NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Benno Premselabrug

De Benno Premselabrug is een vaste brug over het IJmeer, ontworpen door Wim Quist, die het Centrumeiland van de Amsterdamse wijk IJburg verbindt met de Diemer Vijfhoek. De brug is vernoemd naar de vormgever en binnenhuisarchitect Benno Premsela. Alhoewel de brug voor 75% in de gemeente Diemen ligt heeft ze een Amsterdams brugnummer (2005). De brug werd in 2004 geopend en was oorspronkelijk uitsluitend bestemd voor het bouwverkeer, hulpdiensten en fietsers van Diemen naar IJburg. De brug maakt na de ingebruikname deel uit van de stadsroute s114 en van de Oostelijke Ontsluiting IJburg (OOIJ), en ligt tussen de Muiderlaan op IJburg en de Fortdiemerdamweg in Diemen. De brug heeft voor het verkeer in beide richtingen een rijstrook en een busbaan, en aan de zuidzijde een tweerichtingsfietspad. De brug ligt conform de opdracht van de gemeente Amsterdam laag over het water; Wim Quist omschreef het als een “mat die over het water is uitgerold. De brug past in het ontwerp van de gehele OOIJ, dat als eenheid werd ontworpen. De brug is gelegd over brugpijlers waarop jukken. Die jukken (dwarsbalken) die aan weerszijden van de brug uitsteken dragen de naar binnen staande lichtmasten/lantaarns. De brug kent in het midden een kleine verhoging met pleziervaart mogelijk te maken (Quist noemde het een hupje). Op 24 augustus 2009 werd de brug ook in gebruik genomen door GVB-buslijn 66 die hiermee een verbinding tussen IJburg en de Bijlmermeer tot stand bracht. Daar het andere verkeer geen gebruik mocht maken van de brug werd aan het begin van de brug een hek met bussluis geplaatst. Tussen de Diemer Vijfhoek en het Maxis-terrein werd via de met klinkers bestrate Overdiemerweg, ook bekend als Nuon-weg, de dienstweg van de elektriciteitscentrale Diemen van Nuon (vroeger PEN, nu Vattenfall), gereden. Sinds 15 december 2024 rijdt ook R-net lijn 360 over de brug. Omdat automobilisten uit IJburg in verband met filevorming bij de Enneüs Heermabrug massaal toch van de brug gebruik maakten waarbij het hek werd verwijderd en om de bussluis heen werd gereden besloot men later alsnog dat ook het gewone verkeer van de brug gebruik mocht maken. Eind juli 2014 is de tijdelijke verbinding via de Overdiemerweg, in het kader van het plan Oostelijke Ontsluiting IJburg, vervangen door een nieuwe route via de Fortdiemerdamweg met daarin de Uyllanderbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal naar het verkeersknooppunt Diemen. Vanaf dan was de Overdiemerweg weer voor particulier gebruik gesloten. Echter, deze weg is in 2020 opgeknapt en opnieuw opengesteld vanwege de wenselijkheid van een snelle verbinding met Maxis Muiden en Muiden.
Hartelhaven

De Hartelhaven is een binnenvaarthaven op de Rotterdamse Maasvlakte, aan het eind van het Hartelkanaal. De Hartelhaven is gereed gekomen in 1973. Het belangrijkste bedrijf aan de Hartelhaven is het Europees Massagoed Overslagbedrijf, waar duwbakken geladen worden met ertsen en kolen. Aan het uiterlijke noordoosten van de Hartelhaven staan twee containerkranen van Kramer voor de afhandeling van binnenvaartschepen, daar tegenover, aan de westkant heeft ECT evenveel kranen staan, ook voor de binnenvaart.
Oostplein metro station

Oostplein is an underground station in the city of Rotterdam, located on the Rotterdam Metro lines A, B, and C. The station opened on 10 May 1982, the same date that the East-West Line (also formerly called the Caland line), of which it is a part, was opened. The station is located near the border between the city center and Kralingen-Crooswijk borough, and is below the former site of the De Noord mill. Overground people can get on at RET-Rotterdam tram lines 7 and 21. References
Oostplein (métro de Rotterdam)

