NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Prinsengracht 808

Prinsengracht 808 is een gecombineerd kantoor-, woon- en winkelgebouw op de hoek van de Amsterdamse Prinsengracht en de Utrechtsestraat. Het werd gebouwd in opdracht van de Onderlinge Levensverzekeringsmaatschappij "'s-Gravenhage" (het tegelplateau boven de ingang verwijst ernaar) naar ontwerp van A.D.N. en J.G. van Gendt. Een torentje is als hoekaccent zichtbaar. In 1939 zijn verschillende venstertraceringen aan de Prinsengrachtzijde veranderd. Het is een van de rijksmonumenten uit de periode 1850-1940 die in 2001 op de monumentenlijst werd geplaatst.
Kippenbrug (Leiden)

De Kippenbrug is een vaste brug uit 2011 in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt beide delen van de Vrouwensteeg tussen Breestraat en Haarlemmerstraat en overbrugt de Nieuwe Rijn. Typering De Kippenbrug is een stalen liggerbrug met jukken en een gewapend betondek. De brug heeft twee tussensteunpunten. Geschiedenis De verbinding tussen de beide Rijnoevers was gedurende lang tijd beperkt tot de Oude of Vischbrug. Met de aanleg in 1324 van wat nu de Kippenbrug heet, kwam daar een tweede brug bij, die in eerste instantie alleen gebruikt mocht worden door het lokale landbouwverkeer. Gewone reizigers moesten (tegen betaling) gebruik blijven maken van de Grote Brug. De latere Onze Lieve Vrouwekerk werd naamgever voor diverse nabijgelegen straten en stegen, en ook van deze Vrouwen(steeg)brug. Die naam wijzigde pas halverwege de 19e eeuw in Kippenbrug. Dat is toevallig ook een oude benaming voor een voetgangersbrug, maar in dit geval is de naam afkomstig van het pluimvee (maar ook honden en vinken) dat hier op marktdagen werd verhandeld op de aangrenzende Boommarkt. De brug werd diverse malen vernieuwd of vervangen, eenmaal door een dubbele ophaalbrug omstreeks 1793 tot ca. 1835. In 1905 werd de brug vernieuwd, in 1909 en 1937 volgde een verbreding. In 1978 werd een betonnen dek aangebracht. In 2010 - 2011 is de brug geheel vervangen naar het beeld van de brug uit 1905, maar van beton met metselwerk bekleding en natuursteen boven de waterlijn.
Église wallonne de Leyde

L'église wallonne de Leyde est une église située dans la Breestraat , dans la ville de Leyde, aux Pays-Bas. Cette église est connue pour avoir accueilli une importante communauté de réfugiés religieux : d’abord des Wallons au XVIe siècle, puis des puritains d’Angleterre et des Huguenots du XVIIe siècle. Histoire et description L'église wallonne est installée dans la chapelle de l'ancien hospice Sainte-Catherine, une institution dont l'histoire remonte à 1275. En 1635, la chapelle a été agrandie d'une nef latérale. Cette nef latérale a ensuite été séparée et est devenue une sacristie. Après la Réforme, en 1638, il fut mis à la disposition par la ville aux communautés anglaise et wallonne, des protestants qui avaient fui vers les Pays-Bas. Entre 1737 et 1739, la façade de la chapelle a été rénovée et couronnée d'un clocheton de style baroque. 1831, l’église commémore les 300 ans de la fondation de la communauté wallonne de Leyde. A à ce jour, les services sont encore toujours célébrés en français. Galerie Notes et références Voir aussi Bibliographie Consistoire de l'Église Wallonne de Leyde, lettre circulaire relative à deux ratures découvertes dans les originaux du Synode de La Haye, 1730 Collection de règlements de l'Église Wallonne de Leyde, 1931. Aricles connexes Église wallonne Refuge_(protestantisme) Famille Delano Philippe de Lannoy Liens externes Eglise wallonne de Leyde site officiel en français. Portail de l’architecture chrétienne Portail des Pays-Bas
Waalse kerk (Leiden)

