NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Joodse begraafplaats (Leek)

De Joodse begraafplaats in Diepswal, nabij Leek, ligt aan de Roomsterweg. Er zijn 95 grafstenen en een metaheerhuis uit 1874. De begraafplaats was met toestemming van de eigenaar al voor 1783 in gebruik. In dat jaar kreeg de Joodse gemeente voor een carolusgulden per jaar het eeuwig durende gebruiksrecht van de nieuwe eigenaar, de heren van Huis Ter Heijl. In 1832 had het perceel de kadastrale aanduiding Leek E172, met plaatselijke benaming Diepswal. In de loop der jaren verzakte de begraafplaats door de drassige bodem flink. In 1936 werd daarom een grote muur in laat Amsterdamse Schoolstijl gebouwd die het grondwater moest tegenhouden, ook kwam er toen een monumentaal hek. Ongebruikelijk genoeg is op de Joodse begraafplaats van Leek geen enkele Cohen begraven. De Joodse gemeente van Leek was vrij groot. In 1811 werd aan het Boveneind een synagoge ingewijd. Deze werd in 1911 vervangen door een nieuw gebouw. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden bijna alle Joden van Leek gedeporteerd en vermoord. Slechts een enkeling wist zijn leven te redden door onder te duiken. 61 mensen hadden minder geluk. Hun namen worden gememoreerd op een bord bij de oude Joodse school van Leek, dat sinds 1995 een beschermd monument is. In januari 2006 zijn zeven grafstenen die jaren in brokstukken in het metaheerhuisje hebben gelegen, gerenoveerd en teruggeplaatst op de Joodse begraafplaats in Diepswal. De lokale overheid verzorgt sinds 1945 het beheer van de begraafplaats. Begraafplaats, metaheerhuis, hek en muur staan op de rijksmonumentenlijst. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Externe link Begraafplaats Leek op Historiejoodsgroningen.nl
Blaak 10

Blaak 10, Rotterdam is een monumentaal pand aan de Blaak in de Stadsdriehoek met de vestiging van de Willem de Kooning Academie sinds begin jaren 1980, en een rijksmonument. Dit gebouw was daarvoor een bankgebouw, het hoofdkantoor van R. Mees & Zoonen die sinds halverwege de 18e eeuw op deze plek waren gevestigd. Dit gebouw heeft een uitgebreide bouwhistorie. Sinds 1745 bezat de bank een pand op de Zuidblaak, het tweede pand van de hoek met de Gapersteeg. In 1904 is daar een nieuw bankgebouw gekomen op de plek van het tweede, derde en vierde pand. In de periode 1928-1934 is dit pand sterk uitgebreid tot het huidige trapeziumvormig grondvlak aan de Zuidblaak, Vissteeg en de Wijnstraat. Het ontwerp in 1904 van buitengevel en interieur was gemaakt door de architecten Christiaan Posthumus Meyjes sr., Gerrit Pelt en Rott. In 1928 hebben de architecten A.J. Kropholler en A.A. Nieuwenhuijzen daar een groter gebouw omheen ontworpen, waarin diverse monumentale interieurdelen zijn opgenomen. Fotogalerij Literatuur R. Mees. Gedenkschrift van de Firma R. Mees & Zoonen: ter gelegenheid van haar tweehonderd-jarig bestaan. ca. 1920 Frans Hooykaas, De geschiedenis van Blaak 10, 2001 Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Rotterdam Lijst van bouwwerken van Alexander Kropholler
Elevatorhuis

