NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Botanische Tuin Afrikaanderwijk

De Botanische Tuin Afrikaanderwijk is een botanische tuin in de Rotterdamse Afrikaanderwijk. De botanische tuin aan het Afrikaanderplein is opgericht in 1923 als onderdeel van de HBS Van Oldenbarnevelt. De tuin werd gebruikt als praktijkruimte voor de biologielessen aan de HBS en latere scholengemeenschap Van Oldenbarnevelt. Door gebrek aan financiën kwam hier rond 1975 een einde aan. Daarna is de tuin enigszins in verval geraakt. Midden jaren 80 is de tuin volledig gerenoveerd en teruggebracht naar het oorspronkelijke ontwerp. De tuin is thans een Rijksmonument (nr. 513876, complexnr. 513873). Het ontwerp van de tuin (1925) en het schoolgebouw is van de gemeentearchitect Ad van der Steur. Zijn meest bekende ontwerpen zijn het Museum Boijmans Van Beuningen en het Oogziekenhuis in Rotterdam. Het schoolgebouw vormt de monumentale afsluiting van het Afrikaanderplein. Tegenwoordig is de Kocatepe moskee gevestigd in het voormalige schoolgebouw. Tevens maakte een tuinmanswoning deel uit van het complex. Tegenwoordig staat de tuinmanswoning op het terrein van de Vogelklas Karel Schot. De Botanische Tuin Afrikaanderwijk is ingedeeld in plantenfamilies. Naast ongeveer 850 verschillende plantensoorten, staan er ongeveer 40 verschillende bomen in de tuin. De tuin wordt onderhouden door de daarvoor opgerichte Stichting Botanische Tuin Afrikaanderwijk (2013) met vrijwilligers. Externe link Website van de Botanische Tuin Afrikaanderplein
Buysbrug

De Buysbrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-West. Geschiedenis en ligging De Buyskade langs de Kostverlorenvaart is een straat die op 2 september 1913 haar naam kreeg; een vernoeming naar de Leidse hoogleraar in het staatsrecht Johannes Theodoor Buys (1828-1893), die vooral bekend is om een boek dat hij heeft geschreven over de Nederlandse Grondwet. De brug ligt dan ook aan de zuidgrens van de Staatsliedenbuurt. Aan die Buyskade ontstond een bedrijventerrein, dat in de jaren 80 en 90 langzaam werd omgebouwd tot woonwijk. De straatnaam werd daarbij tevens gebruikt als naam van de wijk (Buyskade e.o.). Bij die herinrichting vond stadsdeel West dat er een verbinding moest komen met de Jan van Galenstraat over het Oostelijk Marktkanaal. Een afstand van 62 meter waarvoor voetgangers en fietsers tot dan toe één kilometer moesten omlopen of omrijden. Brug Het stadsdeel schreef een opdracht uit en uit de inzendingen koos het een ontwerp van architecten Ben van Berkel en Caroline Bos, destijds werkend voor Architectenbureau Bos en Van Berkel en vanaf 1998 samen UNStudio vormend. Zij ontwierpen een vakliggersbrug, die qua uiterlijk aan een Baileybrug doet denken. Met hulp van ingenieursbureau Van Rossum kwam er een vaste brug met twee knikken met een beweegbaar middendeel. Dat beweegbare deel is noodzakelijk omdat de in het genoemde kanaal liggende woonarken wel eens (verhalen) of in nood via de Kostverlorenvaart af- of ingevoerd moeten worden. Behalve dat de brug het kanaal overspant moest zij ook een hoogteverschil overbruggen tussen de laag gelegen kade en de hooggelegen Jan van Galenstraat. Achteraf bleek dat het architecten- en ingenieursbureau onvoldoende rekening hadden gehouden met het stijgingspercentage. Voor voetgangers en fietsers is het een kuitenbijter geworden, voor rolstolgangers is het een moeizaam te nemen helling. Voorts kent de brug geen fysiek gescheiden paden. De brug kreeg de titel "Fietsbrug zonder invalidenhelling". Na oplevering moest de antisliplaag regelmatig vernieuwd worden. Het middendeel is een variant op een hefbrug, zogenoemde tafelbrug. De brug heeft geen heftorens, zoals normaliter het geval is. Het brugdek wordt namelijk niet omhoog getrokken, maar door twee hydraulische cilinders omhoog geduwd. Deze telescoopcilinders zijn verwerkt in de brugpijlers. Het oogt nogal instabiel, maar er zijn voor zover bekend geen ongelukken gebeurd. Vanaf de brug heeft de reiziger een goed zicht op de monumentale houtzaagmolen De Otter en de Beltbrug. Afbeeldingen
Calvijnkerk

