NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Johannes de Doperkerk (Merselo)

De Sint-Johannes de Doperkerk is een rooms-katholieke kerk in Merselo in de Nederlands Noord-Limburgse gemeente Venray. De kerk staat aan de oostkant van het dorp aan de Kleindorp 2. Ten noorden van de kerk ligt het kerkhof met aldaar de Kerkhofkapel. Naast de kerk staat een Heilig Hartbeeld uit 1923. Het kerkgebouw is een rijksmonument en is gewijd aan Johannes de Doper. Geschiedenis Op deze plaats stond al in de 15e eeuw een kapel, waarvoor in 1664 een nieuw schip werd gebouwd. In 1890-1891 werd een nieuwe kerk gebouwd, waarbij het oorspronkelijke laatgotische priesterkoor uit de 15e eeuw behouden bleef. De koor heeft een driezijdige sluiting en is voorzien van enkele gebrandschilderde ramen uit de 17e eeuw. Architect Johannes Kayser ontwierp de nieuwe eenbeukige zaalkerk in neogotische stijl, met een achtkantige klokkentoren aan de rechterzijde naast de westgevel. Het schip telt vier traveeën en de korte zijden zijn voorzien van trapgevels, typerend voor het oeuvre van Johannes Kayser. Binnen wordt het schip overdekt met gemetselde kruisribgewelven. De kerk heeft nog een kruisbeeld en een Mariabeeld uit de 16e eeuw. De kerk is er in de oorlog goed vanaf gekomen.De kerk kreeg een treffer in het gewelf en een andere granaat raakte de toren.Hierdoor werd de spits verwoest en moest deze verwijderd worden.Na Pasen 1945 wordt begonnen met het provisorisch herstel van het kerkdak en daarna wordt ook de torenspits gesloopt.De kerk werd gerestaureerd en de toren werd door J. Colsen in 1960 herbouwd. De Johannes de Doperkerk wordt tot op heden gebruikt voor de katholieke eredienst. Bronnen Kerkgebouwen in Limburg - Merselo, Johannes de Doper Beschrijving Rijskdienst voor het Cultureel Erfgoed
It Grutte Ear

It Grutte Ear („Das große Ohr“), auch Grutte Earen, früher auch It Greate Ear und offiziell Satellietgrondstation 12 genannt, ist der friesische Spitzname für eine niederländische Bodenstation für Satellitenkommunikation. Die Bodenstation befindet sich auf Wiesen nahe der östlichen Grenze West-Frieslands fern jeglicher Siedlungen. Im Südwesten der Station liegt das friesische Dorf Burum, östlich die Bauerschaft De Keegen und westlich befindet sich ein Gebetshaus der Russisch-Orthodoxe Kirche von Kollumerpomp. Die Station wurde 1973 von der Telekommunikationsgesellschaft PTT errichtet und ist bis heute die einzige niederländische Bodenstation (siehe Ortsfeste Erdfunkstelle) für internationale Verbindungen via Kommunikationssatelliten. Sie gehört heute dem Nachfolger KPN und wird von Inmarsat (früher Stratos Global Corporation, ehemals Xantic B.V.) verwaltet. Inmarsat Die Bodenstation ist das Tor zum Sammeln des europäischen und interkontinentalen Nachrichtenverkehrs aus den Niederlanden und den Nachbarländern, der über das Telefonnetz und über Richtfunkverbindungen hier gebündelt und an Satelliten übertragen wird, sodass die Signale über ähnliche Bodenstationen in anderen Teilen der Welt ihren endgültigen Bestimmungsort erreichen. Nachrichtendienstliche Abhörstation Nach den Terroranschlägen des 11. September 2001 beschloss die niederländische Regierung die Einrichtung der Nationale Signals Intelligence Organisatie (NSO), um die Kommunikationsüberwachung ihrer Geheimdienste (AIVD und MIVD) zu koordinieren. Dies ging mit einem Anstieg der Nachfrage nach Satellitenkapazität einher. Die bestehende Bodenstation des Nachrichtendienstes in Zoutkamp aus den 1970er Jahren durfte aufgrund von Anwohnerprotesten nicht weiter ausgebaut werden. Das Innenministerium schloss daraufhin die Anlage und verlegte die Satellitenschüsseln an einen angestammten ähnlichen Standort im östlichen Ufergebiet des Lauwersmeers. Die NSO wandte sich 2005 an den Betreiber der Bodenstation It Grutte Ear, um zwei vorhandene große Schüsseln zu nutzen sowie 13 neue Empfangsanlagen zu errichten. Der Bereich der NSO wurde im südlichen Teil von Grutte Ear eingerichtet. Die Systeme sind darauf ausgelegt den gesamten Satellitenfunkverkehr im Rahmen der Terrorismusbekämpfung zu empfangen und auszuwerten. Eine der beiden großen Schüsseln wurde später abgerissen. Der Fortbestand dieser Abhörstation ist aufgrund der von ihr genutzten Frequenzbelegung zu Lasten des geplanten 5G-Netzes ungewiss. Es soll eine Verlegung ins Ausland geben. (Stand Dezember 2018)[veraltet] Weblinks It Greate Ear in Burum von Jan Abrahamse, aus dem nord-niederländischen Naturmagazin Noorderbreedte vom 30. November 2006 Einzelnachweise
It Grutte Ear

