NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Voskuilenheuvel

Voskuilenheuvel is een natuurgebiedje van 18 ha dat zich 1 km ten noordwesten van Venhorst bevindt. In 2012 is het gebied uitgebreid met 6 ha. Daar komen veel minder bomen te staan dan op het oudere gebied. Het betreft een stuk naaldbos, met daarin ook heide en een moerasgebied, dat eigendom is van de gemeente Boekel. Toen de Peel werd ontgonnen bleek dit gebied ongeschikt voor de landbouw, daar het deels te droog en deels te nat was. Sinds 1989 is het door vrijwilligers uit Boekel en Venhorst, samenwerkend in de Stichting Peellandschapspark Voskuilenheuvel, herschapen in een stukje Peellandschap met heide en vennen. Ook is er een ouderwetse schaapskooi gereconstrueerd. Het gebiedje wordt begraasd door een kudde van 15 Kempense heideschapen. Het is vrij toegankelijk en er is een rondwandeling uitgezet. Ook kan men via een vlonder het moerasgebiedje bekijken, waar de kleine zonnedauw te bewonderen is. Enkele opvallende waarnemingen zijn: de teunisbloempijlstaart (2014) de hop (2017) en de grote vos (2014). Externe link website Voskuilenheuvel
Arnhems Buiten

Arnhems Buiten (voorheen KEMA-terrein) is een monumentaal parkachtig bedrijventerrein, gelegen op een voormalige buitenplaats aan de Utrechtseweg in Arnhem. Het terrein betreft het voormalig landgoed Den Brink, gelegen op de grens van een stuwwal en de rivier de Rijn en is destijds door de KEMA overgenomen. Het complex is een rijksmonument en bevat vijf rijksmonumenten en vijf gemeentelijke monumenten. Het terrein wordt sinds 2005 beheerd door TCN Property Projects en biedt ruimte aan onder andere het kantoor van DNV, het hoofdkantoor van de beheerder van energienetten TenneT en vestigingen van Nuon en NRG. Tien procent van het 37.000 m² grote park is bebouwd en deze lage bebouwingsdichtheid zal gehandhaafd blijven. Er zijn ook plannen voor woningbouw. Zie ook Informatie over rijksmonumentnummer 528071 Lijst van gemeentelijke monumenten in Arnhem/Klingelbeek
Wertheimpark

Der nach dem Amsterdamer Bankier, Politiker und Philanthropen Abraham Carel Wertheim benannte Wertheimpark ist ein kleiner Stadtpark im Wohnviertel (niederländisch buurt) Plantage im südöstlichen Centrum der niederländischen Hauptstadt Amsterdam. Der Park wird begrenzt von der Nieuwe Herengracht im Nordwesten, dem Sportpark Parkschouwburg im Nordosten, der Plantage Parklaan im Südosten und der Plantage Middenlaan im Süden. Jenseits der Plantage Middenlaan schließt sich der Amsterdamer Botanische Garten Hortus Botanicus an. Der Amsterdamer Zoo Artis liegt einen Wohnblock weit entfernt südöstlich des Wertheimparks. Die Grünanlage hat eine Fläche von etwa 0,75 Hektar und ist der älteste Park Amsterdams. Der Park wurde 1812 angelegt, nachdem Napoleon I. die zuvor als Militärlager genutzte Fläche der Stadt Amsterdam zurückgegeben hatte. Zudem ist der Wertheimpark der einzige innerhalb der Singelgracht liegende Park der Stadt. Im Wertheimpark steht das Spiegelmonument genannte Mahnmal Nooit meer Auschwitz (deutsch Nie wieder Auschwitz) zum Gedenken an die Opfer des Konzentrationslagers Auschwitz. Es besteht hauptsächlich aus in den Boden eingelassenen zerbrochenen Spiegeln. Weblink Einzelnachweise
't Nupke, Geldrop

