NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rembrandtpark

Le Rembrandtpark est un jardin public de la ville d'Amsterdam, situé dans l'arrondissement de Amsterdam-Nieuw-West. Ouvert dans les années 1950, il est construit dans le cadre du « Plan général d'agrandissement de la ville » (Algemeen Uitbreidingsplan), adopté en 1935 et lancé en 1939. Il est baptisé en l'honneur du peintre néerlandais Rembrandt en 1958. Portail d’Amsterdam Portail du jardinage et de l’horticulture
Fabriek van Diastatische Producten

De Fabriek van Diastatische Producten werd opgericht in 1936 door Jan Nieuwenhuizen Segaar en de chemicus Herman Kunst. De fabriek is gespecialiseerd in moutextract in droge of vloeibare vorm. Afnemers zijn leveranciers van bakkerijproducten en snoepfabrikanten, die het gebruiken als kleurstof of smaakversterker. De fabriek is nu gevestigd aan de Rijndijk 156-158 in de Nederlandse stad Leiden. Productieproces Als grondstof gebruikt men mout van gerst, tarwe of mais waarvan met behulp van water moutextract wordt vervaardigd. De behandeling is vergelijkbaar met een deel van het bierbrouwerijproces (met name het maischen) en geschiedt in continudienst. Het resultaat is een stroopachtige of gedroogde substantie, bestaande uit moutsuikers. Men is gespecialiseerd in producten op kleur: van bijna wit tot donkerbruin. De totale productie is ca. 4000 ton per jaar, waarvan ca. 95% geëxporteerd wordt. Diastatisch De aanduiding diastatisch in de naam van het bedrijf heeft te maken met het productieproces, waarbij gebruik wordt gemaakt van enzymen. Het allereerste enzym werd ontdekt in 1833 door Anselme Payen. Hij vond in gerst een groep enzymen die zetmeel afbreken in verteerbare suikers. Hij noemde deze enzymen "diastase", naar διάστασις (diastasis) het Griekse woord voor "scheiden". De term diastase wordt sindsdien gebruikt voor de groep enzymen die zetmeel in maltose (suiker) omzet. Geschiedenis De fabricage geschiedde gedurende de eerste jaren in Den Haag, maar eind 1938 kocht men voor f 6.500 de voormalige openbare school aan de Rijndijk, in wat toen nog Voorschoten was (dit deel van Voorschoten werd geannexeerd door Leiden in 1969). Het gebouw ligt aan de Oude Rijn, die indertijd gebruikt werd voor de levering van grondstoffen en het vervoer van het maltextract naar de haven van Rotterdam. Inmiddels gebeurt de aan- en afvoer per vrachtwagen. Het schoolgebouw werd ingrijpend aangepast om het geschikt te maken voor de productie, waarvoor onder meer een stoomketel en een kolenbunker werden geïnstalleerd. De productie op de huidige locatie begon in oktober 1939. Geleidelijk aan werd de fabriek omsloten door een woonwijk (de huidige Stevenshof). In 1989 werd een compleet nieuw gebouw neergezet om te voldoen aan alle eisen en om te voorzien in de behoefte aan extra productiecapaciteit. Het enige wat nog over is van het oorspronkelijke complex is de voormalige onderwijzerswoning aan de straatzijde. Deze wordt gebruikt als kantoor. Vanwege toenemende aandacht voor milieuzaken, zoals geluids- en geuroverlast, moet de fabriek aan steeds strengere eisen voldoen. Dit leidt ook tot regelmatige discussie en procedures met omwonenden en toezichthouders. De productie mag met ingang van 1995 alleen nog van maandag t/m vrijdag plaatsvinden. De Fabriek van Diastatische Producten verkreeg op 12 juli 2022 voorlopige surseance van betaling. Deze liep eind juli 2022 af, waarop het bedrijf failliet werd verklaard. Externe link Website Fabriek van Diastatische Producten
Station Hoofddorp (Haarlemmermeerspoorlijnen)

