NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nijmeegse Scholengemeenschap Groenewoud

Nijmeegse Scholengemeenschap Groenewoud is een openbare scholengemeenschap in de Nederlandse stad Nijmegen. De school biedt onderwijs aan op de niveaus vmbo-t, havo en vwo. Het wordt door leerlingen en docenten vaak afgekort tot NSG. Geschiedenis De scholengemeenschap bestaat sinds 5 mei 1955. De eerste 23 leerlingen begonnen dat schooljaar met hun lessen in een herenhuis aan de Oranjesingel. Toen heette de school nog het Nijmeegs Lyceum. Begin jaren 60 werd begonnen met de bouw van een nieuw gebouw aan de Van Cranenborchstraat. Na de verhuizing kreeg het de naam Nijmeegse Scholengemeenschap Groenewoud. De school wordt sinds begin jaren zeventig ook weleens de 'rode school' genoemd. Dit is een verwijzing naar de rode bakstenen kleur van het gebouw, en tegelijk naar het linkse karakter van de school. Het schoolgebouw van de NSG was in 2016 af. De besturen van vier Nijmeegse scholen voor voortgezet onderwijs zijn op 1 januari 2002 met elkaar gefuseerd tot de Scholengroep Rijk van Nijmegen, te weten de Nijmeegse Scholengemeenschap Groenewoud, het Canisius College, het Kandinsky College en de St. Jorisschool. Overige De school kwam op 14 juni 2007 landelijk in het nieuws doordat een scholier die met vijf negens en negen tienen voor het vwo was geslaagd, buschauffeur wilde worden. 4 in het Land en Hart van Nederland besteedden er in hun uitzendingen aandacht aan.
IAPC

Stichting IAPC is een non-profit ICT-winkel en -adviescentrum voor studenten en medewerkers van de Universiteit Twente. Het is opgericht in 1988 en is sindsdien volledig afhankelijk van studenten, die door middel van commissies en studentenbestuur de stichting draaiende houden. IAPC staat voor Inter-Actief Personal Computing, wat de historische band aangeeft met studievereniging Inter-Actief. Alle studenten en medewerkers van de UT kunnen bij IAPC terecht voor informatie en advies over en de aanschaf van computerhardware. In februari 2008 verhuisde IAPC vanuit een ruimte in Hal B bij de Waaier naar het nieuwe Educafe in gebouw de Zilverling. Externe link Stichting IAPC
Lammebrug

De Lammebrug is een verkeersbrug over het Rijn-Schiekanaal in de Nederlandse stad Leiden. Door de brug wordt, via het Lammenschansplein, de A4 met de stad verbonden. De brug is onderdeel van de N206 en in beheer bij de provincie Zuid-Holland. Er zijn 3 rijstroken, waarvan 2 richting de stad, en een fietspad aanwezig. In de spits is de smalle brug een knelpunt voor het verkeer. Het is een van de tien locaties binnen Hoogheemraadschap Rijnland waar waterstandsmetingen worden uitgevoerd. Doorvaar gegevens Voor de scheepvaart zijn de volgende gegevens bekend Doorvaartwijdte vast gedeelte: 7,75 m Doorvaarthoogte vast gedeelte: 2,85 m (bij waterstand NAP -0,60 m) Doorvaartwijdte beweegbaar gedeelte: 10,50 m Doorvaarthoogte beweegbaar gedeelte: In gesloten toestand 2,60 m (bij waterstand NAP -0,60 m), in geopende toestand onbeperkt
De Deen

