NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Botanische Tuin Fort Hoofddijk

De Botanische tuin Fort Hoofddijk in Utrecht is een botanische tuin van de Botanische Tuinen van de faculteit bètawetenschappen van de Universiteit Utrecht. De tuin is gevestigd op en rondom Fort Hoofddijk en herbergt de levende plantencollectie van de universiteit. De tuin ligt aan de rand van het universiteitscomplex Utrecht Science Park (voorheen 'De Uithof') en beslaat een oppervlakte van 8 hectare. Halverwege 2007 telde de collectie ruim zesduizend plantensoorten. Geschiedenis Het fort is in 1963 door de universiteit aangekocht van het ministerie van Defensie. Dat jaar werd begonnen met de aanleg van een rotstuin op het fort. De rotstuin is ontworpen door Willy A.H. Fromme (1915-2008). 2100 ton rotsachtig materiaal uit de Ardennen werd hiervoor aangevoerd. Een deel van de gebruikte stenen zijn hoogoven-sintels, die kwamen uit de rotstuin van het Cantonspark in Baarn, die ook door hem en de hortulanus Muyser was aangelegd. Andere stenen werden door Fromme persoonlijk uitgezocht in de Ardeense steengroeven. In 1987 werd een computergestuurd tropisch kassencomplex geopend. Naar dit complex verhuisde de botanische collectie uit de kassen van landgoed 'Sandwijck' dat toen zijn functie als botanische kas verloor. Daarna werd een evolutietuin/systeemtuin aangelegd. In 1995 werd voor een algemeen publiek de educatieve ontdektuin aangelegd. Tuinen Rotstuin In deze rotstuin groeien 1600 berg- en rotsplanten uit de gehele wereld, met een focus op de alpen. Doordat gebruik is gemaakt van het fort zijn er veel hoogteverschillen. Er bevindt zich een waterval en verschillende bergbeekjes. De rotstuin staat te boek als de grootste rotstuin van Nederland en een van de grootste van Europa. Er is een populatie van (uitgezette) muurhagedissen. Aan de achterzijde van de rotstuin is een stukje Drentse heide aangelegd. Buitenfort Het deel buiten de fortgracht doet dienst als een heemtuin met wilde planten. Het is voornamelijk grasland dat door extensief maaibeheer inmiddels zo'n 80 soorten uit het Kromme Rijngebied omvat. Thematuin De thematuin is aangelegd rond 17 thema's. Bezoekers kunnen hier de planten ruiken en aanraken waardoor deze ook geschikt is voor mensen met een visuele beperking. Systeemtuin In de systeemtuin kunnen studenten door het bewandelen van paden vanuit de magnoliabloem de verwantschapslijnen aanschouwen van verschillende plantensoorten. Kassen De kassen omvatten tropische en subtropische planten. Externe link Website van de Botanische Tuinen Utrecht
Magere Brug

El Magere Brug és un pont llevadís de biga doble al centre d'Amsterdam (Països Baixos) a sobre del riu Amstel. El pont connecta els embarcadors de l'Amstel a l'altura del Kerkstraat/Nieuwe Kerkstraat, entre el Keizersgracht/Nieuwe Keizergracht i el Prinsengracht/Nieuwe Prinsengracht. Des del 2002 és un monument nacional. Anualment s'hi celebra un concert el Dia de l'Alliberament (5 de maig) en presència de Beatriu I dels Països Baixos i el rei Guillem Alexandre dels Països Baixos. El pont també ha aparegut en moltes pel·lícules, com Diamants per a l'eternitat de James Bond. Nom Quan Amsterdam va conèixer un molt bon període durant l'Edat d'Or neerlandesa, es va planificar un pont ample monumental de pedra per a la quarta expansió de la ciutat del 1663. L'any 1672, també conegut als Països Baixos com a «Rampjaar» ('Any desastre'). va provocar un contratemps econòmic i el pont ja no va ser necessari, perquè l'altra riba del riu Amstel encara no tenia urbanització. Al final del segle xvii, es va decidir finalment de construir el pont, però molt més barat (de fusta en lloc de pedra) i estret (mager). El nom Magere Brug ve d'aquest fet. Referències
Magere Brug

