NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Universidad Técnica de Eindhoven

Universidad de Eindhoven o Universidad Tecnológica de Eindhoven, conocida como TU/e (en neerlandés: Technische Universiteit Eindhoven) es una universidad politécnica localizada en la ciudad de Eindhoven, en los Países Bajos. Es una de las universidades técnicas con más prestigio de Europa y del mundo. La Unión Europea la considera una de las mejores de Europa, basándose en el impacto de su producción científica«Copia archivada». Archivado desde el original el 9 de julio de 2011. Consultado el 25 de agosto de 2015. Fue fundada en 1956 por el gobierno neerlandés, y hasta mediados de los 80 se llamó Technische Hogeschool Eindhoven, abreviada THE. Departamentos La TU/e está formada por nueve departamentos: Ingeniería Biomédica Arquitectura y Planificación Ingeniería Eléctrica Diseño Industrial Química e Ingeniería Química Administración de la Tecnología Física Aplicada Ingeniería Mecánica Matemáticas y Computación Alumnos destacados Kees Schouhamer Immink, científico y presidente de Turing Machines Inc. Gerard Kleisterlee, presidente de Philips desde 2001 Ralph Mackenbach, ganador del Festival de la Canción de Eurovisión Junior 2009, graduado en física. Académicos distinguidos Edsger Dijkstra Nicolaas Govert de Bruijn Véase también Clasificación académica de universidades Enlaces externos TU/e Departamentos en la TU/e
Università tecnica di Eindhoven

La Eindhoven University of Technology (Olandese: Technische Universiteit Eindhoven, abbr. TU/e) è un istituto universitario a carattere scientifico-tecnologico con sede nella città di Eindhoven (Brabante Settentrionale, Paesi Bassi). È stata fondata dal governo olandese il 23 giugno del 1956 ed è rimasta conosciuta con il nome Technische Hogeschool Eindhoven fino al 1980. È il secondo istituto di questo tipo fondato nei Paesi Bassi, preceduto solamente dalla Università tecnica di Delft. Il motto dell'università è Mens agitat molem (La mente mette in moto la materia). Il campus dell'università ha sede nel centro della città di Eindhoven, a nord della stazione ferroviaria principale. A oggi, l'università conta approssimativamente 240 professori universitari, 10 000 studenti, e 1 150 studenti post laurea (PhD, PDEng e Post-doc), oltre a circa 3 000 unità di personale tecnico-amministrativo. L'università è situata in una zona caratterizzata dalla presenza di molte aziende con un forte interesse nella ricerca e sviluppo a carattere tecnologico (principalmente Philips e DAF). Dal 1º maggio 2015, Il Professor (Prof.dr.ir.) F.P.T. Baaijens ha assunto la carica di magnifico rettore. Nel 2016 l'università ha celebrato il 60º anniversario. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università tecnica di Eindhoven Collegamenti esterni Sito ufficiale, su tue.nl. (EN) Opere di Università tecnica di Eindhoven, su Open Library, Internet Archive.
Uniwersytet Techniczny w Eindhoven

Uniwersytet Techniczny w Eindhoven (niderl. Technische Universiteit Eindhoven TU/e) – publiczna holenderska uczelnia techniczna funkcjonująca w Eindhoven od 1956 roku. Historia Uczelnia została założona 23 czerwca 1956 roku jako Technische Hogeschool Eindhoven (THE), natomiast pierwszy rok akademicki rozpoczął się 19 września 1957 roku. Uczelnia została oficjalnie otwarta przez Królową Julianę. 1 września 1986 roku zmieniono nazwę placówki na obecną. Rektorzy 1956 – 1961: prof. H. B. Dorgelo 1961 – 1968: prof. K. Posthumus 1968 – 1971: prof. M. Trier 1971 – 1976: prof. G. Vossers 1976 – 1979: prof. P. van der Leeden 1979 – 1982: prof. J. Erkelens 1982 – 1985: prof. S. T. M. Ackermans 1985 – 1989: prof. F. M. Hooge 1989 – 1991: prof. M. Tels 1991 – 1996: prof. J. H. van Lint 1996 – 2001: prof. M. Rem 2001 – 2005: prof. R. A. van Santen 2005 – ? prof. C. J. van Duijn Znani absolwenci i wykładowcy Camiel Eurlings – polityk, Kees Schouhamer Immink – współwynalazca płyty CD, DVD i Blu-Ray, Edsger Dijkstra – pionier informatyki, Archer Martin – laureat nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1952 roku Przypisy
Universidade Tecnológica de Eindhoven