De Deen is een windkorenmolen te Luyksgestel. Het is een beltmolen en een bovenkruier die gebouwd is in 1839. De naam van de molen is ontleend aan een uit Luyksgestel afkomstige teut die J. Pleek heette en zich in het Deense plaatsje Horsens had gevestigd. Na zijn dood in 1814 trok zijn gezin terug naar Luyksgestel en liet, juist nadat België van Nederland was afgescheiden, in 1839 een graanmolen bouwen die hoogstwaarschijnlijk vergemakkelijkt werd door het in Denemarken verdiende geld. Oorspronkelijk betrof het een grondzeiler, en pas in 1914 werd ze tot beltmolen verbouwd. In 1940 werd de molen tijdens een storm vernield, en ze werd heropgebouwd waarbij de as en de roeden van korenmolen De Hoop uit Giessendam werden gebruikt. In 1959 kwam de molen in het bezit van de CAV, de Coöperatieve handelsvereniging van de Noordbrabantse Christelijke Boerenbond, maar bleef verhuurd worden aan particuliere molenaars. In 1963 werd de molen opnieuw getroffen, nu door een windhoos. Hierbij brak onder meer de as en kwam het wiekenkruis omlaag. Daarop nam de gemeente Luyksgestel de molen over en werd ze hersteld, waarbij de as van de molen te Haaren werd gebruikt. De molen, die wel bekendstond als De Witte Molen, kreeg in 1968 de huidige naam: De Deen. Helaas is de molen daarna weer in verval geraakt. Ze was in 2008 dan ook niet meer maalvaardig en ze had last van boktor en bonte knaagkever, terwijl er ook vochtproblemen waren. Op 25 november 2009 werd, met het strijken van de roeden, begonnen met een hoogstnoodzakelijke restauratie. Vroeger kwam dit vaker voor maar inmiddels is dit zeldzaam geworden: staartbalk en lange spruit bestaan uit oude ijzeren molenroeden. Deze konden gehandhaafd blijven. In juli 2010 werden de gerepareerde roeden weer gestoken en de herstelde staart geheel zwart geteerd. De baard is weer volgens oud model gereconstrueerd. In maart 2011 was weer sprake van een maalvaardige molen. De molen heeft de status rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Luyksgestel Externe link Chris Kolman [et al.], De Deen in: Monumenten in Nederland - Noord-Brabant, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders Uitgevers, Zeist/Zwolle, 1997, blz. 249
De Eenhoorn (Gouda)

De Eenhoorn is een monumentaal pand aan de Wijdstraat 20 in de Nederlandse stad Gouda. Sinds 1367 heeft het pand meer dan 30 diverse eigenaren gehad. Rond 1600 wordt het pand aan de Wijdstraat al De Eenhoorn genoemd. Het wordt dan eigendom van leden van de Goudse regentenfamilie Cincq, die het ruim een eeuw in hun bezit zouden hebben. Daarna kwam het gedurende een lange periode in het bezit van leden van de families Rochius en Venroy. Uiteindelijk wist de Goudse koekenbakker Dirk van Vreumingen het pand in zijn bezit te verkrijgen. Zijn zoon Teunis vestigde er in 1836 een tabakszaak. Vijf opeenvolgende generaties zouden deze tabakszaak voortzetten. Tot de Tweede Wereldoorlog werden er ook sigaren uit de eigen fabriek aan de Groenendaal/Achter de Vismarkt verkocht. In 2011, 175 jaar na de oprichting, is de tabakswinkel nog steeds in handen van een Van Vreumingen. De zaak is daarmee de oudste tabakszaak van Nederland in het bezit van één familie en gedreven vanuit hetzelfde pand. Het pand werd in 1891 gedeeltelijk vernieuwd. Het pand kreeg grotere vensters en de gevel een andere bekroning. Op de afbeelding links, die in 1867 gemaakt werd door de fotograaf Jérôme Henri Kiebert, zijn de vensters en de gevelbekroning nog in de oorspronkelijke staat te zien. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
Den Vergulden Toelast

Den Vergulden Toelast was de vroegere naam van het monumentale pand aan de Wijdstraat 26 in de Nederlandse stad Gouda. Vanwege de naam van het pand, een toelast is een groot wijnvat, wordt verondersteld dat er oorspronkelijk een herberg was gevestigd op de hoek van de Wijdstraat en de Kerksteeg. De naam Den Vergulden Toelast werd al in de 17e eeuw gebruikt, toen de koopman Bartholomeus Verrijs het pand in eigendom verwierf. In de 16e eeuw stond het pand bekend als De Griffioen of De Gouden (Gulden) Griffioen. Sindsdien heeft het pand meerdere bestemmingen gehad. In het begin van de 20e eeuw had Van Gend & Loos er een expeditiekantoor. In de loop van de 20e eeuw kreeg het pand een horecafunctie. Voor er een pizzeria werd gevestigd waren er een Chinees- en een Chinees-Indisch restaurant in het pand ondergebracht. Het pand heeft een gepleisterde lijstgevel uit de 19e eeuw. De zijgevel in de Kerksteeg heeft een overkraagde verdieping die rust op consoles. In 1980 werd het pand gerestaureerd. Tot die tijd was niet bekend dat achter de pleisterlaag een gotisch houtskelet schuilging. Bij de restauratiewerkzaamheden werd het houtskelet aangetroffen. Het pand is erkend als een rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
Alde Swarte Molen, Easterlittens

