksmonument. In 1938/1939 werd gebouwd aan een nieuwe aula, ontworpen door Jan Leupen. Deze moest een verouderde aula van Adriaan Willem Weissman vervangen. Leupen ontwierp met hulp van de Dienst der Publieke Werken in de traditionalistische stijl. Het gebouw staat op de hoofdas van de begraafplaats, vrijwel direct achter de hoofdingang, ook een rijksmonument en nog wel van Weismann. Het gebouw past in die hoofdas vanwege haar symmetrische opzet. Het oorspronkelijke gebouw uit de jaren 30 bestaat uit één bouwlaag, die op zich diverse hoogten kent. Centraal (op de as) staat de aula; in de vleugels huisden administratie en archief. Het zadeldak en de topgevel van het centrale deel hebben de vorm van een fronton. Verder vallen het groene dak van koper en de sierrozen op. Het gebouw werd tot rijksmonument verklaard vanwege de toegepaste stijl, tevens binnen de gebouwen op begraafplaatsen; de toegepaste traditionalistische stijl en ook het belang binnen het totale oeuvre van Leupen. Onder het monumentschap vallen ook de wandschilderingen van Albert Muis. Het gebouw werd 1990 uitgebreid met een crematorium. Achter deze aula kwam in 2014 nieuwbouw van de hand van Bierman Henket, dat verpakt is in metaal, en eveneens symmetrisch gebouwd. Sinds 1955 hangt het beeld Engel des doods van Fred Carasso aan de achtergevel, ook nadat bovengenoemde nieuwbouw gerealiseerd was.
Jan Maijenstraat 11-17

Jan Maijenstraat 11-17 is een complex aan de Jan Maijenstraat in Amsterdam-West. Gebouw In de jaren twintig verrees hier toen Nieuw-West. Men verwachtte tevens veel kinderen, want er verscheen in dit gebouw een viertal scholen, terwijl er om de hoek in de Marco Polostraat, Balboastraat en Verspuccistraat ook scholen gepland en gebouwd werden. Architect J.W. Frantzen ontwierp voor de Dienst Publieke Werken een gebouw, waarbij elementen van de Amsterdamse School en het Expressionisme elkaar ontmoeten. De grote oppervlakte aan baksteen van wisselende kleur wordt onderbroken door vensterstroken, waarbij in de vensters plastische vormen zijn aangebracht. Die golvingen zijn ook terug te vinden in het ondersteunend baksteen. Verder is er natuursteen terug te vinden. Het gehele pand is symmetrisch gebouwd en is ingeklemd tussen de aansluitende woningen. De aanbesteding van dit kolossaal gebouw vond plaats in december 1925, waarbij een aannemer kans zag het complex voor 227.860 gulden te bouwen. In oktober 1926 werden onderwijzers en onderwijzeressen van nabijgelegen scholen overgeplaatst. De school kende als andere lange gangen aan de straatkant en leslokalen aan de achterkant, waarbij de leerlingen uitkeken op de speelplaats. De vier scholen Jan Evertsenschool, Vespuccischool, Jan Maijenschool en Mercatorschool zouden allemaal opgaan in die laatste. In 1994 viel het doek ook voor die school. Het gebouw kwam leeg te staan en werd grondig gerestaureerd, waarbij de lokalen op de eerste verdieping omgebouwd werden tot kleine wooneenheden. Sinds 2003 is het gebouw beschermd als rijksmonument. Na een nieuwe verbouwing die in 2010 begon is op de benedenverdieping (begane grond) in 2011 de Meesteropleiding Coupeur gevestigd, een school voor het maken van theaterkostuums en modekleding. Omgeving De binnenplaats van de school werd vanaf 2011, met medewerking van onder anderen stadsecoloog Martin Melchers, tuinarchitecte Sanne Horn en paviljoenarchitect Dick Overduin omgevormd tot een 1600 m² grote stiltetuin, die in 2013 werd geopend met de naam Tuin van Jan. Jan verwijst hier naar zowel de Jan Maijenstraat (waar het aan ligt) als de Jan Evertsenstraat (de tuin kijkt uit op de achtergevels). Bij de aanleg van de tuin, die in een buurt is gelegen waar door de verstening vaak wateroverlast is, werd ervoor gezorgd dat de tuin met vijvers een bufferfunctie heeft voor de opvang van regenwater. Zo stroomt regenwater dat op het dak van het schoolgebouw valt direct de vijver in. De tuin wordt onderhouden door buurtbewoners. Recht tegenover het schoolgebouw staat de Jeruzalemkerk van architect Ferdinand B. Jantzen en eveneens rijksmonument, net als schoolgebouw en plantsoen symmetrisch van opzet. De woonhuizen ten oosten van zowel schoolgebouw als kerk zijn gemeentelijk monument. Aan de achterzijde van het voormalige schoolgebouw kijkt men aan tegen een woon/winkelgalerij aan de Jan Evertsenstraat 94-140, allemaal gemeentelijke monumenten.
Hildo Kropbrug