De Waalse kerk te Leiden (Frans: Église wallonne de Leyde) is een kerkgebouw in de Breestraat in de Nederlandse stad Leiden. De Waalse kerk is gevestigd in de kapel van het voormalige Sint-Catharinagasthuis, een instelling waarvan de historie teruggaat tot 1275. In 1635 werd de kapel vergroot met een zijbeuk. Deze zijbeuk werd later weer afgescheiden en werd kosterij. In 1638 ging de kapel dienstdoen als hulpkerk van de snel groeiende Waalse gemeente (een groep hugenoten uit Frankrijk en Wallonië die om religieuze redenen naar Nederland gevlucht waren en sinds de jaren 1570 diensten in Leiden hielden), naast de Vrouwekerk die sinds 1584 als Waalse hoofdkerk dienstdeed. Tussen 1737 en 1739 werd de voorgevel van de kapel vernieuwd en bekroond met een dakruiter in barokstijl. In de 18e eeuw kromp de Waalse gemeente zodanig dat de kapel niet langer gebruikt werd, maar na de afbraak van de Vrouwekerk begin 19e eeuw werd de kapel weer als Waalse kerk in gebruik genomen. Zij is nog steeds als zodanig in dienst. In 1818 kreeg de Waalse gemeente de kapel in eigendom. De diensten worden nog steeds in het Frans gehouden. Van tijd tot tijd worden er ook andere activiteiten aangeboden in de Waalse kerk, zoals concerten. De zang wordt begeleid door het Steevens/Van Assendelft-orgel, in 1819 verplaatst vanuit de Vrouwekerk. Het werd in 1746-1748 gebouwd door Gerard Steevens, maar nadat diens werk was afgekeurd heeft orgelbouwer Pieter Assendelft het instrument in 1748-1751 aangepast. De laatste restauratie vond plaats in 2014 door Flentrop Orgelbouw. Het heeft twee manualen, 20 registers en een aangehangen pedaal. Op 21 februari 1999 werd een schilderij uit de kerk gestolen. Het ging om een portret van Catharina Geschier, dat in 1694 door een anonieme kunstenaar geschilderd werd. Het bijbehorende portret van haar echtgenoot, de koopman Jean Michel (oprichter van het Jean Michelhof in Leiden), werd ongemoeid gelaten. Sinds de jaren negentig is Erik van Bruggen koster en organist in de Waalse kerk. Sinds 2022 is dr. Richard Bennahmias de vaste predikant van de Waalse Hervormde gemeente. Galerij Predikanten Zie ook Familie Delano Externe links Website van de Église wallonne de Leyde / Waalse kerk te Leiden Via het Youtubekanaal van de Église wallonne de Leyde / Waalse kerk te Leiden zendt de Waalse Hervormde gemeente te Leiden sinds 2021 haar wekelijkse diensten uit.
Watertoren (Utrecht Amsterdamsestraatweg 380)