Universidade Tecnológica de Eindhoven (em inglês: Eindhoven University of Technology, em holandês: Technische Universiteit Eindhoven, abreviatura: TU/e) é uma universidade pública localizada em Eindhoven, Países Baixos, com foco em tecnologia. O lema da universidade é Mens agitat molem (a mente faz a matéria se mover). A universidade é a segunda do tipo no país, apenas a Delft University of Technology existia anteiormente. Até meados de 1980, era conhecida como Technische Hogeschool Eindhoven (abr. THE). Em 2011, ficou em 146ª posição no QS World University Rankings e 61ª posição mundialmente em engenharia e TI. Além disso, em 2003, a European Commission posicionou a TU/e em terceiro lugar entre todas as Universidades de Pesquisa Europeias (atrás de Cambridge e Oxford, apenas), fazendo dela a melhor ranqueada entre as universidades técnicas europeias. Referências Ligações externas TU/e Departments at TU/e List of student societies (dutch) All Masters at TU/e TiasNimbas, the business school of Eindhoven University of Technology and Tilburg University ECIS (Eindhoven Centre for Innovation Studies) – a research centre based at the School of Innovation Sciences at TU/e
Технический университет Эйндховена

Технический университет Эйндховена (TU/e, нид. Technische Universiteit Eindhoven) — технический университет, расположенный в Эйндховене, Нидерланды. Девиз университета: Mens agitat molem (Дух движет материей). Преподавание ведётся на английском и нидерландском языках. Университет был основан 15 июня 1956 года, первым ректором стал физик Хенк Доргело. Эйндховенский университет стал вторым после Делфтского техническим университетом Нидерландов. В Эйндховене преподавали такие учёные как один из авторов концепции структурного программирования и лауреат премии Тьюринга Эдсгер Дейкстра, лауреат Нобелевской премии по химии Арчер Джон Портер Мартин; среди выпускников Технического университета Эйндховена имена Герарда Клейстерле президента Royal Philips Electronics и Кееса Схаухамера Имминка, соавтора изобретения алгоритмов кодирования информации на кассетных (DV) и дисковых (CD, DVD и Blu-Ray) носителях. Сегодня университет насчитывает более 13000 студентов, 1400 аспирантов, и 250 профессоров. Обучение в университете организовано по шестнадцати специальностям в бакалавриате и двадцати пяти — в магистратуре. Студентам может быть предоставлена стипендия. Факультеты Биомедицинской технологии Гражданского строительства Математики и информатики Механический Прикладной физики Производственной инженерии Промышленного дизайна Химической технологии Электротехники Программы Кроме этого, в рамках института Стана Аккерманса университет организует ряд послемагистерских двухгодичных программ, выпускники которых получают степень Professional Doctorate in Engineering (PDEng): Управление архитектурными системами (факультет гражданского строительства) Дизайн и технология инструментов (факультет прикладной физики) Дизайн продуктов и процессов (факультет химической технологии) Информационные технологии (факультет электротехники) Логистика (факультет производственной инженерии) Наука о данных (факультет математики и информатики, отделение математики) Программное обеспечение (факультет математики и информатики, отделение информатики) Человеко-компьютерное взаимодействие (факультет промышленного дизайна). Примечания Ссылки Технический университет Эйндховена (TU/e) Институт Стана Аккерманса
Технічний університет Ейндговена

