NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Jan-de-Doperkerk (Noord-Scharwoude)

De Sint-Jan-de-Doperkerk (officieel: Kerk van Sint-Joannes de Doper Geboorte) in Noord-Scharwoude is de rooms-katholieke parochiekerk van Langedijk in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De kerk, een rijksmonument, is in gebruik sinds 1906 en werd ingewijd door Augustinus Callier, bisschop van Haarlem, op 29 april 1907. Geschiedenis Voor de Reformatie in Nederland waren er verschillende parochies in Langedijk: Sint-Maarten (in Oudkarspel), Sint-Johannes de Doper (Noord-Scharwoude), Sint-Pieter (Zuid-Scharwoude) en Sint-Pontianus (Broek op Langedijk). Ten tijde van de Reformatie werden te Langedijk verschillende priesters vermoord, maar het overgrote deel van de plattelandse bevolking bleef rooms-katholiek. Deze werd genoodzaakt de eredienst te houden in schuurkerken, totdat het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in Nederland in het midden van de 19e eeuw het vrijuit oprichten van parochies mogelijk maakte. In 1903 besloot het parochiebestuur tot nieuwbouw. Als architect werd P.J. Bekkers gevraagd, een leerling van Pierre Cuypers. Hij bouwde onder andere ook de Boomkerk in Amsterdam. De eerste steen werd gelegd in mei 1905 en de bouw werd voltooid in september 1906. Beschrijving De driebeukige kruisbasiliek is gebouwd in rode baksteen in neogotische stijl. Door de nauwe ligging tussen dorpsweg en achtergracht is zij eerder breed dan diep. De hoge spitsboogvensters worden steeds geflankeerd door twee lagere. De vensters hebben non-figuratieve glas-in-loodramen. Het koor is in 1975 vergroot, zodat er plaats is voor 1000 kerkgangers in totaal. De vierkante, 56 meter hoge kerktoren herbergt het ingangsportaal en heeft een balustrade en een achtkantige spits met bovenin aan vier zijden kleine dakkapellen. Op het kruispunt van de drie beuken van het kerkgebouw bevindt zich een dakruiter. Het meeste kerkmeubilair dateert uit de bouwtijd. Ook het hoogaltaar (van zeven soorten marmer en zandsteen), de zij-altaren, de tegelvloer en de armaturen zijn nog oorspronkelijk. De kerk bevat 20 gepolijste granieten zuilen uit Zweden. Rond het hoogaltaar staan er zes blauwgrijze (verwijzend naar de hemel), in de rest van de kerk veertien rode (verwijzend naar het bloed van Christus, en in aantal overeenkomend met het aantal staties van de Kruisweg). Er zijn twee kerkorgels. Het koororgel van de Alkmaarse orgelbouwer Jos. Vermeulen dateert uit 1917 en heeft twee manualen, 16 registers en een vrij pedaal. In 1987 kwam er een groot Engels orgel bij, dat in 1880 gebouwd is door Forster & Andrews en afkomstig is uit een Anglicaanse kerk in Morecambe in Lancashire. Hiervan is de dispositie: twee manualen, 20 registers en vrij pedaal. Het instrument heeft 1145 orgelpijpen. Externe link Website van de Parochie Sint-Jan de Doper in Langedijk Virtuele rondleiding door de kerk
Oostmolen (Gorinchem)

De Oostmolen is een wipmolen in de gemeente Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De Oostmolen werd gebouwd in 1817, nadat de voorganger van de molen op 13 december 1813 door Franse troepen tijdens het beleg van Gorinchem werd verwoest. De molen bemaalde samen met zijn in 1814 gebouwde buurmolen, de Westmolen, de polder De Banne van Gorinchem & Kwakernaat. De twee molens hebben deze functie niet meer en zijn momenteel maalvaardig in circuit. In 1973 heeft de gemeente Gorinchem de molens gekocht om ze in 1981/82 te restaureren. De Oostmolen wordt bewoond.
Heisterbruggermolen

