NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Sebastiaankapel (Laar)

De Sint-Sebastiaankapel (in de volksmond: Moezekapel) is een betreedbare kapel te Laar in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Sint-Sebastiaanskapelstraat 5b op een licht verhoogd grasveld en omringd is door lindebomen. Op ongeveer 500 meter naar het zuidwesten staat de Mariakapel. De kapel is gewijd aan de heilige Sebastiaan. Geschiedenis In 1523 werd de kapel voor het eerst vermeld. In de 17e en 18e eeuw werd de kapel gebouwd met in een zijgevel nog resten van een 15e-eeuwse vakwerkconstructie. Toen in 1944 te Laar een rectoraat werd ingesteld werden ook missen in de kapel opgedragen. Deze was echter te klein en in 1948 werd de parochiekerk gebouwd. De kapel werd in 1967 door de buurtbewoners gerestaureerd en in 1976 werd ook het interieur opgeknapt. Kostbare beelden, in het bezit van de kapel, bevinden zich sindsdien in het Gemeentemuseum Weert. In 1967 werd de kapel ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Bedevaart Hier vond waarschijnlijk al in de 17de eeuw tevens een verering van Sint Gertrudis plaats. Bedevaartgangers bezochten deze kapel omdat Sint Gertrudis ratten- en muizenplagen zou kunnen voorkomen. Tot in de eerste helft van de 20e eeuw kwamen boeren hier gezegend moezewater (Nederlands: muizenwater) halen dat afkomstig was uit de poel naast de kapel. Dit sprenkelde men in stallen en huizen. Sinds medio 20e eeuw is deze bedevaart verdwenen. De Gertrudisverering te Laar werd al vermeld in 1467. Bouwwerk De bakstenen kapel heeft een driezijdige koorsluiting en wordt gedekt door een zadeldak met pannen. Op de nok van het dak is een dakruiter geplaatst met daarin een klokje uit 1681, gegoten door J. Wickraht. De kapel heeft drie traveeën met vakwerk met in de zuidelijke gevel in de tweede en derde travee een segmentboogvenster en op de kop van de koorsluiting een rond venster. De frontgevel is een tuitgevel met verbrede aanzet en schouderstukken. In de frontgevel bevindt zich de korfboogvormige toegang die wordt afgesloten met een rode deur en hoger in de gevel een rechthoekig venster en vlechtingen. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert Lijst van rijksmonumenten in Laar
Sint-Barbarakerk (Tungelroy)

De Sint-Barbarakerk is de parochiekerk van Tungelroy, gelegen aan Tungelerdorpstraat 66. Geschiedenis Reeds in 1558 stond in Tungelroy een aan de heilige Barbara gewijde kapel. De huidige kerk werd gebouwd als eenbeukige kapel in 1792-1793 in classicistische stijl. Het is een bakstenen kerk met hardstenen plint en vensteromlijstingen. De kerk kreeg een ingebouwde, vierkante toren. Hendrik van Grispen en Petrus Rutten waren de initiatiefnemers tot de bouw. In 1912 werd het koor afgebroken en werd de kerk uitgebreid tot een kruiskerk, terwijl een nieuw koor met ronde apsis werd gebouwd. Er kwam ook een vieringtorentje. In dezelfde tijd werden enkele glas-in-loodramen aangebracht, die ontworpen waren door Jean den Rooijen. In 1926 werd de toren, die tot dan toe twee geledingen omvatte, met een derde geleding verhoogd. Deze werd gedekt door een ingesnoerde naaldspits. Bij deze uitbreidingen was de architect J.M. Stals betrokken. Pierre Weegels ontwierp de zijbeuken die in 1954-1955 werden aangebouwd. Aldus werd de eenvoudige kerk in verschillende fasen uitgebouwd tot een driebeukige kruiskerk. Van 1989-1990 werd de kerk gerestaureerd. De kerk is geklasseerd als rijksmonument.
Hervormde kerk (Oudendijk)

