NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
МАК³ПАРК

«МАК³ПАРК» (нід. MAC³PARK stadion) — багатофункціональний стадіон у Зволле, Нідерланди, домашня арена ФК «Зволле». Опис Стадіон побудований 2007 року, відкритий 2009-го. 2010, 2012 та 2013 років на арені здійснювали незначні розширення кількості сидячих місць. Проектною назвою стадіону була «Стадіон Зволле», яку арена носила протягом 2007—2012 років. У 2012—2016 роках стадіон називався «ІЙссельдельта». Нову назву «МАК³ПАРК» отримав після ремонту та розширення трибунних споруд у 2016 році. На стадіоні домашні матчі проводить Збірна Нідерландів з футболу. Окрім футбольного профілю стадіон використовується як культурно-розважальний центр міста Зволле. Примітки Посилання Про стадіон на офіційному сайті ФК «Зволле» (нід.) IJsseldelta Stadion на footballtripper.com [Архівовано 5 березня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) MAC3PARK Stadion на stadiumguide.com [Архівовано 27 червня 2017 у Wayback Machine.] (англ.)
Kreekrakbrug (N289)

De Kreekrakbrug (N289) (eigenlijk Kreekrakbruggen omdat er twee bruggen zijn over twee verschillende kanalen) is een oeververbinding over het Schelde-Rijnkanaal en het Spuikanaal Bath en ligt dichtbij (2 km) de Kreekraksluizen in de Nederlandse provincie Zeeland, in de gemeente Reimerswaal. De oeververbinding bestaat uit twee verkeersbruggen van het type kokerbrug die voor alle wegverkeer in gebruik zijn. Deze bruggen liggen in de uitwijkroutes voor de ongeveer 130 meter zuidelijker gelegen bruggen in de autosnelweg A58 E312. Tussen de Kreekrakbrug (N289) en de Kreekrakbrug (A58) ligt de Kreekrakspoorbrug. Scheepvaart De Kreekrakbrug (N289) over het Schelde-Rijnkanaal heeft een doorvaartbreedte van 128,8 meter en een doorvaarthoogte van +10,89 meter NAP. Omdat in het kanaal het waterpeil hoger staat dan NAP is de netto doorvaarthoogte 9,09 meter t.o.v. het kanaalpeil. De doorvaarthoogte en doorvaartbreedte van de brug over het Spuikanaal Bath is niet van belang omdat daar niet gevaren mag worden. Zie ook Spoorbrug over het Schelde-Rijnkanaal Kreekrakbrug (A58) Externe link Rijkswaterstaat: Vaarwegen en Objecten
Kreekrakbrug (A58)

De Kreekrakbrug (A58) (eigenlijk Kreekrakbruggen omdat er twee keer twee bruggen zijn over twee verschillende kanalen) is een oeververbinding over het Schelde-Rijnkanaal en het Spuikanaal Bath en ligt dichtbij (2 km) de Kreekraksluizen in de Nederlandse provincie Zeeland, in de gemeente Reimerswaal. De oeververbinding bestaat uit twee keer twee verkeersbruggen van het type kokerbrug die als autosnelweg in gebruik zijn. (Eén stel bruggen voor elke rijrichting.) Tussen de Kreekrakbrug (N289) en de Kreekrakbrug (A58) ligt de Kreekrakspoorbrug. Scheepvaart De Kreekrakbrug (A58) over het Schelde-Rijnkanaal heeft een doorvaartbreedte van 128,8 meter en een doorvaarthoogte van +10,89 meter NAP. Omdat in het kanaal het waterpeil hoger staat dan NAP is de netto doorvaarthoogte 9,09 meter t.o.v. het kanaalpeil. De doorvaarthoogte en doorvaartbreedte van de bruggen over het Spuikanaal Bath is niet van belang omdat daar niet gevaren mag worden. Zie ook Spoorbrug over het Schelde-Rijnkanaal Kreekrakbrug (N289) Externe link Rijkswaterstaat: Vaarwegen en Objecten
Vossemeersebrug