Alde Swarte Molen (English: Old Black Mill) is a Hollow Post mill in Easterlittens, Friesland, Netherlands which has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 8531. History Alde Swarte Molen probably dates from the 17th century. It was built to drain the Frankena Polder. Alde Swarte Molen worked until 1961 when the mill lost a sail in a storm. After this an electric motor took over the work of the mill. On 2 October 1967, the mill was sold to the Gemeente Baarderadeel for ƒ1. In 1969, the mill was restored by millwright De Roos of Leeuwarden. In 1981, a further restoration saw the replacement of the windshaft, sails and Archimedes' screw. In 1984, the mill passed to the Gemeente Littenseradiel in a reorganisation of local government in Friesland. Description Alde Swarte Molen is what the Dutch describe as a "Spinnenkopmolen". It is a hollow post mill on a single storey roundhouse. The roundhouse is tiled with pantiles and the body is covered in vertical boards. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 10.40 metres (34 ft 1 in). The sails are carried on a wooden windshaft. The windshaft also carries the brake wheel which has 34 cogs. This drives the wallower (19 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 28 cogs drives a gearwheel with 27 cogs on the axle of the wooden Archimedes' screw. The axle of the screw is 250 millimetres (9¾ inches) diameter and the screw is 880 millimetres (2 ft 11 in) diameter and 4.12 metres (13 ft 6 in) long. The screw is inclined at 25½°. Each revolution of the screw lifts 150 litres (33 imp gal) of water. References
Alde Swarte

De Alde Swarte (Fries voor "Oude Zwarte"), ook Wieuwens genoemd, is een poldermolen in Wieuwens even ten zuidoosten van het Friese dorp Oosterlittens, in de Nederlandse gemeente Leeuwarden. Beschrijving De Alde Swarte, een spinnenkopmolen die aan de Franekervaart staat, werd vermoedelijk gebouwd in de zeventiende eeuw. Tot in 1961 een roede van de molen brak, bemaalde hij de polder Frankena. Zijn functie werd daarna overgenomen door een elektrisch gemaal bij Britswerd. In 1967 werd de Alde Swarte voor het symbolische bedrag van één gulden aangekocht door de gemeente Baarderadeel. Deze liet de molen in 1969 restaureren. In 1981 volgde opnieuw een restauratie, waarbij het bovenhuis van de molen werd hersteld en de bovenas, de roeden, de schroef en de schroefbak werden vernieuwd. De Alde Swarte werd bovendien met een inlaat op de polder Oosterlittens-Britswerd aangesloten, waarvan hij sindsdien het hoge gedeelte kan bemalen. Zie ook Molens in Friesland
Alde Swarte

Alde Swarte – wiatrak w miejscowości Easterlittens, w gminie Littenseradeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn powstał w XVII w. Był restaurowany w latach 1969 i 1981. Ma on jedno piętro. Jego skrzydła mają rozpiętość 10,40 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Achtste Petroleumhaven

De Achtste Petroleumhaven is een haven op de Maasvlakte in Rotterdam. Aan de Achtste Petroleumhaven is één bedrijf gevestigd, de Maasvlakte Olie Terminal. Dit bedrijf werd in 1972 opgericht als joint venture van de oliemaatschappijen die in Rotterdam actief waren. In de Achtste Petroleumhaven zijn twee steigers waaraan de grootste mammoettankers kunnen aanleggen. Bij de storm in januari 2007 is een containerschip tegen een van de steigers aangevaren waarbij deze onbruikbaar werd, deze steiger zal voor 20 miljoen euro herbouwd worden. In tegenstelling tot bij de andere Petroleumhavens is hier geen olieraffinaderij gevestigd. Er zijn opslagtanks met een capaciteit van ruim 4 miljoen m³. De terminal aan de Achtste Petroleumhaven is via pijpleidingen met raffinaderijen in het achterland verbonden. De langste pijpleiding is 140 km lang en loopt naar de raffinaderij van Total in Vlissingen.
De Onrust (Oude Pekela)

De Onrust is een korenmolen aan de Feiko Clockstraat in Oude Pekela in de provincie Groningen. De molen werd in 1850 als koren- en pelmolen gebouwd, van het pelwerk zijn alleen enkele restanten overgebleven. De molen is als sinds 1956 gemeentelijk eigendom eerst van de gemeente Oude Pekela, sinds de gemeentelijk herindeling van 1990 van de gemeente Pekela. De molen is enkele malen gerestaureerd en regelmatig op vrijwillige basis in bedrijf dankzij enkele vrijwillige molenaars, waaronder een instructrice van het Gilde van Molenaars en haar leerlingen. De molen heeft vroeger zelfzwichting op een roede gehad, maar de 21 meter lange roeden zijn thans weer met het Oudhollands wieksysteem met zeilen uitgerust. De vangstok is beschilderd met prinsjeswerk.
Verzorgingsplaats Lingehorst

