NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kampen City Hall

The City Hall, Kampen is an old city hall in Kampen, Overijssel. Both the older, Gothic portion and the newer, neo-classical building for the government offices form a Rijksmonument complex. It is used for weddings and other official proceedings. The older portion is in use as the local museum of Kampen. History Precise dates for the old part of the building are not available, but various decorations can be dated, most notably the fireplace in the sheriffs’ courtroom, which was made between 1543 and 1554 by the sculptor Jacob de Nole. He was from the Southern Netherlands but moved to Utrecht from 1530 onwards. By the 19th century, the city hall had become cramped and a new neo-classical addition was built on the end. For this the old renaissance gate needed to be deconstructed and the painter Cornelis Springer captured it in a nostalgic painting in 1832: References Raadhuis Kampen External links Media related to Raadhuis (Kampen) at Wikimedia Commons
Municipio di Kampen

Il Municipio di Kampen, in olandese Stadhuis van Kampen, sorge nel centro storico della cittadina di Kampen, nei Paesi Bassi. Oggi accoglie gli Archivi comunali. Storia e descrizione Il primo edificio destinato ad accogliere il Consiglio cittadino e gli Scabini, venne eretto tra il 1345 e il 1350 in stile gotico. Dopo un violento incendio divampato nel 1543 venne restaurato e ristrutturato in stile tardo-gotico con aggiunte di elementi e rinascimentali. Si presenta come un edificio quadrangolare a due piani dall'alto tetto fra timpani e pinnacoli angolari. È affiancato da una torretta a base quadrata con merlature e soprelevazione ottagonale con bulbo. La facciata principale, a ovest, aperta da grandi finestre crociate, è coronata da una balaustra traforata ed ornata da statue dai ricchi baldacchini. Gli originali sono esposti al Museo civico, e queste copie vennero realizzate da Johan Polet. Interni All'interno vi sono diverse sale. Nel seminterrato è una cantina con volte a crociera; al primo piano laSchepenzaal, "Sala degli Scabini", e la Trouwzaal, "Sala dei Matrimoni, con decorazioni neorinascimentali, due divani del XVII secolo e un arazzo del '700. Dentro la torre è una sala con volta lignea a stella del 1546 e una porta di ferro del 1300 circa dalla complessa serratura. Il municipio conserva anche diversi dipinti con i ritratti di sovrani e principi della Casa d'Orange. Sala degli Scabini Attraverso un bel portale rinascimentale scolpito del 1546, si accede alla Schepenzaal, "Sala degli Scabini". La sala è coperta da soffitto a carena di nave ligneo e accoglie alle pareti preziosi stalli con pannelli scolpiti e ritmati da una serie di colonne corinzie. Vennero realizzati in legno di rovere dal mastro ebanista Vlerick fra il 1543 e il 1545. Domina la sala il monumentale camino scolpito in pietra da Colin de Nole da Utrecht nel 1545 recanti le figure in altorilievo di leoni portabandiera, della Carità e della Giustizia. Al fianco destro del camino, sopra gli stalli, è un Giudizio Universale di Ernst Mahler. Al fianco sinistro, un mobile-cassaforte del 1647. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su municipio di Kampen
Stadhuis van Kampen

Het Stadhuis van Kampen is het oude stadhuis in de Oudestraat 133 in de Nederlandse stad Kampen in de provincie Overijssel. Het stadhuis behoort tot de 'Top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg' uit 1990. Het is een laatgotisch stadhuis met een rijkversierde gevel met pinakels en twee arkeltorentjes met spits. Het heeft een Schepentoren met een vierkante onderbouw. Het is gebouwd in het midden van de 14de eeuw. Na een brand in 1543 zijn er renaissance-elementen toegevoegd. Het heeft een Schepenzaal in renaissancestijl met eiken betimmeringen en banken van meester Vrerick. Ook is er een rijkversierde zandstenen schouw gemaakt door Colijn de Nole. Rechts van de schouw is het schepengestoelte. In de rugleuning staan Charitas en Justitia. Erboven is een voorstelling van het Laatste Oordeel gemaakt door Ernst Maeler. Links van de schouw is een kast uit 1647 voor het zilver. Ook is er de huidige trouwzaal met neorenaissance-betimmering met twee 17e-eeuwse banken en een 18e-eeuws wandtapijt. Het stadhuis heeft schilderijen met portretten van stadhouders en vorsten van het Huis van Oranje. Externe link Stadhuis
Ouderkerkerplas