De watertoren aan de Amsterdamsestraatweg 380 in Utrecht is gebouwd omstreeks 1917. De watertoren heeft een waterreservoir van 1000 m³ en is 43,50 meter hoog. Het bouwwerk is in opdracht van de Utrechtse Waterleiding Maatschappij ontworpen door architect W.K. de Wijs in de stijl van de Amsterdamse School en gebouwd door J.C. Rijk. De nieuwbouw vond destijds plaats bij de grens van de gemeente Utrecht met de toenmalige gemeente Zuilen. De toren is beeldbepalend in deze 5 kilometer lange straat. De toren is in de jaren tachtig enige tijd gekraakt geweest. In 1989 werd de watertoren verkocht en vervolgens ingericht als kantoorruimte. In 2001 werd de toren aangewezen als rijksmonument. In de jaren erna kwam het dak van de watertoren ernstig in verval. In 2013 werd de watertoren wederom gekraakt en drie maanden later ontruimd. Kort daarop werd een nieuw dak op de watertoren gebouwd, waarna er ruim zes maanden geen verdere activiteiten meer plaatsvonden. De in 2013 uitgezette groep krakers bezetten de toren daarop in 2014 en 2017 opnieuw. Tussen 2020 en 2022 werd de watertoren naar ontwerp van Zecc Architecten getransformeerd tot appartementen met horeca op de begane grond. Fotogalerij Zie ook Watertoren (Utrecht Lauwerhof) gebouwd in 1896 Watertoren (Utrecht Riouwstraat) gebouwd in 1897 Watertoren (Utrecht Heuveloord) gebouwd in 1905 Watertoren (Utrecht Neckardreef) gebouwd in 1935 Waterpompen in Utrecht (stad) Lijst van rijksmonumenten in Utrecht (stad) Bronnen Ronald Stenvert, Chris Kolman, Ben Olde Meierink, Margreet Tholens, Ben Kooij en Ronald Rommes, Monumenten in Nederland. Utrecht. Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist / Waanders Uitgevers, Zwolle, 1996, blz. 280. Informatie over rijksmonumentnummer 514465 Transformatie van Watertoren door Zecc Architecten. Noten
Villa Johanna (Nieuwegein)

Villa Johanna is een rijksmonumentaal woonhuis in de Nederlandse gemeente Nieuwegein. De villa is omstreeks 1930 gebouwd in Jutphaas naar ontwerp van de architect Willem Maas. Volgens de opdracht- en naamgeefster, Johanna van Bentum, was ook Gerrit Rietveld betrokken bij het ontwerp. Het huis bevat onder meer vensters met glas in lood waarvan het ontwerp aan Piet Mondriaan wordt toegeschreven. Zowel de betrokkenheid van Gerrit Rietveld als van Piet Mondriaan is wel onderzocht maar nooit volledig vast komen te staan. Duidelijk is wel dat de glas in lood vensters de kenmerken hebben van De Stijl. Medio jaren tachtig van de 20e eeuw is Villa Johanna grondig gerestaureerd waarbij het funderingsplan gewijzigd is en het huis gedeeltelijk onderheid is. Begin 21e eeuw heeft verdere renovatie plaatsgevonden om het als woonhuis beter aan hedendaagse eisen van modern comfort te laten voldoen. In 2002 is de villa erkend als rijksmonument o.a. vanwege de architectuurhistorische waarde maar ook vanwege het karakteristieke gebruik van witgepleisterde gevels en stalen kozijnen.
Theekoepel in het Sterrebos

De theekoepel in het Sterrebos is een vroeg-19e-eeuwse theekoepel in de Nederlandse stad Groningen. Geschiedenis Het Groninger Sterrebos werd aangelegd in 1765. De theekoepel werd in 1818 gebouwd in opdracht van Sebastiaan Mattheus Sigismund de Ranitz (1757-1829). De Ranitz was hoofdontvanger van de indirecte belastingen in Groningen en Drenthe. De theekoepel werd in het verlengde van de middelste laan van het sterrenbos geplaatst aan de westzijde van de Hereweg, naast de Zuiderbegraafplaats. Het is een achtzijdige koepel met rieten dak en overstek. Vanaf 1939 werd de koepel door kunstenaar Siep van den Berg gehuurd, die er zijn atelier had. In de jaren zestig werd de zuidelijke ringweg aangelegd, die een deel van het bos doorsneed. De theekoepel werd in 1964 verplaatst naar de oostkant van de Hereweg. Het gebouw is nog in gebruik als atelier. De koepel is een erkend rijksmonument. Galerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Groningen
Berlagebrug (Hoge Veluwe)

