NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Johannes de Doperkerk (Breukelen)

De Sint-Johannes de Doperkerk is een rooms-katholieke kerk aan de Straatweg 146 en met de achterzijde aan de Herenstraat in Breukelen in de Nederlandse provincie Utrecht. De Heilige Johannes de Doperparochie werd in 1795 gesticht. In 1883 werd gestart met de voorbereidende werkzaamheden voor de bouw van een nieuwe kerk. De eerste steen werd op 14 mei 1884 gelegd door de bouwpastoor W.G. van Vuuren. In 1885 was de kerk klaar en werd op 18 december plechtig ingewijd door aartsbisschop P.M. Snickers. De architect van de kerk was Evert Margry, die daarbij werd bijgestaan door zijn jongere broer Albert en Jozef Snickers, een familielid van de aartsbisschop was. Margry ontwierp een driebeukige pseudobasilieke kruiskerk in neogotische stijl. Het schip telt zes traveeën tot aan het transept en daarachter een travee voor het koor. Het priesterkoor is op het oosten georiënteerd. Boven de westelijke entree staat de toren. De plafonds van het schip en het transept zijn voorzien van beschilderde houten gewelven. De zijbeuken zijn voorzien van gemetselde kruisribgewelven. Het hoofdaltaar werd in 1894-1895 gebouwd door de firma Mengelberg uit Utrecht. Daar werden ook de beelden van Antonius van Padua, het Heilig Hart van Maria, het Heilig Hart van Jezus en de kaarsendragende engelen gemaakt. De gebrandschilderde ramen werden gemaakt door Heinrich Geuer, Otto en Willem Mengelberg, Cornelius van Straaten en de N.V. Kunstwerkplaats Cuypers en Co. uit Roermond. De Johannes de Doperkerk is een rijksmonument. De kerk wordt tot op heden gebruik door de Parochie St. Jan de Doper. Referentie ReliWiki: Breukelen, Straatweg 146 - Johannes de Doperkerk, beschrijving Monumentendienst en foto's Externe link Officiële website Gezicht op Breukelen, met de toren van de R.K. St. Johannes de Doperkerk (Straatweg 146 - Het Utrechts Archief
Nederlands Hervormde kerk ('s-Gravendeel)

De Nederlands Hervormde kerk is het kerkgebouw van de hervormde gemeente in 's-Gravendeel, Zuid-Holland. Sinds 2004 is deze gemeente onderdeel van de Protestantse Kerk in Nederland en voordien van de Nederlandse Hervormde Kerk. Geschiedenis Ds. Hendrik Hamer, wie van 1621 tot 1653 de predikant van 's-Gravendeel was, streed voor een stenen kerk, in plaats van de oude "getimmerte kerck". Die kerk werd in 1637 voltooid, maar er waren al snel te weinig zitplaatsen. De kerkvoogden probeerden door mensen uit Mookhoek en jeugd onder de 15 jaar geen plaats meer te bieden in de kerk. Dit tot afschuw van de kerkvoogdij, waarna er in maart 1839 in het noorden van de kerk wordt aangebouwd. Tussen 1850 en 1900 werden de westelijke en oostelijke ingangen dichtgemetseld en werd de ingang verplaatst naar het noorden. Dit gebeurde om tocht te voorkomen. In 1904 verwoestte een grote brand de oude kerk, waarna er in 1905 een nieuwe in de vorm van een Grieks kruis gebouwd werd. Rond 1950 en 1980 werd de kerk nog wat uitgebreid, maar de vorm van de kerk bleef een Grieks kruis.
Joodse begraafplaats (Medemblik)

De Joodse begraafplaats in Medemblik in de Nederlandse provincie Noord-Holland ligt op de hoek van de Oude Haven en de Bangert. Ze werd in 1765 aangekocht, nog voordat de Joden in 1808 een synagoge zouden krijgen aan de Gedempte Achterom. Op de begraafplaats, die in 1985 werd gerestaureerd, staan nog 33 grafstenen. Medemblik was een kleine, maar wel zelfstandige Joodse gemeente. Voor de Tweede Wereldoorlog waren er nog maar tien Joden woonachtig, waarvan het merendeel tijdens de Jodenvervolging in april 1942 de stad werd uitgedreven. In 1950 werd de Gemeente opgeheven en bij Enkhuizen gevoegd. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland.
Zuid-Nederland (NUTS)

