NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouwe-ter-Noodkapel (Tilburg)

Onze-Lieve-Vrouwe-ter-Noodkapel is een kapel in de Nederlandse plaats Tilburg en als geheel een oorlogsmonument. Achtergrond Enkele dagen voor de bevrijding nam een aantal katholieken in Tilburg het initiatief voor de oprichting van een kapel ter ere van Maria en ter nagedachtenis van in de Tweede Wereldoorlog omgekomen Tilburgers. De Tilburgse architect Jos Schijvens verbouwde na de oorlog een gebouw aan de Zomerstraat tot tijdelijke kapel. De naam van de kapel verwijst naar Onze-Lieve-Vrouwe ter Nood, een van de titels van Maria. Frans Mandos maakte een muurschildering voor de kapel en zijn broer Kees Mandos kalligrafeerde een boek met de namen van alle Tilburgse oorlogsslachtoffers. In 1964 werd de tijdelijke kapel vervangen door een definitief gebouw aan de Kapelhof, ontworpen door Schijvens, die aan de binnen- en buitenkant werd bekleed met wit, Italiaans marmer. In het gebouwtje zijn glas-in-betonramen van Daan Wildschut aangebracht. Het boek (tegenwoordig een kopie) werd overgebracht naar de nieuwe kapel, elke dag wordt er een bladzijde omgeslagen. In de kapel staat ook een 15e-eeuws Mariabeeld. Het gebouwtje werd ingewijd door monseigneur Bekkers. Een opschrift op de wand luidt: IN HET NAJAAR VAN 1944,TOEN TILBURG IN ANGST WACHTTE OP DE BEVRIJDING,WERD DEZE KAPEL AAN MARIA TOEGEZEGD.TEMIDDEN VAN EEN ZICH VERNIEUWENDE STADWERD ZIJ IN 1964 OPGERICHTEN OP 7 JUNI VAN DAT JAARDOOR MGR. BEKKERS INGEZEGEND. Fotogalerij Waardering In 2013 werd de kapel opgenomen in het Beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965 en in 2015 als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Zie ook Lijst van oorlogsmonumenten in Tilburg Lijst van religieuze gebouwen in Tilburg
Sint-Willibrorduskerk (Berkel-Enschot)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van de plaats Berkel in de Nederlandse gemeente Tilburg. Het rijksmonument is gelegen aan de Sint-Willibrordstraat 1. Geschiedenis Berkel kende eerder een kapel die al in 1214 werd vermeld. Deze kapel werd in 1440 vernieuwd. In 1852 werd Berkel een zelfstandige parochie, en de kapel werd hersteld. In 1857 werd een neogotische westtoren tegen de kapel opgetrokken, naar een ontwerp van Hendrik Jacobus van Tulder. In 1910 werd de kapel gesloopt en vervangen door een kerk die werd ontworpen door Jan Stuyt. Om de toren heen werd een nieuwe gevelbekleding aangebracht. Gebouw De bakstenen kerk is ontworpen in neoromaanse stijl met rondbogige vensters en halfronde apsis. Boven het koor bevindt zich een klokkengeveltje. De kerk heeft luidklokken uit 1501 en 1524. Het interieur wordt overkluisd door een cassetteplafond.
Wereldomroepgebouw