Verzorgingsplaats Lingehorst is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen langs de A2 Maastricht-Amsterdam tussen afritten 14 en 13 nabij Beesd, gemeente West Betuwe. De verzorgingsplaats dankt haar naam aan riviertje de Linge dat onder andere langs Beesd kronkelt. De verzorgingsplaats is in het begin van 2006 verplaatst, omdat de A2 tussen de knooppunten Deil en Everdingen verbreed werd naar 2x3 rijstroken. De verzorgingsplaats is zodanig verplaatst dat er ruimte beschikbaar blijft voor een vierde rijstrook, die in 2010 in gebruik is genomen. Ruim 27 jaar heeft Shell het bijgelegen tankstation in bedrijf gehad. Sinds februari 2012 is BP eigenaar van dit tankstation. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Bisde.
Casa dei Delfini

La Casa dei Delfini, in olandese Huis De Dolphijn, è uno storico edificio della città di Amsterdam, nei Paesi Bassi. Sorge al 140-142 del Singel e rappresenta un notevole esempio di architettura rinascimentale olandese, probabilmente la prima importante commissione privata eseguita da Hendrick de Keyser il Vecchio. Storia e descrizione La casa fu costruita da Hendrick de Keyser il Vecchio tra il 1599 e il 1602 come residenza per il mercante e umanista Hendrik Laurenszoon Spiegel (1549-1612). Insieme alla Casa Bartolotti e alla Casa delle Teste è uno dei tre esempi di dimora di inizio XVII secolo a lotto doppio (costruita su due lotti vicini). La dimora, in origine, aveva anche uno sbocco sulla'Herengracht, che fino al 1613 era un canale dietro il terrapieno delle mura cittadine. La bella facciata, nel tipico rivestimento olandese a bande alternate di mattoni rossi e pietre arenarie detto speklagen (strati di pancetta), è divisa in tre livelli su cinque campate ed è sormontata da due frontoni gemelli. Tuttavia, De Keyser presentò un progetto assai più ricco nelle decorazioni, che però furono limitate dal committente. Su entrambi i frontoni era affisso lo stemma di Siegel con Arione che suona la cetra su un delfino, scena che diede origine al nome con cui è conosciuta la casa. Nel 1609 la casa fu acquistata da Volckert Overlander, commerciante, armatore e cavaliere, uno dei fondatori della Compagnia olandese delle Indie orientali, signore di Purmerend, Purmerland e Ilpendam, e un paio di volte Borgomastro di Amsterdam. Sua figlia Maria sposò nel 1630 Frans Banning Cocq, che è diventato molto popolare grazie a Rembrandt, che nel 1642 lo rappresentò al centro della Ronda di notte. Banning Cocq fu infatti nominato scabino, borgomastro e infine colonnello della borghesia. Dal suocero ereditò tutte le sue proprietà. Poco dopo la morte della vedova di Banning Cocq, verso il 1674, la casa è stata divisa in due parti. La scissione correva tra la terza e la quarta campata; quella grande a sinistra fu denominata De Vergulde Dolphijn, il Delfino dorato, mentre quella destra fu chiamata De Kleynde Dolphijn, Il piccolo Delfino. Entrambe le proprietà furono vendute nel 1679 a Cornelis de Vlaming van Oudshoorn (1613-1688). Nel 1863 De Kleynde Dolphijn fu privato del timpano, rimpiazzato con un cornicione dritto. Durante il restauro del 1967 il frontone fu reintegrato su iniziativa del nuovo proprietario, Paul Guggenheim; che però semplificò ulteriormente la facciata rimuovendo le finestre crociate. Note Voci correlate Monumenti di Amsterdam Casa Bartolotti Casa delle Teste (Amsterdam) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Casa dei Delfini
De Dolphijn