Hervormde kerk is een kerk gelegen aan de Dorpsweg 24 in het Noord-Hollandse Oudendijk. Het eenbeukige kerkje in gotische stijl met vijfzijdige sluiting en een dakruiter aan de westzijde is gebouwd in 1648 ter vervanging van een 15e-eeuwse kerk. Deze oude kerk had in de tweede helft van de 16e eeuw grote schade had geleden. De vloer in het schip van de kerk bestaat uit oude grafstenen. De dakruiter is bekleed met houten leien. Sinds 1971 staan zowel de kerk als de toren als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. De SOHK (Stichting Oude Hollandse Kerken) kreeg de kerk in 1982 in haar bezit en startte van 1987 tot 1989 een restauratie. Bij deze restauratie werden de toren en het dak hersteld en de fundering nagekeken. De kerk wordt eenmaal per maand gebruikt door de Nederlands Hervormde Gemeente. Hiernaast is het in gebruik als cultureel centrum. Interieur In de kerk bevinden zich een: preekstoel (1663) klankbord (1656) Koperen kansellezenaar (17e eeuw) doopboog (17e eeuw) eiken doophek (17e eeuw) voorzangerslezenaar (1791) Het eenklaviers orgel is in 1839 gemaakt door L. Ypma voor de kerk in Opdam met gebruikmaking van ouder materiaal. Sinds 1923 bevindt het zich in de kerk van Oudendijk.
Huis Overburgh

Das Huis Overburgh ist ein als niederländisches Rijksmonument eingestuftes Bauwerk der Backsteingotik in Oostvoorne, einem Ortsteil von Voorne aan Zee in der Provinz Zuid-Holland. Beschreibung Das Huis Overburgh befand sich ursprünglich im Bereich der Vorburg der Burg Oostvoorne, von der heute nur noch die Ruine der Kernburg östlich des Hauses erhalten ist. Die Adlige Machteld van Voorne gründete hier 1349 an der Burgkapelle St. Pankratius ein Stiftskapitel, das aus acht Chorherren und einem Dekan bestand. Das Huis Overburgh diente als Stiftsherrenhaus. Das heutige Gebäude entstand im Kern um das Jahr 1456 kurz nach einem Brand. Nach 1571 wurde das Gebäude nach Aufhebung des Stifts im Zuge der Reformation erweitert und zu einem Bauernhaus umgebaut. Nach Sturmschäden 1911 wurde das Gebäude 1921 restauriert. Im Inneren hat sich ein spätgotischer Kamin erhalten. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 388. Peter Don: Kerken, kloosters en kapellen, in: Voorne-Putten, 1992, S. 128. Weblinks Einzelnachweise
Dorpskerk Oostvoorne

Die Dorpskerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Oostvoorne, einem Ortsteil der Gemeinde Voorne aan Zee (Provinz Südholland). Der Turm und das Langhaus der Kirche sind als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Ältester Teil der bis zur Einführung der Reformation zu Ehren des heiligen Lambert von Lüttich geweihten Kirche, die im Jahr 1105 zum ersten Mal urkundlich erwähnt wurde, ist der in Backstein ausgeführte Westturm, dessen untere Teile mit abgewinkelten Strebepfeilern an der Basis aus der Zeit um 1300 stammen. Das höher abgewinkelte Ziegelmauerwerk an den Ecken gehört wahrscheinlich zur ursprünglichen Steinspitze des romanischen Turms. Der Turm wurde Mitte des 15. Jahrhunderts beim Bau des heutigen gotischen Langhauses erhöht. 1552 wurde die Turmspitze abgerissen, da während des Krieges Kaiser Karls V. mit Frankreich eine französische Landung im Mündungsgebiet der Maas befürchtet wurde, in der die Turmspitze als Leuchtfeuer dienen könnte. Die Wiederherstellung der Turmspitze erfolgte 1559. Erst beim Wiederaufbau der Kirche nach dem Brand von 1607 wurde die charakteristische Zwiebelhaube auf den Turm gesetzt. Bei den Wiederherstellungsmaßnahmen wurde der Chor nicht wieder hergestellt und niedergelegt. Das Langhaus wurde Mitte des 19. Jahrhunderts verputzt und an der Ostseite 1853 um eine Sakristei erweitert. Zur Ausstattung gehören in den Fenstern acht farbige Wappengläser von 1742 bis 1747, eine Kanzel mit Taufgitter und Bänke im Louis-quinze-Stil um 1766 sowie die 1733 von J.H.H. Bätz gebaute Orgel, die 1807 von F. Friedrichs erweitert wurde. Das Instrument wurde 1996 aus der Bakenesserkerk in Haarlem nach Oostvoorne überführt. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 387. Weblinks Einzelnachweise
Hippolytuskerk (Hippolytushoef)