It Grutte Ear ("Het grote oor"), ook de Grutte Earen of (volgens de spelling van vóór de Steatestavering) It Greate Ear en officieel Satellietgrondstation 12 genoemd, is de Friese bijnaam voor een grondstation voor satellietcommunicatie. Het betreffende grondstation bevindt zich in de weilanden ten noordwesten van het Friese dorp Burum, ten westen van de buurtschap De Keegen en ten oosten van het Fries-orthodoxe kerkje van Kollumerpomp. Het werd in 1973 geopend door de PTT en is het enige Nederlandse grondstation voor internationale verbindingen over communicatiesatellieten. Het is eigendom van KPN Satcom en wordt beheerd door Stratos (voorheen Xantic). Inmarsat Het grondstation vormt de toegangspoort voor het verzamelen van Europees en intercontinentaal verkeer uit Nederland en omringende landen dat loopt over het telefoonnet en via straalzenders om het weer door te sturen naar satellieten, zodat het kan worden verzonden naar de eindbestemming via soortgelijke grondstations elders ter wereld. Het vormt onderdeel van Inmarsat. Het grootste deel van het terrein (noorden, oosten en midden) heeft deze functie. NSO Na de aanslagen van 11 september besloot de Nederlandse regering tot de oprichting van de Nationale Sigint Organisatie (NSO) voor het coördineren van de verbindingsinlichtingen van de AIVD en MIVD. Dit ging gepaard met een uitbreiding van de vraag naar satellietcapaciteit. Het bestaande grondstation van defensie in Zoutkamp (opgericht eind jaren 1970) mocht door bezwaren van omwonenden niet worden uitgebreid, waarop defensie het grondstation sloot en haar satellietschotels herplaatste bij haar basis in de Marnewaard. De NSO wendde zich daarop in 2005 tot het Stratosterrein in It Grutte Ear voor het gebruiken van twee bestaande grote schotels en de bouw van 13 nieuwe schotels (zie ook Grondstation Burum). Het terrein van de NSO werd gerealiseerd in het zuiden van It Grutte Ear. De schotels zijn bedoeld voor het opvangen van al het langskomend satellietverkeer in het kader van de terrorismebestrijding. Van de twee grote schotels werd er later een gesloopt.
Verzorgingsplaats Vale Waard

Verzorgingsplaats Vale Waard is een verzorgingsplaats, gelegen aan de Nederlandse autosnelweg A348 Ommen-Arnhem bij Rheden. Het is de enige verzorgingsplaats aan de A348. De verzorgingsplaats ligt aan een zijarm van de rivier de IJssel. Op de verzorgingsplaats zijn, behalve (picknick)bankjes en prullenbakken, verder geen voorzieningen. Zie ook Lijst van verzorgingsplaatsen langs Nederlandse auto(snel)wegen
Dalempoort