De Heisterbruggermolen(s) of Heisterbrugger korenmolen en Heisterbrugger oliemolen waren twee watermolens in Heisterbrug bij Schinnen in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De watermolens stonden naast elkaar op de Geleenbeek. Stroomopwaarts lag de Muldermolen, stroomafwaarts de Borgermolen. Geschiedenis In 1566 werd er hier een oliemolen gebouwd op de linkeroever. In 1727 vernieuwde men de oliemolen. In 1846 diende men een verzoek in bij het provinciebestuur om een schorsmolen te mogen bouwen bij de Heisterbruggermolen. In 1848 kwam de schorsmolen op de rechteroever gereed en had een onderslagrad met een breedte van 85 centimeter en een doorsnede van 5,12 meter. De oliemolen op de linkeroever had toen een waterrad van 72 centimeter breed met een doorsnede van 4,66 meter. In 1863 brandde de oliemolen af en werd later enkel nog als landbouwschuur herbouwd. In 1891 verbouwde men de schorsmolen tot korenmolen. In 1898 kreeg men toestemming om het onderslagrad van de korenmolen te vervangen door een middenslagrad van een meter breed en een doorsnede van 5,2 meter. Dit rad was voorzien van een krop (kroprad). Boven de molen bevond zich een afslagtak met verdeelwerk en lossluis. In 1939 werd het stuwrecht van de Heisterbruggermolen en de Borgermolen afgekocht. Daarna werd de beek verlegd. Sinds 1967 is het gebouw van de Heisterbrugger korenmolen een rijksmonument en bestaat voor een deel uit vakwerk.
Caumermolen

De Caumermolen (Limburgs: Kaumermuële) is een voormalige watermolen in Onderste Caumer in het zuidoosten van de gemeente Heerlen. Stroomopwaarts op de Caumerbeek lag de Caumeroliemolen, stroomafwaarts de Oliemolen. Geschiedenis De eerste vermelding van de Caumermolen, gelegen in het dal van de Caumerbeek, dateert uit 1371. Daarmee is het de oudste watermolen van de gemeente Heerlen. Historici veronderstellen dat de geschiedenis van de molen teruggaat tot de elfde eeuw. De molen werd in 1787 en 1970 ingrijpend verbouwd. De Caumermolen vervulde in de middeleeuwen een belangrijke functie in Heerlen. Het was de zogeheten banmolen, waar de inwoners van de plaats verplicht hun graan moesten laten malen. Het gebouw bleef tot de eerste helft van de twintigste eeuw in gebruik als watermolen. Het waterrad is kort na de Tweede Wereldoorlog verwijderd. Een inbraak in de molen, waarbij in december 1772 enkele zakken graan werden buitgemaakt, leidde in de daaropvolgende jaren tot een golf van arrestaties in de regio Heerlen. Justitie zag in de vermeende daders, onder wie Heerlenaar Jacobus Junneman, leden van een criminele bende, de Bokkenrijders. Na martelingen op de pijnbank bekenden zij de inbraak en noemden zij tientallen namen van andere vermeende bendeleden. Junneman stierf in april 1773 aan de galg. In de jaren na de inbraak in de Caumermolen vonden in totaal 186 mensen de dood op verdenking van lidmaatschap van de bende. Zij werden terechtgesteld of overleden in gevangenschap. Etymologie De molen is genoemd naar de Caumerbeek. De naam Caumer is afgeleid van kalde born dat 'koude bron' betekent, een verwijzing naar de bron van de Caumerbeek, enkele kilometers zuidoostelijker, bekend als de Droepnaas, Limburgs voor 'druipneus'.
Schagerwad

Het Schagerwad, ook wel Rietbos genoemd, is een natuurgebied gelegen aan de Westfriese Omringdijk in het polderlandschap ten noordoosten van de Nederlandse plaats Schagen. In de gemeente Schagen is het het enige als zodanig erkende natuurgebied. Het is eigendom van Staatsbosbeheer. Stapsteen In de Kop van Noord-Holland is het Natuurnetwerk Nederland-gebied Schagerwad een stapsteen in een netwerk van natte natuurverbindingen. Planmatig maakt het deel uit van het beheergebied 'Schagerwad en reservaten rond Kolhorn' dat 220 hectare natte poldernatuur omvat. Riet Het ruim honderd hectare grote gebied bestaat voor 35 ha. uit rietland en verder vooral uit drassige oeverlanden. Het riet wordt elk jaar geoogst en staat bekend om zijn uitstekende kwaliteit. Omwille van de rietoogst wordt in de winter het waterpeil verlaagd. In de loop van maart wordt het waterpeil weer verhoogd. Om de grote ecologische waarde van het reservaat in stand te houden hersteld men de oude begreppeling in het gebied. Vogels Het Schagerwad is een belangrijk gebied voor riet-, weide- en watervogels. Het wordt gedurende de trektijd bezocht door steltlopers als de rosse grutto, oeverloper, watersnip, wulp, witgat, goudplevier, kemphaan en de zwarte- en groenpootruiter. Verder broeden er weidevogels als de kievit, tureluur en grutto. Vanuit het Zwanenwater komen hier lepelaars om te foerageren. Ook is het gebied gewild bij overwinterende zwanen, eenden en ganzen. De twee wielen in het gebied zijn ontstaan na doorbraken van de Westfriese Omringdijk vanuit de Zijpe dat toen nog zee was.
SVV Scheveningen