Oostplein est une station de la section commune aux lignes A, B et C du métro de Rotterdam. Elle est située sous la place Oostplein dans l'arrondissement Rotterdam-Centre de Rotterdam aux Pays-Bas. Mise en service en 1982, elle est desservie par les rames des lignes A, B et C du métro. Situation sur le réseau Établie en souterrain, Oostplein, est une station de passage de la section commune entre la ligne A, la ligne B et la ligne C du métro de Rotterdam. Elle est située : entre la station Gerdesiaweg, sur la section commune (A+B+C), en direction du terminus nord de la ligne A Binnenhof, ou du terminus nord de la ligne B Nesselande ou du terminus nord de la ligne C De Terp; et la station de la section commune A+B+C Blaak, en direction : du terminus sud-ouest de la ligne A Vlaardingen-West, ou terminus sud-ouest de la ligne B Hoek van Holland-Haven, ou du terminus sud de la ligne C De Akkers. Elle comporte deux voies encadrées par deux quais latéraux. Histoire La station Oostplein est mise en service le 10 mai 1982, lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Coolhaven à Capelsebrug, d'une ligne que l'on dénomme alors la ligne Est-Ouest (nl). Les lignes du métro sont renommées, en décembre 2009, selon la dénomination toujours en vigueur : A, B et C. Services aux voyageurs Accès et accueil Elle est équipée d'automates pour l'achat ou la recharge de titres de transports et elle dispose d'un ascenseur pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite. Desserte Oostplein est desservie par les rames des lignes A, B et C du métro. Intermodalité La station est desservie par des arrêts : du Tramway, lignes 21 et 24 ; les autobus urbains de la ligne 32 ainsi que des bus de nuit BOB B4 et B5. Des accroches vélos sont disponibles à proximité. Art dans la station Les murs des quais sont décorées avec des photos et des descriptions de matériel classique du RET. Les images font référence à l'ancien musée des transports en commun qui se trouvait dans le hall de la station. À proximité Havenziekenhuis (nl) Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Rotterdam Ligne A du métro de Rotterdam Ligne B du métro de Rotterdam Ligne C du métro de Rotterdam Liste des stations du métro de Rotterdam Liens externes (nl) « Oostplein », sur ret.nl. (nl) « Metro A : Binnenhof - Schiedam Centrum », sur RET. (nl) « Metro B : Nesselande - Hoek van Holland Haven », sur RET. (nl) « Metro C : De Terp - De Akkers », sur RET. (en) « Rotterdam (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de Rotterdam
Oostplein (metrostation)

Oostplein is een ondergronds station van de Rotterdamse metro. Het station werd geopend op 10 mei 1982, tegelijk met de ingebruikname van de oost-westlijn, later Calandlijn geheten. Vanaf december 2009 wordt het station bediend door de metrolijnen A, B en C. Het metrostation ligt onder het Oostplein aan de oostrand van het centrum van Rotterdam. De perronwanden zijn versierd met afbeeldingen en beschrijvingen van klassiek materieel van de RET. De afbeeldingen vormen een verwijzing naar het Openbaar Vervoer Museum, dat gevestigd was in een ruimte in de stationshal. Eerder hingen er oude foto's van het Oostplein zelf, waarop onder meer was te zien hoe de grote, vroeg 19e-eeuwse windmolen, die het bombardement op Rotterdam op miraculeuze wijze had overleefd, in 1953 alsnog afbrandde. Boven de ingang van het station is een originele gevelsteen bevestigd van de voormalige Marinierskazerne Oostplein, die in mei 1940 werd verwoest bij het bombardement op Rotterdam. Station Oostplein is gelegen aan het centrale deel van de Calandlijn. Bovengronds kan worden overgestapt op tramlijnen 1 en 11. Het station ligt nabij het Havenziekenhuis, hetgeen ook wordt omgeroepen in de metrostellen. Tram Foto's
Verzorgingsplaats Sonse Heide