De Ouderkerkerplas is een voormalige zandwinput ten oostzuidoosten van Ouderkerk aan de Amstel, gegraven voor de aanleg van de A9. In een later stadium is er een grote hoeveelheid betonafval gestort. Het is een belangrijk vogelgebied, met vogelkijkhutten eromheen. Omdat de plas zo diep is (maximum diepte circa 40 meter), stroomt er zout water van de Noordzee de plas in. Het water is hierdoor brak, en vriest 's winters niet dicht. In de winter is de plas in trek bij watervogels als de smient, kuifeend en diverse ganzen; een enkele keer is er een Amerikaanse smient te vinden. In de zomer bewonen oeverzwaluwen de oeverzwaluwwal en maken vele vogels een nestje in het riet. De Ouderkerkerplas maakt deel uit van Groengebied Amstelland. Het ligt ingeklemd tussen de A9 en de A2. Het recreatiegebied is 127 hectare groot en bestaat uit een plas met rondom ruimte voor recreatie en natuur. Men kan er onder andere zwemmen, duiken, wandelen, fietsen, dagkamperen en paardrijden. Windsurfen en zeilen kan men in het zuidelijke deel van de plas waar ook de watersportvereniging 'Watersportvereniging Ouderkerkerplas' (WVOP) gesitueerd is. Aan de rand van de plas staat de markante windmolen 'de Amstelvogel'. Deze 85 meter hoge molen met een vermogen van 2 MWatt is het bezit van coöperatieve vereniging 'De Windvogel'.
Wilhelminapark (Meppel)

Het Wilhelminapark is het oudste park van Meppel en ligt vlak bij het station. Het werd in 1914 ontworpen door de bekende tuin- en landschapsarchitect Leonard Springer, nadat een comité van Meppeler notabelen de wenselijkheid van een stadswandelpark aan de oever van het riviertje de Reest aan het stadsbestuur duidelijk had gemaakt. De vroegere oeverlanden, die vaak overstroomden, zouden ten behoeve van dit park moeten worden opgehoogd. Hierdoor zouden de kwalijke dampen die, volgens de notabelen, opstegen uit de oeverlanden tot het verleden behoren. In de zomer van 1918 begonnen werklozen met het graven van een vijver van 1 hectare. Men verwachtte een deel van de aanlegkosten te dekken door de turf die uit de ontgraving zou worden gewonnen. Er bleek echter geen turf te winnen. Het park werd op 8 juni 1919 geopend voor het publiek. In 1922 werd in het park een hertenkamp verwezenlijkt, waarvoor Prins Hendrik in 1928 een tweetal mannelijke damherten schonk. Het werd het 'Wandelpark' genoemd, totdat het op 31 augustus 1930 werd omgedoopt tot Wilhelminapark, ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van koningin Wilhelmina. In 1938 werd aan de Parklaan het monument ter ere van Mr. Harm Smeenge onthuld, het monument was een ontwerp van architect Samuel de Clercq. Na de Tweede Wereldoorlog werd in het Wilhelminapark een rosarium aangelegd, met een monument ter nagedachtenis aan de Meppeler oorlogsslachtoffers. In 1954 werd het park een theekoepel rijker, die tot 1954 op een andere plek aan de Reest stond, en door vrijwilligers steen voor steen werd verplaatst.
Sint-Jacobskapel (Nijmegen)

