NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Verzorgingsplaats Wellerzand

Verzorgingsplaats Wellerzand is een verzorgingsplaats langs de A6 Muiderberg-Joure tussen afritten 16 en 17 ter hoogte van het Kuinderbos, in de Nederlandse gemeente Noordoostpolder. Het tankstation was in handen van Esso maar is na de veiling in 2010 overgegaan naar Shell.
Rangeerterrein Watergraafsmeer

Rangeerterrein Watergraafsmeer (afgekort Wgm) is een rangeerterrein in Amsterdam-Oost. Het ligt in de Watergraafsmeer, aan de Oosterspoorweg tussen station Amsterdam Muiderpoort en Diemen. In 1904 werd al een klein emplacement met twaalf sporen en een zanddepot aangelegd. In 1939 werd dit emplacement met twaalf sporen in het kader van de Spoorwegwerken Oost sterk uitgebreid tot een groot rangeerterrein, compleet met twee rangeerheuvels. Het rangeerterrein was vanaf 1905 aan de noordwestkant met een aparte goederenspoorlijn verbonden met het Rangeerterrein De Rietlanden, aan de zuidoostkant sloot vanaf 1939 een aparte goederenspoorlijn aan via Diemen-Zuid naar Duivendrecht aansluiting. In 1952 werd het terrein gemoderniseerd met een hoge rangeerheuvel, die uitliep op 35 verdeelsporen. Het emplacement en de spoorlijn richting De Rietlanden en Amsterdam Centraal werden geëlektrificeerd. Tussen 1939 en 1990 werd vanuit de Watergraafsmeer een groot deel van het goederenverkeer in Noord-Holland verzorgd. Door afname van het goederenverkeer per spoor en reorganisaties in het spoorwegbedrijf is het rangeerterrein in 1990 voor goederenverkeer gesloten. Het gebruik van de rangeerheuvel stopte in 1984, de verbindingsbaan naar Duivendrecht werd in 1989 buiten dienst gesteld en vervolgens verbouwd voor de Zuidelijke tak van de Ringspoorbaan. Vervolgens is het emplacement verbouwd voor gebruik als opstelterrein en onderhoudslocatie voor reizigerstreinen. In 1994 kwam het hiervoor in gebruik ter vervanging van het opstelterrein Dijksgracht. Met name de internationale treinen die in Amsterdam vertrekken en aankomen hebben hier hun uitvalsbasis. Dit betreft onder andere de Intercity direct, ICE, Thalys en Eurostar. De DinnerTrain van Railpromo had hier zijn thuisbasis tot het faillissement van het bedrijf op 6 augustus 2019. Sinds 1954 is er een onderhoudswerkplaats voor diesellocs. Deze is vervangen door een werkplaats van NS Onderhoud & Service, dat in november 2007 een nieuw onderhoudsbedrijf heeft geopend. De loods is 250 meter lang en 50 meter breed en speciaal ontworpen voor het onderhoud aan hogesnelheidstreinen. Het is het grootste kunststof gebouw van Europa. Voor het testen tijdens het onderhoud is de bovenleidingsspanning in deze loods omschakelbaar. Daarnaast is er een wasstraat waar treinen met radiografische diesellocomotieven doorheen geduwd worden. Naast het rangeerterrein ligt sinds december 2009 Station Amsterdam Science Park. Sinds 15 december 2025 is het hele emplacement Centraal Bediend Gebied (CBG). Het seinhuis (Post-T) is dan ook gesloopt. Literatuur Amsterdam Goederen - De geschiedenis van de goederenstations in Amsterdam; auteur: Hans Kaas. Uitgave: Stichting Rail Publicaties; 1996. ISBN 90-71513-24-6 Afbeeldingen Externe link Amsterdam Watergraafsmeer, www.nicospilt.com Klassieke beveiliging Watergraafsmeer www.klassiekebeveiliging.com
Kraaierbrug

De Kraaierbrug is een ophaalbrug over de Nieuwe Rijn in de Nederlandse stad Leiden, provincie Zuid-Holland. De brug is gelegen tussen de Kraaierstraat en de Nieuwe Rijn (kade). De eerste brug op deze locatie werd in de 17e eeuw gebouwd. In 1982 werd het bovengedeelte van de brug verwijderd wegens corrosie. Pas in 1984 werd de brug na een grote onderhoudsbeurt weer beweegbaar gemaakt.
Verzorgingsplaats Bolder