Het landsdeel Zuid-Nederland (NL4) is een Nederlandse NUTS 1-regio. Behalve voor statistische doeleinden hebben deze regio's geen enkele betekenis. In de statistische context spreekt men van een landsdeel. De grootste stad van het Zuid-Nederlandse landsdeel is Eindhoven. Deze NUTS 1-regio is weer onderverdeeld in meerdere NUTS 2-regio's, die gelijk zijn aan verschillende provincies. De NUTS 2-regio's worden op hun beurt zijn onderverdeeld in NUTS 3-regio's (COROP-gebieden). Statistisch tot NL4 gerekend: Zuid-Nederland Noord-Brabant ('s-Hertogenbosch) West-Noord-Brabant Midden-Noord-Brabant Noordoost-Noord-Brabant Zuidoost-Noord-Brabant Limburg (Maastricht) Noord-Limburg Midden-Limburg Zuid-Limburg Geografisch zuidelijk, maar statistisch tot NL3 (West-Nederland) gerekend: Zeeland (Middelburg) Zeeuws-Vlaanderen Overig Zeeland Trivia 'Noord-Nederland' en 'Zuid-Nederland' worden in historische context ook wel gebruikt als synoniemen van resp. de Noordelijke Nederlanden en de Zuidelijke Nederlanden. In België wordt 'Zuid-Nederlands' soms ook gebruikt als synoniem van Vlaams, waarbij 'Noord-Nederlands' verwijst naar 'Noordelijk Nederlands'. Het adjectief Zuid-Nederlands kan dus verwijzen naar: Geografisch: afkomstig uit het zuiden van Nederland: Noord-Brabant en Limburg Historisch: uit de Zuidelijke Nederlanden, ontstaan na afscheiding van de Noordelijke Nederlanden in 1581 - het huidige België, Noord-Brabant en Nederlands-Limburg. Grootste gemeenten in Zuid-Nederland naar inwonertal Zuid-Nederland kent in totaal 87 gemeenten; 56 Brabantse en 31 Limburgse. De 21 grootste gemeenten van Zuid-Nederland zijn naar inwonertal: Grootste plaatsen in Zuid-Nederland naar inwonertal Grootste plaatsen De 21 grootste woonplaatsen naar het aantal inwoners zijn:
De Harmonie (Biervliet)

De Harmonie is een ronde stenen beltmolen in Biervliet in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd oorspronkelijk als stellingmolen gebouwd in 1842 en was ingericht als oliemolen. In 1882 werd de molen een meter verhoogd en ingericht als korenmolen. Drie jaar later werd de molen verder verbouwd en veranderd in een beltmolen. De molen is in 1985 en 1986 grondig gerestaureerd. Thans is de particuliere molen niet meer professioneel in bedrijf, maar de eigenaar/molenaar liet de molen zeer regelmatig draaien, totdat in de zomer van 2017 is vastgesteld dat de molen voorlopig niet draaivaardig is, omdat wiekenkruis en staart dringend onderhoud nodig hebben. Met de restauratie is begonnen in januari 2023 met subsidie van de provincie, bijdrages van sponsoren en een gemeentegarantie. De molen is ingericht met één koppel maalstenen en een mengketel. De roeden zijn circa 22,50 meter lang en zijn voorzien van het fokwieksysteem met remkleppen en zeilen.
Oude Algemene Begraafplaats (Hengelo)

De Oude Algemene Begraafplaats is een algemene begraafplaats aan de Bornsestraat 27 in Hengelo in de Nederlandse provincie Overijssel. Met uitzondering van het poortgebouw uit 1885 is de begraafplaats eigendom van de gemeente. De begraafplaats is ooit ontstaan rond de kapel van het Huis Hengelo en is tevens de oudste begraafplaats van Hengelo. De laatste persoon is in 1950 begraven op de begraafplaats die sinds begin jaren zeventig op de lijst van rijksmonumenten in Hengelo staat. Daarmee is het een van de twee beschermde monumentale begraafplaatsen van Hengelo. De oudste grafsteen stamt uit 1625. Ook de laatste bewoner en eigenaar van Huis Hengelo, Adolf August Frederik Maurits baron van Mulert, heer van Mallum (1799-1832), ligt er begraven. Afbeeldingen Externe link https://www.vgo-hengelo.nl/ https://www.oudebegraafplaatshengelo.nl/ Informatie over rijksmonumentnummer 21519
Nassauhaven