Het eerste Station Hoofddorp was een spoorwegstation in Hoofddorp in de gemeente Haarlemmermeer in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Geschiedenis Het werd geopend op 2 augustus 1912 en gesloten op 31 december 1935. Het was van het Standaardtype HESM en lag aan de Haarlemmermeerspoorlijnen Aalsmeer – Haarlem en Hoofddorp – Leiden. Het station stond aan de Burgemeester Pabstlaan aan de rand van het dorp, maar door de enorme uitbreiding van Hoofddorp sinds de jaren 1960 werd de locatie na de opheffing van de treindienst centraler dan die van het tweede station Hoofddorp, dat in 1981 geopend werd aan de Schiphollijn. Het stationsgebouw en wachterswoning 7 (ten westen van het station aan de Burgemeester Pabstlaan) zijn nog aanwezig. Het gebouw is na 1935 in gebruik geweest als postkantoor en werd daarna opgesplitst in meerdere woonhuizen. Iets westelijker, waar de Burgemeester Pabstlaan een bocht naar links maakt, stond de locomotiefloods. Na het stationsemplacement maakte het spoor richting Leiden een bocht naar links. Na de sluiting van het station voor de reizigersdienst op de laatste dag van 1935 bleef station Hoofddorp nog tot 9 juni 1943 uit de richting van de halte Aalsmeerderweg bereikbaar voor goederentreinen. In 1939 vonden op het station filmopnamen plaats met de replica van de eerste stoomlocomotief van Nederland, de Arend. Zichtbare overblijfselen Ter hoogte van de kruising Kruisweg / Paxlaan stond wachterswoning 15 (gesloopt in 1978) en is nog steeds een coupure in de Geniedijk te zien met direct daarachter de betonnen bruggenhoofden over het Voorkanaal van de Geniedijk. In en rond Hoofddorp is het voormalige tracé goed te zien doordat er een hoofdwaterleiding onder ligt. Citaat uit Sporen: "Albert Clement van het drinkwaterbedrijf" (Waternet) "stuurt een overzichtskaartje van transportleidingen in en rond Hoofddorp en dat ziet er uit alsof ze het tracékaartje van de oude Haarlemmermeerlijnen over een moderne stadsplattegrond hebben gelegd. Tussen de Pabstlaan in Hoofddorp en Oude Spoordijk in Aalsmeer volgt de hoofdleiding exact, maar dan ook werkelijk exact, de route van het oude stoomtreintje. Elk kronkeltje, elke bocht, hoe flauw ook, komt er in terug. De leiding vervoert voorgezuiverd rivierwater van Nieuwegein naar de waterwingebieden van PWN, DZH en Waternet in de duinen, legt Clement uit. Wat normaal aan water in de duinen zit, is namelijk allang niet meer voldoende om genoeg drinkwater te produceren. De anderhalve meter brede buis, die ook water naar enkele grote industrieën als Corus transporteert, ging in 1954 de grond in kort nadat het laatste stukje spoor op deze lijn, dat tussen Aalsmeerderweg en Aalsmeer, sloot." Externe link Station Hoofddorp (eerste station) op Stationsweb
Glazen Boerderij

De Glazen Boerderij is een langgevelboerderij en multifunctioneel gebouw gelegen aan de Markt van Schijndel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De boerderij heeft een oppervlakte van 1600 m². Het gebouw is ontworpen door de architect Winy Maas van architectenbureau MVRDV uit Rotterdam. Het gebouw bestaat uit 1000 puzzelstukjes geprint glas en een stalen frame van 2183 delen (24,5 ton). De montagetoleranties van de staalconstructie zijn uitzonderlijk laag (2 mm) omdat anders de prints niet goed aansluiten. De glazen boerderij was gereed op 1 december 2012 en werd geopend op 17 januari 2013 met onder andere een bijeenkomst in Museum Jan Heestershuis. In het pand zijn winkels, een restaurant, kantoren en een wellnesscentrum gevestigd. Externe link De Glazen Boerderij
De Réunie