De Calvijnkerk is een gemeentelijk monument aan de Tromplaan 7 in Baarn in de provincie Utrecht. Omschrijving De sober uitgevoerde kerk zonder toren heeft een symmetrische voorgevel. Aan weerszijden van de dubbele deur in de voorgevel is een horizontaal glas-in-loodvenster. Boven de toegangsdeuren zijn drie smalle vensters gemaakt. Aan de uiteinden van de voorgevel staan twee losstaande pijlers in de stijl van de Amsterdamse School. Het orgel werd in 1861 gebouwd door orgelbouwer Lodewijk Sjoerds Ypma. Het orgel uit de rooms-katholieke Onze-Lieve-Vrouw Visitatiekerk in Oosterblokker werd in 1925 overgeplaatst naar Baarn. De Calvijnkerk is in gebruik bij de Hervormde wijkgemeente van bijzondere aard binnen de PKN. Deze gemeente is gelieerd aan de stroming van de Gereformeerde Bond. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Baarn
Casa Bianca

Casa Bianca is een woning in de Nederlandse plaats Arnhem dat begin 20e eeuw is gebouwd als dienstwoning voor de pluimvee- en koeienverzorger van de familie Brantsen, die woonden in Huis Zijpendaal. Het wit opgetrokken huis staat in een bosrijke omgeving in een zichtlijn op het Huis Zijpendaal. De plattegrond van de woning is van een T-boerderij, waarbij het voorhuis een schilddak heeft en het achterhuis een wolfsdak. De grotere raampartijen zijn aan de bovenzijde voorzien van een bakstenen omlijsting. Het onderste gedeelte van het raam, dat als schuifraam geopend kan worden, kan door kenmerkende zwart-witte luiken worden afgedicht. Het pand is in 2005 aangewezen als rijksmonument, eveneens deel uitmakend van het grotere geheel van Park Zypendaal. Externe link Ronald Stenvert e.a., Casa Bianca in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 96
Centrale RoCa

De energiecentrale RoCa is een warmte-krachtcentrale aan de Capelseweg in Rotterdam. De centrale is eigendom van Uniper. Sinds 1983 levert deze STEG-centrale elektriciteit aan het landelijk 150 KV-net en warmte aan het distributiebedrijf van Eneco. De warmte wordt geleverd aan de gemeenten Rotterdam en Capelle aan den IJssel, hier verwijst de naam RoCa naar. Door gecombineerde productie van warmte en elektriciteit werkt deze centrale met een hoger rendement dan bij de gescheiden opwekking van elektriciteit en warmte. Volgens het Kwaliteits- en Capaciteitsdocument 2017 van Tennet worden RoCa 1 en 2 in 2020 en RoCa 3 in 2025 uit productie genomen. Zie ook Lijst van elektriciteitscentrales in Nederland
De Buitenpepers ('s-Hertogenbosch)