De Vossemeersebrug is een verkeersbrug bij het dorp Oud-Vossemeer in de gemeente Tholen in de Nederlandse provincie Zeeland, en het dorp Nieuw-Vossemeer in de gemeente Steenbergen in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De brug overspant het Schelde-Rijnkanaal en heeft een stalen boogconstructie boogbrug met aan weerszijden een aanbrug. De hoofdoverspanning is 140 meter en twee zijoverspanningen van 255 meter, zodat het geheel 650 meter lang is. De brug is in gebruik als provinciale weg, met een gescheiden (brom)fietspad. Geschiedenis Reeds vanaf de middeleeuwen was er sprake van een veerdienst tussen Oud- en Nieuw-Vossemeer. Zeker vanaf 1410 werd dit veer genoemd. Het was toen in handen van de ambachtsheerlijkheid Oud en Nieuwe Vossemeer en Vrijberghe. Omstreeks 1567 werd het Nieuwe Vossemeer ingepolderd en het dorp Nieuw-Vossemeer gesticht. Toen kwam er een nieuwe veerdienst die enkele kilometers noordelijk werd ingesteld en het Nieuw Veer werd genoemd. Het oude veer bleef nog bestaan tot 1886. Het nieuwe veer heeft nog geruime tijd bestaan maar ging er langer over doen toen het Schelde-Rijnkanaal werd aangelegd. Begin jaren '70 van de 20e eeuw werden er plannen voor een brugverbinding ontvouwd. De Vossemeersebrug werd op 11 april 1974 met enige vertraging geopend; er werden voor de opening haarscheurtjes geconstateerd, zodat er een ongeveer een half jaar daarvoor alleen voet- en fietsverkeer mogelijk was. De Vossemeersebrug kreeg in tegenstelling tot andere bruggen alhier geen afgescheiden strook voor langzaam verkeer als tractoren etc. Wel is er een afgescheiden deel voor voetgangers en fietsers. De veerdienst was toen al enige tijd opgeheven. Scheepvaart De Vossemeersebrug heeft een doorvaartbreedte van 135 meter, en een doorvaarthoogte van +9,76 meter NAP. Omdat in het kanaal het waterpeil normaal iets hoger staat dan NAP is de netto doorvaarthoogte 9,61 meter t.o.v. het kanaalpeil. Zie ook Bathse brug Slaakbrug Tholensebrug Externe link Rijkswaterstaat: Schelde-Rijnkanaal
Slaakbrug

De Slaakbrug is een brug bij het dorp Sint Philipsland in de gemeente Tholen in de Nederlandse provincie Zeeland, en bij het dorp Nieuw-Vossemeer in de gemeente Steenbergen in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De brug overspant het Schelde-Rijnkanaal en is een stalen boogbrug met aan weerszijden een aanbrug. De hoofdoverspanning is 140 meter en twee zijoverspanningen van 255 meter, zodat het geheel 650 meter lang is. De brug is in gebruik als 80 km/h gebiedsontsluitingsweg N257, met een gescheiden 60 km/h weg voor lokaal verkeer. Scheepvaart De Slaakbrug heeft een doorvaartbreedte van 135 meter, en een doorvaarthoogte van +9,76 meter NAP. Omdat in het kanaal het waterpeil normaal iets hoger staat dan NAP is de netto doorvaarthoogte 9,61 meter t.o.v. het kanaalpeil. Zie ook Tholensebrug Vossemeersebrug
Tholensebrug

De Tholensebrug is een brug bij de stad Tholen in de gemeente Tholen in de Nederlandse provincie Zeeland, en bij het dorp Halsteren in de gemeente Bergen op Zoom in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De brug overspant het Schelde-Rijnkanaal en is een stalen boogbrug met aan weerszijden een aanbrug. De hoofdoverspanning is 140 meter en een aanbrug van 122 meter aan de Brabantse kant, en een aanbrug van 333 meter aan de Thoolse kant, zodat het geheel 595 meter lang is. De brug is in gebruik als 80 km/h gebiedsontsluitingsweg N257 (Nieuwe Postweg), plus een gescheiden 60 km/h weg voor lokaal verkeer (Eendrachtsweg). De Tholensebrug verving de oude Tholensebrug over de Eendracht, die in 1928 was gebouwd. Scheepvaart De Tholensebrug heeft een doorvaartbreedte van 135 meter, en een doorvaarthoogte van +9,76 meter NAP. Omdat in het kanaal het waterpeil normaal iets hoger staat dan NAP is de netto doorvaarthoogte 9,61 meter t.o.v. het kanaalpeil. Zie ook Slaakbrug Vossemeersebrug
Brug 1892