De Hippolytuskerk is een multifunctioneel kerkgebouw in de Noord-Hollandse plaats Hippolytushoef. De kerk en bijbehorende toren zijn in 1972 opgenomen in het rijksmonumentenregister. De kerk is protestants, maar wordt ook gebruikt voor tentoonstellingen en concerten. Exterieur De kerk is gebouwd op een ronde, kunstmatige hoogte. Het eenbeukige bakstenen schip stamt uit de 17e eeuw. Het eerste schip, dat vermoedelijk in dezelfde stijl was gebouwd als het huidige koor, is ingestort tijdens een storm in 1674. Het gotische koor dateert uit de 14e eeuw. Het is opgetrokken met tufsteen. De onderbouw van de toren, eveneens bestaande uit tufsteen, is een restant van de oorspronkelijke kerk en dateert uit de 12e eeuw. De opbouw en spits van de toren zijn van latere datum en in baksteen opgetrokken. De gemetselde torenspits is boven de insnoering achtkantig. De muren van de toren zijn voorzien van brede bloklijsten en spaarvelden. Deze laatsten worden afgesloten door keperfriezen. Alle zijdes hebben twee rondbogige galmgaten. In de klokkenstoel hangt een klok met een diameter van 110 cm, gegoten in 1440 door Willam Butendiic. Het mechanische uurwerk is van Klokkengieterij Eijsbouts en is in 1917 vervaardigd. Restauraties De kerk werd verscheidene malen gerestaureerd. Onder meer in 1839 en na instorting van het koor in 1893 door J.Th.J. Cuypers, die ook het vlakke plafond in het schip weer terugbracht tot een houten tongewelf. Andere restauraties vonden in 1998, 2001 en 2003. Interieur In de kerk bevinden zich meerdere elementen die deel uitmaken van de bescherming als rijksmonument, tenzij anders vermeld komen zij uit de 17e eeuw: kansel doophek banken ijzeren doopbogen, mogelijk 18e-eeuws drie koperen kroonluchters een in 1870 vervaardigd eenklaviers orgel van Hermanus Knipscheer een gebrandschilderd raam uit 1676 van Claes van der Meulen met de afbeelding van de wapens van de zeven steden van het Noorderkwartier. Dit raam herinnert aan de ondersteuning van deze steden bij de herbouw van het schip. een glas-in-loodraam van Piet Lont ter herinnering aan restauraties rond de eeuwwisseling en verwijzend naar het verleden en de toekomst van de kerk op het oude eiland, gelegen aan het Wad. Afbeeldingen Zie ook Lijst van kerkgebouwen in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Hippolytushoef Externe links Officiële website Herma M. van den Berg, Westfriesland, Tessel en Wieringen, Staatsdrukkerij- en Uitgeverijbedrijf, Den Haag, 1955
Sint-Annakapel (Slenaken)

De Sint-Annakapel is een kapel bij Slenaken in de Nederlandse gemeente Gulpen-Wittem in de provincie Limburg. De kapel staat aan de splitsing van de Schilbergerweg en de Kerkdel ten zuidwesten van het dorp. De kapel staat hier bovenop de westelijke dalrand van het Gulpdal op de oostelijke rand van het Plateau van Margraten. Naar het westen ligt verder op het plateau Schilberg. Op ongeveer 400 meter naar het oosten staat de Sint-Remigiuskerk van Slenaken en op ongeveer 575 meter naar het westen staat de Sint-Jozefkapel. De kapel is gewijd aan Sint-Anna. Geschiedenis In 1715 werd de Sint-Annakapel gebouwd. In 1850 werd het huidige gebouw opgetrokken. In 1966 werd de kapel op genomen in het rijksmonumentenregister. In 2006 werd de kapel gerenoveerd. Legende Een legende verhaalt hoe ten tijde van een pestepidemie de inwoners van Slenaken in processie naar deze plek kwamen toen hier nog een wegkruis stond. Terwijl men bij het wegkruis aan het bidden was, zag men in het Gulpdal een wolk opstijgen. Toen men weer terugkwam in het dorp was volgens de legende de pestepidemie verdwenen. Als dank hiervoor werd er ter plaatse een kapel opgetrokken. Opbouw De georiënteerde kapel is opgetrokken in baksteen en wordt gedekt door een zadeldak van leien. Het baksteen is van het type veldbrandsteen, bakstenen die in een veldoven gebakken zijn. Op de hoeken zijn steunberen aangebracht. De achterwand is bol gebogen. De rondbogige toegang tot de kapel is afgesloten met groene deuren met erboven een gevelsteen waarin een tekst gegraveerd is: (1850 + bid voor ons) Van binnen is de kapel wit geschilderd. Direct voor de kapel staat een grote paardenkastanje. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Slenaken Lijst van weg- en veldkapellen in Gulpen-Wittem
Nederlands Hervormde Kerk (Hoogmade)

