NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Onze-Lieve-Vrouw van Lourdeskerk (Eindhoven)

De Onze-Lieve-Vrouw van Lourdeskerk of Vlokhovense kerk is een voormalige rooms-katholiek kerkgebouw in de Eindhovense wijk Vlokhoven. Het kerkgebouw en de geloofsgemeenschap maken deel uit van de parochie Sint Petrus' Stoel in het stadsdeel Woensel. Geschiedenis In 1919 splitste Vlokhoven zich als zelfstandige parochie af van de Parochie van de Heilige Petrus te Woensel. Aan deze weg werd toen de Onze Lieve Vrouw van Lourdeskerk gebouwd, die ontworpen is door de architect Wolter te Riele. Ze werd ingewijd in 1920. Later werd ze nog uitgebreid onder leiding van architect Hendrik Willem Valk en opnieuw ingewijd in 1933. Valk ontwierp ook het typische torentje dat met een zadeldak werd bekroond. In 1938 kwamen er twee klokken, waarvan de grootste werd gestolen door de bezetter tijdens de Tweede Wereldoorlog. In 1950 kwam er een nieuwe klok. De Vlokhovense kerk is sinds 8 februari 2015 aan de eredienst onttrokken. Gebouw Het is een landelijk ogend bakstenen kerkje in laatneogotische stijl, waarvan de toren een zadeldak heeft en geflankeerd wordt door een ronde traptoren. In de gevel zijn bakstenen versieringen aangebracht en is een Mariabeeld geplaatst. In de kerk bevindt zich een Lourdesgrot in het linker zijkoor. In de zijbeuken en de zijkoren zijn glas-in-loodramen te vinden van Joep Nicolas, uit 1930. In het hoofdkoor vindt men modernere glas-in-loodramen. Externe links ReliWiki Eindhoven in beeld
Ontmoetingskerk (Eindhoven)

De Ontmoetingskerk is een protestants kerkgebouw aan de Meerkollaan 3 in het Eindhovense stadsdeel Tongelre. Geschiedenis Deze kerk werd in 1968 gebouwd als Hervormde kerk. Architect was C. Valstar. Nadat in 1969 de Gereformeerde Immanuëlkerk werd verlaten, maakten ook de Gereformeerden gebruik van dit gebouw. Na de kerkenfusie in 2004 werd het een PKN-kerk. Ook de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland houdt er speciale diensten. Het betreft een doosvormige bakstenen zaalkerk met voorportaal en een bescheiden toren in betonskelet, deels gevuld met baksteen en deels opengewerkt, waarin zich een klok bevindt. Het gebouw werd gerenoveerd door Cees Dellebeeke, die onder meer de banken verving door stoelen in de kleuren van het kerkelijk jaar. In de eerste week van juni 2024 is de kerkklok gestolen. Externe link ReliWiki Eindhoven in beeld Noten
Rembrandtplein

Rembrandtplein (česky Rembrandtovo náměstí) je významné náměstí v centru Amsterdamu, pojmenované po Rembrandtu van Rijnovi, který v letech 1639 až 1656 vlastnil dům v jeho blízkosti. Historie Náměstí vzniklo na místě hradeb postavených ve středověku za účelem obrany města. V místech dnešního Rembrandtplein stála městská brána Regulierspoort. Kolem roku 1655 se město rozrostlo za tyto hranice a toto místo začalo přitahovat farmáře, kteří sem přiváželi máslo, mléčné výrobky a drůbež na prodej, a tak se tento prostor stal známým jako Botermarkt, neboli máselný trh. V roce 1668 se z městské brány Regulierspoort stala vážnice Waaggebouw. Každý podzim se na náměstí konal jarmark a stánky farmářů nahradily taneční orchestry a cirkusové stany. Trh pod tímto názvem fungoval až do roku 1876, kdy byla socha Rembrandta od sochaře Louise Royera přesunuta z okraje do středu náměstí a to bylo přejmenováno na Rembrandtplein (Rembrandtovo náměstí). Na počátku 20. století se náměstí stalo centrem nočního života, které přitahovalo umělce, mladé lidi a dělníky. V přilehlých ulicích proto vzniklo několik hotelů, kaváren a zábavních podniků. I nadále je toto náměstí oblíbené mezi obyvateli i turisty. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Rembrandtplein na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Rembrandtplein na Wikimedia Commons
Rembrandtplein