Het Elevatorhuis is een kantoorgebouw in Rotterdam. Het pand is gebouwd in opdracht van de Graan Elevator Maatschappij (GEM). Architect Michiel Brinkman kreeg de opdracht voor het Elevatorhuis van J. van Dusseldorp, president-commissaris van de Graan Elevator Maatschappij. Exterieur In de geveltop is een tegeltableau van de Rotterdamse kunstenaar Bernard Richters geplaatst. Een reliëf van een schip, dat met stoomkranen wordt gelost, verwijst eveneens naar de opdrachtgever en de oorspronkelijke gebruiker van het pand. De verder symmetrische gevel van het gebouw heeft de ingang aan de rechterzijde. De gevel is classicistisch in vormgeving. Het pand heeft een souterrain met natuurstenen plint en verder een bakstenen gevel met kroonlijst en een schilddak. Interieur Het interieur wordt gedomineerd door een centraal gelegen hal met een monumentaal trappenhuis. De hal is voorzien van een bovenlicht met glas-in-lood, ontworpen door Jan Schouten. Aan de voor- en achtergevel liggen ruime kantoorvertrekken. De commissarissenkamer en de directiekamer liggen aan de achterzijde op de eerste verdieping. Ze zijn met eiken en palissander betimmerd, in de Commissarissen-kamer waren glas-in-loodramen aangebracht met taferelen die het bedrijf uitbeelden. De bediendekantoren zijn eenvoudig afgewerkt. Het gebouw bevatte voor die tijd moderne voorzieningen zoals een lift en centrale verwarming. De tweede verdieping was apart bereikbaar via de lift en een tweede trap en was, tot 1976, in gebruik als woonruimte. Lange tijd is het gebouw in gebruik geweest als bank. Rond 2020 is het gebouw door Broek en Bakema zorgvuldig gerenoveerd waarbij vele originele details zijn hersteld en het monument energielabel A heeft gekregen.
Sint-Lambertuskerk (Escharen)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw in Escharen in de gemeente Land van Cuijk in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk staat aan het Burgemeester de Bourbonplein 2 en op ruim 50 meter naar het noorden ligt het kerkhof. De kerk is gewijd aan Sint-Lambertus. Geschiedenis Reeds voor het jaar 1000 stond er in Escharen een kerk. In 2001 werden er bij archeologische opgravingen sporen van houten paalfunderingen aangetroffen onder oude kerkfundamenten en dit zou wijzen op een houten kerkje stammend uit de 10e eeuw. Tevens werd toen de fundering gevonden van een tufstenen kerkje dat van rond 1150 moet zijn geweest. Rond 1250 werd het kerkgebouw met bakstenen vergroot. Uit 1486 is de oudste schriftelijke vermelding bekend van een kerkje in Escharen. In 1648 werd na de Vrede van Münster de toen bestaande Lambertuskerk gesloten door de autoriteiten en mochten de mensen uit Escharen hier niet meer ten kerke gaan. In 1672 werd het toegestaan om een schuurkerk te bouwen in Escharen. In 1799 werd de middeleeuwse kerk teruggegeven aan de katholieken. Het gebouw was een ruïne na gebruikt te zijn geweest als veestal en doordat er amper onderhoud aan was gepleegd. De katholieken bleven echter liever de schuurkerk gebruiken. In 1809 voegde men aan de schuurkerk een kerktoren toe. In 1863 bouwde men de huidige neogotische kerk die in 1864 werd ingewijd. In 1930 werd de kerk uitgebreid met een zijbeuk en een transeptarm aan de noordzijde. Opbouw De georiënteerde neogotische kerk bestaat uit een westtoren, tweebeukig schip met vier traveeën in basilicale opstand, een transeptarm tegen de noordzijde van de meest oostelijke schiptravee en een koor van twee smallere koortraveeën met een driezijdige koorsluiting. De kerktoren is een geveltoren met drie geledingen en een ingsnoerde achtkantige naaldspits. Het schip heeft over de drie westelijke traveeën een zijbeuk onder een lessenaarsdak, het schip zelf heeft samen met het koor een samengesteld zadeldak.
Theehuis Wilhelminapark

Het Theehuis in het Utrechtse Wilhelminapark is een uit omstreeks 1925 daterend paviljoen dat gewaardeerd is als rijksmonument. Geschiedenis Nadat het Wilhelminapark eind 19e eeuw werd aangelegd, liet de gemeente Utrecht rond 1911 op initiatief van de lokale afdeling van de Volksbond tegen Drankmisbruik een houten paviljoen bouwen aan de vijver in het park. Het gebouw, onder de noemer het Melkhuis, is omstreeks 1925 vervangen door het Theehuis dat wat westelijker in het park kwam te liggen. Het ontwerp voor het theehuis van de bond was afkomstig van de gemeentelijk architect G. van der Gaast. Kort daarvoor had hij in Rhijnauwen een soortgelijk gebouw ontworpen. Het paviljoen ligt middenin het park. Aan de ene kant is het gelegen aan de vijver en aan de andere kant aan 't Loolaantje; een pad dat het park doorsnijdt. Het is een langwerpig gebouw dat is uitgevoerd in de Engelse landhuisstijl met elementen uit de Amsterdamse School. In het midden is het verhoogd met een verdieping. Het dak is rietgedekt en heeft pannen in de nok. In de gevels bevinden zich grote raampartijen waarbij verder gepotdekselde delen en baksteen zijn gebruikt. De keramist W.C. Brouwer voorzag het interieur onder meer van tegeltableaus met diermotieven. In de loop der tijd is het paviljoen verbouwd. Zo is bij een verbouwing in 1931 de verdieping ingericht tot beheerderswoning. Het paviljoen is gaandeweg in particulier bezit gekomen en het huidige gebruik is als restaurant.
Heldringkerk

