NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Wallen

De Wallen, De Walletjes ou Bairro da Luz Vermelha é um bairro da cidade de Amsterdã, nos Países Baixos, famoso por ser uma zona de prostituição legalizada. O bairro é constituído por um conjunto de ruelas estreitas agrupadas em torno da Igreja Velha (Oude Kerk). No bairro, há boates, restaurantes, bares, cafés, coffeeshops, cinemas eróticos, sex shops, bares de strip-tease, museu do sexo e a prostituição propriamente dita, que é praticada em vitrines vermelhas voltadas para a rua onde as prostitutas se exibem para os transeuntes. Etimologia "Walletjes" é um termo neerlandês que significa "murinhos". História Século XIII-XVII No século XIII, a cidade de Amsterdã começou a se tornar um importante porto. Com o porto, houve o surgimento quase natural da prostituição no bairro. Ao longo dos séculos seguintes, a prostituição no bairro foi combatida pelas autoridades sem muito sucesso, até que, no século XVII, ela foi finalmente legalizada. Século XIX Em 1811, durante o período napoleônico, a proibição da prostituição foi suspensa. Neste período, os soldados franceses eram os principais clientes das prostitutas em De Wallen. A regulamentação foi introduzida e houve controles de saúde obrigatórios para proteger os soldados de doenças venéreas. Eles receberam um cartão vermelho que era uma permissão para trabalhar. Se fossem encontrados infectados, o cartão era suspenso até quando eles pudessem provar que estavam livres de doenças. Como não havia tratamento confiável paraa sífilis nessa época, isso resultou em a tratamentos perigosos, como banhos de mercúrio, para aliviar os sintomas. Século XXI Em fevereiro de 2021, a Câmara Municipal aprovou retirar o negócio do sexo das ruelas de De Wallen e passá-lo para um lugar fora do centro da cidade, embora a localização ainda não tenha sido divulgada. Com isso a autarquia pretende regular o negócio, combater o tráfico de seres humanos, fornecendo um ambiente mais seguro para os trabalhadores, além de conseguir desmobilizar as hordas de turistas que percorrem o Red Light District. As visitas guiadas já tinham sido proibidas em abril de 2020. Na cultura popular O jogo eletrônico Call of Duty: Modern Warfare II é ambientado em Amsterdã. No jogo a zona de prostituição De Wallen e a igreja Oude Kerk foram magistralmente reconstruídas. Galeria Referências
Де Валлен

Де Валлен (нид. De Wallen; De Walletjes) — крупнейший и наиболее известный из кварталов красных фонарей в Амстердаме. Будучи одним из самых старых районов города, Де Валлен имеет архитектуру и структуру, типичную для Амстердама XIV века (хотя некоторые из зданий были построены совсем недавно). Квартал также примыкает к небольшому чайнатауну. Квартал состоит из сети каналов и переулков, содержащих примерно триста однокомнатных кают с витринами, арендуемых проститутками, которые предоставляют свои сексуальные услуги за окном или стеклянной дверью, обычно освещенной красными светом. Эти «камеры» являются наиболее распространённым и типичным видом секс-услуг, оказываемых в районе красных фонарей в Амстердаме, и большой туристической достопримечательностью. В квартале располагаются секс-шопы, секс-театры (Каса Россо), пип-шоу, музей каннабиса, кофейни, в которых продаётся марихуана. Кроме того, здесь открыт Музей проституции. Расположенный в бывшем борделе, он знакомит посетителей с историей и реалиями сегодняшней жизни проституток. Кроме красных фонарей в Де Валлене можно найти кабинки с фонарями сиреневого цвета. Это говорит о том, что за стеклом трансвестит. Мужчины также предлагают свои услуги, но не в Де Валлене. Голубые фонари можно встретить на берегу Амстела. Де Валлен, вместе с кварталами Сингелгебид (Singelgebied) и Рёйсдалкаде (Ruysdaelkade), вместе образуют Россе Бюрт (Rosse Buurt) — район красных фонарей города Амстердам. При этом де Валлен является старейшим и крупнейшим кварталом. С 1 января 2020 года были запрещены экскурсии в квартал для просмотра витрин как туристических объектов. Власти объясняют запрет проявлением уважения к работницам секс-индустрии. См. также Проституция в Нидерландах Примечания
Де Вален

