NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Smederij Meisterbrug

De Smederij Meisterbrug (brug 164) is een vaste brug in Amsterdam Oud-West. Ze overspant de Bilderdijkgracht en vormt de verbinding tussen het Kwakersplein (centrumkant) en de Kwakersstraat en beide kades van de gracht. Geschiedenis Oorspronkelijk lag op de plaats waar nu de brug ligt de Kwakerspoel (gemeente Nieuwer-Amstel), die tussen 1886 en 1890 werd gedempt. In 1896 werd het gebied door Amsterdam geannexeerd en bestemd voor stedelijke bebouwing. Een eerste brug kwam hier rond 1894, toen de gemeente Amsterdam het besluit nam de buurt ten westen van de gracht aan de sluiten op de centrumzijde. Dit werd grotendeels bekostigd uit bijdragen van particulieren en bedrijven, maar de (later te maken) brug was voor kosten van de gemeente. Er werd een houten brug geplaatst. In 1904 werd door de gemeente Amsterdam een aanbesteding uitgeschreven voor de levering van 51 ton ijzer (35 ton balkijzer en 16 ton cilindrische platen etc.) ten behoeve van het vernieuwen van de vaste brug over de Bilderdijkgracht; de straat waarin zij kwam te leggen droeg toen nog de naam [[Potgieterstraat (Amsterdam)]|Potgieterstraat]]. Opvallend aan de brug (maar destijds in de mode) waren haar smeedijzeren brugpijlers. De brug werd rond 2000 gemoderniseerd, waarbij er weer metalen brugpijlers kwamen met dit keer een betonnen fundering. Opvallend detail zijn de strak uitgevoerde balustrades en dito lantarenpalen, gemonteerd op de pijlers. De brug diende jarenlang tot aan- en uitrijdpunt van de Remise Tollensstraat en het Bellamyplein. De tramrails lagen er in de dag nagenoeg ongebruikt bij, maar rond 6:00 en 24:00 uur was het spitsuur met in- en uitrukkende trams en tram 13 had in 1921-1922 korte tijd haar standplaats op het Bellamyplein en reed ook over de brug. In 1932 werd de remise niet meer gebruikt voor de exploitatie maar werd de centrale werkplaats. Na sluiting van de remise in 1996 lagen ze er helemaal ongebruikt, ze werden alleen gebruikt als een historische tram bij festiviteiten in de stad reed. Dit bleef zo totdat de remise in 2005 geheel werd gesloten waarna de sporen later van de brug werden verwijderd. Naast de trams werd de brug frequent gebruikt door de Stadsreiniging, die een vestiging had aan de Bilderdijkkade en een kantoor aan de Kwakersstraat. De brug is in 2009 vernoemd naar de Smederij Meister, een dan honderdjarig bestaande smederij en handel in metalen in de Bellamystraat 74-76. In 2014 sloot het bedrijf zijn deuren en in 2017 werd ook het gebouw waarin het gevestigd was gesloopt. De brug is sindsdien het enige teken dat nog aan het bedrijf herinnert.
Lighthouse (Breda)

Lighthouse (Nederlands: Vuurtoren) is een kunstwerk van de Italiaanse architect Aldo Rossi in Park Valkenberg in Breda. Het is opvallend dat deze vuurtoren in Breda staat, een stad die geen geschiedenis kent met de zee en dus nooit een vuurtoren heeft gehad. Geschiedenis In de schetsen van Rossi komt de vuurtoren regelmatig terug als idee, met plannen voor een soortgelijk project sinds 1981. Het heeft echter zo'n 11 jaar geduurd voordat er daadwerkelijk een vuurtoren in Breda stond. De eerste concrete ideeën voor Breda als locatie kwamen in 1985, toen hij een expositie van zijn werk had in De Beyerd, waar tegenwoordig het Stedelijk Museum Breda is gevestigd. In 1987 exposeerde Rossi met een soortgelijke vuurtoren in Toronto en in 1988 met twee vuurtorens in Rotterdam. Het kunstwerk werd op 9 oktober 1992 onthuld door Ed Nijpels, toenmalig burgemeester van Breda, door een vuurpijl af te steken bij de vuurtoren. Oorspronkelijk heeft het kunstwerk in het Wilhelminapark van Breda gestaan, maar na protest van de bewoners is het verplaatst naar de Academiesingel. Ontwerp De vuurtoren is 18m hoog en daarmee vergelijkbaar in hoogte met bijvoorbeeld de vuurtoren van Urk of Hellevoetsluis. De vuurtoren kent acht zijden en wordt smaller naarmate de hoogte toeneemt. De kleurschakering van het ontwerp is wit om rood, beide kleuren komen viermaal voor. De vuurtoren bevat geen draaiende felle lamp, zoals een echte vuurtoren, maar een kleine lantaarn, om overlast voor buurtbewoners te voorkomen.
Aaltense Goor