Het gebouw van de herensociëteit De Réunie is een monumentaal grachtenpand aan de Oosthaven in de Nederlandse plaats Gouda. Het huidige pand werd halverwege de 17e eeuw gebouwd. Daarvoor stonden hier drie afzonderlijke panden. Waarschijnlijk overleed de humanitische geleerde Coornhert in het middelste van deze drie panden. In 1746 werd de dichter Hieronymus van Alphen in dit pand geboren. Hij zou vooral bekend worden als de dichter van het kinderversje Jantje zag eens pruimen hangen. Het pand werd in de 18e eeuw door diverse regentenfamilies bewoond, onder meer door de families Van der Togt en Metelerkamp. In 1821 kochten vijf vooraanstaande Gouwenaren het pand en werd de sociëteit De Unie in het gebouw ondergebracht. Deze sociëteit werd waarschijnlijk al in 1834 opgeheven. In 1843 namen opnieuw vijf Gouwenaren het initiatief tot de oprichting van een sociëteit, die De Réunie werd genoemd en die ook weer in dit pand werd gevestigd. Aan de achterzijde van het gebouw lag een kolfbaan, die ook via een poortje in de Spieringstraat te bereiken was. Later is op deze plaats een kegelbaan gekomen. Van 1931 tot 1978 is de grote zaal van het gebouw verhuurd geweest aan een bioscoopexploitant. Zowel in 1971 als in 1986 hebben branden veel schade aangericht aan het gebouw. In 2003 en in 2007 werd het gebouw gerenoveerd. De laatste sporen van de bioscoop werden weggewerkt.
Joodse begraafplaats (Bredevoort)

Aan de Prins Mauritsstraat in het Gelderse Bredevoort ligt een Joodse begraafplaats. Geschiedenis Bredevoort had sinds 1543 een kleine Joodse gemeenschap en rond het jaar 1700 was er een synagoge aan huis. Rond 1830 werd deze gemeenschap, die tot dan toe onder Winterswijk viel, een zelfstandige gemeente. Er werd op de Vismarkt 9 een synagoge gebouwd die ongeveer honderd jaar in gebruik is geweest. De gemeenschap bestond omstreeks 1850 uit ongeveer 40 personen, hierna nam de gemeenschap in omvang af. In het jaar 1900 werd de Joodse gemeente opgeheven en bij die van Aalten gevoegd. Twee begraafplaatsen In Bredevoort waren voorheen twee Joodse begraafplaatsen. De eerste en tevens oudste was gelegen op het voormalige kasteelterrein achter de Hozenstraat nummer 5. Dit terrein werd in 1953 aan de gemeente Aalten verkocht ten behoeve van woningbouw. De stoffelijke resten en grafzerken werden dat jaar verplaatst naar de tweede begraafplaats aan de Prins Mauritsstraat. Broer en zus Levi en Sara Sander waren de laatste Joden in Bredevoort. Beiden zijn in 1938, kort na elkaar, overleden. De begraafplaats aan de Prins Mauritsstraat is samen met de algemene begraafplaats aangelegd op het terrein dat vrijgekomen is door de ontmanteling van Bredevoorts vestingwerken aan de oostzijde van het stadje. De begraafplaats is niet toegankelijk voor het publiek en werd aanvankelijk door de gemeente onderhouden. Sinds 2018 zorgen vrijwilligers van de vereniging Bredevoorts Belang ervoor dat het gras gemaaid wordt en dat de muren en de 12 grafzerken vrijblijven van klimplanten. In het najaar van 2022 is gestart met de restauratie van de scheuren in de muren, is het voegwerk vernieuwd en de poort onder handen genomen. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Dominicuskerk (Amsterdam)

