NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Sterrenberg

De Sterrenberg is een molen en staat aan de Burgemeester Weimalaan in Nijeveen (gemeente Meppel). De Sterrenberg was niet de enige molen in Nijeveen, tot 2009 stond er nog een kleinere molen genaamd Lutke's Meule. Het is een rietgedekte, achtkantige stellingmolen daterend uit 1786, oorspronkelijk afkomstig uit het Duitse Weener in Oost-Friesland en was in bezit van de familie Sterrenberg. In de zeventiger jaren overgebracht naar zijn huidige standplaats aan de burgemeester Weimalaan en aldaar gerestaureerd. Z.K.H. Prins Claus heeft de molen op feestelijke wijze in 1977 in gebruik gesteld. De molen is op dinsdagen van 09:00 tot 12:00 uur en op zaterdagen van 09:00 tot 12:30 uur te bezichtigen. Deze molen is de enige molen in Nederland met een windroos op de kap voor het automatisch kruien. De wieken hebben een vlucht van 23 meter en zelfzwichting. Normaal zit de as van een klepje van de zelfzwichting op een derde van de bovenkant van het klepje, maar bij De Sterrenberg zit de as op een derde van de onderkant van het klepje. Ook zit de treklat aan de achterzijde in plaats van aan de voorzijde. De molen heeft een koppel, 15der (diameter 130 cm) blauwe stenen en een koppel 17der (diameter 150 cm), waarvan de ligger een blauwe natuursteen is en de ligger een kunststeen. Op de maalzolder staat een met een elektromotor aangedreven maalstoel met kunststenen. Voor het maken van bloem is er een door een elektromotor aangedreven buil aanwezig. Het maalgoed wordt geluid (opgehesen) met behulp van een sleepluiwerk. De kap heeft een voeghouten kruiwerk. Het 23 meter lange, gelaste roeden zijn gemaakt door de firma Brunia. De binnenroede heeft nummer 79 en de buitenroede nummer 80. De houten bovenas heeft in 1977 een gietijzeren insteekkop gekregen van de firma Bockoff. Het bovenwiel wordt vastgezet met wielstutten. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,245. Het bovenwiel heeft 61 kammen en de bonkelaar 30. De koningsspil draait hierdoor 2,03 keer sneller dan de bovenas. Het spoorwiel heeft 86 kammen en de steenrondsels 28 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 3,07 keer sneller dan de koningsspil en 6,245 keer sneller dan de bovenas. Externe link Officiële website Zie ook Lijst van windmolens in Drenthe
Lange IJzeren Brug

Lange IJzeren Brug is de naam van een stalen brug over de Nieuwe Haven in de stad Dordrecht, in Zuid-Holland. De brug is ontworpen in 1855 door G.N. Itz (stadsbouwmeester van Dordrecht 1832-1867), en diende ter vervanging van een 40 m lange houten brug. De Lange IJzeren Brug is een slanke brug die bestaat uit twee vaste brugdelen van elk 25 meter. In het midden van de haven is een beweegbaar gedeelte uitgevoerd als dubbele basculebrug. De brug heeft een totale lengte van 60 m en is 2,8 m breed. Bediening van de Lange IJzeren Brug vindt plaats 5 minuten voor het hele of 5 minuten voor het halve uur door de havenmeester van de KDR&ZV na telefonische aanmelding en is in tegenstelling tot andere bruggen in Dordrecht handmatig op locatie. In 2005 werd de brug gerestaureerd.
Elderse Molen

De Elderse Molen of De Ellenaar is een ronde stenen molen die zich bevindt aan de Geldropseweg 1 te Mierlo. Deze beltmolen is gebouwd in 1851 en deed dienst als korenmolen. Later is ze omgebouwd en verhoogd tot beldmolen, waarbij de conische romp voorzien werd van een cilindrische verhoging. De molen werd reeds voor de Tweede Wereldoorlog buiten bedrijf gesteld en raakte in verval. Ze werd in 1939 gekocht door de industrieel A.L.M. van de Lande. In 1941 volgde een uitwendige restauratie en het lag in de bedoeling de molen als molenmuseum in te richten, maar uiteindelijk ging de eigenaar erin wonen. Nadat de molen weer in handen van een andere eigenaar kwam trad sinds de jaren 80 van de 20e eeuw weer verval op en gebeurde er niets aan restauratie. In 2006 werden de roeden doorgeslepen en werd ook de staart, of wat daarvan over was, verwijderd. In 2008 werd de kap verwijderd en vervangen door een noodkap. Het verval kon mede optreden doordat de molen pas in 2003 op de Rijksmonumentenlijst is terechtgekomen. Externe link Chris Kolman [et al.], Elderse Molen in: Monumenten in Nederland - Noord-Brabant, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders Uitgevers, Zeist/Zwolle, 1997, blz. 249
Trouwkerkje