De Heldringkerk is een witgepleisterde zaalkerk in de Gelderse plaats Hoenderloo. Geschiedenis De kerk werd in de jaren 1857/1858 gebouwd op initiatief van de predikant Otto Gerhard Heldring. Deze predikant bekommerde zich over het lot van de arme bewoners van dit deel van de Veluwe. Eerder liet hij al een waterput slaan en een school bouwen. Ook nam hij het initiatief voor het doorgangshuis voor verwaarloosde jongens, de voorloper van de latere Hoenderloo Groep. Heldring verkreeg in 1853 toestemming van de hervormde synode voor de stichting van de kerk. Een provinciale inzamelingsactie ten behoeve van de bouw bracht 2500 gulden op. Met dit bedrag en de daarna ontvangen giften kon de bouw gerealiseerd worden. De eerste steen voor de kerk werd op 29 augustus 1857 gelegd door de dochter van Heldring, Louise Henriëtte. Het jaar daarop kwam de door de Arnhemsche architect W. de Waal ontworpen kerk gereed. De witgepleisterde zaalkerk heeft een zadeldak. De geveltoren aan de zuidwestzijde wordt bekroond met een met koper bedekte spits. Op de spits staat een kruis met een windvaan. In de voorgevel boven de entree bevindt zich een lantaarn met daarboven een smalle lichtspleet en daar weer boven een rond venster met bloemmotief. Ter weerszijde van de ingang bevinden zich twee blinde nissen met spitsbogen. Aan de zuidoostzijde van de kerk is een consistoriekamer aangebouwd. De kerk werd in 2000 aangewezen als rijksmonument vanwege de architectuurhistorische, stedenbouwkundige en cultuurhistorische waarde. Historisch gezien is de kerk een van de onderdelen van het charitatieve werk van Heldring in Hoenderloo.
Bunker van Seyss-Inquart (Apeldoorn)

De bunker van Seyss-Inquart bevindt zich in Apeldoorn en dateert uit de Tweede Wereldoorlog. Hij werd na de bevrijding van de Duitse bezetting in Nederland ontdekt en bevindt zich in de tuin van de kantoorvilla waarin Reichskommissar Arthur Seyss-Inquart en zijn staf bij een luchtalarm konden schuilen voor een eventueel bombardement. Geschiedenis In februari 1944 vertrok Seyss-Inquart met zijn staf van Den Haag/Wassenaar naar Apeldoorn, waar hij zijn kantoor in een geconfisqueerde villa aan de Loolaan 554 vestigde, nadat hij er in de periode 1943-1944 in de tuin een ondergrondse commandobunker van gewapend beton had laten bouwen van 35 meter lang en 13,25 meter breed. De bunker bevatte onder meer een slaapkamer, een bad en een douche, en een telefooncentrale. De bunker diende niet alleen voor hemzelf, maar eveneens voor Generalkommissar Friedrich Wimmer, hoofd van het Ministerie van Justitie en zijn medewerkers, die in hetzelfde kantoorpand werden gevestigd. Zelf ging Seyss-Inquart met zijn gezin wonen in een geconfisqueerde villa aan de Parkstraat in Velp. Na Dolle Dinsdag verhuisde hij met zijn gezin, vanwege de voortdurende en toenemende oorlogshandelingen in en rond Velp, naar Landgoed Spelderholt in Beekbergen, waar het rustiger was. Na de capitulatie van nazi-Duitsland vluchtte hij inderhaast met achterlating van de inboedel in de bunker, zodat die geheel intact werd aangetroffen. De bunker werd onder auspiciën van de Stichting 1940-1945 van 1948 tot 1956 voor het publiek opengesteld. Er werden toen ook spotprenten door de kunstenaars Gerard Post Greve en Ben Visser op de binnenmuren aangebracht. Wegens het sterk teruggelopen bezoek werd de bunker in 1956 gesloten. Bij gelegenheid is de bunker enkele malen geopend geweest: in 1980 is de bunker enkele maanden toegankelijk geweest tijdens de manifestatie Apeldoorn 80 en in 1998 heeft de Vereniging Oud Apeldoorn de bunker opengesteld tijdens het Wilhelminajaar. Tijdens Open Monumentendag 2004 was de bunker ook geopend. In 2013 ontfermde de in dat jaar opgerichte Stichting de Bunker van Seyss-Inquart zich over de zich in slechte staat bevindende bunker en het behoud ervan in het historisch perspectief. Vooral voor educatieve doeleinden en belangstellenden moest de bunker heropend kunnen worden. Samen met het CODA en de stichting Gelders Erfgoed werd een plan voor de toekomst opgesteld. In 2000 kreeg de bunker de status van rijksmonument. Tijdens een anderhalf jaar durende, grondige restauratie in de periode 2017-2019, werd de bunker tegen indringend (grond)water behandeld. De bunker werd daartoe geheel uitgegraven. Voorts werden de ijzeren deuren van roest ontdaan, wanden opnieuw geverfd en werden de tekeningen op de wanden in de bunker geconserveerd. Op 1 juni 2019 werd de bunker voor bezoekers geopend. Zie ook Bunker van Seyss-Inquart (Wassenaar) Arthur Seyss-Inquart
Hoog Soeren 66 II