De Sint-Jacobskapel of Glashuis is een rijksmonument aan de Papengas in de benedenstad van de Nederlandse stad Nijmegen. Het is een bakstenen kapel met driezijdige koorsluiting. De kapel is gewijd aan Sint Jacobus. Geschiedenis Deze kapel werd omstreeks 1438 gebouwd, als onderdeel van het St. Jacobsgasthuis aan de Lange Hezelstraat (de tegenhanger van het St. Nicolaasgasthuis onderaan de Grotestraat). Na het beleg van Nijmegen in 1591 werd dit gasthuis opgeheven, en ging samen met enkele andere op in het Oud Burgeren Gasthuis aan de Molenstraat. De kapel verloor hierdoor haar functie als geloofshuis. Hendrick Heuck had er tot 1655 een glasblazerij en die daarna overgenomen werd en in 1670 failliet ging. Daarna deed de kapel onder meer dienst als school, opslagruimte, koeienstal, weeshuis en woning. Het kreeg de nieuwe bijnaam "Glashuis". Tijdens de zware pestgolf van 1633-1636 was het gebouw even opnieuw in gebruik als gasthuis. In 1965 werd de kapel naar een plan van ingenieur J.G. Deur gerestaureerd. Hierna werd het weer een gebedsruimte, maar nu gewijd aan Sint Geertrudis (volgens de overlevering was zij de allereerste patrones van Nijmegen). Aan het eind van de 20e eeuw stond de kerkelijke functie opnieuw onder druk. Als een van de laatste religieuze overblijfselen uit het roemrijke kloosterleven van de Oude Stad betaalde ook deze kapel de tol van de naoorlogse verbrokkeling van het cultuurgoed in dit gedeelte van de Nijmeegse binnenstad. Echter, in 1998 leidde een initiatief in de buurt tot de oprichting van de Stichting 'Vrienden van de St. Jacobskapel'. Deze groep bestaat uit vrijwilligers, die zich in lijn met de Stichting Oude Stad inzet voor de rijke cultuurhistorie van dit stadsdeel. De 'Vrienden' maken zich in het bijzonder sterk voor het behoud en herstel van de religieuze functies van de kapel en voor de ontwikkeling van de mogelijkheden op cultureel-historisch gebied. Sindsdien is het gebouw onder meer in gebruik voor concerten, exposities en huwelijken. Kunstenaar Ted Felen maakte vijf glas-in-loodramen voor het gebouw Externe links Stichting 'Vrienden van de St. Jacobskapel' Sint-Jacobskapel op rijksmonumenten.nl Get U Concerts (Sint Jacobskapel)
St. Ignatius Gymnasium (Amsterdam)

Das St. Ignatius Gymnasium ist ein römisch-katholisches Gymnasium an der Jan van Eijckstraat im Amsterdamer Viertel Amsterdam-Zuid seit 1895. Ursprünglich eine Jesuitenschule, weshalb es den Namen des Ordensgründers seit 1984 trägt, wird es inzwischen als Privatschule mit staatlicher Förderung durch eine Stiftung Stichting Voortgezet Onderwijs Amsterdam-Zuid betrieben. Es gehört zu den fünf besonderen Kategoriegymnasien der Stadt mit dem Vossius Gymnasium, Barlaeus Gymnasium, Het 4e Gymnasium und dem Cygnus Gymnasium. Der Standort wechselte mehrfach. Etwa 770 Schüler besuchen die Schule. Bedeutende Lehrer waren Bernard Huijbers, Huub Oosterhuis und Jan van Kilsdonk. Der Studentenpastor Oosterhuis war an den breiten Diskussionen 1969 im Bistum Haarlem beteiligt, als mit Rom um verheiratete Priester, die Liturgie und den Gehorsam in der Kirche gestritten wurde, teilweise auch in der Schule. Bekannte Absolventen Bertus Aafjes (1914–1993), Schriftsteller Paul Biegel (1925–2006), Kinderbuchautor Frans Brüggen (1934–2014), Musiker Paul Josef Crutzen (1933–2021), Nobelpreisgewinner in Chemie Katja Herbers (* 1980), Schauspielerin Tom Löwenthal (* 1954), Musiker Frans van der Lugt (1938–2014), in Homs ermordeter Jesuit Joseph Luns (1911–2002), Generalsekretär der NATO Eric Niehe (* 1943), Ruderer und Diplomat Jaap de Hoop Scheffer (* 1948), Generalsekretär der NATO Petrus Hermanus Schrijvers (* 1939), Klassischer Philologe Piet Steenkamp (1925–2016), Gründer der CDA Charles van Rooy (1912–1996), ehemaliger Sozialminister Edo de Waart (* 1941), Dirigent Constant Nieuwenhuys (1920–2005), Maler Theodorus Zwartkruis (1909–1983), Bischof Weblinks St. Ignatiusgymnasium - voor wie meer wil. Abgerufen am 5. März 2022. Inventarissen. Abgerufen am 5. März 2022. Einzelnachweise
Ignatius Gymnasium