De Berlagebrug is een monumentale brug in de tuinen van het Jachthuis Sint-Hubertus in het Nederlandse Nationaal Park De Hoge Veluwe, ontworpen door de architect H.P. Berlage. De brug is een rijksmonument. Historie De brug werd in 1919/1920 gebouwd als onderdeel van het jachthuis Sint-Hubertus. De brug maakt deel uit van de door Berlage in Engelse landschapsstijl ontworpen tuinen rondom het voormalige buitenhuis van de familie Kröller-Müller. De route vanaf de geplande, maar nooit gerealiseerde, hoofdentree bij Oud-Reemst naar het Jachthuis voerde over deze brug. Nog steeds maakt de brug onderdeel uit van de hoofdroute naar het Jachthuis. Op de brug heeft men een uitzicht over het jachthuis, de tuinen en de vijvers. Architectuur De bug is vrij eenvoudig van opzet en in dezelfde sobere baksteen opgetrokken als het tegelijkertijd gebouwde jachthuis. De brug overspant met een segmentboog het water. Hierover ligt het brugdek dat aan weerszijden balustraden heeft die ter hoogte van de aanzet van de overspanning wat hoger zijn opgetrokken. Aan beide uiteinden bevinden zich haaks op de brug geplaatste keermuren. In 2012 is de brug, als onderdeel van de restauratie van het jachthuis, in zijn geheel opgeknapt. Hierbij is ook de asfaltlaag van het wegdek vervangen door een klinkerbestrating.
Arkervaart (bedrijventerrein)

Arkervaart is een bedrijventerrein in de stad Nijkerk in de Nederlandse provincie Gelderland. Dit was het eerste bedrijventerrein in Nijkerk. Het bedrijventerrein is vernoemd naar het kanaal Arkervaart, dat het terrein in een westelijk en een oostelijk deel scheidt. De zwaaihaven, een haven en keerplaats, bevindt zich ook in dit gebied. In het westelijke gedeelte van het bedrijventerrein bevinden zich straten die vernoemd zijn naar uitvinders, bijvoorbeeld de Marconistraat, de Galvanistraat, de Edisonstraat en de Wattstraat. In het oostelijke gedeelte bevinden zich vooral straten met beroepen. Het noordoostelijke gedeelte is het enige gedeelte van de bebouwde kom van Nijkerk dat grenst aan een andere gemeente, Putten. Het bedrijventerrein grenst aan de andere wijken Watergoor, Bruins Slotlaan en Schulpkamp. Het is gebouwd aan de A28. Direct vanaf afrit 9 (Nijkerk) begint de bebouwing. Door de wijk heen loopt een deel van de N301 (de weg van Flevoland naar Barneveld). Een klein gedeelte in het noordoosten van het terrein lag in de gemeente Putten. Het stukje van 5 hectare groot heet de Smidspol en is bij een grenscorrectie die per 1 januari 2013 inging naar de gemeente Nijkerk gegaan. Op het terrein van de Smidspol is nu een McDonald's gevestigd. De Smidspol is vernoemd naar een boerderij die vroeger op die plek lag.
Broersepark

Het C.P. Broersepark is een park in het westen van de Noord-Hollandse plaats Amstelveen in de wijk Elsrijk. Het park is in 1926 ontworpen door tuinarchitect Dirk F. Tersteeg en in de jaren daarna aangelegd met de naam "Wandelpark", gelijktijdig met de wijk Elsrijk, en grenst in het westen aan de Amsterdamseweg, in het oosten aan de Thorbeckelaan, in het noorden aan de Molenweg en in het zuiden aan de Parklaan. In het park is in 1933 een herdenkingsmonument ter ere van de in 1932 plotseling overleden oud-burgemeester Arie Colijn (van destijds gemeente Nieuwer-Amstel) opgericht. In het park zijn naast het groen en de waterpartijen ook een aantal kinderbadjes aanwezig. Verder vinden er regelmatig allerlei activiteiten plaats en kan men er bijvoorbeeld jeu de boules spelen. In 1967 werd het wandelpark door de gemeente vernoemd naar Chris P. Broerse, die vanaf 1926 voor het groen werkzaam was geweest, als C.P. Broersepark. Bij de ingang aan de Amsterdamseweg staat sinds 1950 een oorlogsmonument van Theo Bennes, waar jaarlijks op 4 mei een herdenking plaatsvindt. Sinds 1994 staat bij de Molenweg het Indië-monument van Ella van de Ven. In 2008 begonnen werkzaamheden voor de renovatie van het park in de stijl van het ontwerp uit 1926. Een (tot dan nog naamloze) brug in het park is op 11 juli 2012 vernoemd naar Majoor Bosshardt.
Centre Nacional d'Esports Papendal