Magere Brug (Štíhlý či Úzký most) je sklápěcí most nad řekou Amstel v centru Amsterodamu. Spojuje břehy v ulici Kerkstraat mezi kanály Keizersgracht a Prinsengracht. Magere Brug je zvedací, správněji sklápěcí most zhotovený z bíle natřeného dřeva. Současný most byl postaven v roce 1934, původní, zvaný Kerkstraatbrug, pocházel z roku 1691 a měl 13 oblouků. Svoje dnešní jméno dostal, protože byl velmi úzký. V roce 1871 byl už jeho stav natolik špatný, že musel být zbourán a nahrazen devítiobloukovým dřevěným mostem. 50 let nato bylo znovu třeba jej vyměnit. Bylo navrženo několik variant kamenných a ocelových mostů, ale správa města se rozhodla nahradit jej mostem, který by byl stejný jako původní, jen o něco větší. Poslední velká renovace proběhla v roce 1969. Do roku 1994 se most zvedal ručně, v dnešní době už se tak děje automaticky. Od roku 2003 je používání mostu povoleno pouze pro pěší a cyklisty. Několikrát denně je však otvírán, aby se umožnilo proplutí větších lodí. Čluny, jež po kanálech vozí turisty, jsou nicméně natolik nízké, že mohou proplout i pod spuštěným mostem. Každý večer Magere Brug ozáří světlo 1200 žárovek. Magere Brug si zahrál i v celé řadě filmů, například v bondovce Diamanty jsou věčné z roku 1971. Gallerie Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Magere Brug na Wikimedia Commons 360° panorama
Magere Brug

Die Magere Brug („Magere Brücke“) ist eine der wenigen noch erhaltenen hölzernen Holländerbrücken. Sie geht über den Fluss Amstel im Zentrum von Amsterdam. Sie verbindet die Ufer der Amstel auf Höhe der Kerkstraat (Kirchenstraße), zwischen der Keizersgracht („Kaisergracht“) und der Prinsengracht („Prinzengracht“). Die Magere Brug ist eine Ziehbrücke, die mittels eines Kettenzugs in der Mitte auseinandergeklappt werden kann. Sie besteht aus weiß gestrichenem Holz, wurde 1691 gebaut und 1871 erneuert, weil sie zu schmal war. Die letzte große Renovierung fand 1969 statt. Bis 2003 war sie für alle Formen des Straßenverkehrs freigegeben, nach einer Reparatur und Restaurierung passieren derzeit ausschließlich Fahrradfahrer und Fußgänger die Brücke. Mehrmals am Tag wird sie hochgeklappt, um größere Schiffe passieren zu lassen; Rundfahrtboote können auch unter der geschlossenen Brücke durchfahren. Alle Brücken in Amsterdam sind durchnummeriert, die Magere Brug trägt die Nummer 242. Die Brücke ist mit 1200 Glühlampen dekoriert, die abends eingeschaltet werden. Jährlich findet am Jahrestag des Tages der Befreiung (niederländisch: bevrijdingsdag) an der Brücke ein Konzert statt, bei dem zumeist der König anwesend ist. Auch in zahlreichen Filmen ist diese Brücke zu sehen, so zum Beispiel in dem James-Bond-Film Diamantenfieber aus dem Jahre 1971. Beim Amsterdam Light Art Festival 2012 wurde die Stadtikone inszeniert durch die international anerkannte niederländische Lichtkünstlerin Titia Ex. Literatur Merian: Amsterdam. ISBN 3-455-27807-8. Einzelnachweise Weblinks
Magere Brug

