NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Scharsterrijnbrug

De Scharsterrijnbrug (Fries: Skarster Rienbrêge) is een basculebrug in Friesland in de A6 tussen Joure en Lemmer ter hoogte van Scharsterbrug over de Scharsterrijn. Het vaste gedeelte van deze brug over de Scharsterrijn heeft een doorvaarthoogte van 3,50 meter. Het openen van de brug leidt, meestal in de zomermaanden, tot files voor het wegverkeer. De brug wordt mogelijk vervangen door een aquaduct. Op 12 oktober 2010 ontstond er een file van 3 kilometer door een storing aan de brug. Er was een storing ontstaan in de elektrische aansturing waardoor de brug niet meer te bedienen was. Na de reparatie kon de brug om 14:15 uur in gebruik worden genomen.
Groenewoude (Woudenberg)

Groenewoude is een voormalig kasteel en ridderhofstad bij Woudenberg in de Nederlandse provincie Utrecht. Willem van Groenewoude was in 1383 aangesteld tot kastelein van kasteel Stoutenburg bij Leusden. Hieraan was ook de functie van maarschalk van Eemland verbonden. In 1382 werd hij door Willem van Gaesbeek, heer van Abcoude en Duurstede, beleend met 34 morgen land in Woudenberg 'met al sulke steenweer als hi daarop timmert'. Rond dit kasteel is in de Middeleeuwen het dorp Woudenberg ontstaan. Het goed is rond 1859 grotendeels gesloopt. Tegenwoordig resten nog een witgepleisterd bouwhuis uit 1696 en een 18e-eeuws inrijhek.
Verzorgingsplaats De Lucht (A59)

Verzorgingsplaats De Lucht is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van de A59 in de richting Serooskerke-Oss tussen afritten 51 en 52 in de gemeente Bernheze. Op De Lucht is de horecagelegenheid "Eetalage" gevestigd, dit restaurant bestaat uit een Burger King en een Subway. De onderneming die de horeca op deze verzorgingsplaats verzorgt, is dezelfde als die bij verzorgingsplaats De Lucht langs de A2. Aan de overzijde ligt verzorgingsplaats De Geffense Barrière. Zie ook Verzorgingsplaats De Lucht aan de A2.
Nooit Gedacht (Warnsveld)

De Nooit Gedacht is een korenmolen in Warnsveld in de Nederlandse provincie Gelderland. Warnsveld maakt sinds 2005 deel uit van de gemeente Zutphen. Al in 1850 werd ter plekke een molen gebouwd. Deze is in 1869 als gevolg van blikseminslag afgebrand. Ook de opvolger van deze molen onderging in 1905 hetzelfde lot. Nog datzelfde jaar werd de huidige molen gebouwd. De molen is tussen 1905 en 1971 eigendom geweest van de familie Garssen. In 1973 verkocht de toenmalige gemeente Warnsveld de molen aan de huidige eigenaar, de Vereniging De Hollandsche Molen. De molen wordt al twee generaties lang beheerd door de familie Abelskamp. Dirk Jan senior overleed op 10 mei 2011 in de molen, na meer dan 60 jaar betrokken te zijn geweest bij het molenaarsvak. Samen met zijn zoon Dirk Jan jr. heeft hij jaren de molen operationeel gehouden. Sinds zijn dood heeft Dirk Jan junior de supervisie overgenomen. Beiden deden en doen dit op vrijwillige basis. De molen is uitgerust met drie koppels maalstenen en heeft daarnaast apparatuur voor het verwerken van meelproducten. De roeden van het wiekenkruis hebben een lengte van 22,50 meter. De binnenroede heeft fokwieken met zeilen. De buitenroede is uitgerust met het systeem Ten Have in combinatie met Van Busselstroomlijnneuzen. Externe link site van de molen
Sint-Annakerk (Breda)