Het Wereldomroepgebouw op het Media Park in Hilversum is een Nederlands omroepgebouw uit 1961 ontworpen door Van den Broek en Bakema ter huisvesting van de toenmalige Wereldomroep. Het is een functionalistisch gebouw met brutalistische kenmerken. In de abstracte vorm is een vliegtuig te herkennen. Het gebouw kent twee kruislingse bouwlagen, een oplossing dat Van den Broek en Bakema later ook toepasten bij onder meer de bouw van de aula van de TU Delft. Op de plek waar de bouwlagen kruisen bevinden zich trappen, liften en toiletten. Onder het lange bouwdeel bevinden zich twee honingraatvormige deels ondergrondse gebouwen die de akoestisch gescheiden studio's huisvestten. Het interieur liet veel beton zien met op centrale plekken mozaïek, met oranje, de kleur van Radio Oranje. Het gebouw werd op 11 oktober 1961 in gebruik genomen door de Wereldomroep. Van het oorspronkelijke ontwerp werd destijds een grote studio en een studiocomplex gerealiseerd, een tweede studiocomplex bleef achterwege. Dit leidde al snel tot ruimtegebrek en er werd besloten het gebouw uit te breiden. Dit leidde in 1989 tot de opening van een verlengde staart met eronder studioruimten, geïnspireerd op het oorspronkelijke ontwerp. In 2012 was de Wereldomroep door bezuinigingen gedwongen het gebouw te verlaten en verhuisde in afgeslankte vorm als RNW Media naar het bijgebouw wat daarvoor dienstdeed als opleidingscentrum. Het hoofdgebouw werd in 2013 gerenoveerd en in 2014 in gebruik genomen door de AVROTROS. Vanuit de grote studio vinden vanaf 2014 de uitzendingen van EenVandaag plaats. Sinds 2016 is het gebouw een rijksmonument. In januari 2021 heeft RNW Media de twee gebouwen voor €11,2 miljoen verkocht aan een particuliere belegger, Zinc RE.
Constantinianum

Das Constantinianum ist ein Schulkomplex in einem ehemaligen Kloster im niederländischen Amersfoort. Ein Teil der Anlage wurde bis 1999 als Klooster Sint-Helena des Orden vom Heiligen Kreuz genutzt. Er befindet sich an der Straße Daam Fockemalaan 10–12 und besitzt den Status eines Rijksmonument. Ursprünglich umfasste der Komplex das Kloster, die Klosterkirche und das Schulgebäude mit Gymnasium und der Hogereburgerschool Constantinianum, das 1968 nach der Verschmelzung mit der nahe gelegenen Mädchenschule (sieh Monoedukation) Onze Lieve Vrouwe ter Eem zum Het Nieuwe Eemland (auch Eemlandcollege) fusionierte. Geschichte Dieser Orden des Heiligen Kreuzes hatte seit 1638 seinen Sitz in Uden im nördlichen Brabant. Der Orden war bestrebt, auch an anderen Orten katholische Bildung anzubieten. So hatten sie auch eine Schule in Bussum. Gleich nach dem Krieg, im Jahr 1946, nahmen die Kreuzherren die Lehrtätigkeit auch in Amersfoort auf. In dieser Stadt gab es noch kein katholisches Gymnasium und so ersparte die Ansiedlung vielen Schülern den täglichen Weg nach Bussum und zurück. Das Constantinianum wurde 1952 unter vom Architekten Jos Schijvens entworfen und auf der „grünen Wiese“ westlich von Amersfoort gebaut. Erweiterungen fanden 1953 (gymnasialer Teil) und 1957 (Hogereburgerschool) statt. Der weitläufige Komplex weist die Merkmale der Bossche School und des Basilikastils auf. Das Kloster wurde in quadratischer Form errichtet, mit der 1956 eingeweihten Kirche an der Südseite. Die Gebäudegruppe enthält mehrere Kunstwerke: Wim Harzing schuf die Skulptur Sportgroep und den Giebelstein, der Kaiser Konstantin der Große mit seiner Mutter Helena darstellt. Der dem Komplex namengebende Konstantin wurde auch in einem Bleiglasfenster (von Victor van Mil) verewigt. Am 14. Mai 1985 waren der Vorplatz und die angrenzende Wiese Schauplatz einer Begegnung zwischen Papst Johannes Paul II. und niederländischen Jugendlichen im Rahmen seines Besuchs in den Niederlanden (letzter Tag). Das Kloster wurde 1996 aufgelöst und die letzten Kreuzherren verließen das Haus 1999. Im Jahr darauf wurde das Klostergebäude an ein lokales ROC verkauft, das darin das Leerhotel Het Klooster eingerichtet hat. Nach finanziellen Problemen wurde das Lehrhotel in eine MBO-Einrichtung überführt. Im Jahr 2007 wurde der Komplex in die „Top 100 Nederlandse Monumenten 1940–1958“ aufgenommen; 2010 folgte die Einstufung als Rijksmonument unter der Nummer 530855. Trivia 2015 und 2016 diente das Areal als Drehort für die Außenaufnahmen der niederländischen Comedy-Fernsehserie Rundfunk. Weblinks Het Nieuwe Eemland. Abgerufen am 6. Januar 2023 (niederländisch, Website der Schule). Constantinianum in Amersfoort. In: Rijksmonumenten.nl. 16. März 2020; abgerufen am 6. Januar 2023 (niederländisch). Jos.C.A. Schijvens: Kruisherenklooster en College Amersfoort, nu Leerhotel Het Klooster en het Nieuwe Eemland. Christiane Schijvens; abgerufen am 12. Mai 2026 (niederländisch, Kruisherenklooster auf der Webseite des Architekten). Einzelnachweise
Constantinianum