Де Вален (хол. De Wallen) је највећа и најпознатија четврт где проститутке нуде своје услуге. Налази се у Амстердаму, главном граду Холандије. Састоји се од више улица које садрже око три стотине кабина које закупљују проститутке и нуде своје сексуалне услуге иза прозора или стаклених врата. Кварт је обично осветљен са црвеним светлима, због чега се још назива улица црвених фењера или четврт црвених фењера. Као један од најстаријих делова града, Де Вален има архитектуру и распоред који је типичан за 14. век у Амстердаму. Иако су касније изграђене нове зграде и објекти, доста је сачуван стари изглед тог дела града. У четврти такође има велики број сексуалних радњи и шопова, позоришта, музеја и један број кафића који продају марихуану (у Холандији је марихуана легализована, као и проституција). Де Вален је значајан за туризам града и представља једну од туристичких атракција. Поред њега, постоји још сличних четврти попут Сингелгебида и Ријсдалкадеа. Од свих ових Де Вален је најстарија и највећа четврт. Референце
Де Валлен

Де Валлен (Голландська вимова: [də ˈʋɑlə(n)]) або De Walletjes (Голландська вимова: [də ˈʋɑləcəs]) — найбільший і найбільш відомий з кварталів червоних ліхтарів в Амстердамі. Складається з мережі провулків, містять приблизно 150 однокімнатних кают з вітринами, орендованих секс-працівницями, які надають сексуальні послуги за вікном або скляними дверима, зазвичай освітлений червоним світлом. Всього таких однокімнатних кают-вітрин у Нідерландах є близько 300. Ці «камери» є найбільш поширеним та типовим видом секс-послуг, які надаються в районі червоних ліхтарів в Амстердамі, і великою туристичною визначною пам'яткою. Будучи одним з найстаріших районів міста, Де Валлен має архітектуру та структуру, типову для Амстердама 14 століття. Хоча багато з цих будівель були побудовані недавно. Квартал також примикає до невеликого Чайнатауну. У кварталі розташовуються секс-шопи, секс-театри, піп-шоу, музей канабісу, кав'ярні, в яких продається марихуана. Крім того, тут відкрито Музей проституції. Розташований у колишньому борделі він знайомить відвідувачів з історією та реаліями сьогоднішнього життя повій. Де Валлен, разом з кварталами Сингелгебид (Singelgebied) і Раусдалкаде(Ruysdaelkade), разом утворюють Роззе Бурт (Rosse Buurt) — район червоних ліхтарів міста Амстердам. При цьому де Валлен є найстарішим і найбільшим кварталом. Примітки
Mariadal (Venlo)

