NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Haarlemmer Kweektuin

De Haarlemmer Kweektuin is een park op het terrein van de voormalige stadskweektuin van de gemeente Haarlem. De kweektuin is sinds 2012 een stadspark en is gelegen aan de Kleverlaan in Haarlem-Noord. Het gebied maakte oorspronkelijk als adellijk landgoed deel uit van de heerlijkheid Akendam maar werd al in 1715 aangekocht door de stad Haarlem. Op het terrein bevindt zich nog de ruïne van Huis ter Kleef dat verwoest werd in de Tachtigjarige Oorlog en een monumentale Kaatsbaan. De stadskweektuin is aangelegd in 1912 door Leonard Springer om Haarlem van groen te kunnen voorzien. Op het terrein van het toen nog in landelijk gebied gelegen voormalige landgoed verrezen kweekkassen en er werden boomgaarden en een instructietuin aangelegd. De laatste functie is op moderne wijze bewaard gebleven in de vorm van de educatieve tuin van het hier gevestigde gemeentelijk natuur- en milieueducatiecentrum. Verder is er een tropische kas, een speelweide, een dierenweide en een speeltuin. Na de privatisering van de gemeentelijke groenvoorziening en de aanleg van een nieuwe faciliteit voor Groenbedrijf Spaarnelanden in de Waarderpolder is besloten de stadskweektuin om te vormen tot een park. In 2012 werd een gebiedsvisie vastgesteld die veel ruimte liet voor betrokkenheid van burgers bij het gebruik van het terrein. Afbeeldingen Zie ook Lijst van parken in Haarlem Externe link Voorbereidingscommissie Haarlemmer Kweektuin
De Schammer

De Schammer is een natuurgebied ten noorden van Leusden en ten oosten van Amersfoort langs de A28. Ten noorden van De Schammer ligt natuurgebied Bloeidaal. De Schammer ligt tussen de Barneveldse Beek en het Valleikanaal. Door de aanleg van een fietstunnel onder de A28 is het recreatiegebied gemakkelijk bereikbaar vanuit Amersfoort. Het gebied is genoemd naar de historische boerderijplaats ’t Scham die in het gebied stond. Het gebied werd in de winter van 2010-2011 nieuw ingericht. Het bestaat uit natte schrale graslanden en rietmoeras. Naast natuurgebied kreeg het een recreatieve functie en kon het worden gebruikt als opslagmogelijkheid van grote hoeveelheden regenwater. Het recreatiedeel van het gebied is in beheer bij de gemeente Leusden, het natuurdeel bij Het Utrechts Landschap en de waterpartijen bij Waterschap Vallei en Eem. In het gebied zijn wandelroutes uitgezet.
Sint-Gertrudiskerk (Wijlre)

De Sint-Gertrudiskerk is een kerkgebouw in Wijlre in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Gulpen-Wittem. Ten westen van de kerk ligt aan de overzijde van de weg de Brand Bierbrouwerij uit 1340 en even verderop ligt de watermolen van Otten. Langs de oostzijde van de kerk loopt de N595 en aan de andere kant de doorgaande weg naar Gulpen. Het kerkgebouw is gewijd aan de heilige Gertrudis van Nijvel. Het gebouw bevindt zich op een kerkheuvel midden in het dorp en wordt omgeven door een kerkhof. Het gebouw is een rijksmonument en is gewijd aan Gertrudis van Nijvel. Geschiedenis In de 13e eeuw werd er op deze plek een romaanse kerk gebouwd. In 1640 werd deze romaanse kerk vervangen door een zaalkerkje. In 1835-1839 werd de huidige kerk in dorische stijl gebouwd naar het ontwerp van de Akense architect Alois Klausner. In 1896 werd de kerk uitgebreid, waarbij Johan Kayser voor de nieuwe venstertraceringen verantwoordelijk was. Rond 1925 is door J.H.H. van Groenendael de huidige oostpartij toegevoegd bestaande uit een transept, koor en toren, alle opgetrokken in Nivelsteiner zandsteen. Bij deze aanpassing werden in de beide zijbeuken de ramen met ronde boog vervangen door ronde ramen, waarvan de sporen nog steeds duidelijk in de muren te zien zijn. Uit 1949 zijn de beelden van Sint-Barbara en Sint-Isidorus in de voorgevel, van de hand van Jean Weerts. In 1994-1996 is de kerk door architect J.H.F. Peutz gerestaureerd, waarbij mede nieuwe ramen van de hand van kunstenaar Jan Dibbets geplaatst zijn. Sinds deze restauratie is het heel licht geworden van binnen door de lichte moderne ramen, de witte wanden en het witte tongewelf. Opbouw Het is een neoklassieke kruiskerk met een neoromaans rondgesloten koor. De toren is tegen de zuidzijde van het koor en de oostzijde van de zuidelijke transeptarm aan gebouwd. Deze heeft een achtzijdige opbouw en is voorzien van een ui. De ingang is aan de westzijde gepositioneerd. Het gebouw is opgetrokken uit baksteen, pilasters van gezaagd mergelsteen, en de toren, transept en koor van Nivelsteiner zandsteen. De inventaris is gedeeltelijk in Lodewijk XVI-stijl. Afbeeldingen
Witte Hull