Brug 1892 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Brug 1892 is de jongere broer/zuster van brug 729. Beide voet- en fietsbruggen leggen een verbinding tussen de parkeerplaats en het stationsplein van Station Amsterdam Lelylaan, maar zodoende ook tussen de Johan Jongkindstraat en Cornelis Lelylaan. Brug 729 doet dat al sinds 1986, toen het station geopend werd; brug 1892 pas sinds 1996. Ook brug 1892 is een vakwerkbrug over een afwateringstocht nog behorende bij het dijklichaam van de ringspoorbaan die hier ter plaatse afgegraven werd ten behoeve van de parkeerplaats.
Park De Groene Kop

Park De Groene Kop is een park aan de noordzijde van Tuindorp Oost, een buurt in de wijk Noordoost in Utrecht. Het park is gelegen tussen de Eykmanlaan, Winklerlaan, het volkstuinenpark de Driehoek en de spoorlijn Utrecht-Amersfoort. Geschiedenis Het groene gebied aan de noordzijde van Tuindorp Oost is een overblijfsel van het weidegebied dat hier tot in de twintigste eeuw aanwezig was. Vanaf de jaren 60 lag het terrein braak, aangezien de geplande verbindingsweg naar de A27 er niet kwam. Aangezien het het laagst gelegen stuk van Utrecht is, stond het gebied geregeld onder water. In 2011 richtte de wijkraad Noordoost samen met de ecologische tuinenvereniging De Driehoek, het buurtcomité Tuindorp Oost en stadsboerderij Het Lachende Paard een werkgroep op. Deze werkgroep maakte een schetsplan dat in februari 2012 bij de gemeente Utrecht werd ingediend. Het doel was om met de aanleg van het park de kwaliteit en toegankelijkheid van het groen in de wijk te verbeteren en een recreatiemogelijkheid voor de buurt te maken. In samenwerking met het Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden werd ook de waterhuishouding aangepakt. Park de Groene Kop werd op 15 maart 2018 officieel geopend. Hierbij werd ook het nieuwe wandelpad in gebruik genomen, dat genoemd is naar Hans Lubach (1935-2015), die zich als buurtbewoner jarenlang heeft ingezet voor de herinrichting van het park en de aanleg van het wandelpad. Het park, dat ruim 3 hectaren groot is, dient tevens als wateropvang in Noordoost. Het park heeft ook een jongeren ontmoetingsplek (JOP).
Keersluisbrug

De Keersluisbrug is een verkeersbrug van het type ophaalbrug over het Kanaal door Walcheren in de Nederlandse gemeente Vlissingen. Voor het wegverkeer is het een tweebaansweg met aan beide kanten een (brom-)fietspad en een voetpad. Het beheer is in handen van de provincie Zeeland. De doorvaartbreedte is 19,84 meter en de doorvaarthoogte bij gesloten brug is 2,4 meter. De bediening wordt op afstand gedaan vanuit “Sluis Vlissingen”, te bereiken op VHF-kanaal 22. De brug werd in september 1954 geopend, nadat bij de bouw van de brug met bijbehorende sluizencomplex tal van tegenslagen te noteren waren, waaronder de watersnoodramp van 1953. Naast de brug ligt 130 m in noordoostelijke richting de Keersluis Vlissingen waaraan deze brug de naam te danken heeft.
Sloebrug

De Sloebrug is een verkeersbrug van het type ophaalbrug over het Kanaal door Walcheren plus betonnen aanbruggen aan beide kanten van het kanaal in de Nederlandse gemeente Vlissingen. Voor het wegverkeer is het een vierstrooks-gebiedsontsluitingsweg (N288) met daarnaast een voetpad aan de noordzijde, en een (brom-)fietspad aan de zuidzijde. Het beheer is in handen van de provincie Zeeland. De doorvaartbreedte is 20 meter en de doorvaarthoogte bij gesloten brug is 4,9 meter. De bediening wordt op afstand gedaan vanuit “Sluis Vlissingen”, te bereiken op VHF-kanaal 22.
Postbrug