De Hildo Kropbrug (brug 419) is een vaste brug tussen de Apollolaan (bij de Apollohal) en het Muzenplein, over het Zuider Amstelkanaal, in Amsterdam. De brug is ontworpen in 1926 door de architect Pieter Lodewijk Kramer, in de bouwstijl van de Amsterdamse School, en gebouwd in 1930 en 1931. Op de dekstenen van de beide brughoofden aan de kant van het Muzenplein zijn, in 1932, beelden aangebracht van Hildo Krop, voorstellende een man/jongen en een vrouw/meisje, beide in een gestileerde boot. Deze Hildo Kropbrug maakt deel uit van een groter geheel met de Kinderbrug en een muur tussen de twee bruggen, aan de waterzijde van het Muzenplein, waarlangs kinderbeelden van andere beeldhouwers staan. De beide bruggen en de muur zijn sinds 2004 beschermd als rijksmonument.
Stadhouderskade 86

Het gebouw Stadhouderskade 86 is door de Amsterdamse stadsarchitect Bastiaan de Greef in 1874-75 gebouwd voor de Rijksacademie, een opleidingsinstituut voor beeldend kunstenaars aan de Stadhouderskade te Amsterdam-Zuid, De Pijp. Het gebouw, dat ontworpen is in de eclectische bouwstijl herbergde vanaf het begin de Rijksakademie van beeldende kunsten (toen nog met 'c'). Dat in 1870 opgerichte instituut was de opvolger van de Koninklijke academie van beeldende kunsten. Koning Willem III der Nederlanden was een van de oprichters van de Rijksakademie. In 1992 verliet de Rijksakademie het gebouw om zich te vestigen aan de Sarphatistraat 470, een voormalige kazerne. Het gebouw Stadhouderskade 86 is sedertdien in gebruik bij De Ateliers, een instelling waar kunstenaars ("deelnemers") na hun opleiding nog twee jaar, begeleid door gerenommeerde tutor artists, kunnen verder studeren. Het van oorsprong symmetrische gebouw is ontworpen door de stadsarchitect Bastiaan de Greef, zoon van "architect des konings paleizen" Jan de Greef. Het pand is na de bouw nog voorzien van een serre, die vanaf de straatkant niet te zien is. In 1926 werd het trappenhuis gerenoveerd, waarbij tevens een glaspaneel van Jaap Weyand (ex-leerling van de academie) werd geplaatst in de achterwand. Dit paneel werd later weer verwijderd. De reliëfs ter zijde van de toegang van Frits van Hall onder de titel De kunstenaar en de muze uit 1927 zijn gebleven. In de jaren 1954-1958 werd een nieuwe expositieruimte geplaatst naar een ontwerp van Gerrit Rietveld. Het gebouw heeft een afwijkende teruggetrokken rooilijn ten opzichte van de gebouwen links en rechts.
Nederlands Hervormde Kerk (Bennebroek)

De Nederlands Hervormde Kerk in de Noord-Hollandse plaats Bennebroek is een protestantse kerk uit de 17e eeuw waarvan de bouw begon in 1664. De opdrachtgever was Adriaen Pauw en Pieter Post was de architect. Alleen de fundering werd gebouwd en daarna werd het werk stilgelegd. In 1669 overleed Pieter Post en het zou tien jaar duren totdat de bouw weer verder ging, nu onder leiding van de architect Adriaan Dortsman. Op 24 mei 1682 was de eerste dienst in deze kerk, die sinds 1972 beschermd is als rijksmonument. Het kerkhof rondom de kerk is aangewezen als gemeentelijk monument. Op deze begraafplaats staat het graf van A.S. Talma.
Lijnbaansgracht 244