Witte Hull is een natuurgebied en landgoed aan de Krakelingweg 25 in Zeist. Het wordt begrensd door het Laantje Zonder Eind en het Laantje van Hagens. Samen met de Kozakkenput en De Krakeling vormt het een aaneengesloten natuurgebied. De naam Witte Hull is mogelijk een verwijzing naar het witte duinzand in combinatie met hull als heuvel. Het oorspronkelijke heidegebied werd in de loop van de negentiende eeuw tot bosgebied. In de negentiende eeuw was het gebied in bezit van de familie Van Loon. In 1906 kocht Wilco Pieter van Notten (Amsterdam 1874-Westminster, Oranje Vrijstaat, Zuid-Afrika 1952) een dennenbos van ruim 7 hectare aan de Krakelingweg. Hij liet er een villa bouwen van twintig vertrekken, een tuinmanswoning en een koetshuis. Enkele jaren lang werd op het terrein een kuikenschuur met broed- en stookkelder gebouwd voor de Nederlandse Hoenderfokkerij in Zeist. In 1936 liet Hester 's Jacob de oude villa afbreken en de eerste steen leggen voor een nieuwe villa Witte Hull achter de oude locatie, een eind verder van de Krakelingweg. Het voormalige koetshuis aan de Krakelingweg 37 bleef bewaard, evenals de oude kuikenschuur. In 1935 werd de Vereniging voor Verpleging van Zorgbehoevenden en Herstellenden eigenaar. Doel van deze vereniging was het voorbereiden van jongeren op het gebied van tuinbouw en weverij. In 1946 kocht de Stichting "de Zeemanspot" het landgoed van 12 hectare. Er werd een vakantieverblijf gevestigd voor door oorlogshandelingen getroffen zeelieden en nabestaanden. Van 1946 tot 1964 was De Witte Hull in gebruik als vakantieoord en werd nadien een dependance van Dennendal. In 1976 werd Witte Hull eigendom van Arta Verslavingszorg, een leefgemeenschap op antroposofische basis.
De Witte Molen (Rilland)

De Witte Molen is een korenmolen aan de Molendreef bij de Valckenisseweg in Rilland. Het is een ronde stenen stellingmolen, gewit in de Zeeuwse traditie, die dienstdeed als korenmolen, gedekt met dakleer en met een vlucht van 20,90 meter. De molen heeft grote landschappelijke waarde. In 1969 kwam de molen in eigendom bij de voormalige gemeente Rilland-Bath en werd het bedrijfsmatig malen gestaakt. De huidige eigenaar is de gemeente Reimerswaal. Tussen 1986 en 1992 is de molen grondig gerestaureerd, hij is bedrijfsvaardig. De molen wordt sinds 2014 door twee vrijwillige molenaars weer regelmatig in werking gezet, in de regel om de week op zaterdag. De molen bezichtigen is mogelijk wanneer de wieken draaien.
Hompesche Molen

