NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Niemeyer (tobacco)

Koninklijke Theodorus Niemeyer BV (Royal Theodorus Niemeyer Ltd.) is a Dutch tobacco company. The company is currently part of the multinational British American Tobacco (BAT). History Koninklijke Theodorus Niemeyer BV has been a family-run business for a long period with origins from the trade in products from the Dutch colonies. Meindert Niemeyer started the trading-business on 25 March 1819. The company sold products from the colonies, including tobacco (brandname Wapen van Rotterdam or Arms of Rotterdam). When son Theodorus Niemeyer took over the business they started producing and selling different brands, both under their own name and also supplying other companies (such as De Bijenkorf). The company then also started selling other goods from the colonies such as tea and coffee. In the 20th century, the company grew by acquiring other tobacco-companies in the city of Groningen, and they also started looking to overseas markets. When the company celebrated its 150th birthday they received the title "Royal" (Koninklijk). Until 1990 the company was completely independent, but in that year the company became part of Rothmans International. In 1999 the Rothmans merged with British American Tobacco. Koninklijke Theodorus Niemeyer BV is currently a subsidiary of BAT. However, the factory is still located in the city of Groningen. Tobacco museum Until 1 January 2011 the city housed the Niemeyer Tobacco-museum as part of the Noordelijk Scheepvaartmuseum (the Northern Shipping Museum). In 2010, it was decided to close the tobacco museum, as Niemeyer was withdrawing their funding for it seeing it unfit with BAT's policies for the future of the company. Without their funding it was not feasible to keep it open. The collection of the museum would be split up: articles that the museum had received as a gift or were on loan from people would be (as much as possible) returned. Other important pieces would become part of the (own) collection of the shipping-museum or go to other museums. Most of the then remaining items would be sold at an auction at Christie's in Amsterdam. The few articles that would remain are kept in the archives of the shipping-museum for safe-keeping. Products and brands Koninklijke Theodorus Niemeyer BV produces (or produced in the past) a wide range of different brands. These include: Cigares: Schimmelpenninck, Corps Diplomatique, Westpoint, Javai, Don Pablo, Dunhill Pipe tobacco: Sail Troost, Neptune, Voortrekker, Clan, Art Enjoy, Dunhill, Royal Mixture, Indian Summer, Schippers, Captain Black, Stanwell, Erinmore, Edgeworth, Danske Club, Blanke Baai, Rode Ster, Flying Dutchman, Niemeyer Shag: Samson, Pall Mall Export, Javaanse Jongens, Schwarzer Krauser (Black Curly), Jakobs, Caballero Mild, Twin, Canuma, Gruno, Hoboken, 50 Miles, American Star, Dragon Special, Sterling, El Rey Mild, Goldstar, Gauloises, Bizon, Cutters Choice References External links Official website Archived 2011-05-24 at the Wayback Machine
Rolbrug bij Huis te Riviere

De Rolbrug bij Huis te Riviere is een rolbrug over de Nederlandse waterloop Schiedamse Schie. Hij verbindt de Overschieseweg in de Rotterdamse deelgemeente Overschie met de Polderweg in Schiedam-Kethel. De doorvaartwijdte is 6,80 m, de doorvaarthoogte in gesloten stand is KP +0,50 m. De brug is in 1882 gebouwd op initiatief van enkele boeren die het veerrecht over de Schiedamse Schie bezaten. In 1912 werd de brug overgenomen door de gemeente Kethel en Spaland. Tot 1940 werd op deze brug tol geheven. Het veerhuis bij de brug verdween in 1974. Ook de nabij liggende boerderij 'Huis te Riviere', vernoemd naar Huis te Riviere in het centrum van Schiedam, is toen afgebroken. Renovatie In 2022 heeft de gemeente Schiedam opdracht gegeven aan Irado om de Rolbrug te restaureren. De brug is begin 2023 in zijn geheel uit zijn positie gehesen en getransporteerd naar een staalbewerker. Hier bleek dat de brug in zeer slechte staat verkeerde, er was een complete reconstructie noodzakelijk. Alle stalen balken werden vervangen. Er kwamen nieuwe rails en een nieuwe deklaag. Na een half jaar kon de brug worden teruggeplaatst.
Verzorgingsplaats Haarrijn