't Nupke is a windmill located on Molenakker 3 in Geldrop, North Brabant, Netherlands. Built in 1843 on a hill, the windmill functioned as a gristmill. The mill was built as a tower mill, and its sails have a span of 25.20 metres (82.7 ft). The mill has been a national monument (nr 16032) since 15 May 1968. The name of the mill comes from the piece of land it is located on. Etymology The mill was named in the 1970s after the piece of land the mill was built on, which was locally called Het Nupke. 't is short for het which is Dutch for the article "the". Nupke is a Brabantian dialect word for "button" or "bump", indicating there was a small hill at this location. History 't Nupke was built by miller Anthonij Sevens and was completed in 1843. Before building the mill Sevens was miller, in cooperation with Dirk Verbeek, at the watermill in Geldrop and the windmill in Zesgehuchten. For unknown reason he broke this cooperation in 1841 and started the work to build 't Nupke. After he died in 1849 his son Anthonius took over. Theodorus Verbeek bought the mill in 1870, and was succeeded by his sons who would work the mill until it was sold to Paulus Joseph Rooymans in 1920. In 1933 Johannes Bernardus Obbing bought the mill, which gave the mill its nickname De Obbing. At his passing in 1967 the mill was inherited by his daughters. The mill would not be used for the next 10 years and came into disrepair. Having been declared a national monument on 15 May 1968, the mill was bought by the municipality of Geldrop in 1978 and restored. On 10 May 1980, National Mills Day, the mill was officially taken into use again by volunteer millers. Description Round stone mill covered in white plaster. Location 't Nupke is on a small elevation, on the west end of a dead end street, Molenakker, south west of the center of Geldrop. Owners The mill has had the following owners. Anthonij Sevens (1843-1849) Anthonius Sevens (1849-1870) Theodorus Verbeek and sons (1870-1920) Paulus Joseph Rooymans (1920-1933) Johannes Bernardus Obbing and daughters (1933-1967, 1967–1978) Municipality of Geldrop / Mill trust Geldrop-Mierlo (1978–present) Gallery of images References External links (in Dutch) 't Nupke on the website of the Mill trust Geldrop-Mierlo
't Nupke

't Nupke is een in 1843 gebouwde windmolen. De molen is gebouwd op een 2,5 m hoge belt. De grond waarop hij is gebouwd heette vroeger 't Nupke, dat onder andere bultje betekent. Het is een natuurlijke verhoging van +/- 1 meter in het terrein. In 1980 heeft de molen de huidige naam gekregen van de eerste vrijwillige molenaar Vlemmix. De molen staat aan de Molenakker 3 in Geldrop. Er zijn 2 koppels maalstenen. Een koppel 17der (150 cm diameter) kunststenen en een koppel 17der natuurstenen. Beide maalstenen zijn maalvaardig, en worden gebruikt al naargelang de behoefte. De wieken zijn Oudhollands. De 4,5 m lange, houten bovenas heeft een gietijzeren insteekkop van de Kempense IJzergieterij en Smederij A. v. Aerschot. De vang (rem) is een Vlaamse blokvang met vangtrommel en bestaat uit vier stukken. De molen wordt op de wind gezet met een kruilier aan de staart. De met dakleer bedekte kap draait op een Engels kruiwerk. Voor het malen van graan is een koppel 17der (150cm diameter) kunststenen, een koppel 17der natuurstenen (blauwe stenen) en een elektrisch aangedreven koppel van 90 cm aanwezig. Het luiwerk, waarmee de zakken graan opgehesen worden, is een sleepluiwerk. Overbrengingen De overbrengingsverhouding voor de koppels maalstenen is 1 : 5,27. Het bovenwiel heeft 73 kammen en het bovenrondsel heeft 36 staven. De koningsspil draait hierdoor 2,03 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 12 cm. Het spoorwiel heeft 65 kammen met een steek van 9,5 cm. De steenrondsels hebben 25 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 2,6 keer sneller dan de koningsspil en 5,27 keer sneller dan de bovenas. Eigenaar Gemeente Geldrop-Mierlo Fotogalerij
Willem II College