Rembrandtplein ist ein großer Platz in Amsterdam, der 1876 nach dem Maler Rembrandt van Rijn benannt wurde. Geschichte Der Platz war einst der Buttermarkt in Amsterdam. Hier stand bis 1874 ein Waaghaus, die Boterwaag. Das letzte verbliebene historische Waaghaus in Amsterdam ist die Waag am Nieuwmarkt. 1852 wurde hier im Beisein von König Wilhelm III. eine Statue von Rembrandt enthüllt und 1876 dann der Name des Platzes von Botermarkt in Rembrandtplein geändert. Nach dem Zweiten Weltkrieg entwickelte sich der Platz zum Zentrum des Nachtlebens mit der Eröffnung von verschiedenen Hotels und Cafés. Seit Rembrandts 400. Jahrestag 2006 bis 2009 befinden sich in der Mitte des Platzes vor dem Rembrandt-Denkmal mehrere kleinere Statuen, die das berühmte Gemälde Rembrandts „Die Nachtwache“ repräsentieren. Bedeutung In den Häuserblöcken um den Platz befinden sich Bars, Restaurants und einige große Discotheken. Der Platz ist bei Touristen und Niederländern sehr beliebt. Die Popularität des Rembrandtpleins steigt mit den Caféterrassen im Sommer an. Das größte Gebäude am Platz ist der Hauptsitz der ehemaligen Amsterdamsche Bank (später ABN AMRO geworden). Geografie Der Rembrandtplein ist über die Straße Reguliersbreestraat mit dem Muntplein verbunden. Über die Blauwbrug führt vom Platz die Amstelstraat über die Amstel. Der Platz Thorbeckeplein (benannt nach Johan Rudolf Thorbecke) liegt südlich, wo es zur Herengracht weitergeht. Besonderheiten Am Rembrandtplein befindet sich ein riesiger LC-Bildschirm mit einer Größe von 7,04 mal 15,86 Metern. Mit dem Bildschirm, zum Zeitpunkt seiner Anbringung der größte seiner Art in Europa, können Fußgänger über ein Bluetoothfähiges Mobiltelefon interagieren. Der Betreiber des Werbemonitors geriet 2018 in die Kritik, als bekannt wurde, dass Passanten des Platzes hochaufgelöst und somit wiedererkennbar gefilmt werden konnten. Der Platz grenzt an die Reguliersdwarsstraat, wo die homosexuelle Community von Amsterdam schwerpunktmäßig vertreten ist. Weblinks The night watch in 3D Einzelnachweise
Площадь Рембрандта

Площадь Рембрандта (нид. Rembrandtplein) — одна из центральных площадей Амстердама, Нидерланды. С 1669 года на площади находился Масляный рынок и площадь носила название Botermarkt, а в 1876 года получила современное название в честь художника Рембрандта ван Рейна. В центре площади находится памятник Рембрандту, а с 2006 года до начала декабря 2008 года рядом с ним была расположена скульптурная композиция из 22 бронзовых фигур — герои его картины «Ночной дозор» — работа двух российских скульпторов Михаила Дронова и Александра Таратынова. В 2009 году эта композиция была перебазирована в Нью-Йорк. Летом 2010 года композиция экспонировалась во дворе Музея изобразительных искусств им. А. С. Пушкина, а в июне-октябре 2011 — в Ораниенбауме. В 2013 году эта композиция вернулась на площадь Рембрандта. После Второй мировой войны эта площадь превратилось в центр ночной жизни. Здесь разместилось множество кафе, магазинов и гостиниц. Кроме того, на площади установлен самый большой в Европе ЖК-экран 7,6 * 15 м В 2009 году была проведена большая реконструкция площади: она была освобождена от излишних зелёных насаждений, а памятник Рембрандту перемещён в центр площади. В теплое время года здесь каждое воскресенье устраивается ярмарка современного искусства. Галерея Примечания
Площа Рембрандта (Амстердам)