De Buitenpepers is een woonwijk in de stad 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De wijk ligt ten westen van de A2. De straten hebben geen namen, maar zijn genummerd; van Eerste Buitenpepers tot en met de Achtste Buitenpepers. Deze straten (met uitzondering van de Vijfde-, Zesde- en Zevende Buitenpepers) liggen aan een centrale dreef: Buitenpepersdreef, die verbonden is aan de westkant met de Rompertsebaan (net als de Vijfde- en Zesde Buitenpepers) en aan de oostkant met de Bruistensingel. De Zevende Buitenpepers is als enige slechts bereikbaar via de Zevenhontseweg aan de noordkant. Aan de zuidkant ligt de Zandzuigerstraat, maar is niet verbonden aan de Buitenpepers vanwege een gracht. De gemeente 's-Hertogenbosch heeft De Buitenpepers ingedeeld bij het stadsdeel Noord. Aangrenzende wijken Zie ook Wijken in 's-Hertogenbosch
De Drie Gebroeders

De Drie Gebroeders is een poldermolen in het Middelblok bij Gouderak in de Krimpenerwaard, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De achtkantige stellingmolen werd in 1869 gebouwd ter vervanging van de molen aan de Middelwetering. Op 14 augustus 1869 werd de eerste steen gelegd. Molenaars waren de drie broers Willem, Cornelis en Pieter Vlasvelders die oorspronkelijk uit Hazerswoude kwamen. In 1880 kwam het gemaal Verdoold in gebruik en raakte de functie van de molen op de achtergrond. In 1913 werd hij dan ook buiten bedrijf gesteld, deels gesloopt en verbouwd tot woonhuis. Wel werd er een zuiggasmotor met centrifugaalpomp geplaatst. Tot 1951 heeft de molen dan ook dienstgedaan als pompgemaal. De stenen romp is rond 1987 grotendeels met hout bekleed en voorzien van een puntdak.
De Hoop (Sint Laurens)

De Hoop is een voormalige windmolen in het Zeeuwse dorp Sint Laurens. De molen werd in 1721 gebouwd als korenmolen en verbrandde in 1943 doordat de vang warmliep. De molen is in 2002 aangewezen als rijksmonument omdat deze molen in het verleden zowel op windkracht als op een dieselmotor als op een elektromotor kon worden aangedreven.
De Wildeman (Gouda)

De Wildeman (oorspronkelijk "Die Willeman") is een monumentaal grachtenpand aan de Westhaven in de Zuid-Hollandse stad Gouda. Het pand is erkend als rijksmonument. Geschiedenis De oudste vermeldingen van een woning op deze plaats dateren uit 1457 en 1460. In 1634 werd het grachtenpand gekocht door de dichter Florentius Schoonhoven. Zijn familiewapen bevindt zich op een gepolychromeerde gevelsteen in de voorgevel. Zijn vader, de Goudse regent en burgemeester Dirk Jacobsz Schoonhoven woonde in het naastgelegen huis. Het huis is in de loop der tijd meerdere malen gerenoveerd en gerestaureerd. Sporen ervan zijn waarneembaar in de voorgevel, die dan ook - volgens Denslagen - "invloeden van alle eeuwen vertoont". Bij de laatste restauratie in de tweede helft van de 20e eeuw werd ervoor gekozen om de onderpui te reconstrueren naar de situatie in de 17e eeuw. In het bovenste deel van de gevel bleven de later aangebrachte wijzigingen zichtbaar. Op een foto uit 1910 blijkt dat in die tijd er twee toegangsdeuren in de pui waren, een voor de toenmalige winkel en een voor de bovenverdieping. Bij de laatste restauratie zijn deze deuren vervangen door één toegangsdeur in het midden.
DoeZoo Insektenwereld