Lijnbaansgracht 244 is een gebouw aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam-Centrum. Het bijna vierkante pand is gelegen op de hoek van de Lijnbaansgracht en de Leidsekruisstraat. Het is het eerste gebouw aan de gracht hier nadat (vanuit het noorden gezien) het water van die gracht na brug 198 weer het licht ziet na een overkluizing onder de Stadsschouwburg en het Kleine-Gartmanplantsoen. Er staat hier al eeuwen bebouwing, het monumentenregister omschreef het gebouw dan ook als vermoedelijk 17e-eeuws hoekhuis met klokvormige topgevel en rollagen (boven de ramen) met een 19e-eeuwse afdeklijst (gegevens 2017). Achter die topgevel bevindt zich een puntdak met dakpannen gedekt met dakkapel. Het gebouw kent een vloeroppervlak van circa 55 m². Of het gebouw ook uit de 17e eeuw stamt is onduidelijk. De kaart van Frederik de Wit uit 1688 liet al op dit punt een relatief laag gebouw zien, de Lijnbaansgracht vormde toen nog de stadsgrens van Amsterdam. Op diezelfde kaart is te zien, dat nog niet alle kavels bebouwd zijn, er zitten nog flinke gaten in de bebouwing. Midden 19e eeuw was het bekend als huis Baangracht CC75. Jacob Cats heeft de omgeving wel vastgelegd in een tekening, echter de plek waar het gebouw zou moeten staan gaat schuil achter een persoon met breed hoofddeksel. Jacob Olie legde het gebouw rond 2 oktober 1896 vast. Het gebouwtje heeft dan nog een voorbouw. Olie vermeldde een afwijkend adres omdat de Lijnbaansgracht toen vanuit het zuiden gezien nog open water was tot aan de Stadsschouwburg. Het adres Lijnbaansgracht 244 was toen nog gekoppeld aan de hoek van de Lijnbaansgracht en het Leidseplein, de eigenaar zou meebetalen aan de demping, maar kreeg vrijstelling. George Hendrik Breitner heeft het gebouw ook geschetst, maar duidde het als aan de Zieseniskade (de overkant van de Lijnbaansgracht). In de 20e en 21e eeuw kende het gebouw voornamelijk een horecabestemming. Volgens de markies zou er in 1923 al een café in gevestigd zijn. Het gebouw staat als rijksmonument genoteerd ingaande 1970, vermoedelijk de invoerdatum van de geautomatiseerde administratie. .
Aquariumgebouw

Het Aquariumgebouw is een gebouw voor aquaria in dierentuin Artis in Amsterdam. Het rijksmonument aan de Plantage Middenlaan 53 werd in 1881 gebouwd door architect G.B. Salm. Salm had voor Artis in de jaren daarvoor al veel andere gebouwen en verblijven getekend. Hij deed dit samen met zijn zoon Abraham Salm. De gevel is gebouwd in neoclassicistische stijl. Het gebouw valt op door de enorme trappartij, de zuilen en de koepel. De koepel aan de oostzijde van het Aquariumgebouw diende als collegezaal, later bood het plaats aan het Heimansdiorama over het landschap op Texel. Het gebouw is in de lengte doormidden gedeeld. Aan de straatkant bevonden zich hoogleraarkamers, een collegezaal en een museumruimte. De aquaria bevinden zich aan de tuinzijde. Om het gewicht van de vele aquaria en de glasruiten van de aquaria te kunnen dragen werden 1740 houten heipalen geslagen. De kelders bevatten reusachtige reservoirs met grind en grof zand voor het zuiveren van het aquariumwater. In 1882 werden de zoet- en zoutwater bassins gevuld met vissen uit de Noordzee en zoetwatervissen uit eigen land. Pas na de Eerste Wereldoorlog werd een grote kolenkachel geplaatst om de aquaria en het gebouw te verwarmen. In 1977 werd het pand gerenoveerd en werd het Zoölogisch Museum Amsterdam van de Universiteit van Amsterdam er in ondergebracht. De collectie bestond uit ongeveer vijftien miljoen objecten voor wetenschappelijk onderzoek en onderwijs. Van 2021 tot 2025 is het aquarium gerestaureerd en verduurzaamd. Hierbij werd onder andere de schade, veroorzaakt doordat zoute water uit de bassins ernstig had aangetast, hersteld en ook de de gevels die door zoutinwerking schade hadden opgelopen werden aangepakt. De vissen en koralen verhuisden tijdelijk naar andere plekken in Artis of andere aquaria in Europa. Op 13 juni 2026 opent het aquarium zijn deuren weer voor het publiek. Heimans-diorama In 1926 werd een diorama geplaatst. Het diorama laat een duinlandschap zien en bestaat uit zand, gedroogde planten, opgezette dieren en een schilderij met duinen. Het diorama is later voorzien van licht en geluid. Het diorama is vernoemd naar de Amsterdamse onderwijzer en natuurkenner Eli Heimans. Het schilderij in Haagse stijl is van Willem George Frederik Jansen. Artis-preparateur en vogelfotograaf Paul Louis Steenhuizen maakte foto's van de duinplas De Muy op Texel, die gebruikt zijn als voorbeeld voor het diorama. In 2020 bleek dat het diorama vervuild was met asbest en hierdoor restauratie bemoeilijkt werd.
Kerk van de H. Maria Onbevlekt Ontvangen (Leerdam)