Площа Рембрандта (нід. Rembrandtplein (Amsterdam)) — одна з площ у середмісті столиці Нідерландів Амстердама; популярне місце людського скупчення — як містян, так і туристів. Майдан названий на честь великого нідерландського художника Рембрандта. Майдан розташований між вулицями Reguliersbreestraat і Amstelstraat. До площі прилягають площа Торбеке (Thorbeckeplein), вулиця Reguliersdwarsstraat, з площі виходять вулиці Halvemaansteeg, Bakkerstraat і Utrechtsestraat. Історія та сучасність Історично на теперішній площі Рембрандта в Амстердамі вирував міський масляний ринок. Майдан завжди був осередком суспільного життя. Коли на ньому проводились ярмарки, майдан кишів людьми, чимало з них шукали веселощів або розради у тілесних втіхах, які надавали тут же в кабінках і кіосках. Усередині XIX століття міський ринок масла припинив свою діяльність, а от площа зберегла свою атмосферу — тут і раніше можна було знайти розваги певного штибу. Упорядкування й набуття сучасного презентабельного вигляду майдану відбулося тоді ж — на площі був влаштований маленький сквер, у середині якого встановили пам'ятник Рембранду (1852). І тоді ж майдан дістав свою теперішню назву — на честь великого художника. Майдан Рембрандта лишається важливим осередком дозвілля міста. Поруч з магазинами і місцями громадського харчування тут багато нічних клубів і закладів, які показують стриптиз-шоу. У 2000-х роках на площі встановлено найбільший у Європі РК-екран. У центрі майдану Рембрандта в 2006 році була встановлена скульптурна композиція з 22 бронзових фігур, що зображували Рембрандта та героїв його картини «Нічна варта», авторами якої є російські художники Михайло Дронов та Олександр Татарінов. Композиція простояла до початку грудня 2008 року, а 2009-го вирушила до Нью-Йорка. Транспорт На площі Рембрандта розташована зупинка амстердамських трамваїв №№ 4, 9 і 14. Галерея Виноски Посилання Площа Рембрандта (Амстердам) на сайті PlanetWare [Архівовано 18 травня 2010 у Wayback Machine.] (англ.)
Sint-Jan-Evangelistkerk (Eindhoven)

De Sint-Jan-Evangelistkerk was een rooms-katholieke parochiekerk, gelegen aan de Koning Arthurlaan 49 in de buurt Jagershoef die deel uitmaakt van het Eindhovense stadsdeel Woensel. Geschiedenis Aanvankelijk stond hier, ten behoeve van de bewoners van de nieuwe wijk, een noodkerk. In 1968 werd een permanent kerkgebouw ingewijd, ontworpen door het architectenbureau Grinten en Heydenrijk. Het is een sobere, modernistische zaalkerk zonder toren, waarvan het dak op metalen binnenkolommen rust, zodat rondom vensters konden worden aangebracht. Op 27 december 2011 werd er de laatste kerkdienst gehouden, waarna de kerk werd onttrokken aan de eredienst. Externe links ReliWiki Eindhoven in beeld
Sint Eligiuskerk (Oudelande)

Die Sint Eligiuskerk (deutsch St. Eligius-Kirche) ist das Kirchengebäude einer reformierten Gemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden im Ortsteil Oudelande der Gemeinde Borsele in der niederländischen Provinz Zeeland. Der Turm der Kirche sowie das Kirchenschiff sind seit 1966 als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die bis zur Reformation dem heiligen Eligius gewidmete Kirche wurde im 14. Jahrhundert errichtet. Aus dieser Zeit stammen noch der Turm und das Langhaus. Die Kirche wurde zu Beginn des 16. Jahrhunderts durch Anfügung zweier Querhäuser kreuzförmig erweitert. Nach Einführung der Reformation wurde nur noch das Langhaus als reformierte Predigtkirche genutzt. Im 18. Jahrhundert wurden der Chor und der nördliche Querarm niedergelegt, der Triumphbogen wurde vermauert. Im Zuge einer Restaurierung wurde 1966 das südliche Querhaus vom Langhaus abgetrennt. Ihm ist eine Sakristei nach Osten angefügt. Die Kirchengemeinde gehört zur 2004 geschaffenen unierten Protestantse Kerk in Nederland. Orgel Die Orgel wurde 1905 von dem Orgelbauer J.M.W. Stooker (Hilversum) eingebaut. Woher das Instrument kam und von wem es erbaut wurde, ist nicht bekannt. Es wurde vermutlich im 19. Jahrhundert gebaut und hat 6 Register auf einem Manual (C–f3: Prestant 8′, Bourdon 8′, Salicionaal 8′, Octaaf 4′, Fluit 4′, Octaaf 2′) und ist mit einem Tremulanten ausgestattet. Das Pedal (C–d1) ist angehängt. Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985, S. 124f. H. Janse: Kerken en torens in Zeeland, Zaltbommel 1969, S. 90. Weblinks Seite der Kirchengemeinde Einzelnachweise
Sint-Eligiuskerk (Oudelande)

De Sint-Eligiuskerk is een protestantse kerk van de Nederlandse Hervormde Kerk in Oudelande in de provincie Zeeland. Geschiedenis In 1275 is er een eerste vermelding van een kerk in Oudelande, waarschijnlijk eerst een kapel die later tot kerk verheven werd. De huidige Sint-Eligiuskerk is een gotische kruiskerk, bestaande uit een eenbeukig schip daterend uit de 15e eeuw en een dwarsarm aan de zuidkant, gebouwd omstreeks 1500. Binnen steunt het houten gewelf op een boogfries. Aan het begin van de 17e eeuw was de kerk bouwvallig geworden en werd een grote restauratie uitgevoerd. Het koor en de noorderdwarsarm werden gesloopt in 1769. Op 20 mei 1925 sloeg de bliksem in de toren tijdens een kerkdienst met grote materiële schade tot gevolg. In 1962 volgde een nieuwe restauratie. De kerk werd in 1966 als rijksmonument beschermd. Klokkentoren De bakstenen klokkentoren werd gebouwd omstreeks 1400 en kreeg apart ook de status van rijksmonument. De steunberen gaan trapsgewijs omhoog tot de verdieping van de klok. Onder de achtkantige spits bevindt zich een boogfries. De klok uit 1817 met een diameter van 47 cm werd buiten gebruik gesteld. Orgel Het pijporgel werd in 1905 geleverd door J.M.W Stooker uit Hilversum. Het orgel dateert uit de 19e eeuw maar de orgelbouwer en plaats van herkomst zijn niet geweten. In 1961 werd groot onderhoud uitgevoerd en in 1998 werd het orgel gerestaureerd door de firma A.Nijsse & Zoon uit Oud-Sabbinge. Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Oudelande
Harinxmastate

Das Harinxmastate ist eine herrschaftliche Villa in der niederländischen Ortschaft Beetsterzwaag (Gemeinde Opsterland) in der Provinz Friesland. Als Rijksmonument steht sie unter Denkmalschutz. Geschichte Das neoklassizistische Gebäude wurde 1843 von Maurits Pico Diederik Baron van Harinxma thoe Slooten (1804–1876) erbaut. Er war Grietman (einem Bürgermeister vergleichbar) von Smallingerland und verlegte für das neue Gebäude seinen Wohnsitz von Drachten nach Beetsterzwaag. Von 1847 bis 1864 war Harinxma thoe Slooten stellvertretender Friedensrichter (kantonsrechter) am Amtsgericht in Beetsterzwaag. 1877 wurde die Villa nach Plänen des Leeuwarder Architekten Herman Willem Stoett vergrößert. 1927 baute der Architekt Willem Gerretsen die Frontseite um, um einen vornehmeren Effekt zu erzielen. Der zugehörige Park im Stile eines englischen Landschaftsgartens wurde 1845 vom niederländischen Landschaftsarchitekten Lucas Pieters Roodbaard angelegt. Während des Zweiten Weltkriegs waren in der Villa Schwestern des Ordens der Kleine Zusters van de Heilige Jozef einquartiert. 1942 waren sie aus Egmond aan Zee evakuiert worden und nutzten das Gebäude bis 1944 als Pflegeheim. Das Harinxmastate ist noch im Besitz eines Nachfahren des ersten Eigentümers. Weblinks Website über das Gebäude (niederländisch) Einzelnachweise
Harinxmastate

De Harinxmastate is een monumentaal pand in de Friese plaats Beetsterzwaag. Geschiedenis Het neoclassicistische gebouw werd in 1843 gebouwd door de grietman van Smallingerland Maurits Pico Diderik baron van Harinxma thoe Slooten (1804-1876), die zijn woning in Drachten hiervoor liet afbreken. Van 1847 tot 1864 was Harinxma thoe Slooten kantonrechter-plaatsvervanger bij het kantongerecht van Beetsterzwaag. In 1877 werd het pand vergroot volgens plannen van de Leeuwarder architect Herman Willem Stoett. In 1927 was de architect Willem Gerretsen de ontwerper van een nieuwe ingrijpende wijziging van het pand, waarbij met name de voorzijde van het gebouw werd gewijzigd, om een statiger effect te bewerkstelligen. Het bijbehorende park in Engelse landschapsstijl werd direct na de bouw van de Harinxmastate in 1845 aangelegd door de tuinarchitect Lucas Roodbaard. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft het pand dienstgedaan als rusthuis voor de Kleine Zusters van de Heilige Jozef uit Egmond aan Zee. De zusters en het personeel werden in 1942 vanuit Egmond aan Zee geëvacueerd naar de Harinxmastate en verbleven aldaar tot 1944. De Harinxmastate is nog steeds in het bezit van een afstammeling van de eerste eigenaar. Het pand is erkend als een rijksmonument.
Haringvlietdam

Der Haringvlietdamm ist das sechste Bauwerk der niederländischen Deltawerke im Rhein-Maas-Delta. Er schließt mit einer Reihe großer Sielbauwerke das Haringvliet, ein Ästuar des Rheins, ab und liegt zwischen den Inseln Voorne-Putten im Norden und Goeree-Overflakkee im Süden. Daten zum Damm Der breiteste Mündungsarm des Rheins, die Nieuwe Merwede, und die Maas erreichen nach ihrem Zusammenfluss über das Haringvliet die Nordsee. Den Kern des Haringvlietdamms bildet Europas größtes Sturmflutsperrwerk, auf Niederländisch de „Haringvlietsluizen“ genannt. Mit dem Südufer ist er durch eine künstliche Insel verbunden, deren Verbindung mit dem Deich der Insel Goeree-Overflakkee von einem Schifffahrtskanal mit Schleuse durchschnitten wird. Die Verbindung zur Insel Voorne-Putten im Norden bildet ein geschütteter Damm. Das Sperrwerk besteht aus 17 je 62 Meter breiten Durchlässen. Im Unterschied zu einem klassischen Siel wird bei Flut in geringem, genau kontrolliertem Umfang Salzwasser aus der Nordsee eingelassen. Auch der Abfluss von Flusswasser in die Nordsee bei Ebbe wird dosiert. Liegt die Wasserführung des Rheins beim Eintritt in die Niederlande am Pegel Lobith unter 1100 m³/s, bleiben die Hubtore geschlossen, damit dann das vereinte Wasser von Nieuwe Merwede und Maas über die Wasserwege Dordtsche Kil und Noord, sowie das Spui, den Nieuwe Waterweg durch Rotterdam erreicht und hier für ausreichend Wasser sorgt. Wenn bei Lobith mehr als 9000 m³/s anströmen, werden die Tore ganz geöffnet, und der weitaus größte Teil des Abflusses aus dem Flusssystem des Rheins erreicht durch die Toröffnungen des Haringvlietdamms das Meer. Jährlich gelangen so rund 30 Milliarden Kubikmeter Flusswasser in die Nordsee, was einem mittleren Durchfluss (MQ) von rund 950 m³/s entspricht. Der Damm ist 5 Kilometer lang und 56 Meter breit. Über den Damm führt die vierspurige Autostraße N 57, die als Teil der Dammroute die Provinz Zeeland mit Rotterdam und somit mit der Provinz Südholland verbindet. Bauarbeiten Im November 1958 wurde mit den Bauarbeiten begonnen. Es wurden insgesamt 21.800 Pfähle in den Boden gerammt. Danach wurden ab 1961 die Sperranlagen gebaut. Als diese fast fertig waren, wurde ab 1966 der Damm geschüttet. Dessen Kern bilden 93.000 riesengroße Betonklötze, die man aus einer Seilbahn ins Wasser fallen ließ. 1970 war der Haringvlietdam fertig. Er wurde am 15. November von der niederländischen Königin Juliana eröffnet. Weblinks Website zu den Deltawerken (niederländisch, deutsch, englisch, französisch, spanisch) Einzelnachweise
Haringvlietdam