Koning Willem II College is a school in Tilburg in the Netherlands. It was established in 1866 and is named after King Willem II. The school was founded in the former royal palace in Tilburg, the present City Hall, of which the construction was commissioned by King William II himself. In 1934 the school moved from the former palace to the new location a new and much bigger building at the Ringbaan Oost in Tilburg. In 1971 the school moved to its present location on the Tatraweg. The school is divided over seven buildings of varying size: The A-building contains the school's four gyms. The B-building is the school's main building. It has three floors and is one of the oldest buildings. The C-building has only a few classrooms and is located on the ground floor. The D-building like the B-building is one of the oldest buildings, but has only two floors. The E-building (one floor) and F-building (two floors) were not part of the original school and were built later with a more modern decoration. The main subjects taught here are the sciences biology, chemistry, and physics. The G-building is the smallest of all of the buildings, and has only one big room. The school offers vmbo, havo or vwo (atheneum and gymnasium). The school is unique in offering students two alternative streams: the muzische afdeling (musical department) or a top-sport afdeling (top-sports department) for the first three years of their education, after which they may continue at the vmbo, havo or vwo. Vincent van Gogh In 1866, the school welcomed of its most remarkable students and certainly its most famous: Vincent van Gogh. He left the school halfway during his second year, for unknown reasons. His parents still lived in Zundert and Vincent lived in one of the houses at the St. Annaplein in Tilburg, not far from the school. The oldest school photograph in the files of the school, a typical class photograph, is a famous photo of Van Gogh. It is said that his art teacher, Constant Cornelis Huijsmans, has had a strong influence of Gogh's early style. External links School website
Theater De Regentes

Theater De Regentes (na een herstart officieel "De Nieuwe Regentes") in Den Haag heette oorspronkelijk Theater Zwembad de Regentes en is opgericht in 1996. Theater Zwembad Bij de oprichting was De Regentes de grootste overdekte zwem- en badinrichting van Europa. In het uit 1920 daterende gebouw met art-deco-elementen heeft menig Hagenaar zijn zwemdiploma behaald of de op de eerste etage gelegen tearoom bezocht. In de jaren tachtig is het zwembad afgekeurd als gevolg van aangescherpte wetgevingen op het gebied van het milieubeleid. Omdat de renovatie en onderhoudskosten te hoog waren, is in 1995 besloten het pand te sluiten en te slopen. Na de sluiting namen buurtbewoners het initiatief om het markante gebouw voor de buurt te behouden en een nieuwe functie te geven voor de kleurrijke maar enigszins in verval geraakte wijk. De gemeente heeft dit initiatief omarmd door het gebouw in bruikleen te geven aan de nieuwe Stichting Zwembad de Regentes (later genaamd Theater De Regentes). In de periode 2000 - 2008 wist Theater De Regentes niet alleen een effectieve organisatie op te bouwen, maar ook met behulp van een (programmering) subsidie van de gemeente Den Haag een bespeling te realiseren met een eigen signatuur in de stad. Na een aantal jaren van opbouw werden in Theater De Regentes meer dan 300 voorstellingen en concerten gegeven. De Regentes ontwikkelde een Buurtpas waarmee de bewoners uit het Regentessekwartier voor gereduceerde tarieven naar ‘hun eigen theater' konden gaan. Met ruimhartige ondersteuning van de Gemeente en met name Fonds 1818 veroverde De Regentes een plek in de stad die er toe deed en herkenbaar was voor een groot en gemêleerd publiek, met een programmering waarin Hindoestaans toneel en dans naast een bijzonder serie singer-songwriters, toneel, muziektheater en kleinschalige opera, ook het Nederlands Danstheater bewonderd kon worden. Na deze succesvolle periode stagneerde de verdere opbouw van De Regentes en dreigde, mede ingegeven door bezuinigingen sluiting voor dit bijzondere en markante ‘buurt theater’. Dankzij een groep gepassioneerde medewerkers en cultuurliefhebbers bleef het pand behouden en wordt onder de naam De Nieuwe Regentes met succes gewerkt aan het behoud van een waardevol theater in de stad en het Regentessekwartier in het bijzonder. Het pand De bijzondere architectuur en de authenticiteit van het gebouw zijn nog duidelijk herkenbaar bijvoorbeeld in de gevel en het tegelwerk. Dat geldt ook voor de vijf zalen: De Grote zaal (de voormalige zwembadhal) De Kleine zaal (het voormalige kikkerbad) Het Ketelhuis (de voormalige ketelruimte) Het Diepe (voorheen het bassin van het zwembad) De Studio Koninklijk Huis Prins Willem Alexander en Prinses Maxima bezochten het theater ter afsluiting van de kennismakingstour door Nederland. Ze werden in Theater De Regentes getrakteerd op de voorstelling Romeo en Julia door de Haagse theatergroep Eskalibur. Een bijzonder gezelschap met acteurs die allemaal een verstandelijke beperking hebben. Externe links De Nieuwe Regentes De Regentes
Huize Bergen

