NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Antonius Abtkerk (Riel)

De Antonius Abtkerk is een kerkgebouw in Riel in de gemeente Goirle in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk staat aan Kerkstraat 3 en achter de kerk (oostzijde) ligt de begraafplaats. De kerk is opgedragen aan Antonius van Egypte. Geschiedenis In 1444 bouwde men in Riel een kapel die gewijd was aan de heilige Catharina van Alexandrië. In 1520 splitste Riel zich af als nieuwe parochie. De kapel werd een parochiekerk In 1629 moest de kerk gesloten worden, waarna de mis in de pastorie opgedragen werd. In 1641 was het te onveilig geworden en vertrok de pastoor. Tot 1673 was het verboden om het katholieke geloof uit te oefenen. Toen betrok men een schuurkerk tegenover de plaats van de oude kerk. Deze werd in 1764 uitgebreid. In 1819 kwam de oude kerk weer in het bezit van de katholieken en die namen deze in 1822 weer in gebruik. In 1897 vond de inwijding plaats van de nieuwe kerk, de Antonius Abt-kerk, die in 1895 was klaargekomen. Deze kerk was naar het ontwerp van architect P.J. van Genk en was voor de oude kerk gebouwd. De oude kerk werd vervolgens afgebroken. In 1925 werd de kerk verder uitgebreid. Opbouw De georiënteerde kruiskerk is in neogotische stijl opgetrokken en bestaat uit een westtoren met ingang, een eenbeukig schip met vier traveeën in pseudobasilicale opstand, een dubbel rechtgesloten transept en een koor van een travee en een vijfzijdige koorsluiting. De toren heeft vier geledingen en een ingesnoerde naaldspits op vierkante grondslag met een open galerij een vier dakkapellen. Het schip het het koor worden gedekt door een samengesteld zadeldak.
Transformatorhuisje (Leermens, Schatsborgerweg 14T)

Het transformatorhuisje aan de Schatsborgerweg 14T in Leermens is een transformatorhuisje dat in 1929 gebouwd is in opdracht van PEB Groningen, het provinciaal elektriciteitsbedrijf van Groningen. Het is in 2001 ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Het huisje, dat aangeduid wordt als "Schatsborg 2810", heeft een rechthoekige plattegrond en is vormgegeven in interbellumarchitectuur. Het heeft nog de oorspronkelijke glastegels die als lichtsleuven functioneren; bij veel gelijksoortige transformatorhuisjes zijn die in de loop van de tijd vervangen door niet lichtdoorlatende exemplaren. Het is een voorbeeld van een type trafo met plat dak dat nog in goede staat is. Het gebouw is gelegen op de hoek van de Schatsborgerweg naar 't Zandt en de Tolweg naar Zeerijp.
Transformatorhuisje (Leermens, Lutjerijp 2T)

Het transformatorhuisje aan de Lutjerijp is een monumentaal transformatorhuisje dat ligt aan de weg die naar een aantal boerderijen leidt. Beschrijving Transformatorhuisje gebouwd rond 1927 aan de Lutjerijp. Het gebouwtje, dat aangeduid wordt als "Lutjerijp 2807", heeft een rechthoekige plattegrond met zadeldak. Het gebouw is markant gelegen aan de kant van de weg (open veld) die leidt naar een aantal boerderijen. Op de hoek van de zuidwest- en noordoostgevel en op de hoek van de zuidoost- en de noordwestgevel is een trapsgewijs gemetseld muurtje opgetrokken. Het pand is aangeduid als rijksmonument.
Transformatorhuisje (Huizinge)

Het transformatorhuisje aan de Huizingerweg 2402 te Huizinge is rond 1926 in opdracht van het toenmalige Provinciaal electriciteitsbedrijf van Groningen gebouwd. Het gebouwtje heeft een vierkante plattegrond met een tentdak. Na 1940 zijn bij alle dergelijke gebouwtjes een van beide stalen deuren verwijderd en de opening dichtgemetseld. Externe link Transformatorhuisje Huizingerweg 2402. Museum Het Schip. Amsterdamse School Platform Wendingen
Sint-Nicolaaskerk (Haps)