Het Constantinianum is een gebouwencomplex met schoolgebouwen, een van de gebouwen was tot 1999 in gebruik als klooster van de Orde der Kruisheren Klooster Sint-Helena. Het is gelegen aan de Daam Fockemalaan 10 en 12 te Amersfoort en heeft de status van rijksmonument. Het omvatte oorspronkelijk het klooster, kloosterkerk en schoolgebouw met gymnasium en HBS Constantinianum, dat in 1968, na fusie met de nabijgelegen meisjesschool van Onze Lieve Vrouwe ter Eem is opgegaan in het Eemlandcollege. Geschiedenis Dit gebouwencomplex werd in 1952 gesticht, onder architectuur van Jos Schijvens. Uitbreidingen vonden plaats in 1953 (gymnasiumgedeelte) en 1957 (HBS). Het uitgebreide complex vertoont de kenmerken van de Bossche School en de basilicastijl. Het klooster is in carrévorm gebouwd, met aan de zuidzijde de kerk, welke in 1956 werd ingewijd. Het complex bevat diverse kunstwerken: Wim Harzing vervaardigde het beeldhouwwerk "Sportgroep" en de gevelstenen die Sint-Helena en keizer Constantijn de Grote voorstellen. Dezelfde keizer werd vereeuwigd in een glas-in-loodraam van Victor van Mil. Op 14 mei 1985 was er op het plein en naastgelegen grasveld een ontmoeting tussen paus Johannes Paulus II en Nederlandse jongeren tijdens het bezoek van de paus aan Nederland. Het klooster werd in 1996 opgeheven en de laatste paters-kruisheren vertrokken in 1999. In 2000 werd het kloostergebouw verkocht aan een plaatselijke ROC, dat er Leerhotel Het Klooster in vestigde. Na grote financiële problemen werd het leerhotel overgedragen aan een MBO-instelling. In 2007 werd het complex geplaatst op de Top 100 Wederopbouwarchitectuur, en in 2010 volgde de klassering als rijksmonument. Voor de populaire tv-serie Rundfunk zijn de buitenshots gefilmd op het kloosterplein.
Mariakapel (Weert, Lichtenberg)

De Mariakapel is een kapel in de Lichtenberg in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat nabij de Nelissenhofweg en is onderdeel van een gebouwencomplex. De kapel is gewijd aan de heilige Maria. Geschiedenis Tussen 1954 en 1961 werd het complex aangelegd als faciliteit voor onderwijs, cultuur, sport en religie van het Bisschoppelijk College in Weert. In 1958 werd de kapel gebouwd naar het ontwerp van architect Pierre Weegels. In 2011 werd de kapel en de rest van het complex opgenomen in het rijksmonumentenregister als monument uit de wederopbouwperiode 1940-1958. In 2014 werd de kapel gerestaureerd. Bouwwerk De in Nivelsteiner breuksteen gebouwde kapel is opgetrokken op een paraboolvormige plattegrond met ervoor een bordes met een trap van leisteen. Het dak rust heeft aan de voorzijde overstek en rust op twee betonnen zuilen. Ter hoogte van het altaar is op het dak een betonnen, conisch uitlopende lantaarn met ronde glazen openingen aangebracht. De muren zijn gebogen met rondboogvormige bovenlichten. De frontgevel bestaat uit een betonnen rasterwerk waarin de vakken gevuld zijn met enerzijds tegelmozaïeken met figuratieve voorstellingen naar ontwerp van Harrie Martens en anderzijds glas-in-lood.In het midden van de frontgevel is de rechthoekige toegang van de kapel gemaakt. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
Sint-Josephkerk (Heerlerbaan)