De Nassauhaven is een haven van Rotterdam gelegen in de deelgemeente Feijenoord. Ze is gegraven tussen 1890 en 1892 en bedoeld voor fabrieken die aan vaarwater gelegen moesten zijn, en een spooraansluiting nodig hadden. Deze haven had net als de Persoonshaven het volgende karakter: "[...]Het zijn eigenlijk niet bepaald havens, het zijn waterstraten, ontworpen in verband met het gewone wegennet, zoodat men bouwperceelen krijgt, aan de eene zijde aan het water gelegen en aan de andere zijde aan de gewone straat. Die waterstraten zijn per m² vrij wat goedkooper in aanleg en onderhoud, dan een gewone straat met zijne riolen, enz. Daarenboven werpen zij door havengeld rente af.[...]" In de tweede helft van de 20e eeuw vertrokken veel bedrijven en werd meer van wegtransport gebruikgemaakt. De Nassauhaven slibde tegen het eind van de 20e eeuw langzaam dicht. De Blue Band-fabriek (voorheen van den Bergh en Jurgens) staat er nog. Moederbedrijf Unilever besloot in 2005 om de aanvoer van grondstoffen voor de margarinefabriek niet meer per tankauto, maar per binnenvaarttanker te doen. Hiervoor is het havenbekken weer uitgediept tot zo'n 4,50m vaardiepte en kreeg het zijn oude functie terug.
Tolhuys Coornmolen

De Tolhuys Coornmolen is een ronde stenen korenmolen met een rietgedekte houten kap en staat in Lobith in de Nederlandse provincie Gelderland. De molen werd in 1888 gebouwd ter vervanging van een afgebrande houten beltmolen. Op 18 juli 1930 vloog de huidige molen in brand, volgens de Gorinchemsche Courant door het warmlopen van een as. De brandweer bleek niet in staat hem te redden. De molen werd zodanig hersteld dat aandrijving met motorkracht mogelijk was, de windaandrijving werd niet hersteld. Derhalve heeft de molen er jarenlang als kale romp bij gestaan. Na 1960 raakte de molen buiten gebruik. Om het monument in te behouden en herstellen werd in 1987 de Stichting Vrienden van de Lobithse Molen opgericht die heeft bereikt dat de molen in 1995 van een nieuwe kap, wiekenkruis en gangwerk werd voorzien. Vanwege nieuwbouw rond de molen werd een deel van de molenbelt afgegraven en vervangen door een stelling, omdat de belt anders tot in de tuin van de naastgelegen woning zou reiken. De roeden van de molen zijn in 2018 vervangen vanwege scheuren, waarschijnlijk ontstaan door de kleine askop. Ze zijn 26,40 meter lang en zijn voorzien van dubbelstraals fokwieken met zeilen en zeilrails. Tegelijkertijd is de bovenas vervangen omdat de askop van de oude te klein was voor de fokwieken. De as, model Straver, is in 2017 gegoten door de ijzergieterij Geraedts in Baarlo in Limburg. De fokspleet waar de roe begint is 9 cm en middenachter de roe 11 cm. De inrichting bestaat uit een koppel 17der kunststenen waarmee op vrijwillige basis veevoer wordt gemalen. De vang is een Vlaamse vang met haak, die bediend wordt met een vangtrommel. De molen wordt gekruid met een kruirad, maar kan ook met een elektrische motor gekruid worden. Het kruiwerk is een Engels kruiwerk. De lange spruit is van ijzer en ligt voor het bovenwiel. Een vrijwillig molenaar stelt de molen wekelijks in bedrijf. Externe link Ronald Stenvert e.a., Tolhuys Coornmolen in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 222 Foto's Trivia De Gorinchemsche Courant van 23 juli 1930 vermeldt dat de brandweer trachtte de brand te blussen met een oude kleine handspuit die met emmers water van over een afstand van 300 meter moest worden gevoed. Toen duidelijk was dat dit weinig effect had heeft men het blussen gestaakt. Een brandweerman ontdekte dat de spuit honderd jaar oud was, waarop de aanwezige brandweerlieden de spuit begonnen te versieren. Op het moment dat men daarmee klaar was, stortte (het binnenwerk van) de molen in.
De Vishal

De Vishal is a historical building dating from 1769 on the Grote Markt in Haarlem, the Netherlands. It is built up against the St. Bavochurch. As the name Vishal (fish-hall) literally indicates, it was constructed as a hall for selling fish to replace a much more extensive fish market that extended further into the town square and which dated from 1603, the same year as the Vleeshal (meat-hall) across the square. It was originally an open air market in the middle and the roof with skylight was installed in 1899. It functioned as a fish market until 1941. Today it serves as a gallery for temporary exhibitions of modern art. References Website
Vishal (Haarlem)

