NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Вестерборк (концентраційний табір)

Вестерборк (нід. Westerbork) — концентраційний табір, створений після окупації Нідерландів нацистською Німеччиною за десять кілометрів на північ від міста Вестерборк в провінції Дренте, неподалік від кордону з Німеччиною. У 1939 році нідерландська влада створила Вестерборк як табір для біженців — євреїв, що залишили Німеччину й окуповані нею території. Перші біженці були розміщені в таборі 9 жовтня. Всього було зведено 50 бараків на 1800 чоловік і безліч саморобних побудов. Табір для біженців було переобладнано на концтабір наприкінці 1941 — початку 1942 року. Вестерборк став транзитним табором, в якому розміщувались нідерландські євреї й цигани, що пересилались до концтаборів на сході, в основному до Аушвіцу 2 й Собібору. 12 квітня 1945 року Вестерборк було звільнено канадськими солдатами. З 7 серпня по 3 вересня 1944 року в таборі утримувались Анна Франк та її родина. Потім їх депортували до Освенциму. Етті Хіллесум у 1942—1943 роках спочатку працювала в таборі добровольцем, а потім утримувалась як ув'язнена. Вона та її родина також були депортовані до Освенциму. Ще одним відомим в'язнем був актор і режисер Курт Геррон. Надалі в таборі утримувались нідерландські колабораціоністи. Після війни за незалежність Індонезії у Вестерборку була розміщена частина біженців. У 1970-х табір було демонтовано, на його місці відкрився меморіальний комплекс. Примітки Посилання Меморіал «Концтабір Вестерборк» [Архівовано 2 грудня 2003 у Wayback Machine.]
Watertoren (Schimmert)

De watertoren van Schimmert, bijgenaamd de Reus van Schimmert, is een 38 meter hoge watertoren in Schimmert in gemeente Beekdaelen in de Nederlandse provincie Limburg. De watertoren ligt in de kern van Schimmert, bij het kruispunt Torenstraat/Hagensweg/Achter Schimmert/De Bockhofweg. Geschiedenis De toren dateert uit 1927 en werd ontworpen door architect Jos Wielders, die zich liet inspireren door de architectuur van de Amsterdamse School. Boven in de toren bevond zich tot de Tweede Wereldoorlog een restaurant: "Oranje Restaurant". De toren is in de jaren 70 en 90 van de 20e eeuw en recentelijk eind 2008 opgeknapt. Sinds 29 mei 1997 heeft de toren de status rijksmonument. WML (Waterleiding Maatschappij Limburg) verkocht de toren in 2015 aan de ondernemer Nico Eurelings uit Schimmert. In 2021 opende "De Reusch", waarin, op verschillende verdiepingen, een winkel, een restaurant, een proeflokaal, een brouwerij, een smaaktheater en een uitzichtpunt zijn gesitueerd. Gegevens start van de bouw in 1926, oplevering in 1927 bouwkosten: 85.000 gulden aannemer firma: Muyres & Zonen uit Sittard hoogte: 38 meter hoogste punt: 178 meter NAP 2 trappenhuizen met 156 treden elk (tot de bovenste verdieping) betonnen vlakbodemreservoir met een inhoud van 1150 kubieke meter reservoir doorsnede: 13,5 meter, diepte: 7,9 meter Trivia De videoclip voor het nummer Entertain You! van Within Temptation is deels opgenomen in de watertoren. Fotogalerij
Kerk van Kolham