Hoog Soeren 66 II is een monumentaal gebouw in de Gelderse plaats Hoog Soeren op de Veluwe. Geschiedenis Het gebouw is een replica van een Frans kasteel aan de Loire. In eerste instantie werden de schetstekeningen voor het gebouw gemaakt door de kunstenaar Gustaaf van de Wall Perné. Hij wilde het gebouw realiseren naast zijn woning/atelier in Hoog Soeren. Hij overleed in 1911 op 34-jarige leeftijd voordat hij zijn plan daadwerkelijk kon uitvoeren. Hoewel de plannen door zijn vroegtijdig overlijden aanvankelijk stagneerden besloot zijn weduwe Eugenie van de Wall Perné-van Vooren in 1928 de Larense architect Cor de Graaff te vragen de definitieve bouwplannen te maken. In 1929 kon het gebouw als tuinhuis c.q. gastenhuis in gebruik genomen worden. Het gebouw is gebouwd op een vierkante plattegrond. Op een van de hoeken is een ronde toren opgetrokken. Het gebouw is in 2000 aangewezen als rijksmonument en ingeschreven in het monumentenregister. Volgens de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed heeft het pand een hoge architectuurhistorische waarde "als zeldzaam voorbeeld van een gastenverblijf in de vorm van een woontoren". Vanwege de markante ligging is dit monument van stedenbouwkundig belang. De cultuurhistorische waarde houdt verband met de herinnering aan de oorspronkelijke bedenker, de symbolistische kunstenaar Gustaaf Frederik van de Wall Perné.
Batterij aan het Gein

De Batterij aan het Gein is een aarden verdedigingswerk aan het eind van de Liniewal Geindijk-Nigtevecht in Abcoude. Het bestaat uit batterijen aan weerszijden van het Gein en maakt onderdeel uit van de Stelling van Amsterdam. De batterijen vielen eerder onder de posten van Krayenhoff als post 8. Tussen 1800 en 1810 werden aan weerszijden van het Gein, bij de Oostzijdse Molen, twee gesloten aardwerken aangelegd. Er waren geen onderkomens voor de opslag van geschut of munitie en ook geen verblijfsruimten voor de bemanning. Ze zijn zonder aanpassing later opgenomen in de Stelling van Amsterdam, en maakten deel uit van de Liniewal Geindijk-Nigtevecht. De westelijke batterij telde toen twee geschutemplacementen in open opstelling voor twee kanonnen met een kaliber van 10 cm. Deze kanonnen dekten Fort bij Abcoude en reikten tot aan Fort aan de Winkel. In oktober 1959 werden de batterijen opgeheven als vestingwerk. In de jaren tachtig is het profiel van de batterijen weer hersteld. De batterijen zijn beide een rijksmonument en het geheel is in handen van Vereniging Natuurmonumenten.
Rovérestein

