NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Terpkerk (Urmond)

De Terpkerk is een kerkgebouw in de wijk Oud-Urmond in Urmond in de gemeente Stein in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk ligt op een ommuurde kerkheuvel aan de hoofdstraat van het dorp, de Grotestraat, met rond de kerk het kerkhof. De terp heeft een hoogte van ongeveer 41 meter boven NAP en ligt op de helling van het oostelijker gelegen plateau met het westelijker gelegen Maasdal. De kerk was vroeger gewijd aan Sint-Martinus en wordt tegenwoordig gebruikt als expositieruimte voor kunstenaars. De nieuwe Sint-Martinuskerk ligt ongeveer 75 meter naar het oosten. Geschiedenis In de 14e eeuw bouwde men op deze plek reeds een kerk. In 1655 werd de huidige muur rondom de kerkterp gebouwd. In 1792-1793 werd het oudste gedeelte, het langwerpige schip, van de huidige kerk gebouwd op de plaats van de vroegere kerk. In 1805 bouwde men de sacristie. Tot 1843 stond er naast de kerk de losstaande toren van de vroegere kerk, maar in dat jaar werd de huidige kerktoren naar het ontwerp van Severinus Beugels opgeleverd. Een ander bron meldt 1812 als bouwjaar van de toren. In 1957 werd de Terpkerk ontheven van haar kerkelijke bestemming toen de nieuwe Sint-Martinuskerk klaar was. Na die tijd fungeerde het gebouw als kleuterschool en confectieatelier. In 1967 werd de kerk, nadat deze in verval was geraakt, door het kerkbestuur voor één gulden te koop aangeboden. Sinds 1967 is de kerk een rijksmonument. In november 1972 waaide met een zware storm een derde deel van het dak eraf. Als reactie hierop werd in het voorjaar van 1973 door een aantal dorpsbewoners een actiecomité opgericht dat ervoor zorgde dat de meest noodzakelijke herstelwerkzaamheden uitgevoerd konden worden. In 1975 kocht de Urmondse Monumentenstichting het gebouw; dat zorgde incidenteel voor verbeteringen en later in 1993 voor een totale restauratie. Opbouw Het bakstenen gebouw ligt zuidwest-noordoost met de koor in het zuidwesten. De niet-georiënteerde kerk bestaat uit een ingebouwde toren met drie geledingen, een eenbeukig schip met drie traveeën en een smaller driezijdig gesloten koor met één travee. De vierkante toren heeft een vierkante klokvormige helm met spits. De kerk heeft rondboogvensters en wordt gedekt door een zadeldak.
Protestantse kerk (Urmond)

De Protestantse kerk, voorheen de Nederlands hervormde Kerk, is een kerkgebouw in de wijk Oud-Urmond in Urmond in de gemeente Stein in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel ligt boven op het plateau en is bereikbaar via trappen naast de pastorie aan de T-splitsing Grotestraat, Bergstraat en Beekstraat. Ongeveer 20 meter ten oosten van de kerk ligt er een kleine begraafplaats. Geschiedenis In 1685 werd de kerk gebouwd na de Gulikse godsdienstvrede van 1672-1682. Sinds 1967 is het gebouw een rijksmonument. In 1976 werd de bij het kerkje behorende de pastorie gerestaureerd. Opbouw Het eenbeukige witgeschilderde bakstenen kerkje is noordoost-zuidwest georiënteerd. Het kerkje heeft in het noordoosten een halfronde sluiting en in het zuidwesten een vlakke topgevel. Het is opgetrokken in classicistische stijl met aan de buitenzijde Ionische pilasters. Het dak is gedekt met leien en op het dak staat er een dakruiter. De pastorie aan de voet van de heuvel is opgetrokken in baksteen.
Bokkenrijderskapel

De Bokkenrijderskapel of Mariakapel is een kapel in Urmond in de gemeente Stein in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel wordt omgeven door knotbomen en ligt aan de kruising van de Graetheidelaan, Molenweg Zuid en Kapelweg in de wijk Urmond-Oost. Aan de noordoostzijde van de kapel ligt er een begraafplaats. De kapel is gewijd aan Maria. Geschiedenis Tussen 1751 en 1755 werd de kapel gebouwd buiten de stadswallen van Urmond. Ze was toen eenvoudig bereikbaar via de Koepoort en de Koestraat (huidige Brugstraat). Ze lag destijds langs een oude Romeinse Heerweg en de weg van Urmond naar Sittard. Tussen 1760 en 1770 gebruikten bokkenrijders de kapel voor bijeenkomsten. In de zomer van 1793 werd de kapel gebruikt voor de eredienst toen de Terpkerk gebouwd werd. Sinds 1967 is de kapel een rijksmonument. Opbouw De achthoekige bakstenen kapel heeft een voorportaal gevormd door twee pijlers en een ingesnoerde torenspits. In de kapel zijn er nissen aangebracht met voorstellingen van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten.
Kleine Kerkje (Eygelshoven)