Nederlands Hervormde Kerk is een kerk aan de Kerkstraat in het Zuid-Hollandse Hoogmade, die gebouwd werd in 1729 en 1730. De kerk heeft boven de westgevel een houten klokkentorentje. De ingang wordt gevormd door een natuurstenen poortje met het jaartal 1729 en het wapen van de toenmalige ambachtsheer Cornelis Sprongh. De kerk is eigendom van de Stichting van Cornelis Sprongh uit Leiden en wordt onderhouden door de Protestantse Gemeente Does en Wetering, waarvan ook de Hervormde kerk van Woubrugge deel uitmaakt. Sinds 1972 staat de kerk als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Geschiedenis De eerste vermelding van een kapel in Hoogmade gaat terug tot de 14e eeuw. Deze behoorde tot de parochie van Jacobswoude. In 1438 werd per pauselijke bul deze kapel tot een zelfstandige parochiekerk verheven. Omdat de oude kerk bouwvallig was geworden werd in 1729/1730 een nieuwe kerk gerealiseerd. De oude kerk werd volledig gesloopt met uitzondering van de onderbouw van het klokhuis. In zowel 1959 als 1984 werd het gebouw gerestaureerd. De kerk is nog steeds in gebruik voor diensten van de Protestantse Gemeente Does en Wetering. Interieur De rechthoekige zaalkerk is sober ingericht met een houten preekstoel en houten kerkbanken. In de kerk bevindt zich een eenklaviers kabinetorgel uit omstreeks 1810, met een orgelkas die vermoedelijk deels al van circa 1775 dateert. De orgelbouwer is onbekend. Dit mechanische sleepladeorgeltje, dat in 1910 al in Hoogmade aanwezig was, werd in 1985 gerestaureerd door de firma Gebr. Van Vulpen. Het mechanisch torenuurwerk van de hand van L. Spruit stamt uit 1912. Foto's Zie ook Onze-Lieve-Vrouw-Geboortekerk (Hoogmade) Externe links Info op reliwiki.nl Protestantse Gemeente Does en Wetering
Noorder Sanatorium

Het Noorder Sanatorium (ook wel Noordersanatorium) is een rijksmonument, gelegen aan de weg Vries-Zuidlaren. Het werd gebouwd als paviljoen van de voormalige psychiatrische inrichting Dennenoord (tegenwoordig Lentis) en wordt gezien als een van de belangrijkste werken van architect Egbert Reitsma. Het gebouw heeft zijn bijnaam 'het Blauwe Paviljoen' te danken aan ultramarijnblauw betegelde penanten tussen de ramen, blauwe metalen ramen en blauwe markiezen. De bouw werd in 1933 gegund aan aannemersbedrijf W.H. Kelderman en C.F. Sluyter uit Enschede voor een aannemingssom van 294.000 gulden. Op 26 september 1935 werd het gebouw officieel geopend. In de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw gevorderd door de Duitse bezetter. Het Noorder Sanatorium wordt sinds 1983 niet meer als zodanig gebruikt. Tussen 2022 en 2024 is het sanatorium verbouwd tot 25 appartementen. Externe link Website Lentis Erfgoed
Romboutstoren