De Postbrug is een oeververbinding over het Kanaal door Zuid-Beveland en ligt in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een verkeersbrug voor de Provinciale weg 670 met daarnaast een vrijliggend (brom)fietspad. De brugcombinatie bestaat uit een kokerbrug voor het vaste deel en een basculebrug voor het beweegbare deel. Op en bij de brug is de maximumsnelheid van 60 km/h. Scheepvaart De Postbrug heeft een vast deel en ook ook een beweegbaar deel met een basculebrug. Het vaste deel heeft een doorvaartbreedte van 120 meter, en een doorvaarthoogte van +10,76 meter NAP. Het beweegbare deel heeft een doorvaartbreedte van 25 meter, en een gesloten doorvaarthoogte van +10,07 meter NAP. Omdat het kanaal in open verbinding staat met de Oosterschelde is er ook getij in het kanaal. Het eb- en vloedniveau is ongeveer van −2 tot +2½ meter NAP en daarmee verandert ook de netto doorvaarthoogte. Naast de bruggen zijn hoogtemerken af te lezen. De brug wordt op afstand bediend vanaf de Sluizen Hansweert, te bereiken op VHF-kanaal 22.
Stevenskerk (Nijmegen)

Die Stevenskerk oder Grote Kerk (deutsch Große Kirche) ist die historische Hauptpfarrkirche der niederländischen Stadt Nijmegen (deutsch Nimwegen) in der Provinz Gelderland. Heute gehört die Kirche zur ökumenischen Citygemeinde. Sie ist nach dem heiligen Erzmärtyrer Stephanus benannt. Geschichte Die erste Nijmeger Pfarrkirche war der Heiligen Gertrudis geweiht und befand sich im Bereich der Burg. Im Jahre 1254 stellte das Kölner Stift St. Aposteln als Pfarrherr ein Gelände im Zentrum der Stadt zur Verfügung, auf dem eine neue Kirche errichtet werden konnte. Nach knapp zwanzig Jahren, 1273 wurde sie dem Heiligen Stephanus geweiht. Diese ursprüngliche romanische Basilika erhielt um 1300 einen Westturm, um die Mitte des 14. Jahrhunderts einen gotischen Chor und um 1400 breitere gotische Seitenschiffe. Zwischen 1423 und 1456 errichtete Meister Gisbert Schairt einen Chorumgang. Im Jahr 1475 wurde an der Kirche ein Stiftskapitel eingerichtet. Im 16. Jahrhundert erfolgte der Neubau eines Querhauses in spätgotischen Formen. Nachdem die Ausstattung der Kirche schon vorher dem Bildersturm zum Opfer gefallen war, wurde 1591 endgültig die Reformation eingeführt; das Stift wurde aufgehoben. Die geplante Erneuerung des westlichen Kirchenschiffs wurde nicht mehr durchgeführt. 1604/05 erhielt der Kirchturm seinen charakteristischen Abschluss in Formen der Renaissance. Die monumentale Königsorgel wurde 1774–1776 von Christian Ludwig König erbaut. 1944 wurde die Stevenskerk bei der Bombardierung von Nijmegen schwer beschädigt. Der Wiederaufbau erfolgte von 1953 bis 1969. Orgeln Die Stevenskerk verfügt über vier Orgeln: die Chororgel stammt aus der Zeit um das Jahr 1700, die Assendelftorgel aus dem Jahr 1750, die Königsorgel aus den Jahren 1773–1776, und die Clerinxorgel aus dem Jahr 1848. Mit Ausnahme der Clerinxorgel, die über ein neues Orgelwerk verfügt, haben alle Instrumente den Status „Rijksmonument“. Die größte, bekannteste Orgel ist die „Königsorgel“. Das Instrument wurde in den Jahren 1773 bis 1776 durch den Kölner Orgelbauer Christian Ludwig König (1717–1789) erbaut. Das Instrument hat 55 Register (ca. 3.600 Pfeifen) auf drei Manualen und Pedal. Koppeln I/II, III/II, I/P, II/P Literatur Friedrich Gorissen: Nimwegen. Kleve 1956 (Niederrheinischer Städteatlas II.1). Herman de Heiden: De St. Stevenskerk te Nijmegen. Geschiedenis, bouwgeschiedenis en rondgang. Nijmegen 2002. Hettie Peterse u. a.: De Stevenskerk. 750 jaar spiegel van Nijmegen. Nijmegen 2017 Weblinks Webauftritt der Kirche (deutsch, niederländisch, englisch) Einzelnachweise
Saint Stephen's Church, Nijmegen