Het klooster Mariadal is een voormalig slotklooster van de Zusters van de Tweede Orde van Sint-Dominicus in de Venlose buurtschap 't Ven. Het was het enige klooster van deze orde in Nederland en is ontstaan tegen de achtergrond van de Kulturkampf die Bismarck in de jaren 1870 tegen de Duitse katholieken voerde. Deze zette een uittocht van religieuzen in gang, die nog doorging toen Bismarck en de paus alweer op goede voet stonden. De zusters, afkomstig van klooster Arenberg, het moederhuis bij Koblenz, vestigden zich in 1881 in het Helschriksel, niet ver van Trans-Cedron, dat twee jaar eerder een Dominicaner broederklooster was geworden. Nog in hetzelfde jaar begon de bouw van een nieuw tehuis in het veel rustiger gelegen landgoed Geritten, dat zij overnamen van de erven van Joseph Heutz, een filantroop naar wie een straat in Venlo is vernoemd. Als eerste bouwden de zusters een verblijfsruimte en een kloosterkapel naast het vervallen landhuis en eind 1882 trokken de zusters in hun nieuwe klooster Klein Mariënthal. In de twintig jaar daarna werden er meerdere delen bijgebouwd en in 1903 werd er een grote buitenkapel aangebouwd in een toen gebruikelijke eclectische stijl. Ook de bewoners van de buurtschap konden daar kerken. In de Tweede Wereldoorlog eisten de bezetters het gebouw op; een Rode Kruis-teken op het dak herinnerde daar nog lang aan. De zusters weken uit naar Steyl, enkele honderden meters verderop. Na de oorlog werd de Duitse naam Klein Mariënthal veranderd in Mariadal. In 1981 verwisselden de dominicanessen na een eeuw Venlo voor het klooster Koningsgaard in Berg en Dal, dat ze na verbouwing ook Mariadal noemden. Het Venlose klooster werd aangekocht door de gemeente en doorverkocht aan een vereniging van eigenaren. Anno 2023 huisvest het gerestaureerde klooster onder de naam Stichting Centrum 't Ven een reeks bedrijven voor dienstverlening aan particulieren op het gebied van gezondheid en welzijn. Het grootste deel van het kloostercomplex is sinds 2003 beschermd als rijksmonument. Het is "in redelijk hoge mate gaaf bewaard gebleven en is in cultuurhistorisch en typologisch opzicht zeldzaam. Als voorbeeld van een Kulturkampfklooster bezit Mariadal religieus-historische waarde." De kloosterboerderij is in 1982, na het vertrek van de zusters, ingrijpend verbouwd en valt buiten de bescherming.
Sint-Rochuskapel (Maastricht)

De Sint-Rochuskapel is een kapel op de Sint-Pietersberg in het zuiden van de Nederlandse stad Maastricht. De 19e-eeuwse kapel is een rijksmonument. Ten zuidoosten van de kapel staat de Kasteelruïne Lichtenberg en ten noorden ligt het Slavantebos. Elders op de berg bevinden zich de Sint-Antoniuskapel en de Lourdesgrot Sint Pieter. Geschiedenis Volgens de overlevering stond er aan de kruising van twee oude wegen, namelijk van de Luikerweg met de weg van Lichtenberg naar Kanne, een oude kapel die aangeduid werd met Chapelle de Lichtenberg. Deze kapel raakte in verval en men plaatste hier om deze plek in ere te houden een houten kruis met corpus. Op 13 juli 1879 werd door het kerkbestuur voor 100 gulden een stuk grond aangekocht van de eigenaar van Hoeve Zonneberg, T. Duchateau. In 1888 werd het kruis zwaar beschadigd tijdens een storm en raakte het in verval. In 1888 werd door pastoor Johannes Matthias Kribs (1822-1901), die van 1869 en 1896 de parochie Sint Pieter bediende, een kapel opgericht aan de oude kruising op de Sint-Pietersberg. Op 10 augustus legde men de eerste steen en op 19 september werd de kapel ingewijd. De kapel werd gewijd aan Sint Rochus, de beschermheilige tegen besmettelijke ziekten. In de negentiende eeuw werd Europa geteisterd door cholera en de oorzaak was niet bekend. Een cholera-epidemie in 1865-1866 eiste veel slachtoffers in de parochie. In verband met de mergelwinning in de ENCI-groeve werd de kapel in 1972 verplaatst richting de Hoeve Lichtenberg. De aan alle kanten gestutte kapel werd daartoe op enkele balken geplaatst en met behulp van een hijskraan naar de nieuwe plek getakeld. In 1992 en in 2006 werd de Sint-Rochuskapel gerestaureerd door de Stichting Oud Sint-Pieter in samenwerking met de Vereniging Natuurmonumenten. Tijdens de restauratie van 1992 werd een nieuw beeld van Sint Rochus geplaatst, geschonken door de Veldekekring Maastricht. Ook werd er een beeld van Sint Donatus boven de ingang geplaatst. Bouwwerk De Sint-Rochuskapel heeft een zeshoekige plattegrond en is opgetrokken in baksteen. De kapel is voorzien van een cementstenen koepel met aan de voorzijde een verhoging met een keperboogvormige nis waarin een beeld van de Heilige Donatus is geplaatst. Onder de nis bevindt zich een steen met de inscriptie: (Heilige Rochus, Bid voor OnsJ.M. Kribs, pastoorSint Pieter, 16 augustus 1888) Op de verhoging boven de ingang bevindt zich een crucifix. In de frontgevel bevindt zich de spitsboogvormige toegang die wordt afgesloten met een donkergroene metalen deur. Van binnen is de kapel wit geschilderd en is de vloer betegeld. Tegen de achterwand is een klein altaar geplaatst dat de vorm heeft van een zwaluwnest. Op het altaar staat een beeld van Sint-Rochus. Externe link Sint-Rochuskapel op kerkgebouwen-in-limburg.nl
Kerk van Friens