The Magere Brug (English: Skinny Bridge) is a bridge over the river Amstel in Amsterdam, Netherlands. It connects the banks of the river at Kerkstraat, between the Keizersgracht and Prinsengracht. The central section of the Magere Brug is a bascule bridge made of white-painted wood. The present bridge was built in 1934. The first bridge at this site was built in 1691 as Kerkstraatbrug and had 13 arches. Because this bridge was very narrow, the locals called it magere brug, which literally means "skinny bridge". In 1871 the state of the bridge had deteriorated so much, it was demolished and replaced by a nine-arched wooden bridge. Half a century later, this bridge also needed to be replaced. Architect Piet Kramer made several designs for a steel and stone bridge, but the city decided to replace it with a new bridge that looked the same as the previous, only slightly bigger. In 1934, that bridge was demolished, and replaced by a redesign made by Piet Kramer. The last major renovation was in 1969. Until 1994, the bridge was opened by hand, but is now operated automatically. Use of the bridge has been limited to pedestrians and cyclists since 2003. The centre-part is opened many times, daily, in order to let river traffic pass. The sightseeing tour boats are low enough to pass underneath the bridge when closed. The bridge is decorated with 1,200 light bulbs which are turned on in the evening. A story told to tourists about the origins of the 1691 version of the bridge is that it was built by two sisters who lived on opposite sides of the Amstel river and wanted to be able to visit one another, every day. In one variant of the story, the sisters were not able to afford a bridge of adequate width or height for general use, so a very narrow bridge was built, hence its name. In another variant, the sisters' last name was Mager (skinny), which gave name to the bridge (rather than its narrowness). Recent research of city archives revealed the name has its origin in the fact that originally a broad and monumental stone bridge was planned during Amsterdam's prosperous Golden Age, but the 1672 economic setback forced the city council to drastically scale back the plans, and build a basic and simple structure instead. Locals regard the bridge as the most romantic of all in Amsterdam. It is a common site for proposals and lovers' strolls. Additionally, legend says that a kiss between lovers while on this bridge (or passing beneath by boat) ensures that they will be in love forever. The bridge can be seen in a number of films, including the 1971 James Bond film Diamonds Are Forever, in which the legend of the bridge's being built is told by a boat tour guide. References External links Media related to Brug 242, Magere Brug at Wikimedia Commons
Magere Brug

El Magere Brug (puente estrecho) es un puente situado sobre el río Amstel, en el centro de la ciudad de Ámsterdam, a la altura de Kerkstraat, entre los canales de Keizersgracht y Prinsengracht. La sección central del Magere Brug es un puente basculante de madera y pintado de blanco.​ El puente actual fue construido en 1934, mientras que el primer puente que se construyó en esta ubicación se levantó en 1691, era conocido como Kerkstraatbrug y tenía 13 arcos. Debido a su estrechez se comenzó a conocer como Magere Brug, que literalmente significa "puente flaco". En 1871 el estado del puente era tan malo que fue demolido y reemplazado por un puente de madera de nueve arcos. Cincuenta años más tarde, este puente también necesitaba ser reemplazado. El arquitecto Piet Kramer realizó varios diseños para sustituirlo por un puente de acero y piedra, pero la ciudad decidió construir un nuevo puente que tenía el mismo aspecto que el anterior, sólo un poco más grande. De este modo, en 1934 el anterior puente fue demolido y reemplazado. La última renovación fue en 1969. Hasta 1994 el puente se abría a mano, pero actualmente es abierto de forma automática. Desde 2003, el uso del puente se ha limitado a peatones y ciclistas. Sin embargo, se abre muchas veces al día para dejar pasar el tráfico fluvial. Las embarcaciones utilizadas para excursiones turísticas son suficientemente bajas como para atravesarlo por debajo cuando está cerrado. El puente está decorado con 1.200 bombillas que lo iluminan en la noche. Se cuenta a los turistas que el origen del puente levantado en 1691, es que fue construido por dos hermanas ricas que vivían en lados opuestos del río y querían visitarse sin tener que hacer un camino más largo a través de otro puente. En una variante de la historia de las hermanas, aunque ricas, no eran lo suficientemente adineradas como para permitirse el lujo de levantar un puente de anchura normal y por eso construyeron un puente muy estrecho, de ahí su nombre. En otra variante de la historia, el apellido de las hermanas era Mager, de ahí el nombre del puente (y no por su estrechez). El puente se puede ver en varias escenas de películas, como Diamantes para la eternidad de la saga del agente James Bond, del año 1971. Referencias
Magere Brug