Die Trouwkerkje (deutsch: Hochzeitskirchlein) ist die ehemalige niederländisch-reformierte Kirche von Leur im Westen der Provinz Noord-Brabant. Das Gebäude befindet sich am Van Bergenplein 1 und stammt aus dem Jahr 1614 und ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Bereits 1284 wurde in Leur eine der Maria und dem Heiligen Kreuz gewidmete Kapelle gegründet. Während des Achtzigjährigen Kriegs wurde die Kapelle 1584 von den Spaniern zerstört. 1614 wurde sie als reformierte Saalkirche wieder aufgebaut, höchstwahrscheinlich mit Spenden Adriaen van Bergens, des bekannten Turfschippers aus Leur, der es mit seiner List mit dem späteren sogenannten Turfschip van Breda ermöglichte, dass Prinz Maurits van Oranje 1590 Breda entlasten konnte. Um 1650 wurden in der Kirche eine Eichenkanzel, ein Taufschirm und ein Messingpult eingebaut. 1697 wurde diese Saalkirche um ein Südschiff erweitert. 1714 wurden Reparaturen durchgeführt und die Kirche mit einem Dachreiter ausgestattet. 1717 wurde die Kirche um eine Jacobus-Zeemans-Orgel bereichert. Anfang des 19. Jahrhunderts wurden die beiden Kirchenschiffe unter einem Satteldach zu einer weiten Saalkirche verbunden. Von April bis Dezember 1881 verbrachte Vincent van Gogh einige Zeit im Pfarrhaus von Leur. Er begann zusammen mit Rev. Kam, mit dessen Kindern er befreundet war, in der Gegend zu skizzieren. Die Kirche wurde 1927 restauriert und 1935 mit einer Turmuhr ausgestattet. Im Jahr 2000 wurde das Carillon von 18 auf 32 Glocken erweitert. Die ursprüngliche Turmuhr wurde restauriert und im Erdgeschoss der Kirche aufgestellt. Seit 1970 erfüllt die Kirche keine Gottesdienstfunktion mehr, das Kirchengebäude von De Baai wird für diesen Zweck mit genutzt. Die Kirche dient seit 1971 Hochzeiten, Orgelkonzerten und Ausstellungen. Innenraum Heute wird der Raum von einem Tonnengewölbe überspannt, das auf toskanischen Wandsäulen ruht. Das Innere der Kirche enthält neben den bereits erwähnten Dingen drei reich verzierte Texttafeln, nämlich eine Zehn-Gebote-Tafel von 1616, eine Tafel mit dem Apostolischen Glaubensbekenntnis (1643) und eine Tafel mit dem Text des Vaterunsers, ab 1648. Zu den historischen Grabsteinen gehört der für Bürgermeister Willem Servaas Swrijters und seine Frau Maria Cornelia Corncooper aus dem Jahr 1663 sowie der für die Eltern und die Frau des Gerichtsvollziehers Cornelis Corncoper aus dem Jahr 1717. Die Kirchenbänke sind mit neugotischen Buchstabentafeln ausgestattet. Weblinks ReliWiki Einzelnachweise
Trouwkerkje