De Vishal is een expositieruimte van de gelijknamige kunstenaarsvereniging aan de Grote Markt in Haarlem, direct naast de Grote of Sint-Bavokerk. Het gebouw doet dienst als een gratis toegankelijke expositieruimte voor wisselende tentoonstellingen van beeldende kunstenaars uit Haarlem en daarbuiten. Geschiedenis De hal is in 1769 gebouwd als vismarkt ter vervanging van een eerdere vishal uit 1603, bestaande uit een langgerekte binnenplaats met aan drie zijden een overdekking. In 1898 werd de binnenplaats overdekt met een glazen dak. Tot aan de Tweede Wereldoorlog dienstgedaan voor de handel in vis. Na de oorlog is de ruimte gewijzigd in een tentoonstellingsruimte voor het Frans Halsmuseum. In 1969 werd de vishal een rijksmonument. Sinds 1993 wordt het gebruikt door kunstenaarsvereniging De Vishal. Zie ook Riviervismarkt, straat in Haarlem even verderop waar ook vis werd verkocht. Externe link Website van de Vishal
Ouddeelsmolen

The Ouddeelsmolen, also known as Lytse Geast or Swarte Prinsch (Black Prince), is a smock mill located in Tytsjerk, Friesland, Netherlands. Built in 1900, the mill has been converted to a holiday cottage. It has been restored to allow it to turn in the wind and is listed as a Rijksmonument. History A mill was built on this site in 1832. The Ouddeelsmolen was constructed in 1900 by millwrights Sipke Jelles and Jelle Sipkes Lenstra from Wolvega, Friesland. It was originally built to drain the Ouddeel polder. The mill remained operational until 1963, when it was equipped with Patent sails. Now converted to holiday accommodation, it was restored in 1994 by Aannemingsbedrijf Thijs Jellema of Burdaard, Friesland and new sails were added. It is listed as a Rijksmonument, No.35688. Description The Ouddeelsmolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a one-storey smock mill on a single storey base. Unlike other mills, it has no stage, with the sails reaching almost to ground level. The mill is winded using a tailpole and winch. Both the smock and cap are thatched and the sails are Common sails, with a span of 16.42 metres (53 ft 10 in). The sails are mounted on a cast iron windshaft, which was cast in 1898 by J M de Muinck Keizer in Martenshoek, Groningen. The windshaft supports the brake wheel, which has 44 cogs. The mill formerly drove an Archimedes' screw. Operators Pieter Willems de Boer (1900–24) Mhr. Tiemersma (1924– ) Mhr. Adema ( -1963) References for above:- References
Swarte Prinsch

De Swarte Prinsch, ook De Lytse Geast genoemd, is een poldermolen ten westen van de Friese buurtschap Kleinegeest bij Tietjerk, die in de Nederlandse gemeente Tietjerksteradeel ligt. De Swarte Prinsch werd in 1900 gebouwd voor de bemaling van de polder Ouddeel. Hij deed als zodanig dienst tot 1960. De molen, die particulier eigendom is, is inmiddels verbouwd tot woning, maar is nog wel draaivaardig. Zie ook Molens in Friesland
Sint-Petruskerk (Puttershoek)

De Sint-Petruskerk was een kerkgebouw van de Rooms-Katholieke Kerk in Puttershoek en maakte deel uit van de parochie De Heilige Familie. In januari 2024 werd dit kerkgebouw aan de eredienst onttrokken. Sindsdien is de Antonius van Paduakerk in Oud-Beijerland de centrale kerk voor de Hoeksche Waard. Geschiedenis Toen in 1912 de suikerfabriek in Puttershoek gebouwd werd, kwamen er veel rooms-katholieke Brabantse arbeiders werken in de fabriek. Een jaar later werd een klein gedeelte van de smederij omgebouwd tot een klein kerkje. Dit kerkje werd in 1966 vervangen door de huidige Sint-Petruskerk aan de Nassaulaan. Externe link Parochiewebsite.
Land Art Delft