De Sint-Josephkerk is een kerkgebouw in het stadsdeel Heerlerbaan in de Nederlandse stad Heerlen. De kerk bevindt zich aan de Dr. Clemens Meulemanstraat 1 op de hoek met de doorgaande weg de Heerlerbaan en dient als parochiekerk van de rooms-katholieke parochie St. Joseph. De huidige kerk is in 1957 gebouwd ter vervanging van een eerder kerkgebouw uit 1917. Geschiedenis De bouw van de eerste kerk van Heerlerbaan vond ongeveer tegelijkertijd plaats met de bouw van de eerste mijnwerkerswoningen in dit voormalige gehucht. Het ontwerp van het bouwwerk kwam van de architect Jos Seelen die als eerste gemeentearchitect van Heerlen nog veel meer gebouwen voor deze gemeente ontwierp. Hij ontwierp een neoromaanse basiliek met pastorie, beide in Kunradersteen. De kerk kwam te liggen aan de toenmalige rijksweg tussen Heerlen en Aken, net ten noorden van het bebouwingslint waaruit het gehucht destijds nog enkel bestond. Door alsmaar toenemende mijnschade was sloop in 1957 genoodzaakt. Voorafgaand aan de sloop werd in datzelfde jaar naast het oude bouwwerk een nieuw kerkgebouw ontworpen door de architect Jozef Fanchamps, die eerder de Michaëlkerk in de toenmalige buurgemeente Schaesberg ontwierp en later nog vele andere kerkgebouwen in de provincie Limburg. Beschrijving Het huidige kerkgebouw is een zaalkerk met een gebogen dak en bestaat uit een betonskelet met invulling van Kunradersteen. Aan de noordoostzijde staat een betonnen klokkentoren met een plat dak. De naastgelegen pastorie aan de zuidoostzijde is nog het originele gebouw uit 1917. De kerk is beschermd als rijksmonument. Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Heerlen Sint-Josephkerk (Passart)
Werk op de spoorweg bij de Diefdijk