Технічний університет Ейндговена (TU / e , нід. Technische Universiteit Eindhoven) — технічний університет, розташований в Ейндговені. Девіз університету: Mens agitat molem (Дух рухає матерією). Історія Університет був заснований 15 червня 1956, першим ректором став фізик Хенк Доргело. Ейндговенський університет став другим після Делфтського технічним університетом Нідерландів. У Ейндговені викладали такі вчені як один з авторів концепції структурного програмування і лауреат премії Тюрінга Едсгер Дейкстра, лауреат Нобелівської премії з хімії Арчер Джон Портер Мартін; серед випускників Технічного університету Ейндговена імена Герарда Клейстерле президента Royal Philips Electronics і Кеєса Схаухамера Іммінка, співавтора винаходу алгоритмів кодування інформації на касетних (DV) і дискових (CD, DVD і Blu-Ray) носіях. Сьогодні університет налічує близько 7500 студентів, 600 аспірантів, 250 професорів і 3000 інших співробітників. Навчання в університеті організовано з одинадцяти спеціальностей у бакалавратурі та дев'ятнадцяти — у магістратурі. Студентам може бути надана стипендія. Факультети Біомедичної технології Цивільного будівництва Математики і інформатики Механічний Прикладної фізики Виробничої інженерії Промислового дизайну Хімічної технології Електротехніки В рамках інституту Стана Аккерманса університет організовує ряд післямагістерських дворічних програм, випускники яких отримують ступінь Professional Doctorate in Engineering (PDEng): Управління архітектурними системами (факультет цивільного будівництва) Дизайн і технологія інструментів (факультет прикладної фізики) Дизайн продуктів і процесів (факультет хімічної технології) Інформаційні технології (факультет електротехніки) Логістика (факультет виробничої інженерії) Програмне забезпечення (факультет математики та інформатики, відділення інформатики) Промислова математика (факультет математики та інформатики, відділення математики) Людино-комп'ютерна взаємодія (факультет промислового дизайну). Примітки Посилання Офіційний сайт (TU/e) Інститут Стана Аккерманса
Brug 74

Brug 74 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de Kerkstraat en overspant de Reguliersgracht in de Amsterdamse grachtengordel. De brug, zelf per 1995 een gemeentelijk monument wordt omringd door rijksmonumenten waarvan de Amstelkerk op het Amstelveld het bekendst is. Er ligt hier al eeuwen een brug. Daniël Stalpaert, de stadsarchitect, tekende op zijn plattegrond in 1662 al een brug. Er is dan nog vrijwel geen bebouwing hier, maar het noodgebouw van de Amstelkerk staat er al wel. Frederik de Wit tekende op zijn kaart uit 1688 wel bebouwing en ook dan is de brug zichtbaar in de Amstel Kerck Straet over de Reguliers Graft. Er is een tekening bekend uit circa 1760, waarop nog een houten brug zichtbaar is zonder boog. Een van de walkanten werd daarbij nog gebruikt als opslag. De huidige brug stamt vermoedelijk uit 1780, het jaartal wordt aan de noordkant vermeld in twee gevelstenen met “Anno” “1780”. De brug viel als een van de weinige bruggen niet ten prooi aan verlaging en verbreding. Eind 19e eeuw begin 20e eeuw werden veel bruggen in de Amsterdamse binnenstad afgetopt om het wegverkeer makkelijker op en af de brug te laten rijden. Echter er is hier relatief weinig verkeer, vandaar dat lang gewacht kon worden met aanpassing. Het heeft dus de overgang naar ijzeren ligger/balkbrug en weer terug naar boogbrug doorstaan. Pas in 1981 was de oude brug aan de beurt voor vervanging. Daarbij werd gekozen om het brugdek van gewapend beton te maken en wellicht de fundering te vernieuwen, maar de rest lijkt toch vooral bij het oude gelaten te zijn. De brug had als officieuze aanduiding de Kerksluis, Kerk verwijzend naar de straat, sluis naar “stenen brug”. De Amstelkerk was in die dagen slechts een houten loods dienende tot noodkerk, er waren toen voorlopig geen plannen daar een permanente kerk te bouwen. De loods hield het heel lang vol als bedehuis. Een andere naam in de volksmond is Ronde brug. De boog reflecteert in bijzondere omstandigheden in het water en boog en reflectie laten een hele cirkel zien. De brug beschikt over een doorvaartopening met een hoogte van 2,60 meter.
Brug 39