Landgoed Huize Bergen is een monumentale villa in Vught provincie Noord-Brabant. De villa is gebouwd in 1916 in opdracht van de familie Fentener van Vlissingen. De architect was J.W. Hanrath. Een negentiende-eeuwse villa van de familie werd op deze locatie afgebroken om plaats te maken voor het huidige gebouw. In 1927 nam dochter Charlotte samen met haar man Willem intrek in het woonhuis. Bij de verkoop van het landhuis in 1949 had eigenaresse Charlotte van Beuningen de wens dat het een maatschappelijk doel zou dienen. Het landgoed werd uiteindelijk verkocht aan het bisdom 's-Hertogenbosch onder deze voorwaarde. In 1950 werd de 'Stichting Huize Bergen' in het leven geroepen. De stichting legde zich toe op het vormen van jongvolwassenen. Langzaam veranderde de functie van het landgoed naar dat van conferentiehotel wat zich heeft door ontwikkeld naar hotel. Landgoed Huize Bergen heeft tegenwoordig 20 stijlkamers en vergaderzalen en 105 hotelkamers. Naast vergaderlocatie wordt het hotel gebruikt voor bruiloften, feesten, condoleances, diners en hotelovernachtingen. Opbrengsten van het hotel komen nog steeds ten goede aan ideële doelen via de Joannes Bosco Stichting. Landgoed Huize Bergen en het bijbehorende Koetshuis zijn beide rijksmonument.
St Hildegard's Church, Rotterdam

St Hildegard's Church (Dutch: Sint-Hildegardiskerk) is a Roman Catholic church in the Oude Noorden (in Hillegersberg, before the boundary changes of 1904) in Rotterdam, Netherlands. The neo-Gothic cruciform church was built between 1890 and 1892 according to a design by the Rotterdam architect Evert Margry, one of the most important students of Pierre Cuyper. However, the church was completed by his brother Albert Margry and his colleague JM Snickers following his death in 1891. The church is dedicated to Saint Hildegard of Bingen. The original church consisted of the choir, a bay of the nave, and both transepts. Between 1904 and 1905, the church was enlarged by Margry and Snickers with a tower and four additional bays. The tower is quite similar to the tower of the Bonifatius Church in Zaandam from 1900. The parish of Saints Hildegardis and Antonius used the church independently until 2008, before merging with two other Rotterdam parishes into the new parish of Saints Franciscus and Clara. The new parish now only uses the Hildegardis Church: the Church of the Holy Redeemer and Saint Barbara and the Church of the Holy Family were disposed of in 2008. Together with the Sint-Lambertus Church in Kralingen, it is the last neo-Gothic church in Rotterdam still in use today. It is also a rijksmonument. References
Sint-Hildegardiskerk

De Sint-Hildegardiskerk is een rooms-katholieke kerk in het Oude Noorden in Rotterdam. De neogotische kruiskerk werd tussen 1890 en 1892 gebouwd naar een ontwerp van de Rotterdamse architect Evert Margry, een van de belangrijkste leerlingen van Pierre Cuypers. Hij overleed echter in 1891, waarna de kerk voltooid werd door zijn broer Albert Margry en diens collega J.M. Snickers. De kerk werd gewijd aan Hildegard van Bingen. De oorspronkelijke kerk bestond uit het priesterkoor, een travee van het schip en de beide transepten. Tussen 1904 en 1905 werd de kerk door Margry en Snickers vergroot met een toren en vier extra traveeën. De toren vertoont grote gelijkenissen met de toren van de Bonifatiuskerk in Zaandam uit 1900. De parochie H.H. Hildegardis en Antonius maakte tot 2008 zelfstandig gebruik van de kerk, maar is toen met twee andere Rotterdamse parochies opgegaan in de nieuwe parochie H.H. Franciscus en Clara. De nieuwe parochie maakt nu alleen nog gebruik van de Hildegardiskerk. De H.H. Verlosser en Barbarakerk en de H. Familiekerk zijn in 2008 afgestoten. Sinds 2010 maakt de Spaanssprekende parochie Sagrada Familia ook gebruik van de kerk en op het Hildegardisfeest houden beide parochies een gezamenlijke Heilige Mis. Samen met de Sint-Lambertuskerk in Kralingen is het de laatste neogotische kerk van Rotterdam die nog gebruikt wordt. Externe link Johannesparochie - Kerk Hildegardis Sint-Hildegardkerk op website Meertensinstituut Reliwiki - Rotterdam, Hildegardisstraat 50 - Hildegardis en Anton Afbeeldingen
Nieuwe Sint-Jacobskerk