The Great Church or St. Stephen's Church colloquially called Steven's Church, is the oldest and largest church in Nijmegen, the Netherlands. The church is built on a small hill, the Hundisburg. History The history of St. Stephen's dates back to the seventh century. The foundation of the church may be connected with the Christianization campaign of bishop Kunibert of Cologne in the seventh century. In 1247 Nijmegen came under the control of Count Otto II of Gelre. For strategic reasons, St. Stephen's was moved from the Kelfkensbos to its current location on the Hundisburg. The present church was consecrated in 1273 by Albertus Magnus. Administratively, St. Stephen's fell under the authority of the chapter of the Basilica of the Holy Apostles, Cologne. The church has long been the only parish in the city. The building was expanded several times in the thirteenth to sixteenth centuries, including an impressive ambulatory. Pope Sixtus IV authorized the establishment of its own chapter, in 1475, making St. Stephen's independent of Cologne. In 1591 Saint Stephen's was converted to a Protestant church after the city was captured from the Spanish (during which the steeple was severely damaged), which it has remained since except for a Catholic interlude around 1670. Catherine of Bourbon was buried in the St. Stephen's Church, in 1469. Her son, Charles of Gelre, paid to have a monument to her placed in the church, which remains to this day. In 1810 is by royal decree the church property was transferred to the Reformed Church; the civil community retained the ownership of the tower, as part of the city defenses. The church was severely damaged by the bombing of the city in 1944, including loss of the main spire, but was rebuilt after the war with the restored spire being completed in 1969. In 2001 the church received two stained-glass windows of Marc Mulders entitled Pelican and Stigmata. Current use Today St. Stephen's Church is mainly used for weekly ecumenical church organ concerts on the famous König organ, exhibitions, cantus of the HRG Achelous, and orations. The Stevens Church is open for viewing. Gallery External links Stevens Church Foundation interior, architecture, history Stevenskerk Ecumenical Chaplaincy City Nijmegen Grote of St. Stevens Church Nijmegen monument Archived 2013-09-27 at the Wayback Machine Albert Lemmens, 'Rebuilding Stevenstoren' in: 'Desipientia: Fancy and Fancy', Volume 2, nr. 2 (August 1995), pp. 38–44. landmark_scale 3000 51°50′52″N 5°51′45″E
Engelse Kerk (Middelburg)

Die Engelse Kerk (deutsch Englische Kirche) ist eine spätgotische Kapelle in Middelburg (Zeeland) in den Niederlanden. Geschichte Die Kapelle ist ursprünglich zwischen 1471 und 1484 als Sakralbau des Klosters der Cellebroeders (Alexianer) erbaut worden. Nach Aufhebung des Klosters und der Einführung der Reformation in Middelburg wurde die Kapelle zunächst als Teppichfabrik genutzt. Ab 1629 fand der Bau wieder eine sakrale Bestimmung als die Kapelle der Gemeinde der englischen Kaufleute in der Stadt. Daher stammt die auch heute noch gebräuchliche Bezeichnung des Sakralbaus als Engelse (= Englische) Kirche. Heute finden in ihr die Gottesdienste der wallonischen Gemeinde statt, nachdem die ursprüngliche Gottesdienststätte der Gemeinde, die Waalse Kerk, 1940 durch ein Bombardement zerstört worden war. Das Klostergebäude, das sogenannte Simpelhuis, wurde ab 1611 als Stift zur Unterbringung Geisteskranker genutzt, 1816 zog eine öffentliche Suppenküche ein. Heute befindet sich in dem Gebäude das Pfarramt der Reformierten Kirchengemeinde zu Middelburg. Orgel Die Orgel wurde 1761 von dem Orgelbauer Steevens erbaut. Das mechanische Schleifladen-Instrument hat 9 Register auf einem Manual (Prestant (D) 8′, Hohlflöte 8′, Prestant 4′, Flöte 4′, Quinte 3′, Octave 2′, Tertian 1 3⁄5′, Cornet IV, Dulcian 8′) und ein angehängtes Pedal (C–d1). Literatur Carel van Gestel: Van kerk naar kerk, Band 3: Walcheren/Noord Beveland. Zaltbommel 2009. Weblinks Einzelnachweise
Engelse kerk (Middelburg)