De kerk van de H. Maria Onbevlekt Ontvangen is een rooms-katholieke parochiekerk aan de Meent in de Nederlandse plaats Leerdam. De kerk is ook bekend als de r.k. Mariakerk, niet te verwarren met de Grote Kerk, die ook Mariakerk wordt genoemd. De kerk verving een ouder kerkgebouw aan de Nieuwstraat. Geschiedenis Middeleeuwen De eerste vermelding van een zelfstandige parochie in Leerdam stamt uit 1345. De kerk zelf is waarschijnlijk begonnen als slotkapel voor het slot Ter Leede, waarna ze uitgroeide tot een zelfstandige kerk. De kerk werd gewijd aan Maria. Na de Reformatie Tijdens de reformatie ging deze kerk over op de protestanten. De katholieke eredienst werd verboden en de Leerdamse katholieken namen hun toevlucht tot schuilkerken. In de zeventiende eeuw kwam er een statie in de Nieuwstraat. In 1885 werd hier een kerkje gebouwd, dat in 1896 nog door Pierre Cuypers werd uitgebreid. Begin twintigste eeuw werd dit kerkje te klein en werden er plannen gemaakt voor nieuwbouw. Bouw huidige kerk De ruimte voor nieuwbouw werd geboden door de familie Thöne. Zij hadden een woning aan de Meent en bezaten een stuk grond tussen de Meent en de huizen aan de Noordwal. Voor het ontwerp werden Dom Bellot en zijn compagnon H.C. van de Leur aangetrokken. Het huis van de familie Thöne zou later als pastorie gaan functioneren. De huizen aan de andere kant van de kerk zijn later gesloopt, waardoor er een pleintje voor de hoofdingang ontstond. Architectuur Dom Paul Bellot ontwierp een kerk naar de mode van katholieke kerkenbouw van die tijd. Aan de buitenkant was het ontwerp sober expressionistisch. Het interieur is echter uitbundiger en kleurrijker met invloeden van de art deco. Kenmerkend zijn het gebruik van baksteen en siermetselwerk. Voor de felgekleurde bakstenen werden hier niet geglazuurde bakstenen gebruikt, maar gekleurd glas uit de Glasfabriek Leerdam. Typerend zijn de paraboolbogen, die in het hele ontwerp terugkomen. Bronnen Officiële website van de Hervormde Kerk[dode link] - Over de kerkelijke geschiedenis van Leerdam. Geschiedenis van de Mariakerk - Particuliere website. Geraadpleegd dd. 16 juni 2014. Officiële website van de parochie. Nederlands Architectuurinstituut - Over de oude kerk aan de Nieuwstraat.
Blauwburgwal 22