Het Trouwkerkje is de voormalige Nederlands-hervormde kerk van Leur. Het gebouw bevindt zich aan het Van Bergenplein 1 en het stamt uit 1614. Geschiedenis Reeds in 1284 werd te Leur een kapel gesticht die gewijd was aan de Heilige Maagd en het Heilig Kruis. Deze kapel was een dochterkerk van de kerk van Etten. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd de kapel door oorlogsgeweld door de Spanjaarden (nota bene) verwoest, en wel in 1584. In 1614 werd ze als hervormde zaalkerk herbouwd. Hoogstwaarschijnlijk met bijdragen van Adriaen van Bergen, de bekende Turfschipper uit Leur, die het, met zijn list met het later zogenoemdeTurfschip van Breda, voor Prins Maurits van Oranje mogelijk maakte om Breda te ontzetten in 1590. Omstreeks 1650 werd een eikenhouten preekstoel, een doophek en een koperen lessenaar in de kerk geplaatst. In 1697 werd aan deze zaalkerk nog een zuidbeuk toegevoegd. In 1714 vonden herstelwerkzaamheden plaats en werd de kerk van een dakruiter voorzien. In 1717 werd de kerk verrijkt met een Jacobus Zeemansorgel. Begin 19e eeuw werden de beide beuken samengevoegd onder een zadeldak, waardoor weer een zaalkerk ontstond. Van april tot december 1881 verbleef Vincent van Gogh enige tijd in de pastorie van Leur. Hij ging in de omgeving schetsen samen met ds. Kam, met wiens kinderen hij bevriend was. De kerk werd nog hersteld in 1927, terwijl in 1935 een torenuurwerk werd aangebracht. In 2000 volgde een uitbreiding van het carillon van 18 tot 32 klokken. Het originele torenuurwerk is inmiddels gerestaureerd en beneden in het kerkje geplaatst. Sinds 1970 vervulde het kerkje geen functie in de eredienst meer, daar kerkgebouw De Baai daartoe in gebruik werd genomen. Het kerkje wordt sinds 1971 gebruikt als trouwlocatie en voor het geven van orgelconcerten en exposities. Interieur Tegenwoordig wordt de ruimte overspannen door een tongewelf dat rust op Toscaanse wandzuilen. Het interieur van de kerk bevat, naast de reeds genoemde zaken, drie rijk versierde tekstborden, namelijk een Tiengebodenbord uit 1616, een bord dat de Geloofsbelijdenis bevat (1643) en een bord dat de tekst van het Onzevader toont, uit 1648. Voorts zijn er antieke grafzerken, onder andere een voor burgemeester Willem Servaas Swrijters en zijn vrouw Maria Cornelia Corncooper, uit 1663, en een voor de ouders en echtgenote van schout Cornelis Corncoper uit 1717. De kerkbanken zijn voorzien van neogotische briefpanelen. Externe link ReliWiki
Breitnertoren

De Breitnertoren, officieel 'Breitner Center', is een wolkenkrabber in Amsterdam, genoemd naar de Nederlandse schilder George Breitner. Deze kantoortoren staat aan het Amstelplein op het bedrijventerrein de Omval, een landtong in de Amstel, ten zuiden van het Amstelstation. In 1987 keurde de Amsterdamse gemeenteraad de plannen goed om op de Omval drie kantoortorens te bouwen. De Breitnertoren is de kleinste van de drie. Hij werd in 2001 voltooid, is 95 meter hoog en telt 23 verdiepingen. Sinds oktober 2001 is hier het hoofdkantoor van Koninklijke Philips Electronics N.V. gevestigd; de toren wordt daarom ook wel Philipstoren genoemd. Philips verhuisde in 2025 naar Prinses Irenestraat 59, eveneens in Amsterdam. Naast de Breitnertoren staan op de Omval nog twee kantoortorens. Ook deze zijn genoemd naar belangrijke Nederlandse schilders. In 1994 kwam de Rembrandttoren (35 verdiepingen) gereed; eind 2001 de Mondriaantoren (30 verdiepingen). Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Amsterdam
Sint-Lucaskerk (Osdorp)

De Sint-Lucaskerk is het voormalige kerkgebouw van de rooms-katholieke Sint-Lucasparochie in Amsterdam-Osdorp. Toen vanaf 1958 de tuinstad Osdorp verrees werd ook voorzien in de bouw van een rooms-katholieke kerk. Pastoor H.J. Heesterbeek werd op 7 april 1959 benoemd tot bouwpastoor en op 29 augustus van hetzelfde jaar werd een noodkerk ingezegend aan de Meer en Vaart. Op 4 november 1963 startte de bouw van het definitieve kerkgebouw van architect Th. Nix. aan de Osdorper Ban. De eerstesteenlegging vond plaats op 15 mei 1964 door sub-deken I. van Teijlingen. Precies een jaar erna vond de consecratie van de kerk plaats door de bisschop van Haarlem mgr. J. van Dodewaard. Bij de inrichting van de kerk werd rekening gehouden met de nieuwe liturgie waarin de gemeenschap geen toeschouwer is van de liturgie, maar deelnemer. De zitplaatsen werden verdeeld in drie groepen die aan drie zijden van het altaar werden geplaatst. Naar aanleiding van een aanvraag van Heemschut werd het gebouw op 22 november 2017 gemeentelijk monument. Op zondag 26 mei 2019 werd het kerkgebouw in een laatste mis buiten gebruik gesteld. De parochie fuseerde op 1 januari 2020 met een aantal andere parochies in Nieuw-West tot de parochie De Vier Evangelisten. De gerenoveerde Pauluskerk in Osdorp is aangewezen als hoofdkerk van de parochie. Boeddhistisch centrum In maart 2020 is het complex verkocht aan de boeddhistische organisatie SGI Nederland, die het onder de benaming 'Ikeda Centrum voor Vriendschap en Vrede' gebruikt voor gebed en culturele activiteiten. Op 2 mei 2021 is het centrum na verbouwing formeel, in verband met de COVID-19-pandemie, online gepresenteerd aan de leden van de organisatie. De opening van het parrochiegedeelte is online gehouden op 10 oktober 2021, terwijl het gehele complex fysiek ingehuldigd is in juni 2022. Externe linsk Website van parochie De Vier Evangelisten Website van SGI Nederland
Chassékazerne