Verzorgingsplaats Bolder is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A1 Amsterdam-Oldenzaal tussen afritten 26 en 27 in de gemeente Rijssen-Holten, deels in gemeente Hof van Twente en aan de voet van Nationaal Park Sallandse Heuvelrug. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van BP en er is een McDonald's-restaurant aanwezig. Aan de overzijde, richting Amsterdam, ligt verzorgingsplaats Struik. Deze is te bereiken via een voetgangerstunnel onder de A1. Hier bevond zich een restaurant van La Place, dat in 2020 is gesloten. Referenties
Boombergpark

Het Boombergpark is een langgerekt park in de Noord-Hollandse plaats Hilversum, gelegen aan de Peerlkamplaan tussen de Schuttersweg in het westen en de Boomberglaan in het oosten. Het grenst verder in het zuiden aan de Bergweg en het noorden ruwweg aan de Albertus Perkstraat. Het wandelgebied verbindt het centrum met het Corversbos. Er is een kort zijpad (Jan van Ravenswaaijpad) vanaf het hoogste punt (23 m boven NAP, met als bijnaam "speldenkussen") naar de Vaartweg. De hoofdingang van het Boombergpark ligt aan de Peerlkamplaan/Boomberglaan bij het rosarium. Boomberg verwijst naar een van de heuvels van het glooiende Gooise landschap waarop Hilversum is gebouwd. Geschiedenis De Hilversumse schilder Jan van Ravenswaay (1789-1869) kocht rond 1835 met financiële steun van vrienden gronden ten westen van de kern van Hilversum om een belommerde wandeling in het buitengebied aan te leggen. Hierbij werd hij gestimuleerd door zijn neef en wandelvriend, notaris Albertus Perk. In 1848 werd het gebied overgedragen aan de gemeente Hilversum. Het werd daarmee een van de eerste publieke wandelgebieden in Nederland buiten een bebouwde kom. In de 19e eeuw werd de villawijk Boombergwijk rond het park aangelegd en sindsdien is het gebied gelegen in de bebouwde kom. Bij besluit van de Minister van VROM is op 21 februari 2007 het Noordwestelijk Villagebied, waartoe het park behoort, aangewezen als beschermd stadsgezicht. Rosarium Het rosarium werd aangelegd in de periode 1914-1916 naar ontwerp van K. Rysdorp, geadviseerd door tuinarchitect D.F. Tersteeg. Hier staat sinds 1954 een verzetsmonument van Piet Esser.
Dintelse Gorzen

De Dintelse Gorzen vormen een natuurgebied in de gemeente Steenbergen ter grootte van 539 hectare. Het is gelegen aan de zuidoever van het Volkerak in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. In het westen, aan de overzijde van de Steenbergse Vliet sluit het gebied aan op de Slikken van de Heen. De Dintelse Gorzen zijn net als het oostelijk deel van de Slikken van de Heen in eigendom van de Vereniging Natuurmonumenten. Ontstaan De Dintelse Gorzen danken hun naam aan de rivier de Dintel, hoewel deze rivier niet direct gelegen is aan de Dintelse Gorzen. Het gebied van slikken en gorzen wordt al in de 15e eeuw genoemd en behoorde toe aan de burgers van Steenbergen. Dezen wilden het gebied indijken, maar dit is dankzij de sterke stroming nooit gelukt. Nadat de Philipsdam in 1987 was voltooid, verdwenen de getijden en ontstond het huidige gebied. Door de vroegere geschiedenis bestaat het gebied uit allerlei 'eilanden' van zoete grond binnen een voornamelijk zilt landschap, wat zorgt voor een grote diversiteit aan planten; in het bijzonder orchideeën. Voorts komen nog zeekraal, zeeaster en zilte schijnspurrie voor. Fauna In het gebied bevinden zich een kudde Schotse hooglanders die de vegetatie begrazen. Naast deze grote grazers bieden de gorzen ook thuis aan grote vogelkolonies, zoals die van de rotgans, grauwe gans, grote zilverreiger en de lepelaar, maar ook jagers zoals de blauwe kiekendief en de buizerd. Important Bird Area Het gebied is samen met het Krammer-Volkerak aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de brandgans, grote zilverreiger, kleine zilverreiger, kluut, knobbelzwaan, krakeend, kuifduiker, kuifeend, lepelaar, meerkoet, pijlstaart, slobeend, tafeleend, zwartkopmeeuw en andere watervogels. Wandel- en vaarroutes De Dintelse Gorzen zijn het hele jaar vrij toegankelijk en daarnaast onderdeel van het Floris V-pad. De rivier de Steenbergse Vliet die de westgrens vormt komt uit in de stadshaven van Steenbergen. Honden zijn, ook aangelijnd, niet toegestaan in het gebied. Dit vanwege het gevaar dat zij voor broedende vogels kunnen vormen. Externe links Een sfeerimpressie van de Dintelse gorzen op YouTube De Dintelse gorzen op de website van Natuurmonumenten
Huis te Westervelde