DoeZoo Insektenwereld, ook wel bekend als Natuurpark Insektenwereld of NatuurDoePark Insektenwereld of NatuurDoeZoo Insektenwereld, is een dierentuin in het Groningse dorp Leens. De dierentuin richt zich vooral op insecten en heeft daarnaast een aantal andere soorten, met name insectenetende planten en insectenetende diersoorten. DoeZoo is een zorgdierentuin, wat inhoudt dat mensen met een beperking dagbestedingen en begeleidend werk verrichten in de dierentuin. Geschiedenis Het park opende zijn deuren in 1998 als Insektenwereld. Het begon als hobby, maar groeide in de loop der jaren uit tot een klein dierenpark. In het begin richtte het park zich vooral op insecten, maar in de loop der jaren is het aanbod vergroot met onder andere insectenetende planten en insectenetende diersoorten. In 2003 was het park te klein geworden en omdat er geen uitbreidingsmogelijkheden waren op de toenmalige locatie, werd er besloten om het park te laten verhuizen. Het park verhuisde in 2004 vanaf de straat Valge naar de straat De Wierde. De voormalige camping de Marne werd de nieuwe locatie van Insektenwereld. Intussen was in 2003 een stichting opgericht met als doel het ontwikkelen en onderhouden van een natuur- en milieueducatiecentrum (natuurdoecentrum) in Leens. Diersoorten DoeZoo heeft verschillende dieren. Het park richt zich vooral op insecten en insectenetende planten en insectenetende diersoorten, maar ook andere diersoorten zijn in het park te vinden, zoals onder andere: Amazonepapegaaien Amerikaanse torenvalken Axolotls Baardagames Bidsprinkhanen Blauwgele ara's Dwerggekko's Dwergpythons Europese oehoe's Ezels Goudfazanten Grijze roodstaartpapegaaien Halsbandparkieten Hudsoneekhoorns Jufferkraanvogels Kaaimansnoek Kerkuilen Kleine egeltenrekken Neusberen Nijlroezetten Pantergekko's Penseelaapjes Roelroels Siddermeerval Slijkspringers Spatelneusmeerval Steenuilen Stinkdieren Vogelspinnen Wasberen Externe link Website van DoeZoo
Domela Nieuwenhuisplantsoen

Het Domela Nieuwenhuisplantsoen is een klein plantsoen in de vorm van een driehoek in de Spaarndammerbuurt in Amsterdam-West. Geschiedenis en ligging Het plantsoen ligt ten noorden van het Westerpark aan de andere kant van de spoorlijn naar Sloterdijk en de Zaanstraat, ten westen van de Spaarndammerstraat en ten zuiden van de Westzaanstraat. Het plantsoen is in 1972 aangelegd op het terrein van de in 1968 gesloopte Maria Magdelenakerk, waarvan de funderingsresten nog in het park terug te vinden zijn. Het plantsoen is evenals de Domela Nieuwenhuisstraat vernoemd naar Ferdinand Domela Nieuwenhuis. De Domela Nieuwenhuisstraat bestaat sinds 8 juni 1960 maar bevindt zich in een heel ander stadsdeel, namelijk in Osdorp nabij het Jan van Zutphenplantsoen. Het plantsoen kreeg op 20 december 1972 op verzoek van de bewoners deze naam omdat Domela Nieuwenhuis in de nabijheid op de Haarlemmerdijk had gewoond. Het plantsoen kent geen huisnummers. Het groen in het plantsoen wordt door een groep actieve buurtbewoners regelmatig onderhouden. In 2010 waren er plannen om een deel van het plantsoen te bebouwen en het resterende deel een opknapbeurt te geven. Het stadsdeel onderzoekt de mogelijkheden van woningbouw met een hotel samen met bijvoorbeeld een horecagelegenheid met een terras om het plantsoen een nieuwe impuls geven. De buurtbewoners zagen dat niet zitten en na jarenlang overleg werd besloten het terrein groen te houden. Het werd in 2018 aangepast tot landschapstuin; de optie waarvoor was door de bewoners gekozen uit drie voorstellen. In 2019 kwam men erachter dat niet alleen de buurtbewoners van het parkje hielden. Aanwezige konijnen hadden bijna de gehele vegetatie weggevreten. Om dit te verhelpen moesten de konijnen gevangen worden in een tijd dat de vrouwtjeskonijnen geen kinderen te verzorgen hadden; ze werden overgeplaatst naar het Westerpark. In de nabijheid, op het Nassauplein, staat het Standbeeld van Domela Nieuwenhuis vervaardigd door beeldhouwer Johan Polet in 1931. Kunst Tijdens de renovatie 2018/2019 werden diverse ingrepen gedaan in het plantsoen. Er kwamen nagebootste oude boogmuren die de oorspronkelijke aanvulden als terreinafscheiding. Er kwam voorts een open koepel waartegen klimplanten konden opklimmen en het kunstwerk Looplijnen van Elspeth Pikaar. Er is tevens een historische blauwe gemeentegirobus te vinden, ontworpen door Anton Kurvers in de stijl van de Amsterdamse School.
Dorpskerk (Melissant)