De Chassékazerne is een voormalige militaire kazerne aan de Parade in het centrum van Breda. Bouw, omschrijving gebouw en huisvesting In 1898 werd begonnen met de bouw van de kazerne, de oplevering was op 1 juli 1899. Genie-officier W. Cool vervaardigde in twee maanden de ontwerpen voor de kazerne en werd vervolgens met de uitvoering belast. Toen de kazerne in augustus 1899 was voltooid, oordeelde men haar de mooiste en doelmatigste in het land. Het exercitieterrein diende ook als paardenrenbaan voor de Harddraverij- en Renvereniging. Het gebouw van 108 meter breed heeft in het midden een mooie façade. Het bestaat uit twee woonlagen. Het beschikt over diverse hoektorentjes, kantelen en imitatie-schietgaten. De bouwstijl is Neorenaissance. In het portiek voor de hoofdingang is het wapenschild van generaal baron David Hendrik Chassé en een schild met de plattegrond van de citadel van Antwerpen. De voordeuren waren van djatihout met grote hengels. Achter de voorgevel is een ondiep gebouw met een gang met aan een zijde kamers. Aan de achterzijde zijn vier paviljoens. De kazerne was oorspronkelijk bestemd voor twee bataljons (2000 man). Door verbouwingen is er weinig van het oorspronkelijke interieur overgebleven. In 1994 zijn het bibliotheekinterieur en het verenigingslokaal voor de officieren gedemonteerd en is de laatstgenoemde als pronkkamer weer opgebouwd in het "Museum Korps Rijdende Artillerie" op de legerplaats bij Oldebroek, 't Harde. Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er in de kazerne opleidingseenheden van de Kriegsmarine. In 1948 werd het Artillerieschool, later Artillerie Opleidingscentrum. In 1952 werd de Claudius Prinsenlaan aangelegd. In 1993 verhuisde het Artillerie Opleidingscenrum naar Oldebroek. Van 1994-1995 werd de kazerne bewoond door asielzoekers. In juni 1998 begon rondom de Chassékazerne de bouw van de wijk Chassé Park ontworpen door Rem Koolhaas. In 1998 werden het Stadsarchief en het Breda's Museum in de Chassékazerne ondergebracht. In gebouw F is de culturele instelling de Stadsgalerij Breda gevestigd.
Windlust (Overschild)

De Windlust is een korenmolen aan de Kanaalweg in Overschild, provincie Groningen. De molen werd in 1859 als grondzeiler gebouwd. Omdat de molen door uitbreiding van het dorp niet genoeg wind meer ving, werd de molen in 1914 tot stellingmolen verhoogd. De molen is uitgerust met zelfzwichting en het wiekenkruis heeft een vlucht van 17,60 meter. Hiermee is de molen een van de kleinere molens in de provincie Groningen. De huidige eigenaar is de Molenstichting Midden en Oost Groningen. De molen, die over twee koppels maalstenen beschikt, wordt regelmatig door enkele vrijwillige molenaars in bedrijf gesteld. 1 Koppel is wind aangedreven en 1 koppel, in aanbouw, wordt met een Bronsmotor aangedreven. De windlust is op vrijdagmiddag te bezoeken.
Sjinborn

Sjinborn is een hockeyclub uit het Zuid-Limburgse Valkenburg aan de Geul. De club is in 1981 opgericht door Frits en Mabel Prinsen. De club telt ongeveer 312 leden. De clubnaam Sjinborn is ontstaan door de samenvoeging van verschillende factoren: de vereniging is opgericht in het Limburgse plaatsje Schin op Geul, in het dialect beter bekend als Sjin. Daarnaast is hockey van oorsprong een Engelse sport. Dus: Geboren in Schin op Geul. Externe link Website VHV Sjinborn
Delfshaven metro station

Delfshaven is an underground subway station in the Dutch city of Rotterdam, served by lines A, B, and C of the Rotterdam Metro. The station is part of the two station long extension of the East-West Line (or Caland line), and it opened on 25 April 1986. This extension connected the line's former terminus Coolhaven with the new Marconiplein station. In 2001, Delfshaven station was renovated. Since then, the walls of the station show traditional Delft blue motives. External links Media related to Delfshaven (Rotterdam metro) at Wikimedia Commons
Delfshaven (métro de Rotterdam)

Delfshaven (« Port de Delft » en néerlandais) est une station de la section commune des lignes A, B et C du métro de Rotterdam. Elle est située sous le Schiedamseweg (« chemin de Schiedam ») dans l'arrondissement Delfshaven à Rotterdam aux Pays-Bas. Mise en service en 1986, elle est desservie depuis 2009 par les rames des lignes A, B et C du métro. Situation sur le réseau Établie en souterrain, Delfshaven, est une station de passage de la section commune entre la ligne A, la ligne B et la ligne C du métro de Rotterdam. Elle est située : entre la station Coolhaven, sur la section commune (A+B+C), en direction du terminus nord de la ligne A Binnenhof, ou du terminus nord de la ligne B Nesselande ou du terminus nord de la ligne C De Terp; et la station de la section commune A+B+C Marconiplein, en direction : du terminus sud-ouest de la ligne A Vlaardingen-West, ou terminus sud-ouest de la ligne B Hoek van Holland-Haven, ou du terminus sud de la ligne C De Akkers. Elle comporte les deux voies de la ligne, encadrées par deux quais latéraux. Histoire La station Delfshaven est mise en service le 25 avril 1986, lors de l'ouverture à l'exploitation du prolongement de Coolhaven à Marconiplein. Lors de sa rénovation en 2001, les murs des quais ont été décorés de motifs traditionnels de bleu de Delft. Les lignes du métro sont renommées, en décembre 2009, selon la dénomination toujours en vigueur : A, B et C. Services aux voyageurs Accès et accueil La station est équipée d'automates pour l'achat ou la recharge de titres de transports et elle dispose d'ascenseurs pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite. À l'entrée de la station de métro se trouve une statue du sculpteur Eddy Roos (nl) et un petit bureau qui bénéficie d'une vue d'ensemble sur le hall de la station. Desserte Delfshaven est desservie par les rames des lignes A, B et C du métro. Intermodalité La station est desservie par des arrêts de la ligne 8 du tramway de Rotterdam. À proximité Elle dessert notamment la Valentijnschool. Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro de Rotterdam Ligne A du métro de Rotterdam Ligne B du métro de Rotterdam Ligne C du métro de Rotterdam Liste des stations du métro de Rotterdam Tramway de Rotterdam RET (entreprise) Liens externes (nl) « Delfshaven », sur ret.nl. (en) « Rotterdam (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de Rotterdam
Delfshaven (metrostation)

Het Rotterdamse metrostation Delfshaven ligt in het stadsdeel Delfshaven en wordt aangedaan door de metrolijnen A, B en C. Het station is gebouwd onder de Schiedamseweg en werd geopend op 25 april 1986, als onderdeel van de westelijke verlenging van station Coolhaven tot het Marconiplein. Bij de ingang van het metrostation staat een beeld van beeldhouwer Eddy Roos. Sinds de renovatie van 2001 zijn de wanden van de perrons versierd met traditionele Delfts blauw-motieven. Bij het station stopt ook tramlijn 8. Bij de ingang bevindt zich een kantoortje vanwaar men overzicht over de stationshal heeft. Foto's
Hulsters Molen

Hulsters Molen is een ronde stenen beltmolen in Schoondijke in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd oorspronkelijk gebouwd in 1884 nadat zijn voorganger, een standerdmolen, was omgewaaid. In 1900 werd de molen door brand getroffen en daarna herbouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog beschadigde de oorspronkelijke hoge kap van de molen. In 1948 is deze vervangen door een Hollands model. Tijdens de oorlog hebben zich in de kap twee Canadese militairen verscholen gehouden. In de molen is een plaquette te zien die daaraan herinnert. Tot 1956 is de molen beroepsmatig op windkracht in gebruik geweest. De molen is lange tijd in eigendom geweest van de familie De Hulster, hetgeen de naam van de molen verklaart. Begin jaren negentig van de twintigste eeuw is de molen geheel gerestaureerd. Thans is de molen eigendom van de Stichting De Hulster's Molen Schoondijke en een vrijwillig molenaar laat de molen regelmatig malen. Op zaterdagen is Hulsters Molen geopend voor meelverkoop. Tevens worden er rondleidingen in de molen gegeven. Inrichting De molen is ingericht met twee koppels maalstenen en een haverpletter. De roeden zijn circa 23,50 meter lang en zijn voorzien van het oudhollands hekwerk (op enigszins Vlaamse wijze) met zeilen.
Grote of Bartholomeüskerk

De Grote of Bartholomeüskerk is een kerk in de stad Schoonhoven, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Geschiedenis De kerk werd vermoedelijk in de 13e of 14e eeuw gebouwd aan de Haven. In 1354 werd in elk geval melding gemaakt van een kerk gewijd aan de apostel Bartholomeüs. Het was oorspronkelijk een kruiskerk en werd in 1658 uitgebreid tot hallenkerk en voorzien van zuilen in de Dorische stijl. Volgens een gedenksteen in de kerk werd de noordkap in 1657 geheel vernieuwd en werden de gebreken in 1658 hersteld. Na de Reformatie in de 16e eeuw werd het een protestantse kerk. De katholieken bouwden later een nieuwe eigen kerk aan de Wal, die ook naar Bartholomeüs werd vernoemd. De toren dateert uit de 15e eeuw. Omdat de toren in de loop der tijd steeds meer uit lood kwam te staan, werd begin 20e eeuw geopperd de toren te slopen. Uiteindelijk werd besloten de kerk en toren te restaureren. Bij de restauratie, die duurde van 1927 tot 1934, werden zestig betonpalen geslagen om omvallen van de toren te voorkomen. De toren staat sindsdien zo'n anderhalve meter uit het lood. Sinds deze restauratie heeft de kerk een zeer breed dwarsschip. Als koorafscheiding dient een renaissance-oksaal uit de 16e eeuw, dat voor de reformatie dienstdeed als koor- en orgeltribune en nadien werd verbouwd tot herenbank. De kerk wordt gebruikt voor de erediensten van de Hervormde Gemeente Schoonhoven. Bijzondere grafschriften in de kerk Olivier van Noort In de kerk bevindt zich onder meer het graf van ontdekkingsreiziger Olivier van Noort. Zijn grafsteen bevindt zich niet meer op het graf, maar staat in de muur van de kerk. De steen draagt het opschrift: Hic ille est totum velis qui circuit orbem et a Magella quartus Oliverius (Dit is degene die de hele wereld is omgezeild, (en) als vierde na Magelhães, Olivier). In 1775 werd een kanon, dat Olivier van Noort aan de stad had geschonken, omgesmolten tot enkele klokken die dienstdoen in het carillon van de kerk. De grootste ervan draagt de volgende inscriptie: Myn schor geloey op reys, voor dapperen van Noort, klinkt na een lange rust, thans in een fray akkoort. Livinus van den Borre, hagenprediker Op 14 januari 1610 overleed de Schoonhovense predikant Livinus van den Borre. Hij was achtenveertig jaar predikant geweest. Volgens zijn grafsteen in de kerk had hij in de begintijd van de reformatie als hagenprediker Godts woort suver en claer int openbaer gepredikt in bosschen, velden en hagen. De aanstelling van een remonstrants predikant als opvolger leidde tot heftig protest van zijn rechtzinnige aanhangers, dat door het Schoonhovense stadsbestuur hardhandig werd bestraft. Orgel In de 15e eeuw was in de kerk al een orgel aanwezig, dat rond 1535 werd vervangen door een orgel dat vermoedelijk werd gemaakt door orgelbouwer Hendrik Niehoff. Bij de restauratie begin 20e eeuw werd het verplaatst. In 1975 werd dit orgel vervangen door een nieuw instrument, gebouwd door de Gebr. Van Vulpen. De orgelkas van het Niehoff-orgel huisvest thans het transeptorgel van de Rotterdamse Laurenskerk. Externe link Hervormde Gemeente Schoonhoven: kerkgebouw