De Dominicuskerk is een neogotisch kerkgebouw aan de Spuistraat in Amsterdam. Zij werd als rooms-katholieke Parochiekerk van Sint-Dominicus gebouwd door Pierre Cuypers en bediend door de Dominicanen. De kerk maakt thans geen deel meer uit van de Katholieke Kerk, maar wordt gebruikt door de Dominicusgemeente en verhuurd. Ontstaan De Sint-Dominicusstatie werd in 1621 gesticht door pater Henricus van der Merwe. Er werd gekerkt in een schuilkerk met de naam Het Stadhuys van Hoorn. In 1829 werd de schuilkerk - met een boven de pastorie gelegen kerkzaal - van een nieuwe voorgevel voorzien, die in 1844 bij een tweede grondige verbouwing door de Amsterdamse architect Robertus van Zoelen alweer door een volgende werd vervangen. De bij die gelegenheid in opdracht van pastoor Petrus Franciscus Sjoukes tevens vergrote kerk werd het jaar daarop ingewijd. Na het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in 1853 ging men plannen maken voor een grote kerk. Bouwpastoor H. Tielens O.P. gaf in 1878 aan architect Pierre Cuypers de opdracht om een kerk te ontwerpen. De kerk moest veel licht hebben. Het werd een driedelige kruisbasiliek. De kerk werd in 1893 voltooid en ingewijd door bisschop Bottemanne van Haarlem. Onvoltooide toren Cuypers had voor deze kerk een toren van 85 meter hoogte ontworpen, even hoog als de Westertoren. Deze zou verrijzen op de hoek van de Korte Korsjespoortsteeg en de Teerketelsteeg, beide zeer smalle straatjes, maar door zijn hoogte zou de toren vanaf de Spuistraat of het Singel goed zichtbaar zijn. De onderbouw van de toren was al in een vergevorderd stadium toen bekend werd dat de gemeente geen vergunning wilde verlenen voor voltooiing. De reden daarvan is onbekend. Uiteindelijk is de toren voor ongeveer een derde gerealiseerd, zodanig dat hij net niet boven het schip uitsteekt. Ontwikkelingen De Dominicuskerk was de eerste kerk in Nederland van waaruit de mis via de radio werd uitgezonden. Pastoor Lambertus Perquin O.P. van de Sint-Dominicusparochie richtte hiervoor in 1925 de Katholieke Radio Omroep op. In 1972 kwam de kerk op de monumentenlijst. In de jaren zestig en zeventig was de Sint-Dominicuskerk een belangrijke plaats van liturgische vernieuwing en experimenten. Uiteindelijk leidde dit tot een breuk met het Bisdom Haarlem en de katholieke Kerk, zodat de Dominicusgemeente thans zelfstandig door het leven gaat als een oecumenische gemeenschap die geïnspireerd is op de christelijke traditie.
Galderse Meren

De Galderse Meren is een gebied van recreatieplassen ten zuiden van Breda. Tussen de twee plassen loopt de A58, vlakbij ligt het Mastbos en de Galderse Heide. De grootste en oudste plas ligt ten zuiden van de snelweg. Het gebied is genoemd naar het nabijgelegen dorp Galder. De plassen zijn begin jaren 70 ontstaan als gevolg van zandwinning ten behoeve van de snelweg A16/E19 van Breda naar Antwerpen. In de jaren 80 is er nog zand gewonnen voor het deel van de A58 tussen knooppunt Sint Annabosch en knooppunt Galder. In de noordplas is zand gewonnen ten behoeve van woningbouw in Breda-Noord. De laatste zandwinning vond plaats in 1995. Het gebied is bedoeld om te zwemmen, suppen en te windsurfen en er zijn enkele stranden omringd door bomen. Ook is er een duikstek voor de duiksport. In het water zijn voor de duiksport diverse objecten geplaatst zoals; een autowrak, een onderwaterplatform, een toiletpot en een badkuip. In het begin was het officieel verboden gebied, vanwege 'gevaar', maar dit werd massaal genegeerd. Vanaf het eind van de jaren zeventig heeft de gemeente Breda het gebied ontwikkeld als recreatiegebied. Tot eind jaren 70 werd er met speedboten gevaren, o.a. om te waterskiën, maar dit is eind jaren 70 verboden, en sindsdien is het verboden voor gemotoriseerde vaartuigen. Dit viel toevallig samen met de opkomst van windsurfen, en veel waterskiërs zijn toen op de surfplank overgestapt. Het windsurfen was in de jaren 80 bijzonder populair op de grote plas. De noordoostelijke hoek van de oudste grote plas was in de jaren zeventig in Breda vermaard, omdat het werd gebruikt voor naaktrecreatie. Textielrecreanten keken met verrekijkers naar de naaktrecreanten. Dit is nog altijd het officiële naaktstrand. Op 12 juni 2011 is de gemeente Breda een proef gestart met betaald parkeren. Vanaf die datum moest men 7 euro per auto betalen, maar dan wel wanneer MeteoConsult drie dagen eerder voorspelde dat het de betreffende dag 21 graden of meer zou worden. Met ingang van 12 juli 2014 ging het parkeertarief bij de Galderse Meren tijdelijk omlaag naar € 3,00 per keer. De gemeente liep hiermee vooruit op een definitieve tariefsverlaging in 2015. Betaald parkeren geldt bij de Galderse Meren in principe dagelijks tijdens het recreatieseizoen, van 1 april tot en met september. Sinds 2019 staan er parkeermeters en worden er regelmatig controles gedaan. Bij de kleinere plas ten noorden van de snelweg bevond zich een tot 2008 gedoogd naaktstrand. Begin 2009 besloot de gemeente Breda om recreatie bij de Noordplas niet meer te gedogen. Tijdens het recreatieseizoen in lente en zomer gelden er extra regels voor bezoekers, honden en paarden zijn dan niet toegelaten. Er is tijdens die periode een reddingsbrigade aanwezig en er zijn beperkte faciliteiten voor bezoekers. Waterkwaliteit Het water heeft een vrij hoge zuurtegraad en bevat glauconiet, waardoor er geen algengroei mogelijk is en andere plantengroei zeldzaam is. Waterdieren vinden dan ook nauwelijks voedsel en het zicht onder water is tientallen meters. Door het glauconiet is het water tropisch blauw van kleur.
Zandkreekplaat