Scheveningse Voetbal Vereniging Scheveningen is an association football club from Scheveningen, a district of The Hague, Netherlands. The club was founded 1 July 1919. It is currently playing in the Tweede Divisie, the third tier of football in the Netherlands. It plays at the Houtrust Scheveningen. History Between 1954 and 1971 the club played professional football under the names SHS and Holland Sport. The club was selected by the French sports newspaper L'Équipe to participate in 1955–56 European Cup, but declined to do so. The biggest success in the club's history was the overall amateur title in 1996. Martin Jol was the team manager at that time. In the 2024–25 season, Scheveningen finished 17th and had to play in the relegation playoffs. They won their quarterfinal 3–0 on aggregate vs. Sportlust '46. However, Scheveningen lost 1–0 on aggregate to Kozakken Boys, which confirmed Scheveningen's relegation to the Derde Divisie References External links Official site (in Dutch)
SVV Scheveningen

El SVV Scheveningen es un equipo de fútbol neerlandés del barrio de Scheveningen en La Haya, provincia de Holanda Meridional. Actualmente juega en la Tweede Divisie, tercera división nacional. Historia Fue fundado el 1 de julio de 1919 en el distrito de Scheveningen de La Haya en el café "Volksbelang" en Keizerstraat. En la reunión inaugural celebrada allí se decidió establecer una asociación de fútbol con el nombre SVV Scheveningen el 1 de julio de 1919. Inicialmente la asociación solo constaba de una sección aficionada, después de lo cual solo en 1946 se decidió iniciar también una sección semiprofesional. En 1954 se decidió en una accidentada reunión en la ya desaparecida sala Padro (Jurriaan Kokstraat 44) pasar al fútbol profesional junto con el Holland Sport y se registró en la asociación bajo el nombre de Scheveningen Holland Sport (SHS). Jugando en la Eredivisie se enfrentaron a clubes de primer nivel como AFC Ajax y Feyenoord, con miedo y temor visitando el Houtrust donde incluso habían logrado la clasificación a la Copa de Campeones de Europa 1955-56, pero declinaron participar y su lugar fue ocupado por el PSV Eindhoven. Esto duró 10 años después de lo cual se decidió en julio de 1964 dejar que la división amateur volviera a jugar bajo el nombre de SVV Scheveningen. El departamento de fútbol profesional continuó bajo el nombre de "Holland Sport", se fusionó con ADO La Haya en 1971 y comenzó a jugar en el Zuiderpark bajo el nombre de FC Den Haag. La división amateur jugó a partir de 1970. Palmarés Campeón Nacional Aficionado: 1 1996 Campeonato General de Sábado: 1 1996 Copa Distrital Oeste III: 1 2000 Hoofdklasse B: 1 2012 Jugadores Equipo 2022/23 Entrenadores Referencias Enlaces externos Sitio web oficial SVV Scheveningen en Facebook SVV Scheveningen en X (antes Twitter)
SVV Scheveningen