El Centre Nacional d'Esports Papendal és un centre nacional esportiu dels Països Baixos, situat a la regió del Veluwe, a 8 km d'Arnhem. Centre d'Esports Nacional El primer esdeveniment que es va realitzar al centre Papendal foren els Jocs Paralímpics de 1980, entre el 21 de juny i el 5 de juliol. Tot i així, el centre no va desenvolupar-se plenament fins a partir del 1993, moment en què va aparèixer el Comitè Olímpic Neerlandès (CON) i la Federació Esportiva Neerlandesa (FSN). El CON i la FSN estan formats per 90 organitzacions esportives afiliades, que representen uns 2.700 esportistes. Papendal també és l'indret on s'entrena l'equip de futbol SBV Vitesse, així com tot el seu sistema formatiu. A més, a les instal·lacions hi ha una sala de conferències i un hotel. Per preparar-se per als Jocs Olímpics de Londresede 2011s va construir a les instal·lacions una rèplica del circuit de BMX racing London Velopark. Aquesta pista va ser l'indret escollit per disputar una prova dels UCI BMX World Championships els dies 27 i 28 de maig de 2011. Des del gener de 2013 el Centre d'Esports Papendal es va separar oficialment del CON i la FSN, apareixent com a organització independent. Aquesta separació va aportar molts beneficis comercials al centre. Actualment hi ha instal·lacions per diversos esports, com ara l'atletisme o el ciclisme, entre d'altres. Jocs de Papendal Els Jocs de Papendal eren un torneig d'atletisme que es disputava anualment. Juntament amb els Jocs de Fanny Blankers-Koen i l'NK Athletics Papendal, aquests events combinats eren l'esdeveniment atlètic més important dels Països Baixos. Se celebrava a principis d'estiu, essent tradicionalment una de les darreres oportunitats pels atletes neerlandesos de classificar-se per als principals tornejos internacionals. Els Jocs de Papendal es van disputar per darrera vegada el 2008, principalment per la incapacitat de trobar un patrocinador. Referències Enllaços externs National `Pàgina web del centre NOC*NSF official website Papendal Conference Centre and Hotel
Papendal

Papendal ist ein niederländisches Sportförderungszentrum auf dem Gebiet der Stadt Arnheim. Es ist Sitz des Niederländischen Sportbunds, der unter der Bezeichnung NOC*NSF zugleich Nationales Olympisches Komitee ist. Lage und Ausstattung Das Gelände erstreckt sich auf 160 Hektar Fläche und liegt in den Wäldern am westlichen Rand des Stadtgebiets nahe dem Ort Oosterbeek. Der Komplex beinhaltet Sportanlagen, ein Hotel, ein auf den Bedarf von Sportlern eingerichtetes Restaurant und diverse Zusatzeinrichtungen. Die Sportanlagen umfassen unter anderem ein Leichtathletikstadion, Tennisplätze, Fußballfelder, Anlagen zum Bogenschießen und Dressurreiten, eine BMX-Bahn, ein Golfplatz und mehrere Sporthallen. Außerdem befindet sich hier das Trainingsgelände des Fußballclubs Vitesse Arnheim. Geschichte Bereits bei der Gründung des Niederländischen Sportbunds 1959 kamen Pläne zur Einrichtung eines nationalen Sportförderzentrums zur Sprache. 1963 kaufte der Sportbund das Gelände in der Nähe von Arnheim, 1971 wurde das Zentrum durch Prinzessin Beatrix eingeweiht. Als Arnheim die Ausrichtung der Sommer-Paralympics 1980 übernahm, fand ein Teil der Wettbewerbe in Papendal statt. 1998 verlegte Vitesse Arnheim sein Trainingsgelände hierher, das 2013 nochmals vergrößert wurde. Mitte der 2000er-Jahre wurde in Papendal eine Handball-Akademie eingerichtet, die seither wesentlich zum Erfolg der niederländischen Nationalmannschaften beitrug. Seit der Anlage der BMX-Bahn 2011 fand nahezu jedes Jahr ein Lauf des UCI-BMX-Racing-Weltcups in Papendal statt. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Centro Desportivo Nacional Papendal