De Kerk van Friens in een kerkgebouw in Friens, gemeente Leeuwarden, in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving Bij opgravingen zijn fundamenten gevonden van een tufstenen kerk die daar in de 13e eeuw stond. Tot 1580 had Friens een eigen pastoor, die naast zijn kerkelijke plichten leefde van het kerkenland. Dat land bewerkte hij zelf. Toen de katholieke kerkdiensten in 1580 verboden werden heeft men het altaar uit de kerk gesloopt. Er werd een samenwerkingsverband met Idaard gezocht omdat Friens, door het geringe aantal inwoners, een eigen dominee niet kon bekostigen. In 1704 werd de toren van de kerk afgebroken. Hij bracht een bedrag groot ƒ139,00 op. Het uurwerk uit de toren werd opgeborgen en de klok stond op het kerkhof. Vanaf 1720 hing de klok, naar voorbeeld van de kerk in Sijbrandaburen, in een houten torentje. Het huidige kerkgebouw van Friens is gebouwd is 1795, het jaar waarin de Franse tijd begon. Het verklaart de bijzondere omstandigheid dat de familiewapens niet uit de grafstenen, die nu nog in de kerk liggen, zijn gehakt. Het kerkgebouw was op het moment dat zij gebouwd werd, niet zichtbaar en ook niet bereikbaar, waardoor ze gespaard bleven voor de vernielingen. In 1886 werd de kerk aan de eisen van die tijd verbouwd. Alle grote grafstenen werden rechtop gezet en de banken werden afgebroken en als brandhout verkocht. Een nieuw interieur werd gemaakt en de kuipvormige kansel kreeg een kathedervorm. De kansel is bij de kerkrestauratie van 1989 gehandhaafd. De westgevel en de toren dateren uit 1906 en zijn ontworpen door de architect Hendrik Kramer. Na de Tweede Wereldoorlog raakte de kerk weer in verval. Bij de restauratie in 1989 is het interieur weer zo gemaakt als het er in 1887 heeft uitgezien.
Zeemanlaboratorium

Het Zeemanlaboratorium is een voormalig natuurkundig laboratorium aan de Plantage Muidergracht, nummer 4, in de Nederlandse plaats Amsterdam. Het laboratorium, dat hoorde bij de Universiteit van Amsterdam (toen Gemeentelijke Universiteit), kwam als Laboratorium Physica gereed in 1923 en was ontworpen door Abel Antoon Kok voor de dienst Publieke Werken van de Gemeente Amsterdam. Het laboratorium, waarvoor prof. Pieter Zeeman (1865-1943) intensief had geijverd, maakte een einde aan het ruimtegebrek in het eerder gebouwde natuurkundig laboratorium op Plantage Muidergracht 6 en was bovendien speciaal ingericht voor de nauwkeurige magnetische en optische experimenten die werden uitgevoerd in de groep van Zeeman. Daartoe waren onder meer enkele trillingsvrije tafels opgesteld, waarvan de grootste een massa van 250 000 kg had en bestemd was voor de tralie die de Amerikaanse fysicus H A. Rowland speciaal voor Zeeman had gegraveerd. In 1940 kreeg het instituut de naam van Zeeman. Boven de ingangspartij bevindt zich een tableau met de tekst "ZEEMAN LABORATORIUM" en daaronder een raam met een gestileerde afbeelding van een lichtgolf en een door een prisma gebroken stralenbundel. In de westelijke muur, aan het J.W. van Overloopplantsoen, is een fontein van John Rädecker ingebouwd. In 2007 is, in het kader van het samenbrengen van de natuurkundige instituten op het Science Park, het gebouw door de Universiteit van Amsterdam afgestoten, en daarna omgebouwd tot appartementencomplex. Het gebouw is sinds 2001 een rijksmonument. Bronnen Kitty Roukens, “Het Zeemanlaboratorium”, Binnenstad 221 (2007), Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad. Albert van Helden, “Pieter Zeeman”, in: Klaas van Berkel, Albert van Helden en Lodewijk Palm (red.), A History of Science in the Netherlands, Brill, Leiden (1999), p. 606-608 A.J. Kox, “Pieter Zeeman (1865-1943). Meester van het experiment.” in: J.C.H. Blom (red.), Een brandpunt van geleerdheid in de hoofdstad: de Universiteit van Amsterdam rond 1900 in vijftien portretten, p. 226 Monumentenregister, beschrijving van rijksmonument nr. 518497, Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed
Wilhelminapark (Breda)