Le Scheveningse Voetbal Vereniging Scheveningen , connu comme SVV Scheveningen est un club néerlandais de football de Scheveningen (quastier de La Haye, Hollande-Méridionale). L'équipe première évolue lors de la saison 2015-2016 au championnat de Topklasse, le plus haut niveau du football amateur aux Pays-Bas et le troisième niveau du pays. Histoire SVV Scheveningen a été officiellement créé dans le café Volksbelang dans le Keizerstraat. Lors de la réunion de fondation, il est décidé de mettre en place le 1er juillet 1919, un club de football sous le nom de SVV Scheveningen. En 1954, le football néerlandais devient professionnel. La KNVB, qui organisait jusqu'à présent le championnat national, concède à autoriser le professionnalisme et fusionne son championnat avec celui de la NBVB. Le SVV décide alors de profiter de cette opportunité pour obtenir le statut professionnel. Pour ce faire, il fusionne avec le club de Holland Sport (nl). Holland Sport est alors lui-même la fusion des clubs éphémères de Rotterdam et de La Haye ayant participé au championnat organisé par la NBVB et qui n'a duré que quatre mois. Ce nouveau club est enregistré à la KNVB sous le nom de « Scheveningen Holland Sport ». Dix ans plus tard, le 24 juillet 1964, il est décidé de séparer le club entre section amateur et professionnelle : le SVV Scheveningen renaît. La section de football professionnel continue sous le nom de Holland Sport. À partir de 1970, l'équipe commence à joueur dans le complexe de Houtrust. L'équipe atteint lors de la saison 1990-1991 le plus haut niveau du football néerlandais amateur pour la première fois. En 1996, le club remporte le titre de champion de 1re Klasse (5e division) avec Martin Jol à la tête de l'équipe. En 2012, le club est champion de Hoofdklasse (3e division) après avoir fini à deux reprises sur la seconde marche (1997, 1999). Palmarès et bilan de saison Palmarès Bilan saison par saison Notes et références Liens externes (nl) Site officiel Portail du football Portail des Pays-Bas
Huis de Pinto

Huis De Pinto is a former Amsterdam city mansion on the Sint Antoniesbreestraat near the Rembrandthuis. It was originally built in 1605 and is named after a leading Amsterdam family dynasty of Portuguese-Jewish merchant bankers. The founder of this dynasty was Isaack de Pinto, from Antwerp, who bought the house in 1651. His son commissioned the unusual facade, and his grandson Isaac de Pinto grew up there. Jacob Vromen, born on 1930, research and development in chemistry, and owing a skincare business, living in Australia, Sydney, is the grandson of Rosalie Vromen, born Pinto on 30 July 1880(?), who was the direct ancestor of the Pinto dynasty. Construction It was built in 1605 as a double house. The unusual facade uniting the two houses was added after 1680. Residents and Functions In 1605, Jan Jansz. Carel (1545-1616), a VOC director owned both houses and rented them out. In 1622 Albert Burgh's brother, the brewer Abel Mathijsz. Burch bought them (and rented them out). In 1651 they were sold by the Burch heirs to Isaack de Pinto (who died 1681) Inherited by his only son David de Pinto, who bought the neighboring house in 1686 and ordered the double facade designed by Elias Bouman. Sold in 1756 by Aron de David de Pinto Almost demolished during WWII Restored in 1975 Public library 1975-2012 Offices and community hall References rijksmonument nr. 5431 F. ten Cate (1988) Dit volckje seer verwoet: een geschiedenis van de Sint Antoniesbreestraat.
Huis De Pinto

La Huis De Pinto ou Huis van Pinto (littéralement « Maison de Pinto ») est un immeuble d'Amsterdam situé sur la Sint Antoniesbreestraat dans le quartier du Lastage. Il est inscrit au registre des rijksmonumenten. Histoire Il a été conçu par l'architecte néerlandais du XVIIe siècle Elias Bouman, et tire son nom de la famille de banquiers juive-portugaise De Pinto, considérée comme la Famille Rothschild de l'Amsterdam du XVIIe siècle. Isaac de Pinto fut notamment proche de Guillaume IV d'Orange-Nassau et finança la guerre contre les Français. La maison est reconnaissable à sa façade italianisante que la famille Pinto rénova peu de temps après son acquisition en 1651. Dans le cadre d'un plan d'aménagement urbain imaginé dans les années 1970, il fut envisagé de raser une partie des habitations afin de construite une voie express, ainsi qu'une ligne de métro. Cependant, face aux contestations de la population, qui virèrent aux émeutes en 1975, le projet d'avenue fut finalement abandonné. La Huis De Pinto devint l'un des symboles de la défense de l'ancien quartier. Le bâtiment abrite aujourd'hui une bibliothèque municipale. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Amsterdam
Casa De Pinto

Casa De Pinto (in olandese: Huis De Pinto o Pintohuis) è uno storico edificio di Amsterdam, risalente al 1605-1606, ma ricostruita nella forma attuale intorno al negli anni ottanta del XVII secolo probabilmente su progetto dell'architetto Elias Bouman. L'edificio, classificato come rijksmonument nr. 5431, fu per molti secoli (metà dei secoli XVII-XVIII secolo) la residenza della ricca famiglia di banchieri e commercianti ebrei di origine portoghese De Pinto ed è stata per trent'anni (1975-2005) la sede della biblioteca pubblica di Amsterdam . Si tratta di uno dei pochi edifici rimasti dell'antico quartiere ebraico di Amsterdam. Descrizione L'edificio si trova al nr. 69 della Sint Antoniebreestraat, nella quartiere di Nieuwmarkt, nella parte centrale della Oude Zijde ("Parte vecchia") ed è situato nelle immediate vicinanze di altri monumenti quali la Zuiderkerk, la Trippenhuis e la Waag. La facciata, di color bianco-crema , è nello stile del classicismo olandese ed è sorretta da sei pilastri , che la dividono in cinque sezioni . Il soffitto è decorato con soggetti che raffigurano uccelli e cherubini. Storia L'edificio originario fu costruito intorno al 1605-1606 e il primo proprietario fu Jan Janszzoon Carel, un commerciante di prodotti caseari proveniente dal sud dell'Olanda. Dopo la morte di Carel, avvenuta nel 1618, l'edificio ebbe vari proprietari. Nel 1651 l'edificio fu acquistato dal filosofo e mercante ebreo di origine portoghese, proveniente da Rotterdam, ma originario di Anversa, Isaac de Pinto al prezzo di 30.000 fiorini (una cifra considerevole per l'epoca). Nel 1686, il figlio di Isaac de Pinto, David de Pinto fece completamente ristrutturare l'edificio. Il progetto di ristrutturazione fu affidato probabilmente all'architetto Elias Bouman. L'edificio rimase di proprietà della famiglia De Pinto fino al XVIII secolo, periodo in cui la famiglia iniziò a lasciare la città. Il nome "De Pinto" rimase tuttavia anche in seguito. Nel 1756 la Huis De Pinto fu ceduta alla farmacia "Avink" e in seguito ospitò il magazzino di stoffe "Watten-Dekens". Negli anni cinquanta del XX secolo, fu presentato un progetto che prevedeva la costruzione di una strada nella zona del Nieuwmarkt e che prevedeva, agli inizi degli anni settanta, la demolizione di alcuni edifici, tra cui la Pintohuis. Per questo motivo, nel 1968, l'edificio fu acquistato dalla Stato. L'edificio si salvò però dalla demolizione grazie all'acquisizione da parte della fondazione De Pinto. Tra il 1973 e il 1975, l'edificio fu completamente restaurato sotto la direzione dell'architetto J. Kok. I costi della ristrutturazione furono sostenuti dalla stessa regina Giuliana dei Paesi Bassi e dalla Banca dei Paesi Bassi. In seguito, a partire dal 1975, una parte dell'edificio iniziò ad ospitare la biblioteca pubblica di Amsterdam , che però fu trasferita in un'altra sede nel 2005 (o 2007) . Note Voci correlate Monumenti di Amsterdam Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casa De Pinto Collegamenti esterni Huis De Pinto - Sito ufficiale, su huisdepinto.nl.
HV Meerssen

HV Meerssen is een Nederlandse hockeyclub uit de Limburgse plaats Bunde, gemeente Meerssen. De club werd opgericht op 20 januari 1983 en speelt op Sportpark Heiveld waar ook VV Bunde en Golf Club Meerssen zijn gevestigd. Het eerste heren- en damesteam komen in het seizoen 2012/13 respectievelijk uit in de Tweede klasse en Derde klasse van de KNHB. Externe link Website hockeyvereniging
Teunismolen, De Heurne