Het Huis te Westervelde (ook Tonckensborg) is een monumentaal herenhuis in het dorp Westervelde nabij Norg in de gemeente Noordenveld. Al in de middeleeuwen was er sprake van een gebouw op deze plaats. In 1630 wordt het huis vermeld als de woning van de toenmalige gedeputeerde van Drenthe Herman Lunsche. In 1646 was dit huis de duurste woning in het kerspel Norg. De kleinzoon van Herman Lunsche, Warmolt Lunsingh, liet het huis en de omgeving verfraaien. Hij was rentmeester van Dickninge, gedeputeerde van Drenthe en ette voor het dingspel Noordenveld. Na 1742 kwam het huis in het bezit van zijn dochter Elisabeth, die gehuwd was met de Groninger advocaat Johannes Tonckens. Via haar zou in 1755 haar zoon Warmolt Tonckens eigenaar van het Huis te Westervelde worden. Vanaf die tijd werd het huis ook de Tonckensborg genoemd. Rond 1790 heeft zijn zoon Joachimus Lunsingh het huis grondig vernieuwd. Hij behoorde in die periode tot de rijkste inwoners van Drenthe. Ook diverse van zijn nakomelingen, die tevens burgemeesters van Norg waren, gebruikten dit huis als hun ambtswoning. In 1964 vond nog weer een renovatie van het gebouw plaats. De in de 19e eeuw aangebrachte verdieping werd weer verwijderd. De familie Tonckens heeft besloten om in 2019 een natuurbegraafplaats op hun landgoed aan te leggen. Het bengelklokje Aan de muur van het huis bevindt zich een zogenaamd bengelklokje, dat de achtereenvolgende eigenaren gebruikten om het personeel te waarschuwen als het etenstijd was. Dit klokje was afkomstig uit Dickninge bij de Wijk, waar het gekocht was door de toenmalige rentmeester van Dickninge, Warmolt Lunsingh. Zijn kleinzoon had zijn neven, de broers Joachimus Lunsingh, Johannes en Wyncko Tonckens benoemd tot zijn erfgenamen. Omdat het bengelklokje niet tot het huis van het Landschap Drenthe behoorde, maar persoonlijk bezit was, hadden de neven de klok uit Dickninge verwijderd en in 1789 overgebracht naar het Huis te Westervelde. Dit gaf aanleiding tot veel commotie. Er werd een proces gevoerd tegen de broers Tonckens. Eerst een goorspraak te Diever, daarna een zitting van de schulte te de Wijk en ten slotte een uitspraak van de Etstoel van Drenthe. Uiteindelijk, na het horen van veel getuigen, werden de broers Tonckens in het gelijk gesteld. De klok was in 1715 door Warmolt Lunsing persoonlijk aangeschaft bij Harbert Moespas, majoor op de Ommerschans, waarvoor een kwitantie kon worden getoond. Oorspronkelijk was deze klok echter, volgens het randschrift, gegoten in 1555 ter nagedachtenis aan vrouwe Beetke van Rasquert, weduwe van Wigbolt van Ewsum, heer van Nienoord. De klok bevindt zich nog steeds in Westervelde.
Verzorgingsplaats Hoogvonderen