De Sint-Annakerk (Breda) is een kerk aan de Haagweg nabij het centrum in de wijk Haagpoort in de Nederlandse stad Breda. De kerk behoort tot de overgangskerken. Het is een rijksmonument. Het is een neogotische kruisbasiliek met vijf beuken. De architect is Joseph Cuypers. Het heeft een spitsboogvormig portaal. De pastorie in art-nouveaustijl werd gebouwd in 1904 door de architect F.P. Bilsen. De kerk is als zodanig niet meer in gebruik. In 2002 is het interieur omgebouwd tot kantoorruimte, de ANNAstede. Geschiedenis Mgr. P. Leyten (bisschop van Breda) gaf H.M. Jos Smits op 8 mei 1902 de opdracht tot stichting van een nieuwe parochie aan de Haagweg. Op 26 april 1905 wordt de Sint-Annakerk geconsacreerd. In de volksmond werd de kerk ook wel Pastoor Smits kerk genoemd, naar pastoor Smits. Interieur In het schip zijn ronde zuilen van groenkleurig marmer. Er zijn glas-in-loodramen van Frits Geuer. Naast de Mariakapel is het Anna-altaar van wit zandsteen. De preekstoel heeft afbeeldingen van het leven van Jezus Christus. In de doopkapel is een natuurstenen doopvont. Omgeving In de omgeving bevinden zich diverse scholen zoals het Zusterhuis op de hoek van de Haagweg en de Oranjeboomstraat, gebouwd in 1917 en ontworpen door Jacq van Groenendaal. Aan de zijde van de Oranjeboomstraat is de voormalige Sint-Annaschool, een school voor meisjes, gebouwd in 1920. Tegenwoordig is naast de kerk nog de basisschool Weerijs. Externe links Herbestemming St. Annakerk - Oomen Architecten Informatie over rijksmonumentnummer 10191 Bronnen Uitgave maart 1998 van de Heemkundige Kring Breda Engelbrecht van Nassau
Ploossche Plas

De Ploossche Plas is een binnenmeer in 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant, dat is ontstaan uit een zandafgraving. Het meer is in de jaren zestig en zeventig van de 20e eeuw gegraven ten behoeve van de bouw van de wijken De Haren, De Donk en De Reit in het stadsdeel Noord. Het is een recreatieplas waar men kan wandelen. Het wandelpad heeft de naam De Diepte gekregen. De Ploossche Plas is te bereiken via de Manis Krijgsmanhof. Sinds 2009 is er een dierenpark geopend. Dit kan niet bezocht worden. Zie ook Oppervlaktewater in 's-Hertogenbosch
Brouwershofje

Het Brouwershofje is een Haarlems hofje, het is gelegen aan de Tuchthuisstraat nummer 8 in de wijk de Vijfhoek in het centrum van Haarlem. Het hofje werd in 1472 gesticht door Jacob Huyge Roeperszoon en zijn zus Katrijntje Huyge Roepersdochter, een brouwersfamilie verbonden aan het Brouwersgilde. De oorspronkelijke naam was Sint Maartenshofje, naar de schutspatroon van het Brouwersgilde. Het hofje werd door de familie Roeper overgedragen aan de regenten van het brouwersgilde. Indeling Het hofje omvatte 22 huisjes voor armlastige ongehuwde vrouwen die als 'dienstmaagd' voor brouwerijen gewerkt hadden. Gebruik In 1576 brandde het hofje af bij de grote brand van Haarlem, maar in 1586 werd het hofje herbouwd. Op dezelfde plek er werden echter maar acht huisjes teruggebouwd. In 1811 kwam het hofje in handen van de stad Haarlem, die het eind jaren tachtig van de 20e eeuw overdeed aan woningbouwvereniging Sint Bavo. Dit tegen de wens van de stichters in, die ruim 500 jaar daarvoor in de akte bepaalden dat het hofje nooit verkocht mocht worden. Bij de laatste restauratie - in de 20ste eeuw - werden de acht huisjes samengevoegd tot vier. In 1930 werden aan de straatkant aan de Tuchthuisstraat in de voorheen blinde muren acht ramen geplaatst. Tegenwoordig is de minimale leeftijd voor bewoners 55 jaar, er mogen nu zowel vrouwen, mannen als echtparen wonen. De woningen in het hofje worden nog steeds verhuurd als sociale-huurwoningen, tegenwoordig door woningcorporatie Ymere.
Verzorgingsplaats De Somp