De Sint-Nicolaaskerk is de parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Land van Cuijk behorende plaats Haps, gelegen aan de Kerkstraat 17. Geschiedenis Vanaf 1427 was er in Haps een aan Sint-Nicolaas gewijde kapel die ondergeschikt was aan de parochie van Cuijk. Omstreeks 1600 kreeg de kapel de functie van een zelfstandige parochiekerk en in 1637 werd de eerste pastoor aangesteld. In 1648 kwam aan dit alles een einde omdat de uitoefening van de katholieke godsdienst verboden werd. Men ging voortaan ter kerke in een schuurkerk die te Oeffelt stond, waar godsdienstvrijheid heerste. In 1798 kregen de katholieken hun kerk weer terug. Deze verkeerde echter in vervallen toestand en was ook te klein voor het toegenomen aantal katholieken. In 1814 werd een nieuwe kerk in gebruik genomen. Deze was op het eind van de 19e eeuw alweer te klein. In 1899 werd een nieuwe kerk in gebruik genomen naar ontwerp van Caspar Franssen. Gebouw Het betreft een basilicale bakstenen kruiskerk in neogotische stijl. De toren, die 45 meter hoog is, heeft een achtzijdige spits en een balustrade met vier flankerende torentjes. Bovendien staat er een vieringtorentje op het dak. Boven de hoofdingang van de kerk bevindt zich een reliëf dat de heilige Nicolaas met de drie jongelingen voorstelt. Het interieur bevat beelden en houtsnijwerk van Atelier Thissen uit Roermond, dit werk dateert van 1900-1905. Het doopvont is van omstreeks 1600 en stamt nog uit de oorspronkelijke kerk. De preekstoel is uit 1855. De kruiswegstaties zijn van 1905 en op koperen platen geschilderd door de Brugse kunstenaar Karel Beijaart.
Villa Genista

Villa Genista is een rijksmonument in de wijk Berg van Amersfoort in de Nederlandse provincie Utrecht. De stadse vakwerkvilla ligt halverwege de Amersfoortse Berg aan de Utrechtseweg 106. De voorzijde is gericht op het ontmoetingspunt van een vijftal wegen. De naam "Genista" verwijst waarschijnlijk naar de gele brem, die toentertijd de Amersfoortse Berg een gele kleur gaf. Het gebouw met renaissancistische en chaletelementen was volgens overlevering vroeger geel gekleurd. Het ontwerp was van bouwkundig tekenaar, aannemer en wethouder C. Ruitenberg. De villa heeft een bijna T-vormige plattegrond en bestaat uit twee bouwlagen en een samengesteld geknikt zadeldak met oversteken. In 1948, 1953 en 1972 werd het gebouw uitgebreid met kantoren. Het dak is bedekt met blauwe kruispannen. In de wit gepleisterde wanden is een blokmotief door schijnvoegen aangebracht. De overstekende houten boei van de topgevel wordt door een makelaar bekroond. De symmetrische linker zijgevel is rijk gedecoreerd. In het glas van de serre is een roedenverdeling aangebracht. Boven de serre bevindt zich het balkon met vier houten hoogopgaande stijlen, die met vakwerk het overstekende dak dragen. In het interieur is de authentieke trappartij bewaard gebleven. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Amersfoort (stad)
Sint Pieters- en Bloklands Gasthuis

Het Sint Pieters- en Bloklands Gasthuis is een rijksmonument in Amersfoort in de Nederlandse provincie Utrecht. Het gecombineerde gasthuis is van middeleeuwse oorsprong. De liefdadigheidsvoorziening voor oude en arme mannen en vrouwen is nog steeds gevestigd op een terrein aan de Westsingel. Het gasthuis verkreeg inkomsten die voortkwamen uit grondbezit en legaten. Verbouwingen Na een schenking werd begin twintigste eeuw het gehele middeleeuwse complex gesloopt. De kapel en de middeleeuwse mannenzaal ernaast werden behouden. Het nieuwe gebouw werd een kwartslag gedraaid ten opzichte van het oorspronkelijke gebouw. De voorgevel kwam daardoor niet aan de Westsingel, maar aan Achter Davidshof te liggen. In 1912 werd de kapel en de mannenzaal gerenoveerd. De hoofdgevel aan Achter Davidshof is vrijwel ongewijzigd. In 1952 werd de zuidvleugel van één naar twee bouwlagen verhoogd. Bij een uitbreiding in 1983 werd de gehele oorspronkelijke achtergevel aan het oog onttrokken. In 2014 werd een twee jaar durende renovatie afgerond waarbij het gebouw geschikt werd gemaakt als verpleeghuis. Gebouw Het gasthuis is onderverdeeld in een hoofdgebouw en twee zijvleugels. De trapgevels worden bekroond door natuurstenen leeuwen. De linkerzijgevel toont de authentieke noordzijde van het hoofdgebouw. Het originele interieur van het hoofdgebouw en de regentenkamer zijn nog intact. Een gang is langs de gehele achterzijde van het hoofdgebouw gesitueerd. Het voorterrein is omgeven door een bakstenen muur met ezelsrug en bakstenen pijlers en een smeedijzeren hekwerk. Sint Pietersgasthuis Vroeger waren er drie gasthuizen in Amersfoort: het Sint Pietersgasthuis, het Heilige Sacramentsgasthuis en het St. Elisabeth’s gast- of ziekenhuis. Het Sint Pietersgasthuis ten behoeve van zieken werd tegen 1390 gesticht als het Nye Gasthuys bij die Spoeye (= Spui). In de fundatiebrief van 1404 komt het onder bewind van de stad Amersfoort. In de stichtingsakte stond nadrukkelijk ...niet voor Kinderen, Razenden en Melaatsen.... Later werd het een bejaardentehuis met een apart vrouwen- en mannengedeelte. Ouderen konden worden opgenomen in ruil voor geld of bezit, de Proveniers of kostkopers. In 1535 werd achter de kapel de Mannenzaal gebouwd. In 1804 fuseerde het Pietersgasthuis op last van het stadsbestuur met de Blocklandtsstichting. Bloklandsgasthuis of H. Sacramentsgasthuis In 1573 bepaalden Wouter van Blokland en zijn vrouw Johanna Pyck bij testament dat hun woonhuis aan de Langestraat tussen Nieuwstraat en Stovestraat (nu 87a) tot gasthuis moest worden ingericht. Dit Heilige Sacramentsgasthuis werd dan ook wel Blocklandsgasthuis genoemd. Een college van regenten en regentessen zag toe op de exploitatie van dit huis dat plaats bood aan 13 personen. Toen er in 1794, op bevel van het Stadsbestuur, Britse troepen werden ingekwartierd werden de gastelingen in het St Pietersgasthuis ondergebracht. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Amersfoort (stad)
Sint-Willibrorduskerk (Eersel)

Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk in het Noord-Brabantse Eersel. De kerk is gewijd aan de Heilige Willibrordus en is gelegen aan de Kerkstraat 31. Geschiedenis De kerk stamt oorspronkelijk van voor 1480 en was mogelijk een eenvoudig houten optrekje geweest, gesticht door de Abdij van Echternach. De toren dateert uit de tweede helft van de 14e eeuw. Aan het begin van de zestiende eeuw is de kerk uitgebreid met een ‘dwarspand’. Van 1648 tot 1812 was de kerk hervormd. Na beschadiging van de torenspits en het schip werd de kerk in 1718 hersteld. In de negentiende eeuw kwamen er nieuwe gewelven. In 1924 werd de kerk verbouwd door architect Donders uit Tilburg.Tussen 1930-1931 is de kerk aan de oostkant uitgebreid onder leiding architect H.W. Valk uit 's-Hertogenbosch. Daarbij sneuvelde het oorspronkelijke koor en hij maakte de uitbreiding van Donders weer gedeeltelijk ongedaan. In 2001 werd de kerk opgenomen op de monumentenlijst als rijksmonument. Onderdelen Orgel Het pronkstuk van de kerk is het monumentale orgel. Het werd in 1972 onder Rijksmonumentenzorg geheel gerestaureerd. Het is een combinatie van werk van twee beroemde orgelbouwers : Bernard Petrus van Hirtum uit Hilvarenbeek (1838) en de gebroeders Smits uit Reek (1852). Klok De Abdij van Echternach schonk in 1731 een nieuwe klok aan de kerk van Eersel. De vorige was door onkunde van de klokkengieter “geborsten”. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn de klokken geroofd en niet meer teruggekomen. Hierna zijn drie klokken gemaakt door Petit en Fritsen en gewijd in 1947. De eikenhouten klokkenstoel waar ze inhangen stamt uit de 14e eeuw. Begraafplaats Bij de kerk ligt een begraafplaats bestaande uit ruim 800 graven. De kerkhofmuur bestaande uit baksteen met een smeedijzeren poortje heeft ook status rijksmonument. Foto's
Transformatorgebouw Sluisweg

Transformatorgebouw Sluisweg is een van de drie transformatorhuisjes die in 1917 ten behoeve van de elektrificering van Akersloot werden gebouwd. Dit gebouw is als enige overgebleven en heeft een monumentenstatus. Zowel het 10 kV-net als het laagspanningsnet waren bovengronds, wat de vorm van het gebouw verklaart. Het gebouw is ontworpen door architect Han van Loghem, die voor de Kennemer Electriciteit-Maatschappij (KEM) en haar opvolger het Provinciaal Elektriciteitsbedrijf van Noord-Holland (PEN) tussen 1914 en 1919 tachtig transformatorhuisjes in Noord-Holland ontwierp. Bij transformatorhuisjes maakte hij gebruik van aan de omgeving aangepaste ontwerpen.
Mariakapel (Nunhem)

De Mariakapel of Magnificatkapel is een kapel in Nunhem, in de Nederlandse gemeente Leudal. De kapel is gewijd aan de heilige Maria en staat bij Servaasweg 4, op een pleintje aan de driesprong met de Molenbergstraat. Geschiedenis De kapel werd op 16 mei 1920 ingezegend. Het Mariabeeld is uit 1919, van de hand van beeldhouwer G. van de Bossche. De opdrachtgever en financier was het uit Nunhem afkomstige Tweede Kamerlid Henri van Groenendael. Zijn broer, de architect Jean van Groenendael, ontwierp mede de Servaaskapel uit 1892 die iets buiten het dorp staat, bij Servaasweg 46. In 2000 werd de Mariakapel toegevoegd aan het rijksmonumentenregister. Gebouw De open bakstenen kapel met zes rondbogen op een zeshoekige plattegrond is opgetrokken in traditionalistische stijl en wordt gedekt door een tentdak met kunststof shingles en een smeedijzeren nokpiron. Oorspronkelijk had de kapel een koepeldak. De voorste drie bogen rusten op vier hardstenen zuilen met Korinthische kapitelen. De achterste bogen zijn gesloten bakstenen wanden. Boven de voorste bogen zijn drie tegeltableaus aangebracht die samen een Latijnse tekst vormen: Magnificat anima mea Dominum, in het Nederlands Mijn ziel verheerlijkt de Heer, ontleend aan het Magnificat. Middenin de kapel staat op een stenen sokkel het Mariabeeld dat uitgevoerd is in wit marmer. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Leudal Lijst van rijksmonumenten in Nunhem
Sint-Jobskapel (Nunhem)

De Sint-Jobskapel is een kapel in Nunhem in de Nederlandse gemeente Leudal. De kapel staat aan Servaasweg 7 aan de noordoostrand van het dorp bij een brug over de Haelense Beek. De kapel is gewijd aan de heilige Job. Geschiedenis In 1886 werd de kapel gebouwd op de plaats waar eerder een kruisbeeld stond. De stichter van de kapel, Joachim Franssen, had te maken gekregen met ernstige zweren en beloofde een kapel te bouwen als hij zou genezen. Hij genas en in zijn opdracht werd de kapel gebouwd en gewijd aan de heilige Job wegens zijn bescherming tegen zweren en steenpuisten. In 2000 werd de kapel toegevoegd aan het rijksmonumentenregister. Gebouw De neogotische kapel is opgetrokken in rode bakstenen met speklagen van gele baksteen en staat op een rechthoekig plattegrond gedekt door een zadeldak met leien. In de beide zijgevels bevinden zich elk twee spitsboogvensters met glas-in-lood. De frontgevel heeft op de hoeken overhoekse steunberen die aan de bovenzijde eindigen in natuurstenen pinakels met hogels. De frontgevel is een puntgevel met op de daklijst hogels en op de top een stenen kruis. In de frontgevel bevindt zich de spitsboogvormige toegang, afgesloten met spijlenhek, met aan de bovenzijde een timpaan met daarin een rechthoekige plaquette met de tekst A.D. 1886 en daaronder een cartouche met de tekst: (IF = initialen stichter) In Hon. St. Iob Aedificavit Me IF(Ter ere van Sint Job bouwde IF mij) Van binnen is de kapel wit gepleisterd met een houten spitsbooggewelf. Tegen de achterwand is het altaar gemetseld in gele en rode baksteen met aan de voorzijde drie ondiepe spitsbogen. Op een hoge sokkel staat op het altaar het witte Sint-Jobsbeeld dat de bebaarde heilige toont zittende op een mestvaalt met een ontbloot bovenlijf waarop zweren te zien zijn. Op de sokkel van het beeld staat aan de voorzijde de tekst: De Heer heeft gegeven, De Heer heeft genomen, 's Heeren Naam zij gezegend. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Leudal Lijst van rijksmonumenten in Nunhem
Sint-Petrus'-Bandenkerk (Loo)

De Sint-Petrus' Bandenkerk is de parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Bergeijk behorende plaats Loo, gelegen aan Loo 81. Geschiedenis De parochie van Loo is ontstaan doordat op het grondgebied van Luyksgestel, op de hei niet ver van Loo, in 1650 een grenskerk in gebruik werd genomen die de oorspronkelijke kerk op het Hof moest vervangen. Deze laatste was door de hervormden in gebruik genomen. Deze grenskerk werd daarom de 'Heikerk' genoemd. De grenskerk bevond zich op het grondgebied van Luyksgestel en dat behoorde toen tot het Prinsbisdom Luik, waar na de contrareformatie de katholieke eredienst opnieuw de enige toegelaten was. Omstreeks 1716 werd een schuurkerk gebouwd, vlak bij de Bergeijkse Hofkerk. Vanaf 1779 mochten geen missen meer worden opgedragen in de Heikerk, waarna in 1790 een nieuwe schuurkerk werd gebouwd, nu op het grondgebied van Loo. Deze werd de 'Tweede Heikerk' genoemd. Ze bleef in gebruik tot 1863, nadat ze in 1849 een zelfstandige parochiekerk was geworden. In 1863 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van Carl Weber. In 1896 werd een toren toegevoegd naar ontwerp van Caspar Franssen. Gebouw Het betreft een driebeukige bakstenen hallenkerk die naar het zuiden georiënteerd is. De kerk heeft een voorgebouwde toren. Deze wordt geflankeerd door een zijkapel en een vijfkante traptoren. De toren heeft vier geledingen. Overig De kerk is een bedevaartsoord voor Bernardus van Clairvaux. Deze devotie vond reeds plaats in de oorspronkelijke 'Heikerk'. In de 19e eeuw werd nog melding gemaakt van vele bedevaartgangers die op 20 augustus naar Loo trokken. Er was dan ook een markt, die echter 'de zondag ontheiligde' en in 1846 werd afgeschaft, waarna ook de bedevaartgangers in steeds mindere getale kwamen. In de huidige kerk bevindt zich nog steeds een Bernardusbeeld en een enkele gelovige komt er nog naartoe om te bidden.
Sint-Servatiuskerk (Westerhoven)

De Sint-Servatiuskerk is de parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Bergeijk behorende plaats Westerhoven, gelegen aan Dorpsstraat 22. Geschiedenis De eerste stenen kerk te Westerhoven, gelegen aan de zuidkant van de nieuwe provinciale weg, moet rond 1250 gebouwd zijn. Deze deed aanvankelijk dienst als kapel van de parochie Bergeijk. In 1444 werd Westerhoven tot parochiekerk verheven ('quarta capella'), waarbij de gehuchten Dommelen en Borkel in kerkrechtelijk opzicht aan de nieuwe parochie Westerhoven werden toegevoegd. De parochiekerk was toegewijd aan St. Servatius. De Vrede van Münster in 1648 had voor de Westerhovenaren tot gevolg dat hun parochiekerk werd onttrokken aan de Rooms-katholieke eredienst. Na de inval van de Fransen in 1672 kon er een schuurkerk worden gebouwd die in 1734 werd vervangen door een onopvallende stenen kerk. Een schets van de tekenaar Verhees wijst dat, toen de katholieken van Westerhoven op 4 oktober 1798 oorspronkelijke parochiekerk terugkregen, nog slechts een ruïne rond de middenbeuk restte. In 1820 werd de kerk afgebroken; de nog bruikbare stenen werden voor de bouw van een nieuwe parochiekerk benut. Deze werd in de dorpskern opgetrokken, bij het terrein waar zich nu nog het oude kerkhof bevindt. In 1885 kwam de huidige neogotische parochiekerk gereed die gebouwd was onder leiding van architect H.J. van Tulder. Op 20 september 1886 werd de kerk ingewijd door A. Godschalk, bisschop van Bisdom 's-Hertogenbosch. In 1919 werd een transept bijgebouwd. Sint-Servatius is opgenomen in het wapen van Westerhoven. Gebouw Het betreft een bakstenen georiënteerde neogotische basilicale kruiskerk met ingebouwde westtoren. Verder heeft de kerk een veringtorentje. Interieur Het kerkmeubilair is overwegend neogotisch. Het eerste orgel werd in 1835 gebouwd door Bernard Petrus van Hirtum. In 1965 werd dit orgel vervangen door een Vermeulen orgel.
Zar-Peter-Haus

Das Zar-Peter-Haus (niederländisch Czaar Peterhuisje) in Zaandam ist eines der ältesten erhaltenen Gebäude der Niederlande. Das Haus im russischen Viertel von Zaandam wurde 1632 als Arbeiterhaus aus altem Schiffsholz errichtet. In diesem Haus wohnte 1697 der russische Zar Peter der Große, während er den Beruf des Schiffszimmermanns erlernte. Das Haus ist Teil des Zaans Museum und beherbergt eine kleine historische Ausstellung. Geschichte Es gibt etliche prominente Personen, die mit dem Denkmal in Verbindung stehen. Die Büste von Anna Pawlowna verdeutlicht die familiären Beziehungen zwischen der russischen Kaiserfamilie Romanow und dem niederländischen Königshaus. Das Zar-Peter-Haus befand sich lange Zeit im Familienbesitz. König Wilhelm I. (Oranien) erwarb das Haus 1818 als Geschenk für seine russische Schwiegertochter, Anna Pawlowna, die Schwester von Zar Alexander I. (Russland) und Nachfahrin von Peter dem Großen. Es ist eines der ältesten Holzhäuser des Landes und wäre ohne die Verbindungen zum Königshaus und zur Zarenfamilie schon längst verschwunden. Der Wirt Bulsing rettete das Haus gegen Ende des 18. Jahrhunderts vor dem Abriss. 1823 erhielt das Haus erstmals eine Steinfassade mit offenen Bögen, die von Königin Anna Pawlowna finanziert wurde. Nach ihrem Tod ließ ihr Sohn Prinz Heinrich eine Fassade um das Holzhaus errichten, um es gegen schädliche Wettereinflüsse zu schützen. 1890 ließ Zar Alexander III. (Russland) das Haus abstützen und auf einem Steinfundament platzieren. Der letzte russische Zar, Nikolaus II., beauftragte 1895 die berühmten Architekten Vater und Sohn Salm aus Amsterdam damit, eine neue Steinfassade zu entwerfen, die sich an der Architektur der russisch-orthodoxen Kirchen orientieren sollte. Die steinernen russischen Kaiserkronen auf der Fassade und neben den Zäunen verweisen auf die herrschaftliche Vergangenheit. Der außergewöhnliche Entwurf von Salm wurde 2001 unter Denkmalschutz gestellt, sodass hier seitdem zwei Denkmäler am selben Ort stehen. 1886 schenkte Wilhelm III. (Oranien) das Haus und die Kunstsammlung wieder an Zar Alexander III. zurück, dessen Nachfahren 1948 ihren Verzicht erklärten. Trotzdem ist das Haus heute noch auf „den niederländischen Staat und die Erben von Kaiser Nikolaus II.“ eingetragen. Die berühmte Handschriftensammlung im Zar-Peter-Haus umfasst etliche Namen aus den beiden Adelsfamilien, unter anderem König Willem-Alexander. Gebäude Das Arbeiterhaus aus Holz in Zaandam wurde 2013 renoviert. Sowohl das Fundament als auch die Innen- und Außenseite, die Steinfassade, das Dach und die Außenmauer im Garten wurden umfassend neu gestaltet. Weblinks Offizielle Webseiten
Czar Peter House (Netherlands)

The Czar Peter House (Dutch: Czaar Peterhuisje) is a historical building in Zaandam, the Netherlands. It is best known as the place where Tsar Peter I of Russia resided in 1697 during his Grand Embassy. The building was constructed in 1632. Peter had met the Zaandam blacksmith and craftsman Gerrit Kist when Kist had worked for the tsar in Moscow. Upon visiting the Zaanstreek, Peter insisted on staying with Kist in his home, despite Kist's protests that his house was a mere hovel, shared with the widow of one of his workers. The widow was paid to move out, and Peter spent a week as Kist's houseguest. The tsar was traveling incognito under the name Peter Michaeloff and while Kist did not reveal his guest's identity it did not take long for Peter to be recognized, making his observations difficult. Peter wanted to learn more about the Dutch shipbuilding industry, and with this knowledge (and other knowledge acquired during the Grand Embassy) begin a period of modernization and growth in Russia. At this time, the Dutch Republic was one of the most developed countries in the world. Although he remained at the house only a short time, he would return a number of times, the last in 1717. In 1895, a new stone cover was built over the house to protect it; this was done by the architect Salm, best known for designing the Artis Aquarium in Amsterdam. The cover was added to the list of national monuments in 2001, meaning that the Czar Peter House is actually on the list twice, once for the original building and once for the renovation. The house is part of the Zaans Museum and can be visited. References External links Czar Peter House on the website of the Zaans Museum Media related to Tsaar Peterhuisje at Wikimedia Commons