Land Art Delft is sinds 2012 een beeldenpark aan de zuidkant van de Nederlandse stad Delft, in het gebied Midden-Delfland. De collectie bevat moderne beelden, installaties en Land art van nationale en internationale kunstenaars. De collectie De werken zijn vervaardigd door kunstenaars uit Nederland, Japan, Griekenland, Italië, Duitsland, VS en Zuid-Korea. Joost Barbiers: Pelvis (2013) Joyce Bloem: Rumah Bunga (2013) Ann Derkx: Soulship (2012), The Unbearable Lightness I (2013) Sarantis Gagas: Landscape as a memory (2013), The garden of Epicurus (2014) Claudia Haberkern: Axis 1 (2010) Paula Kouwenhoven: Willowhenge (2010) Toshitaka Nishizawa: As Is (2013), Quarter (2013) Kouji Ohno: Horizon (2012), In the Mist (2013), Umi Kara (2014) Dodog Soeseno: Wall of signs (2012) Roel Teeuwen: Stengels in het Morgenlicht (2006), De tijd verglijdt (2013) Tamaar Tóth Varjú: Merapi Dol (2011) Noriko Yida: A hopeful gift (2012) Het gebied Land Art Delft ligt in de gemeente Delft. Het veenweidegebied van ca. 170 hectare wordt aan de oostzijde omsloten door de rijksweg 13 (A13) en de Ackerdijkse Plassen en aan de westzijde door de Schie. Van noord naar zuid gezien bevindt Land Art Delft zich tussen Technopolis Innovation Park en de Zweth. Het gebied heeft een agrarische infrastructuur maar is voornamelijk bestemd voor recreatie. Naast een deeltraject van de Delflandfietsroute en de wandelroute Ackerdijksepad die het gebied verbindt met Ackerdijk, ligt er een boerenpad langs drie boerderijen. Het gebied is vrij toegankelijk en kan betreden worden via het Toeristisch Overstappunt Ackerdijkse Bos. Thematiek De sculpturen en Land Art zijn ter plekke vervaardigd tijdens symposia en door artists in residence. De filosofie daarbij is dat kunstenaars zich laten inspireren door de specifieke natuur in het gebied. Vanaf 2010 is 'Landscape as a memory' een terugkerend thema geweest. Het beeldenpark groeit organisch vanuit de centraal gelegen expositieruimte van World Art Delft verder het gebied in. Stichting Land Art Delft Land Art Delft is een initiatief van World Art Delft en de Technische Universiteit Delft. In 2012 is Foundation Land Art Delft opgericht, een stichting met Anbi-status waar o.a. het Recreatieschap Midden-Delfland, de gemeente Delft en de Technische Universiteit Delft zijn vertegenwoordigd. Voorzitter tot 2017 is Jacob Fokkema, voormalig Rector Magnificus Emeritus TU Delft. Vicevoorzitter tot 2017 is Wytze Patijn, stadsbouwmeester van Delft en voormalig rijksbouwmeester. Het onderhoud van de kunstwerken wordt verzorgd door Art Center Delft. Externe link Officiële website van Land Art Delft
De Wiersse