Wilhelminapark is een park in de wijk Zandberg in de Nederlandse stad Breda. Het park is gelegen langs de Wilhelminasingel, niet ver van Breda Centrum, en bestaat uit twee stukken met aan iedere kant een vijver. Het park wordt gescheiden door de straat Wilhelminapark. Dichtbij staat een van de twee watertorens van Breda en het Onze Lieve Vrouwelyceum. Bij de ingang van het linker gedeelte staat een Pools oorlogsmonument, gemaakt door Bon Ingen-Housz en onthuld op 29 oktober 1949, 5 jaar na de bevrijding van de stad. Aan de andere kant staat een Duitse Panthertank die door de generaal Stanisław Maczek een jaar na de bevrijding van Breda op 29 oktober 1945 aan de stad werd geschonken. De tank was buitgemaakt op het proefterrein van Krupp in Meppen door zijn 1ste Poolse Pantserdivisie. In 2003/2004 is hij gerestaureerd en weersbestendiger gemaakt. Sinds 2011 staat er ook een monument voor de in de oorlog 118 weggevoerde Bredase Joden. Externe links Wilhelminapark Poolse monumenten in Breda
Ter Pelkwijkpark

Het Ter Pelkwijkpark is een park in het centrum van de stad Zwolle, dat genoemd is naar de Overijsselse politicus Johannes ter Pelkwijk. Het is aangelegd op het oostelijke deel van de voormalige vestinggordel van Zwolle, die vanaf 1790 werd ontmanteld. Hier ontstond later ook de Ter Pelkwijkstraat. In het park staat een herdenkingssmonument naar een ontwerp van Titus Leeser voor de meer dan 700 Zwollenaren die gedurende de Tweede Wereldoorlog door vervolging en geweld omgekomen zijn. Leerlingen van enkele basisscholen uit de buurt organiseren jaarlijks op 14 april, de dag dat Zwolle in 1945 door geallieerde troepen bevrijd werd, een plechtigheid bij het monument in het park. Geografie Het park ligt ten oosten van het centrum van Zwolle. Het bestaat uit een groot grasveld met een paar bomen. Er is ook een pad langs het water en het monument, dat doorloopt naar de Ter Pelkwijkstraat en naar een voetgangersbrug over het water. Aan de noordoostzijde van het park stond tussen 1892 en 1985 het Gouverneurshuis, tegenwoordig het appartementencomplex de Genverberg.
Verzorgingsplaats Kabeljauw

Verzorgingsplaats Kabeljauw was een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de westzijde van de A50 Emmeloord-Eindhoven tussen knooppunt Grijsoord en afrit 19 in de gemeente Renkum. De verzorgingsplaats was genoemd naar papiermolen "Kabeljauw" die aldaar ooit in de omgeving stond. De Dordrechtse lompenhandelaar Kabeljauw liet hier twee molens bouwen om zijn lompen tot papier te verwerken. Sinds 17 oktober 2011 is deze verzorgingsplaats gesloten voor regulier gebruik, als gevolg van verbreding van de A50 en de bouw van een nabijgelegen ecoduct. Referentie
Titus Brandsmakapel