O Centro Desportivo Nacional Papendal é um centro nacional de desenvolvimento desportivo na Holanda, localizado nos bosques de Veluwe, a oito quilómetros de Arnhem. As instalações são usadas diariamente por 300 atletas de elite. Centro Nacional Desportivo O uso de Papendal para treino de atletas de elite remonta ao início da década de 1970, mas o primeiro evento lá realizado foram os Jogos Paralímpicos de Verão de 1980, entre 21 de Junho e 5 de Julho desse ano. Contudo, o local só foi formalmente adoptado e desenvolvido a partir de 1993, depois da fusão do Comité Olímpico Nacional Holandês e da Federação Desportiva Holandesa. O Comité Olímpico Nacional Holandês tem 90 organizações desportivas afiliadas, que representam perto de 2700 clubes individuais. Papendal é também onde treina o clube de futebol SBV Vitesse e as camadas jovens do mesmo emblema. As infraestruturas de apoio incluem um centro de conferências e um hotel. Na preparação para as Olimpíadas de 2012, e um ano antes, a infraestrutura construiu uma réplica da pista de BMX proposta para o Velódromo de Londres. Em Dezembro de 2012 foi aberto o pavilhão de Arnhem, dotando Papendal de um pavilhão multidesportivo moderno, e entre os melhores da Europa. O Centro permite a prática de mais de uma dezena de desportos, desde o andebol, atletismo ou tiro com arco a desportos de Inverno, nomeadamente snowboard e esqui. Ver também Holanda nos Jogs Olímpicos==Referências== Ligações externas Site do Centro Desportivo Nacional Papendal Site oficial do NOC*NSF Hotel e Centro de Conferências Papendal
Sint-Laurentiuskerk (Alkmaar)

De St. Laurentiuskerk in de Nederlandse stad Alkmaar is een rooms-katholieke kerk. Geschiedenis De kerk werd van 1859 tot 1861 in neogotische stijl gebouwd en is kenmerkend voor de vroege periode van Pierre Cuypers, waarin de architect veelvuldig inspiratie putte uit de klassieke Franse gotiek. Bijzonder zijn de luchtbogen aan de buitenzijde van het koor ter ondersteuning van de gemetselde gewelven in dat deel van de kerk. Daarnaast zijn alleen de zijbeuken in steen overwelfd; schip en transept hebben houten gewelven. Het oorspronkelijke ontwerp voor de kerk voorzag in een hoge westtoren. Hiervan is alleen de onderbouw voltooid. De precieze reden waarom de toren niet is voltooid is niet bekend. Als reden worden wel de bezwaren van protestantse zijde genoemd dat een toren de katholieke kerk hoger zou maken dan de torenloze hervormde Grote Kerk. Een andere mogelijkheid, en waarschijnlijk de juiste, is dat de bouw van de toren vanwege de hoge kosten is gestaakt; de bouw van de kerk werd mede betaald door de overheid en stond onder toezicht van Waterstaat (zie Waterstaatkerk) dat vaak geen toestemming gaf voor dure en, in hun ogen, overbodige onderdelen. De Sint-Laurentiuskerk was Cuypers' eerste opdracht in het westen van het land en betekende zijn landelijke doorbraak. Acolietencollege Everardus Witte Everardus Witte (1868-1950, bekend als Heilig Bruurke) voor wie in juni 2023 een proces tot eerbiedwaardig- en zaligverklaring werd geopend, was in zijn jeugd misdienaar en acoliet in de Laurentiuskerk. Ter nagedachtenis werd in 1959 het Acolietencollege Everardus Witte opgericht. Dit college vierde in december 2019 het zestigjarig jubileum. Galerij Zie ook Bloedmirakel Lijst van kerken in Alkmaar Lijst van Waterstaatskerken Externe link Sint-Laurentiuskerk
De Windhond (Soest)