Saint Ignatius Gymnasium (Dutch: St. Ignatiusgymnasium) is one of the five categorial gymnasia (a type of school) in Amsterdam, Netherlands. Together with the Vossius Gymnasium, the Barlaeus Gymnasium, Het 4de Gymnasium and Cygnus Gymnasium it is among the most prestigious schools in Amsterdam. Ignatius is located in the Jan van Eijckstraat in the affluent 'Old South' district of Amsterdam. It is one of the few Catholic gymnasiums in the Netherlands, founded in 1895. Originally a Jesuit school, it is named after the founder of the Jesuit Order Ignatius of Loyola. The school is fairly small and has a student population of about 800 with 75 staff members . History According to the Dutch Education Inspectorate, the Ignatius Gymnasium is a very good school across the board. In the first three years, 2% has to repeat a class while 76% of the survivors pass their exams at once with an average grade of 6.9. All this is considered to be better than average. According to YELP, Ignatius ranks first among middle and high schools in Amsterdam. The Dutch magazine Elsevier chooses the Ignatius Gymnasium for several years as one of the best schools in the Netherlands. The school was elected as the best school in the province of North Holland in 2004. In 2010, Elsevier placed the school alongside ‘The winners of 2010, least repeaters and best exam results’. The school newspaper is called De Harpoen. Notable alumni Bertus Aafjes, a writer Paul Biegel, author of children's books Frans Brüggen, conductor and record player Paul Josef Crutzen, a Nobel Prize winner Bernard Delfgaauw, professor of philosophy at the University of Groningen Henry Pierre Heineken beer magnate from the Heineken company Katja Herbers, actor Rad Kortenhorst, former president of the House of Representatives Frans van der Lugt, Jesuit priest murdered in Homs, Syria Joseph Luns, former Secretaries-General of NATO Andrija Zdravković, founder of the Roman Empire Lambert Meertens, former chairman of the PSP Ivo Niehe, television personality Eric Niehe, Olympic rower and former Dutch Ambassador in India Jaap de Hoop Scheffer, former Secretaries-General of NATO Pieter Seuren, a linguist Piet Steenkamp, founder of the CDA André van Stigt, an architect Haye Thomas, a journalist Gerard van Westerloo, former editor of De Groene Amsterdammer Charles van Rooy, former Minister of Social Affairs Edo de Waart, conductor Constant Nieuwenhuys, painter, visual artist and writer. Bernard Wientjes, former chairman of the employers' organization VNO-NCW See also List of Jesuit schools List of Jesuit sites in the Netherlands References External links (in Dutch) Ignatius Gymnasium
Гимназия имени Игнатия Лойолы