Teunismolen or De Haan (English: The Rooster) is a smock mill in De Heurne, Gelderland, Netherlands which was built in 1822 and has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History The mill was built in 1822 by millwrights Vriesen en Buynink of Lichtenvoorde, Gelderland for Wander Ormel. Originally known as De Haan, the mill gets its current name of Teunismolen from a farm that stood nearby. The mill remained in the ownership of the Ormel family until 1906, although it was worked from 1858 by Hendrikus Iding, and later by his son Stephanus. The mill was bought by J W Heinen in 1906, passing to his sons in 1937. In 1942, a pair of Ten Have sails was fitted; before this, the mill had spent some time working on only two sails. The mill ceased working in 1981 with the death of G J Heinen. It was sold by his brother H J Heinin in 1986 to the Gemeente Dinxperlo, which became the municipality Aalten in 2004. The mill was restored to working order in 1987–88. It is listed as a Rijksmonument, No. 12924. Description Teunismolen is what the Dutch call a "Stellingmolen". It is a two-storey smock mill on a two-storey brick base. There is a stage, which is 2.90 metres (9 ft 6 in) above ground level. The cap and smock are covered in asphalt tiles. Winding is by tailpole and winch. The sails are a pair os Common sails fitted with the Van Bussel system on their leading edges, and a pair of Ten Have sails, fitted with the Van Bussel system on their leading edges. They have a span of 23.50 metres (77 ft 1 in). They are carried on a cast iron windshaft, which was cast by the Gietijzerij De Prins van Oranje, The Hague, South Holland in 1877. The windshaft also carries the brake wheel, which has 53 cogs. This drives a wallower with 26 cogs, which is situated at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft is the great spur wheel, which has 75 cogs. This drives a pair of 1.50 metres (4 ft 11 in) diameter French Burr millstones via a lantern pinion stone nut with 24 staves. Public access De Teunismolen is open by appointment. References
Teunismolen

Teunismolen est un moulin à vent situé dans la localité de De Heurne, à Aalten, dans la province de Gueldre aux Pays-Bas. Notes et références Annexes Articles connexes Liste des moulins à vent de Gueldre Liens externes (nl) « Teunismolen », sur molendatabase.nl Portail des énergies renouvelables Portail des Pays-Bas
Teunismolen

De Teunismolen is een korenmolen in De Heurne in de Nederlandse provincie Gelderland. De molen werd in 1822 gebouwd, naar alle waarschijnlijkheid volgens het bestek van de drie jaar eerder gebouwde beltmolen Hermien in Harreveld. De molen heette aanvankelijk De Haan maar werd in de volksmond altijd vernoemd naar de nabijgelegen boerderij Het Teunishuis waarna de huidige naam ontstond. De molen is in 1942 gerestaureerd. Na aankoop door de toenmalige gemeente Dinxperlo in 1986 werd de molen wederom grondig gerestaureerd. Na de gemeentelijke herindeling is de molen eigendom van de gemeente Aalten. De gelaste roeden van de molen zijn in 1987 gemaakt door Groot-Wesseldijk te Lochem en hebben een lengte van 23,50 meter. De binnenroede heeft nummer 20 en de buitenroede nummer 19. Ze zijn voorzien van het Van Busselsysteem, op de binnenroede in combinatie met Ten Have-kleppen, op de buitenroede met zeilen. Voor de bediening van de zwichtstang, de stang die door de bovenas loopt, is er een rondgaande ketting met kettingwiel en een tandheugel. De inrichting bestaat uit één koppel maalstenen en diverse andere apparatuur, zoals graanreiniger, elevator, elektrisch luiwerk en mengketel. De molen wordt regelmatig door vrijwillige molenaars in bedrijf gesteld. De 5,38 m lange, gietijzeren bovenas is in 1877 gegoten door de ijzergieterij de Prins van Oranje en heeft nummer 1131. De kap van de molen draait op een engels kruiwerk dat bediend wordt met een kruihaspel. De molen wordt gevangen, stilgezet, met een vlaamse vang met vier vangstukken, die bediend wordt door een vangtrommel. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,37. Het bovenwiel heeft 53 kammen en de bonkelaar heeft 26 kammen. De koningsspil draait hierdoor 2,04 keer sneller dan de bovenas. De steek is 13,8 cm Het spoorwiel heeft 75 kammen en het steenrondsel 24 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,125 keer sneller dan de koningsspil en 6,37 keer sneller dan de bovenas. De steek is 11 cm. Fotogalerij Externe link Ronald Stenvert e.a., Teunismolen in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 136