De Windhond is een (herbouwde) korenmolen in Soest. De molen staat aan de Molenweg 30 in de driehoek Molenweg – Veldweg – Kolonieweg in Soest, op nog geen kilometer afstand van de plaats waar zijn voorganger tot 1930 stond. Geschiedenis De eerste vermelding van een molen in Soest stamt al uit het begin van de 15e eeuw. Een stuk land naast de plek waar later de Windhond werd gebouwd werd al het "molenstuk" genoemd. In 1474 werd door bisschop David van Bourgondië toestemming verleend om een molen te bouwen op de Eng, de aanvrager was Claes Albertszoon Wolff de Beer. Er werd een houten standaardmolen gebouwd. In 1632 werd deze molen verkocht aan molenaarsknecht Gerrit Alberts Varecamp. Een nazaat van deze Gerrit, Gerrit Volkertsz Varekamp, liet in 1737 deze molen vervangen door een stenen stellingkorenmolen, genaamd de Windhond. Deze molen raakte aan het begin van de 20ste eeuw buiten gebruik, toen molenaar J.B. Mulders zijn maalbedrijf stopte. In 1930 is uiteindelijk molen De Windhond afgebroken. In 1933 volgde ook de andere Soester Korenmolen: "De Vlijt". Deze molen was in 1852 herbouwd, na eerst dienstgedaan te hebben als Ondermolen A in Schermerhorn. Herbouw De herbouw van De Windhond is begonnen in april 2006. De kap is op 12 februari 2008 geplaatst, en de molen was voor het eerst open op de Nationale Molendag op 10 mei 2008. De molen is inmiddels volledig in bedrijf. Het is een ronde, stenen, stellingmolen met een achtkante, betonnen voet. De romp van de molen is gebouwd in kruisverband van extra hard gebakken ijsselsteentjes. De kap van de molen is gedekt met dakleer. De voeghouten zijn van bilinga. Het kruiwerk bestaat uit houten rollenwagens met ijzeren rollen. Het wiekenkruis is Oud-Hollands opgehekt. De buitenroe is 21,90 m lang en de binnenroe 21,80 m. De 6,24 m lange, gietijzeren bovenas is in 2007 gegoten door de Soester Gieterij. De molen heeft 1 koppel maalstenen met een balanceerrijn. De scharnierende Vlaamse vang is uitgevoerd met een hangereel en een kneppel. De vangbalk scharniert in de ezel in een schuif. De vang wordt bediend met een wipstok. In oktober 2019 is vanwege problemen met doorslaand vocht op de ZW-zijde van de romp een witte vochtwerende laag aangebracht. Hierdoor komt het uiterlijk van de Windhond meer overeen met de voorganger, die witgepleisterd was. Eigenaar Stichting De Windhond in Soest Fotogalerij
Nieuwe Kerk (Haarlem)

The Nieuwe Kerk is a historical Protestant Reformed church dating from the 17th century on the Nieuwe Kerksplein in Haarlem, Netherlands. History The tower was built in 1613 by Lieven de Key against the older St. Anna church that itself was replaced by a design by Jacob van Campen in 1645-1649. The organ was originally built by J. van Covelen in the 16th century for the St. Bavochurch and was moved to the Nieuwe Kerk in 1791 by H. Hess. The mechanical clock in the tower is from 1795. In the church tower there is a bell from 1749 with a diameter of 98 centimeters by Cyprianus Crans. References External links Media related to Nieuwe Kerk, Haarlem at Wikimedia Commons