Verzorgingsplaats Haarrijn is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A2 Amsterdam-Maastricht tussen afrit 5 Breukelen en afrit 6 Maarssen in de gemeente Stichtse Vecht. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan het kanaaltje Haarrijn, dat net ten zuiden van deze verzorgingsplaats stroomt. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation aanwezig van Shell. Rijkswaterstaat heeft de verzorgingsplaats Haarrijn in juli 2008 opgeknapt en nieuwe parkeerplaatsen voor vrachtwagens aangelegd. Voor extra lange en zware vrachtwagens, kortweg LZV’s, zijn 18 plaatsen ontwikkeld. Op de verzorgingsplaats is ook een spiegelafstelplaats, waar vrachtwagenchauffeurs hun spiegels kunnen afstellen. Trivia Deze verzorgingsplaats ligt precies op 5 graden oosterlengte.
Sint-Bonifatiuskerk (Vries)

De Bonifatiuskerk is een oorspronkelijk romaanse kerk in de plaats Vries in de Nederlandse provincie Drenthe. De Protestantse Gemeente te Vries houdt er nog steeds kerkdiensten. Beschrijving De kerk werd in de 12e eeuw gebouwd en aan Bonifatius gewijd. De rijk versierde romaanse toren werd halverwege de 12e eeuw gebouwd en het schip in de jaren erna. Het gotische koor komt uit het begin van de 15e eeuw. De kerk werd in de jaren 1946 tot en met 1949 gerestaureerd. Het schip werd ingrijpend gereconstrueerd en voorzien van romaanse vensters. Bij de restauratie werd in de grond voor de kerk een mal teruggevonden van de in 1516 gegoten luiklok, waarschijnlijk van de Mariaklok, die in 1517 werd vervaardigd door de klokkengieter Wolter Schonenborch. Deze mal wordt met de eveneens gevonden holle en bolle dakpannen, zogenaamde monniken en nonnen, bewaard in het museum dat onder de consistorie van de kerk is ingericht. Op de Mariaklok staan de volgende woorden: Maria bin ick oheten dat kerspel van vrees het mij gheten Wolter Schonenborch goet mij Do men schreef MDXVII daer bij Het 13e-eeuwse doopvont van Bentheimer zandsteen is op het eind van de 19e eeuw verkocht aan het Drents Museum, dat het inmiddels aan de kerk terug in bruikleen heeft gesteld. Het kerkorgel met één manuaal werd in 1885 vervaardigd door de gebroeders Van Oeckelen te Glimmen. Afbeeldingen Kerken in Drenthe Lijst van kerken in Drenthe
Verzorgingsplaats Hazeldonk

Verzorgingsplaats Hazeldonk bestaat uit Hazeldonk-Oost (Antwerpen-Rotterdam) en Hazeldonk-West (Rotterdam-Antwerpen) en is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A16 nabij de grensovergang Hazeldonk. De naam Hazeldonk is ontleend aan de gelijknamige grensovergang, die haar naam dankt aan de buurtschap Hazeldonk in de gemeente Zundert. Hazeldonk-West en Hazeldonk-Oost zijn met elkaar verbonden via een voetgangerstunnel. Sinds 1 mei 2010 is er ook een hotel in Hazeldonk-Oost. Verder is er sinds enige jaren een Aziatisch restaurant gevestigd. In 2012 zijn middels een veiling de huurrechten van het pompstation verkocht. Totdat in 2002 de Euro werd ingevoerd, was hier ook een bank (grenswisselkantoor) waar reizigers die de grens over gingen hun geld konden omwisselen voor de juiste valuta. Ook konden reizigers die terugkwamen uit het buitenland hier hun geld omwisselen voor Nederlands geld.
De Hoeksteen (Hallum)

De Hoeksteen is het gereformeerde kerkgebouw in Hallum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De zaalkerk uit 1912 is gebouwd naar plannen van architect Tjeerd Kuipers.De kerk met twee dwarsbeuken heeft een terzijde geplaatste toren met ingesnoerde spits. Het orgel uit 1926 is gemaakt door Bakker & Timmenga. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Hallum
Suurhoffbrug