De Hompesche Molen is een achttiende-eeuwse stellingmolen op het Eiland in de Maas, tussen Stevensweert en Ohé en Laak en vlak bij de Maasplassen. De molen is tot aan de bovenste wiek bijna 37 meter hoog en daarmee de hoogste van Limburg. Geschiedenis Vanaf 1719 was de heerlijkheid Stevensweert in handen van graaf Reinier Vincent van Hompesch. Deze wilde een eigen banmolen, waarin de bewoners van Stevensweert (en het destijds bijbehorende dorp Ohé) verplicht waren hun granen te malen, zodat de graaf een deel van de opbrengsten kon opeisen. Er was reeds een molen aanwezig, maar deze was militair bezit. De nieuwe molen werd tussen 1721 en 1722 gebouwd. In een bijgebouwtje bij de molen of onder in de molen bevond zich een ruimte die als gevangenis (cachot) kon worden ingericht. Tijdens de Tweede Wereldoorlog liep de molen dusdanig zware schade op dat deze niet meer kon functioneren. Tussen 1948 en 1949 werd de molen gerestaureerd. Doordat de toenmalige molenaar zich later op een andere bedrijfstak ging richten raakte de molen wederom in onbruik en in slechtere toestand, waardoor tussen 1975 en 1977 opnieuw een renovatie volgde. Daarna is er nog jarenlang door een vrijwillige molenaar tarwe en gerst gemalen voor gebruik als veevoer. Het bijzondere van de molengebouwen is dat bij reparaties in het verleden molendelen gebruikt zijn in onder andere de schuur en bijgebouwen. Goed zichtbaar is nog een houten roede in het dak van de aangrenzende schuur. Ook bijzonder goed zichtbaar is de oorspronkelijke wijze waarop met stropoppen het dak winddicht gemaakt werd. Van 2005 tot 2013 is er in de bijgebouwen en molenaarshuis naast de molenromp een bezoekerscentrum van de Panheelgroep en Stichting Ark geweest. Vanaf 2009 is in het aan de molen grenzende molenaarshuis een brasserie gevestigd. In 2014 werd de molen eigendom van de Vereniging Natuurmonumenten. In 2015 wordt de molen gerestaureerd en toegankelijk gemaakt voor publiek. Tevens wordt er een informatiepunt van Natuurmonumenten gevestigd als onderdeel van Rivierpark Maasvallei. Beschrijving De molen telt acht verdiepingen, in molentermen zolders genaamd, inclusief het souterrain dat vroeger ook wel als gevangenis werd gebruikt. Het bouwwerk is geheel opgetrokken uit baksteen en is rond gevormd. Sinds eind 2011 is de molen 's avonds en gedurende de hele nacht blauw/paars verlicht, waardoor deze van veraf te bezichtigen is. Het deel waar de molenaar werkt heet meelzolder. Vanaf de meelpijp stond hij vlak bij de deur naar de stelling. Op de stelling legt hij zeilen voor en zet de molen in de wind. De molen is uitgerust met fokwieken waarop de molen al aardig kan malen. Bij weinig wind legt de molenaar zeilen voor. Boven in de molen is de kapzolder, daaronder de luizolder, de graanzolder en steenzolder, de plek waar de molenstenen liggen. In de molen tussen de begaande grond en de meelzolder staat een buil opgesteld. Enkele jaren geleden zijn de oorspronkelijk uitgesleten traptreden verwijderd. Door het slijtagepatroon te volgen kon je goed de loop van de molenaar zien. Zie ook Kasteel Walburg (Ohé en Laak)
Emmamolen

De Emmamolen is een ronde, stenen stellingmolen met een kap bedekt met dakleer in het Noord-Brabantse Nieuwkuijk ten westen van 's-Hertogenbosch. De molen dateert uit 1886 en is vernoemd naar Emma van Waldeck-Pyrmont, koningin der Nederlanden. In 1966-1967 is de molen voor het laatst gerestaureerd. Vanwege de ligging langs de Loonse en Drunense Duinen-fietsroute (44 km) is de molen bekend bij fietsers en wandelaars. Beschrijving De Emmamolen is een maalvaardige korenmolen en die functie. Er wordt echter alleen nog voor veevoer gemalen met een koppel 17der (150 cm doorsnee) kunststenen. In de molen is nog een groot deel van de oorspronkelijke inrichting aanwezig. Haar belangrijkste functie is die van café. In de molen is tevens een meelwinkel gevestigd. Tijdens de openingsuren worden er rondleidingen in de molen verzorgd. Het gevlucht is oudhollands opgehekt en bestond tot 1987 uit geklonken roeden. De binnenroede was van de Prins van Oranje en de buitenroede van Pannevis. Deze roeden worden nu naast de molen tentoongesteld. In 1987 zijn gelaste roeden van de firma Derckx gestoken met nummer 555 voor de binnen- en 554 voor de buitenroede. De 5 meter lange bovenas is uit 1853 van de fabrikant F.J. Penn & Comp. te Dordrecht en heeft als nummer 49. De molen heeft een Engels kruiwerk en wordt sinds 2006 weer gekruid (op de wind gezet) met een kruilier. Daarvoor heeft de molen lange tijd een kruirad gehad. De molen heeft voor het vangen (stilzetten) een scharnierende, vlaamse blokvang, die vanaf de stelling bediend wordt met een wipstok. Om het bovenwiel zit voor het vangen een ijzeren hoep. Voor het luien (ophijsen) is een sleepluiwerk aanwezig. Daarnaast is er een elektrisch luiwerk. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,8. Het bovenwiel heeft 85 kammen en de bovenschijfloop heeft 39 staven. De koningsspil draait hierdoor 2,18 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 11,1 cm. Het spoorwiel heeft 75 kammen en het steenrondsel 24 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,12 keer sneller dan de koningsspil en 6,8 keer sneller dan de bovenas. De steek is 11 cm. Eigenaren 1886 - ...:Adrianus Rombouts ... - ...: fam. Rombouts ... - 1960: Antonius Maria Rombouts 1960 - 1997: gemeente Vlijmen In 1993 hebben Kees en Petra van Buul de exploitatie van de familie Rombouts overgenomen Vanaf 1997: gemeente Heusden, door opheffing van de gemeente Vlijmen Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Heusden Externe link website van de Emmamolen
Eendrachtsplein (Rotterdam)