Het Werk op de spoorweg bij de Diefdijk is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie in Acquoy, gemeente West Betuwe. Pal ten westen van de plek waar de spoorlijn Geldermalsen - Leerdam (geopend in 1883) de Diefdijk doorsnijdt, ligt aan weerszijden van de spoorlijn het Werk op de Spoorweg. Het ovale forteiland heeft een oppervlakte van ongeveer zes hectare en is vrijwel geheel omgeven door natte gracht. Het werk ligt direct ten oosten van Leerdam en de spoorlijn doorsnijdt het fort in twee ongelijke delen. Ten zuiden van het spoor staan drie bomvrije gebouwen, een wachthuis, een keuken met kantine en een remise. Op het noordelijk deel staat nog een tweede en grotere remise. In de remises werden de kanonnen gestald. Het fort werd in 1880 aangelegd om toegang via het de spoorweg te verhinderen en om de dijk in de Linge bij Rhenoy met vuur te dekken. Al in 1885 werd de versterking verbeterd door de bouw van remises en betonnen borstweringsmuren. In het midden staat het wachthuis, gebouw A. Dit bomvrije bakstenen gebouw van drie verdiepingen is omstreeks 1880 gebouwd. In de kelder is de opslagplaats voor de munitie. Op de begane grond en de bovenverdieping zijn de verblijven voor de manschappen. Op de bovenverdieping is ook het officiersverblijf en helemaal links een remise. In 1885 zijn er drie gebouwen bijgebouwd. Direct ten zuiden, rechts, van het wachthuis ligt gebouw C, hier zijn de keuken en de kantine gevestigd. De linker remise, gebouw B, heeft nog lokalen voor de commandant en telegraaf. In de rechter remise, gebouw D, is alleen stalling voor de kanonnen. De gebouwen B, C en D zijn gemaakt van trasbeton. Alle bouwwerken zijn grotendeels afgedekt met aarde ter bescherming en camouflage. Alleen de voorgevels, gericht op het veilige westen, zijn zichtbaar. Voor en achter het werk lagen kraanbruggen, waarvan één exemplaar nog aanwezig is. Deze kraanbrug is in 2011 gerestaureerd en is te gebruiken. De gracht aan de oostzijde is gedempt en daarmee zijn ook de bruggen verdwenen. Buiten de gracht, aan de andere kant van de Diefdijk, staat nog een fortwachterswoning annex artilleriemagazijn. Het verdedigingswerk is vanaf eind jaren tachtig van de 20e eeuw in particulier bezit en deels als woning in gebruik. Op minder dan 1 kilometer ten zuiden van het werk ligt het Gemaal De Oude Horn. Bij het gemaal lagen ook inlaatsluizen om water vanuit de Linge via de Culemborgse Vliet naar de inundatievelden ten oosten van de Diefdijk te voeren. Het werk had ook een rol bij de verdediging van deze inundatiesluizen. Externe links Kenniscentrum Waterlinies Werk op de spoorweg bij de Diefdijk Video: openen kraanbrug bij het Werk aan de Diefdijk
Agnietenkapel (Gouda)

Die Agnietenkapel (deutsch Agnetenkapelle) ist eine profanierte Kapelle in Gouda (Provinz Südholland) in den Niederlanden. Das Bauwerk ist seit 1966 als Rijksmonument eingestuft und wird für kulturelle Zwecke genutzt. Geschichte Der kleine spätgotische Saalbau mit dreiseitig geschlossenen Chor wurde für das um 1450 gestiftete Sint-Agnesklooster, einen Konvent von Augustinerinnen, errichtet. Von dem bereits wenige Jahrzehnte später im Zuge der Reformation untergegangenen Schwesternkloster ist nur die Kapelle erhalten. Sie diente nach Aufhebung des Konvents zunächst als Laternenfabrik und zwischen den Jahren 1650 und 1924 als Sitz einer Bank, für deren Zwecke Zwischengeschosse eingezogen worden waren. Diese wurden im Rahmen einer umfassenden Restaurierung 1971 bis 1975 wieder herausgebrochen, wobei auch die gotischen Spitzbogenfenster wiederhergestellt wurden. Nur bei den Chorfenstern waren Spuren des originalen Maßwerks erhalten. Über dem klassizistischen Eingangsportal, das im 17. Jahrhundert eingebaut wurde, befindet sich ein Stadtwappen im Stil des Louis-quatorze von 1756. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 189. Weblinks Einzelnachweise
Agnietenkapel (Gouda)