De Suurhoffbrug verbindt de beide oevers van het Hartelkanaal in de Nederlandse stad Rotterdam. De brug bestaat uit, naast elkaar gelegen, een spoorbrug en een brug voor autoverkeer; deze twee bruggen hebben dezelfde naam. De brug maakt deel uit van de A15 en telt hier 2×2 rijstroken. De spoorbrug van de Havenspoorlijn Rotterdam is gesitueerd aan de westkant van de verkeersbrug. Aan de oostzijde is er voor fiets- en voetgangersverkeer een strook van circa 5,7 meter breed. De brug is gebouwd in 1972 en 1973 en werd genoemd naar Ko Suurhoff, de minister van Verkeer en Waterstaat die een belangrijk deel heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de havens van Rotterdam. De Suurhoffbrug verwierf twee staalprijzen, de Nationale Staalprijs in 1974 en later ook de Europese Staalprijs. Renovatie Rijkswaterstaat wil de Suurhoffbrug in 2021 en 2022 renoveren om de levensduur te verlengen, in afwachting van de geplande geheel nieuwe brug. In mei 2021 is een tijdelijke boogbrug van 200 meter lang, 40 meter hoog en 20 meter breed naast de huidige brug geplaatst, zodat de verkeersdruk in de renovatieperiode over twee bruggen verdeeld kan worden. Autoverkeer naar Rotterdam wordt vanaf eind 2021 over de tijdelijke brug geleid, verkeer richting de Maasvlakte blijft over de reguliere brug gaan. Huidige brug Autobrug De autobrug bestond tot 1 januari 2017 uit een beweegbaar deel en een vast deel. Op 1 januari 2017 is het beweegbare deel buiten gebruik genomen, waarbij de beweegbare brugdekken zijn vastgelast. Het beweegbare deel was een basculebrug van 38 meter lang. Deze kon open door drie hydraulische cilinders met ieder 120 ton duwperskracht. Het vaste deel, een liggerbrug, overspant 153 meter en heeft ook een deel van 43 meter. Spoorbrug De spoorbrug is tweesporig en bestaat uit een aanbrug van 40 meter, een basculebrug met brugkelder van 41 meter en een tuibrug van 150 meter. Samen met de Jutphasespoorbrug behoort deze tot de weinige tuispoorbruggen in Nederland. Afbeeldingen Externe link Officiële website
Gevangentoren (Vlissingen)

Der Gevangentoren (deutsch Gefängnisturm) ist ein erhaltener Turm der spätmittelalterlichen Stadtbefestigung von Vlissingen in der niederländischen Provinz Zeeland. Das Bauwerk ist niederländisches Rijksmonument. Geschichte Der spätgotische Gevangentoren entstand um 1491 als Torturm als einer der Türme des Westpoort. Die Ziegel in der Außenverkleidung wurden im Wechsel mit Schichten aus Naturstein ausgeführt. Nachdem der Turm beim Beschuss der Stadt 1809 beschädigt worden war, überlebte er die Abrissmaßnahmen durch die französischem Truppen. Zuvor hatte der Turm ab dem 17. Jahrhundert als städtisches Gefängnis gedient. Während einer Restaurierung im Jahr 1894 unter der Leitung von J.A. Frederiks erhielt der Turm Zinnen und im Mittelgeschoss ein Strahlengewölbe nach dem Vorbild des Kellergewölbes. Im Zweiten Weltkrieg wurde der Turm stark beschädigt. Aufgrund einer Deicherhöhung als Folge einer schweren Sturmflut im Jahr 1953 wurde auch der Turm um 1960 erhöht und mit einer nach alten Zeichnungen gestalteten Turmspitze versehen. Die Erhöhung erfolgte, um das Erscheinungsbild des Turms aus der Ferne nicht zu beeinträchtigen. Literatur Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Zeeland. 2003, S. 255f. Weblinks Einzelnachweise
De Hempenserpoldermolen