Verzorgingsplaats Hoogvonderen is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A73 Nijmegen-Maasbracht nabij Roermond. De verzorgingsplaats herbergt een tankstation. De naam is dezelfde als die van de naburige woonwijk Hoogvonderen van Roermond. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van TotalEnergies. Dit tankstation heeft zijn deuren op 20 juni 2011 geopend. De aangrenzende parkeerplaatsen waren al sinds een jaar bereikbaar. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Spik.
Brunssummerheide

Brunssummerheide este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 542 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Brunssummerheide este situat la coordonatele 50.9243°N 5.9971°E﻿ ()50.9243; 5.9971. Înființare Situl Brunssummerheide a fost declarat sit de importanță comunitară în decembrie 1996 pentru a proteja 1 specie de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în septembrie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 8 habitate naturale: Lacuri și iazuri distrofice naturale, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Turbării active, Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion, Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Mlaștini împădurite. La baza desemnării sitului se află o specie protejată de amfibieni: triton cu creastă (Triturus cristatus) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Jewish Cemetery of Diemen

The Jewish Cemetery of Diemen, or Joodse Begraafplaats Diemen in Diemen, is owned by the Jewish community of Amsterdam, which is a subsection of the "Nederlands Israëlitisch Kerkgenootschap". It came into use in 1914 when the older Jewish Cemetery Zeeburg in Amsterdam reached its limit. In 1925 the cemetery was split by a train line. The cemetery can still be seen today by train passengers travelling eastwards from Amsterdam. Field A is the field 1914–1927, east. West of the train line are the fields B, C and D, in use from 1928. Unusual for a Jewish cemetery is the presence of urns, most of which hold the remains of Jews who were cremated at Westerbork during the World War II years. The small Field U, with stones very close to each other, is the field with the urns from Westerbork. In 1958 a large part of the Jewish Cemetery Zeeburg was relocated to Diemen, due to city of Amsterdam expansion (a smaller part was added to the Flevopark). Three fields, all called Field Z, with 28,000 graves and almost no individual stones, were brought over. A memorial stone explains the origin of Field Z. Some smaller stones alongside these Fields Z are placed. Field D still is in use. References Website JHM – Amsterdam Michman, J., Beem, H. en Michman, D. (1992), Pinkas: geschiedenis van de joodse gemeenschap in Nederland, Antwerpen/Amsterdam: Uitgeverij Contact. ISBN 90-254-9513-3
Joodse begraafplaats (Diemen)

De Joodse begraafplaats in Diemen in de Nederlandse provincie Noord-Holland ligt aan de Oud Diemerlaan. De begraafplaats werd in 1914 in gebruik genomen. De begraafplaats is eigendom van de Hoogduits-Joodse gemeente van Amsterdam en werd in 1914 gesticht toen de begraafplaats Zeeburg vol raakte. In 1925 werd het terrein gesplitst voor de aanleg van een spoorlijn. Opvallend is de aanwezigheid van urnen op deze begraafplaats. Deze urnen zijn van mensen die tijdens de Holocaust in de Tweede Wereldoorlog in Westerbork werden gecremeerd. Cremeren is in het jodendom ongebruikelijk. Deze urnen zijn begraven op Veld U. Zie ook Joodse begraafplaatsen (Amsterdam) Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Pauluskerk (Oegstgeest)