De Dalempoort in de stad Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is de enig overgebleven stadspoort van de oorspronkelijke vier die de vestingstad telde na de verbetering van de vestingwallen van Gorinchem die in 1609 was afgerond. De andere drie waren de Kanselpoort, de Arkelpoort en de Waterpoort; deze zijn afgebroken om ruimte te maken voor het groeiende verkeer. De Dalempoort fungeert vandaag de dag nog steeds als beschermingsmechanisme bij hoogwater door middel van een coupure, die kan worden gesloten als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Omschrijving De Dalempoort ligt in de Zuid-Oosthoek van de stad Gorinchem aan de Dalemwal nummer 25, op het kruispunt van de Lombardstraat, Dalemstraat en Dalemwal. Het is een poortgebouw dat dateert van 1597 en heeft een torentje met een uurwerk. Het bouwwerk is rechthoekig en gedekt door een piramidevorming tentdak met koepeltorentje (ca.1600). De poortdoorgang is overwelfd door een tongewelf en een ribloos kruisgewelf. Aan de stads- en rivierzijde is de poort in 1770 vergroot. Het maakt onderdeel uit van de delen van de vestingwerken van de stad, die nog overeind staan aan weerszijden van de poort. De gevel aan de stadszijde heeft een versiering van natuurstenen banden en hoekbanden, alsmede muurankers. Aan de rivierzijde is de gevel eenvoudiger. Onder de daklijst zitten consoles en op de hoeken aan de rivierzijde gesneden satireconsoles. Huidige status Tegenwoordig doet het poortgebouw geen functie meer als vestigingswerk voor verdediging van de stad en is het een rijksmonument. Het is opgenomen in het Rijksmonumentenregister sinds 1966. Er loopt er onder de poort slechts een voetpad in de richting van de rivier de Merwede, welke onderdeel is van het Arkelpad. Wie het pad volgt, krijgt een goed zicht op de vlak bij de Dalempoort op de stadswallen gebouwde korenmolen De Hoop. De Dalempoort is onderdeel van de vestigingswallen in de rivierdijk, de Merwededijk, en Nieuwe Hollandse Waterlinie, die de stad vandaag de dag nog beschermt bij hoogwater. De poort kan nog steeds gedicht worden door middel van een coupure, dit wordt gedaan mocht rivier de Merwede bij extreem hoogwater buiten haar oevers treden. Andere coupures in de Gorinchemse vesting zijn de sluis naar de Lingehaven, de locatie van de oude Waterpoort en de Poterne, een smalle doorgang in de Dalemwal. De coupure wordt uit voorzorg gesloten bij een waterstand op de Merwede van 4,30m +NAP bij Vuren. Daarnaast wordt eens in de zo veel tijd de coupure als oefening en controle gesloten, waardoor het voetpad langs de Merwede afgesloten is. Afbeeldingen Zie ook Dalem
Ecoduct Groote Heide

Ecoduct Groote Heide is een ecoduct over de Nederlandse autosnelweg A2 tussen Valkenswaard en Heeze. Het ecoduct verbindt het natuurgebied Valkenhorst aan de westzijde van de A2 met de Groote Heide aan de oostzijde. De opdracht voor de bouw is afkomstig van de provincie Noord-Brabant gebouwd en het geheel is op 8 januari 2014 geopend. Het ecoduct maakt deel uit van het programma om de natuurgebieden in noordoost Noord-Brabant met elkaar te verbinden. Naast ecoduct Groote Heide zijn ook ecoduct Maashorst, ecoduct Leenderbos en ecoduct Herperduin met dit programma gerealiseerd, wat tezamen 9,9 miljoen euro heeft gekost. De naam voor de ecoduct is afkomstig van het natuurgebied Groote Heide.
Ecoduct Leenderbos

Ecoduct Leenderbos is een ecoduct over de Nederlandse provinciale weg 396 tussen Valkenswaard en Leende. Het ecoduct verbindt het natuurgebied Valkenhorst aan de noordzijde van de provinciale weg met het Leenderbos aan de zuidzijde. De opdracht voor de bouw is afkomstig van de provincie Noord-Brabant gebouwd en het geheel is op 8 januari 2014 geopend. Het ecoduct maakt deel uit van het programma om de natuurgebieden in noordoost Noord-Brabant met elkaar te verbinden. Naast ecoduct Leenderbos zijn ook ecoduct Maashorst, ecoduct Groote Heide en ecoduct Herperduin met dit programma gerealiseerd, wat tezamen 9,9 miljoen euro heeft gekost. De naam voor de ecoduct is afkomstig van het bosgebied Leenderbos.
Ecoduct Maashorst

Ecoduct Maashorst is een ecoduct over de Nederlandse provinciale weg 324 tussen Heesch en Schaijk. Het ecoduct verbindt het natuurgebied de Maashorst met de ecologische verbindingszone 't Mun. Via de ecologische verbindingszone 't Mun en ecoduct Herperduin staat de Maashorst in verbinding met de Herpse Bossen. De opdracht voor de bouw is afkomstig van de provincie Noord-Brabant gebouwd en het geheel is op 8 januari 2014 geopend. Bij dit ecoduct is ook een fiets- en voetpad over de provinciale weg aangelegd. Het ecoduct maakt deel uit van het programma om de natuurgebieden in noordoost Noord-Brabant met elkaar te verbinden. Naast ecoduct Maashorst zijn ook ecoduct Leenderbos, ecoduct Groote Heide en ecoduct Herperduin met dit programma gerealiseerd, wat tezamen 9,9 miljoen euro heeft gekost. De naam voor de ecoduct is afkomstig van het natuurgebied Maashorst dat ten zuiden van de provinciale weg 324 gelegen is.
Ecoduct Herperduin