Het Kleine Kerkje is een kerkgebouw in Eygelshoven in de gemeente Kerkrade in de Nederlandse provincie Limburg. Het kerkje staat op een kerkberg omgeven door een muur en rond de kerk staan tegen de kerkmuur enkele oude stenen kruisen. Het ligt aan de straten Kerkberg en Torenstraat en aan de kruising van de wegen Brunssum-Herzogenrath en Eygelshoven-Schaesberg-Heerlen. De kerk was gewijd aan Johannes de Doper. De nieuwe Johannes de Doperkerk staat ongeveer 225 meter oostelijker. Geschiedenis Ongeveer in de 11e eeuw werd de toren gebouwd. De opbouw van de toren is zodanig versterkt dat ze in vroegere tijden gebruikt werd door de bevolking als er gevaar dreigde. Toen lag de enige ingang van de toren in de kerk. In de 13e eeuw wordt de naam van de parochie voor het eerst vermeld. Kort na 1513 ongeveer heeft men de oude toren verhoogd met de verhoging opgetrokken in baksteen. In 1507 werd er een laatgotisch koor gebouwd. In 1513 werd het laatgotische schip gebouwd en werd het koor ingewijd. In 1614 vernieuwde men de gewelven en het dak van het schip. In 1749 werden nieuwe kruisgewelven in het schip en het koor gebouwd. In 1807 en 1820-1823 werden er herstelwerkzaamheden uitgevoerd waarbij de toren een nieuwe spits kreeg. In 1922 werd de nieuwe Johannes de Doperkerk in gebruik genomen en sloot men het Kleine Kerkje. In 1939-1940 werd het kerkje gerestaureerd en daarna in gebruik genomen als devotiekapel. Sinds 1966 is de kerk een rijksmonument. Opbouw Het laatgotische georiënteerde hallenkerkje bestaat uit een lage, vlakopgaande westtoren, een driebeukig bakstenen schip met drie traveeën en een smaller driezijdig gesloten bakstenen koor met twee traveeën. De toren is in de onderste 13 meter in Nievelsteiner zandsteen en veldkeien opgetrokken, daarboven en aan de westzijde is baksteen gebruikt. Ook is er in het onderste gedeelte bouwmateriaal uit de Romeinse tijd te zien, waaronder halfbekapte stenen, dakpanfragmenten en twee nog herkenbare Romeinse mijlpalen (Mijlpalen van Eygelshoven), die tijdens de restauratie van 1939 zijn geborgen. De toren heeft een ingang, een klein vierkant raam, in de drie niet aan het schip grenzende zijden een rondboogvormig galmgat met één galmbord en een achtzijdige ingesnoerde torenspits. Het schip heeft smalle zijbeuken en wordt gedekt door een ribgewelf opgetrokken in mergel en baksteentjes. Het schip en het koor hebben steunberen met ertussen spitsboogvensters, worden ieder gedekt door een eigen zadeldak van leien en op het noordelijke schipdak bevindt zich een dakkapel.
Johannes de Doperkerk (Eygelshoven)