De Aaltense Goor is een landschapsreservaat in de Nederlandse gemeente Aalten (provincie Gelderland), gelegen op de Halserug. De Aaltense Goor heeft een omvang van ongeveer 200 hectare. Het natuurgebied in het reservaat is onderdeel van beheergebied Achterhoek van Staatsbosbeheer. Het is aangrenzend met het Zwarte Veen en De Vennebulten. De moerassige gooreerdgronden zijn vanaf de 18e eeuw ontgonnen. Het gebied is vooral in gebruik als grasland. De kleinschalige percelen zijn begrensd door sloten met daarlangs elzen. Er broeden veel vogels waaronder nachtegaal, karekiet, wielewaal, tuinfluiter en geelgors. In 2016 werden voorbereidingen getroffen voor een herinrichtingsplan. Er stond een ruilverkaveling gepland voor het gebied. In reactie daarop werd een brandbrief verzonden door de lokale natuur- en milieuverenigingen. Ze vreesden zeer negatieve gevolgen voor flora en fauna. Het plan is in 2017 van tafel gegaan, omdat het te weinig opleverde ten opzichte van de gemaakte kosten. Er werd een nieuw plan ontwikkeld, waarin alle partijen zich konden vinden. Waterschap Rijn en IJssel is eindverantwoordelijk. Het plan behelst onder andere: 25 hectare nieuwe natuur, waterberging, een nieuwe strook natuur in de vorm van heide langs De Vennebulten, extra routes ten behoeve van recreatie en parkeergelegenheden. In 2020 werd met de uitvoering begonnen.
Uiterwaarden Waal

Uiterwaarden Waal is een deelgebied van het Natura 2000-natuurgebied Rijntakken. Het is gelegen in provincie Gelderland en heeft een oppervlakte van 5.499 hectare. Het beslaat voornamelijk uiterwaarden en is ingesloten door winterdijken.. Geschiedenis Het gebied is in 2007 uitgebreid met het natuurgebied Kil van Hurwenen. In 2014 werden de Natura 2000-gebieden Uiterwaarden Waal, Gelderse poort, Uiterwaarden IJssel, en Uiterwaarden Neder-Rijn als deelgebieden samengevoegd in het Natura 2000-gebied Rijntakken. Zie ook Wetland Passewaaij
Uiterwaarden Neder-Rijn

De uiterwaarden Neder-Rijn is een deelgebied van het Natura 2000-gebied Rijntakken en tevens vogelrichtlijngebied. Het gebied heeft een oppervlak van ongeveer 3.258 hectare en bevindt zich aan de oevers van de Nederrijn. Het beslaat voornamelijk uiterwaarden.
Westergasbrug

De Westergasbrug (brug 193) is een ijzeren ophaalbrug in Amsterdam-West. De brug ligt niet precies in het verlengde van de Van Limburg Stirumstraat, aan de overzijde van haar kruising met de Haarlemmerweg. Ze overspant de Haarlemmervaart en geeft toegang tot het terrein van de voormalige Westergasfabriek, haar naamgever. Aan de zuidkant van de brug is de oorspronkelijke bebouwing gesloopt en vervangen door nieuwbouw. Op het terrein van de voormalige Westergasfabriek staat veel van de originele bebouwing overeind en is benoemd rijksmonument, zoals bij in het directe omgeving van de brug staande portiershuisje. Er kwam hier rond 1885 een basculebrug bij de bouw van de Westergasfabriek. De brug moest toen nog beweegbaar zijn om scheepvaart met kolen nog toegang te kunnen geven tot de kades. Die brug voldeed in 1956 niet meer en werd vervangen door een ophaalbrug uit 1919, die tot 1956 haar werk had gedaan bij het NSM-terrein in Amsterdam-Noord over het Zijkanaal I, zij werd daar vervangen door de brede NSM-brug. De Westergasbrug is een ontwerp van Wichert Arend de Graaf, directeur van de Dienst der Publieke Werken. Hij paste zijn ontwerpen voor dergelijke bruggen steeds aan, waarbij hij zijn laatste ophaalbrug in het Technische Gemeenteblad van 1916 tentoonstelde. Het ontwerp werd steeds aangescherpt door bijvoorbeeld opmerkingen van civiel en bouwkundig ingenieur Adriaan Dwars in zijn Eenige aestetische beschouwingen over de ijzeren ophaalbrug uit 1916.
Brug 194