L'Eendrachtsplein (peut être traduit par place de la Concorde en français), est une place du centre de la ville néerlandaise de Rotterdam. Situation et accès La place qui se situe entre les quartiers du Centre, du Cool, de Dijkzigt et de l'Oude Westen, est reliée à la Westblaak, le chemin Eendrachtsweg, le boulevard Westersingel, la rue Rochussenstraat, le chemin Mauritsweg et le chemin Oude Binnenweg. Ce site est desservi par la station de métro Eendrachtsplein. Origine du nom Historique La place est créée au XIXe siècle dans le cadre du projet Waterproject de l'architecte Willem Nicolaas Rose (nl). Sur le côté ouest de la place de la Concorde a été construite en 1863, une « école spéciale d'enseignement secondaire pour compte propre ». Le bâtiment de cette ancienne école est désormais utilisé en tant que commissariat de police depuis 1945. Sur le côté est de la place se situent 14 bâtiments historiques qui ont été conçus par D. Ameyden de Duym et construits entre 1867 et 1873. En 1982, la station de métro Eendrachtsplein y a été inaugurée. À l'extrémité de l'Oude Binnenweg (« ancien chemin de Traverse ») se trouve une statue du chanteur et poète néerlandais J.H. Speenhoff (nl) réalisée par Adri Blok (nl). Depuis novembre 2008, une autre statue se trouve également sur la place de la Concorde, il s'agit de la statue controversée Santa Claus (nl) (populairement appelé le « gnome Buttplug ») de l'artiste américain Paul McCarthy. Bâtiments remarquables et lieux de mémoire Notes et références Voir aussi Article connexe Métro de Rotterdam Liens externes Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de Rotterdam
Eendrachtsplein

Het Eendrachtsplein is een bekend plein in het centrum van Rotterdam. Het plein is verbonden met de Westblaak, de Eendrachtsweg, de Westersingel, de Rochussenstraat, de Mauritsweg en de Oude Binnenweg. Het Eendrachtsplein vormt de grens tussen de wijken Centrum, Cool, Dijkzigt en het Oude Westen. Historie Het Eendrachtsplein is ontstaan in het kader van het Waterproject van Willem Rose in de 19e eeuw. Aan de westkant van het Eendrachtsplein werd in 1863 een Bijzondere School voor Middelbaar Onderwijs voor eigen rekening gebouwd. Dit gebouw was sinds 1945 in gebruik als politiebureau; anno 2019 is er een Grand Café, Heilige Boontjes geheten, gevestigd. Aan de oostkant van het plein staan 14 monumentale panden die tussen 1867 en 1873 werden gebouwd naar een ontwerp van D. van Ameyden van Duym. Bij de aanleg van de Westblaak - de zogeheten "Doordraak Westblaak" - begin jaren zestig is het water van het Eendrachtsplein gedempt, waarmee het plein een deel van zijn charme verloor. Als onderdeel van tweede Rotterdamse metrolijn werd in 1982 het metrostation Eendrachtsplein geopend. Aan het einde van de Oude Binnenweg staat een standbeeld van Koos Speenhoff, gemaakt door Adri Blok. Ook staat sinds november 2008 het geruchtmakende beeld Santa Claus (beter bekend als Kabouter Buttplug) van Paul McCarthy op het plein. Iedere dinsdag wordt er sinds 2005 een biologische markt gehouden op het Eendrachtsplein. In februari 2026 heropende, na een restauratie, het voormalige tramhuis aan het plein. Het tramhuis doet dienst als kiosk voor stadswandelingen. Openbaar vervoer Op het Eendrachtsplein stoppen tram 4, 6, 8, bus 32 en metro A, B en C. Fotogalerij
Verzorgingsplaats De Horn