Ecoduct Herperduin is een ecoduct over de Nederlandse autosnelweg A50 ter hoogte van Vorstengraf bij Oss en knooppunt Paalgraven, maar is gelegen in de gemeente Maashorst. Het ecoduct verbindt het natuurgebied de Maashorst, specifieker de ecologische verbindingszone 't Mun, met de Herpse Bossen. De opdracht voor de bouw is afkomstig van de provincie Noord-Brabant gebouwd en het geheel is op 8 januari 2014 geopend. Het ecoduct maakt deel uit van het programma om de natuurgebieden in noordoost Noord-Brabant met elkaar te verbinden. Naast ecoduct Herperduin zijn ook ecoduct Leenderbos, ecoduct Maashorst en ecoduct Groote Heide met dit programma gerealiseerd, wat tezamen 9,9 miljoen euro heeft gekost. De naam voor de ecoduct is afkomstig van de stuifzanden in de Herpse Bossen, dat ook wel Herperduin wordt genoemd.
Sint-Antonius van Paduakerk (Loosbroek)

De Sint-Antonius van Paduakerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Loosbroek. De kerk is gewijd aan Antonius van Padua. Tot de komst van een kerk waren bewoners van Loosbroek aangewezen op de kerk in Heeswijk. In 1898 kreeg kapelaan De Groot opdracht van bisschop Wilhelmus van de Ven om een parochie op te richten en een kerk te stichten. Na het verkrijgen van grond van bewoners van Kasteel Heeswijk werd datzelfde een noodkerk in het dorp gebouwd, die vanwege de slechte staat in 1902 alweer herbouwd moest worden. In 1912 werd begonnen met de bouw van een volwaardige kerk naar ontwerp van architect Jos Margry. Om de bouw te financieren kreeg de parochie een schenking van het Antoniusfonds, waarbij de kerk gewijd diende te worden aan Antonius van Padua. De kerk werd in 1912 ingewijd. De kerk was opgebouwd als zaalkerk en heeft neoromaanse elementen. De kerktoren, met een achtkantige spits tussen vier topgevels, staat naast het schip van de kerk. In de zijgevel zijn ronde ramen geplaatst met daaronder bifora. Achter de kerk staat de pastorie. In de kerk is een relikwie van de heilige Donatus aanwezig en er werd een poging gedaan om van de kerk een kleine bedevaartplaats te maken. Donatus komt ook terug in beelden en kaarsen in de kerk. In 1948 werd een Heilig Hartbeeld bij de kerk geplaatst. De kerk is aangewezen als gemeentelijk monument.
Onze Lieve Vrouw van de Rozenkranskerk (Vinkel)

De Onze Lieve Vrouw van de Rozenkranskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Vinkel. De kerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van de Heilige Rozenkrans. De wens voor een kerk in Vinkel ontstond halverwege de 19e eeuw, waarbij meerdere pogingen werden gedaan om toestemming van de bisschop in 's-Hertogenbosch te verkrijgen. Diverse keren werd het verzoek afgewezen, mede doordat niet verwacht werd dat de benodigde gelden bij elkaar gebracht konden worden. In 1884 werd er toestemming verleend, mede doordat de Kruisheren van Uden in de buurt van Uden een klooster wilden bouwen. De benodigde gelden werden bij elkaar gehaald en datzelfde jaar werd nog een pastorie en een schuurkerk gebouwd. Delen van de parochies van Geffen, Nuland en Heesch werden afgescheiden om zo de parochie Vinkel te laten vormen. Vier jaar later werd begonnen met de bouw van een volwaardige kerk, naar ontwerp van A. de Graaf. Op 14 juli 1889 werd het gebouw geconsacreerd door bisschop Mgr. Adrianus Godschalk. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest tijdens de opmars van de geallieerden in 1944. De Duitsers bliezen onder andere de kerktoren op. Nog tijdens de oorlog werd begonnen met de herstelwerkzaamheden en voor de tussenliggende periode werd in 1946 een noodkerk geopend, naar plannen van J.A. de Reus. In 1955 werd een nieuwe kerk geopend, naar een modern ontwerp van J.A. de Reus. De bisschop van 's-Hertogenbosch Wilhelmus Mutsaerts wijdde de kerk. Vier jaar later werd de kerktoren met enkele meters verhoogd, zodat de klokken van een grotere afstand gehoord konden worden. De kerk is opgebouwd als driebeukige basilicale kerk met een verhoogd dwarsschip, opgesteld als een t-plattegrond. Op het dwarsschip staat een dakruiter. In de zij- en voorgevel zijn grote ramen bevestigd, voorzien van glas in lood. Aan beide zijkanten is een kapel aanwezig: aan de linkerzijde een doopkapel, aan de rechterzijde de Mariakapel. De kerk is aangewezen als gemeentelijk monument.
Algemene begraafplaats Roeterdsweg