Blauwburgwal 22 is een grachtenpand met een voorgevel aan de Blauwburgwal en de zijgevel aan de Herengracht in Amsterdam-Centrum. Gebouw Op deze plaats staat al eeuwenlang bebouwing. De Blauwburgwal bestond al eind 16e eeuw. Desondanks moest er in 1667 een nieuw gebouw komen; initiatiefnemer was bakker Hendrik Outhuijsen; het zou lange tijd een bakkerij huisvesten (zie onder). Caspar Philips legde de gevel aan de Herengracht in 1768 vast. Rond 1910 kwam kunstenaar Herman Misset langs om de kruising tussen de Blauwburgwal en Herengracht vast te leggen. Het wintertafereel liet een goed onderhouden gebouw zien. Het gebouw werd in 1940 tot gemeentelijk monument verklaard waarbij gerefereerd werd aan de bakkerij van Prior (Prior’s Papbeschuit), die er gevestigd was. Die bakkerij had rond 1928 de zijgevel voorzien van een muurreclame, hetgeen discussie uitlokte tot in de gemeenteraad. Die reclame was overigens in 1936 niet meer te zien; de bakkerij hield het bij een markies met tekst. Van een goede staat was geen sprake meer toen het gebouw in mei 1940 via een foto werd vastgelegd. Die foto werd binnen een kort tijdsbestek na het bombardement op Amsterdam van 10 mei 1940 geschoten en laat een zwaar gehavend gebouw zien (al het glas ligt eruit en er zijn gaten in de gevel). Tijdens dit bombardement waren slachtoffers te betreuren en gebouwen in de omgeving raakten (zwaar) beschadigd. De gebouwen aan de overzijde van de Blauwburgwal waren zodanig beschadigd dat herstel niet mogelijk was; er kwam nieuwbouw op Blauwburgwal 19-25. Blauwburgwal 22 werd na enige tijd gestut te zijn vermoedelijk al tijdens de oorlog gerenoveerd/gerestaureerd waarbij het wel de zijingang aan de Herengracht verloor. Het gebouw heeft de typische vorm van een grachtenpand. Met souterrain, beletage en bovenverdiepingen onder de dakconstructie. Opvallend daarbij is de beletage in het hout met daarboven de etages in baksteen. De lijst die de grens vormt is rondom de hoek geplaatst. De bouw daarboven is overkraagd gezet, aan de kant van de Herengracht gedragen door consoles/balkkoppen. Boven de deur is een snijraam te zien. Het gebouw heeft aan beide straatkanten pothuizen, vermoedelijk terug te voeren op de periode met twee ingangen. De bijzonderheid van dit gebouw bevindt zich bovenin. Het gebouw kent namelijk een verhoogde klokgevel aan de zijde van de Blauwburgwal. Niet alleen bevindt de daklijst zich aan die zijde hoger dan die aan de Herengracht; ook het specifieke geveldeel is op een verhoging met klauwstukken gezet. Eigenaar sinds 1976 Vereniging Hendrick de Keyser voert het terug op een probleempje bij de bouw. In die klokgevel bevinden zich een luik naar een opslagruimte; een hijsbalk om de goederen erin of eruit te krijgen. Tussen deze twee onderdelen is een festoen geplaatst. Op de sierflanken van de klokgevel staan vazen. Het gebouw werd op 2 april 1970 opgenomen in het monumentenregister; die datum is de datum van elektronische invoer. Afbeeldingen
Sint-Petrus-en-Pauluskerk (Amsterdam)

De Sint-Petrus-en-Pauluskerk is een Nederlands oudkatholiek kerkgebouw aan de Ruysdaelstraat in de wijk Duivelseiland in Amsterdam. De kerk, pastorie en leringkamer vormen een geheel en werden ontworpen door Johan W.F. Hartkamp jr., een leerling van Hendrik Petrus Berlage. Het kerkcomplex werd in 1914 opgeleverd als voorzetting van schuilkerk 'De Ooievaar' aan de Barndesteeg. Een bijzonder object in deze kerk is het veel oudere Dordts Draaitabernakel uit 1789, dat via een gift aan De Ooievaar in de Amsterdamse parochie terecht kwam. Eén van de makers was Jacob van Strij. Externe link Oud-Katholieke Parochie van de H.H. Petrus en Paulus & H.H. Johannes en Willibrordus literatuurverwijzing E. van Dooremalen. Dordts Tabernakel in Amsterdam. In: Tijdschrift van de historische Vereniging Oud-Dordrecht, jrg 41 (2023), nr. 3, p. 231-234.
Muziektent (Vondelpark)

De Muziektent Vondelpark is een gebouwtje in Amsterdam-Zuid. Het gebouwtje werd op 1 november 1996 opgenomen in het monumentenregister als apart benoemd onderdeel in het rijksmonument Vondelpark. Het is ontworpen door Jan David Zocher en Louis Paul Zocher en werd rond 1873 gebouwd op een rond eiland in een van de vijvers van genoemd park, dat toen nog de naam droeg van Rij- en Wandelpark Amsterdam. Verbinding met de vaste wal wordt verzorgd door brug 451, die eerst van hout was, maar begin 20e eeuw vervangen werd door een ijzeren. Het gebouw kent een tienhoekige plattegrond en heeft een skelet van gietijzer dat rust op een bakstenen ondergrond. Voordat men de “tent” kan betreden moet men eerst een negen treden tellende trap op van natuursteen. Vanaf het basement steken tien kolommen op, die bewerkt zijn en voorzien van canellures. Deze kommen dragen het stervormige dak. Het geheel is afgewerkt met een uivormige bekroning op het dak en daaronder ajourwerk. Het werd tot rijksmonument verklaard vanwege onder meer het gebruik (typologie) en als oorspronkelijk onderdeel van het park.