Verzorgingsplaats Sonse Heide is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A50 Emmeloord-Eindhoven nabij Son en Breugel, net ten noorden van Eindhoven. Herkomst naam De Sonse heide is een naaldhoutgebied ten westen van Son van ongeveer 400 ha, dat aansluit op een soortgelijk gebied bij Best. Er ligt een ven in, het Oudmeer genaamd, waaromheen een heide- en stuifzandgebied ligt. De Sonse heide was oorspronkelijk een heidegebied dat omstreeks 1920 met naaldhout is beplant. Zie ook Shadows of Son Heath
Verzorgingsplaats De Middelaar

Verzorgingsplaats De Middelaar is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van A1 Oldenzaal-Amsterdam tussen afrit 15 Barneveld en afrit 14 Hoevelaken ten zuidoosten van Hoevelaken, echter in het uiterste oosten van de gemeente Amersfoort. Naamgeving De verzorgingsplaats is vernoemd naar de buurtschap Middelaar die tegenwoordig een onderdeel van Hoevelaken en de gemeente Nijkerk is. Middelaar is ook de naam van een straat, een nieuwbouwwijk en een sportpark, allemaal nabij de verzorgingsplaats gelegen.
Post mill Rosmalen

Post mill Rosmalen (Dutch: Standerdmolen Rosmalen) is a historic post mill located in neighbourhood of Molenhoek in Rosmalen, Netherlands. Constructed in 1732, the mill stands on a natural slope, which is accentuated by the placement of old millstones. Historically, Rosmalen had several mills, but this is the sole surviving one. Following damage sustained during the Second World War, plans were initially made to demolish the structure. However, its designation as a rijksmonument (national heritage site) ensured its preservation and eventual restoration. Today, the mill is owned by the municipality of 's-Hertogenbosch, serving as a reminder of Rosmalen's milling heritage. References
Standerdmolen Rosmalen

De Standerdmolen in Rosmalen staat in de Molenstraat, in de wijk Molenhoek. De molen is gebouwd in 1732 en staat op een natuurlijke verhoging. Deze verhoging wordt langs de straatkant geaccentueerd met een betonnen rand waaraan twee oude roedes hangen van de firma Franssen. Na de Tweede Wereldoorlog raakte de molen in verval en waren er plannen om de molen af te breken. Doordat de molen op de monumentenlijst werd geplaatst, werd sloop verhinderd en werd de molen in opdracht van de gemeente Rosmalen in de jaren 80 gerestaureerd. De buitenroede van de standerdmolen stamt uit 1995, de binnenroede uit 1986. De molen is nog steeds maalvaardig en staat op de monumentenlijst met nummer 32719. Rosmalen had vroeger meerdere molens, deze standerdmolen is nog de enig bestaande molen in de voormalige gemeente Rosmalen. Thans is het zelfs de enige molen in de gemeente 's-Hertogenbosch. De molen is in 1732 gebouwd, maar er zijn aanwijzingen te vinden dat onderdelen van de molen eerst elders hebben gestaan. Het type van de molen laat dat makkelijk toe. Eigenaar van de molen is de gemeente 's-Hertogenbosch. Fotogalerij Zie ook Lijst van windmolens in Noord-Brabant Externe link Website van de molen
Verzorgingsplaats Vliedberg

Verzorgingsplaats Vliedberg is een verzorgingsplaats in Nederland nabij 's-Heer Arendskerke, gelegen aan de A58 Vlissingen-Eindhoven tussen afrit 36 (Heinkenszand) en knooppunt De Poel, in de richting van Breda en Eindhoven. De verzorgingsplaats ligt in de gemeente Goes. Ten zuidwesten ligt het dorp Baarsdorp en ten noorden ligt het Poelbos.
Metameer (school)