De Romboutstoren is een kerktoren in de tot de Noord-Brabantse gemeente Altena behorende plaats Andel, gelegen aan het Romboutsplein 3. Geschiedenis De toren is een overblijfsel van de laatgotische kerk van Neer-Andel die uit de 14e eeuw stamt. Midden 19e eeuw werd de kerk gesloopt en, naast de toren, bleef slechts de ruïne van de zuidkapel bewaard. In 1954 werden de toren en de kapel gerestaureerd. Een merkwaardigheid van de toren is dat hij een bakstenen spits heeft. Op het kerkhof bij de toren zou, volgens de overlevering, Jan Claesen begraven zijn, die trompetter in het leger van Frederik Hendrik zou zijn geweest.
Hervormde kerk (Eext)

De Kerk van Eext is een eenvoudige zaalkerk uit de 19e eeuw in het Drentse dorp Eext. De kerk is in 1991 aangewezen als rijksmonument. Eext was eeuwenlang deel van de parochie in Anloo. Pas in 1841 werd het dorp een zelfstandige kerkelijke gemeente. Het kerkje werd gebouwd als waterstaatskerk. Het gebouw heeft een omlijste ingang en een puntgevel met daarop een opengewerkte dakruiter. Van binnen heeft de kerk een gepleisterd tongewelf. De preekstoel is uit het bouwjaar van de kerk. Aan de trap hangt een koperen doopbekken. Het orgel stamt uit 1911 en is gebouwd door J. Dekker uit Goes. Zie ook Lijst van kerken in Drenthe
Hervormde kerk (Krommeniedijk)

De Hervormde kerk is een kerk gelegen aan de Krommeniedijk 182 in het Noord-Hollandse Krommeniedijk. Het eenbeukige zaalkerkje in laat-renaissancestijl kwam tot stand in 1755. De kerk is gebouwd op restanten van drie andere kerken. In totaal hangen herbergt de kerk dertien gebrandschilderde ramen met voorstellingen uit het Nieuwe Testament. Sinds 1968 staat het gebouw als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Sinds 1989 wordt de kerk beheerd door 'de Stichting Beheer Hervormde Kerk' in Krommeniedijk. Het gebouw wordt ook gebruikt voor niet kerkelijke activiteiten, zoals trouwen, rouwen, vergaderen en voor exposities. Achter de kerk bevindt zich een begraafplaats welke wordt beheerd door de Gemeente Zaanstad. Interieur In de kerk bevindt zich een eenklaviersorgel. In 1965 werd dit instrument verplaatst van de Hervormde Evangelisatie te Wormer naar deze kerk. De windvoorziening en delen van het kastwerk zijn uit de 18e eeuw. Het orgel is gerestaureerd door de firma Flentrop in 1962 en 1985. Verder staan er in de kerk: preekstoel en herenbank (laatste kwart 17e eeuw) kerkbanken (18e eeuw) koperen doopbekkenhouder, zandloperhouder en doopboog (derde kwart 17e eeuw) drie lichtkronen van koper (derde kwart 17e eeuw) een votiefschip (scheepsmodel uit 1755) wandbord met reglement (1679) In de consistoriekamer staat een vroeg-17e-eeuwse kluistafel. Externe link Kerk van Krommeniedijk
Grote Kerk (Westzaan)

Grote Kerk is een kerk gelegen aan de Kerkbuurt 37 in het Noord-Hollandse Westzaan. De kruiskerk is gebouwd van 1740-1741 met een rijke façade in régence-stijl, mogelijk naar ontwerp van de Amsterdamse timmerbaas Jan van der Streng. De eerste steen werd op 19 mei 1740 gelegd, de inwijding vond op 14 juli 1741 plaats. De nieuwe kerk werd in de vorm van een Grieks kruis opgetrokken tegen een van de vorige kerk overgebleven laatgotische toren die in 1843 instortte. Deze oudere kerk, was gewijd aan Sint Joris. In de kerk bevindt zich een 18e-eeuwse preekstoel, met onder de kuip een pelikaan met jongen. Het tweeklaviers orgel stamt uit 1866 en is gemaakt door firma Flaes & Brünjes uit Amsterdam. In de loop der jaren is het orgel verschillende malen gerestaureerd en haar dispositie gewijzigd. Sinds 1968 staat het gebouw als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Voor meer informatie van deze kerk staat op deze pagina Literatuur T.H.von der Dunk, 'De kerk en het rechthuis van Westzaan. Johan Samuel Creutz buiten de poorten. De bijdrage van het Amsterdamse bouwvak tot de architectonische modernisering van een Noordhollands dorp', in: Bulletin van de K.N.O.B., 96 (1997), p.58-60. J.de Meijer, 'Het oude Rechthuis en de kerk te Westzaan', in: Buiten, 18 (1924), p.58-59. M.D.Ozinga, Protestantsche kerken hier te lande gesticht 1596-1793, Amsterdam 1929, p.129-130. Foto's
Weefhuis

Het Weefhuis is een gebouw uit 1650, oorspronkelijk gebouwd als pakhuis, in Zaandijk in de gemeente Zaanstad in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het is tussen 1870 en 1875 tot woonhuis verbouwd. Tussen de straat, de Lagedijk, en het pand is een tuin met tuinbeelden uit de 18e eeuw. In 1960 is het pand aangekocht door de toenmalige gemeente Zaandijk, die er een cultureel centrum vestigde, met de Zaanse fotograaf Wim Krijt als beheerder. Nadat Zaandijk in 1974 was opgegaan in de nieuwe grote gemeente Zaanstad werd de gemeentelijke culturele functie (met Krijt als medewerker) echter overgenomen door het centrum Zienagoog in Zaandam. Na 1974 werd in het Weefhuis het kantoor van de Vereniging De Zaansche Molen gevestigd, tot deze organisatie in 2003 een eigen plek kreeg in het Molenmuseum in Koog aan de Zaan. Hierna heeft de gemeente Zaanstad het Weefhuis overgedragen aan de in 2003 opgerichte Stichting Het Weefhuis, die er sinds 2004 culturele activiteiten organiseert. In 2006 is het pand gerenoveerd. Het is nu een plek voor exposities, lezingen, cursussen etc. Het Weefhuis is sinds 1967 beschermd als rijksmonument en maakt deel uit van het beschermd dorpsgezicht Zaandijk, ook bekend als Gortershoek. Geboren Jan Jacob Schipper Externe link Het Weefhuis (stichting)
Sint-Willibrorduskerk (Zierikzee)

De Sint-Willibrorduskerk gelegen aan de Hoge Molenstraat 86 is een katholieke kerk in het Nederlandse stadje Zierikzee. De kerk werd in 1768 gebouwd en diende aanvankelijk als schuurkerk. In 1842 werd het gebouw uitgebreid en voorzien van een gevel in neoclassicistische stijl om het meer op een kerkgebouw te laten lijken. In 1931 werd er een dakruiter toegevoegd met daarin een luidklok. In 1993 is de kerk gerestaureerd. Het is een rijksmonument.
Gravensteen (Zierikzee)

Das Haus Gravensteen (deutsch: Grafenstein) ist ein denkmalgeschütztes Bauwerk in Zierikzee in der niederländischen Provinz Zeeland. Die Einstufung als Rijksmonument erfolgte 1966. Das Gebäude ist heute ein Teil des Stadhuis Museum. Geschichte Das Haus Gravensteen ist ein spätgotisches Stufengiebelhaus, das in den Jahren 1524 bis 1526 nach einem Entwurf von Herman van Aecken aus Antwerpen als Nebengebäude und Gefängnis des städtischen Gerichtsgebäudes erbaut wurde. Der Giebel zur Straße wurde in belgischem Sandstein ausgeführt und nicht in dem für die Region typischen Backstein. im Untergeschoss hat sich ein Eingangspodest mit einem schmiedeeisernen Tor aus dem 16. Jahrhundert erhalten, das Hauptportal befindet sich in einer gotischen Spitzbogennische. Der Treppengiebel ist mit Zierankern versehen, die unter anderem in Form von Emblemen des Hauses Habsburg und des Goldenen Vlieses geschmiedet sind. Die unteren Fenstern sind mit Eisengittern gesichert und im Obergeschoss mit Gitterkörben ausgestattet. Der originale Holzrahmen ist im Inneren noch vorhanden. Im ersten Stock hat sich auch der Zellentrakt erhalten. Das Gebäude diente bis 1923 als Gefängnis und enthielt auch Räume für den Vogt sowie für den Kerkermeister. Das Innere wurde 1967 grundlegend restauriert, das Äußere in den Jahren 1982/83. Literatur Monumenten in Nederland. Zeeland. Zwolle 2003, S. 281. Weblinks Einzelnachweise