De Algemene begraafplaats Diepenveen is een begraafplaats aan de Roeterdsweg in de Overijsselse plaats Diepenveen. De gehele begraafplaats is beschermd als gemeentelijk monument. Voor nieuwe graven is begraafplaats gesloten. De Diepenveense oorlogsgraven zijn op deze begraafplaats gesitueerd. Hier vindt elk jaar op 4 mei de Dodenherdenking plaats. Geschiedenis De begraafplaats aan de Roeterdsweg is in gebruik genomen nadat het kerkhof aan het Kerkplein vol was geraakt. De dodenakker bestaat uit twee delen: het oudste deel dat in 1838 werd geopend is direct verbonden met de uitbreiding van 1930. Op beide delen worden sinds 1980 geen nieuwe graven meer aangelegd, begraven is nog wel mogelijk in bestaande familiegraven. Vormgeving Vanuit het poortgebouw uit 1935 gaat een centrale as naar achter. Links van de centrale as ligt het oudste deel van de begraafplaats, rechts het nieuwere. Het rechtse deel heeft duidelijk afgebakende grafvelden. Het oude veld heeft wat meer diffusere borders, maar kent wel hoofdpaden die de structuur bepalen. Bijzonder grafmonument Geheel achteraan op het oude gedeelte van de begraafplaats ligt het graf van jonkvrouwe Cécile de Kock (1847 - 1893), die gehuwd was met Otto Smissaert van de Haere. Het grafmonument bestaat uit een grote verhoogd liggende stenen plaat met in rijk uitgevoerd reliëf onder andere het familiewapen en de grafspreuk Haar leven was liefde gebeiteld. Aan de voet van het gedenkteken bevinden zich twee plastieken van teckels. Het graf is omgeven door een smeedijzeren hek. Ontwerper is de architect Pierre Cuypers. Het monument bevond zich oorspronkelijk op landgoed De Hei onder Olst maar werd later naar de Roeterdsweg verplaatst. Renovatie In 2013 werden meer dan vijftig graven op het oude gedeelte van de begraafplaats door een groep vrijwilligers gerestaureerd. Twee graven kregen nieuwe (houten) grafzerken en andere zerken werden schoongemaakt. Het hek rondom het graf van Cécile Smissaert werd geverfd en delen werden hersteld. Ook werd op een graf een graftrommel herplaatst.
Delft Hoog

Delft Hoog is een flatgebouw, dat naast het winkelcentrum De Hoven Passage staat in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het gebouw staat op de hoek van de Papsouwselaan en de Martinus Nijhofflaan, heeft een hoogte van 83 m en is daarmee een van de hoogste gebouwen van Delft. Het was voorheen een kantoorgebouw, met de naam Torenhove. Het gebouw werd, toen het hele gebied na 2017 ingrijpend werd veranderd en er aan beide kanten van de Martinus Nijhofflaan meer flats werden gebouwd, in twee fases omgebouwd om het voor huisvesting geschikt te maken. Bij de renovatie werden er nieuwe gevelelementen geplaatst zijn er nieuwe aluminium panelen die meekleuren met de lucht over de betonnen balkons geplaatst. Dit werd gedaan middels abseilers om overlast voor bewoners en winkelpubliek te voorkomen. Sinds de renovatie bevat het gebouw 208 huurappartementen. De naam werd per 1 januari 2020 van Torenhove gewijzigd naar Delft Hoog.
De Rokade