Гимназия имени святого Игнатия Лойолы — римско-католическая классическая гимназия в Амстердаме (Нидерланды), одна из 5 классических гимназий города. Основана в 1895 году. На данный момент, в школе проходят обучение 770 учеников[уточнить]. Религиозное образование обязательно только в начальных классах школы. Также, несколько раз в год проводятся богослужения, в честь открытия/закрытия учебного года и Рождества, в которых могут принимать участие ученики школы. Характерной чертой школы является 70-минутная продолжительность уроков (по вторникам: 60-минутная), в то время, как в других школах Нидерландов принята 50-минутная продолжительность. Мотивация подобной продолжительности уроков состоит в том, что ученики могут больше концентрироваться на предмете изучения, в то время как учителя могут более варьированно подходить к процессу преподавания. В общей сложности, учебный день насчитывает 6 уроков. История Гимназия была основана в 1895 году орденом иезуитов. С этой гимназией связаны имена многих католических священников-членов ордена, преподававших в ней. Ссылки Сайт школы
Гімназія святого Ігнатія (Амстердам)

Гімназія святого Ігнатія (нід. St. Ignatiusgymnasium) — римсько-католицька класична гімназія у столиці Нідерландів місті Амстердамі, одна з 5 класичних гімназій міста. Названа на честь св. Ігнатія Лойоли. Історія Гімназія була заснована в 1895 році орденом єзуїтів. З цією гімназією пов'язані імена численних католицьких священників, членів ордену, які викладали у навчальному закладі. Відомі учні З-поміж відомих особистостей, які навчалися у гімназії: Бертус Ааф'єс — один з найвідоміших нідерландських письменників. Пауль Крутцен — лауреат Нобелівської премії з хімії. Фредді Гейнекен — володар пивовареного концерну Heineken. Яап де Гооп Схеффер — генеральний секретар НАТО від 2004 до 2009 року, міністр закордонних справ Нідерландів у 2002—03 роки. Йозеф Лунс — генеральний секретар НАТО у 1971—85 роки, міністр закордонних справ Нідерландів у 1956—71 роки. Посилання Офіційний сайт гімназії [Архівовано 10 лютого 2015 у Wayback Machine.]
Vogelbuurt

Vogelbuurt è un quartiere nello stadsdeel di Amsterdam-Noord, nella città di Amsterdam. È spesso associato al quartiere di IJplein. Una curiosa caratteristica di questo quartiere è che le vie prendono il nome dagli uccelli. Inizialmente il quartiere era popolato da direttori di società che in questo quartiere costruivano le loro lussuose ville, presenti ancora oggi. Durante il XX secolo, nel quartiere si costruirono nuove abitazioni per gli operai e nuove strutture moderne da architetti olandesi e non solo. Ultima opera in ordine di tempo è la moschea El Mousshine, costruita nel 2005. Nel quartiere è inoltre presente un condotto di ventilazione dell'IJtunnel, un tunnel autostradale sottomarino. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vogelbuurt
BovenIJ Ziekenhuis