De Zandkreekplaat is een onbewoond eiland gelegen in het Veerse Meer in de Nederlandse provincie Zeeland. Het eiland, dat 2 hectare groot is, is weidegebied. Er is één aanlegsteiger. Het eilandje ligt west van het recreatiegebied De Piet. De Zandkreekplaat is net als de buureilandjes Bastiaan de Langeplaat en Spieringplaat vrij toegankelijk voor bezoekers. De maximale tijd aan een ligplaats is 24 uur.
Slotermeer

Das Slotermeer (westfriesisch Sleattemer Mar) ist ein See in den Niederlanden. Lage Das Slotermeer liegt in der Provinz Friesland zwischen den Städten Woudsend im Norden, Balk im Südwesten und Sloten im Südosten und gehört zur Gemeinde De Fryske Marren. Nach der Stadt Sloten ist der See auch benannt. Der flache See hat eine Fläche von 11 Quadratkilometer. Außerhalb der Schifffahrtswege ist der See teilweise nur 1 bis 1,20 Meter tief. Die Fahrrinnen weisen eine Tiefe von 1,85 m bis 2,00 m auf. Die Elfstedentocht verläuft über den See. Entstanden ist das Slotermeer im 19. Jahrhundert. Weblinks Revierinformationen zum Slotermeer In: skipperguide.de (deutsch) Slotermeer/Sleattemer Mar bei friesland.nl Einzelnachweise
Slotermeer (Friesland)

Het Slotermeer (Fries en officieel: Sleattemer Mar) is een meer in het zuidwesten van de provincie Friesland (Nederland). Beschrijving Het Slotermeer ligt ten noorden van de stad Sloten, ten oosten van Balk en ten zuiden van Woudsend. Vanaf het Slotermeer loopt het Slotergat naar Sloten, de Ee naar Woudsend en de Luts naar Balk. Het meer is buiten de vaargeulen soms maar 1,20 meter diep. Aan de oostkant naast de vaargeul is de waterdiepte ongeveer 1 meter. Bij de Elfstedentocht gaat de route twee keer over het Slotermeer, één keer vanuit IJlst naar Sloten en één keer van Sloten richting Stavoren. Het meer is vaak een flessenhals in de route: het vriest relatief laat dicht en zowel klunen als ijstransplantatie is onmogelijk. Men moet dus wachten tot het ijs op natuurlijke wijze is aangegroeid. Zie ook Friese merengebied
Ermelosche Heide