Metameer, in het verleden Scholengemeenschap Stevensbeek (vaak kortweg SG Stevensbeek) geheten, is een scholengemeenschap uit de Noord-Brabantse plaats Stevensbeek die onderwijs aanbiedt voor vmbo, havo en atheneum. Ook wordt de mogelijkheid geboden om tweetalig onderwijs te volgen (Nederlands en Engels) en is er een afdeling voor jenaplanonderwijs. De school is verdeeld over drie locaties. Naast de twee vestigingen in Stevensbeek, te weten de hoofdvestiging aan de rand van het dorp en het voormalig klooster Eymardville (met daarin de bovenbouw van het vmbo) in het centrum, is er ook nog een dependance in Boxmeer, waar zowel jenaplan- als vmbo-onderwijs wordt aangeboden. Vanaf 5 november 2010 heeft de school de nieuwe naam "Metameer" ingevoerd, met daarnaast ook een nieuwe huisstijl. Gedachte achter de hernoeming was de verwarring die de plaatsnaam Stevensbeek veroorzaakte; de school bevond zich inmiddels immers in meerdere plaatsen. Externe link Website Metameer
Hünengrabmuseum

Das Hünengrabmuseum (niederländisch Hunebedcentrum) ist ein archäologisches Museum im Dorf Borger in der Provinz Drenthe. Es liegt direkt neben dem größten Hünengrab der Niederlande, das die Nummer D26 hat. Das Museum verfügt über einen Museumsshop, ein Museumscafé und ein Wissenszentrum. Auf dem Gelände des Hunebedcentrums befindet sich ein „Urzeitpark“, unter anderem mit einer Nachbildung eines Steinzeithauses und einem Kieselsteingarten. Hünengräber sind hier Großsteingräber, die zwischen 3470 und 3250 v. Chr. errichtet worden sind. Geschichte Das Hunebedcentrum gehört zur 1959 gegründeten Stiftung Borger, Prehistorisch Hart van Nederland. Das Museum nahm 1982 im Armenwerkhuis an der Bronnegerstraat in Borger seinen Betrieb auf. Im Jahr 1984 erhielt es den Namen Nationaal Hunebedden Informatiecentrum. Am 27. Mai 2005 wurde ein komplett neues Hunebedcentrum von Prinzessin Margriet eröffnet. Der Entwurf für das neue Gebäude stammte vom Architekten Aldo van Eyck, der unter anderem für das Bürgerwaisenhaus in Amsterdam bekannt ist. Er verstarb 1999. Seine Witwe Hannie van Eyck-van Roojen hat gemeinsam mit dem Architekten Abel Blom den ursprünglichen Entwurf umgesetzt. Das Restaurant ist mit Stühlen und Tischen ausgestattet, die von Alvar Aalto entworfen wurden. Nach November 2015 wurde das Zentrum erneut renoviert. Sammlung Das Hunebedcentrum erzählt in Dauer- und Wechselausstellungen die Geschichte der Hünengräber und ihrer Erbauer. Im Januar 2019 hat das Hunebedcentrum eine neue Ausstellung eröffnet. Die Gestaltung des Museums wurde von einem Team aus Archäologen, Designern und Museumsexperten entwickelt. Anhand verschiedener Dioramen erhält der Besucher einen Eindruck vom Leben in der Jungsteinzeit. Im Zentrum des Hunebedcentrums wurde eine detaillierte Rekonstruktion des Hünengrabes D26 errichtet, mit dem vollständigen Inventar, das 1970 vom Archäologen Jan Albert Bakker ausgegraben wurde. Dieses Inventar umfasst mehr als 150 Töpfe aus Trichterbecherkeramik. Im Museum ist auch ein kleinerer Grabtyp zu sehen: die Steinkiste aus Heveskesklooster. Das dazugehörige Hünengrab G5 befindet sich jedoch nicht in Borger, sondern im Muzeeaquarium Delfzijl in der Nähe der Stelle, an der Hünengrab und Steinkiste 1982 ausgegraben wurden. Neben der Dauerausstellung bietet das Hunebedcentrum Raum für Wechselausstellungen zu besonderen nationalen und internationalen Aspekten der Vorgeschichte. Das Hunebedcentrum ist zudem das Informationszentrum des UNESCO-Global-Geoparks Hondsrug. Im Informationszentrum wird die Entstehungsgeschichte dieser Landschaft erzählt – eine Geschichte, die 150.000 Jahre zurückreicht. Galerie Weblinks Hunebedcentrum Belege
Hunebedcentrum