De Dorpskerk is een monumentaal gebouw aan de Julianaweg in het dorp Melissant op Goeree-Overflakkee, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De eenbeukige kerk met consistoriekamer wordt gebruikt voor erediensten door de Hersteld Hervormde Gemeente. De gemeente telde 392 leden in 2012. Het gebouw is een van de weinige monumentale gebouwen in het dorp. Geschiedenis De (Hersteld) Hervormde gemeente van Melissant was tot 2004 de jongste Nederlands Hervormde Gemeente van het voormalige eiland Goeree-Overflakkee. Tot 1858 ressorteerden de hervormde leden onder de Nederlands Hervormde Gemeente van het naburige Dirksland. In 1858 wordt op initiatief van toenmalig burgemeester Van Es een commissie in het leven geroepen om de nodige fondsen bijeen te brengen tot de stichting van een kerk en pastorie. Bij Koninklijk Besluit van 20 februari 1862 wordt het bestaan van een zelfstandige gemeente erkend. De kerk en pastorie zijn gebouwd door aannemer J. van Bochove uit Sommelsdijk voor de som van f 20.700,-. Op 17 december 1863 was de kerk gereed en op die datum werd de Hervormde Gemeente geïnstitueerd door consulent ds. H. van Dorsser uit Stellendam. De eerste eigen predikant was ds. Jacobus Willem Margadant, die de gemeente diende van 1 januari 1868 tot 4 december 1870. Daarna stonden circa 20 predikanten in de gemeente. Het is gebouw is een zogenaamde waterstaatskerk en is voorzien van een klokkentoren met koperen spits. Een kleine galerij met plaats voor ongeveer 60 personen is in het gebouw aanwezig. Tegen het gebouw is in de jaren 70 van de twintigste eeuw een verenigingsgebouw neergezet. De oude pastorie is later vervangen door een modernere. Het kleine dorp Melissant kent een opvallend groot aantal kerken. Orgel Het orgel is in de jaren 50 van de twintigste eeuw gebouwd door Melodia Orgelfabriek van orgelbouwer C. Verweijs uit Amsterdam. Het pijporgel heeft 2 klavieren en een pedaal en het had 12 zelfstandige registers. De tractuur is elektro-pneumatisch met een zogenaamde kegellade. Het is geplaatst op het balkon achter in de kerk. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken De kerk op www.reliwiki.nl
Pancratiuskerk (Sassenheim)

Die Pancratiuskerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Sassenheim, einem Ortsteil der Gemeinde Teylingen (Provinz Südholland). Das Kirchengebäude ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Von der romanischen Dorfkirche, die vor der Reformation zu Ehren des heiligen Pankratius geweiht war, hat sich das einschiffige Langhaus aus dem 12. Jahrhundert erhalten, das aus Tuffstein gemauert ist. Es hat eine reiche Wandgliederung mit Rundbögen auf Pilastern und Säulen. Der Turm wurde Mitte des 13. Jahrhunderts erbaut und um 1500 spätgotisch erhöht. Darin hängt eine von Willem Wegewaert 1592 gegossene Uhr. Um 1500 wurde auch das Langhaus für den Bau eines neuen Querschiffs und Chorraums erhöht und verkürzt. Dieser Anbau litt am meisten unter der Zerstörung der Kirche im Zuge der Belagerung von Leiden im Jahr 1573, wonach 1594/95 nur das Kirchenschiff und der Turm wiederhergestellt wurden. Die Sakristei an der Ostseite stammt aus dem Jahr 1684. Der Turm wurde 1957/58 restauriert. Bei der Restaurierung des Langhauses 1971 bis 1973 wurde das romanische Erscheinungsbild der Kirche rekonstruiert. Die Kirche enthält eine von Hans Goltfuss für die Gasthuiskerk in Delft 1657 gebaute Orgel, die 1975 in Sassenheim aufgestellt wurde und eine aus der Reformierten Kirche in Wijk bij Duurstede stammende Kanzel von 1843. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland, Zwolle 2004, S. 456. Weblinks Einzelnachweise
Dorpskerk (Sassenheim)