Verzorgingsplaats De Horn is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Bad Nieuweschans-Zaandam tussen afritten 11 en 10a nabij Abbekerk in de gemeente Medemblik. De verzorgingsplaats is vernoemd naar Polder De Horn die zich tussen Abbekerk, Lambertschaag en Twisk bevindt. Nabij Lambertschaag ligt de buurtschap Koppershorn. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Tinq aanwezig.
Voerendaal railway station

Voerendaal railway station is located in Voerendaal, Netherlands and is served by Arriva. The station was designed in the traditionalist style by George van Heukelom and built in 1913 on the Heerlen–Schin op Geul railway. It became national heritage site #507164 on 27 March 1997. Train service The following local train services call at this station: Stoptrein S4: Maastricht–Heerlen References
Voerendaal vasútállomás

Voerendaal vasútállomás vasútállomás Hollandiában, Voerendaal községben, Voerendaal településen. Vasútvonalak Az állomást az alábbi vasútvonalak érintik: Heerlen–Schin op Geul-vasútvonal Heuvellandlijn Kapcsolódó állomások A vasútállomáshoz az alábbi állomások vannak a legközelebb: Heerlen Woonboulevard vasútállomás (északkelet) Klimmen-Ransdaal vasútállomás (délnyugat) Forgalom Kapcsolódó szócikkek Holland vasútállomások listája Jegyzetek További információk Az NS hivatalos weboldala (angolul) Dutch Public Transport journey planner Archiválva 2022. október 20-i dátummal a Wayback Machine-ben (angolul)
Station Voerendaal

Station Voerendaal is het spoorwegstation van het Zuid-Limburgse Voerendaal. Het station ligt aan de op 1 maart 1915 geopende lijn Schin op Geul - Heerlen. Het stationsgebouw is in 1913 gebouwd door architect George van Heukelom. Hij was ook verantwoordelijk voor de bouw van het station Klimmen-Ransdaal, dat er op de breedte en het ontbreken van de linkervleugel na hetzelfde uitziet. Het gebouw is rijksmonument en biedt onderdak aan een administratiekantoor en een praktijk voor persoonlijke begeleiding en Marcos-therapie. Op de bovenverdieping is een communicatiebureau gevestigd. Bij het station zijn een kaartautomaat, een OV-chipkaartoplaadpunt, in- en uitcheckpalen voor Arriva, parkeerplaatsen voor auto's en een onbewaakte fietsenstalling voor fietsen en bromfietsen en fietskluizen te vinden. Tijdens twee branden begin maart 2012 werd het gebouw zwaar beschadigd. De beschadigingen zijn hersteld en tevens is het stationsgebouw weer in de oude staat teruggebracht. Treinverbindingen De volgende treinserie stopt in de dienstregeling 2026 te Voerendaal: Na middernacht rijden de laatste twee treinen richting Kerkrade Centrum niet verder dan Heerlen. Afbeeldingen
Hogesluis

Le Hogesluis est un pont basculant à Amsterdam, datant de 1883 et œuvre de Willem Springer. Il permet la traversée de l'Amstel par la Sarphatistraat et notamment les lignes 1, 7 et 19 du tramway d'Amsterdam. Depuis 2002, il est un monument national (rijksmonument). Dans la nomenclature des ponts amestellodamois, il porte le numéro 246. Galerie Notes et références Portail d’Amsterdam
Joodse begraafplaats (Uithuizen)

De Joodse begraafplaats van Uithuizen in de provincie Groningen ligt achter de algemene begraafplaats aan de Hoofdstraat. Er staan 24 grafstenen. Tot in de tweede helft van de negentiende eeuw gebruikten de Joden in Uithuizen de Joodse begraafplaats in Appingedam. Dat betekende een tocht van circa 20 kilometer over nauwelijks gebaande wegen. Met name in de winter was dit bijna niet te doen. Daarom vroeg de gemeente toestemming een eigen begraafplaats te stichten. Omstreeks 1864 werd de begraafplaats in gebruik genomen. Veel grafschriften dragen uitsluitend Hebreeuwse teksten. De Joodse gemeenschap van Uithuizen was klein, maar zelfstandig als bijkerk onder ringsynagoge Appingedam. Met het opheffen van de Joodse gemeenschap van Appingedam, werd ook de Joodse gemeenschap van Uithuizen na de Tweede Wereldoorlog officieel opgeheven en bij Groningen gevoegd. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
De Leyen (bos)