The Haringvlietdam, incorporating the Haringvliet sluices, are hydraulic engineering structures which closed off the estuary of the Haringvliet, Netherlands, as part of the Delta Works. The structure consists of 17 sluices, several kilometres of dam and a shipping lock, and formed the sixth project of the Delta Works. The northernmost of the Delta Works, it was supposed to be finished by 1968 as the first part of the project. Building started in 1957 and was finished in 1971. Instead of damming the estuary it was decided to build sluices in order to be able to let in salt water to prevent freezing of the rivers Meuse and Rhine and to drain these rivers in case of flood. The height of the dam crest is 18.5m above Normaal Amsterdams Peil (NAP), and 17.3m above the water level in the Haringvliet. The width between piers is 56.5 metres, and the depth of the sill of the gates was partly determined by the need for ice breakers to pass through them at low tide, being fixed at 5.5 metres below NAP. The sluice complex has 17 openings and an effective total aperture of about 6,000 square metres at half tide. The sluices have two doors each, of which the door on the sea side is the lowest. This was undertaken to mitigate the effect of waves on the doors. On the seaward side of the sluice complex, there is a 7m deep step to induce wave breaking against a concrete wall, thus reducing the strain on the gates by around 50%. The subsoil consists of clay and soft sandy layers to depths ranging from 20 to 30 metres below NAP. The sluice structures are founded on pile foundations. In 2011, Rijkswaterstaat implemented a ‘Kierbesluit’ policy, which directed that the Haringvliet sluices be opened slightly when the Haringvliet water level is lower than the sea water level, allowing limited saltwater intrusion and the migration of fish into the Haringvliet. The policy was implemented in order to improve the ecological situation in the Meuse and Rhine. The change has also resulted in a minor return of the tides in areas like Tiengemeten and the Biesbosch, both of which are important nature reserves. References External links Media related to Haringvlietdam at Wikimedia Commons Haringvliet Dam
Haringvlietdam

Le barrage de Haringvliet (en néerlandais : de Haringvlietdam) est la sixième construction des travaux du Plan Delta. Le barrage ferme le bras de mer de Haringvliet il est situé entre Voorne-Putten au nord et Goeree-Overflakkee au sud. Conception Le Rhin et la Meuse se jettent dans le Haringvliet; au lieu de construire un barrage, un système d'ouverture et de fermeture en fonction des besoins a été conçu. Le barrage a deux fonctions, préserver que l'eau de la mer du Nord ne pénètre trop dans l'estuaire et provoque des inondations; et drainer les eaux de la Meuse et du Rhin. Lorsque le niveau des eaux est trop haut à Rotterdam, les vannes s'ouvrent. Caractéristiques Sur une longueur d'environ 1 km, dix-sept écluses, d'une ouverture de 56,5 mètres de large régulent l'entrée et la sortie des eaux. De l'eau salée en provenance de la mer du Nord peut pénétrer dans le Haringvliet ce qui l’empêche de geler et le draine. A contrario l'eau du fleuve peut avoir un débit allant jusqu'à 25 000 m3 d'eau par seconde, ou, chaque année, environ 30 milliards de mètres cubes, ce qui représente un débit moyen par écluse d'environ 950 m3/s. Si le débit d'eau du Rhin, à l'entrée aux Pays-Bas (au niveau de Lobith) est inférieur à 1 100 m3/s, les écluses sont fermées, l'eau se dirige alors vers le Dordtsche Kil et le Nieuwe Waterweg. Le barrage sur sa totalité, fait 5 kilomètres de long pour 56 mètres de large. L'autoroute à quatre voies N 57, allant de la Zélande à la Hollande-Méridionale l'emprunte. Une écluse permet la navigation. Des ouvertures sont prévues pour les poissons, même en cas de fermeture des vannes. Construction Les travaux de construction du barrage ont débuté en novembre 1958. Un total de 21 800 pilotis ont été plantés. À la fin de cette phase en 1961, on procéda à la construction des écluses d'évacuation. Ce n'est que lorsque celles-ci furent terminées (en 1966) que l'on procéda à la construction du barrage lui-même. On utilisa la technique dite de la télécabine, comme cela fut le cas pour la construction du barrage Grevelingendam. Le barrage de Haringvliet fut terminé en 1970 et fut inauguré le 15 novembre 1971 par la Reine Juliana des Pays-Bas. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Haringvlietdam » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail des Pays-Bas Portail des barrages Portail des lacs et cours d'eau