De Sint-Jacobskerk aan het Jeroen Boschplein in de binnenstad van 's-Hertogenbosch is een voormalige rooms-katholieke kerk. Sinds 2007 is in het gebouw het Jheronimus Bosch Art Center gevestigd, maar het kerkelijk interieur is voor een groot gedeelte bewaard gebleven. Geschiedenis De stad 's-Hertogenbosch kende feitelijk drie kerken gewijd aan Jacobus de Meerdere. De eerste Sint-Jacobskerk aan de Bethaniëstraat werd gebouwd in de 15e eeuw, en deed dienst tot 1629. De tweede Sint-Jacobskerk, gebouwd in 1844 was een waterstaatskerk. Deze werd met subsidie van Rijkswaterstaat gebouwd op de huidige locatie aan de Hinthamerstraat. Het was een in neoclassicistische stijl ontworpen gebouw van de hand van Arnoldus van Veggel, en was eveneens een koepelkerk. De derde en laatste Sint-Jacobskerk werd in 1905 gebouwd op het grondplan van die waterstaatskerk. De kerk werd voor het eerst geconsacreerd in 1907 en aan de eredienst onttrokken in 2002. Bouw De architecten waren Jan Stuyt en Jos Cuypers. Het is een driebeukige kruisbasiliek met een centraliserende plattegrond. De viering van de kerk wordt bekroond door een koepelvormige vieringtoren. Naast de westgevel van de kerk staat een hoge klokkentoren naar het voorbeeld van een Italiaanse campanile. Het betreft een rijksmonument. Interieur Tot de inventaris behoren onder andere een barokke preekstoel en een in barokstijl gesneden orgelgalerij. Verder zijn er 18e-eeuwse beelden en eikenhouten communiebank te vinden, twee 19e-eeuwse biechtstoelen en een pneumatisch orgel met Hoofdwerk en Zwelwerk, in 1900 gemaakt door Michaël Maarschalkerweerd. De toren bevat een mechanisch torenuurwerk, voorzien van elektrische opwinding, maar dat is buiten gebruik gesteld. De kerk was vanuit de Hinthamerstraat moeilijk bereikbaar. Er werden huizen afgebroken om parkeergelegenheid bij de kerk te kunnen realiseren. Met de komst van het Jeroen Bosch Art centre is de parkeerplaats als stadsplein ingericht. Huidige functie In 2007 werd in de gesloten kerk het Jheronimus Bosch Art Center gevestigd. Dit herbergt een permanente overzichtstentoonstelling over leven en werk van de Bossche kunstschilder Jheronimus Bosch. Er wordt onder andere een kopie van het bekende schilderij de Tuin der lusten getoond, waarvan het origineel in het Museo Nacional del Prado in Madrid hangt. Het gebouw wordt verder gebruikt als evenementenlocatie.
Park De Twee Heuvels

Park De Twee Heuvels is een stadspark in de Rotterdamse deelgemeente IJsselmonde. Het park is gelegen in het centrum van de wijk Groot-IJsselmonde. Park De Twee Heuvels is aangelegd in 1971 en is circa 50 hectare groot. Het park ligt rond twee kunstmatige heuvels en is zodanig aangelegd dat het nog groter lijkt dan het in werkelijkheid is. Naast inheemse bomen zijn in het park ook exoten aangeplant uit gebieden met een vergelijkbaar klimaat als het Nederlandse klimaat.
Eembrug (Amersfoort)

De Eembrug, ook wel Zaagmolenbrug of Kwekersbrug genoemd, is een brug in de Nederlandse stad Amersfoort, in 1954 ontworpen door de architect David Zuiderhoek. In het bakstenen ontwerp is het stadswapen van Amersfoort opgenomen. De brug verbindt de Brabantsestraat met de buurten Jericho en Jeruzalem. Naast de brug is in de jaren 1950 een tankstation gebouwd.
Watertoren (Domburg)