De Leyen is een natuurgebied ten noordwesten van Bilthoven. Het bos ligt op de grens van de Utrechtse Heuvelrug en de veengebieden. Het gebied is een uitloper van het Ridderoordse Bos en ligt tussen de N234 en de spoorlijn Bilthoven-Utrecht. Aan de oostzijde wordt het begrensd door de Eikensteijnselaan en aan de westzijde door de Twislaan van het landgoed Beukenburg. De Leyen is eigendom van Het Utrechts Landschap en behoort tot de ecologische hoofdstructuur. De Leyen bestaat uit agrarische grond en bos en vormt een geheel met landgoed Beukenburg. Het ligt op de dekzanden van de Heuvelrug, het naastliggende Beukenburg ligt voor het grootste deel op het lagere veenweidegebied. In 1997 is het gebied door de familie Twiss Quarles van Ufford verkocht aan Het Utrechts Landschap. Het bos bestaat uit percelen hakhout van berk en grove den. In het parkbos bevinden zich monumentale beukenlanen. De oude beuken worden bewoond door de vleermuis, boommarter, uil en de boomkruiper. In het bos ligt dan ook een flink aantal forse mierenhopen. De mieren zijn voedsel voor de groene specht. In het bos komen ook dassen voor.
Bartenbrug ('s-Hertogenbosch)

De Pastoor Bartenbrug, Aabrug of simpelweg Bartenbrug is een betonnen brug met bastions van baksteen over de Aa in 's-Hertogenbosch. De brug verbindt het Hinthamereinde met de Graafseweg. De eerste brug op deze plaats is vermoedelijk gebouwd rond 1540 bij de uitbreiding van de Bossche vestingwerken. Bij de brug stond vroeger de Hinthamer Poort. Ook waren er twee bolwerken, het Hinthamerbolwerk en het Muntelbolwerk. Bij het Beleg van 's-Hertogenbosch stootte Ernst Casimir op dit verdedigingswerk en verplaatste hij zijn aanval naar de Noordwal. Ook in 1794 werd de aanval van de Fransen hier afgeslagen. Sloop en herbouw Omdat de brug uit 1937 in slechte staat verkeerde, beperkte de gemeente in 2003 de toegang voor vrachtverkeer. Op 16 september besloot de gemeenteraad tot vervanging; na een ontwerpprijsvraag begonnen de voorbereidingen voor het project in 2005. De benodigde investeringen werden opgenomen in het investeringsplan voor 2008. De aanbesteding mislukte en na vertraging kreeg aannemer BAM CIVIEL BV in februari 2012 de opdracht. Nadat de brug al deels gesloopt was, constateerde de aannemer in juli 2012 dat het definitief ontwerp verborgen verbreken had en stelde hij zich op het standpunt dat de overeengekomen opleverdatum (voor de kerstverkoop van 2012) onhaalbaar was. Om tegemoet te komen aan klachten van plaatselijke ondernemers werd in december 2012 een tijdelijke brug aangelegd. ARUP, de maker van het Definitief Ontwerp, en ingenieursbureau Royal Haskoning, de maker van het bestek, werden door de gemeente aansprakelijk gesteld. Omdat de totale bouwkosten opliepen tot vijf miljoen euro, zegde de raad eind augustus 2013 het vertrouwen op in verantwoordelijk wethouder Ruud Schouten van GroenLinks. De gemeente bekeek naar aanleiding van de ontstane impasse enkele alternatieven voor een nieuwe Bartenbrug, die technisch minder veeleisend waren, maar concludeerde dat deze aanzienlijke nadelen hadden of nauwelijks financieel voordeel gaven. Uiteindelijk kreeg Grontmij NV de opdracht om het werk van ARUP over te doen. Bij de evaluatie van dit project in 2020 bleek, dat er in totaal 12 miljoen Euro is besteed aan ontwerpkosten, sloop, een tijdelijke brug, compensatie voor ondernemers in de buurt van de brug en de bouwkosten voor de uiteindelijke brug.