De Hempenserpoldermolen is a smock mill in Wergea, Friesland, Netherlands which was built in 1863 and has been restored to working order. It is listed as a Rijksmonument. History De Hempenserpoldermolen was built in 1863 to drain the Hempensermeerpolder. There had been a mill on the site since 1784. The mill worked by wind alone until 1955. A Brons diesel engine had been placed in the mill in 1953. In 1955, the mill was offered for sale and demolition, contrary to a directive requiring it to be kept in working order. The Provincial Executive refused permission for the mill's demolition and suggested that the municipality took over the mill. On 30 December 1959, the water board sold the mill to the municipality Boarnsterhim for ƒ2. A condition of the sale was that the diesel engine remained in the mill. The mill was restored in 1983 by millwright Tacoma of Stiens, Friesland. The diesel engine was replaced by an electric motor in 1986. The mill was sold to the Molenstichting Boarnsterheim in 2010. It is listed as a Rijksmonument, №34603. Description De Hempenserpoldermolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two storey smock mill on a single storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 23.80 metres (78 ft 1 in). The sails are carried on a cast iron windshaft, which was cast by Gietijzerij De Prins van Oranje, The Hague in 1889. The windshaft carries the brake wheel which has 60 cogs. This drives the wallower (30 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels The upper crown wheel, which has 36 cogs drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 37 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 40 centimetres (1 ft 4 in) diameter and 5.80 metres (19 ft 0 in) long. The screw is 90 centimetres (2 ft 11 in) diameter. It is inclined at 29.5°. Each revolution of the screw lifts 180 litres (40 imp gal) of water. Public access De Hempenserpoldermolen is open whenever the mill is working by wind, or by appointment. References
Hempenserpoldermolen

De Hempenserpoldermolen (Fries: Hempenserpoldermûne) is een poldermolen ongeveer anderhalve kilometer ten noorden van het Friese dorp Warga, dat in de Nederlandse gemeente Leeuwarden ligt. Beschrijving De Hempenserpoldermolen is een maalvaardige grondzeiler, die vroeger voorzien was van zelfzwichting. Hij werd in 1863 gebouwd voor de bemaling van de in 1784 drooggelegde Hempensermeer. In 1955 verloor hij deze functie, waarna het polderbestuur de molen "op afbraak" te koop aanbood. Omdat dit in strijd was met de molenverordening, kreeg het daarvoor echter van de provincie Friesland geen toestemming. Gedeputeerde Staten adviseerde de gemeente de molen over te nemen. Dat gebeurde in 1959, toen de molen voor twee gulden aan de gemeente werd verkocht, op voorwaarde dat de in 1953 voor de aandrijving van de vijzel in de molen geplaatste dieselmotor niet zou worden verwijderd. In 1985 brandde de naast de molen gelegen molenaarswoning af. Een jaar later werd de dieselmotor vervangen door een elektromotor, waarmee sindsdien gecombineerd kan worden gemalen. Zie ook Molens in Friesland
Algemene begraafplaats West-Terschelling

De Algemene Begraafplaats van West-Terschelling is een begraafplaats aan de Longway in de Nederlandse plaats West-Terschelling. Oorlogsgraven Op de begraafplaats liggen 84 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven, afkomstig uit landen van het Gemenebest. Van vijf daarvan is de identiteit onbekend. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. Historie Na het begin van de Tweede Wereldoorlog spoelden in augustus 1940 voor het eerst oorlogsdoden aan. Het waren Fransen die omkwamen in de Slag om Duinkerke. Er werd inderhaast een begraafplaats aangelegd bij West aan Zee, op een stuk grond van 40 bij 50 meter, nabij de reddingsbootschuur bij paal 8 op het Noorderstrand. De eerste die er werd begraven was Joseph Marie Le Neures. Op 7 augustus waren er al 25 doden begraven. Na aanvang van de bombardementsvluchten op Duitsland nam het aantal aangespoelde doden toe. In 1942 lagen er 75 doden op de begraafplaats. Dat was toen een kale zandvlakte met zwarte grafkruisen. De commissaris van de Koningin in Noord-Holland deed aan de burgemeester zijn beklag over de begraafplaats. Daarop werd een nieuwe begraafplaats ingericht in het dennenbos aan de Longway dat daar ligt. Er was ruimte voor 180 graven. Eind augustus vond daar de eerste begraving plaats. De doden werden daarnaartoe overgebracht; de graven werden voorzien van witte kruisen en een stenen omlijsting. Tijdens de oorlog zijn er 151 doden begraven, waaronder 57 Engelsen, 23 Fransen, 21 Amerikanen, 9 Canadezen, 9 Australiërs, 5 Polen, 4 Nieuw-Zeelanders en 1 Noor. Van 21 van hen was de identiteit niet bekend. In 1949 is een deel van de doden opgegraven en naar elders overgebracht. De Amerikanen zijn overgebracht naar de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats in Margraten. De Fransen zijn gerepatrieerd. De Noor is overgebracht naar crematorium Westerveld. De begraafplaats is heringericht op de manier die gebruikelijk is bij begraafplaatsen die vallen onder de Commonwealth War Graves Commission. Literatuur Henk van Kolck (2007): Longway: het geallieerde kerkhof West-Terschelling Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe links Longway - het geallieerde kerkhof - West-Terschelling De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission Noten
Leeuwenburg (Maarssen)