Rovérestein is een landgoed aan de Maartensdijkseweg 5 in De Bilt. Het huis ligt aan de noordkant van de Maartensdijkseweg in de Laagte van Pijnenburg. De naam is afgeleid van rovére (Italiaans: eik) en genoemd naar de adellijke familietak De Rovere van Breugel van de familie Van Breugel. Het landhuis is in neoclassicistische stijl opgetrokken. Aan de oprijlaan staat het voormalige koetshuis dat met de dienstwoningen en klokkentorentje uit dezelfde bouwtijd stamt. Rovérestein werd rond 1885 gebouwd voor burgemeester N.L. Burman Eyck tot Zuylichem, lid van de familie Eyck en via een gemeenschappelijke voorvader Burman familie van de in 1874 uitgestorven tak De Rovere van Breugel naar wie de villa werd genoemd. Rovére is oud Italiaans voor eik, zodat Rovérestein dezelfde betekenis kreeg als Landgoed Eyckenstein. Eyck was van 1880-1895 burgemeester van Maartensdijk en woonde op Rustenhoven na het overlijden van zijn verre verwante jkvr. Anna Maria de Rovere van Breugel (1793-1874). De tuin werd aangelegd door Leonard Springer die in 1881-1883 ook de tuin van Eykenstein had veranderd. Na de Tweede Wereldoorlog werd in het landhuis een internaat gehuisvest. In 1991 werd het landhuis weer voor bewoning geschikt gemaakt. Beschrijving Het landhuis met vierkante plattegrond bestaat uit twee bouwlagen in rode baksteen met een afgeplat schilddak. Het huis staat op een aarden verhoging. Een aantal vensters is dichtgemetseld. Het uitgebouwde souterrain heeft een afdak over de gehele breedte van de gevel. De overdekte veranda heeft een balkon met smeedijzeren hekwerk. Alle grote vertrekken op de bel-etage hebben rijk gedecoreerde stucplafonds. Zie ook Lijst van landgoederen op de Utrechtse Heuvelrug Lijst van rijksmonumenten in Bilthoven
Doopsgezinde kerk (Terhorne)

De Doopsgezinde kerk is een kerkgebouw in Terhorne in de Nederlandse provincie Friesland. De doopsgezinde kerk werd gebouwd naar ontwerp van architect Albert Breunissen Troost in eclectische bouwstijl, beïnvloed door de Engelse neogotiek. De eerste steen werd gelegd op 12 september 1864. De zijgevels zijn geleed door lisenen met geprofileerde natuurstenen bekroningen. De noodgevel heeft een gepleisterde borstwering met een bakstenen waterslag. De raamopeningen hebben alle gietijzeren vensters met een tudorboog. Het kerkterrein wordt omgeven door een monumentaal hek geleverd door de firma Sterckman in 1865. De kerk met kosterswoning is een rijksmonument. De kansel bevindt zich aan de westzijde. De kerk kreeg in 1907 een orgel van Maarschalkerweerd & Zoon. Het werd in 1940 vervangen door een orgel uit 1917 van de firma Standaart dat afkomstig was uit de kerk van Hidaard. Het gebouw heeft sinds 2008 geen kerkfunctie meer. Het is in gebruik als winkel. Voor de kerk staat een gedenkteken uit 1922 ter ere van de doopsgezinde predikant H.G. Dornseiffen. Zie ook Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Terhorne
DOT (gebouw)