De Agnietenkapel is het restant van een voormalig vrouwenklooster, het Agnietenconvent, aan de Nieuwe Markt in de Nederlandse stad Gouda. Het Agnietenconvent werd opgericht op het einde van de 14e eeuw. Het vrouwenklooster was gewijd aan Sint-Agnes. De zusters leefden volgens de regels van Augustinus. Het convent grensde aan een ander vrouwenklooster, het Magdalenaconvent, eveneens gelegen op het gebied van de huidige Nieuwe Markt (zie afbeelding). De gotische kapel zal in het midden van de 15e eeuw zijn gebouwd. Het Agnietenconvent bestond uit een kloosterhof, waaromheen de gebouwen waren gesitueerd: een kapel met sacristi, het klooster, een brouwerij, dienstgebouwen en stallen. Erg voorspoedig ging het niet met dit kloosterconvent, dat door de eigen pater van het convent in 1515 dit arme ende miserabel, scamel convent werd genoemd. Na de hervorming werd de kapel eerst gebruikt als werkplaats voor de tapijtwevers in de stad. In 1653 werd de lommerd, de bank van lening, in het gebouw gevestigd. Tot 1924 hebben Gouwenaren hier tegen een onderpand geld kunnen lenen. Vanaf 1924 kreeg het gebouw een wisselende bestemming als arbeidsbeurs, voedseldistributie, noodpostkantoor en als kunstcentrum. In de loop der tijd werden de diverse gebouwen van het convent gesloopt. In de jaren zestig en zeventig van de 20e eeuw heeft de kapel jaren leeg gestaan en stond deze ook op de nominatie om te worden gesloopt. In de periode 1972 tot 1975 werd het gebouw gerestaureerd. Thans doet het dienst voor diverse culturele activiteiten, zoals tentoonstellingen en ontvangsten.
Ceintuurbrug

De Ceintuurbrug (brug nr. 116) is een plaatbrug over de Boerenwetering in Amsterdam-Zuid. De brug verbindt de Ceintuurbaan met de Roelof Hartstraat en maakt deel uit van de ring van straten die net buiten de binnenstadsring liggen. Men moet de brug niet verwarren met de Nieuwe Amstelbrug aan het andere eind van de Ceintuurbaan (brug nr. 101), ook wel "Ceintuurbaanbrug" genoemd. Er lopen tramlijnen over deze brug en daar de brug ook net aan de kruising met de Hobbemakade ligt is dit een drukke brug in de stad. Geschiedenis In 1876 werden er plannen gemaakt voor het leggen van een brug hier. Probleem daarbij was echter dat ten zuiden van de Ceintuurbaan de gemeente Nieuwer-Amstel lag en er dus overlegd moest worden over wie wat zou gaan betalen. Er werd jaren gesteggeld over de plaats van de brug die De Pijp moest verbinden met de overkant en zo kwam het dat er op dit korte stukje Boerenwetering twee andere bruggen de voorkeur verdienden, de Diamantbrug bij de Albert Cuypstraat en de Korrelbrug bij de Eerste Jan Steenstraat. Ook ging meer belangstelling uit naar de aanleg van de Nieuwe Amstelbrug aan de andere kant van de Ceintuurbaan. De plannen voor brug kregen pas definitieve vorm in 1901 Op 3 juni 1901 vond de aanbesteding plaats, waarbij tevens de bruggen 261 en 262 elders in de stad aan bod kwamen. Er werd een aannemer gevonden die voor nog geen 45.000 gulden een brug kon aanleggen over de Boerenwetering. De Boerenwetering werd daarbij gestremd, maar voor de groenteschepen richting stad werd een klein hulpkanaaltje gegraven. De brug moet "zwaar" worden uitgevoerd, want er kwamen tramrails te liggen voor de (dan) toekomstige tramlijn. In 1926 werd besloten de brug te verbreden, er was hier meer verkeer gekomen. De huidige brug is in wezen de brug uit 1927. Het was een ontwerp van Piet Kramer, opgetrokken in de stijl van de Amsterdamse School. Kramers hand is terug te vinden in de afwisseling van horizontaal en verticaal gemetseld baksteen en graniet, de siersmeedijzeren balustraden en de artistieke waaiervormige bewerking van sommige dekstenen van graniet. Renovatie 2014 Die brug werd begin 21e eeuw te smal bevonden voor de toenmalige verkeersaanbod. Ook was de fundering aan vernieuwing toe. In 2014 werd derhalve een grote verbouwing gestart met het oogmerk het verkeer wat meer ruimte te geven waarbij ook de tramhalte na 110 jaar is vervallen. Tijdens de werkzaamheden was op de brug uitsluitend het tramspoor beschikbaar waarbij de bovenleiding was overkapt met een stalen constructie om beschadiging te voorkomen. Voor fietsers en voetgangers was een houten noodbrug ten noorden van de brug gebouwd en het overige verkeer werd omgeleid. Op 16 oktober 2015 werd de 3,5 meter bredere brug voor al het verkeer heropend. Openbaar vervoer Sinds 1904 rijdt tramlijn 3 over de brug. Tramlijn 24 kwam er in 1929 bij. Tramlijn 12 rijdt sinds 1977 over de brug. Tramlijn 24 werd in 2003 vanwege werkzaamheden voor de metro Noord/Zuidlijn omgeleid via de Diamantbrug. Op 18 april 2017 keerde lijn 24 terug op de oude route.
Ossenkoppelerhoek