De watertoren in Domburg, in de Nederlandse provincie Zeeland, is ontworpen door Hendrik Sangster en in 1933 gebouwd in opdracht van het waterleidingbedrijf van de gemeente Domburg. De toren is 28,5 m hoog en heeft een opslagcapaciteit van 200 m³. De gemeente Domburg kocht het drinkwater in bij het Gemeentelijk Waterleidingbedrijf van Middelburg, die in het huidige natuurgebied Oranjezon een waterwingebied exploiteerde. Aan de Noordweg tussen Serooskerke en Vrouwenpolder werd het voor Domburg bestemde water afgezonderd in een reservoir en via een pompstation naar de watertoren in Domburg getransporteerd. De watertoren zette de druk op het water in de leidingen naar de huisaansluitingen. De toren is een rijksmonument en is niet te bezoeken. Het ligt thans midden in het natuurmonument De Manteling van Walcheren. Er is geen voor derden begaanbare weg naartoe. In de Tweede Wereldoorlog werd de toren flink beschadigd. De gedichte gaten zijn nog steeds duidelijk zichtbaar. De kleur van het bovenstuk is afkomstig van de geoxideerde koperen dakplaten. De toren is particulier eigendom en is volledig gerenoveerd. De koperen dakplaten zijn vernieuwd en er zijn enkele ramen toegevoegd. De watertoren dient momenteel als appartement.
Berghaven (Hoek van Holland)

De Berghaven is een haven in Hoek van Holland aan de Nieuwe Waterweg. De haven ligt vooraan de Stationsweg die loopt van het station Hoek van Holland Haven naar het voormalige station Hoek van Holland Strand. De Berghaven is in de jaren 1883 – 1884 gegraven. Dit gebeurde in opdracht van het Rijk met als doel te fungeren als berghaven voor schepen van het loodswezen en van Rijkswaterstaat. Daarnaast dient de Berghaven ook als uitvalsbasis voor de reddingboten van de KNRM die zijn gestationeerd in Hoek van Holland. Sinds 1931 staat het Reddersmonument, opgericht ter nagedachtenis van de opvarenden van reddingsboten die te Hoek van Holland zijn omgekomen, bij de Berghaven. Het beeld stelt een ‘redder’ voor (te herkennen aan zijn oliejas en zijn zuidwester), die uitkijkt over de Berghaven.
Boerengatbrug

De Boerengatbrug is een basculebrug in de Maasboulevard in de Nederlandse stad Rotterdam. De over het Boerengat gelegen brug heeft een doorvaartbreedte van 14,25 meter en de doorvaart is 4,70 meter hoog. Deze brug wordt lokaal bediend vanwege de verkeersdrukte van het landverkeer. De brugwachter bedient meerdere bruggen, waardoor wachttijden kunnen ontstaan. De brug kan per marifoon worden opgeroepen. Er is geen bediening wanneer de waterkering gesloten is en ook niet tijdens een brugopening van de Admiraliteitsbrug. Fotogalerij
Galileakapel (Leeuwarden)

De Galileakapel is een kerkgebouw in de Nederlandse stad Leeuwarden waar sinds 1987 De Christengemeenschap bijeenkomt. Geschiedenis Op initiatief van de commissie van toezicht op het godsdienstonderwijs liet de hervormde gemeente van Leeuwarden tussen de Kanselarij aan de Turfmarkt en de gebouwen aan de Oosterkade een eenvoudig kerkje (tien bij veertien meter) bouwen voor het houden van bijbellezingen voor behoeftigen. Op 3 december 1850 werd Gebouw Oosterkade ingewijd. Doordat schippers van de Oosterkade van het kerkje gebruik maakten, kreeg het ooit de bijnamen Schipperskerkje, Armenkerkje of Aardappelkerkje (vanwege de meegebrachte aardappelkistjes waarop ze moesten zitten). Het orgel werd in 1865 door L. van Dam en Zn. gebouwd met gebruik van onderdelen van het aanwezige kabinetorgel uit 1857. In 1924 werd het kerkgebouw afgestoten en werd het orgel naar de Hervormde kerk van Rottevalle overgebracht. In 1982 waren er plannen van de gemeente Leeuwarden om het gebouw te slopen voor de aanleg van een stukje groen. In 1987 werd het kerkje echter aangekocht door De Christengemeenschap. Naar ontwerp van architect Henk Hupkes werd het gebouw gerenoveerd. De kerk kreeg de naam Galileakapel. Deze naam werd gekozen, omdat het kerkje op de plaats staat waar vroeger de tuin was van het Franciscaner Galileerklooster (1500-1580). Zie ook Lijst van kerken in Leeuwarden (stad) Externe links Website De Christengemeenschap Leeuwarden