DOT, voorheen bekend als Infoversum, is een 3D-koepelbioscoop en planetarium in de stad Groningen. Het gebouw werd gerealiseerd tussen 2013 en april 2014 en bevindt zich op de hoek van de Bloemsingel en de Vrydemalaan. Het beschikt over een projectiekoepel met een diameter van 20 meter en een capaciteit van 265 stoelen. Het ontwerp is gemaakt door architect Jack van der Palen van Architectengroep Archiview. De constructie is uitgevoerd volgens de monocoque-methode, geïnspireerd door de scheepsbouw, waarbij de stalen huid en de binnenstructuur één geheel vormen. De cortenstalen buitenkant, opgebouwd uit 83 unieke platen, omsluit de witte koepel en zorgt voor een opvallende uitstraling. Het initiatief voor de bouw kwam van hoogleraar astronomie Edwin Valentijn van de Rijksuniversiteit Groningen. Het Infoversum opende officieel op 17 juni 2014. De bezoekersaantallen van het Infoversum bleven echter achter bij de verwachtingen. Hoewel men op 160.000 bezoekers per jaar rekende, trok het in het eerste jaar slechts 80.000 bezoekers. Dit leidde tot financiële problemen en zorgde ervoor dat de gemeente Groningen zich terugtrok uit het project. Op 24 november 2015 werd het Infoversum failliet verklaard. In 2016 werd het pand overgenomen door Bos & Bos Catering, die het ombouwde tot restaurant en congrescentrum onder de naam DOT. De heropening vond plaats op 23 september 2016. Naast het gebouw werd in datzelfde jaar een stadsstrand aangelegd, dat later werd uitgebreid tot een totale oppervlakte van 4.000 vierkante meter. Het strand trekt vooral in de zomermaanden veel bezoekers. Tijdens de kerstperiode wordt DOT omgetoverd tot een verlichte kerstbal met duizenden lampjes, die wordt aangeprezen als de grootste kerstbal ter wereld. Het planetariumtheater werd in 2017 heropend onder de naam DOTliveplanetarium, in samenwerking met de Rijksuniversiteit Groningen. In november 2024 werd bekendgemaakt dat de Vermaat Groep, die sinds 2018 de exploitant was, per 1 januari 2025 stopt met de exploitatie van DOT. Hoewel aanvankelijk werd gespeculeerd over sloop, heeft de gemeente Groningen aangegeven alternatieven te onderzoeken. Voorlopig blijft het gebouw behouden, mede door brede steun vanuit de stad. Externe link Website DOT
Kerk van Ransdorp

De Kerk van Ransdorp is de Nederlands Hervormde Kerk van Ransdorp in Amsterdam-Noord. De oorspronkelijke kerk ging in 1715 verloren door brand als gevolg van een blikseminslag. De huidige kerk werd in 1719 gebouwd ter vervanging van een uit de vroege 15e eeuw stammende voorganger die werd afgebroken wegens bouwvalligheid, na de verwoesting tijdens de Tachtigjarige oorlog. Het gebouw onderging in 1833 een ingrijpende restauratie, waarna tussen 1936 en 1938 vanwege bouwvalligheid opnieuw herbouw plaatsvond, naar ontwerp van J.C. Hoogendorp. Hierbij werden 18e-eeuwse bouwmaterialen hergebruikt. Dit gebeurde tegelijk met de restauratie van de toen zeer vervallen toren. Het kerkgebouw werd in 2006 door Stadsherstel Amsterdam gerestaureerd. Buiten gebruik als kerk vanaf circa 2000, nu in gebruik als Cultureel Centrum. De kerk wordt verhuurd voor onder meer diners, recepties, presentaties, condoleances, workshops, huwelijksvoltrekkingen en concerten. De grafzerken in de vloer, de preekstoel, het doophek, het kerkorgel en de kroonluchter zijn bewaard gebleven. Het interieur van de kerk is sfeervol en herbergt onder andere een preekstoel en een doophek uit de late 17e eeuw. De Kerk van Ransdorp heeft een opvallende toren, die dateert uit de vroege zestiende eeuw. De locatie kent een geschiedenis die teruggaat tot de Middeleeuwen. De Toren van Ransdorp herinnert aan de bloeiende scheepvaart, handel en bedrijvigheid die het dorp vooral in de vijftiende eeuw kende. Orgel In 1912 plaatste de firma A.S.J. Dekker (Goes) een orgel met één manuaal en aangehangen pedaal in de Gereformeerde Kerk te Bergen op Zoom. Na de bouw van een nieuwe kerk in 1928 ruilde men het instrument in bij de firma Dekker voor een groter orgel. Dekker plaatste het orgel in 1928 over naar de dorpskerk van Ransdorp. Het instrument heeft 8 stemmen, is voorzien van pneumatische kegelladen en is een van weinige vrijwel volledig ongeschonden bewaard gebleven orgels van de firma Dekker. Afbeeldingen Externe links Kerk van Ransdorp op Stadsherstel Kerk van Ransdorp op Beeldbank Amsterdam