Le Magere Brug (Pont Maigre en néerlandais) est un pont sur l'Amstel au centre d'Amsterdam aux Pays-Bas. Il relie les deux rives de la rivière à hauteur de la Kerkstraat, entre le Keizersgracht et le Prinsengracht. Il s'agit d'un pont basculant traditionnel à double-levis en bois peint en blanc. L'ouvrage d'origine fut construit en 1670, mais il était tellement étroit que deux personnes pouvaient à peine s'y croiser. Il fut reconstruit en 1871, mais rénové en 1969 pour permettre le passage de voitures. La circulation automobile a été permise jusqu'en 2003, année au cours de laquelle le pont fut réparé et réaménagé ne laissant plus le passage qu'aux piétons et aux cyclistes. Le pont, long de 80 m et comptant neuf travées, se lève plusieurs fois par jour pour permettre le passage des péniches. Les bateaux-mouches peuvent passer sous le pont sans qu'il soit levé. Le pont est illuminé le soir par 1 200 lampions. Un concert est donné chaque année près du pont à l'occasion de la fête du Jour de la Libération (fêté le 5 mai aux Pays-Bas) en présence du souverain des Pays-Bas. Le pont a été le décor de nombreux films, parmi lesquels le plus connu est le film de James Bond, Les diamants sont éternels. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Magere Brug » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes Panorama à 360° Webcam du Magere Brug « Images du pont »(Archive.org • Wikiwix • Google • Que faire ?) Portail des Pays-Bas Portail d’Amsterdam Portail des ponts
Magere Brug

Il Magere Brug ("Ponte magro") è il più famoso dei ponti della città di Amsterdam: si tratta di un ponte levatoio in legno sul fiume Amstel del 1934, costruito su progetto di Piet Kramer (1881 - 1961) in luogo di un originario ponte levatoio del 1691 (ricostruito nel 1871), che unisce la Kerkstraat alla Nieuwe Kerkstraat. Caratteristiche Il ponte è in legno africano azobè verniciato di bianco, è lungo circa 80 m ed è decorato da 1.200 lampadine, che lo illuminano durante la sera. Localizzazione Il ponte si trova nella cerchia dei canali sud (detta anche: cerchia dei canali est), ai confini con la zona di Plantage, non lontanissimo da Rembrandtplein. Origini del nome Secondo una leggenda, il nome del ponte si deve alle due sorelle Mager, alle quali la costruzione di quel ponte sarebbe servita per raggiungere l'altra sponda del canale, dove dovevano trasportarvi del bestiame.Più probabile, tuttavia, è che il nome derivi o da quello dell'architetto o - più probabilmente - dal fatto che il ponte sia molto stretto, o - meglio - che lo fosse il ponte originale (vale a dire: magere Brug significherebbe proprio "ponte magro"). Storia Il ponte originario fu costruito nel 1691 e venne chiamato Kerkstraatbrug (ovvero "Ponte sulla/della Kerkstraat"). Questo nome cambiò poi in Magere Brug ("ponte magro"), probabilmente per via delle sue dimensioni. Questo ponte venne poi demolito nel 1871 e sostituito da un ponte simile a quello attuale. A sua volta questo ponte venne demolito nel 1934 e sostituito da quello attuale, più grande del precedente, progettato da Piet Kramer (1881 - 1961). Nel 1969 ha avuto luogo l'ultimo restauro di una certa rilevanza. Eventi Il giorno della Festa della Liberazione (Bevrijdingsdag, 8 maggio), si tiene un concerto nei pressi del Magere Brug in presenza della regina. Curiosità Il ponte è servito come soggetto nelle riprese di molti film. Del ponte esiste una riproduzione in scala 1:25 nel parco di Madurodam ("Olanda in miniatura"), a L'Aia. Note Voci correlate Piet Kramer Amstel (fiume) Amsterdam Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Magere Brug Collegamenti esterni Holland.com: Magere Brug, su holland.com. Amsterdamtour.it: Il Magere Brug, su amsterdamtour.it. Amsterdam.info: Magere Brug (in lingua inglese) Wikimapia: Veduta aerea del ponte, su wikimapia.org.
Магере-Брюг

Магере-Брюг (нид. Magere Brug, в буквальном переводе — «Тощий мост») — раскрывающийся мост через реку Амстел в центре Амстердама. Мост соединяет улицы Керкстраат (нид. Kerkstraat) и Ньиве-Керкстраат (нид. Nieuwe Kerkstraat), между каналами Кейзерсграхт (нид. Keizersgracht) и Принсенграхт (нид. Prinsengracht). Раздвижной деревянный мост, окрашенный в белый цвет, был построен в 1691 году и расширен в 1871 году. До 2003 года по мосту разрешался проезд всех видов транспорта, однако после реставрационных работ было разрешено движение только для велосипедистов и пешеходов. В День Победы, отмечаемый в Нидерландах 5 мая, на мосту проходит концерт, на котором обычно присутствует принцесса Беатрикс.
Магере-Брюг