Ossenkoppelerhoek is een wijk in het zuidwesten van de Nederlandse stad Almelo. De wijk is relatief oud met vooroorlogse woningen (20%), naoorlogse woningen (24%) en woningen uit de periode 1960-1970 (56%). Het westelijk deel van de Ossenkoppelerhoek kenmerkt zich door stedelijke buurtjes met betaalbare woningen en appartementen. In het oostelijk deel is meer laagbouw en zijn meer eigen woningen. De oostkant van de wijk is helder afgebakend door de Spoorlijn Almelo - Salzbergen, zodat de Anjelierstraat er net buiten valt. De zuidrand volgt ruwweg de Weezebeek, met aan de overkant het Erve Asito, beter bekend als Polman Stadion. In het westen loopt de wijk door tot de Almelose Aa, die voorbij het Beeklustpark samenstroomt met de Weezebeek. Dit geheel maakt deel uit van de groene longen van Almelo. Het noorden van de wijk heeft een zigzaggende begrenzing, met een stukje Berlagelaan en verder de Jacob van Campenstraat, het zuidelijk deel van het Acaciaplein en de Schoolstraat, die binnen de wijk vallen. Van het spoor tot de Aa is de grootste lengte van de wijk bijna 2½ kilometer, bij een oppervlakte van 1,36 km². Omliggende wijken zijn Nieuwstraat-Kwartier (noord), De Riet (oost), Windmolenbroek (zuid) en Wierdensehoek (west). Doorgaande noord-zuidverbindingen zijn de Windmolenbroeksweg en de Henriëtte Roland Holstlaan, waartussen de Rembrandtlaan een dwarsverbinding vormt. Sinds jaren kenmerkend voor de wijk zijn de oude fietsen die op veel straathoeken staan, elk met een bloemenkrat. Dit Bloeiende fietsenproject moet bijdragen aan de leefbaarheid en wordt in stand gehouden door een vaste fietsverzorger.
Génestetkerk

De Génestetkerk is een Remonstrantse kerk uit 1896 in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk is gelegen achter een poort aan de Oude Delft op een binnenterrein op de plaats van de vroegere schuilkerk Uit 1638. Het is een ontwerp van Leonard Couvée en L. van der Lee. De kerk is genoemd naar de predikant en dichter P.A. de Génestet. In 2019 is de kerk verkocht en wacht een nieuwe bestemming af. Referenties Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 525259
Donckse Bos

Het Donckse Bos is een park dat behoort bij het huis Huys ten Donck in de Nederlandse gemeente Ridderkerk. Het park is gelegen tussen de wijken Bolnes en Slikkerveer in de gemeente Ridderkerk. Het park werd in de 18e eeuw door de Rotterdamse burgemeester en heer van Ridderkerk Cornelis Groeninx van Zoelen (1740-1791) omgevormd van een tuin in Franse stijl, naar een park in de Engelse landschapsparkstijl. In het begin van de 20e eeuw heeft de tuinarchitect Leonard Springer het park gerenoveerd. In het park zijn nog steeds bomen te vinden die dateren uit de periode dat het park werd aangelegd. Bijzonder zijn enkele eeuwenoude beuken, eiken, Japanse notenbomen en platanen. Het gebied bestaat uit het landgoed en de nabijgelegen buitendijkse griend. Het Huys ten Donck zelf heeft de status van rijksmonument.