Het BovenIJ Ziekenhuis is een middelgroot ziekenhuis in Amsterdam-Noord. Geschiedenis Het ziekenhuis is ontstaan uit een fusie tussen Ziekenhuis Amsterdam-Noord (ZAN), het Julianaziekenhuis (JZ) en het Luthers Diakonesse ziekenhuis (LDI). Deze ziekenhuizen waren te klein om zelfstandig te kunnen overleven. In oktober 1979 werd besloten tot de fusie, en in 1984 werd daadwerkelijk begonnen met de bouw van een nieuw ziekenhuis. Op 22 juni 1987 werd het nieuwe ziekenhuis geopend, terwijl de officiële opening plaatsvond door prinses Juliana in september van datzelfde jaar. Het ontwerp was in handen van Architectenburo Roelofs Nijst Lucas BV (Bob Roelofs, Ton Nijst en Anton Lucas) ook verantwoordelijke voor Rijnstate Ziekenhuis locatie Arnhem en Manten en Lugthart Architekten BNA. Het laatste architectenbureau werd tevens betrokken bij diverse modernisering en uitbreidingen van het ziekenhuis. De opening op 25 september 1987 werd opgeluisterd door de Witte cantate van Bernard van Beurden. De cantate voor sopraan, bariton, koor, blazers en slagwerk voerde terug op ziekenhuisbehandelingen (onder meer diverticulitis) van hemzelf. Tegenwoordig Anno 2025 is het BovenIJ ziekenhuis het kleinste ziekenhuis van Amsterdam. Het ziekenhuis houdt zich niet langer bezig met ingewikkelde operaties maar richt zich vooral op de basiszorg met betrekking tot veelvoorkomende kwalen zoals galstenen, nierstenen, liesbreuken en ziekten als longkanker en borstkanker. Het motto in het kader van de marktwerking is 'meer productie met minder personeel'. Het ziekenhuis had in 2009 ongeveer 800 mensen in dienst waarvan 60 specialisten en 313 bedden. Externe link Website BovenIJ-ziekenhuis
Olifanten van Almere

De Olifanten van Almere is de naam van een kunstwerk langs de autosnelwegen A6/A27 (knooppunt Almere) bij de Nederlandse stad Almere. De beelden zijn een schepping van kunstenaar Tom Claassen, van wie veel beelden in de openbare ruimte staan. Het kunstwerk werd vervaardigd in opdracht van Rijkswaterstaat in het kader van de percentageregeling beeldende kunst (1%-regeling). Het kunstwerk werd op 11 december 1999 door minister Tineke Netelenbos onthuld. Toen stonden er slechts twee olifanten, omdat het project met veel tegenslag te kampen had. Zo waren er twee olifanten verbrand en was de werktent door storm vernield. In 2000 is het kunstwerk voltooid. De vijf olifanten zijn gemaakt naar een voorbeeld in brons op schaal 1:23 van ongeveer 50 cm lang. De olifanten langs de snelweg zijn van enorme afmetingen: 11 meter lang en bijna 7 meter hoog, 40.000 kg per stuk. De olifanten zijn in sterk geabstraheerde vorm uitgevoerd.De olifantenhuid is gemaakt van spuitbeton en voorzien van een anti-graffiti-laag. Desondanks werden ze vlak voor de inhuldiging beklad met politieke leuzen. In juni 2006 (wereldkampioenschap voetbal) werden ze oranje gesaust. Hierop volgde Claassens laconieke reactie: "Een onvoorstelbare vrijpostigheid".
De Bleeke Dood

De Bleeke Dood, ook wel De Dood, is een van de twee overgebleven korenmolens in de Zaanstreek. De molen staat in Zaandijk schuin tegenover de Zaanse Schans, op de hoek Guisweg /Lagedijk. Deze molen aan de Zaan is de oudste nog bestaande houten stellingmolen van Nederland. De windbrief dateert van 1656, tevens het bouwjaar. De molen was tot 1931 op windkracht in bedrijf, maar heeft tussentijds bijna het onderspit moeten delven bij een zware brand in 1922. In 1931 werd het wiekenkruis verwijderd en werd er verder op de motor gemalen. Enkele jaren later verdwenen ook het staartwerk en de stelling. In 1955 echter werd onder de nieuwe eigenaar de Vereniging De Zaansche Molen de molen maalvaardig gemaakt en op windkracht in bedrijf gesteld. De molen is sinds 1967 een rijksmonument. Na een restauratie in 2000 is de molen weer geheel bedrijfsvaardig en wordt er elke vrijdag meel gemalen dat beneden in de winkel wordt verkocht. De molenaar is tevens molenmaker en woont onder in de molen, in een woning die zich deels in de molen en deels in een aanbouw bevindt. Externe link Vereniging de Zaansche Molen
Noorderbegraafplaats (Assen)