Магере-Брюг (нід. Magere Brug, «Худий міст») — розвідний міст через річку Амстел у центрі столиці Нідерландів Амстердамі; це історична реконструкція містка, що споруджено ще в 2-й половині XVII столітті; значна туристична принада міста. Міст з'єднує вулиці Керкстрат (нід. Kerkstraat «Церковна») та Ніве-Керкстрат (нід. Nieuwe Kerkstraat «Нова Церковна»), між каналами Кейзерсграхт (нід. Keizersgracht «Кесарівський») та Принсенграхт (нід. Prinsengracht «Принців»). Історія Розсувний дерев'яний міст, фарбований у біле був побудований у 1691 році. Потому споруду кілька разів ремонтували і реконструювали, зокрема розширили в 1871 році. D 1929 році дерев'яний Худий міст було демонтовано. Його мали замінити на сучасний мурований і електрифікований міст, але зрештою було вирішено побудувати дерев'яну реконструкцію оригіналу. Сучасний міст був побудований в 1934 році. Після чого кілька разів зазанав реконструкції. Остання велика реконструкція відбулася в 1969 році. До 2003 року по мосту дозволявся проїзд всіх видів транспорту, проте після реставраційних робіт було дозволено рух тільки для велосипедстів і пішохідів. У День Перемоги, що відзначається в Європі 7 і 8 травня на мосту традиційно дають концерт, на якому зазвичай буває нідерландська королева Беатрікс. Магере-Брюг дуже популярний у туристів, фотографів, нерідко використовується як локація для кіноіфльмів. Зокрема, міст можна побачити в одному з епізодів Бондіани — «Діаманти назавжди» (1971). Див. також Мости Амстердама Примітки Посилання Магере Брюг на сайті PlanetWare [Архівовано 25 березня 2011 у Wayback Machine.] (англ.)
Brittanniëhaven

De Brittanniëhaven is een haven in het oosten van het Europoort-gebied in Rotterdam, aan het uiteinde van het Calandkanaal. Sinds 1981 is aan de Brittanniëhaven een overslagbedrijf voor auto's gevestigd. Per jaar komen hier 250 PCTC's (Pure Car Transport Carriers) aan met auto's aan boord, die hiervandaan via trein en wegvervoer over heel Europa worden verdeeld. Omdat deze schepen hoog op het water liggen is bij de Calandbrug een windscherm gebouwd van 1750 meter lang en 25 meter hoog, waardoor de autoschepen de Calandbrug ook boven windkracht 5 kunnen passeren. Sinds 2015 is Broekman Terminals over genomen door het naastgelegen C.RO Ports b.v. Dit is een roll-on-roll-off-terminal die voornamelijk opleggers, containers en ander rollend materieel vervoert. Dagelijks zijn er 2 afvaarten kennende naar Killingholme en Purfleet. Verder zijn er 2 wekelijks lijnen naar Dublin en Leixões. Aan de zuidkant van de Brittanniëhaven was het containerbedrijf Bell Lines gevestigd, dat containerdiensten op Ierland en Engeland onderhield. Dit bedrijf is 1996 verhuisd naar het Eemhaven-gebied. Tegenwoordig is op dit terrein Gevelco, een staaloverslagbedrijf gevestigd, dat schepen overdekt kan lossen en lading geconditioneerd kunnen opslaan.
Broekpolder (Vlaardingen)