De Ermelosche Heide is een heidegebied bij de Nederlandse plaats Ermelo. Het terrein is zo'n 343 ha en ligt ten zuidoosten van de plaats Ermelo. Aan de oostkant wordt de Ermelosche Heide begrensd door de provinciale weg N302. Het hoogste punt op de Ermelosche Heide is de zogenaamde "Paalberg", een kleine stuwwal uit de ijstijd. Het terrein is door de eeuwen heen door verschillende groepen mensen in gebruik geweest. Men vindt er grafheuvels uit de tijd van de klokbekercultuur. In de Romeinse tijd, omstreeks het jaar 170, lag er een marskamp voor het Romeinse leger dat zo'n 9 ha groot was en plaats bood aan zo'n 4000-6000 legionairs. De contouren hiervan zijn nog duidelijk in het landschap te herkennen. De aarden verdedigingswallen van het Romeinse marskamp hebben de status van rijksmonument en zijn in 2006 deels gerestaureerd. In de 20e eeuw was het terrein in gebruik als militair oefenterrein. Tegenwoordig is het terrein grotendeels in gebruik als natuurterrein en is beschikbaar voor dagrecreatie. Het terrein wordt doorkruist door fiets-, wandel- en ruiterpaden. De heide wordt het hele jaar begraasd door een schaapskudde. De gemeente Ermelo is eigenaar van het gebied. Externe links Informatie over het Romeinse marskamp op fectio.org.uk Website Stichting Schapedrift Ermelo over de schaapskudde op de Ermelosche Heide en het Bezoekerscentrum Ermelosche Heide
Maaspodium

Het Maaspodium is een theater gelegen in het Lloydkwartier in Rotterdam. Het pand huisvestte tot 2013 het Onafhankelijk Toneel. Per 15 juni 2013 is het Maaspodium het huis van theatergezelschap Maas theater en dans. De architect van het pand was Franz Ziegler. In 2004 werd het pand uitgebreid met de nieuwbouw van een vlakke vloer theaterzaal met 180 zitplaatsen en een foyer. In 2014 werd het Maaspodium heropend na de verbouwing door bureau Ziegler/Branderhorst. De oorspronkelijke grote zaal met een capaciteit van 220 stoelen is verdeeld in twee zalen: de grote zaal voor 205 bezoekers en de kleine zaal voor 105 bezoekers, beiden met een flexibele tribune. Externe link website Maaspodium
De Hoop, Culemborg

De Hoop (English: The Hope) or 't Jach is a tower mill in Culemborg, Gelderland, Netherlands which was built in 1845 and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History There was a mill on the site in the 16th century, and possibly earlier. It was a post mill. It and the mill outside the Lekpoort were mills where the inhabitants were compelled to have their grain ground. Both mills belonged to the Count of Culemborg. In 1689, the mill was rebuilt for ƒ750. The mill was shown on a 1749 map of the City and County off Culemborg. A horse powered oil mill had been built on the site in 1757. It was demolished c. 1833; a potato factory was built on the site in that year. There was a failure of the potato harvest in 1845 and the factory is not mentioned after 1848. In 1853, permission was granted for the erection of a windmill on the site. De Hoop was built in 1854. The cap and sails were removed c. 1910 and thereafter it was worked by steam engine. The mill tower was later stripped of its machinery. In the 1960s, the mill was the clubhouse of the Culemborg Harley-Davidson Club. Circa 1980, the empty mill tower was purchased by the Gemeente Culemborg. Restoration was carried out in stages, culminating in the mill returning to working order in 1993. Machinery from De Oranjemolen, Lewedorp, Zeeland was incorporated, and a new windshaft was cast. That mill had been demolished c. 1990, with parts also going to assist the restoration of Leonardus, Maastricht, Limburg. De Hoop is listed as a Rijksmonument, № 451862. Description De Hoop is what the Dutch call a "Stellingmolen". It is a five storey tower mill with a stage, which is 8.45 metres (27 ft 9 in) above ground level. The cap is thatched. Winding is by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 26.10 metres (85 ft 8 in). They are carried on a cast iron windshaft, which was cast by the Gieterij Hardinxveld in 1993. The windshaft also carries the brake wheel, which has 65 cogs. This drives a lantern pinion wallower with 30 staves, which is situated at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 100 cogs. This drives a pair of 1.40 metres (4 ft 7 in) Cullen millstones via a lantern pinion stone nut with 24 staves and a pair of 1.40 metres (4 ft 7 in) French Burr millstones via a lantern pinion stone nut with 30 staves. Public access De Hoop is open on Saturdays from 10:00 to 16:00. References