De Titus Brandsmakapel is een gemeentelijk monument aan de Kroonstraat 114 in Nijmegen. Deze kapel dateert uit 1960. De kapel en bijbehorende pyloon zijn een ontwerp van de architect Pieter Dijkema, die was geïnspireerd door de opvattingen van de Bossche School. Architectuur De bakstenen gevels zijn gesloten, zonder ramen en sober uitgevoerd. Boven de entree is een mozaïek van Maria met Kind geplaatst, binnen op de achterwand een schildering van Christus; beide werken van kunstenaar Jan van Eyk. Historische verwijzing De kapel staat op de plek waar karmelietenpater en hoogleraar wijsbegeerte Titus Brandsma in januari 1942 wegens zijn verzet door de Duitse bezetter werd opgepakt, om later dat jaar in het concentratiekamp Dachau te worden vermoord. Het meerlagige interieur met domein, de hof en cel zijn een impliciete verwijzing naar het kamp, de barak en de gevangeniscel van Dachau. Aan de straatkant staat een vrijstaande, 12,5 meter hoge pyloon die verwijst naar de wachttoren. Tussen de vier witte betonnen palen van ongelijke hoogte hangt een bronzen plastiek van Frans Verhaak dat een mitrailleur voorstelt. Gemeentelijk monument Kapel en pyloon worden gewaardeerd als duidelijk herkenbare herinnering aan de heilig verklaarde Titus Brandsma. De Titus Brandsmakapel blijkt representatief voor het werk van architect Dijkema en inmiddels een zeldzaam voorbeeld van de opvattingen van de sacrale Bossche Schoolarchitectuur in Nijmegen. Huidige functie De Titus Brandsmakapel is bezit van stichting Het Kruispunt Nijmegen, die zich inzet voor het welzijn en de geestelijke verzorging van de dak- en thuislozen van Nijmegen. Doordeweeks worden voor deze doelgroep doorlopend laagdrempelige activiteiten georganiseerd. Ook zondagsvieringen worden nog regelmatig georganiseerd in de kapel, zij het niet in strikt katholieke of zelfs christelijke traditie. Varia Aan het Keizer Karelplein staat ook een kerk ter nagedachtenis aan Brandsma, de Titus Brandsma Gedachteniskerk.
Station Laren-Almen

Station Laren-Almen is een voormalig station bij de Gelderse plaatsen Laren en Almen, gelegen aan de spoorlijn Zutphen - Glanerbrug. Met de bouw van het stationsgebouw werd in 1863 aangevangen. De architect is vermoedelijk Karel Hendrik van Brederode. Het station werd geopend op 1 november 1865. Bij de opening had het station de naam 'Harkelbrug' vernoemd naar de brug over de Harfsense Beek. Later werd de naam station 'Laren-Almen'. In 1925 wijzigde het Ministerie van Waterstaat met ingang van de nieuwe dienstregeling de naam in 'Station Laren'. Het gebouw behoort tot het standaardtype SS 5e klasse, klein stationnetje dat 'haltegebouw' werd genoemd. In 1914 werd, zoals bij de meeste stationsgebouwen van dit type, het middendeel verhoogd. Het station is sinds 15 mei 1938 gesloten; het emplacement is in gebruik als kruisingsstation voor de stoptreinen tussen Zutphen en Oldenzaal. Er waren plannen om op de plaats van dit voormalige station een nieuw station Laren-Almen te realiseren, maar deze hebben geen doorgang gevonden. Rond 2015 waren er opnieuw ideeën Laren-Almen weer als halteplaats in gebruik te nemen. Het voormalig station is een gemeentelijk monument. Het is een karakteristiek gebouw met de typische kenmerken van een klein plattelandsstation uit de negentiende eeuw. Het wordt particulier bewoond. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Laren
Verzorgingsplaats Galgeveld

Verzorgingsplaats Galgeveld is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de westzijde van A27 Almere-Breda tussen afritten 17 en 16 in de gemeente Oosterhout. De verzorgingsplaats is vernoemd naar het naastgelegen gebied 'Galgeveld'. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop de verzorgingsplaats Kalix Berna.