Het huis De Dolphijn is een grachtenpand aan het Singel 140-142 te Amsterdam. De bekendste bewoner was Frans Banninck Cocq, die er woonde toen Rembrandt tussen 1640 en 1642 de schutterscompagnie van Cocq portretteerde op een schilderij dat we thans kennen als De Nachtwacht. Ontwerp Er bestaat een ontwerptekening van de voorgevel door Hendrick de Keyser, maar dit ontwerp is niet geheel uitgevoerd: de gevel is versoberd door het schrappen van classicistische elementen als pilasters en kroonlijsten. Waarschijnlijk is dit de invloed van Spiegel geweest. Het gevelontwerp van De Keyser wordt afgebeeld op een tekening in een 17e-eeuws boek waarbij het wordt gecombineerd met de gevel van De Gecroonde Raep uit 1615, die een sterke gelijkenis vertoont. Bouw Het huis De Dolphijn is gebouwd rond 1600. Het precieze jaar is niet bekend; alleen dat het tussen 1599 en 1602 moet zijn geweest. Opdrachtgever was de dichter Hendrik Laurensz. Spiegel (1549-1612). Het huis is een van de drie in Amsterdam aanwezige voorbeelden van een vroeg-17e-eeuws huis met zijhuis (voorloper van het dubbele grachtenpand). (De andere twee zijn het Huis Bartolotti en het Huis met de Hoofden.) Eigenlijk is het een drie traveeën breed normaal huis van 30 voet, met aan de rechterzijde een twee traveeën breed zijhuis van 20 voet. Voorgevel De voorgevel bestaat uit twee identieke trapgevels. Ze zijn in ontwerp ieder 32 voet breed, maar zijn in elkaar geschoven omdat de totale breedte van het pand maar 50 voet is. Het geheel vormt een vroeg voorbeeld van de barokke Amsterdamse renaissance in de trant van Hendrick de Keyser en is gebouwd door De Keyser zelf. De gevel heeft nog rolornamenten, wat gezien het bouwjaar destijds al ouderwets was. Oorspronkelijk had De Dolphijn ook een uitgang aan de Herengracht die tot 1613 een achtergracht aan de stadswal was. Bewoners In 1609 werd het huis verkocht aan Volckert Overlander (1571-1630) die het in 1630 naliet aan zijn schoonzoon Frans Banninck Cocq. Tussen 1655 en 1679 is het huis gesplitst in twee huizen. Het linkerhuis werd sindsdien De Vergulde Dolphijn, het rechterhuis De Kleynde Dolphijn genoemd. De splitsing liep tussen de derde en vierde travee (van links naar rechts geteld). Beide huizen werden in 1679 verkocht aan Cornelis de Vlaming van Oudshoorn (1613-1688). In 1863 werd de scheiding tussen de twee huizen duidelijk zichtbaar, doordat de geveltop van het rechterhuis werd vervangen door een rechte kroonlijst. In 1966-1967 vond een spectaculaire restauratie plaats, waarbij de rechtertrapgevel werd gereconstrueerd. De scheiding in twee huizen blijft echter in stand. Bij het opstellen van het restauratieplan werden ook oude afbeeldingen geraadpleegd, zoals die van Abraham Storck. Trivia Het grachtenpand De Dolphijn wordt gebruikt als decor als het Ludwighuis voor de Nickelodeon-serie, De Ludwigs. Zie ook Lijst van bouwwerken van Hendrick de Keyser
Wallfahrtskirche Mariä Himmelfahrt (Renkum)

Die römisch-katholische Filial- und Wallfahrtskirche Mariä Himmelfahrt (niederländisch Onze Lieve Vrouw Ten Hemelopnemingkerk) steht in Renkum in der niederländischen Provinz Gelderland. Die 1922–1923 nach Plänen von Jos Cuypers erbaute neugotische Basilika gehört zur Pfarrei Sel. Titus Brandsma in Wageningen. Bei der Kirche wurde 2012 der Meditationspark Rosarium Mariae eröffnet. Kirche Eine Kapelle, später ein Kloster mit Marienwallfahrt, in Renkum sind seit dem 12. Jahrhundert bezeugt. Nach der Reformation gab es in Gelderland nur noch wenige Katholiken. In Renkum wurde im 18. Jahrhundert eine neue katholische Kapelle, 1839 eine Kirche gebaut. Das Anwachsen der Gemeinde machte Anfang des 20. Jahrhunderts eine größere Kirche erforderlich, die der damals bereits 60-jährige namhafte Architekt Jos Cuypers entwarf. Sie wurde am 11. September 1923 durch Erzbischof Henricus van de Wetering geweiht. Die Kirche ist eine kreuzförmige Backstein-Basilika mit Vierungs-Dachreiter und halbkreisförmiger Apsis im Norden. In dieser befinden sich sieben Apostelfenster von Joep Nicolas. Marienbild Kostbarster Besitz der Kirche ist die gotische Skulptur der thronenden Gottesmutter mit Kind im Typus Sedes sapientiae. Sie wird auf die zweite Hälfte des 14. Jahrhunderts datiert und wurde bereits im Mittelalter in Renkum als Gnadenbild verehrt. Vor den Bilderstürmern an verschiedenen Orten in Sicherheit gebracht, geriet sie in Vergessenheit. 1928 wurde sie im Rahmen einer großen liturgischen Feier in der neuen Kirche aufgestellt und gekrönt. Die großen Wallfahrten, deren Ziel Renkum seither war, kamen in den 1960er Jahren zum Erliegen. Seit einigen Jahren nimmt die Zahl der Pilgergruppen und einzelner Beter sowie der Krankengottesdienste wieder zu. Jährlich wird zu fünf Wallfahrtstagen eingeladen, darunter Fronleichnam und Mariä Himmelfahrt. Rosarium Mariae Der Meditationspark Rosarium Mariae ist ein Stationenweg mit 20 Bildstelen, die die vier mal fünf Geheimnisse des Rosenkranzes darstellen. Der Park wurde am 27. Mai 2012 eröffnet. Weblinks Internetpräsenz der Pfarrgemeinde und der Wallfahrtskirche (niederländisch)
Hazewind (molen)