De Rokade is a residential skyscraper in the Spijkenisse town of the Nissewaard municipality of Rotterdam. Built between 2008 and 2010, the tower stands at 113 m (371 ft) tall with 33 floors and is the 14th tallest building in the Rotterdam metropolitan area. History The first pile of the building, which was designed by Rien de Ruiter of the Dutch firm Klunder Architecten, went into the ground on Thursday, 1 April 2008. The first delivery took place in December 2010. The design of the building, with a black and a white side, led to the name De Rokade. Castling is a special move in chess. Design Of the 263 apartments in the entire building, the plinth begins on the ground floor with 6 studios (for sale) and commercial spaces (for rent). The first through fifth floors will house 90 rental apartments for people aged 55 and over. The tower will rise above the plinth. Like the plinth, this tower is divided into a black and white section and contains 173 two-, three and four-room apartments also for sale. The building contains 285 parking spaces. Above these, there will be four event decks, connected by bridges. Their total area is approximately 1,900 square meters. Lodewijk Hoekstra will design these spaces. The ground floor also contains space for shops, restaurants, healthcare facilities, and offices. Like the building next door, De Vier Werelden, De Rokade will use geothermal energy. The Gardens The Party Garden is the first of four event decks. A large chessboard will be placed in the center of the deck, a reference to the complex's name. The garden also offers space for celebrations, such as neighborhood parties or street fairs. The garden also features leafy walkways, plane trees, and benches. This is the second garden. This garden borders the main entrance and includes a water feature that covers almost the entire area. This water feature will be illuminated at night. Trees in containers will surround the water. This is the third garden. This garden is entirely planted with a variety of plants. The garden has organic lines and is planted with, among other things, yew and grass, to ensure vegetation even in winter. This is the fourth and final garden. The deck is completely covered with grass and, using small elevations, depicts the waves created by a droplet in water. There are no benches, lights, or plants on the deck. See also List of tallest buildings in the Netherlands List of tallest buildings in Rotterdam References External links De Rokade at SkyscraperPage De Rokade at SKYDB
De Rokade (Spijkenisse)

De Rokade is een gebouw in de wijk De Elementen in de Nederlandse gemeente Nissewaard. Het gebouw is 113 meter hoog met 33 verdiepingen. De eerste paal van het gebouw, dat is ontworpen door Rien de Ruiter van Klunder Architecten, ging op donderdag 1 april 2008 de grond in. In december 2010 was de eerste oplevering. Naam Het ontwerp van het gebouw, met een zwarte en een witte kant, zorgde ervoor dat men op de naam De Rokade kwam. Een rokade is een bijzondere zet uit het schaakspel. Ontwerp Van de 263 woningen in het gehele gebouw begint de plint op de begane grond met 6 studio's (koop) en commerciële ruimtes (huur) en op de 1e t/m 5e verdieping komen 90 huurappartementen voor 55+'ers. Boven op de plint komt de toren. Deze toren is net als de plint verdeeld in een zwart en wit deel en bevat 173 twee-, drie- en vierkamerappartementen (koop). Het gebouw bevat 285 parkeerplaatsen. Hierboven komen vier evenementendekken, die met elkaar door middel van bruggen verbonden zijn. Hun totale oppervlakte is circa 1900 vierkante meter. Lodewijk Hoekstra zal deze ruimtes vormgeven. Op de begane grond vindt men ook nog ruimte voor winkels, horeca, gezondheidszorg en kantoren. Net zoals bij het gebouw ernaast, De Vier Werelden, zal De Rokade gebruikmaken van aardwarmte. De Partytuin De Partytuin is de eerste van vier evenementendekken. In het midden van het dek zal een groot schaakbord geplaatst worden, wat naar de naam van het complex verwijst. De tuin geeft ook ruimte voor festijnen, als een buurtfeest of braderie. De tuin heeft verder nog loofgangen, dakplatanen en bankjes. De Alluretuin Dit is de tweede tuin. Deze tuin grenst aan de hoofdingang en bevat een waterpartij, die bijna de gehele oppervlakte beslaat. Deze waterpartij zal 's nachts verlicht worden. Om het water zullen bomen in bakken te vinden zijn. De Natuurlijke Tuin Dit is de derde tuin. Deze tuin is geheel beplant met verscheiden plantensoorten. De tuin bevat organische lijnen en is met onder andere taxus en gras beplant, om zo ook in de winter begroeiing te hebben. De Architectuur-Tuin Dit is de vierde en laatste tuin. Het dek is geheel bekleed met gras en beeldt door middel van kleine verhogingen de golven die een druppel in water veroorzaakt uit. Op het dek zijn verder geen banken, lichten of planten te vinden. Externe links Officiële site