Leeuwenburg is een buitenplaats langs de rivier de Vecht in het dorp Maarssen. De Amsterdamse koopman en burgemeester Joan Huydecoper werd in 1641 heer van Maarsseveen. Hij stichtte toen vanuit zijn buitenplaats Goudestein een groot aantal kleine buitenplaatsen in de omgeving. Leeuwenburg is een van die buitenplaatsen. Huydecoper is waarschijnlijk de bouwheer van het huis, dat enige jaren Boekendaal heette en vervolgens tot 1859 Spruytenburg. Het huis is in 1649 of kort daarna gebouwd. Zoals bij veel buitenhuizen aan de Vecht is de voorgevel in de 18e eeuw hoger opgetrokken, zodat het nu lijkt alsof er twee huizen tegen elkaar aanleunen. De achtergevel is nog typisch 17e-eeuws. De stenen leeuwen aan de voorkant van het huis stonden oorspronkelijk bij het Centraal Station in Amsterdam. Er is vrij veel bekend over Spruytenburg in de 17e eeuw doordat Dirck van der Cooghen, eigenaar van 1663 tot 1694, een serie tekeningen van het huis en de tuin liet maken door Anthonie Waterloo en doordat enkele van zijn dagboeken bewaard zijn gebleven. De kunstverzamelaars Jan en Abraham van Lennep, stiefzoons van Van der Cooghen, gebruikten het huis vaak. Spruytenburg was, zoals veel buitenplaatsen in Maarssen, in de 18e eeuw eigendom van bekende Portugees-joodse families zoals Franco Mendes, de Lima en Lopes Suasso. Leeuwenburg staat bekend als “het huis met de krokussen”: in februari en maart bloeien er duizenden exemplaren, een fraai voorbeeld van de stinzenflora aan de Vecht. Tot de buitenplaats behoren naast het hoofdgebouw ook onder meer een theekoepel uit circa 1800, die oorspronkelijk bij de buitenplaats Neerbeek hoorde, en een inrijhek. Zie ook Lijst van huizen aan de Utrechtse Vecht
Sint-Willibrorduskerk (Esch)

De Sint-Willibrorduskerk in Esch is een traditionalistische bakstenen parochiekerk uit 1927 die ontworpen is door Hubert van Groenendael. De kerk bezit een gotische toren uit de 2e helft van de 15e eeuw. Geschiedenis Oorspronkelijk stond hier een in de 2e helft van de 15e eeuw gebouwde kerk die in 1633 door de Staatse regering aan de katholieke eredienst werd onttrokken. Het werd een protestantse kerk die echter geen vaste predikant had, maar waarheen de Boxtelse dominee zich begaf om voor enkele protestanten te preken. In 1798 kregen de katholieken de kerk terug, maar ze was erg verwaarloosd. In 1801 kon ze weer in gebruik worden genomen, doch pas in 1809 was het interieur weer volledig in orde. In 1856 werd de kerk vervangen door een neoclassicistische kerk die was ontworpen door Hendrik Jacobus van Tulder. De gotische kerk werd gesloopt, doch de toren bleef behouden. Wegens vermeende bouwvalligheid werd ook deze kerk in 1927 vervangen door de huidige. Gebouw De gotische toren (rijksmonument 15375) bestaat uit drie geledingen waarvan de tweede geleding spaarnissen bevat en de derde heeft galmgaten en wordt afgesloten met een boogfries. De toren wordt bekroond door een ingesnoerde, met leien bedekte spits. De kerk heeft topgevels tegen de zijbeuken en de dwarsbeuk wordt bekroond met een vieringtorentje. Het orgel stamt uit 1790 en wordt toegeschreven aan Nicolaas van Hirtum. Het is afkomstig uit de Hervormde kerk te Vught. Het werd in 1962 geplaatst. Ook in de kerk bevindt zich een priestergrafsteen uit 1503 en een riddergrafsteen uit 1553, hergebruikt in 1731. Een klok uit 1716 draagt het opschrift: Me fecit Mamees Fremy anno 1716. S. Willibrordus vocar; sicut et patres vece et vos Ego, S. Stephanus, caritatis preaco. Op de begraafplaats bevindt zich een kleine calvarieberg en een lijkenhuisje. Bronnen BHIC, zie ook toegang 5002, inventarisnummer 865. ReliWiki Klokkenroof in 1942
Poldermolen D

Poldermolen D is een in 1635 gebouwde poldermolen in de Nederlandse gemeente Alkmaar. De molen is later voorzien van een vijzel. Het is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oudhollands wiekenkruis. De kap is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Hij is voorzien van een vaste stutvang. De molen bemaalde de voormalige afdeling D van de Schermer. Deze afdelingen bestaan niet meer. Sinds de Schermer overging op elektrische bemaling, zijn de diverse afdelingen bij elkaar gevoegd. Na de restauratie in 2005/6 is in 2006 de voorwaterloop uitgegraven, zodat hij het water uit de polder weer in de binnenboezem van de Schermer kan uitmalen. De molen, die niet te bezoeken is, is samen met de andere Schermermolens eigendom van Stichting De Schermer Molens.
Nieuw Leven (Valburg)

Nieuw Leven is een standerdmolen in Valburg in de Nederlandse provincie Gelderland. De molen werd in 1750 gebouwd. Tussen 1900 en 1996 was de molen eigendom van de familie Hooyer. In laatstgenoemd jaar werd de molen door de Stichting OpNieuw Leven overgenomen. Restauraties In 1942 kreeg de molen, nadat hij tien jaar had stilgestaan, een flinke opknapbeurt. 1966 vond opnieuw een grote restauratie plaats. Na de eigendomsoverdracht was er van 1996 - 1998 een volgende vernieuwing, de molen werd toen ook vijftig meter verplaatst. Een ingrijpende restauratie van de hoofdconstructie was in 2023 noodzakelijk. Er kwam een nieuwe stalenkern, de steenbalk werd gerestaureerd en de roeden vervangen. Bijzonderheden Door het doorzakken van de kast ging de molen steeds zwaarder kruien. Daarom zijn er een brasem onder de steenbalk en slekken onder de lange burriebalken geplaatst. Boven op de standerd, rond de stormpen, ligt een bronzen plaat. De molen kan nu zelfs door tegen de staart te duwen op de wind gezet worden in plaats van met het kruiwiel. De roeden van de fabrikant Bremer uit Adorp hebben een lengte van 23 meter en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. De inrichting van de korenmolen bestaat uit twee koppels maalstenen. Een achtermolen heeft 15der blauwe stenen en de voormolen 16der kunststenen. Ook heeft de molen een steenkraan voor het lichten van de steen en is er een zakkenlift aanwezig. De houten as is in 1943 vervangen door een 4,5 meter lange gietijzeren as afkomstig uit de molen De Hoop in Elst. In de koppelbalk is nog de uitholling te zien, die nodig was voor de toenmalige houten bovenas. Om het bovenwiel zit een houten hoep waar de vlaamse vang op aangrijpt. Vrijwillige molenaars stellen de molen wekelijks in bedrijf. De molen is dan toegankelijk voor publiek. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,53 van de voormolen en 1 : 5,57 van de achtermolen. Het bovenwiel heeft 83 kammen voor het aandrijven van de voormolen en het steenrondsel 15 staven. Het tweede, kleinere bovenwiel voor het aandrijven van de achtermolen heeft 78 kammen en het bijbehorende steenrondsel 14 staven. De steek, de afstand tussen de staven, is 10,8 cm. Afbeeldingen