NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mannenzaal

De Mannenzaal is een historisch gebouw in de Nederlandse stad Amersfoort en maakt onderdeel uit van het voormalige Sint Pieters- en Bloklands Gasthuis. Het gebouw is een van de best bewaarde middeleeuwse gasthuizen van Nederland en wordt beschouwd als een belangrijk voorbeeld van laatmiddeleeuwse socialezorgarchitectuur. Internationaal zijn slechts enkele vergelijkbare voorbeelden bekend, waardoor het gebouw een bijzondere positie inneemt binnen het Europese erfgoed van sociale instellingen. Geschiedenis De oorsprong van de Mannenzaal ligt in het eind van de 14e eeuw, toen in Amersfoort het Sint Pieters Gasthuis werd opgericht als instelling voor de opvang van zieken, ouderen en arme stadsbewoners. Het gasthuis ontwikkelde zich in de 15e en 16e eeuw tot een complex met gescheiden zalen voor mannen en vrouwen, een kapel en diverse ondersteunende ruimten. De Mannenzaal zelf werd in de eerste helft van de 16e eeuw gebouwd, vermoedelijk circa 1531–1535, als onderdeel van deze uitbreiding. In de 19e eeuw werd het gasthuis samengevoegd met het Bloklands Gasthuis, waarna het complex verder werd gemoderniseerd. Omdat de huisvesting niet meer voldeed, werd besloten om de zaal te sluiten. De laatste bewoners vertrokken in 1907. Het gebouw is toen bijna afgebroken, maar architect Pierre Cuypers wist de sloop te voorkomen: volgens hem was de Mannenzaal een 'unicum van bouwkunst'. Ook de kapel bleef behouden. Architectuur en inrichting Aan één zijde van het gebouw zijn steunberen aangebracht. De kruisvensters zijn reconstructies uit de jaren 1911-1913, toen het gebouw werd gerestaureerd. De Mannenzaal is een langgerekte zaal, overdekt door een houten tongewelf met trekbalken. Langs beide zijden staan de originele houten bedsteden. In totaal zijn 22 bedsteden bewaard gebleven, met achter elke bedstee een nis voor een po. De kisten waarin de gasten hun persoonlijke bezittingen bewaarden, zijn eveneens behouden. De ruimte werd oorspronkelijk gebruikt als slaap- en verblijfsruimte voor mannelijke bewoners van het gasthuis. De inrichting weerspiegelt de strikte ordening van het middeleeuwse zorgsysteem, waarin discipline, gemeenschappelijkheid en religieuze beleving centraal stonden. Functie De vroegere bewoners leefden volgens vaste regels en een strak dagritme, onder toezicht van aangestelde beheerders. De Mannenzaal vormde hierin de centrale leefruimte voor mannelijke gasten. Het dagelijks leven werd gekenmerkt door eenvoud, gemeenschappelijkheid en beperkte privacy. Oorspronkelijk was elke bedstee bedoeld voor twee mannen. Vanaf 1838 werd dit veranderd in één bedstee per persoon. De bewoners waren oudere mannen. Dit kon gaan om armlastige mannen, maar ook om zogenaamde proveniers: mannen die de zorg inkochten. Tegenwoordig is de Mannenzaal een cultureel erfgoedlocatie en wordt het gebouw gebruikt voor rondleidingen, tentoonstellingen en culturele activiteiten. Het maakt deel uit van het bredere historische complex van het Sint Pieters en Bloklands Gasthuis en wordt gezien als een belangrijk monument van de sociale geschiedenis van Nederland.
Hervormde kerk (Ammerzoden)