De Johannes de Doperkerk is een kerkgebouw in Eygelshoven in de gemeente Kerkrade in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk staat op de T-splitsing waar de Portbeemden splitst in de Sint Hubertusstraat en de Sint Janstraat op ongeveer 225 meter ten oosten van de oude Johannes de Doperkerk: het Kleine Kerkje. Naast de kerk staan een Heilig Hartbeeld uit 1930 en een Sint-Barbarabeeld uit 1952. De kerk is gewijd aan Johannes de Doper. Geschiedenis Met de uitbreiding van Eygelshoven als gevolg van de steenkoolmijnen Laura en Julia werd de oude Johannes de Doperkerk (het Kleine Kerkje) op de kerkberg te klein en kwam er behoefte aan een grotere kerk. In 1920 startte de bouw van de nieuwe kerk naar het ontwerp van Alphons Boosten en Jos Ritzen uit Maastricht. In 1922 was de nieuwe kerk voltooid. Sinds 2001 is de kerk een rijksmonument. Beschrijving gebouw Het mergelstenen kerkgebouw is een brede kruiskerk in expressionistische stijl en bestaat uit een schip met drie traveeën, twee dwarsbeuken, een halfrond koor en toren op de zuidelijke kruisarm. De plint is uitgevoerd in Nievelsteiner zandsteen, hogere delen in Maastrichter tufkrijt, rode baksteen en beton. In de topgevel bevindt zich een paraboolvormig raam. Zowel de voorgevel als de zijbeuken hebben steunberen met rondboogvensters. De toren heeft een ingesnoerde torenspits met overstek met daar vlak onder op de hoeken galmgaten. Het middenschip heeft een paraboolvormig tongewelf met gordelbogen.
Sint-Jozefkerk (Kaalheide)

De Sint-Jozefkerk is een kerkgebouw in de wijk Kaalheide in Kerkrade in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk staat aan de Kapelweg en voor de linkerzijgevel ligt een Lourdesgrot. De kerk is gebouwd voor de paters conventuelen en werd gewijd aan Sint-Jozef. Geschiedenis In 1928 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Hubert van Groenendael. Vanaf de bouw hadden de buurtschap en de kerk jarenlang te lijden van mijnbouwschade. In de kerk verzakte de vloer en scheurden de muren en vloertegels; de gewelven zijn daarom bekleed met platen. In 1938 werd een kunststenen Lourdesgrot gebouwd. Sinds 2001 is de kerk samen met de Lourdesgrot een rijksmonument. Opbouw Het georiënteerde gebouw is een eclecticistisch opgezette kruiskerk, uitgevoerd in Nievelsteiner zandsteen, mergel en hardsteen. Achter de ingang ligt een narthex die toegang geeft tot een driebeukig schip met drie traveeën in pseudobasilicale opstand en een transept. Daarachter ligt het koor met een travee en apsis. De kerk en de toren hebben witte banden van mergelsteen. De vieringtoren is een angelustoren die uitloopt in een uivorm. Schip, transept en koor zijn met een zadeldak gedekt. Het dak van het middenschip loopt over in de zijbeuken, die echter ook eigen topgevels met zadeldaken hebben, wat het aanzien van het Haagse hallentype geeft. De vierkante toren is rechts in de frontgevel geplaatst. Boven de uitkragende balustrade verjongt de toren iets. In het smallere bovenstuk zitten in elke gevel twee galmgaten (bifora) en een torenklok. De uivormige bekroning is verzonken in een uitkragend tentdak.
Franciscanerklooster van Bleijerheide

Het Franciscanerklooster van Bleijerheide is een klooster in Bleijerheide in de gemeente Kerkrade in de Nederlandse provincie Limburg. Het klooster is van de franciscanen en staat aan de Pannesheiderstraat 71. Geschiedenis De franciscanen werden in 1877 verdreven uit het naburige Duitsland, ten gevolge van de Kulturkampf. In 1891 werd het klooster gebouwd naar het het ontwerp van de franciscaner broeder M. Klein. In 1960 werd er een deel aangebouwd. Sinds 2001 is het klooster een rijksmonument. In 2008 werd de kapel onttrokken aan de rooms-katholieke eredienst en werd ze verkocht aan de Priesterbroederschap Sint Pius X, die er sindsdien missen in opdraagt. In dit klooster speelt zich de roman Het hout (2014) van Jeroen Brouwers af. Opbouw Het klooster werd opgetrokken in neogotische stijl en bestaat uit een L-vormig complex met een kloosterkerk en een kloosterkapel. De kapel staat haaks op de rest van het klooster. Het klooster is een Kulturkampfklooster. De kloosterkapel is een eenbeukig kerkgebouw en heeft vijf traveeën en een vijfzijdige sluiting. De kapel wordt gedekt door een zadeldak met een spits boven de scheiding tussen de kloostervleugel en de kapel. De traveeën worden gescheiden door steunberen met ertussen spitsboogvensters. Het interieur wordt overwelfd door spitsbooggewelven. Er zijn drie altaren: Een hoofdaltaar, geflankeerd door een Maria-altaar en een Jozef-altaar. Alle altaren zijn voorzien van rijk neogotisch houtsnijwerk. Ook verder bevat het interieur enkele neogotische voorwerpen. Er zijn een aantal glas-in-loodramen. Van belang is verder een 15e-eeuws Mariabeeld, dat wordt toegeschreven aan Dries Holthuys.
Ursulinenklooster (Sittard)