Brug 194 is de aanduiding van een viaduct in Amsterdam-Oost. Het viaduct ligt in de zuidelijke talud naar/van de Kaap de Goede Hoopbrug (brug 256) over de ringvaart van de Watergraafsmeer. Die brug markeert het begin van de Nobelweg, die in het verlengde ligt van de Schalk Burgerstraat. Over die ringvaart lag tot eind jaren vijftig een houten voetgangersbrug, die door de groei van Amsterdam zuidoostwaarts aan vervanging toe was. Het probleem was dat er aan die zuidkant nauwelijks plaats was voor een aansluiting voor die verkeersbrug. Daarom werd gekozen voor een combinatie van brug over de ringvaart en een viaduct vlak ten zuiden daarvan over de Ringdijk. Voor de bouw van de combinatie brug en viaduct moesten twee gebouwen aan de Ringvaart/dijk gesloopt worden. Het ontwerp voor de brug werd geleverd door de Dienst der Publieke Werken. Het is vooralsnog niet bekend wie de specifieke architect was, maar op dat moment waren Dirk Sterenberg en Dick Slebos verantwoordelijk voor de bruggen. De brug vertoont kenmerken uit het oeuvre van beide heren zoals de omgekeerde V-vorm ter ondersteuning van de brug. Ook de balustrades met de rechthoekig vlakverdeling komen vaker voor in hun oeuvre, net als de van oorsprong blauwe kleur daarvan. De brug is op de balustrades na bijna geheel van beton. Door de toegepaste V-vorm ontstonden onder het viaduct lege ruimten, die vandalisme uitlokten. Die lege ruimten zijn later in de 20e eeuw afgeschermd. Bovendien bleek vlak na oplevering dat het viaduct toch te laag was voor de auto's, reden waarom de weg later werd omgebouwd tot fietspad.
Appelse walburg

De Appelse walburg is een middeleeuwse ringwalburg en rijksmonument ten noorden van de buurtschap Appel in de Nederlandse gemeente Nijkerk. Geschiedenis De wallen werden in 2006 door Leendert de Boer ontdekt. In 2007 werd begonnen met onderzoek door de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed dat in augustus 2011 werd afgerond en gepresenteerd aan de gemeente Nijkerk. Archeologen hadden het terrein met een omvang van honderd bij zestig meter onderzocht. Binnen en buiten de wal, die in een ovaal zijn gesitueerd, werden sporen van een palissade gevonden. Binnen de wal een 11e-eeuwse hutkom en waterput. In de hutkom werden ijzersporen aangetroffen die er op wijzen dat de hut mogelijk in gebruik is geweest als bronsgieterij, smidse en opslagplaats van graan. Volgens de onderzoekers zou in dit gebied op grote schaal moerasijzererts zijn gewonnen en dat binnen de omwalling een smid en bronsgieter moeten hebben gewerkt. Binnen de walburg vond men een tweede (ronde) gracht met een diameter van dertien meter waar op het binnenterrein tussen de 13e en 17e eeuw een (deels) uit baksteen torenvormig voorraadgebouw zou hebben gestaan, een spieker. In de 18e en 19e eeuw zou het terrein volgens de aangetroffen akkerlaag en spitsporen in gebruik zijn geweest als akker. In de middeleeuwen kwamen alle boerderijen in de buurschap Appel in bezit van of het stift Elten of van het klooster Abdinghof bij Paderborn. Deze hadden zij verworven van graaf Wichman IV van Hamaland en de Veluwe en zijn nazaten. Het stift in Elten werd door Wichman gesticht. Abdinghof werd gesticht door zijn kleinzoon Meinwerk. De onderzoekers concluderen hier een verband mee te zien. Mogelijk gaat het hier om het Hamalandse landgoed Appeltervika dat in het jaar 960 werd vermeld op een beslechtingsoorkonde. De ringwal wordt doorsneden door de voormalige spoorlijn van Nijkerk naar Ede. Het terrein is niet vrij toegankelijk. Afbeeldingen
Joodse begraafplaats (Woerden)