De Pauluskerk is een kerkgebouw uit 1932, naar ontwerp van de architect F.B. Jantzen, in de Nederlandse gemeente Oegstgeest, provincie Zuid-Holland. Sinds 2007 is in het kerkgebouw het Cultureel Centrum De Paulus gehuisvest. Het gebouw aan de Warmonderweg, aan de gemeentegrens met Leiden, werd in 1932 voor de kerkdiensten van de hervormde gemeente geopend. In het jaar 2000 kreeg het de status van rijksmonument. Nadat de hervormde kerk het pand had verlaten, werd het overgedragen aan de Stichting Pauluskerk Oegstgeest, die het de bestemming van cultureel centrum gaf. In de kerk worden regelmatig kamermuziekconcerten en andere culturele activiteiten georganiseerd. Ook worden er nog steeds kerkdiensten gevierd: elke zondagmorgen is er een eredienst van de Volle Evangelie Gemeenten Leiden en omstreken. Beschrijving Het kerkgebouw is opgetrokken uit gele baksteen met decoraties. Het bestaat uit een rechthoekige hoofdruimte met daarachter een smallere en lagere consistorie. De zadeldaken hebben een verticale dakvoet en ver overkragende bakgoten. In de zijgevels van het hoofdgebouw bevinden zich rechthoekige uitbouwen met plat dak, die gedeeltelijk insteken in het dak van het hoofdgebouw. De vierkante klokkentoren, waarin de hoofdentree is aangebracht, symmetrisch geflankeerd door de gevels van het hoofdgebouw, heeft een zadeldakvormige torenspits. Bij de vensters met stalen kozijnen en in de teakhouten toegangsdeuren zijn glas-in-loodramen aangebracht, waarvan die in de uitbouwen het verhaal uitbeelden van de zendingsreizen van de naamgever van de kerk, de apostel Paulus. Op andere glas-in-loodramen zijn gestileerde vogels of heiligen afgebeeld. Het interieur is overwelfd door een spitstongewelf met wit pleisterwerk. Het kerkorgel van orgelbouwer Van Leeuwen te Leiderdorp uit 1939 is niet beschermwaardig bevonden en maakt daarom niet deel uit van het rijksmonument. Het heeft 19 registers, twee manualen en een aangehangen pedaal. De orgelpijpen, zonder kas, staan aan weerszijden van de toren opgesteld. In de kerkruimte, onder een houten lambrisering, staan de kerkbanken in de oorspronkelijke U-vormige opstelling. De stalen lichtarmaturen zijn origineel. Ook in de hal en de verbindingsgang naar de consistorie zijn de oorspronkelijke tegelvloeren, lampen en trapleuningen nog aanwezig. Monumentale waarde De Pauluskerk is in 2000 door de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed tot rijksmonument verklaard omdat zij van algemeen cultuurhistorisch belang wordt geacht om diverse redenen: "als uitdrukking van de geestelijke ontwikkeling van het Nederlands Hervormde geloof in de jaren twintig van de 20ste eeuw" "vanwege de hoge mate van gaafheid in hoofdvorm, detaillering en materiaalgebruik van zowel het in- als exterieur" "als voorbeeld van een kerk gebouwd in een strakke, geometrische en late variant van de Amsterdamse School" "als gaaf en representatief voorbeeld uit het oeuvre van de architect F.B. Jantzen" "vanwege de hoge mate van eenheid in stijl van het ontwerp" "vanwege de ensemblewaarde door de beeldbepalende situering langs de Warmonderweg". Interieur, 2010
Synagoge (Bergen op Zoom)

De synagoge van Bergen op Zoom is gebouwd in 1832. Zij is niet meer in gebruik als synagoge. Geschiedenis Aan het eind van de 18e eeuw ontstond in Bergen op Zoom een kleine gemeenschap van Asjkenazische Joden. Zij gebruikten de zolder van de Boterwaag als synagoge. Toen ze daar niet meer terechtkonden, schonk Koning Willem I hun 1000 gulden om een synagoge te bouwen. Deze werd gebouwd aan de Parade, een gedeelte dat nu de Koevoetstraat is. Er werden twee huizen voor afgebroken, maar de middeleeuwse kelders bleven intact. In 1832 werd de synagoge opgeleverd, waarna deze in 1833 werd ingewijd. In 1940 sloot de Duitse bezetter de synagoge. De Joodse gemeenschap, bestaande uit 60 personen, werd tijdens de oorlogsjaren naar concentratiekampen afgevoerd. Het interieur van de synagoge werd vernield. Te weinig Joden overleefden de oorlog om de synagoge in 1945 weer in gebruik te kunnen nemen. Daarna kwam het gebouw in verval, totdat het in 1973 op de monumentenlijst werd geplaatst. Het was toen net eigendom geworden van de gemeente. In 1973-1974 vond een restauratie plaats, waarna in 1975 de synagoge werd heropend. Ook in 1997-1998 vond een restauratie plaats. Interieur De synagoge bestaat uit een hal en een gebedsruimte op de begane grond, een galerij met balustrade en een middeleeuwse kelder. In de gebedsruimte zijn een bima en een Heilige Arke aanwezig. De voorhang is nieuw; erachter worden geen Thorarollen meer bewaard. In de kelder (oorspronkelijk twee kelders, vóór de bouw van de synagoge) bevinden zich twee rituele baden (mikwes): een voor de vrouwen en een marmeren bad voor de mannen. De baden werden gevuld met water uit twee putten, ook onderdeel van de kelder. In de hoek bij het mannenbad staat een stookplaats om het water te verwarmen. Volgens de beschrijving in het rijksmonumentenregister is het marmeren bad een ritueel bad, het andere een hygiënisch bad; er zou dus geen onderscheid tussen mannen en vrouwen zijn. Heden De synagoge is een rijksmonument en open voor bezichtiging. Er worden onder andere burgerlijke huwelijken voltrokken en lezingen en exposities gehouden. Zie ook Joodse begraafplaats (Bergen op Zoom) Bronnen Website van de voormalige synagoge in Bergen op Zoom Website Joods Historisch Museum: Bergen op Zoom Reliwiki: Bergen op Zoom, Koevoetstraat 39 - Joodse Synagoge
Ondermolen D