Het Ursulinenklooster in Sittard is een voormalig kloostercomplex van de zusters Ursulinen, waarin ook een pensionaat was gevestigd. Het is gelegen in het centrum van de stad, aan de Oude Markt 5. Geschiedenis De zusters Ursulinen kwamen in 1843 naar Sittard en vestigden zich in een voormalig woonhuis dat bekend was als het "Huis op de Berg". Dit bouwwerk werd gebouwd in 1642 in opdracht van een toenmalige rentmeester en werd daarna bewoond door verschillende adellijke families. De Ursulinen breidden het gebouw uit in 1860 met een pensionaat en in 1871 werd het wederom flink uitgebreid door de bouw van een volledig nieuwe vleugel aan de westelijke zijde. In 1906 werd de oude vleugel verhoogd tot vijf bouwlagen. De kloosterkapel die aanvankelijk deel uitmaakte van het complex werd in 1875 vervangen door een grotere kerk doordat in 1867 de Heilig Hartverering in Sittard werd ingesteld en de kapel door het groeiende aantal bedevaarten te klein werd. In 1883 werd deze kerk tot basiliek verheven, de Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van het Heilig Hart. De Ursulinen vertrokken in 1977 uit Sittard en het complex werd later betrokken door een hogeschool. Daarna heeft het jarenlang leeg gestaan. In 2008 startte een renovatieproject van het voormalige Ursulinenklooster, waarbij de oudste vleugel is omgevormd tot hotel en de nieuwere vleugel tot appartementencomplex. Beschrijving Het voormalige klooster en pensionaat is gelegen aan de Oude Markt en is het noordelijkste bouwwerk binnen de omwalde binnenstad. Achter het complex bevindt zich de historische stadswal met daarachter de schootsvelden, waar de kloostertuin is gesitueerd. Deze ommuurde tuin wordt tegenwoordig de "Stadstuin" genoemd en is publiekelijk opengesteld. Hier bevindt zich nog een begraafplaats van de Ursulinen en een monument voor Joodse oorlogsslachtoffers. De basiliek bevindt zich direct ten oosten van het complex en aan de oostelijke zijde daarvan ligt het oudere, voormalige Dominicanenklooster. De twee kloosters en de basiliek, die in de loop der tijd aan elkaar vast zijn gebouwd, worden bij elkaar het "Kloosterkwartier" genoemd. Het gebouwencomplex is een beschermd rijksmonument. In de tuin werd de Jezuïetenkapel gebouwd.
Drievuldigheidskerk (Rimburg)

De Drievuldigheidskerk is een kerkgebouw in Rimburg in de gemeente Landgraaf in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk is opgedragen aan de heilige drievuldigheid. Ligging De kerk staat aan de Brugstraat nr. 1, nabij de kruising met Kapelweien. Enkele tientallen meters ten zuidoosten van de kerk stroomt het riviertje de Worm, dat tevens de rijksgrens vormt met Duitsland. Circa 100 m ten zuiden van de kerk ligt op de Worm de Rimburgermolen met in de nabijheid het Kasteel Rimburg. De molen ligt in Nederland; het kasteel in Duitsland. Tegenover de kerk ligt aan de Brugstraat de voormalige pastorie uit 1826. Westelijk van de kerk ligt het kerkhof. Aan de oostzijde ligt een klein parkeerterrein. Geschiedenis In 1726 werd het schip gebouwd. In 1833 werd Rimburg een zelfstandige parochie. In 1900 en 1934 vonden er verbouwingen plaats die de kerk een neoromaans aanzicht gaven. Sinds 1967 is het kerkgebouw een rijksmonument. Beschrijving Exterieur Het niet-georiënteerde kerkgebouw ligt met de koorzijde naar het zuidwesten. Opvallend is de zware 'westbouw', die naar het noordoosten is gericht. Alleen het eenbeukige schip is 18e-eeuws. Het heeft vijf traveeën die van elkaar gescheiden worden door gemetselde pilasters. De later toegevoegde neoromaanse delen omvatten een toren, een toegangsportaal, een transept en een driezijdig gesloten koor met daaraan vast gebouwde sacristie. Het transept en de koorzijde zijn lager dan het schip. De kerktoren heeft drie geledingen, een getrapte opbouw die uitloopt in een vierkante toren, een tentdak en vier topgevels. Interieur Het interieur is geheel gepleisterd en grotendeels wit geschilderd. Opvallend zijn de zware colonnetten tussen de vensters, die een dragende functie hebben voor het tongewelf, maar niet geheel tot de vloer doorlopen. Het pijporgel is omstreeks 1900 gebouwd door de gebroeders Vermeulen, met gebruikmaking van ouder pijpwerk. Een 17e-eeuws wijwatervat is ingemetseld in het voorportaal. De biechtstoel is gedeeltelijk in Lodewijk XV-stijl. De kerk bezit een 17e-eeuws schilderij van de Ecce Homo, diverse heiligenbeelden (19e-/20e-eeuws), een gedreven zilveren miskelk (1728), en vijf paar gedreven koperen kandelaars.
Sjpaans Kentje

Het Sjpaans Kentje is de naam/bijnaam van een rooms-katholiek kerkgebouw in Nieuwenhagen in de gemeente Landgraaf in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel ligt op circa 70 meter ten zuidoosten van de parochiekerk Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk aan de Rötscherweg. Het gebouw is aan de rand van Nieuwenhagen gesitueerd aan de weg richting Ubach over Worms. Achter het pand ligt aan de oostzijde een kerkhof. Geschiedenis De naam van het kerkje heeft waarschijnlijk zijn oorsprong in de locatie van het terrein, waarop het staat. Dit gebied aan de overzijde van de Rötscherweg en Schanserweg was sinds het Partagetraktaat van 1661 in Spaanse handen, terwijl het dorp Nieuwenhagen Staats was. Hoewel de Staten-Generaal in de 18e eeuw het uitoefenen van de rooms-katholieke religie onder bepaalde restricties toestond, was de bouw van nieuwe rooms-katholieke kerken en kapellen op haar grondgebied verboden. Om deze reden schonk een zekere Johan Arnoldus Hanssen(s) een stuk land dat gelegen was op het grondgebied van het "Overworms kwartier" van de schepenbank Ubach (deel van de Spaanse partage van het land van 's-Hertogenrade). Hoewel het stuk land al in 1713 van de Spaanse Nederlanden was overgegaan naar de Oostenrijkse Nederlanden, bleef het gebied in de volksmond het Sjpaans Kentje (= "Spaans hoekje") heten. Deze naam ging in de loop der tijden ook over op de kapel, die ook thans nog zo genoemd wordt. In 1745 werd op deze plek een kapel in baksteen opgetrokken. Het was een eenvoudig eenbeukig gebouw met een zadeldak. Het geld was beschikbaar gesteld door de 10 jaar eerder overleden vrijgezel Jan Flecken. Voor de bouw moest toestemming verleend worden door zowel keizer Karel VI (als opperste landheer van Ubach) en de prins-bisschop van Luik (als verantwoordelijk geestelijk gezagdrager). In 1792 werd de kapel vergroot aan de voorzijde. Het gebouw kreeg toen tevens een neoclassicistische voorgevel. In 1832 werd een nieuw koor toegevoegd. Tot 1839 stond hier de oude kapel, toen deze plaats maakte voor het nieuwe kerkgebouwtje, waarvan in 1839 het voorste deel gebouwd werd. In 1917 kwam de even verderop gelegen nieuwe parochiekerk gereed, de Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk, en deze nam de functie van het Sjpaans Kentje over. Rond 1920 bouwde men het gebouw om tot patronaat en kreeg het een verdieping. In 1950 vond opnieuw een verbouwing plaats. Sinds 1967 is het gebouw een rijksmonument. In 1979 werd het inwendige provisorisch opgeknapt. In 1987 werd het interieur volledig gerestaureerd, waarna het weer dienst ging doen als kapel. Bij deze restauratie werd de dakruiter, die omstreeks 1945 was verdwenen, weer teruggeplaatst op de nok. Beschrijving Het bakstenen gebouw is een classicistisch zaalkerkje met een westgevel bestaande uit vier Ionische pilasters en een fronton. In de zijgevels zitten vier segmentboogvensters. Aan de oostzijde bevindt zich de driezijdige koorsluiting. Op de nok staat een dakruiter.
Nicolaaskerk (Cornjum)

De Nicolaaskerk is een kerkgebouw in Cornjum in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument en is overgenomen door de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Geschiedenis De vijfzijdig gesloten zaalkerk werd in 1873 gebouwd naar plannen van architect Foppe Brouwer. De hervormde kerk verving een oudere bouwvallige kerk die gewijd was aan Nicolaas. De kerk in eclectische stijl heeft zijgeveltoppen en een geveltoren van drie geledingen met ingesnoerde naaldspits. In de zes traveeën bevinden zich spitsboogvensters met neogotische gietijzeren traceringen. Het Tiengebodenbord (1602) werd in 1853 vernieuwd. De twee rouwborden dateren uit 1603 en 1608 en de preekstoel uit begin 18e eeuw. De herenbanken werden in de 19e eeuw vervaardigd. Onder de houten vloer bevindt zich een oude vloer met zerken. Het orgel uit 1882 is gebouwd door L. van Dam en Zonen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Cornjum Kerken in Friesland
Leuchtturm Noordertoren

Der Leuchtturm Noordertoren auf der niederländischen Wattenmeerinsel Schiermonnikoog hat offiziell keinen Namen, wird aber meist als Noordertoren (deutsch „Nordturm“) bezeichnet. Der vormalige zweite Leuchtturm auf Schiermonnikoog war der Zuidertoren (deutsch „Südturm“). Der Noordertoren wurde in den Jahren 1853 bis 1854 aus Ziegel- und Natursteinen errichtet; er weist eine Höhe von 37 m auf, so dass sich für das Leuchtfeuer eine Höhe von 44 m über dem Meeresspiegel ergibt. Der Turm ist seit 1979 mit Radar ausgerüstet und 24 Stunden täglich besetzt. Seit 1980 steht er unter Denkmalschutz, 1998 wurde er rot angestrichen. Für die Küstenschifffahrt wird vom Turm aus ein Wetterbericht verschickt. Weblinks Leuchtturm In: vvvschiermonnikoog.de Leuchtturm Noordertoren Schiermonnikoog In: schiermonnikoog.info
North Tower (lighthouse)

The North Tower is the unofficial name for one of the lighthouses on the Dutch island Schiermonnikoog, one of the Frisian Islands, on the edge of the North Sea; the other is the South Tower. It was built by H.G. Jansen & A. van Rhyn, and was activated in 1854. From the tower, weather reports are issued for the coastal waters. In 1998 it was painted red. See also List of lighthouses in the Netherlands Gallery References External links
Phare nord de Schiermonnikoog

Le phare nord de Schiermonnikoog est un phare actif situé sur l'île de Schiermonnikoog (Îles de la Frise), province de Frise aux Pays-Bas. Il a remplacé le phare sud de Schiermonnikoog inactif depuis 1909. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1980 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire Le phare a été construit en 1854 à la demande du roi Guillaume III. Il ne porte pas de nom officiel que celui de Noordertoren (Tour nord). Il est situé près de l'extrémité ouest de l'île de Schiermonnikoog, à l'ouest de la ville du même nom. À proximité se trouvent deux maisons de gardien. Description Ce phare est une tour circulaire en brique et pierre à claire-voie, avec une galerie et une lanterne de 37 m de haut. La tour est totalement rouge et la lanterne est blanche avec un dôme noir. Son feu isophase émet, à une hauteur focale de 44 m, quatre bref éclat blanc, rouge et vert selon secteurs de 0,2 seconde par période de 20 secondes. Sa portée est de 28 milles nautiques (environ 52 km) pour le feu blanc et 11 milles nautiques (environ 20 km) pour le feu rouge et 7 milles nautiques (environ 13 km) pour le feu vert. Il possède aussi deux feux fixes de secteur nord-est (blanc et rouge) à une hauteur focale de 30 m. Il porte un radar Racon. Il est doté d'un Système d'identification automatique. Identifiant : ARLHS : NET-021 ; NL-2192 - Amirauté : B0938 - NGA : 114-10008 . Caractéristique du feu maritime Fréquence : 20 secondes (W-W-W-W) Lumière : 0,2 seconde Obscurité : 3,1 secondes Lumière : 0,2 seconde Obscurité : 9,9 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Noordertoren (Schiermonnikoog) » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Schiermonnikoog - Site Lightphotos.net (en) Schiermonnikoog Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas