NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kasteel De Berckt

Kasteel de Berckt (Berkt) is een kasteel gelegen aan de oude Romeinse heerweg in Baarlo, tussen Kessel en Venlo in de Nederlandse provincie Limburg. Alhoewel de Berckt al in de 12e en 13e eeuw wordt genoemd, is het niet duidelijk of het hier om een kasteel gaat of slechts een landgoed. Godefridus van Eyll wordt in 1279 genoemd als eigenaar. De Berckt wordt verheven in 1326 (door Tilman van Eyll). De familie van Eyll was tot aan het einde van de 16e eeuw de rijkste familie van Baarlo. Agnes van Crieckenbeek schonk het goed in 1594 als bruidsschat aan Godfried van Hardenraet. Johanna Aleida van Hardenraet gaf in 1671 het huis aan haar man Lambert van Pollaert, heer van Aldeneyk. Na diens dood trad Aleida in het huwelijk met baron Hans Frederik de Rhoe d'Obsinnich, familie van de heren van Elen, Kasteel Sipernau). Hans Frederik baron de Rhoe d'Obsinnich, heer van Baarlo, was luitenant-generaal in dienst van de Republiek der Verenigde Provinciën en stierf in de oorlog in Portugal, in 1704. Zijn dochter, Eva Thérèse Florentine, barones de Rhoe d'Obsinnich, huwde in 1707 op het kasteel van Olne (graafschap Dalhem, thans provincie Luik) met rijksbaron Willem II (Guillaume-Philippe) d'Olne en overleed aldaar in 1754. Kasteel De Berckt draagt in de gevel van het poortgebouw nog het alliantiewapen van Eva Rhoe van Obsinnich en Guillaume-Philippe d'Olne. Het toen aanwezige 16e-eeuwse kasteel in renaissancestijl werd in 1830 in neoclassicistische stijl herbouwd. Van het eerdere gebouw zijn nog enkele fundamenten zichtbaar in de kelders van het huidige gebouw. Van het vroegere voorhof is nog een bakstenen vleugel uit het eerste kwart van de 18e eeuw over. Van 1901 tot 1922 was het kasteel in gebruik als een klooster voor een orde van Franse karmelietessen. Tot aan de tweede helft van de 20e eeuw heeft het kasteel onderdak geboden aan een opeenvolging van verschillende kloosterorden. Aan deze periode herinneren voornamelijk de langgerekte kloostervleugel welke de poortvleugel met het kasteel verbindt, en de kapel in traditionalistische stijl, half ingebouwd in het hoofdgebouw. In 1981 en 1982 is het kasteel gerestaureerd. In 1995 is het kasteel verkocht aan de familie Nagels, die in het kasteel een evenementen- en congrescentrum vestigden met mogelijkheden voor het laten overnachten van grote gezelschappen. Op het landgoed achter het kasteel is recentelijk een grote extra groepsaccommodatie tot stand gekomen, deels gebouwd met stenen afkomstig van de vestingwerken van Venlo, vrijgekomen na de aanleg van de Maasboulevard. Externe links Kasteel de Berckt Nederlandse middeleeuwse kastelen
Theresiakapel (Bolnes)

De Theresiakapel is een rooms-katholieke kapel aan de Donckselaan in Bolnes in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. In Slikkerveer en het naastgelegen Bolnes vestigden zich in de 19e en 20e eeuw diverse scheepswerven en aanverwante bedrijven in verband met de uitbreidende Rotterdamse haven. De arbeiders kwamen uit het katholieke Noord-Brabant. In 1896 werd voor hen een eerste houten kerkgebouw in gebruik genomen, die onder de parochie van Ridderkerk viel. De houten kapel werd in 1930 vervangen door het huidige stenen gebouw, dat op 3 oktober van dat jaar plechtig werd ingewijd. De kapel werd ontworpen door architect H.P.J. de Vries. Het is een zaalkerk, met een kleine geveltoren in traditionalistische stijl. De kapel is gewijd aan de heilige Theresia van Lisieux. De kapel is een gemeentelijk monument. Het gebouw wordt tot op heden gebruikt door de parochie Sint-Joris. Bron Parochie Sint-Joris Reliwiki - Slikkerveer, Donckselaan 10a - Theresiakapel
Brug 47

Brug 47 is een welfbrug in Amsterdam-Centrum. De brug verbindt de Huidenstraat met de Runstraat en voert daarbij over de Keizersgracht in het gebied van de Negen Straatjes in de Amsterdamse grachtengordel. De brug, vanwege haar jonge leeftijd zelf geen monumenten, wordt omringd door rijksmonumenten, behalve aan de zuidoostkant, daar staat (relatieve) nieuwbouw uit het begin van de 20e eeuw. Er ligt hier al eeuwen een brug. Joan Blaeu tekende de brug in op zijn kaart uit 1649, maar ook Pieter Bast en Balthasar Florisz. van Berckenrode hadden de brug al ingetekend op hun kaarten van respectievelijk 1599 en 1625. Ze werd ingetekend als een brug met vijf doorvaarten over de Keysers Graft tussen de Huyde Straet en Run Straet. Reinier Vinkeles schilderde de brug in circa 1762, in een avondgezicht toen op Keizersgracht 384 nog de schouwburg gevestigd was, deze brandde op 11 mei 1772 af. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1889. Dan wordt er een verzoek gedaan om de brug te verlagen, ze zou te steil zijn voor het toenmalige verkeer, denk daarbij aan paard en wagen. In 1892 werd gemeld dat de ijzeren liggers van de brug gesteld zijn, zodat zij spoedig open kon voor verkeer. In 1913 werd geopperd om een tram te laten lopen over deze brug, waarbij op de brug een passeerhalte zou worden gelegd; het plan ging niet door. Die brug hield het vol totdat 1981 de gemeente begon aan vervanging van de brug en een brug liet neerleggen, die meer paste bij het historische centrum van de stad. Er werd weer een boogbrug neergelegd. Daartoe moesten wel de houten fundamenten vervangen worden door betonnen palen en kwam er een gewapend betonnen overspanning. De brug beschikt dan over drie doorvaartopeningen, de breedste is 6,70 meter breed en heeft een hoogte van 2,27 meter. Zie ook Bruggen van Amsterdam
Wim Sonneveldbrug

De Wim Sonneveldbrug (brug 175) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de Marnixstraat en overspant de Leidsegracht. De brug is in 1935/1936 geplaatst naar een eenvoudig ontwerp van Piet Kramer, er zijn geen versieringen of beeldhouwwerken toegepast. Naamgeving De brug stond lang bekend onder de officieuze naam Marnixbrug. In 2016 werd door de gemeente Amsterdam aan de bevolking gevraagd namen voor te stellen voor nog anonieme bruggen, dan wel bruggen met een officieuze naam. In dit geval werd de officieuze tenaamstelling vervangen door een nieuwe. Het voorstel kwam van Daan Bartels, een liefhebber van Nederlandstalige muziek, die tevens stadswandelingen met het Nederlandse lied als uitgangspunt organiseert. Bartels had in zijn voorstel aangegeven dat de naam Wim Sonneveld in zijn ogen verbonden kon worden aan de anonieme brug nr. 40. Deze brug 40 is gelegen in de Keizersgracht, overspant de Reguliersgracht en is te zien op de platenhoes van de EP Aan de Amsterdamse grachten uit 1962. Bovendien woonde Sonneveld daar enige tijd in de buurt. De gemeente besloot anders en koos voor brug nr. 175 vanwege het nabij gelegen DeLaMar Theater, waar Sonneveld tientallen optredens heeft verzorgd. In 2017 is de 100e geboortedag van Sonneveld herdacht. Op 28 juni 2017 onthulde onder meer André van Duin de nieuwe naamplaat van de brug. Iets verderop aan de Leidsegracht is er ook een brug vernoemd naar de tekstdichter van het lied Aan de Amsterdamse grachten, Pieter Goemans. Toegankelijkheid De brug is toegankelijk voor alle verkeer in de noord-zuidrichting en voor fietsers ook in de zuid-noordrichting. Over de brug trekken tramlijn 7 en 10 hun sporen. Rond 2017 was er echter weinig verkeer in verband met de langdurige werkzaamheden aan de herinrichting van het verderop gelegen Leidseplein.
Zonnepark Scaldia

Zonnepark Scaldia (de eigenaar gebruikt Scaldia – Vlissingen als naam) is een zonnepark aan de rand van de Sloehaven in Zeeland. Het park ligt op het grondgebied van de gemeenten Borsele en Vlissingen. Met 140.000 zonnepanelen was het park destijds het grootste van Nederland. Het zonnepark heeft een oppervlakte van 38,7 hectare. Het terrein voor de zonnepanalen is een bufferzone tussen het haven- en industriegebied en de omgeving. Hier ligt verder een leidingenstrook en hoogspanningslijnen. Het vermogen van het zonnepark bedraagt 54,5 MW. In december 2016 kreeg het project SDE+-subsidie toegekend en dit was de laatste hindernis voor het project. Het betrof een investering van circa 40 miljoen euro. Scaldia – Vlissingen is op 1 november 2018 in gebruik genomen. Externe link Solarfield Scaldia – Vlissingen
Pieter Goemansbrug

De Pieter Goemansbrug is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Hij is vernoemd naar tekstschrijver Pieter Goemans en stond eerder officieus bekend als Bestedelingenbrug en/of Bestedelingensluis naar het ooit nabijgelegen Bestedelingenhuis (opvang voor wezen en armoedzaaiers of te wel bestedelingen), dat in 1950 werd samengevoegd met het toenmalige Paleis van Justitie. De brug is gelegen in de Prinsengracht (westoever) en overspant de Leidsegracht. Ten noordwesten van de brug staat een aantal rijksmonumenten, zowel aan de Prinsengracht als aan de Leidsegracht. Er ligt hier al eeuwen een brug. De kaart van stadsarchitect Daniël Stalpaert uit 1662 laat hier een brug zien in de kade van de Prince Graft over De Leydesche graft. Wellicht lag de brug er al eerder, maar de Leidsegracht vormde daarvoor nog de grens van de Amsterdamse bebouwing. Op die kaart is wel al het Bestedelingenhuis (Aelmoeseniers Weeshuys) te zien. Stalpaert heeft de brug vermoedelijk dagelijks gezien aangezien hij werkzaam was in het gebouw Leidsegracht 108, de stadstimmertuinen. Frederik de Wit liet op zijn kaart van 1688 zien hoe snel de stad groeide. De gehele Leidsegracht, bij Stalpeart nog onbebouwd, is bijna geheel bebouwd en ook de wijken ten westen van de Leidsegracht staan al enkele kavels na vol. In 1866 lag hier een houten brug; een van de acht bruggen die vernieuwd zouden worden. Of de brug destijds daadwerkelijk werd vervangen is niet duidelijk. In 1894 werd opnieuw melding gemaakt van het vernieuwen van een vaste houten brug. Het was een ijzeren liggerbrug van de tekentafel van de Dienst der Publieke Werken. Voor de brug zou Willem Springer verantwoordelijk zijn geweest. In de jaren tien kwam de gemeente met het plan de Leidsegracht te dempen ten faveure van een route de stad uit. Het bleef bij plannen. In 1987 was de brug aan vervanging toe. De gemeente Amsterdam was destijds bezig met een omschakeling. De ijzeren liggerbruggen werden zoveel mogelijk vervangen door stenen boogbruggen, die beter in het 'oude' stadsbeeld zouden passen. Deze brug ontsnapte aan die wens en zo werd hier de ijzeren liggerbrug gereconstrueerd in staal. In 2007-2008 werd de brug vernoemd naar tekstschrijver Pieter Goemans. Ze kreeg toen een officieel groen naambord en in 2008 een plaquette over Goemans. Hij schreef onder andere Aan de Amsterdamse grachten (1949), onder meer gezongen door Wim Sonneveld en zou hier zijn inspiratie vandaan hebben gehaald.
Spui (Amsterdam)

Spui ist ein Platz in der Innenstadt von Amsterdam. Der Name kommt von dem Fluss Spui, der bis 1425 die Südgrenze von Amsterdam bildete. Als der mittelalterliche Stadtgraben, die Singel, gegraben wurde, erhielt der Fluss eine weitere Schleuse, von den Einheimischen Boerenverdriet („Bauernverdruss“) genannt. 1882 wurde die Spui durch Aufschüttungen zum heutigen Platz verändert. Er ist seit 1996 Fußgängerzone. An der Spui gibt es viele Buchhandlungen und jeden Freitag einen Buchmarkt. Jeden Sonntag gibt es einen Kunstmarkt. Der niederländische Verlag Athenaeum Boekhandel hat dort seinen Hauptsitz. Das Hofje Begijnhof betritt man von der Spui aus, wo auch die Oude Lutherse Kerk („Alte lutherische Kirche“) von 1630 und das Maagdenhuis von 1784 stehen. Auf dem Platz steht das Standbild Lieverdje („Hoffnungsträger“) von Carel Kneulman. Einzelnachweise
Spui (Amsterdam)

The Spui (Dutch pronunciation: [spœy] . In Old Dutch written as Spuy) is a square in the centre of Amsterdam, the capital of the Netherlands. The Spui was originally a body of water that formed the southern limit of the city until the 1420s, when the Singel canal was dug as an outer moat around the city. A spui is a lockable water discharge. The word is related to the Dutch verbs spuiten and spuwen, cognates of the English word spewing. Spui could therefore be translated as Spew. In 1882 the Spui was filled in and became the square that we know today. In 1996 the square was renovated and is now largely car-free. The Spui is hosts a weekly book market on Fridays and a variety of bookstores on or near the square, including two shops dedicated to English-language literature (the American Book Center relocated to the Spui in October 2006). There is also a weekly Sunday art market. The Spui provides entry to the Begijnhof, a medieval courtyard. Tram lines 1 and 2 stop at Spui on Nieuwezijds Voorburgwal and tram lines 4, 14 and 24 and stop at the southern entrance of the Rokin metro station located just across Spui. Works of art A small statue, Het Lieverdje ("The Little Darling"), stands on the square. The statue represents the youth of Amsterdam, always playing pranks yet with a heart of gold. He was a gift to the city from a cigarette company in 1960. In the 1960s, the Provo counterculture movement held weekly gatherings around the statue. Also located at the Spui is the work of Lawrence Weiner, Een vertaling van de ene taal in de andere (A Translation from one language to another), three pairs of two stones placed against each other, located at different places of the square. Each pair presents the sentence in Dutch on one side, and on the other side in English, Arabic and Surinaams respectively. Notable buildings The Maagdenhuis (1780), the headquarters of the University of Amsterdam. Arti et Amicitiae (1841), an artists' society and art gallery at the corner of Rokin and Spui, designed in part by Berlage. Gebouw Helios (1895–96) at Spui 15-19, in Art Nouveau style. The design by Gerrit van Arkel won third prize in the architects' competition at the 1900 World's Fair in Paris. The Oude Lutherse Kerk (1632–1633), the Old Lutheran Church, across the Singel canal. Spui 10 (1891-1892), a former department store building built in eclectic style designed by Eduard Cuypers References
Spui (Amsterdam)

Le Spui est à la fois une place et une rue du centre-ville d'Amsterdam, aux Pays-Bas. Elle suit un tracé est-ouest et s'étend du Rokin au Singel qui marque la limite entre la ceinture de canaux du Grachtengordel et la vieille ville (binnenstad). La rue croise Kalverstraat, la principale artère commerçante de la ville et les rues de Spuistraat et de Nieuwezijds Voorburgwal se rejoignent juste au nord de la place. Au sud de la place, au niveau du Heisteeg et du Singel se trouvent les terrasses de plusieurs cafés et restaurants réputés, parmi lesquels un café littéraire. La sculpture Het Lieverdje de Carel Kneulmans, réalisée en 1960 s'y trouve également. C'est autour de cette œuvre d'art que Robert Jasper Grootveld, initiateur du mouvement Provo et ses partisans se retrouvaient à l'occasion de happenings. La place est également connue pour ses librairies, et plus particulièrement pour la librairie universitaire Athenaeum Boekhandel, ainsi que deux librairies spécialisées dans les ouvrages en anglais. Le vendredi, un marché aux livres s'y tient tandis qu'un marché d'art y est organisé le dimanche entre mars et décembre. Histoire Le Spui était à l'origine le nom d'un plan d'eau qui constituait la limite sud de la ville (le terme néerlandais de spuisluis désignant une écluse permettant d'évacuer l'eau située à l'intérieur, tout en retenant l'eau située à l'extérieur). À l'endroit où ce plan d'eau se jetait dans le Rokin, une nouvelle écluse baptisée Osjessluis fut installée dans le prolongement de la Kalverstraat. Lorsque le Singel fut creusé au XVe siècle, une nouvelle écluse fut ajoutée au plan d'eau, le Boerenverdriet. Le Spui fut finalement rebouché en 1882. Le Nieuwezijds Achterburgwal (Spuistraat) et le Nieuwezijds Voorburgwal furent également rebouchés à la même époque. Depuis 1996, la place et les rues sont piétonnes, et seuls les tramways y circulent. Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Amsterdam
Spui

A Spui Amszterdam központjának egyik legjelentősebb tere. Eredetileg az óváros déli határát jelentő csatorna része volt. Ezt a szerepét az 1420-as években veszítette el a grachtok létrehozásával. A csatornát 1882-ben töltötték fel, ekkor nyerte el mai képét. A Rokint köti össze a Singellel. 1996-ban felújították és gyalogos zónának jelölték ki. Hírnevét részben a számos könyvesüzletnek és antikváriumnak köszönheti, amelyek a teret körülvevő épületekben rendezkedtek be. Minden hét pénteki napján könyvvásárnak ad otthont, vasárnaponként pedig általános művészeti vásárt tartanak. A téren áll a kis kedves (Het Lieverdje) szobra, amely Amszterdam fiatalságát jelképezi, aki mindig csínytevéseken gondolkodik, de aranyszívű. A tér északi oldalán áll a beguinázs (Begijnhof) középkori udvara. További nevezetes épületei az 1780-ban épült Maagdenhuis, amely az Amszterdami Egyetem székhelye, az Art Nouveau stílusban, 1895-96-ban épült Helios ház (Gebouw Helios). Források Kocsis László Levente: Amszterdam - Nyitott szemmel városkalauz, Kossuth Kiadó, Budapest, 2006, ISBN 9789630947671
Spui

Lo Spui (pronuncia Spouw) è una piazza che si trova nel centro di Amsterdam, la capitale dei Paesi Bassi. Lo Spui era originariamente un corpo idrico che costituiva il limite meridionale della città fino al 1420, quando il canale Singel venne realizzato come fossato esterno attorno alla città. Nel 1882 lo Spui fu ricoperto e divenne una piazza. Nel 1996 la piazza è stata rinnovata e oggi è in gran parte riservata ai pedoni. Le linee 1, 2, 4, 5, 9, 14, 16, 24 e 25 del tram si fermano in corrispondenza o vicino allo Spui. Nello Spui è anche una piazza-mercato con diverse bancarelle dedicate ai libri il venerdì e e all'arte la domenica. Dallo Spui inoltre si accede, attraverso un portone, al Begijnhof. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Spui
Площадь Спёй

Площадь Спёй (нид. Spui, произносится как "Спау") — одна из площадей в центре Амстердама (Нидерланды). Название площади происходит от водосброса (нид. spui), который до 1425 года формировал южную границу города. Когда в Средние века был вырыт канал Сингел, на водоёме возвели новый шлюз, названный Boerenverdriet (букв. Крестьянское горе). В 1882 году водосброс засыпали, на его месте разбили площадь Спёй. В 1996 году площадь обновили и сделали пешеходной зоной. Площадь Спёй и её окрестности популярны среди книголюбов: каждую пятницу здесь собирается книжный рынок. На площади и около неё расположилось большое число книжных магазинов. По воскресеньям на Спёй проходят художественные ярмарки. На Спёе стоит небольшая бронзовая статуя уличного мальчишки Het Amsterdamse Lieverdje, символизирующий неунывающих амстердамцев. У площади находится бегейнхоф, Старая лютеранская церковь (Oude Lutherse Kerk), Магденхёйс — главное здание Амстердамского университета, а также здание «Гелиос» в стиле ар-нуво, удостоенное награды на Всемирной выставке 1900 года. Галерея
Prinsenhof (Delft)

Prinsenhof és un museu situat a Santa Àgata (Sint Agathaplein) a Delft, als Països Baixos. Originàriament el covent de Santa Àgata, actualment és un lloc d'exposició de la pintura barroca als Països Baixos. Història Alyd Busers, morta l'any 1409, era una rica vídua que, al final del segle xiv, va agafar amb la seva filla Aechte un grup de religioses de Delft. En 1403, aquest grup va adquirir una casa en el Vell Delft per fer-ne un covent dedicat a santa Àgata de Catània, la patrona de Aechte. Busers va ser la primera mare superiora i Aechte la va succeir. A mesura que el nombre de religioses va anar augmentant, el covent va ser ampliat diverses vegades. Per aquest motiu va ser el convent el més important (i el més ric igualment) dins dels murs del Delft medieval. Després de la Reforma Protestant, al curs de la segona meitat del XVIe segle, el complex arquitectònic es va dividir en diverses parts utilitzades separadament. Una part de la capella va romandre com un espai de vocació religiosa i algunes religioses van continuar vivint en la llarga ala meridional. L'altra part fou condicionada per acollir el Tribunal principesc de Guillem I d'Orange-Nassau que ha va residir regularment des de 1572 fins a 1584 en el covent Sant-Agathe: conegut amb el nom de Prinsenhof. Fou a Prinsenhof on Guillaume d'Orange va ser assassinat per Balthazar Gérard en 1584. Els impactes de les projectils són encara visibles actualment. En 1657, el Prinsenhof ha ser condicionat parcialment com a llotja dels llençols. De 1775 a 1807, l'escola llatina de Delft s'hi va establir. El complex va ser restaurat entre 1932 i 1951 per fer-ne un museu municipal. L'actual església Valona de la ciutat es troba al costat de Prinsenhof. Referències Vegeu també Llista de museus dels Països Baixos Enllaços externs Lloc oficial (neerlandès)(anglès)
Prinsenhof (Delft)

Het Prinsenhof (dansk: Prinsens hof) er et kommunalt museum i Delft i Holland. Det er beliggende på Sint Agathaplein (Dansk: Sankt Agathatorv) og var oprindeligt klosteret Sankt Agathe. Historie Alyd Busers, (død 1409), var en rig enke i Delft. I slutningen af 1300-tallet sluttede hun og datteren Aechte sig til en religiøs gruppe. I 1403 erhvervede den et hus i Delft og oprettede et kloster i det, som de viede til Sankt Agathe (Agathe af Catania), som var skytshelgen for Aechte (Aechte er diminutiv for Agathe). Alyd Busers blev den første forstanderinde og Aechte den anden. Gruppen voksede og klosteret blev udvidet flere gange. Det blev det vigtigste og rigeste inden for murene af det middelalderlige Delft. Efter Reformationen opdeltes bygningen i løbet af anden halvdel af det 16. århundrede og brugtes til forskellige formål. En del af kapellet forblev kirke, og i den lange sydfløj boede stadig nogle klostersøstre. Det øvrige blev indrettet som hof for Vilhelm den tavse (også Vilhelm 1. af Nederlandene), som boede der regelmæssigt fra 1572 til 1584. Siden er bygningen kendt som Prinsenhof. Vilhelm den tavse blev skudt og dræbt i bygningen af Balthazar Gérard i 1584. Kuglehullerne fra attentatet kan stadig ses i muren. I 1657 blev Prinsenhof delvis ombygget til klædemagasin. Fra 1775 til 1807 husede den latinskolen. Komplekset blev restaureret mellem 1932 og 1951 for at blive kommunalt museum. Museet har et årligt besøgstal på ca. 60.000. Delfts wallonske kirke ligger ved siden af Prinsenhof. Eksterne henvisninger Hjemmeside for Prinsenhof Arkiveret 1. november 2005 hos Wayback Machine (nederlandsk/hollandsk)
Museum Het Prinsenhof

File:Prinsenhof Delft.jpg Het Prinsenhof ("The Court of the Prince") is a museum in the city of Delft in the Netherlands. Formerly the monastery of St Agatha, the building changed purpose over time. The whole building came into the possession of Delft City Council by 1925, who gradually converted the building into a museum. Today, the museum shows a variety of art from Dutch Golden Age paintings, prints, ceramics and contemporary art. History of the Building The building was constructed in the Middle Ages as a monastery. Later it served as a residence for the Dutch statesman William the Silent. William was assassinated in the Prinsenhof by Balthasar Gérard in 1584 - the holes in the wall made by the bullets at the main stairs are still visible. Organisation The museum receives the majority of its funding from Delft City Council, and had overall costs of 5.834m Euros in 2023. It attracted just over 134,000 visitors in 2023. Janelle Moerman has been the director since 2017. Gallery References External links Prinsenhof municipal museum. Media related to Museum Het Prinsenhof at Wikimedia Commons