Brug 39 is een brug in de noordelijke kade van de Keizersgracht over de Reguliersgracht in de Amsterdamse grachtengordel. De brug beschikt over een doorvaartopening van 6,80 meter breed en met een doorvaarthoogte van 2,38 meter. Er zijn meerdere plannen geweest van de demping van de Reguliersgracht, maar deze zijn uiteindelijk nooit uitgevoerd. Deze welfbrug is evenals enkele andere bruggen in de Reguliersgracht niet origineel maar een 20ste-eeuwse constructie. De geschiedenis van de brug is vermoedelijk vanaf de bouw gelijk aan die van brug 38. Tussen brug 38 en 39 was een steen gemetseld met "Anno", tussen brug 39 en brug 40, aan de overzijde van de Keizersgracht een steen met "1729". Beide stenen zijn bij de renovatie in 1908/1909 verwijderd. Zie ook Bruggen van Amsterdam
Toegangsbrug Fort Diefdijk

De toegangsbrug naar Fort Diefdijk is een zogenaamde kraanbrug die leidt naar het Werk op de spoorweg bij de Diefdijk. Een kraanbrug is een brug waarvan een deel kan worden weggedraaid. Daarmee werd voorkomen dat de brug zelf, zoals een klapbrug een doelwit zou kunnen vormen voor vijandelijk vuur. De kraanbrug en Fort Werk aan het Spoor zijn in 1880 gebouwd. Dit type is een vinding van spoorwegingenieur F.C. Conrad (1800-1869). De brug en het fort maken deel uit van de Nieuwe Hollandse Waterlinie, aangelegd vanaf 1815 van de Biesbosch tot aan Muiden. De Waterlinie was een verdedigingswerk: stukken land konden onder water gezet worden, en dijken en hoger land werden verdedigd met forten en batterijen. Zo werd de spoorlijn Geldermalsen - Leerdam (geopend in 1883) beschermd door dit fort met zijn kraanbrug. Werking van de brug Teneinde de brug te kunnen openen, moesten de volgende handelingen worden uitgevoerd: De planken van het brugdek moesten verwijderd en elders opgeslagen worden. De vier oplegblokken moesten tegelijkertijd verschoven worden door aan een slinger te draaien. Daardoor kwamen de kraanliggers vrij te hangen. De kraanliggers moesten vervolgens weggedraaid worden. Een koppelstang verbond de vier kraanliggers zodat ze tegelijk gedraaid konden worden.
Diamantbewerkersbrug

De Diamantbewerkersbrug is een voetgangersbrug in Amsterdam-Centrum. De brug ligt in het verlengde van de kade van de Onbekendegracht en overspant de Nieuwe Achtergracht. Brug Rond 1850 lag hier een houten brug (vermoedelijk een ophaalbrug), die vervangen moest worden. Men opteerde toen voor een draaibrug. Deze brug werd in 1895 vastgelegd door Johan Rieke, die ook de achterkant van Carré vastlegde. De brug bestond uit drie delen. Vanuit het zuiden en noorden kwamen aanbruggen, die naar het draaigedeelte leidde. De brug was toen nog geen openbare ruimte; aan een van de zijden was een toegangspoort geplaatst. Die draaibrug werd in 1899 vervangen door een vaste brug. Voor de brug werd in april 1900 de heistelling geplaatst voor de eiken fundering; de brug is grotendeels van metaal, gietijzer. Hij werd aangelegd vlak na de oplevering van brug 253. Het gehele terrein aan de achterzijde van waar nu Theater Carré staat, werd toen opnieuw ingericht met demping van stukken gracht aan toe Dit was in verband met het vertrek van de stadstimmertuinen/houttuinen. De brug is daarna nauwelijks aangepast, ook al vond men in het midden van de 20e eeuw dit soort bruggen "lelijk".. Gezien de geringe last die de brug moet dragen, zal ze het nog wel tijd uithouden. In 1995 werd ze uitgeroepen tot gemeentelijk monument. Renovatie Rond 2020 werd geconstateerd dat de brug toch groot onderhoud nodig had. Omdat werkzaamheden niet ter plekke konden worden uitgevoerd werd de brug uit elkaar gehaald en naar elders werd verscheept. Allereerst moet de beschermlaag verwijderd worden alvorens reparatie en vervanging van onderdelen kan plaatsvinden. Ook wordt de brug bij die werkzaamheden voorzien van een nieuwe beschermlaag en nieuw loopdek. Omdat het een gemeentelijk monument (200862) betreft kunnen slechts op kleine schaal wijzigingen worden aangebracht. In mei 2023 was de verwachting dat de brug in het najaar weer op haar plek zou liggen, dan zijn tevens de trapjes naar de brug gerenoveerd. Voor de bekabeling werd een damwand als geleidegoot gebruikt. In september 2023 kwam bericht dat genoemde termijn niet haalbaar is; men verwachtte oplevering toen in het tweede kwartaal in 2024. Tenaamstelling De brug ging tot 2016 naamloos door het leven als brug nr. 252. In 2016 kon bij de Gemeente Amsterdam voorstellen ingediend worden voor eventuele tenaamstellingen van bruggen, mits die naam iets te maken had met de buurt waarin de brug ligt. De Diamantbewerkersbrug ligt in de buurt waar ooit veel diamantbewerkers hun werkplaats hadden. Bovendien staat de Diamantbeurs in de omgeving (Nieuwe Achtergracht / Weesperplein).
Kaap de Goede Hoopbrug

De Kaap de Goede Hoopbrug (brug no. 256) is een vaste brug in Amsterdam-Oost. De brug is gelegen tussen de Schalk Burgerstraat en de Nobelweg en overspant de Ringvaart op de grens tussen de Transvaalbuurt en de Watergraafsmeer. In september 1924 werd er 4500 gulden uitgetrokken voor een houten voetgangersbrug ter plaatse, doch het voetveer bleef maar heen- en weer varen. In oktober 1926 werden opnieuw plannen gemaakt, de aanbesteding volgde in december 1926. Het hulpbruggetje lag er in januari 1927, gevolgd door een definitievere versie, die bekend werd als het Gele bruggetje. Er waren klachten over die brug, want ze sloot aan de overzijde nergens op aan; er lag daar alleen een boerderij. In 1939 werd gekeken of er een nieuwe brug kon komen, in 1941 werd die nog beloofd; tramlijn 3 zou er overheen gaan rijden. De Tweede Wereldoorlog gooide roet in het eten.In 1958 besloot de gemeenteraad dat een moderne stenen brug noodzakelijk was om het verkeer door te laten stromen. In april 1960 lag de brug er al. Ze kreeg de weinig gebruikte officieuze naam Zuid-Afrikabrug. De brug heeft de structuur van de jaren zestig met betonnen liggers etc. en eenvoudige stalen leuningen. De brug vormde toen de verbinding tussen de Schalk Burgerstraat en Nobelweg. In 2016 wilde de gemeente Amsterdam een einde maken aan de wildgroei van officieuze namen van bruggen. De bevolking kon kiezen tussen a).de officieuze naam intrekken, b).de officieuze naam officieel maken of c).een nieuwe naam geven. Er werd gekozen voor mogelijkheid c en de brug kreeg haar verwijzing naar Kaap de Goede Hoop. De brug ligt in een wijk, waarbij bijna alle aanduidingen refereren aan Zuid-Afrika.
Van der Sande Lacostebrug

Van der Sande Lacostebrug is een voetgangersbrug in de Watergraafsmeer, Amsterdam. De brug, genummerd 2180, maakt geen deel uit van het openbare stratensysteem van Amsterdam. Het is gelegen tussen het Volkstuinencomplex Klein Dantzig en Park Frankendael en overspant een binnenwater. De brug is sinds 2009 voorzien van een gebeitste roestvast stalen toegangspoort. Die stalen poort naar een ontwerp van Annemarie van Splunter is gefabriceerd in Rotterdam en doorzichtig, maar moeilijk overklimbaar. Volgens haar eigen zeggen kan het gezien worden als regenboog, pauwenstaart, waaier of zonsopgang. Al eerder mocht Van Splunter de brug 141 voorzien van een toegang. De brug met wildroosters ging een tijdlang naamloos door het leven. In 2016 besloot de gemeente Amsterdam de brug te vernoemen naar Cornelius Marinus van der Sande Lacoste, een 19e-eeuwse bioloog. Elders in het park kreeg ook de Gerrit Molbrug haar naam.
Henrietta Leavittbrug