De hervormde kerk van Kolham is een kerkgebouw uit de zeventiende eeuw. Op dezelfde plek stond in de dertiende eeuw al een kerk. Wat daarmee is gebeurd is onbekend. De huidige kerk werd gebouwd voor 5.442 gulden, wat nu neerkomt op ongeveer € 60.000. De provincie Groningen nam deze kosten voor haar rekening op grond van de bepalingen in een oorkonde uit 1422. Het provinciewapen is in de gevel verwerkt. De kerk kreeg in de 19e eeuw brede spitsboogvensters. De kerk heeft een dakruiter uit 1808 met daarin een luidklok uit 1948. De oorspronkelijke klok uit 1808 werd in de Tweede Wereldoorlog geroofd door de Duitse bezetters. Bij de renovatie in 2006 kreeg de kerk een nieuwe witte pleisterlaag. Opmerkelijk is de donkerrode houten zoldering. De preekstoel is 17e-eeuws. Het kerkorgel dateert uit 1912 en is geleverd door de Woerdense orgelbouwer Marten Vermeulen. Het instrument bevat ouder pijpwerk van onbekende herkomst.
De Zoom (Peel)

De Zoom is een afgegraven voormalig hoogveengebied in de Peel, in het uiterste oosten van de Nederlandse gemeente Nederweert. De Zoom ligt op 3 km ten oosten van Nederweert-Eind als een 85 groot ha natuureiland te midden van een groot agrarisch gebied. Het maakt deel uit van het zogenaamde Peelvennengebied, ook wel genoemd de Midden-Limburgse Peelrestanten, gelegen ten zuiden van de Noordervaart. Belangrijke andere gebieden in dat gebied zijn Sarsven en De Banen en de Groote Moost. De Zoom is een grote komvormige en omkade laagte, gevormd door turfgraverij. De laagte is ongeveer twee meter diep met heide, vennen, vlaktes met pijpenstrootje en struisgras, oude turfkuilen en wilgestruwelen. In de zandondergrond komt een ondiepe lemige laag voor. Aan de turfgraverij herinneren nog twee twee oude "peelbanen". Het gebied heeft te lijden van ernstige verdroging, als gevolg van de ligging in een diep ontwaterd landbouwgebied en de grondwaterwinning voor beregening van gewassen. Flora en fauna Vooral in het noorden van het gebied komen veel lichte, voedselrijke open moerasbossen voor met wilgen, rietveldjes en ruige kruiden. Daarbij speelt de deels uit leem bestaande ondergrond een rol. Het midden bestaan vooral uit droogvallende laagten gedomineerd door pijpenstrootje, pitrus en struisgras. Hoogveensoorten zijn hier bijna verdwenen. Aan de zuidzijde komen nog enkele plekken voor met hoogveenachtige soorten zoals veenpluis, een bijzondere begroeiing van kleine zeggen en plaatselijk een botanisch belangrijke veenmosrijke heidevegetatie met o.a. veel Klokjesgentiaan. Het hele Peelvennengebied is rijk aan een groot aantal zoogdiersoorten zoals das, ree, wild zwijn, hermelijn en bunzing. Door de gunstige ligging in een rustig en weinig bebouwd agrarisch gebied dat bovendien door weinig wegen wordt doorsneden. De Zoom is daarbinnen een prima toevluchtsoord. De hele omgeving is bekend als een goed leefgebied voor de Das. Ook het wild zwijn, dat volgens het officiële "nul-optie-beleid" enkel in de Veluwe en in Nationaal Park De Meinweg mag voorkomen, weet zich hier uitstekend te handhaven en breidt zich zelfs verder uit. Eigendom en beheer De Zoom is eigendom van het Staatsbosbeheer. Door de provincie Limburg werd het aangewezen als "Prioritair verdrogingsgebied", wat wil zeggen dat er door de beheerder en het waterschap binnen en buiten het gebied maatregelen worden voorbereid om de verdroogde toestand te verbeteren. Het beheer streeft met name naar behoud van de hoogveenachtige heidevegetaties en de ontwikkeling van de laagtes tot "zwak gebufferd ven". Bronnen Factsheet GGOR-maatregelen verdrogingsgevoelig gebied de Zoom
De Nijverheid (Sint-Maartensdijk)

De Nijverheid is een korenmolen in Sint-Maartensdijk in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1868 gebouwd. Tot 1966 werd met de molen gemalen. In dat jaar verkocht de laatste beroepsmolenaar de molen aan de toenmalige gemeente Sint-Maartensdijk die in 1971 samengevoegd werd met de gemeente Tholen. Na een restauratie in 1985 stelt een vrijwillig molenaar de molen regelmatig in bedrijf. De roeden van de molen zijn bijna 22 meter lang en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. De molen is ingericht met twee koppels maalstenen.
Reginakerk

De Reginakerk is een kerkgebouw in Zweins in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument en is eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Geschiedenis De kerk werd in 1783 gebouwd ter vervanging van een middeleeuwse kerk van gele kloostermoppen die gewijd was aan Regina. De zaalkerk met rondboogvensters is aan twee zijden driezijdig gesloten. In de koepelvormige dakruiter hangt een klok (1471) van klokkengieter Steven Butendiic. De preekstoel en herenbanken dateren uit de 18e eeuw. In de kerk bevinden zich een zerk (1482) in rode Bremersteen, een zandstenen epitaaf in de noordoost muur voor Jaeycke van Vierssen en enkele rouwborden. Het orgel uit 1785 is gemaakt door Johann Friedrich Wenthin en in 1877 door L. van Dam en Zonen grondig gewijzigd. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Zweins
Kasteel Eikenlust

Kasteel Eikenlust (ook gespeld als: Eyckenlust), is een kasteel in de buurt van het dorp Beek en Donk in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het kasteel is verbonden geweest met de heerlijkheid Beek en Donk. Ligging Het kasteel bevindt zich in het dal van de Aa en is tegenwoordig van de kern van Beek gescheiden door de Zuid-Willemsvaart. Geschiedenis In 1643 werd de heerlijkheid verkocht door koning Filips IV van Spanje. De koper was Jan Baptista van Elen. In 1646 werd de heerlijkheid verkocht aan Philips van Leefdael. Deze stierf in 1681, waarna zijn zoon Johan Philips van Leefdael de heerlijkheid erfde. In 1711 kwam de heerlijkheid in handen van de markies van Asse, Jean de Coutereau, die gehuwd was met Johan Filips' dochter, Cornelia Johanna van Leefdael. In 1730 stierf Jean en Cornelia verkocht in 1734 de heerlijkheid aan Johan Peter van Raesfeldt. Deze verkocht de heerlijkheid in 1745 op zijn beurt aan Gisbert de Jong. In 1794, bij diens dood, kwam de heerlijkheid aan Benjamin de Jong. Deze had twee kinderen: Johan de Jong (overleden in 1846) en Gerrit de Jong. Het landgoed werd tussen beiden verdeeld, maar in 1809 kreeg Johan ook Gerrits deel. Na de Franse tijd werden de bestuurlijke rechten van de heerlijkheid afgeschaft. Nog tot 1923 bleven rechten als het jachtrecht bestaan. Een der latere bewoners, jhr. Jan Olphert de Jong van Beek en Donk (1863-1935), is gouverneur van Curaçao geweest. Hij was gehuwd met jkvr. Elisabeth Maria Stern. Het kasteel is nog steeds in het bezit van de familie De Jong, waarvan een tak in de Nederlandse adel is verheven en de naam de Jong van Beek en Donk voert. Het gebouw Het oudste nog bestaande deel is het poortgebouw. Dit stamt uit omstreeks 1500. Het heeft een natuurstenen toegangspoort en een torentje. De rest van het kasteel is regelmatig verbouwd. Een steen met het jaartal 1658 duidt vermoedelijk het jaar aan waarin het is herbouwd. Of een eerder kasteel verwoest is tijdens de Tachtigjarige Oorlog is niet bekend. In 1812 werd een groot deel van het kasteel gesloopt en vernieuwd, terwijl ook in 1870 ingrijpende verbouwingen hebben plaatsgehad. In 1978 werd het gebouw gerestaureerd. Het kasteel is binnen een gracht gelegen. Het landgoed Het kasteel ligt aan de Aa. De paden op het 61 ha grote landgoed zijn vrij toegankelijk, alleen de directe omgeving van het kasteel is dat niet. Het landgoed bestaat voor een deel uit bos (hoofdzakelijk populieren) en enkele boerderijen.
Eckartcollege

Het Eckartcollege is een school voor mavo (vmbo-t), havo en vwo (atheneum en technasium) in Eindhoven in het stadsdeel Woensel. De school staat onder het bestuur van de vereniging Ons Middelbaar Onderwijs (OMO). Naamgeving De scholengemeenschap is genoemd naar de vroeger zelfstandige gemeente Eckart, nu een buurt in de gemeente Eindhoven. Geschiedenis Op 1 januari 1967 werden aan de Argonautenlaan de eerste lessen aan 119 leerlingen gegeven in deze dependance van het toenmalige Van der Puttlyceum. 14 docenten waaronder conrector P.J.C. van der Grinten verhuisden mee. Op 1 augustus 1968 wordt Paul van der Grinten rector van de nog naamloze verzelfstandigde dependance. Eind 1968 werd voor de naam Eckartcollege gekozen. In 1971 fuseerde het Eckartcollege met de Mavo Sint Thomas van Acquino. 27 juni 1989 ontstond er grote commotie. Het bestuur van Ons Middelbaar Onderwijs had besloten om het zieltogende Van der Puttlyceum te verplaatsen naar Nuenen en te onderzoeken of een toekomstige fusie met de Scholengemeenschap Nuenen mogelijk was. Een mogelijk daaruit voortkomende scholengemeenschap voor vmbo, havo, atheneum en gymnasium in Nuenen zou het Eckartcollege de helft van de leerlingen en 40 banen kosten. Het Van der Puttlyceum verkeerde al langer in problemen, er was al eerder sprake van een fusie met het Eckartcollege. Het Eckartcollege eiste van het OMObestuur het terugdraaien van die beslissing. De strijd werd met wisselde kansen op meerdere fronten gestreden. Na anderhalf jaar viel de beslissing: het Van der Puttlyceum wordt opgeheven. Het huidige Eckartcollege Het Eckartcollege is een school voor mavo, havo en vwo. Als enige school in de omgeving heeft het Eckartcollege een Technasium. Voor de mavo-afdeling biedt de school een met het Technasium vergelijkbaar programma aan onder de naam Bèta Challenge Programma. Het Eckartcollege biedt een traject aan voor meer- en hoogbegaafde leerlingen in de onderbouw dat bekend staat als de masterclass. Verdere speerpunten van het Eckartcollege zijn de havokansklas en begaafdheidprofielschool. In 2015 zijn er ongeveer 1650 leerlingen. Het Eckartcollege vormt in formele zin één school met het Nuenens College. Het Eckartcollege en Nuenens College vallen onder het bestuur van Ons Middelbaar Onderwijs te Tilburg. Eindverantwoordelijk schoolleider is rector Claire Arts. Bekende (oud-)leerlingen Floris Bosma, gitarist en acteur Jeroen Dijsselbloem, politicus en burgemeester van Eindhoven Sophie Hilbrand, presentatrice Tanja Jess, actrice Tommie van der Leegte, voetballer Ricardo Moniz, voetballer en voetbaltrainer Roel Reiné, filmregisseur en producent Rik Smits, basketballer Externe link Officiële website Noten
Stratumse Heide

De Stratumse Heide is een natuurgebied van ongeveer 110 ha, dat gelegen is in de gemeente Eindhoven. Het is eigendom van het Brabants Landschap. Omgeving Het gebied wordt door de autosnelweg A67 afgesneden van de Groote Heide, eveneens een natuurgebied. Ten oosten vindt men het natuurgebied Gijzenrooise Zegge, dat het karakter van een stuk kleinschalig oud boerenland heeft. Een andere gebruikelijke naam voor het gebied is Leenderheide, wat eraan herinnert, dat de heide zich vroeger vér uitstrekte tot aan de Leende en zelfs de Belgische grens. Nog steeds strekt zich hier een bijna onafgebroken keten natuurgebieden uit (zie: Leenderbos en Groote Heide). Het gebied strekt zich uit tot de bebouwing van de Eindhovense wijk Stratum. De bebouwing betreft de buurtjes Belgisch Dorp en Oostenrijks Dorp. Ten noorden en westen van het gebied vindt men de bebouwing van Stratum. Een woonbuurtje in de omgeving heet eveneens Leenderheide. In de jaren 70 waren er plannen om de Stratumse heide met woningen vol te bouwen, evenals het landbouwgebied in de richting van Geldrop, waar nu de Gijzenrooise zegge nog van over is. Uiteindelijk is alleen de wijk Gijzenrooi gebouwd. Beschrijving Het gebied bestaat uit een heidegebied en een voormalig stuifzandgebied dat in de jaren 30 is beplant met grove den. Duivelsnaaigaren en stekelbrem zijn hier te vinden, terwijl een groot gedeelte spontaan met vliegdennen is dichtgegroeid. De paadjes zijn daar heel kronkelig en er is veel afwisseling tussen bos en heide. Het gebied wordt begraasd door Schotse hooglanders. In het gebied liggen enkele vennen, waarvan het Kanunnikesven het belangrijkste is. Hierin bevindt zich een eilandje dat door veenvorming is ontstaan. Er groeit o.a. veenpluis, wateraardbei en waterdrieblad. Een probleem voor het natuurbeheer is, dat de kwetsbare oevers te veel worden belopen door de vele wandelaars. Andere vennen zijn het Rietven en het Karperven. Externe link Stratumse Heide op brabantslandschap.nl
Antonius Abtkerk (Den Haag)

De Antonius Abtkerk is een rooms-katholieke kerk aan het einde van de Scheveningseweg in Den Haag. De Antonius Abtkerk is een rijksmonument, in 1926-1927 gebouwd door architect Joseph Cuypers en zijn zoon Pierre Cuypers jr. in een zakelijk-expressionistische stijl met een rijk versierd art-deco-interieur. De kerk heeft een 50 meter hoge, vierkante toren, bekroond met een kleine lantaarn met puntdak, die van veraf zichtbaar is. In de vrij donkere kerk trekt vooral de apsis het oog van de bezoeker. Deze koorafsluiting is gedecoreerd met een groot, kleurrijk mozaïek dat de cholera-epidemie van 1848 herdenkt. Het werd ontworpen door Antoon Molkenboer. In het mozaïek, dat 12 meter breed is en ruim 17 meter hoog, zijn 2.000.000 steentjes verwerkt door atelier Mauméjean Frères uit Parijs. Het is het enige grote mozaïek in Nederland en het grootste ten noorden van Parijs. Andere opvallende elementen zijn het bronswerk van de gebroeders Brom, het glas-in-loodwerk van Chris de Moor en een tweeënhalf meter hoog Heilig Hartbeeld van Willem van der Winkel. In de kerk worden regelmatig concerten gegeven. De kerk hoort sinds 2015 bij de parochie Maria Sterre der Zee. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 452746
Het Pink

Het Pink is een oliemolen aan de Pinkstraat in Koog aan de Zaan, gemeente Zaanstad. De molen werd rond 1751 gebouwd, waarschijnlijk op de vierkante, eikenhouten onderbouw van een voorganger uit 1620, een wipstellingmolen. De molen bleef ondanks verscheidene rampen tot het einde van de jaren twintig in bedrijf. Geschiedenis Het Pink heeft in het begin maar één slagwerk gehad, dat later werd uitgebreid tot een voorslag- en naslagwerk. Dit slagwerk werd wegens onvoldoende ruimte diagonaal in de molen geplaatst. In 1751 werd het bovenstuk vervangen door een houten achtkant met een stelling op zeven meter boven het maaiveld. Op 15 november 1792 brak tijdens het malen met een zuidwester storm de pensteen en vloog de molen in brand, die echter bedwongen kon worden. In 1870 kwam de molen in het bezit van de fa. Adr. Honig. Op 15 maart 1876 werd bij storm met opgerolde zeilen en zonder acht windborden nog gemalen, waarbij de askop brak en met de roeden naar beneden viel, waardoor de stelling en de schuren zwaar werden beschadigd. Ook de met groen geverfd hout bedekte kap werd hierbij opgelicht. De nieuwe kap werd met riet gedekt en ook de ligger werd vervangen. Op 19 mei was de molen weer in bedrijf. Op 16 november 1903 brak een houten roe en vernielde hierbij ook de andere roe. De nieuwe, houten roeden, eigenlijk te kort, waren afkomstig van de gesloopte oliemolen De Haan te Zaandam. Op 8 juli 1913 werd een houten roe vervangen door een ijzeren potroe en omstreeks die tijd werd ook de andere roe vervangen door eenzelfde type roe. Tegelijkertijd werd de houten wentelas vervangen door een ijzeren, afkomstig van de oliefabriek Het Hart te Zaandam. Op 25 juni 1915 werd de molen door de bliksem getroffen, maar de beginnende brand werd op tijd geblust. Op 11 september 1926 brak de bovenas, die vervangen werd door de as uit de onttakelde oliemolen De Jonker te Zaandam. In 1935 werd Het Pink aan de Zaanse VVV geschonken. Na aankoop door de Vereniging De Zaansche Molen in 1939 werd de molen gerestaureerd en is als een van de eerste molens in het land geregeld voor bezoek open gesteld. Bij de restauratie in 1939 werden onderdelen van een tweetal onttakelde oliemolens gebruikt. In de Tweede Wereldoorlog werd wegens gebrek aan elektriciteit van 12 oktober 1944 tot 2 juli 1945 door de 'Zaanlandsche Stoomdrukkerij v/h E.N. Smit Wz' te Koog aan de Zaan met twee in de molen geplaatste drukpersen drukwerk vervaardigd. Met de molen wordt door vrijwillige molenaars regelmatig lijnzaadolie geslagen op windkracht. Afbeeldingen Externe links De website van de molen Vereniging de Zaansche Molen Heidelbergerpers in werking in molen Het Pink
Watertoren (Alkmaar)

De watertoren in Alkmaar is een watertoren in de Noord-Hollandse stad Alkmaar. Hij werd ontworpen door de architecten J.C. Franken en A. Holmberg-de Beckfelt en gebouwd in 1900. Het is een gemeentelijk monument. De toren heeft een hoogte van 31,40 meter en had een waterreservoir van 800 m³. Het water werd omhoog gepompt vanuit de duinen bij Bergen. Deze watervoorraad zorgde voor een constante druk op het waterleidingnet en was een buffervoorraad bij calamiteiten. Oorspronkelijk had de watertoren kantelen; daardoor deed het gebouw sterk denken aan de burcht in het Alkmaarse stadswapen. Deze kantelen zijn echter in 1955 bij een renovatie van de bovenbouw weggehaald. De watertoren is niet meer operationeel. Een architectenbureau vestigde zich er in 2002. Na de aankoop in 2014 door ingenieursbureau CLAFIS Ingenieus werd het een bedrijvenverzamelgebouw. Externe link Website Alkmaarsewatertoren.nl
Église Saint-Victor de Obdam

L'église Saint-Victor (en néerlandais : Sint-Victorkerk) est une église néo-romane et néo-gothique de la fin du XIXe siècle située dans la ville de Obdam aux Pays-Bas. L'église est dédiée à Saint Victor. Histoire Origine L'église est construite par l'architecte Adrien Bleijs entre 1891 et 1892 pour remplacer une petite église déjà existante. D'inspiration néo-romane et néo-gothique, l'architecture se distingue par sa relative sobriété, avec une tour rectangulaire de 45 mètres de haut. Les deux cloches et les fonts baptismaux sont hérités de l'ancienne église. L'église Saint Victor fut consacrée le 25 juillet 1892 par l'évêque de Haarlem. Structure Longueur : 40 mètres. Largeur : 16,30 mètres. Hauteur plafond : 13 mètres. Œuvres Elle abrite sept grands tableaux, dont cinq inspirés de scènes de l'Ancien Testament. Plus belle église d'Hollande-Septentrionale En 2008, le journal Noordhollands Dagblad organise une élection de la plus belle église d'Hollande-Septentrionale, et c'est la paroisse de Saint-Victor qui est désignée. Voir aussi Notes et références Liens internes Saint-Victor Liens externes Paroisse Saint-Victor Reliwiki : Saint-Victor de Obdam Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas
Sint-Victorkerk (Obdam)

De Sint-Victorkerk is een rooms-katholieke kerk in Obdam. Geschiedenis De huidige kerk werd tussen 1891 en 1892 gebouwd ter vervanging van een kleinere gelijknamige kerk die aan de overzijde van de straat stond. Architect Adrianus Bleijs ontwierp een driebeukige neoromaanse kruisbasiliek. De Sint-Victor werd op 25 juli 1892 door bisschop Bottemanne ingewijd. De beide klokken en het doopvont werden uit de oudere kerk meegenomen. De klokken werden in de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers gevorderd, maar een van de klokken kon na de oorlog worden teruggeplaatst. De tweede klok ging verloren en werd vervangen. In de kerk hangen kruiswegstaties in reliëf van kunstenaar E.van Ternelmont uit 1910. In de apsis van het priesterkoor zijn zeven grote schilderingen gemaakt, waarvan er vijf een scène uit het Oude Testament uitbeelden, een de heilige drie-eenheid en een Maria met het kind Jezus, geflankeerd door twee engelen. De kerk is ongeveer 40 meter lang en 16,30 meter breed. Achter in de kerk is een verlengde apsis van 4 meter lang met een diameter van 7,5 meter. De inwendige hoogte tot aan het plafond met kruisgewelfen is 13 meter ter hoogte van het middenschip. De toren is 45 meter hoog. De kerk heeft 400 zitplaatsen, die met kerstmis kunnen worden uitgebreid tot 600. Ter gelegenheid van een parochiebedevaart naar Lourdes werd in 2006 bij de kerk een nieuwe kapel gebouwd ter ere van Maria. De Sint-Victorkerk werd bij een verkiezing van het Noordhollands Dagblad in 2008 tot mooiste kerk van Noord-Holland gekozen. In 2009 dong de kerk mee naar de titel "De Mooiste Kerk van Nederland" bij een verkiezing van de NCRV, maar won niet. De kerk wordt tot op heden gebruikt door de Sint-Victorparochie. Oranjemis Op de dag van de finale van het wereldkampioenschap voetbal 2010 werd in de Sint-Victorkerk een mis gevierd die in het teken stond van de wedstrijd. De mis werd later bekend als de Oranjemis. Pastoor Paul Vlaar was gekleed in een oranje kazuifel, er stond een goal op het altaar en de mis werd voorafgegaan door een fluitsignaal en aftrap. Na afloop van de mis werd een voetballied gezongen. Vlaar werd na internationale media-aandacht door bisschop Jos Punt van het bisdom Haarlem-Amsterdam geschorst. Afbeeldingen Zie ook Lijst van kerken in Koggenland voor een overzicht van andere kerkgebouwen in de gemeente Koggenland Referentie Sintvictorparochie.nl - Geschiedenis NCRV.nl - Plaza, verkiezing "De Mooiste Kerk van Nederland" Externe link Reliwiki - Informatie St Victorkerk, met foto's interieur en exterieur