De Joodse begraafplaats van Woerden is gelegen in het Westdampark, vlak bij de Singel. Er bevinden zich 55 graven. Een andere bron stelt 37 graven. Gezien de staande grafstenen zijn het vooral Asjkenazische Joden. De enkele liggende zerken zijn van Sefardiem. De begraafplaats is in 1856 aangelegd. De joodse gemeenschap in Woerden had eerder een aanvraag gedaan om buiten de muren van de stad Woerden een begraafplaats te mogen inrichten, maar zij konden op dat moment niet voldoen aan de eis om een stenen muur rond de begraafplaats aan te leggen. In 1856 kreeg de Nederlands-Israëlitische gemeente van Woerden van de gemeente een stukje grond bij de Singel om daar een begraafplaats te vestigen. Gevangenis Er was toen een Joodse gevangenis in Woerden. Alle Nederlandse gedetineerden die zich aan de joodse spijswetten wilden houden, werden in deze speciale gevangenis ondergebracht, zodat er slechts in één Nederlandse gevangenis een koosjere keuken hoefde te worden ingericht. De joden die in de gevangenis stierven werden begraven op een joodse begraafplaats. Oorspronkelijk werden deze begraven in Gouda, later op de begraafplaats in Woerden. Uitbreiding en muur In 1880 werd de begraafplaats uitgebreid. Tot 1925 was er rond de begraafplaats een begrenzing van bomen en struikgewas. In dat jaar werd er een muur met poortgebouw aangelegd. De dodenakker raakte later in onbruik; de jongste grafsteen dateert uit 1973. Onderhoud en restauratie Woerdenaren van de PKN werkgroep 'Kerk en Israël' en de gemeentelijke overheid verzorgen het onderhoud van de begraafplaats. In de periode 2011-2013 is hij grondig gerenoveerd. Het poortgebouw wordt sinds 2013 door de gemeente gebruikt om onderhoudsmaterialen op te bergen voor het Westdampark. Boven de ingang van het poortgebouw staat een tekst in Hebreeuws schrift. De woorden uit Jesaja 26:19a hebben betrekking op hoop op de toekomst. Vertaald luiden ze: Herleven zullen uw doden - ook mijn lijk - opstaan zullen zij. Ontwaakt en jubelt, gij die woont in het stof. De begraafplaats is alleen te bezoeken op afspraak of op Open Monumentendag. Fotogalerij Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
JuBi Building

The JuBi Building (also known as the Turfmarkt Towers) is a high-rise office building complex in The Hague, Netherlands. Built between 2008 and 2012, the complex consists of two distinctive towers standing at 146 m (479 ft) tall with 37 floors each. They serve as the headquarters of the Ministry of Justice and Security and the Ministry of the Interior and Kingdom Relations. History The complex was designed by Hans Kollhoff, who inspired its appearance by old skyscrapers in the United States. It was built for 330 million euros by the Royal BAM Group, Ballast Nedam, Homij and Royal Imtech N.V. companies on behalf of the Government Buildings Agency. Its complex was inaugurated in December 2012. The complex consists of low-rise buildings and two 146-metre-high towers. The main entrance is located at an atrium between the two towers, from where they can both be seen: one red, the other white. The building has a floor area of 132,000 m2 (1,420,000 sq ft) and provides space for a total of 4,000 workstations. The management of the building is the responsibility of the group service provider within the central government, FMHaaglanden. The complex—along with the De Kroon residential tower —replaced the De Zwarte Madonna residential building on The Hague's Turfmarkt Street, which was demolished in early 2008. The pedestrian route between the Den Haag Centraal railway station and the shopping district runs through Turfmarkt. The new building, along with De Resident, has been a significant development in the Wijnhavenkwartier district. Gallery See also List of tallest buildings in the Netherlands List of tallest buildings in The Hague References External links Nieuw Ministerie van Justitie at SkyscraperPage Nieuw Ministerie van Binnenlandse Zaken at SkyscraperPage Ministry of Security and Justice at Structurae Ministry of the Interior and Kingdom Relations at Structurae
JuBi-gebouw

Het JuBi-gebouw (ook wel JuBi-torens genoemd) is een Rijkskantoor in Den Haag waarin het ministerie van Justitie en Veiligheid (J&V) en het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK) gehuisvest zijn. De afkorting JuBi staat voor de gebruikers van de torens: Justitie-Binnenlandse zaken. Bouw Het complex is ontworpen door Hans Kollhoff, die het uiterlijk heeft geïnspireerd op oude wolkenkrabbers in de Verenigde Staten. Het is gebouwd voor 330 miljoen euro door BAM, Ballast Nedam, Homij en Imtech in opdracht van de Rijksgebouwendienst. De oplevering was in december 2012. Compositie Het complex bestaat uit laagbouw met twee torens van 146 meter hoog. De hoofdingang ligt aan een atrium tussen de twee torens, van daaruit zijn ze beide te zien: de ene rood, de andere wit. De vloeroppervlakte is 132.000 m² en geeft ruimte voor 4000 werkplekken. Beheer Het beheer van het gebouw is ondergebracht bij de concerndienstverlener binnen de Rijksoverheid, FMHaaglanden. Locatie Het complex is —samen met woontoren de Kroon— in de plaats gekomen van het begin 2008 afgebroken woongebouw De Zwarte Madonna aan de Haagse Turfmarkt. De voetgangersroute van Den Haag Centraal naar het winkelhart loopt over deze Turfmarkt. De nieuwbouw is samen met De Resident een belangrijke ontwikkeling geweest in het Wijnhavenkwartier.
Oudekerksbrug

De Oudekerksbrug (brug 206) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is officieel vernoemd naar de nabij gelegen Oude Kerk, maar droeg eerder de namen Minnebroersbrug (naar de Minnebroederssteeg) en Molsteenbrug (naar de Molsteeg). Brug De brug ligt ten zuidoosten van de Oude Kerk in het Wallengebied. Ze vormt de verbinding tussen het Oudekerksplein en de Oudekennissteeg en voert over de Oudezijds Voorburgwal. De brug wordt omringd door rijksmonumenten, maar is dat zelf niet; ze is een 'architectonische leugen'. Op deze locatie ligt al eeuwen een brug. De geschilderde plattegrond van Cornelis Anthonisz. uit 1538 toont al een brug, maar niet op dezelfde plaats; bovendien ligt die brug scheef over het water. Wellicht is er iets misgegaan bij het intekenen, want een kaart uit 1544 van dezelfde kunstenaar laat wél een brug op de huidige locatie zien. Het is dan een brug op twee jukken. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende in 1625 een brug op dezelfde plaats, tussen de Bier Kay (kade van de Oudezijds Voorburgwal) en Minnebroers Steech. De brug is in de loop der jaren zelf nauwelijks op schilderij of foto vastgelegd, maar doordat de Oude Kerk en omgeving wel werd vereeuwigd, is de geschiedenis te volgen. Zo schilderden Abraham Beerstraaten en Jan van der Heyden kerk en brug rond 1670, waarbij nog de houten brug op twee jukken is te zien. In 1875 schilderde Cornelis Christiaan Dommersen de Oude Kerk en de brug opnieuw; op zijn schilderij is een van de doorvaarten geblokkeerd. Toen een tiental jaren later fotografen Andries Jager en Pieter Oosterhuis hier foto's maakten, lag er echter een andere brug, met een doorvaart gedragen door ijzeren liggers, ondersteund door ijzeren spanten. Ook was het balustradewerk anders uitgevoerd. Die brug werd in 1861 opgeleverd. Het schilderij van Dommersen is dus een anachronisme. De brug uit 1861 hield het ruim een eeuw vol, maar was midden jaren zeventig van de 20e eeuw aan vervanging toe. De brug had volgens foto’s uit die tijd nog een houten brugdek. De gemeente Amsterdam opteerde in eerste instantie nog voor een moderne brug, zoals bij de Weteringpoortbrug, maar vond dat toch niet in deze omgeving passen, aldus Frank V. Smit. Er kwam vervolgens een welfbrug met drie doorvaarten. Deze paste wellicht beter in de historische omgeving was de mening, maar is dus van aanmerkelijk jongere datum dan de omgeving; het is een 'architectonische leugen'. Bovendien had een dergelijk brug hier nooit gelegen. Ze kreeg een betonnen paalfundering en een legger van beton, en werd verder uit baksteen opgemetseld, met blokken natuursteen voor de randen. Een medewerker van de Dienst der Publieke Werken beklaagde zich er destijds over dat er nauwelijks meer steenhouwers waren in Nederland en omringende landen; bovendien raakten steeds meer natuursteengroeven uitgeput of werden uitsluitend aangewend voor binnenlands gebruik. Na oplevering van de brug werd zij alleen nog voorzien van een nieuwe indeling van het rijdek. De brug is naar historisch voorbeeld ontworpen door Dirk Sterenberg, werkend voor de Dienst der Publieke Werken. Dat de brug van relatief jonge datum is, blijkt uit de zoutschade. Afbeeldingen
Pakhuis Wilhelmina

Pakhuis Wilhelmina is een pakhuis gelegen in het Oostelijk Havengebied aan de Veemkade in Amsterdam. Het werd gebouwd in 1892. In 1988 werd het gebouw gekraakt door een groep kunstenaars, waardoor het behouden is gebleven. In 1994, toen het gebouw met sloop werd bedreigd, is de Stichting Wilhelmina opgericht, die zich daarna heeft ingezet om het gebouw te behouden, te kopen en exploitabel te maken als werkgebouw met lage huren. Uiteindelijk is dit gelukt: het Pakhuis werd gerenoveerd in 2003 en biedt sindsdien goedkope werkruimte aan 94 kunstenaars, ontwerpers en makers. Dit concept is door de gemeente later overgenomen in het 'Broedplaatsen'-beleid, dat kunstenaars in staat stelt om betaalbare werkruimte te huren in vaak leegstaande gebouwen. Pakhuis Wilhelmina functioneert in 2017 als werkgebouw. In 94 ateliers en werkruimten en kantoren wordt dagelijks gewerkt. Er is een breed aanbod van kunstenaars, ontwerpers, architecten, musici, theatermakers, fotografen en ambachtslieden. Op de begane grond is een aantal projectruimten gevestigd waar diverse culturele activiteiten plaatsvinden. In 2007 is hiernaast aan de Piet Heinkade het woon- en werkgebouw Chicago gekomen, gedeeltelijk gebouwd boven het oude pakhuis. Externe link (en) Pakhuis Wilhelmina
Crooswijk General Cemetery

Crooswijk General Cemetery (Algemene Begraafplaats Crooswijk) is a cemetery in Rotterdam, the Netherlands. History As in many countries, burial within city limits became illegal in Rotterdam in 1827. Crooswijk was taken into use in 1832, although the cemetery had not been finished yet. Due to the outbreak of a Cholera epidemic, burial space was needed quickly. In 1915 a new entrance was taken into use. The old entrance still exists. When the Walloon church was demolished in 1922 the contents of the graves were transferred to the cemetery and a memorial was put in place. When the Laurenskerk was severely damaged by bombing in 1940, many of the graves were also transferred to Crooswijk. The cemetery is laid out as a park. The cemetery is a general (non-denominational) cemetery. There are sections for casualties of wars, the resistance in the Second World War. There is also a fast-growing Islamic section. Many of the trees symbolise grief such as Weeping Beech, Silver Birch (Betula pendula var. Tristis, which in Dutch is known as the Weeping Birch), Dutch Elm (in Dutch known as Weeping Elm) and Weeping Willow. The cemetery is a national heritage site (Rijksmonument) in the Netherlands, as are some of the buildings in the cemetery and are therefore protected. Notable Burials City and port Many well known people from Rotterdam and families who had companies in the port (the "harbour barons") are buried here. Politicians Gerrit Hendrik Kersten, Minister and politician, founder of the SGP Yevhen Konovalets, leader of the Organization of Ukrainian Nationalists Hendrik Spiekman, one of the founders of the SDAP From the Resistance Christiaan Lindemans, double spy From the Walloon Church Pierre Bayle, Philosopher of French origin Gerard Brandt, Dutch preacher and writer Pierre Jurieu, Protestant leader of French origin War Graves 4 pilots of the City of London Squadron, who were killed on May 10, 1940, in a bombing raid on the Waalhaven Commonwealth War Graves (maintained by the CWGC), including 11 Polish graves Dutch Military Field of Honor (Section P), containing 115 graves. Other Frantisek Skroup (1801–1862) conductor at the opera in Rotterdam and composer of the Czech national anthem Gerke Henkes (1844–1927), Dutch painter of the Hague School. Location and visit The cemetery is located in Crooswijk. The new entrance is on Kerkhoflaan (near the junction with Rusthoflaan). The cemetery is open daily. A booklet containing a cultural route through the cemetery is available from the office located at the entrance (also contains a map). Gallery References External links Media related to Algemene Begraafplaats Crooswijk at Wikimedia Commons (in Dutch) Crooswijk General Cemetery on the Rotterdam Municipal website (in Dutch) Crooswijk General Cemetery on the begraafplaats.org website Archived 2016-03-04 at the Wayback Machine