De Engelse kerk is een laat-gotische kapel in Middelburg in de provincie Zeeland, dat deel uitmaakte van het klooster van de orde der Cellebroerders. Geschiedenis De oorspronkelijke laatgotische kapel werd gebouwd tussen 1471 en 1484 als onderdeel van het klooster toen de Cellebroeders zich vestigden in Middelburg. Tijdens de reformatie werd in 1574 het klooster opgeheven en ingericht als tapijtwerkplaats. Vanaf 1629 werd de kapel met toestemming van de magistraat van Middelburg door de Engelse Gemeente als kerk in gebruik genomen. In 1611 werd een deel van het klooster als krankzinnigengesticht (simpelhuis) ingericht. Toen in 1921 de Engelse Gemeente werd opgeheven, werd de kerk overgedragen aan de Hervormde Gemeente maar bleef wel de benaming Engelse kerk behouden. De Waalse kerk of zogenoemde Fransche Kerk werd in Middelburg gesticht in 1574 en is daarmee de oudste protestantse Francofone gemeenschap in Nederland. De Waalse gemeente had een eigen kerkgebouw in de Sint-Pieterstraat dat in mei 1940 vernietigd werd bij het Bombardement op Middelburg. Hierna hield zij tot 1953 diensten in de Engelse kerk, waarna zij gebruik ging maken van de doopsgezinde kerk. Vanaf 2011 tot voorjaar 2024 heeft de gemeente opnieuw de Engelse kerk gehuurd. Beschrijving Het kerkgebouw is een eenbeukige kerk met een 3/8 koorsluiting gebouwd met baksteen en de omlijstingen van de hoge puntboogvensters zijn van natuursteen. Het poortje heeft een Tudorboog met daarboven een waterlijst met een drieledig venster dat bekroond wordt met een kielboog met kruisbloem. De kansel stamt uit de 17e eeuw. Het kerkorgel werd door de Engelse gemeente aangekocht en in 1761 gebouwd door orgel- en klavecimbelbouwer Gerard Steevens uit Den Haag. In 1956 werd het orgel samen met de kerk gerestaureerd waarbij het van de absis aan de westzijde verplaatst werd naar de galerij boven de consistoriekamer en het portaal. Thans (sinds 2024) is het complex in gebruik als multi-functioneel Art Centre, onder leiding van portret- en kunstschilder André Romijn. Galerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Middelburg (plaats) Externe link Officiële website
Piekberging Haarlemmermeer

De Piekberging Haarlemmermeer is een piekberging in de Haarlemmermeer tussen Abbenes en Buitenkaag naast de A44 die in 2024 gereed is gekomen. Doel Het doel van de piekberging is opvangen van overtallige water in het werkgebied van Hoogheemraadschap van Rijnland. Dit om te voorkomen dat waterwegen overlopen of in het slechtste geval dijken doorbreken. Het gebied is 67 hectare groot en kan rond de 1 miljoen m³ water opvangen. Het Hoogheemraadschap van Rijnland verwacht dat de berging eens in de 15 jaar zal worden ingezet. Voor de berging heeft de Provincie Noord-Holland een Europese subsidie verstrekt met het Plattelandsontwikkelingsprogramma (POP3-subsidie). De Europese subsidie komt uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO). Werking Wanneer de waterstand in de Ringvaart te hoog wordt, worden de schuiven in de dijk geopend. Met een snelheid van 15 m³/seconde wordt de berging binnen 24 uur gevuld. Eenmaal vol dan staat het water twee meter boven het maaiveld. Wanneer de waterstand buiten de berging weer normaal is, worden de schuiven geopend om de berging leeg te laten lopen. In ongeveer vijf dagen stroomt het water uit de berging in de Hoofdvaart. Het Gemaal De Leeghwater pompt het water vervolgens weer uit de Haarlemmermeer in de boezem. Wanneer de berging droog staat en schoon is, kunnen de boeren weer hun vee laten grazen. Test In november 2024 werd een test gehouden waarbij de berging gevuld werd met water. Al snel bleek er een lek te zijn waardoor besloten werd het het waterpeil van de piekberging te verlagen. De uitlaat werd geopend en het water is de Hoofdvaart ingestroomd. De aannemer gaat onderzoek doen naar de oorzaak en zal maatregelen nemen zodat de berging naar behoren zal functioneren. Externe link Piekberging Haarlemmermeer