De Henrietta Leavittbrug is een vaste brug in Amsterdam, Watergraafsmeer. De brug, voorheen bekend als de anonieme brug nummer 195 overspant de Ringvaart van de Watergraafsmeer ter hoogte van de scheidslijn van het tennispark van Tie-Breakers en het Flevopark, gelegen op de westoevers van het Nieuwe Diep. Ten noorden van de ringvaart ligt de Valentijnkade, ten zuiden uitsluitend een fietspad langs de ringvaart. In 1923/1924 werd hier al een houten brug neergelegd voor voetgangers en fietsers naar het toen net aangelegde sportterrein. De brug werd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken, waarbij Piet Kramer het ontwerp zou hebben verzorgd. Aan de brug hing(-en) de kabel(s) van het GEB.De brug werd in 1973/1974 vernieuwd. De brug kreeg een op een vermoedelijke houten paalfundering een betonnen draagconstructie (landhoofden en brugpijlers).De overspanning is van houten balken met planken. Het rijdek is gesplitst in voet- en fietspad. Onder de brug kan alleen pleziervaart per kano of roeiboten plaatsvinden. De brug werd in 2016 vernoemd naar de Amerikaanse astronoom Henrietta Leavitt. De gemeente had in dat jaar een prijsvraag uitgeschreven voor naamgeving van anonieme bruggen, met de voorwaarde dat de tenaamstelling iets te maken had met de buurt waarin de brug ligt. In dit geval is dat het Amsterdam Science Park, dat ter plaatse ten zuiden van de Ringvaart gesitueerd is.
Tante Saarbrug

De Tante Saarbrug (brug 31) is een vaste boogbrug in Amsterdam-Centrum. Geschiedenis en ligging Deze brug, is gelegen in de Herengracht en overspant de Reguliersgracht. De brug, die hier al eeuwen ligt, kent een relatief hoog stijgings/dalingspercentage. De landhoofden zijn van baksteen, de boog van natuursteen. De brug is toegankelijk voor alle soorten verkeer. Aan de kant van de Herengracht is links van de brug een steen in de kademuur geplaatst met daarop "Anno 1734". De brug is wel in 1980 verstevigd met een nieuwe overspanning van gewapend beton, maar ze hield haar klassieke uiterlijk. De brug kreeg haar naam pas in 2016, toen de gemeente Amsterdam de bevolking opriep om tenaamstellingen in te dienen voor anonieme bruggen (bruggen zonder tenaamstelling). Tante Saar staat daarbij voor Sara Bachrach /Sara Bacharach/Sara Bacherach (1887-1982), die jarenlang een bloemenstal had op het Rembrandtplein, met een opslag aan het Thorbeckeplein. In 1947 werd haar vijfendertigjarige bedrijfsvoering uitbundig gevierd, alhoewel ze een groot deel van leven in armoede doorbracht. Bovendien bracht ze als Joodse een deel van de Tweede Wereldoorlog door in diverse concentratiekampen en verloor daar een aantal kinderen en kleinkinderen. Ze werd ereburger van Amsterdam. Ze werd begraven op de Joodse begraafplaats te Muiderberg. De naambordjes werden op 20 november 2019 onthuld in het bijzijn van enkele familieleden. Afbeeldingen
Fré Cohenbrug

De Fré Cohenbrug is een vaste brug met duiker in Watergraafsmeer, Amsterdam. De brug is gelegen in de Zaaiersweg in Betondorp en overspant de Molenwetering, die vanaf onder de Rinus Michelsbrug in de Middenweg komt. Die Molenwetering vormt westwaarts tevens een ringsloot rond de Nieuwe Oosterbegraafplaats. Het is een vaste bakstenen brug in de stijl van de Amsterdamse School. Van enige doorvaart is geen sprake, zo laag ligt de overspanning boven het wateroppervlak. De brug ging vanaf haar bouw anoniem door het leven als brug nr. 341. In 2016 wilde de gemeente Amsterdam af van officieuze namen voor bruggen, maar ook kon men toen voorstellen indienen tot naamgeving van anonieme bruggen. Een voorstel om de brug te vernoemen naar Fré Cohen werd aangenomen. Zij leefde vanaf 1923 enige tijd aan de Zaaiersweg. De brug verrees hier in laat jaren twintig en is ontworpen door de "brugarchitect" Piet Kramer.