Verzorgingsplaats De Somp is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A50 Eindhoven-Emmeloord in Klarenbeek, 1 kilometer ten zuidoosten van Apeldoorn. Er is een Shell-tankstation en een wegrestaurant genaamd La Place Restaurant Apeldoorn De Somp. Dit restaurant heeft ook vergaderruimtes en sanitair voor vrachtwagenchauffeurs en is aangesloten bij Les Routiers Européens. De naam De Somp komt van het gebied direct ten oosten van deze verzorgingsplaats. Hier loopt ook een zandpad met dezelfde naam. Aan de overzijde van de snelweg ligt verzorgingsplaats De Brink. Modieslab Rijkswaterstaat is hier in 2001 begonnen met een proef voor modieslab als wegdek. ModieSlab staat voor Modulair Intelligent Energiek Slab. Dit is een vorm van asfalt op beton die bestaat uit losse platen (slabs) die zijn samen te voegen tot een baan. Ze worden geplaatst op heipalen. In de modules wordt rekening gehouden met mogelijkheden voor detectielussen. Dit type wegdek zou een hoge geluidsreductie opleveren en ook zorgen voor een snelle afvoer van regenwater. Doordat de modules in de fabriek gebouwd kunnen worden is de wegaanleg minder afhankelijk van weersomstandigheden. De proef is inmiddels uitgebreid met een baanvak aan de A12 bij knooppunt Oudenrijn.
Nobelpoort

De Nobelpoort is een van de drie overgebleven stadspoorten van de stad Zierikzee, in de Nederlandse provincie Zeeland. De poort is landinwaarts gesitueerd en dateert uit het midden van de 14e eeuw. De herkomst van de naam is onduidelijk. Voor de poort lag oorspronkelijk een ophaalbrug. Tot 1866 werden de poorten iedere avond gesloten. Naar de ouderdom van de drie Zierikzeese poortgebouwen is eind vorige eeuw nader onderzoek verricht. Dit zogenaamd dendrochronologisch onderzoek werd uitgevoerd door de Stichting Ring te Amersfoort, op verzoek van de toenmalige Rijksdienst voor de Monumentenzorg thans onderdeel van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Het te onderzoeken materiaal bestond uit enkele monsters van eikenhout die uit het schilddak ofwel uit de grote kap van het poortgebouw waren geboord, na nauwgezet te hebben onderzocht welk onderdeel ervan uit de bouwperiode kon dateren. In Amersfoort was men in staat de conclusie te trekken dat de houtmonsters afkomstig waren van rond 1360. Met het opmetselen van het forse muurwerk van hoofdgebouw en torens is men wellicht één à twee decennia eerder begonnen, rond 1350 toen Zierikzee zeer welvarend was en men stenen woonhuizen in het centrum en oostelijke deel van de stad liet verrijzen. Volgens de volksoverlevering zouden in Zierikzee twee zusters met de familienaam Nobel hebben geleefd, van wie één krom liep. Deze zusters zouden over de bouw van de torenspitsen van de poort hebben getwist. Met als gevolg dat de spits van de rechtertoren meer facetten heeft en deze bovendien iets krom is. Dat in de veertiende eeuw op het toenmalige eiland Schouwen inderdaad een familie Nobel heeft bestaan, wordt duidelijk bij raadpleging van de rekeningen Bourgondisch-Oostenrijkse Tijdvak in het archief van de Rekenkamer van Zeeland in de depots van het Zeeuws Archief. Hierin worden genoemd landeigenaars Pieter Nobel Jacobsz. en Symon Pieter Nobelsz., daar woonachtig in de jaren dertig en veertig van de veertiende eeuw. Naar de voorname familie Nobel zijn wellicht ook de Zierikzeese Lange en Korte Nobelstraat vernoemd. Er wordt tevens gedacht aan het sinds de veertiende eeuw in de Lage Landen gebruikte betaalmiddel (de munt) nobel ter verklaring van de naam van het poortgebouw en de twee vermelde straten.
Casa Bartolotti

Casa Bartolotti (in olandese: Huis Bartolotti o anche Bartolottihuis), conosciuta anche come Het Bonte Huis ("La casa variopinta"), è uno storico edificio dello Herengracht ("Canale dei signori") di Amsterdam, costruito tra il 1618 e il 1621 ca. su progetto di Hendrick de Keyser il Vecchio e per volere del ricco mercante Willem van den Heuvel alias Gullielmo Bartolotti. L'edificio, classificato come rijksmonument nr. 1761, ospita ora parte del Theaterinstitut, l'istituto che comprende anche il Theatermuseum, il Museo del Teatro. Descrizione L'edificio è situato ai nr. 170 e 172 di Herengracht, nella Cerchia dei Canali Ovest, e si trova nelle vicinanze della Westerkerk . Sorge al fianco della Witte Huis ("Casa bianca"), edificio progettato da Philips Vingboons, pure utilizzato come sede del Theatermuseum. L'edificio è costruito nello stile rinascimentale olandese, anche se presenta elementi barocchi nelle cuspidi delle scale. Presenta caratteristiche rare per un edificio obliquo del XVII secolo. La facciata principale è larga 16,25 metri, mentre la facciata posteriore è larga 18,75 metri. La facciata principale, in mattoni rossi, è riccamente decorata con urne, nicchie volute e maschere, tanto da conferire all'edificio l'epiteto di "casa vistosa". Gli interni sono arredati secondo lo stile barocco di Luigi XIV. Storia La costruzione dell'edificio fu commissionata a Hendrick de Keyser nel 1617 ca. da Willem van den Heuvel, ex birraio e proprietario della Banca Bartolotti originario di Amburgo, all'epoca uno degli uomini più ricchi di Amsterdam. Van den Heuvel aveva assunto, com'era usanza all'epoca nei Paesi Bassi, uno pseudonimo italiano, optando per Gullielmo Bartolotti (da cui anche il nome della casa), mutuato da quello di un parente, il bolognese Giovanni Battista Bartolotti. La costruzione iniziò nel 1618 e terminò nel 1621. In seguito l'edificio, che a partire dal 1689 fu diviso in due appartamenti distinti, fu abitato da tre generazioni di Bartolotti. Nel 1735, l'appartamento posto al nr. 170 fu modernizzato: l'ingresso fu rimodellato secondo lo stile Luigi XIV, probabilmente sotto la direzione dell'architetto italiano G. Laghi. Un'ulteriore opera di restauro, durante la quale fu ampliata la parte destra della casa, fu intrapresa anche tra il 1755 e il 1757 ca. Nel 1872 l'edificio fu rimodellato per volere del fabbricante Petrus Henrik Holzman, che fece aggiungere tapezzerie di Isaac de Moucheron e soffitti di Jacob de Wit. Nel 1924 l'appartamento situato al nr. 170 fu acquisito dalla Vereniging Hendrick de Keyser ("Fondazione Hendrick de Keyser"), che nel 1971 acquistò anche quello situato al nr. 172. L'edificio fu quindi restaurato sotto la direzione di D. Verheus. Un'ulteriore opera di restauro fu intrapresa tra il 1995 e il 1997. Galleria d'immagini Note Voci correlate Monumenti di Amsterdam Casa dei Delfini Casa delle Teste (Amsterdam) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casa Bartolotti Collegamenti esterni Casa Bartolotti, su archINFORM.
Windlust (Vorstenbosch)

Windlust is een molen in Vorstenbosch. De molen werd als grondzeiler gebouwd in 1860 en was tot 1950 operationeel als korenmolen. Rond 1900 werd de romp verhoogd en werd aarde tegen het onderste deel gestort, waardoor het een beltmolen werd. De kap en het wiekenkruis werden gehandhaafd, wat mogelijk was omdat het opgemetselde deel van de romp recht en niet conisch was gemaakt. Na restauratie in 1970 draaide de molen regelmatig op vrijwillige basis maar raakte door onvoldoende onderhoud beschadigd. Per juni 2008 is een restauratie voltooid en draait de molen weer onder beheer van twee vrijwillige molenaars. De molen staat midden in het dorp en is verfraaid met een plastiek de molenaar. Externe link De molen op Digitaal Vorstenbosch
Verzorgingsplaats Molenheide

Verzorgingsplaats Molenheide is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van de A58 in de richting Eindhoven-Vlissingen tussen afritten 12 en 13 in de gemeente Gilze en Rijen. Op de verzorgingsplaats zijn een Burger King, La Place en Subway gelokaliseerd. Automobilisten die hun auto parkeren op verzorgingsplaats Raakeind kunnen door middel van een tunnel bij verzorgingsplaats Molenheide komen.
Annanina's Rust

Annanina's Rust is een natuurgebied van het Brabants Landschap van 151 ha in de gemeente Hilvarenbeek. Het gebied ligt tussen Hilvarenbeek en Diessen. Het bestaat uit een oud landgoed met loof- en naaldbos. Annanina's Rust is in 1899 gesticht door Emile Huijsmans, die leefde van 1850 tot 1920 en die notaris was te Diessen. Het is vernoemd naar zijn maîtresse, een Russische, die een huisje had op het landgoed. Dit landgoed meet ongeveer 150 ha. Het zuidwestelijk deel van het landgoed is aangelegd in Engelse landschapsstijl. Hier staan monumentale eiken en beuken en twee boswachterswoningen uit 1940. Er zijn ook vele rhododendrons aangeplant. Het overige deel bestaat voornamelijk uit naaldgoedaanplant en werd ook voor de houtproductie gebruikt. Tegenwoordig is het landgoed bezit van het Brabants Landschap en is het vrij toegankelijk. Er zijn wandelingen uitgezet. De naaldhoutaanplant wordt geleidelijk omgezet in meer natuurlijk bos, maar men wil het landgoedkarakter behouden. Tot dezelfde beheerseenheid horen enkele beemdgebieden die zich ten noorden en ten oosten van het landgoed bevinden. Dit zijn vochtige weilanden langs de Reusel, de Roodloop en het Spruitenstroompje. Het dal van de Reusel is rijk aan weidevogels en staat bekend als Diessens Broek. Externe link Annanina's Rust op de website van het Brabants Landschap
Adelbert College

Het Adelbert College (ook wel het Adelbert) is een in 1954 opgerichte school voor voortgezet onderwijs in Wassenaar. In 2017 had de school 1202 leerlingen. De school is door ouders opgericht, uit onvrede over het ontbreken van een school van katholieke signatuur in de gemeente. De school was jarenlang in barakken gevestigd aan de Wiegmanweg en in een aantal lokalen van de voormalige katholieke jongensschool in het centrum van Wassenaar in de van Heeckerenstraat, totdat in 1978 een eigen, bakstenen gebouw werd betrokken aan de Wassenaarse Deijlerweg. In 2004 werd het schoolgebouw compleet verbouwd en gemoderniseerd. Op de plek waar nu de school staat, was eerder de Wassenaarse tramremise te vinden. Het Adelbert is vernoemd naar de Angelsaksische monnik Sint Adelbert (overleden ca. 740), de apostel van Kennemerland, die thans begraven ligt in de abdijkerk van de Sint-Adelbertabdij te Egmond-Binnen. Bekende oud-leerlingen Francis van Broekhuizen, operazangeres Rutger Castricum, journalist Laura de Blij, weerpresentator Huub Flohr, priester Daphne Groeneveld, model Rob Kamphues, presentator Timothy Kimman, rapper Elaine Pen, ruiter Carly Wijs, tv-actrice Roy van Huet, politicus Literatuur Frans Micklinghoff: Het Adelbert College 50 jaar in Wassenaar. Wassenaar, Euromedia MPP, 2005. ISBN 90-76330-08-5 Externe link Officiële website
Weimeren (Prinsenbeek)

Weimeren is de naam van een moerasgebied dat gelegen is op enkele kilometers ten noorden van Prinsenbeek. Het gebied meet 100 ha, wat in 2018 tot 240 ha moet zijn uitgebreid. Het gebied wordt beheerd door Staatsbosbeheer. De naam kan afgeleid zijn van: wilgenmeren of wijde meren Het gebied ligt ten westen van autosnelweg A16 en direct ten zuiden van de Mark. De Naad van Brabant loopt door dit gebied, waardoor kwel optreedt. Sind 2009 is het ingericht als vochtig moerasgebied. Er zijn daartoe enkele nieuwe veenputten gegraven, met de bedoeling dat daarin natuurlijke verlandingsprocessen gaan optreden. Voedselrijke bovenlagen werden verwijderd. Het gebied dient tevens als boezem voor de Mark. Er werd een 800 meter lange kade aangelegd die wandelaars in staat stelt om het gebied te doorkruisen. Weimeren werd benoemd tot natte natuurparel. Ten oosten van Weimeren ligt, aan de overzijde van de autoweg, het natuurgebied Rooskensdonk en enkele kilometers naar het zuidwesten vindt men het natuurgebied Haagse Beemden.
SV DWO

SV DWO (Sportvereniging Door Wilskracht Ontstaan) is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Zoetermeer in Zuid-Holland, opgericht op 1 september 1939. De club speelt op het eigen sportterrein in het Zoetermeerse Westerpark. Standaardelftal DWO heeft tegenwoordig enkel een standaardelftal in de zaterdagafdeling. In het seizoen 2013/2014 eindigde dit team op doelsaldo als derde in de 3e klasse A, maar omdat de nummers een en twee ook hetzelfde puntenaantal hadden, werd in een mini-competitie om de titel gespeeld. DWO won deze. Het eerste elftal kwam daarmee in het seizoen 2014/15 voor het eerst in de Tweede klasse zaterdag uit. Tussen 1982 en 2010 speelde er een standaardelftal in KNVB verband in de zondagafdeling. Dit geschiedde hoofdzakelijk in de Derde- en Vierde klasse en met drie seizoenen in de Tweede klasse als hoogste niveau. Competitieresultaten 1997–heden (zaterdag) = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Competitieresultaten 1982–2010 (zondag) Bekende (oud-) spelers Mohammed Allach Leroy Fer Edwin de Graaf Kaj Ramsteijn Charlton Vicento Ferne Snoyl
Marina Muiderzand

Marina Muiderzand is een jachthaven in Almere in de Nederlandse provincie Flevoland. Marina Muiderzand ligt aan de IJmeerdijk en Marinaweg, aan de rand van het westelijk stadsdeel Almere Poort, aan het IJmeer, tegenover Muiderberg. Er zijn ongeveer 1000 ligplaatsen. Ten zuiden van de jachthaven ligt het Almeerderstrand. Vanaf 1981 was hier een camping, die inmiddels gesloten is. In de jaren negentig kwam hier de jachthaven bij. Externe link marinamuiderzand.nl
Knapesbert

Knapesbert is een landgoed in de buurtschap Moesdijk ten zuiden van Weert. Het landgoed van 12 ha is in particuliere handen. Het gebied wordt begrensd door de Moeselpeel en de Kootspeel en was vanouds, door de aanwezigheid van kwel, zeer vochtig. Daarom werd Knapesbert pas laat ontgonnen. Omstreeks 1850 bestond hier een boerderij te midden van een kleine, betrekkelijk kleinschalige, ontginning. Sinds die tijd werd het ontgonnen gebied geleidelijk uitgebreid en tegelijkertijd grootschaliger gemaakt. In 2007 beëindigde een varkenshouder zijn bedrijf en heeft het omgezet in een natuurgebied. Er werd 10 ha beplant met bomen en struiken en er werden wandelpaden aangelegd. Zo sluit het gebied weer aan op de nabijgelegen natuurgebieden. Er zijn zichtassen, lanen, kronkelende paden en poelen. Het gebied is vrij toegankelijk.
Verzorgingsplaats Ronduit

Verzorgingsplaats Ronduit is een Nederlandse snelwegparking, gelegen aan de zuidzijde van de A1 Amsterdam → Oldenzaal tussen afritten 6 en 7 in de gemeente Gooise Meren. Aan de andere zijde van de snelweg ligt verzorgingsplaats Bastion. De naam komt van het nabijgelegen Fort Ronduit, welke onderdeel is van de verdediging van Naarden-Vesting.
De Visdief

De Visdief is een klein kunstmatig eiland in het Eemmeer in Nederland. Het ligt ten zuiden van de Stichtse Brug tussen de Rijksweg A27 en het eiland De Dode Hond, op het grondgebied van de gemeente Blaricum. Het eiland is in 1992 ontstaan door het opspuiten van zand in het ondiepe randmeer en kreeg een omvang van 0,5 hectare. Rond 2009 is het eiland heringericht samen met de aanleg van twee andere kleine eilanden ten noordoosten ervan. De drie eilanden liggen op een onder water liggende zanddam van 30 à 35 meter breed, in een boog lopend vanaf de strekdam bij Stichtse Brug naar de vogelhut ten westen van De Visdief. Het is een broedgebied voor kustbroedvogels (kale-grond-broeders), waaronder de visdief (sterna hirundo), en maakt deel uit van het Natura 2000-gebied Eemmeer & Gooimeer. Het ondiepe westelijk deel van het Eemmeer waarin De Visdief ligt, is verboden gebied voor schepen (ook voor recreatieboten). Het eiland valt evenals De Dode Hond onder Staatsbosbeheer.
Bedafse Bergen

De Bedafse Bergen (ook gespeld: Bedafsche Bergen) is een langgerekt natuurgebied van 75 hectare groot dat zich bevindt ten noordoosten van Vorstenbosch en ten noordwesten van de buurtschap Bedaf. Het grootste deel ervan ligt in de gemeente Uden, die ook eigenaar van het gebied is. In de middeleeuwen is hier een stuifzandrug ontstaan die in het begin van de twintigste eeuw met naaldbomen beplant werd. Het hout werd voornamelijk als mijnhout gebruikt. De stuifzandrug met hoogten tot 25 meter wordt door beheer in stand gehouden. Ze wordt geflankeerd door een heideveld op de uitgestoven vlakte waar onder meer bruine snavelbies voorkomt. Broedvogels in het gebied zijn sperwer, boomvalk, ransuil, wielewaal, bonte vliegenvanger, geelgors, gekraagde roodstaart en boomleeuwerik. Ten noordoosten van de Bedafse Bergen bevindt zich het uitgestrekte landschapspark Maashorst en tussen de Bedafse Bergen en Uden liggen de Wijstgronden. Externe links Bedafse Bergen op de website van de IVN afdeling Uden
Westvest 9

Westvest 9 is een monumentaal pand uit 1865 aan het Westvest in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Westvest 9 werd gebouwd in opdracht van de gemeente Delft en ontworpen door de gemeentearchitect. Tien jaar later werd aangrenzende onderwijsgebouw Westvest 7 gebouwd. Het rijksmonument heeft een gepleisterde middenrisaliet. Het pand maakt deel uit van een samenstel van diverse met elkaar verbonden gebouwen. Westvest 7 en 9 werden gebouwd ter uitbreiding van de Oude Delft 95. De twee naast elkaar gelegen neoclassicistische onderwijsgebouwen zijn een stedelijker versie van de villa's zoals die langs de singels in andere Hollandse steden verrezen.