De Hazewind is een korenmolen in het Drentse Gieten. Geschiedenis In 1832 nam Bernier Lucas Homan het initiatief om een molen te laten bouwen in Gieten. Tot die tijd moesten de boeren uit Gieten met hun graan naar Eext of Gasselte. Het gemeentebestuur had geen bezwaar tegen de bouwlocatie – achter het huis van Homan – omdat de molen 22 Ellen van den publieke weg verwijderd is, zodat de daarstelling van het trafiek in genen deele voor de publieke passage hinderlijk, nadelig of gevaarlijk is. In 1833 werd de molen in gebruik genomen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de molen in verval geraakt. De toenmalige eigenaar van de Hazewind vroeg in september 1946 toestemming aan monumentenzorg om de molen te mogen slopen. Zover is het niet gekomen, in 1947 werd de molen verkocht aan de toenmalige molenaar en er volgde een restauratie. Onder meer werd de stelling die in 1936 verwijderd was opnieuw aangebracht en de molen kwam weer in bedrijf. In 1964 volgde opnieuw een restauratie waarbij nieuwe roeden werden gestoken. In 2004 zijn deze roeden weer vervangen, op beide roeden zijn fokwieken aangebracht volgens het systeem-Fauëll met automatische remkleppen. De gietijzeren bovenas is gegoten door De Prins van Oranje te Den Haag en stamt uit 1895. De molen wordt gevangen (geremd) met een Vlaamse vang, die bediend wordt met een vangstok. De bovenas is in 1969 doorboord met de bedoeling om zelfzwichting aan te brengen maar dat is uiteindelijk niet aangebracht. De bezaan- en zwichtstok zitten nog aan de kap; de zwichtstang met spin liggen in het motorhuis naast de molen. De molen beschikt over een koppel 17der blauwe stenen, een koppel 16der kunststenen, een pelsteen – die niet meer gebruikt kan worden – en sleepluiwerk. Vanaf 1990 bleek dat het grote aantal bomen in de directe omgeving nadelig was voor de molen. De turbulentie die veroorzaakt werd door de bomen liet de molen onregelmatig draaien en zorgde voor extra slijtage. Na een jarenlange strijd werden eind 2013 de benodigde kapvergunningen aangevraagd en sinds december 2014 kan de Hazewind ongehinderd malen. Motoren Begin 1900 werd er naast de molen een bijgebouw gebouwd waarin een locomobiel werd geplaatst om ook bij weinig of geen wind te kunnen malen. Vanaf 1938 werd er gebruikgemaakt van een dieselmotor van de fabrikant Ruston, Proctor and Company. Deze motor is gebouwd in 1911 en wordt momenteel gerestaureerd. Er is ook nog een elektromotor aanwezig. Naam Ter gelegenheid van de restauratie in 1964 schreef het Nieuwsblad van het Noorden een prijsvraag uit voor een naam voor de molen, die voorheen naamloos was. Het werd dus Hazewind, een verwijzing naar de snelheid van de windhond en naar het toenmalige wapen van Gieten dat een witte windhond toont. De Hazewind is elke zaterdag geopend voor bezoek. Zie ook Lijst van windmolens in Drenthe Externe link Molen Hazewind Gieten