De Dorpskerk is een kerk aan de Hoofdstraat 217, in het Nederlandse Sassenheim, in de provincie Zuid-Holland. Geschiedenis In 1573 werd de kerk vernield, maar restauraties in de jaren 1970 brachten aan het licht dat men hier toch te maken had met een romaans tufstenen schip uit de 12e eeuw. Onder de pleisterlaag kwam de typisch romaanse muur tevoorschijn: vijf spaarvelden gescheiden door lisenen met colonnetten. In elk spaarveld heeft een rondboogvenster gezeten en in het middelste spaarveld zat de ingang. Bij het verhogen van het schip zullen de grotere ramen zijn aangebracht. De toren is waarschijnlijk in het midden van de 13e eeuw toegevoegd. Deze is aan het einde van de 15e eeuw verhoogd, gerestaureerd in 1957. In 1574, het jaar van Leidens Ontzet, werd deze kerk door de geuzen zwaar beschadigd, om in 1595 weer hersteld te worden. In 1720 werd de kerk vergroot door een lagere aanbouw. De aanschaf van een uniek Goltfusz-orgel, uit 1658, vormde de bekroning van deze laatste restauratie (1971-1973). Orgel Het orgel is in 1657 gebouwd door Hans Goltfuss voor de Gasthuiskerk te Delft. In 1858 werd het overgeplaatst naar de kerk van de christelijke afgescheiden gemeente aan de Voldersgracht in Delft. J.C. Sanders (Utrecht) breidt het in 1904 uit en vernieuwt de windlade, windvoorziening, tractuur en klaviatuur. In 1975 werd het in Sassenheim geplaatst. De firma K.B. Blank & Zoon (Herwijnen) restaureert het instrument en reconstrueert de oorspronkelijke aanleg. In 1999 maakt Hans van Rossum (Andel) een nieuwe windvoorziening en intoneert het pijpwerk opnieuw op een lagere winddruk. Externe link Protestantse Gemeente Sassenheim
Eben-Haëzerkerk (Scheveningen)