De hervormde kerk of ruïnekerk in het Nederlandse dorp Ammerzoden is een van de twee kerkgebouwen van de Hervormde Gemeente van Well en Ammerzoden. Het andere kerkgebouw staat in Well. Bijzonder aan het kerkgebouw in Ammerzoden is dat het grootste deel al sinds de 17e eeuw een ruïne is. Geschiedenis Beginperiode De eerste kerk in de geschiedenis van Ammerzoden werd in de 13e eeuw gebouwd. Deze rooms-katholieke kerk van grote bakstenen bevond zich op de locatie van de huidige hervormde kerk, niet ver van het kasteel en op een wat hogere plek; handig bij overstromingen. In de eerste helft van de 14e eeuw werd een nieuw priesterkoor gebouwd; dit bestaat nog steeds en is het oudste deel van de huidige kerk. Tevens bouwde men een toren. Tussen 1500 en 1547 is de rest van de kerk gebouwd en is de toren aangepast en verhoogd. In 1547 werd de klok in de toren gehangen. De kerk was in deze katholieke periode toegewijd aan Maria, en werd Onze-Lieve-Vrouwekerk genoemd. Reformatie Na de reformatie namen de weinige protestanten in Ammerzoden de kerk over. Het koor verbouwden zij in 1632 tot kerk; de rest verviel en tot op de dag van vandaag is het schip een ruïne. De slanke vensters van het schip werden dichtgemetseld. Legende van de Franse beschieting Er gaat een legende dat de kerk door een beschieting door de Fransen tijdens de Hollandse Oorlog een ruïne is geworden. In het rampjaar (1672) werd Ammerzoden vanaf de overkant van de Maas belegerd door de troepen van Lodewijk XIV. De Franse legeraanvoerder Georges Duras zou het bevel hebben gekregen om het Kasteel Ammersoyen te beschieten. Hij wilde deze opdracht echter niet nakomen, omdat zijn vriendin op het kasteel zou logeren. Daarom beschoot hij 'per ongeluk' de kerk. Deze legende klopt niet. Met de kanonnen van toen was het niet gemakkelijk om goed te mikken (de kerk ligt vlak bij het kasteel). Bovendien hebben de Fransen Ammerzoden destijds niet beschoten. Wel is het dorp gebrandschat. De legende is bedacht door de Engelsman John Box, die in 1868 Ammerzoden bezocht en de geschiedenis van het dorp bestudeerde. Moderne geschiedenis Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog lag Ammerzoden enkele maanden in de frontlinie. Het dorp werd grotendeels verwoest. Van de hervormde kerk werden de toren en het koor zwaar beschadigd. Met steun van de Hervormde Gemeente van Soest werden deze onderdelen na de oorlog gerestaureerd. Tevens kregen de vensters van het schip hun oude vorm terug. In 1950 werd de kerk heropend. In 1992 vond een nieuwe restauratie plaats, omdat slijtage ernstig had toegeslagen. Gebruik Het koor wordt gebruikt als kerk door de Nederlands Hervormde Gemeente van Ammerzoden-Well, voornamelijk bestaande uit mensen uit buurdorp Well. Externe links Hervormde Gemeente Well en Ammerzoden rijksmonument Ruïnekerk rijksmonument Toren bij ruïnekerk Noten
Hervormde Kerk (Well)

De Hervormde Kerk is een protestants kerkgebouw in het Gelderse Well, gelegen aan Dorpstraat 7. Geschiedenis De tufstenen onderbouw van de toren is 12e-eeuws. De bovenste twee geledingen van de toren, het schip en het koor zijn 16e-eeuws en in laatgotische stijl opgetrokken. In 1842 werd het bouwvallige koor gesloopt. Kerk en toren werden in 1944 zwaar beschadigd en van 1949-1950 gerestaureerd. Toen werd ook het koor herbouwd en inwendig werd een tongewelf aangebracht. Gebouw Het betreft een laatgotische bakstenen pseudobasiliek met driezijdig gesloten koor, een ingebouwde toren met ingesnoerde naaldspits. Deze toren bevat een klok uit 1546, gegoten door Jan Moer. Interieur De kerk heeft een eikenhouten preekstoel uit de eerste helft van de 17e eeuw. Het orgel is van 1981 en werd gebouwd door K.B. Blank & Zn.
Sint-Urbanuskerk (Nes aan de Amstel)

De Sint-Urbanuskerk is een rooms-katholieke kerk in Nes aan de Amstel. Het is een neogotische kruisbasiliek, met op de kruising een vierkante toren. Het is het eerste zelfstandige ontwerp van de architect Joseph Cuypers, de zoon van Pierre Cuypers, die ook voor veel kerken in het Amstelland verantwoordelijk is. De parochie en de kerk zijn genoemd naar Paus Urbanus I. De katholieken in Nes vielen aanvankelijk onder de Urbanusparochie in Ouderkerk aan de Amstel. In 1631 werden Nes en Bovenkerk zelfstandige parochies. Sinds 1976 staat de kerk op de rijksmonumentenlijst. Sinds 2002 zijn ook de pastorie, het ijzeren hek aan de Amsteldijk en het toegangshek van de begraafplaats Vreedenhof beschermd. Rechts voor de kerk staat aan de dijk een oorlogsmonument, in de vorm van een wit stenen kruis met de tekst "Voor hen die vielen 40 45", ter herdenking van slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Begraafplaats Vreedenhof Achter het kerkgebouw bevindt zich begraafplaats Vreedenhof met 270 graven. Externe link R.k. Urbanusparochie, Nes aan de Amstel; Nes aan de Amstel, Amsteldijk Zuid 145 - Urbanus ReliWiki. Zie ook Gelijkvormig kerkontwerp van dezelfde architect Joseph Cuypers samen met Jan Stuyt: Sint-Laurentiuskerk te Breda (Ginneken).
Nederlands Hervormde kerk (Lathum)