Het Hunebedcentrum is een archeologisch museum in het Drentse dorp Borger, op een steenworp afstand van het grootste hunebed van Nederland. Het museum beschikt over een museumwinkel, een museumcafé en een kenniscentrum. Op het terrein van het Hunebedcentrum staat een Oertijdpark, onder andere met een reconstructie van een steentijdhuis en een keientuin. Geschiedenis Het Hunebedcentrum maakt deel uit van de stichting Borger, Prehistorisch Hart van Nederland, opgericht in 1959. Het museum begon in 1982 in het Armenwerkhuis aan de Bronnegerstraat in Borger. In 1984 kreeg het de naam Nationaal Hunebedden Informatiecentrum. Op 27 mei 2005 werd een geheel nieuw Hunebedcentrum geopend door prinses Margriet. Het schetsontwerp van het nieuwe gebouw werd gemaakt door de architect Aldo van Eyck, bekend van onder meer het Burgerweeshuis in Amsterdam. Hij overleed in 1999. Zijn weduwe Hannie van Eyck-van Roojen heeft samen met architect Abel Blom het oorspronkelijke ontwerp gerealiseerd. Het restaurant is gemeubileerd met stoelen en tafels ontworpen door Alvar Aalto. Na november 2015 onderging het centrum wederom een facelift. Collectie Het Hunebedcentrum vertelt het verhaal over de hunebedden en de hunebedbouwers in vaste en tijdelijke tentoonstellingen. In januari 2019 heeft het Hunebedcentrum een nieuwe expositie gelanceerd. De inrichting van het museum is door een team van archeologen, ontwerpers en museumdeskundigen ontwikkeld. Een museumbezoek wordt ingeleid door de film Plaats Delict Steentijd in het auditorium de Pingo. In deze film wordt het vak van archeologie gekoppeld aan het werk van rechercheurs. Beiden zoeken sporen, beiden reconstrueren. In de expositie zijn de leefomstandigheden van een familie hunebedbouwers te zien. Met verschillende diorama's krijgt de bezoeker een beeld van leven in de nieuwe steentijd. Centraal in het Hunebedcentrum is een gedetailleerde reconstructie van het hunebed D26 opgebouwd, met de complete, in 1970 door archeoloog Jan Albert Bakker opgegraven inventaris ervan. Deze inventaris bevat meer dan 150 potten trechterbekeraardewerk. In het museum staat ook een kleiner type graf: de steenkist uit Heveskesklooster. Het hierbij behorende hunebed G5 is echter niet in Borger ondergebracht, maar in het Muzeeaquarium Delfzijl nabij de plek waar hunebed en steenkist in 1982 zijn opgegraven. Naast de vaste collectie biedt het Hunebedcentrum plaats aan tijdelijke exposities van bijzondere nationale en internationale aspecten van de prehistorie. Het Hunebedcentrum is tevens kennispoort van het Hondsrug UNESCO Global Geopark. In het kenniscentrum wordt de ontstaansgeschiedenis van dit landschap verteld. Een verhaal van 150.000 jaar geschiedenis. Oek Om de prehistorie te doen leven voor kinderen heeft het Hunebedcentrum de verhalen bedacht van Oek, kind van hunebedbouwers. Zij worden geschreven door oud-directeur Hein Klompmaker met tekeningen van Roelof Wijtsma. Onderscheidingen 2008 - VriendenLoterij Museumprijs Galerij Externe link Hunebedcentrum
Національний центр дольменів