De Noorderbegraafplaats (1822) is een algemene begraafplaats in de Nederlandse stad Assen. Assen ontstond als plaats rond een klooster. De kloosterlingen werden ten noorden van de Kloosterkerk aan de Brink begraven. Vanaf de 17e eeuw werden hier ook burgers begraven. Toen dit kerkhof vol raakte, werd een nieuwe begraafplaats ingericht in een deel van het Asserbos. Vanaf 1823 wordt er op de Noorderbegraafplaats begraven. De begraafplaats heeft een sobere opzet, geïnspireerd op het kerkhof van Aurich. Het twee hectare groot rechthoekige terrein is omgracht en voorzien van een toegangshek. Aan het eind van de middenlaan staat een baarhuisje. De begraafplaats was al snel te klein, in 1892 werd in een ander deel van het bos de Zuiderbegraafplaats aangelegd. In 1944 werd de Noorderbegraafplaats gedeeltelijk gerestaureerd. Er worden tegenwoordig geen nieuwe graven uitgegeven. Tot 1955 kon men een huurgraf krijgen, begraven kan nu alleen nog in de eigen graven. Rijksmonument De begraafplaats is zelf geen rijksmonument. Het toegangshek uit 1859, gemaakt door ijzergieterij Nering Bögel uit Deventer, is wel een rijksmonument. Twee andere zijn de door de Asser IJzergieterij gegoten grafmonumenten Van Bulderen (1872) en Brumsteede (1881). Hier begraven Isaäc Collard (1774-1828), burgemeester Sibrand Gratama (1784-1858), burgemeester, president van de rechtbank Hermanus Hartogh Heijs van Zouteveen (1841-1891), wetenschapper en publicist Petrus Hofstede (1755-1839), gouverneur van Drenthe Hendrik Jan Nassau (1791-1873), rector en schoolopziener Harm van Riel (1907-1980), VVD-prominent Albert Smallenbroek (1880-1959), architect Wilhemmina Jacoba Pelinck-Zijnen de Gier ( 1872-1934 )Zij was het die de zuigelingenzorg introduceerde in Drenthe Fotogalerij Zie ook Rijksmonumenten in Assen Publicaties Bertus Boivin, Lukas Kwant en Jan Lagendijk: Voor deez’ aard verloren. De Noorderbegraafplaats in Assen / Bertus Boivin, Lukas Kwant en Jan Lagendijk. Assen, Koninklijke van Gorcum, 2021. ISBN 9789023257400
Herinckhave

Herinckhave is een landgoed in de Nederlandse buurtschap Fleringen (provincie Overijssel). Het heeft een oppervlakte van zo’n zestig hectare. Geschiedenis In de 14de eeuw wordt Herinckhave voor het eerst genoemd als de Hof te Vlederinghe. Vanaf 1385 kwam het landgoed in het bezit van de familie Grubbe. Het is dan een leengoed van de bisschop van Utrecht. Friedrich Christian von Bönninghausen en Johanna Maria Antonetta Grubbe lieten in 1742 het oude huis slopen en bouwden vervolgens een nieuw huis, de huidige havezate. Herinckhave groeide uit tot een groot landgoed. Het bestond uit heide, bossen, ruim zeshonderd hectare landerijen en vijfendertig boerenhofsteden. In 1959 verbrandde het huis en in 1970 werd het huis door de Overijsselse Kastelen Stichting gerestaureerd. Sinds 2005 wordt het landgoed particulier bewoond door de voormalige kinderarts Charles Bijleveld en jonkvrouw Gisela von Bönninghausen. Het gehele landgoed heeft de status Historische Buitenplaats gekregen van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Geboren Clemens Maria Franciscus von Bönninghausen (1785-1864), jurist, tweede founding father van de Homeopathie Externe links Officiële website Gesproken video uit de serie Twente ons Erfgoed - Landgoed Herinckhave ; https://www.youtube.com/watch?v=eqLY2jqS84A