Kasteel De Wiersse is een rijksbeschermde historische buitenplaats met 48 complexonderdelen in Vorden in de gemeente Bronckhorst, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het landgoed, dat 300 hectare groot is geniet bekendheid om zijn tuinen die op gezette tijden opengesteld zijn voor het publiek. Geschiedenis De oudst bekende vermelding stamt uit 1288, Godelinde van Elten verpacht dat jaar een stuk grond aan Hendrik van Borculo. De kelders ten noorden en mogelijk het opgaande muurwerk van het oorspronkelijke huis maken deel uit van het huidige huis dat na 1678 herbouwd werd. Uiteindelijk kwam het kasteel in de 18e eeuw in handen van de Van Heeckerens tot en met 1893 toen het huis in bezit kwam van Victor de Stuers, grondlegger van de monumentenbescherming in Nederland. Deze laat tussen 1907 en 1912 het huis restaureren. Bij een tweede restauratie in de periode 1921-1925 wordt de gedempte gracht weer hersteld; dit laatste gebeurt onder diens dochter, jkvr. Alice de Stuers (1895-1988), vrouwe van de Wiersse. De laatste trouwde in 1926 met de Britse majoor William Edward Gatacre. Van 1982 tot 2018 werd De Wiersse beheerd door hun zoon Peter (1928-2020) en zijn echtgenote Laura Dru, die tevens het huis bewoonden. In 2018 hebben Mary Gatacre en haar man Aart Jonkers het beheer overgenomen. Bij de buitenplaats is een historisch landgoed gelegen bestaande uit 300 hectare grond waarvan 16 hectare tuin is omringd door 32 hectare landschapspark. Het beheer daarvan geschiedt met een continuïteit sinds 1678 door opeenvolgende families, sinds 1926/1988 door de familie Gatacre. De tuin staat bekend als De mooiste tuin van Nederland. Sinds 2007 is het landgoed ingebracht in de Stichting Landgoed de Wiersse, een 'algemeen nut beogende stichting'. Heren en vrouwen van de Wiersse jkvr. Alice de Stuers (1895-1988), trouwde in 1926 met W.E. Gatacre (1878-1959), dochter van de volgenden Aurelie Caroline gravin van Limburg Stirum (1853-1906), trouwde in 1893 met jhr. mr. V.E.L. de Stuers (1843-1916), dochter van de volgenden Jacoba Louisa barones van Heeckeren (1811-1893), trouwde in 1841 met J. B. graaf van Limburg Stirum (1815-1893), zus van volgende Sara Agatha barones van Heeckeren (1801-1862), zus van volgende Johanna Mauritia Agneta barones van Heeckeren (1805-1859), verre verwant van de volgende Robbert Jacon baron van Heeckeren (1785-1854), zoon van de volgende Ludolph baron van Heeckeren (1755-1841), zoon van de volgende Robbert Jacob van Heeckeren (1729-1795), zoon van de volgenden Susanna Johanna Everdina Valck (1711-1746), trouwde in 1724 met L. H. B. S. van Heeckeren (1696-1762), dochter van de volgenden Maria Helena ten Broeck, trouwde in 1709 met mr. A. B. Valck Externe link dewiersse.com
Knooppunt Zoomland

Het Knooppunt Zoomland is een knooppunt in de Nederlandse provincie Noord-Brabant en werd geopend in 1970. Op dit trompetknooppunt sluit de A4 (Amsterdam - Ossendrecht - Belgische grens) en de A58 (Eindhoven - Vlissingen) op elkaar aan en lopen naar het zuiden samen verder richting knooppunt Markiezaat. Komend uit de richting Roosendaal op de A58 valt het grote fabriekspand van Philip Morris op waar de weggebruiker als het ware tegenaan rijdt. In dit knooppunt is (gedeeltelijke) afrit 27 van de A58 verweven voor de verbinding Bergen op Zoom-Oost ↔ Roosendaal. Toekomst Eind 2014 is de A4 tussen de aansluiting Halsteren en de aansluiting bij Dinteloord geopend. Dit zorgt voor een directe verbinding tussen de havens van Rotterdam en Antwerpen. De gemeente Bergen op Zoom verwacht dat de filedruk in de zuidelijke richting op de A4 toeneemt, met name vanwege een versmalling naar een rijstrook ter hoogte van het knooppunt. Tot op heden krijgen zowel de gemeente als provincie geen voet aan de grond bij Rijkswaterstaat ten behoeve van onderzoek naar een herstructurering van het knooppunt om deze flessenhals te verwijderen. De gemeente heeft inmiddels een onafhankelijk onderzoek laten doen om op die manier de nodige aandacht te krijgen voor het knooppunt. Eind 2015 is de A4 tussen Delft en knooppunt Kethelplein geopend waardoor de weg veel aantrekkelijker geworden is voor het verkeer tussen de noordelijke Randstad, Den Haag en Antwerpen, dat traditioneel altijd via de A16 liep. Er wordt verwacht dat ook deze opening effect heeft op de filedruk ter hoogte van Zoomland. Richtingen knooppunt
De Arend, Terheijden

De Arend (English: The Eagle) is a windmill located on the Molenstraat 40 in Terheijden, Drimmelen, in the province of North Brabant, Netherlands. Built in 1742 the windmill functioned as a gristmill. The mill was built as a tower mill and its sails have a span of 24.80 meters. The mill is a national monument (nr 34992) since 19 May 1971. The mill is still in use and is property of the municipality of Drimmelen. It is open to public viewing. History The mill was built in 1742 by order of the noble family of Nassau-Siegen from Breda. A large foundation stone can still be seen commemorating this occasion. The mill burned down in 1756 and had to be rebuilt. During the French period of the early 19th century the mill became private property. In the late 1960s the mill became property of the former municipality of Terheijden, which had the mill restored. The mill has 3 millstones, 2 of which are in use. One is electrically driven and the other by wind. Gallery of images References