De Nederlands Hervormde kerk is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Lathum. Geschiedenis Op de plek van de kerk is rond 1350 een aan Maria gewijde kapel opgericht door heren van de bannerij van Bahr en Lathum, die in 1528 omgebouwd werd tot volwaardige kerk. Aanleiding voor de verbouwing was de verwoesting van de kapel bij kasteel Bahr. De scheiding tussen de oude kapel, die tegenwoordig het priesterkoor vormt, en nieuwere kerk is in de muur nog als naad terug te zien. In de 16e eeuw is eveneens de toren toegevoegd. Tijdens de reformatie ging de kerk over naar de protestanten. In tegenstelling tot vele andere kerken, ging de kerk van Lathum na de Franse tijd in Nederland niet terug over naar de katholieken. Gebouw De kerk is opgezet als eenbeukige zaalkerk die aan de bestaande kapel werd gebouwd. De kerk bevat spitsboogvensters, die in de 19e eeuw zijn geplaatst. De dakconstructie wordt gedragen door eikenhouten balken van ruim 500 jaar oud. Aan de westzijde bevindt zich de toren met een ingesnoerde naaldspits. In het torengedeelte bevindt zich de ingang, die zich voor de bouw van de kerktoren zowel aan de noord- (vrouwen) als zuidzijde (mannen) bevond. De preekstoel stamt uit de 17e eeuw. Hierin zijn de familiewapens van Van Westerholt en Van Renesse van Elderen verwerkt. De doopbekken is iets jonger en heeft een inscriptie uit 1702. Het kabinetorgel in de kerk is in 1737 gebouwd door Pieter Keerman en is in 1957 in de Lathumse kerk geplaatst. In de klokkenstoel is een klok uit 1608 van H. Meurs aanwezig. De kerk is in 1966 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Synagoge (Arnhem)

Die Synagoge in Arnhem, einer Stadt in der niederländischen Provinz Gelderland, wurde 1853 errichtet. Die Synagoge an der Pastoorstraat 17a ist als Rijksmonument ein geschütztes Kulturdenkmal. Bereits im Mittelalter sind Juden in Arnhem belegt. Nach den Verfolgungen siedelten sich ab dem 18. Jahrhundert wieder Juden in der Stadt an. Die Jüdische Gemeinde Arnhem hatte im Jahr 1930 mit 1389 Mitgliedern ihren Höchststand erreicht. Die jüdischen Bürger von Arnhem wurden während des Zweiten Weltkriegs von den deutschen Besatzern verfolgt und viele wurden in den Konzentrationslagern ermordet. Nach dem Krieg wurde das Synagogengebäude instand gesetzt und ab 1950 konnte der Gottesdienst wieder in der Synagoge gefeiert werden. Weblinks Geschichte der jüdischen Gemeinde Arnhem (niederländisch und englisch)
Bonifatiuskerk (Elden)

De Bonifatiuskerk is een protestantse kerk (PKN) in de Nederlandse plaats Elden (tegenwoordig een wijk in de Gelderse hoofdstad Arnhem). De huidige neoclassicitische en neogotische kerk is gebouwd in 1866 en ligt niet in de kern van Elden maar ten noorden ervan op een woerd tegen de Huissensedijk op een steenworp afstand van het Gelredome. Op dezelfde plaats stond eerder een oudere kruiskerk, gewijd aan de heilige Bonifatius. De onderste geledingen van de huidige toren zijn 13e-eeuws, de derde geleding is 15e-eeuws. De huidige kerk is een witgepleisterde eenbeukige zaalkerk met een kerkhof eromheen. In de kerk zijn drie monumentale grafzerken uit 1643, 1623 en 1657. De preekstoel en het doopbekken zijn waarschijnlijk ouder dan de huidige kerk. De kerk heeft een eenklaviers orgel dat in 1916 is vervaardigd door de firma Maarschalkerweerd & Zoon. Het orgel staat op een balkon. Voor de kerktoren ligt de grafkelder van de familie Van Voorst tot Voorst, ooit eigenaren van Park Westerveld en Huize Oosterveld. Deze grafkelder en een grafmonument uit 1834 aan de zuidzijde van de kerk zijn gemeentelijk monument. De Bonifatiuskerk wordt gebruikt op zon- en feestdagen voor kerkdiensten van de Hervormde Wijkgemeente 'De Rank'. Deze gemeente rekent zich tot de stroming van de Gereformeerde Bond.
Vaart Noordzijde 26