De Broekpolder is een circa 400 hectare grote polder ten westen van de Vlaardingervaart in de gemeenten Vlaardingen en Midden-Delfland in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het woord 'broek' (brouck) in de naam Broekpolder heeft betrekking op broekland, waar veelal veenmoeras gevormd was. Het waterschap Broekpolder (onder Vlaardingen en Maasland) was van 1595 tot 1963 verantwoordelijk voor de vervening, drooglegging en daarna het waterbeheer van de polder. Het waterschap werd eerst bij de gemeente Vlaardingen gevoegd, maar kwam later bij het Hoogheemraadschap van Delfland. De polder was na de drooglegging vooral in gebruik ten behoeve van de melkveehouderij. Bij opgravingen in 1958 werden resten gevonden van een ijzertijdhuis, het eerste dat in het westen van Nederland werd aangetroffen. Van 1958 tot 1975 werd een deel van het gebied opgespoten met slib uit de Rotterdamse haven. De dikte van deze laag slib bedraagt ca. zes meter, waardoor dat deel van de polder opvallend boven de omgeving uitsteekt. Gebruik In het verleden waren er plannen om in de polder woningen te bouwen, dit ging niet door in verband met bodemvervuiling door giftig havenslib. De gemeente Vlaardingen beheert circa twee derde van de Broekpolder, de rest (het noordwestelijke deel) beheert het Recreatieschap Midden-Delfland. Het gebied is ingericht als recreatiegebied met golfclub Broekpolder, een manege, sportverenigingen, scouting en sportcentrum De Polderpoort. Vanuit Vlaardingen is het gebied toegankelijk via twee bruggen over de Vlaardingervaart: een houten voetgangersbrug en een kilometer zuidelijker de iconische fietsersbrug De Twist. De Stichting Broekpoldervrienden, de Coöperatie Vereniging Broekpolder en de Federatie Broekpolder beijveren zich met de gemeente Vlaardingen voor het voortbestaan en de ontwikkeling van de Broekpolder als natuur- en recreatiegebied. Daartoe is in 2009 door een landschapsontwikkelingsbureau een inrichtingsplan opgesteld. Externe links Website Burgerinitiatief Natuur en Recreatiegebied Broekpolder Gemeente Vlaardingen over de Broekpolder
Buurserzand & Haaksbergerveen

Buurserzand & Haaksbergerveen is een Natura 2000-gebied (classificatie:Hogere zandgronden en Hoogvenen, nummer 53) in de Nederlandse provincie Overijssel. Het gebied ligt in de gemeenten Berkelland, Enschede en Haaksbergen, direct oostelijk en zuidoostelijk van de kern Haaksbergen. Het Natura 2000-gebied bestaat uit het Haaksbergerveen in het zuiden (een veenputtencomplex) en het Buurserzand in het noorden (een droog heidegebied op voormalig stuifzand). In het Haaksbergerveen komt herstellend hoogveen voor, met daartussenin plekjes met levend hoogveen en een gebied met 'veenbossen'. In beide gebieden treft men ook wel natte heiden aan met bijzondere begroeiingen met onder andere Beenbreek. In het Buurserzand komen grote groepen en ook wel verspreide jeneverbessen voor. De oppervlakte van het Natura 2000-gebied is 1249 ha. Het Buurserzand wordt beheerd door Natuurmonumenten, het Haaksbergerveen door Staatsbosbeheer. Sommige inliggende landbouwgronden zijn nog eigendom van particulieren. Externe links Natura 2000 Gebiedendatabase
Buurserzand & Haaksbergerveen

Buurserzand & Haaksbergerveen este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 1.243 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Buurserzand & Haaksbergerveen este situat la coordonatele 52.1431°N 6.7784°E﻿ ()52.1431; 6.7784. Înființare Situl Buurserzand & Haaksbergerveen a fost declarat sit de importanță comunitară în iulie 1998 pentru a proteja 3 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în iunie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 16 habitate naturale: Vegetație psamofilă uscată cu Calluna și Genista, Vegetație psamofilă uscată cu pășuni deschise de Corynephorus și Agrostis, Ape stătătoare oligotrofe până la mezotrofe, cu vegetație de Littorelletea uniflorae și/sau de Isoëto-Nanojuncetea, Lacuri și iazuri distrofice naturale, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Formațiuni de Juniperus communis pe lande sau pajiști calcaroase, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Turbării active, Mlaștini oligotrofe degradate, capabile încă de regenerare naturală, Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion, Mlaștini alcaline, Păduri acidofile de stejar bătrân cu Quercus robur pe câmpii nisipoase, Mlaștini împădurite, Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: amfibieni (1): triton cu creastă (Triturus cristatus) nevertebrate (1): libelule (Leucorrhinia pectoralis) pești (1): țipar (Misgurnus fossilis) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos