NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Rooskensdonk

Rooskensdonk is de naam van een natuurgebied ten noorden van Prinsenbeek en de Bredase wijk Haagse Beemden. Het betreft een laaggelegen poldergebied dat zich ten zuiden van de Mark bevindt en ten oosten van de autosnelweg A16. De oppervlakte van Rooskensdonk bedraagt 62 ha. Dit gebied maakt deel uit van De Donken, een beheersgebied van Staatsbosbeheer, dat 146 ha omvat en ook het Haagse Beemdenbos omvat. Het is een open boezemgebied van de Mark en met lage dijkjes omgeven. Hier wordt een vochtig landschap gecreëerd waar ganzensoorten en de kleine zwaan in de wintermaanden kunnen vertoeven. Ook is het een broedgebied voor weidevogels. Het gebied is niet toegankelijk, maar vanaf de rand ervan kan men de vogels waarnemen.
Smilde-senderen

Smilde senderen (nederlandsk: Zendstation Smilde) var et 294 meter høj TV-tårn i Hoogersmilde i den nederlandske provins Drenthe. Tårnet blev opført i 1959 til at transmittere fjernsyn- og radiosignaler. Nederste del er 82 meter høj og bygget af jernbeton, og den øverste del er af stål og var det højeste tårn i det nordlige Nederlandene. Tårnet ligner Gerbrandytårnet meget, som står i IJsselstein og som også kaldes Zendstation Lopik på øverste del af tårnet var der monteret antennen. I den øverste del af tårnet, som er lavet af jernbeton, er radio- og tv-sendeapparatur installeret. Den 14. august 1968 blev en af kablerne, som holder tårnet på plads, klippet af et militærfly type F-100 Super Sabre fra den amerikanske US Air Force. Masten fik et mindre knæk. Flyet landede sikkert, selvom den var beskadigt. Da Nederlandene i 2007 overgik fra analog til digital, blev den øverste del af tårnet fjernet. Højde gik fra 303 meter til 294 meter. Den 15. juli 2011 styrtede på grund af en brand den øverste del ned. TV-tårnet er ejendom af den statsejede NOVEC. På grund af, at masten er kollapset, faldt det digitale signal væk i store dele af provinserne Drenthe, Flevoland, Friesland, Groningen og Overijssel. Zendstation Lopik (Dansk: Senderen Lopik) i IJsselstein er 367 meter høj, og her var der samme dag brand i tårnet. Den var dog hurtigt under kontrol. Galleri Referencer Eksterne henvisninger NOS (nederlandsk/hollandsk)
Sendeturm Smilde

Der Sendeturm Smilde ist ein 303,5 Meter hoher Hybridturm des niederländischen Rundfunks für UKW und TV, der 1958 in der Nähe von Smilde fertiggestellt wurde. Geschichte Der Sendeturm Smilde wurde 1959 in Betrieb genommen und war im Norden der Niederlande das höchste Bauwerk. Am 14. August 1968 wurde er von einem US-amerikanischen Kampfjet des Typs North American F-100 gestreift und die Spitze des Antennenmastes stark verbogen. Nach einem Brand ist der abgespannte Sendemast am 15. Juli 2011 in der Mitte durchgebrochen und eingestürzt. Der untere Stahlbetonturm wurde bei dem Einsturz ebenfalls beschädigt. Alle von dort abgestrahlten öffentlichen und kommerziellen Rundfunk- und TV-Programme fielen aus, davon war ein Großteil des Nordens der Niederlande betroffen. Deshalb wurde am 4. August 2011 der am 27. März 2011 stillgelegte Mittelwellensender Orfordness angemietet, um die betroffenen Regionen mit dem Programm von Radio 1 versorgen zu können. Am 31. Oktober 2011 begann man mit dem Wiederaufbau des Senders. Der Wiederaufbau ist Mitte Mai 2012 abgeschlossen worden. In der Nacht vom 14. auf den 15. September 2012 wurde der Sendeturm wieder in Betrieb genommen. Der letzte Sender wurde in der Nacht vom 24. auf den 25. September 2012 aufgeschaltet. Beschreibung Dieser Sendeturm ist wie der Gerbrandytoren als Hybridturm ausgeführt. Er besteht aus einem 80 Meter hohen Stahlbetonturm, auf dem ein 223,5 Meter hoher abgespannter Sendemast montiert ist, so dass die Konstruktion eine Gesamthöhe von 303,5 Metern hat. Ursprünglich war dieser Turm, der für die Öffentlichkeit nicht zugänglich ist, nur 270 Meter hoch. Abgestrahlte Programme Von diesem Turm aus werden die öffentlich-rechtlichen sowie die Privaten Radio- bzw. Fernsehprogramme für die Provinzen Groningen, Friesland und Drenthe ausgestrahlt. Die Reichweite ist vergleichsweise hoch, sodass einige Programme noch in weiten Teilen Niedersachsens und Nordrhein-Westfalens empfangbar sind. Weblinks Sendeturm Smilde. In: Structurae Sendeturm in Smilde eingestürzt In: thomastepe.wordpress.com / Video 'Op Hoog Niveau' vom Bau des Sendeturm Smilde in 1958/59 Niederlande Einzelnachweise
De Vijf Gebroeders

De Vijf Gebroeders is een korenmolen in Heinkenszand in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een ronde, uit baksteen opgetrokken stellingmolen uit 1851. Het gevlucht van de molen is 21,25 / 21,40 meter. De molen is gebouwd ter vervanging van een eerdere molen op een andere plaats in het dorp, die na blikseminslag twee jaar eerder afbrandde. De molen bleef tot aan begin de jaren 60 van de 20e eeuw in bedrijf en raakte daarna in verval. Van 1968 tot 1970 werd de molen draaivaardig gerestaureerd. Hierna trad opnieuw verval in, totdat in 2005 de nieuwe eigenaar de molen liet rechtzetten en het metselwerk liet herstellen. Tijdens de restauratie brak de bovenas in tweeën, waarna een nieuw exemplaar moest worden gegoten. In 2007 was de restauratie voltooid. Sindsdien draait de molen regelmatig. De oude bovenas ligt naast de molen. De Vijf Gebroeders is eigendom van de Stichting Molen De Vijf Gebroeders en is in principe zaterdags te bezoeken.
Hofje van Loo

The Hofje van Loo is a hofje on the Barrevoetstraat 7 in Haarlem, Netherlands. It was founded in 1489 by Haarlem mayor Symon Pieterszoon van Loo and his wife Godelt Willemsdochter, on the Grebbesteeg 'purely to honor and rest the souls of their parents and themselves' by funding 13 rooms with gardens to be administered by the 'gasthuismeesters' of the St. Elisabeth Gasthuis nearby. There were many conditions attached to this deal, among them the stipulation that the rooms remain on the Grebbesteeg behind the van Loo house, which was on the Barrevoetsteeg. The gasthuismeesters should give each member each week one stuiver (5 cents), one or two baskets of turf (used instead of firewood for cooking and heating). Aside from this, a parcel of land in Castricum was donated to be used for income, and the rooms, land, and rent, should all be administered separately. Despite this last stipulation, the land in Castricum was sold in 1633, and in 1683 the books were merged with the St. Elisabeth Gasthuis. The original houses in the hofje are gone, replaced in the 17th century, and renovated in the 18th. In 1843 the regents room (which was never used) was renovated and split into two houses, so that 15 members could be housed in total. In 1884 the hofje almost disappeared altogether, when the Barrevoetsteeg was widened to become the Barrevoetstraat. One whole side of the hofje needed to be demolished, and therefore plans were made to move the entire hofje elsewhere. In 1885 the Haarlem council decided to move only the Oud-Alkemade hofje which was also located on the Barrevoetsteeg, and only tear down the three houses on the street side of the van Loo hofje. Three new houses were built further back from the street (these are the two buildings to the left and right of the gate), and the old regents room was declared the gatekeepers cottage, bringing the total number of rooms to 14. The role of the gatekeeper as recorded by the St. Elisabeth's regents in 1835 had a yearly salary of 11 guilders and her duties were to open and close the gate, turn the streetlight on and off, clean the privy, and send for medicine for sick members. Today one of the members is appointed as general contact for the regents. This hofje is the most visible from the street of all the hofjes in Haarlem. The front-row of three houses was demolished in 1880 when the street in front of it, the Barrevoetesteeg, was widened. So instead of the typical U-shape of houses around a garden, one side of the hofje is now located at the street, separated only by a fence. Address: Barrevoetestraat 7 References Haarlems hofjes, Dr. G. H. Kurtz, Schuyt & Co C.V., Haarlem, 1972, ISBN 90-6097-027-6
Hofje van Loo

Het Hofje van Loo, soms ook wel het Sint Elisabeth’s Gasthuishofje genoemd is een Haarlems hofje, het hofje is gevestigd aan de Barrevoetestraat 7 in het centrum van Haarlem. Het hofje werd gesticht in 1489 door Symon Pieterszoon en zijn vrouw Godelt Willems en werd geschonken aan het Sint Elisabeth Gasthuis. In aanvang was het hofje ommuurd en toegankelijk door een poort met daarboven het wapen van het St. Elisabeths Gasthuis. In 1885 is de Barrevoetestraat verbreed, daarbij zijn drie huisjes aan de straatkant afgebroken en naast het hofje opnieuw opgebouwd. Hiermee verdween de beslotenheid en is het hofje van Loo een van de meest zichtbare hofjes in Haarlem. De binnentuin van het hofje wordt alleen door een hek gescheiden van de straat. Het wapen van de Heilige Elisabeth, bestaande uit drie kronen, is nu nog terug te vinden op de waterpomp. Het hofje bestond in eerste instantie uit 13 huisjes. De 3 huisjes aan de voorkant stammen uit de 17e eeuw. Het hof is gerestaureerd in 1986/1987, na "verheling" bestaat het thans uit 12 woningen.
Pettelaar

Het landgoed Pettelaar, met aansluitend Dooibroek is een natuurterrein van 49 ha dat eigendom is van de Stichting Brabants Landschap. Het gebied bevindt zich ten zuiden van de kom van 's-Hertogenbosch nabij de Zuiderplas, maar aan de zuidzijde van de A2. Het landgoed kent een afwisselende bodemopbouw, met donken zoals Patersberg en Vossenberg, rivierduinen en lagere zand- en veengronden. De laatste zijn verkaveld in smalle percelen en de perceelsgrenzen zijn beplant met populieren, terwijl op de donken naaldhout, robinia en Amerikaanse eik is aangeplant. De bossen zijn verbonden door lanen die beplant zijn met suikeresdoorn en zomereik. Geschiedenis Het gebied werd voor het eerst vermeld in de 15e eeuw. Daarin is sprake van de kloosterhoeven Patersberg en Mariaweide. Omstreeks 1625 werd veel zand uit het gebied afgegraven ter ophoging van de binnenstad van 's-Hertogenbosch. Vanaf 1748 werd het gebied als landgoed ingericht. Er werden lanen aangelegd en het bij Haanwijk gelegen Sterrenbos. In 1860 werd het landgoed gekocht door de familie De Gruyter en in 1920 werd er een villa gebouwd, vermoedelijk op de restanten van het 18e-eeuwse landhuis. Bij de villa, die dienstdeed als zomerverblijf, lag een moestuin en een walnootboomgaard. Het bezit, dat nog steeds bekendstaat als het "Bos van De Gruyter", werd in 1995 verkocht aan de Stichting Brabants Landschap. Externe link Landgoed Pettelaar op de website Het Brabants Landschap
Golfbaan Bentwoud

Golfbaan Bentwoud is een golfbaan in het natuurgebied Bentwoud in de Zuid-Hollandse gemeente Alphen aan den Rijn. Baan De baan ligt ten oosten van Benthuizen en de HSL-Zuid. De aanlegvergunning was in juni 2009 rond, het terrein van ruim honderd hectare werd in februari 2010 in erfpacht verworven en in juni 2011 werden de eerste holes geopend. Met vier lussen van negen holes werd het in 2012 de grootste baan van Zuid-Holland. Het hele plan is een ontwerp van Gerard Jol (Jol Golf Design, later Spogárd & VanderVaart). Drie 9-holes-wedstrijdbanen Oostwoud, Zuidwoud en Westwoud, oftewel A-, B- en C-lus, zijn de drie wedstrijdlussen die voor 18 holes in combinatie gespeeld worden. Westwoud werd op 1 juni 2012 geopend, waarmee de baan volledig was. Par 3/4-baan Noordwoud is een korte golfbaan van negen holes (par 29) waarin geen par-5-hole voorkomt. Bespelers De baan is open voor 'pay & play' en heeft Golfclub Bentwoud als vaste bespeler. Externe link Officiële website
Sint-Martinuskerk (Wirdum)

De Sint-Martinuskerk is een kerkgebouw in Wirdum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk gewijd aan de heilige Martinus. De kerk met tufsteen uit de 12e eeuw werd in de 13e eeuw verbouwd en had een toren aan de westzijde. In de 14e eeuw werd het kerkgedeelte aan de zuidzijde vervangen door een toren, die in in 1806 werd beklampt. De toren van tufsteen aan de westzijde werd in de 17e eeuw gesloopt. De kerk is een rijksmonument. Het orgel was oorspronkelijk uit 1688 en gemaakt door Jan Harmens. Het werd in 1790 grotendeels vernieuwd door Lambertus van Dam. Er staan vier herenbanken. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Wirdum (Friesland) Kerken in Friesland
Den Berg (havezate)

Den Berg is een havezate aan de Heinoseweg in Dalfsen. Ligging De havezate ligt op enkele kilometers ten zuiden van het dorp Dalfsen. Even ten noorden van de havezate ligt Station Dalfsen. Geschiedenis De oudste vermelding van Huva Ten Berghe dateert uit 1483. In 1700 werd het gekocht door baron Willem Jan van Dedem, die er samen met zijn vrouw Gerbregt van Delen een nieuw huis voor in de plaats liet bouwen. Dit kwam in 1705 gereed. Op de gevel en op de vazen van de toegangspoort zijn hun wapens te zien. In 1985 is het huis gerestaureerd. Het huis ontleent zijn naam aan een rivierduin dat nabij ligt. Park Het huis wordt omgeven door een park, van ongeveer 60 hectare, dat in 1742 mede werd ontworpen door Samuel van Beinum. Het park bevindt zich voornamelijk aan de voorzijde en aan de zijkant van het huis. Dit park bestaat uit elkaar loodrecht kruisende lanen. De hoofdlaan is de Berger Allee, die 2,5 km lang is. Hiervoor werd ook de rivierduin doorgraven. De oorspronkelijk rechte waterpartijen kregen in de 19e eeuw een meer vloeiende vorm onder invloed van de toen populaire Landschapsstijl. Externe link www.havezatedenberg.nl
P+R Westraven

P+R Westraven, eerder bekend als Transferium/Westraven, is een transferium en een van de haltes van de Utrechtse sneltram. Het is gelegen tussen de A12 en de Jutphasebrug over het Amsterdam-Rijnkanaal. Het transferium heeft met de sneltram een snelle verbinding met het centrum van Utrecht. Op de halte stoppen tramlijnen 20 en 21. In februari 2005 en in de zomer van 2020 zijn enkele haltes van deze tram gerenoveerd, zo ook halte P+R Westraven. Naamswijziging Voordat er hier een transferium werd gebouwd heette de halte alleen Westraven. Westraven is de naam van het gebied ten noorden van de zuidelijkste punt van het Kanaleneiland, waar het Amsterdam-Rijnkanaal en het Merwedekanaal elkaar kruisen.
Joodse begraafplaats (Goor)

De Joodse begraafplaats in Goor, gemeente Hof van Twente in Overijssel bestaat al sinds 1720. De dodenakker bevindt zich achter Molenstraat 12-14, de toegang is aan een zijstraatje waar de Molenstraat overgaat in de Hengevelderstraat. Hij wordt onderhouden in opdracht van de gemeentelijke overheid. Begraafplaats Er zijn nog 66 grafstenen aanwezig. Enkele zijn vernield en andere zijn gerestaureerd, waaronder een bijzonder exemplaar van gietijzer. Een heel enkele maal wordt hier nog begraven, de nieuwste steen dateert van 2008. Sinds 1970 staat er op de begraafplaats een gedenkteken voor allen uit de Goorse Joodse gemeenschap die door de Nazi's zijn weggevoerd en vermoord. Het bevat de volgende tekst: Geschiedenis Goorse Joden Hoewel de Staten van Overijssel in de 18e eeuw de vestiging probeerde tegen te gaan, hadden de lokale autoriteiten in Goor geen problemen met de aanwezigheid van enige Joodse families. In de 19e eeuw groeide de Joodse gemeenschap sterk. Er was een synagoge die gezamenlijk gebruikt werd met de Joden van Markelo en Diepenheim. Een Joodse school was er niet, maar wel een godsdienstonderwijzer. Joden drukten in die tijd een stempel op de Goorse samenleving, zo richtte G. Salomonson de Twentsche Stoombleekerij op en bracht een Joods gemeenteraadslid het begin twintigste eeuw door zijn bijzonder optreden tot landelijke bekendheid. In de jaren '30 woonden er een vijftigtal Joden, waaronder enkele Duitse vluchtelingen in Goor. Van de Joodse inwoners overleefde 62,5 % de nazi-bezetting, voornamelijk door onder te duiken. Het eerste slachtoffer was de bejaarde vrouw van een huisarts, ze werd in 1941 bij een overval aan haar deur door een bende fascisten, waaronder leden van de NSB, zodanig mishandeld dat zij door een dodelijke hartaanval getroffen werd. Elders in Goor vond op dezelfde dag de plundering plaats van een Joodse winkel door dezelfde troep mannen, afkomstig uit Hengelo en Enschede. De lokale synagoge aan de Schoolstraat overleefde de bezettingstijd vrijwel ongeschonden, ondanks de inbeslagneming van de Tora-rollen. Desondanks verdween het religieus-joodse leven vanaf 1948 uit Goor, toen de Israëlitische gemeente bij de Nederlands-Israëlitische gemeente van Enschede gevoegd werd. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Joodse begraafplaats ('s-Heerenberg)

De Joodse begraafplaats 's-Heerenberg aan de Zeddamseweg te 's-Heerenberg is omstreeks 1752 in gebruik genomen. Dit jaartal wordt genoemd in een rechtbankverslag uit 1765. Ze wordt lokaal het Jodenkerkhof genoemd. De begraafplaats is sinds 2002 een gemeentelijk monument. De begraafplaats is nagenoeg vol, maar oogt leeg omdat de meeste grafstenen in de loop der tijd verdwenen zijn. In augustus 1911 is er een grafsteen gebroken bij een brand van de verdroogde begroeiing op de begraafplaats. Sindsdien stonden er 22 grafstenen, maar bij renovatiewerk in 2021 is een weggezakte grafsteen ontdekt. Die is na schoonmaken en restauratie herplaatst, zodat het aantal nu 23 is. Alle grafstenen staan rechtop en zijn gericht naar het oosten. De negen oudste stenen hebben alleen een Hebreeuwse tekst, de latere zowel een Hebreeuws als een Nederlands opschrift. Een grafsteen heeft een Duitse tekst. Na de Tweede Wereldoorlog Na de Tweede Wereldoorlog was het voor de resterende Joodse gemeenschap in Nederland onmogelijk om alle ongeveer 230 Joodse begraafplaatsen goed te onderhouden, ook die in de toenmalige gemeente Bergh niet. De begraafplaats werd overgedragen aan de Israëlitische gemeente in het naburige Doetinchem. Die stelde de gemeente Bergh per brief voor om in ruil voor het onderhoud van de begraafplaats een bijzonder geschenk te aanvaarden. Het ging om het laatst aantoonbare bezit uit de synagoge van de Joodse gemeente van 's-Heerenberg. Dit was de kaarsenkroon die reeds lang in het gemeentehuis hing. Het gemeentebestuur accepteerde het geschenk in 1949 in dank. Hoewel de gemeente Bergh in 2005 is opgegaan in de gemeente Montferland, hangt de kaarsenkroon nog steeds in het voormalige gemeentehuis. In 1958 werd de naastgelegen algemene begraafplaats geruimd voor de bouw van een brandweerkazerne. Het bijbehorende lijkenhuisje, dat door de Joodse gemeenschap ook was gebruikt als metaheerhuis, is daarna nog blijven staan tot het in 1996 afgebroken werd. De renovatie van 2021 De begraafplaats was in de loop der tijd deels overwoekerd geraakt door bomen en struiken. In 2019 nam de Heemkundekring Bergh het initiatief tot renovatie. De gemeente Montferland, de Stichting Huis Bergh en het Nederlands-Israëlitisch Kerkgenootschap (NIK), eigenaar van de begraafplaats, werkten hier aan mee. In 2021 was de renovatie voltooid. Bomen en struiken waren verwijderd, paden hersteld en de afrastering vernieuwd. Er werden vier educatieve panelen geplaatst. Het eerste geeft informatie over de begraafplaats als geheel en het tweede over de graven. Op beide twee panelen staat de geschiedenis van een van de hier begraven overledenen en het lot van hun kinderen en kleinkinderen in de Tweede Wereldoorlog. Sinds de renovatie is het onderhoud van de begraafplaats toevertrouwd aan de serviceclub Rotary Bergh. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Witte Huis

The Witte Huis (Dutch pronunciation: [ˌʋɪtə ˈɦœys]) or White House is a building and National Heritage Site in Rotterdam, Netherlands, built in 1898 in the Art Nouveau style. The building is 43 m (141 ft) tall, with 10 floors. It was the first hoogbouw (literally: high-rise building) in Europe. The building is listed as a Rijksmonument. Construction The architect Willem Molenbroek designed the 10-storey building, at the time an unprecedented height in Europe. The site at Wijnhaven 3 is just 1 m above sea-level and skeptics claimed that the soft soil of Rotterdam would be unable to adequately support the building, so before construction could properly begin, 1000 piles were driven into the ground to support the building's weight. The building is constructed from iron, steel and concrete, and includes two thick interior walls which increase the building's strength. Unlike many other contemporary buildings of the time, wood was not a significant construction material due to the fear of fire. The building cost 127,900 Dutch guilders. It was one of the few buildings in central Rotterdam to survive the German bombing campaigns of World War II. In popular culture The White House is featured in the game Battlefield V. It takes place during the Battle of Rotterdam, which itself is part of the Battle of the Netherlands in May 1940. The White House is only featured in one of the two maps called "Rotterdam", which is the one before the Rotterdam Blitz happened. References External links Media related to Witte Huis (Rotterdam) at Wikimedia Commons De bouw van het Witte Huis in 1897 The construction of the White House in 1897 (in Dutch)
Witte Huis

La Witte Huis (ˌʋɪtə ˈɦœys), literalmente Casa Blanca, es un edificio y monumento nacional situado en Róterdam (Países Bajos). Fue construido en 1898 en estilo modernista.​ Tiene 43 metros de altura y 10 plantas, y fue el edificio más alto de Europa cuando se construyó.​ Fue el primer hoogbouw (rascacielos) de Europa. Está catalogado como un rijksmonument. Es un Rijksmonument (monumento nacional) y también está en la lista del Patrimonio de la Humanidad de la Unesco.​ Historia El arquitecto Willem Molenbroek diseñó el edificio con diez plantas, en aquel momento una altura sin precedentes en Europa.​ La parcela de Wijnhaven 3 está a solo un metro por encima del nivel del mar y los escépticos afirmaban que el suelo blando de Róterdam no podría soportar el peso del edificio, por lo que antes de la construcción se introdujeron en el terreno 1000 pilotes. El edificio está construido con hierro, acero y cemento, y contiene dos gruesas paredes interiores que aumentan la resistencia del edificio. A diferencia de muchos otros edificios de la época, no se usó madera como material de construcción debido al miedo a un incendio. El edificio costó 127 900 florines. También fue uno de los pocos edificios del centro de Róterdam que sobrevivieron al bombardeo de Róterdam de la Segunda Guerra Mundial.​ En 2013 abrió en la planta baja el Grand Café Het Witte Huis.​ Galería Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Anexo:Edificios más altos de Róterdam Primeros rascacielos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Witte Huis. De bouw van het Witte Huis in 1897 La construcción de la Witte Huis en 1897 (en holandés)
Witte Huis

Witte Huis – budynek w Rotterdamie wybudowany w stylu secesyjnym w 1898 roku. Zainspirowany amerykańskimi budynkami biurowymi. Jego wysokość wynosi 43 m. Ma 10 pięter i w momencie ukończenia budowy był najwyższym budynkiem Europy. Budowa Budynek został zaprojektowany przez Willema Molenbroeka. Budżet w momencie rozpoczęcia budowy wieżowca w 1897 wynosił 127900 guldenów. Początkowo budynek miał mieć wymiary 15 na 20 metrów, lecz z powodu zapadania się gruntu zmieniono kształt budynku na kwadrat o długości boku 20 metrów. Podczas budowy uszkodzono Wijnhaven, Spaansche kade oraz most Jan Kuitenbrug, za co budowniczowie musieli zapłacić odszkodowanie. Budowę ukończono 1 września 1898, a oficjalne otwarcie nastąpiło 8 września. W wieżowcu miały powstać biura i warsztaty, nigdy nie wydano zgody na utworzenie tam mieszkań. W budynku znajdowała się instalacja gazowa, elektryczna, dwie windy oraz centrala telefoniczna. Na dachu znajduje się platforma widokowa. Był to jeden z niewielu budynków w Rotterdamie, który przetrwał niemieckie naloty bombowe podczas II wojny światowej (zob. bombardowanie Rotterdamu). Przypisy