Het woonhuis aan de Vaart Noordzijde 26 in de Nederlandse stad Assen is een monument. Beschrijving In 1780 werd de Drentsche Hoofdvaart doorgetrokken tot aan Assen en in de jaren die volgden werden aan beide zijden woningen gebouwd. Het huis werd in de 19e eeuw gebouwd en is van het Asser type, een benaming die in de stad wordt gegeven aan verdiepingsloze woonhuizen met een verhoogde middenpartij. In andere regio's wordt dit type ook wel middenganghuis genoemd. Het pand is opgetrokken in baksteen vanuit een rechthoekig plattegrond. Het heeft een met pannen gedekt schilddak. De symmetrische voorgevel is vijf traveeën breed, met een entree in het midden. De vensters op de begane grond zijn voorzien van luiken. De dakkapel aan de voorzijde wordt bekroond door een fronton. Aan straatzijde staan stoeppalen met kettingen. Bewoners Het huis werd onder andere bewoond door schulte en notaris Michael Schukking en vanaf 1841 door zijn dochter Lubbertha Matthia Schukking en schoonzoon Lucas Oldenhuis Gratama. Sibrand Gratama, vader van de laatstgenoemde, had rond 1810 aan de overzijde van de Vaart het Gratamahuis laten bouwen. Waardering Het pand werd in 1965 in het monumentenregister opgenomen als rijksmonument, tegelijkertijd met de naburige panden op nummer 28, nummer 30 en het Witte Huis op nummer 36. De panden maken deel uit van het beschermd stadsgezicht in Assen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen
Vaart Noordzijde 28

Het woonhuis aan de Vaart Noordzijde 28 in de Nederlandse stad Assen is een monument. Beschrijving In 1780 werd de Drentsche Hoofdvaart doorgetrokken tot aan Assen en in de jaren die volgden werden aan beide zijden woningen gebouwd. Het huis werd in de 19e eeuw gebouwd en is van het Asser type, een benaming die in de stad wordt gegeven aan verdiepingsloze woonhuizen met een verhoogde middenpartij. In andere regio's wordt dit type ook wel middenganghuis genoemd. Het gepleisterde pand is opgetrokken vanuit een rechthoekig plattegrond. Het heeft een met pannen gedekt schilddak. De symmetrische voorgevel is vijf traveeën breed, met een centrale entree en een verhoogde middenpartij over drie traveeën. De vensters zijn voorzien van luiken en kroonlijsten. Aan straatzijde staan stoeppalen met kettingen. Waardering Het pand werd in 1965 in het monumentenregister opgenomen als rijksmonument, tegelijkertijd met de naburige panden op nummer 26, nummer 30 en het Witte Huis op nummer 36. De panden maken deel uit van het beschermd stadsgezicht in Assen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen
Vaart Noordzijde 30

Het woonhuis aan de Vaart Noordzijde 30 in de Nederlandse stad Assen is een monument. Beschrijving In 1780 werd de Drentsche Hoofdvaart doorgetrokken tot aan Assen en in de jaren die volgden werden aan beide zijden woningen gebouwd. Het huis werd in de 19e eeuw gebouwd en is van het Asser type, een benaming die in de stad wordt gegeven aan verdiepingsloze woonhuizen met een verhoogde middenpartij. In andere regio's wordt dit type ook wel middenganghuis genoemd. Het pand is opgetrokken in baksteen vanuit een rechthoekig plattegrond. Het heeft een met pannen gedekt afgeknot schilddak. De symmetrische voorgevel is vijf traveeën breed, met een entree in het midden. De vensters op de begane grond zijn voorzien van luiken. De kleine dakkapel aan de voorzijde wordt bekroond door een fronton. Aan straatzijde staan stoeppalen met kettingen. Waardering Het pand werd in 1965 in het monumentenregister opgenomen als rijksmonument, tegelijkertijd met de naburige panden op nummer 26, nummer 28 en het Witte Huis op nummer 36. De panden maken deel uit van het beschermd stadsgezicht in Assen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen
Vaart Noordzijde 126

Het woonhuis aan de Vaart Noordzijde 126 in de Nederlandse stad Assen is een monument. Beschrijving In 1780 werd de Drentsche Hoofdvaart doorgetrokken tot aan Assen en in de jaren die volgden werden aan beide zijden woningen gebouwd. Het huis werd in de 19e eeuw gebouwd en is van het Asser type, een benaming die in de stad wordt gegeven aan verdiepingsloze woonhuizen met een verhoogde middenpartij. In andere regio's wordt dit type ook wel middenganghuis genoemd. Het pand is opgetrokken in baksteen vanuit een rechthoekig plattegrond. Het heeft een met pannen gedekt schilddak. De symmetrische voorgevel is vijf traveeën breed, met een entree in het midden. De verhoogde middenpartij is later gewijzigd. Waardering Het pand werd in 1965 in het monumentenregister opgenomen als rijksmonument. Het maakt sinds 1997 deel uit van het beschermd stadsgezicht in Assen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen
Vaart Zuidzijde 53

Het woonhuis aan de Vaart Zuidzijde 53 in de Nederlandse stad Assen is een monument. Beschrijving In 1780 werd de Drentsche Hoofdvaart doorgetrokken tot aan Assen en in de jaren die volgden werden aan beide zijden woningen gebouwd. Het huis werd in de 19e eeuw gebouwd en is van het Asser type, een benaming die in de stad wordt gegeven aan verdiepingsloze woonhuizen met een verhoogde middenpartij. In andere regio's wordt dit type ook wel middenganghuis genoemd. Het pand is opgetrokken in baksteen vanuit een rechthoekig plattegrond, met een verhoogde begane grond. Het heeft een met pannen gedekt schilddak. De symmetrische voorgevel is vijf traveeën breed, met een entree met bordestrap in het midden. Waardering Het pand werd in 1965 in het monumentenregister opgenomen als rijksmonument, tegelijkertijd met het naburige pand op nummer 51. De panden maken deel uit van het beschermd stadsgezicht in Assen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen
Raadhuis van Barsingerhorn

Het Raadhuis van Barsingerhorn is een rijksmonument uit 1622 in het Noord-Hollandse dorpje Barsingerhorn, gemeente Hollands Kroon. Oorspronkelijk deed het pand dienst als rechthuis waar de rechtspraak van stede Barsingerhorn werd voltrokken. Van 1813 tot 1970 fungeerde het als raadhuis voor de gelijknamige gemeente. Het raadhuis staat ingeschreven onder rijksmonumentnr. 8673. Geschiedenis Het pand stamt uit het jaar 1622. Dit jaartal is in de raadkamer aangebracht op een van de schouwbalken. De klok in het torentje is gegoten in 1659. Oorspronkelijk was het gebouw in bezit van Polderbestuur Barsingerhorn. Daarbij deed het dienst als rechthuis waar voor stede Barsingerhorn, die haar stadsrechten deelde met Haringhuizen, het recht werd gesproken. Vanaf 1813 tot 1970 hield de gemeente haar raadsvergaderingen in de oude raadkamer. In 1866 werd het bezit overgedragen aan de gemeente. De gemeentebode werd ondergebracht in het achterste deel. En de secretarie werd gevestigd in het raadhuis. Op 25 september 1973 werd het pand opgenomen in het rijksmonumentenregister. In 2019 verkocht de gemeente Hollands Kroon het raadhuis, waardoor het in particulier bezit terechtkwam. Galerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Barsingerhorn
Willibrorduskerk (Haringhuizen)

Willibrorduskerk is een eenbeukige kerk gelegen aan de Dorpsstraat 9 in het Noord-Hollandse Haringhuizen. De kerktoren heeft drie geledingen en een achtzijdige spits. De kerk staat op een kunstmatige terp waar omheen het dorp ligt. De kerk wordt gebruikt voor diverse culturele activiteiten, zoals exposities, concerten, tentoonstellingen, etc. Geschiedenis De Willibrorduskerk is een oude kerk maar kent wel veel bouwstadia. De eerste steen werd gelegd in 1325. Omdat de kerk in fasen werd gebouwd (met verschillende funderingen waardoor de kerk begon te verzakken), werd tussen 1470 en 1475 een zo goed als nieuw godshuis gebouwd. De klokkenstoel bevat een klok uit 1475 die is vervaardigd door S. Butendiic. Het mechanisch torenuurwerk stamt uit 1920. Op de vloer liggen nog oude grafzerken. Van 1475 tot 1574 is de kerk rooms-katholiek. Na de zogenaamde Alteratie (ook Hervorming of Reformatie genoemd) wordt de Willibrorduskerk tot 1988 hervormd. In 1776 werd de kerk zeer grondig gerepareerd. In de 19e eeuw werden het koor en de noordbeuk wegens bouwvalligheid afgebroken en werd de toren verlaagd. Zo kreeg de kerk de afmetingen die hij nu heeft. Sinds 1973 staan zowel kerk als toren ingeschreven als rijksmonument in het monumentenregister. In 1988 is de kerk door de Hervormde gemeente Haringhuizen overgedragen aan de Stichting Oude Hollandse kerken (SOHK). De stichting restaureerde de kerk in 1993 grondig en sindsdien vinden er onder verantwoordelijkheid van een plaatselijke stichting allerlei culturele activiteiten plaats. Ook is de 'theaterkerk' te huur voor het sluiten van het burgerlijk en/of kerkelijk huwelijk, of voor een uitvaartplechtigheid. Sinds 1996 wordt er door twee inwoners van Haringhuizen tien maal per jaar een Willibrordusvesper georganiseerd. De kerkmusicus Willem Vogel zette voor deze vieringen gedichten van Nicolaas Beets, C.S. Adema van Scheltema en Ida Gerhardt op muziek. Op 28 mei 2017 komt na 21 jaar een einde aan deze vieringen en verliest de Willibrorduskerk na 542 jaar zijn laatste religieuze functie. In 2009 is het luidwerk van de klok gerestaureerd. Interieur In de kerk bevinden zich een preekstoel (1654) geschonken door Jan Steenhuijs Rijp, vroedschap, schepen en burgemeester te Alkmaar, overl. 1654, zn. van Cornelis Jansz. Rijp en Neeltje Jan Steenhuys. Hij tr. 1e 1638 Cornelia Hensbroek; tr. 2e 1643 Annetje Cornelis Baert. Ook staan er twee restanten van het doophek (1654), ligt er een priesterzerk (1564) van Jan.z van Dirskx.horn, de laatste pastoor van Haringhuizen, en hangt er een tekstbord (1663) met versregels van dominee L. Hondius. De Willibrorduskerk beschikt over een twee-klaviersorgel uit Engeland. De bouw ervan wordt toegeschreven aan Francis Jones uit Sheffield. Het werd in 1842 gemaakt voor de parochiekerk te Wentworth.. In 1983 werd het vanuit Engeland aangekocht. Eerst was het geplaatst op de begane grond, maar na de kerkrestauratie werd het op balustrade. Sinds 2015 is het niet meer bespeelbaar.
Laurenskerk (Kolhorn)

De Laurenskerk is een theaterkerk in het Noord-Hollandse dorp Kolhorn. Het gebouw heeft een status als rijksmonument en wordt gebruikt als cultureel centrum waar onder andere concerten, tentoonstellingen en dorpsbijeenkomsten plaatsvinden. Geschiedenis Het kerkgebouw stamt mogelijk uit de 15e eeuw, maar werd later gewijzigd met driezijdige sluiting en een noordelijke uitbouw. Na forse beschadiging bij de dorpsbrand van 15 september 1788 werd de kerk in 1791-1792 hersteld. De kerktoren bestaat uit een eenvoudige 19e-eeuwse toren met achtzijdige torenspits. In de klokkenstoel hangt een luidklok met een diameter van 107 cm; de klok werd door Willam Butendiic gegoten in 1418. Het mechanisch torenuurwerk stamt uit circa 1780. De kerk is niet meer in gebruik is voor religieuze doeleinden. Interieur In de kerk bevindt zich een koperen doopboog en doopbekkenhouder (1792). Het eenklaviersorgel stamt uit ca. 1725. In 1810 is het ingrijpend verbouwd door J.G. Gerstenhauer. Het orgel stond eerst in de Lutherse Kerk in Purmerend, maar werd in 1892 overgeplaatst naar deze kerk. Hierbij werd de (onder)kas geheel verbouwd. Afbeeldingen