Ondermolen D is een omstreeks 1635 gebouwde poldermolen, die later is voorzien van een vijzel. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oudhollands wiekenkruis. De kap van de molen is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Ondermolen D is voorzien van een vaste stutvang. Oorspronkelijk was de molen de middenmolen van een reeks van zes schepradmolens die in drie trappen de binnenboezem van de Schermer afmaalde op de Schermerboezem. In 1850 werd dit veranderd in een tweehoog malende gang van vijzelmolens, die tot 1926 in bedrijf was. In 1969/1970 en in 2004 is de molen gerestaureerd. Ondermolen D staat tussen Ondermolen C en Bovenmolen E aan de Noordervaart in Schermerhorn. De molen is, in tegenstelling tot de andere twee molens, als museummolen in gebruik en is tegen betaling te bezoeken. In de molen bevindt zich een authentieke molenaarswoning. Ondermolen D is samen met de andere Schermer molens eigendom van de Schermer Molens Stichting.
Nijlhaven

De Nijlhaven is een haven op de Maasvlakte in Rotterdam. Aan de haven is een lng-terminal gevestigd, GATE (Gas Access To Europe) en is 13,5 meter diep. De haven is in 2011 gegraven in de Papegaaienbek aan de noordzijde van de Maasvlakte ten oosten van de Achtste Petroleumhaven. Aanvankelijk werd de haven Kleine Beerkanaal genoemd, maar dit kon suggereren dat scheepvaart hiervan gebruik kon maken tussen de Maasmond en het Beerkanaal.
De Steenhuistermolen, Stiens

De Steenhuistermolen is a smock mill in Stiens, Friesland, Netherlands which was built in 1880. The mill is in working order and designated as being in reserve. It is listed as a Rijksmonument. History De Steenhuistermolen was built in 1880. Following storm damage in 1952, a windpump was erected to take over from De Steenhuistermolen. The mill was restored in 1955. Following damage in 1966, it was restored again in 1967. In 1969, an electric motor was installed to drive the Archimedes' screw. The mill was sold to Stichting De Fryske Mole on 4 September 1985, the 34th mill bought by that organisation. A further restoration was carried out in 2000. In 2006, the mill was officially designated as being in reserve. It is listed as a Rijksmonument, No.24547. Description De Steenhuistermolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two-storey smock mill on a single storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 15.04 metres (49 ft 4 in). The sails are carried on a cast iron windshaft, which was cast by the Gietijzerij Hardinxveld-Giessendam in 1986. The windshaft carries the brake wheel which has 45 cogs. This drives the wallower (23 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels The upper crown wheel, which has 35 cogs drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 30 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 41 centimetres (1 ft 4 in) diameter. The screw is 97 centimetres (3 ft 2 in) diameter. It is inclined at 22°. Each revolution of the screw lifts 278 litres (61 imp gal) of water. Public access De Steenhuistermolen is open to the public by appointment. References