Націона́льний центр до́льменів (нід. Hunebedcentrum) — археологічний музей у нідерландському містечку Боргер в провінції Дренте. Розташований поблизу найбільшого мегалітичного поховання в Нідерландах. На території провінції Дренте розташована переважна більшість дольменів Нідерландів. У 1959 році, у містечку Боргер, поблизу якого, зокрема, знайдено 16 дольменів, був створений науково-дослідницький центр. У 1982 році на базі центру був створений музей, який розташувався у колишній зброївні. Наприкінці 1990-х років було вирішено побудувати нове приміщення для музею, який з 1984 року мав назву Національного інформаційного центру дольменів. Автором первісного проекту будівлі став архітектор Альдо ван Ейк, який до того побудував дитячий притулок в Амстердамі, але він у 1999 році помер і реалізацію задуму здійснила його вдова Ханні ван Ейк разом з архітектором Абелєм Бломом. 27 травня 2005 року, за участі принцеси Маргріт, відбулося урочисте відкриття нового музею. Експозиція музею присвячена дослідженню мегалітичних споруд та культури: на змодельованих ландшафтах епохи неоліту показано життя поселення мегалітичних людей. В колекції є посуд культури лійчастого посуду, черепи прадавніх людей, їх інструменти. Відвідувачі музею можуть подивитися низку науково-популярних фільмів, а також оглянути детально реконструйований дольмен у подвір'ї музею. Окрім постійної експозиції, в музеї проводяться тимчасові виставки. На території музею діють дослідницький центр, ресторан, сувенірний магазин. Галерея Джерела www.hunebedcentrum.eu — офіційний сайт Національного центру дольменів (нід.) Hunebedcentrum. in.drenthe.nl. Архів оригіналу за 2 квітня 2015. Процитовано 14 березня 2015. (англ.) Dolmen D27. hunebedden.nl. Процитовано 14 березня 2015.
Vliethoven

Vliethoven is een tichelborg in de Nederlandse gemeente Eemsdelta. De borg ligt in de Delfzijlse wijk Tuikwerd, op ongeveer 2 kilometer ten noorden van Amsweer aan het Damsterdiep. Het complex, dat bestaat uit een huis en een overtuin met een boomgaard met twee kleine vijvers, is toegankelijk middels een toegangsdam vanaf het Zwet. Geschiedenis Men vermoedt dat Vliethoven gesticht is in de 17e of begin 18e eeuw. Op 16 maart 1768 verscheen in de Groninger Courant een advertentie waarin de buitenplaats het Tuikwerder Tichelwerk, inclusief tuinen, boomgaarden en omliggende landerijen, te koop werd aangeboden. Het duurde echter tot 1 november 1769 voordat er een koper werd gevonden. Die koper was Eilko Eger Tamminga Sickinghe (1726-1807), een telg uit het geslacht Sickinghe, die destijds raadsheer was en later zou worden benoemd tot burgemeester van de stad Groningen. Op 1 mei 1770 verkochten Eilko Eger en zijn vrouw, Lamina Veldtman, de borg aan Jan Albert Joost Gruys (1745-1807), telg uit het geslacht Gruys. In 1772 komt dan voor het eerst de naam Vliethoven voor. In 1782 werd de borg door Jan Albert en zijn vrouw te koop aangeboden. In 1798 werd de borg gekocht door A.J. van der Werf. In 1970 werd het huis door G.H.C. de Muinck-Jansenius de Vries verkocht aan de gemeente Delfzijl. De gemeente had de grond nodig voor de realisatie van verpleeghuis Vliethoven. Bij de aankoop was ook het huis inbegrepen, dat deels dienstdeed als opslagruimte, archieflocatie en vergaderruimte voor het bestuur. Daarnaast werd de borg bewoond door de tuinman. Sinds 1998 is de borg in particuliere handen. Rijksmonument Het landhuis, de tuin en enkele tuinelementen zijn sinds 2005 een rijksmonument. Vliethoven wordt beschouwd als van algemeen belang. Als argument wordt gegeven, naast de ouderdom, de "goed bewaarde en herkenbare eenheid van huis met overtuin". Ook is dit een van de weinige nog bestaande buitenplaatsen van de vele die ooit aan het Damsterdiep hebben gelegen, een soortgelijke situatie als die langs de Utrechtse Vecht. De borg Vliethoven was verbonden met het Tuikwerder Tichelwerk. Geriatrisch verpleeghuis Op het terrein van Vliethoven staat een geriatrisch verpleeghuis met dezelfde naam, dat in de jaren 1970 werd opgericht door de Vereniging Tot Christelijke Liefdadigheid, die eerder ook Groot Bronswijk in Wagenborgen oprichtte en later ook Nieuw Woelwijck stichtte. Tussen 2009 en 2012 liet Stichting De Hoven op deze locatie een nieuwe zorgvoorziening bouwen, bestemd voor 56 psychogeriatrische bewoners die intensieve begeleiding nodig hebben en niet meer zelfstandig kunnen wonen. Zie ook Rusthoven Vereniging Groninger Monument Eigenaren Externe link Buitenplaatsen in Nederland (Buitenplaats Vliethoven)
Stadsmolen (Axel)