De Eben-Haëzerkerk is het kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente in Scheveningen. De kerk is gelegen aan de Nieuwe Laantjes en heeft ook een ingang in de Keizerstraat. De Eben-Haëzerkerk is per 1 januari 2018 aan de eredienst onttrokken. Sinds het najaar van 2019 is christelijk ontmoetingscentrum Het Kompas in het kerkgebouw gevestigd. De voormalige kerkzaal is verbouwd tot multifunctionele ruimte waar allerlei activiteiten plaatsvinden. In het voormalige verenigingsgebouw naast de kerk zit de kringloopwinkel van Het Kompas. Tegenwoordig worden er op zondagmiddag weer samenkomsten gehouden. De gemeente De gemeente werd in 1870 gesticht als Oud-Gereformeerde Gemeente. Op 8 februari 1870 werd oefenaar A.H. Geerts tot predikant bevestigd. Hij overleed op 13 januari 1916, maar pas in 1920 werd een nieuwe predikant, ds. J van Wier, bevestigd. Op 27 september 1923 sloot de vrije gemeente zich aan bij de Federatie van Oud Gereformeerde Gemeenten. Ds. van Wier vertrok in 1928 naar Rijssen. Op 9 oktober 1933 ging de gemeente over naar de Gereformeerde Gemeenten. Enkele gemeenteleden waren het hier niet mee eens en zetten de Oud-Gereformeerde Gemeente voort. Na een rechtszaak kregen zij in 1938 het kerkgebouw toegekend. Zij verkochten dit daarna voor 18.000 gulden aan de grotere Gereformeerde Gemeente, die de kerk was blijven gebruiken. Op 1 oktober 2017 is de gemeente gefuseerd met Gereformeerde Gemeente Den Haag. De gefuseerde gemeente draagt de naam 'Gereformeerde Gemeente Den Haag-Scheveningen'. Tot eind 2017 werd er wisselend gekerkt in de Eben-Haëzerkerk en de Bethaniëkerk aan de Oude Boomgaardstraat. Vanaf 1 januari 2018 wordt er samengekomen in de Bethaniëkerk. Van zondag 2 februari tot en met 4 april 2020 worden er in deze kerk tijdelijk diensten gehouden vanwege de verbouwing van de kerkzaal van de Bethaniëkerk in Den Haag.[1] Het gebouw De Eben-Haëzerkerk werd in 1890 gebouwd voor de dolerenden en heette toen Pniëlkerk. In 1921 kocht de Oud-Gereformeerde Gemeente voor 35.000 gulden het gebouw en hernoemde die naar haar oude kerk aan de Havenkade 19. De plattegrond is T-vormig. De gevel aan de Nieuwe Laantjes is in neorenaissancestijl gebouwd. Links en rechts zijn houten, gelakte deuren, het middendeel heeft drie ramen en daarboven een gebogen kerkraam met glas-in-lood. Orgel In 2001 werd door orgelbouwer Scheuerman het Van der Zwan-orgel uit 1964 vervangen door het elektro-pneumatische kerkorgel van Fonteijn en Gaal, afkomstig uit de kerk van de Gereformeerde Gemeente in Den Haag-Zuid. De heer A.J. den Heijer ontwierp en plaatste het orgelfront.
Emmaüskerk (Eindhoven)

De Emmaüskerk is een protestants kerkgebouw in Eindhoven. De kerk is gelegen aan de Jan van der Wegestraat 2, in de buurt Mensfort in het stadsdeel Woensel. Geschiedenis De kerk werd in 1962 onder architectuur van Cees Geenen en Leo Oskam gebouwd, oorspronkelijk als gereformeerde kerk. Vanaf het begin was ze ook in gebruik als hervormde kerk, eerst met gescheiden en later met gezamenlijke diensten, en sinds 2004 als PKN-kerk. Toen in 2008 de Morgensterkerk gesloten werd, ging deze kerk voor beide gemeenten dienstdoen en kreeg ze de nieuwe naam Johanneskerk. Sinds 2014 is het gebouw eigendom van de Nederlandse Gereformeerde Kerk te Eindhoven, die besloot de oorspronkelijke naam van de kerk te handhaven. Gebouw Het modernistisch bakstenen gebouw heeft een klokkentoren (waar één klok in hangt) op vier betonnen pijlers, waar later tijdens een aanbouw een nieuwe hal omheen is gebouwd. De kerkzaal heeft een hoge doosvorm met een iets overstekend plat dak. Aan de zijde van de Barrierweg bevindt zich een kleurig mozaïekraam van kunstenaar Gerrit de Morée, met een gestileerde weergave van het Bijbelverhaal van de Emmaüsgangers. Het tweeklaviers orgel met vrij pedaal werd in 1963 gebouwd door de firma Van den Berg & Wendt. In 2016 werd het orgel gerestaureerd en de dispositie gewijzigd. Het instrument is in de muur boven het liturgisch centrum gevestigd. De gemeente Eindhoven heeft de Emmaüskerk in maart 2016 aangewezen als gemeentelijk monument teneinde ze te beschermen tegen afbraak. Externe links ReliWiki Eindhoven in beeld Website NGK, locatie Emmaüskerk