De Stadsmolen is een korenmolen aan de Molenstraat in Axel (tegenwoordig gemeente Terneuzen). Het is een ronde bakstenen stellingmolen uit 1750, gedekt met dakleer, die een in 1747 afgebrande houten molen verving. De molen torent boven de omgeving uit, mede doordat hij op een bastion is gebouwd. Geschiedenis De Stadsmolen was in bedrijf tot 1911. In dat jaar werd de molen onttakeld en werd het maalwerk gemechaniseerd. De romp brandde in de jaren 50 van de 20e eeuw af en bleef doelloos staan. In de jaren 80 ontstond het plan tot herbouw, waarmee uiteindelijk in 1998 werd begonnen. De restauratie nam twee jaar in beslag en veel onderdelen werden vernieuwd. De trappen naar de zolders zijn breder en veiliger gemaakt dan in de meeste andere molens, met het oog op bezoekers. Inrichting De molen is uitgerust met twee koppels maalstenen, een buil en een pletmachine. Buil en pletmachine worden elektrisch aangedreven. Eigenaar van de Stadsmolen is de Stichting Exploitatie Axelse Molen, die de molen overnam van de voormalige gemeente Axel. Deze gemeente had de romp van de Stadsmolen in 1995 gekocht van de laatste molenaar, dhr. J. Misseghers. De Stadsmolen draait van april tot eind oktober regelmatig op zaterdagen en is dan te bezoeken. Hij is ook in gebruik als trouwlocatie voor kleine gezelschappen. Foto's Externe link eigen website pagina van de Stadsmolen op de website van Museum Het Warenhuis
Verzorgingsplaats De Slaag

Verzorgingsplaats De Slaag is een Nederlandse snelwegparking, gelegen aan de zuidzijde van A1 Amsterdam → Oldenzaal tussen afritten 11 en 12 in de gemeente Amersfoort. Aan de andere kant van de snelweg lag even verderop verzorgingsplaats De Haar (gesloten juni 2017).
Rozenburg refinery

The Rozenburg refinery is an oil refinery owned by Kuwait Petroleum Europort BV which is a subsidiary of Kuwait Petroleum International, KPI. It is sometimes referred to as the Europort refinery. The refinery has a capacity of 4 mtpa (80 kbpd) of crude oil and has a Nelson complexity index of approximately 6. See also Oil refinery Petroleum List of oil refineries External links Q8 Refineries