NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Strijbeekse Heide

De Strijbeekse Heide is een natuurgebied dat zich bevindt ten noorden van Strijbeek. Het meet 239 ha en is eigendom van Staatsbosbeheer. Dit voormalig heidegebied werd vanaf 1932 ontgonnen en deels beplant met naaldhout en deels omgevormd tot landbouwgebied. Wel bleven een aantal vennen en de omringende heiderestanten uitgespaard. Het betreft Rondven, Langven, Zwarte Goor en Goudbergven (ook: Patersmeer genaamd). Vanaf 1990 begon men de verdroging tegen te gaan, zijn de vennen uitgebaggerd, heidegebiedjes afgeplagd en recreatieweitjes opgeheven en eveneens afgeplagd. Vooral het Goudbergven is interessant, daar het omgeven wordt door een paraboolduin. In het ven ligt een veeneiland, waar zachte berk en gagel groeit, maar ook zeldzame planten als veenpluis, kleine veenbes, ronde zonnedauw, kleine zonnedauw, dopheide, lavendelhei, klokjesgentiaan en beenbreek. Tot de heidevegetatie behoort: moeraswolfsklauw, tandjesgras, pilzegge en trekrus. Watervogels op de vennen zijn boomvalk, kuifeend, wintertaling en dodaars. Omgeving De Strijbeekse Heide sluit in het noorden aan op het landgoed Hondsdonk en in het zuiden op het landgoed Elsakker dat in België ligt, ten noorden van Meerle. Externe link Rondje Strijbeekse Heide in beeld
Meliskerkse Molen

De Meliskerkse Molen is een korenmolen in Meliskerke, die in 1801 werd gebouwd ter vervanging van een eerdere standerdmolen die in 1800 tijdens een zeer zware storm omwaaide. De molen is tot 1954 in bedrijf geweest en raakte daarna in verval. In 1987 is de naamloze molen grondig gerestaureerd. Eigenaar is de gemeente Veere. De Meliskerkse molen is meestal zaterdags van 10:00 tot 16:00 te bezichtigen. Na een kleine herstelbeurt heeft de molen, tijdens een feestelijke opening september 2014, de naam Korenhoop gekregen. De naam is bedacht door de leerlingen van de plaatselijke Boazschool. In juli 2016 is de naam Korenhoop op de baart aangebracht.
Bernadette (molen)

De Bernadette is een korenmolen in Nieuw-Wehl in de Nederlandse provincie Gelderland. De molen werd in 1861 gebouwd en onderging restauraties in 1965 en 1996. In laatstgenoemd jaar werd de molen weer compleet maalvaardig opgeleverd. De roeden van de molen zijn 21,50 meter lang en zijn voorzien van het Van Busselsysteem, op de binnenroede met Beckerskleppen (een variant op het systeem van Ten Have) en op de buitenroede in combinatie met zeilen. De particuliere eigenaar is tevens vrijwillig molenaar en zet de molen geregeld in bedrijf.
Pont ferroviaire de Hedel

Le pont ferroviaire de Hedel est un pont ferroviaire en poutre en treillis en acier franchissant la Meuse, dans les provinces de Gueldre et du Brabant-Septentrional, aux Pays-Bas. Conception du pont Il est long de 715 mètres et son treillis est en acier. Annexes Bibliographie (nl) H. M. C. M. van Maarschalkerwaart, J. Oosterhoff (dir.) et G. J. Arends, Bruggen in Nederland 1800 - 1940 : I - Vaste bruggen van ijzer en staal, éd. Nederlands Bruggen Stichting / Uitgeverij Matrijs, 1997, 400 p. Notes et références Références Portail du chemin de fer Portail des ponts Portail des Pays-Bas
Hedelse spoorbrug

De Hedelse spoorbrug is de middelste en oudste van de drie bruggen over de Maas bij 's-Hertogenbosch en Hedel. De oeververbinding, bestaande uit twee enkelsporige bruggen, die ten oosten van de Hedelse brug uit 1937 en ten westen van de Maasbrug bij Empel van de A2 ligt, werd gebouwd in 1870. Geschiedenis In 1860 werd besloten dat Spoorlijn Utrecht - Boxtel werd aangelegd. Deze liep van station Utrecht SS (later vanaf Utrecht Centraal) tot station Boxtel. Bij Boxtel zou de spoorlijn aansluiten op de Spoorlijn Breda - Maastricht. Daartoe moesten drie grote bruggen worden gebouwd: over de Lek, de Waal en de Maas. In 1868 was de brug over de Lek klaar en op 1 november 1869 kwam de spoorbrug bij Zaltbommel klaar, waardoor treinen uit Utrecht tot station Hedel konden rijden. Op 1 september 1870 werd de brug bij Hedel in gebruik genomen, waarmee de spoorverbinding tussen Utrecht en 's-Hertogenbosch een feit was. De spoorbrug werd onder leiding van J. van den Wall Bake geheel op het droge gebouwd. Na voltooiing werd de Maas eronderdoor geleid, waarmee tevens een scherpe rivierbocht werd afgesneden. Van den Wall Bake had zich trouwens zodanig verkeken op het werk aan de brug, dat zijn bedrijf in 1871 failliet ging. De oorspronkelijke brug had één boog en kende enkelspoor. In de Tweede Wereldoorlog werd de brug vernietigd. Na de oorlog werd de brug opnieuw opgebouwd. Pas met de opening van een tweede brug in 1978 was er sprake van dubbelspoor. Op 31 mei 1966 ontspoorde een trein komend uit Utrecht richting 's-Hertogenbosch. Slechts zeven inzittenden raakten licht gewond. Gedurende enkele maanden lag de ontredderde trein op de spoordijk en was vanaf Rijksweg 2 goed waarneembaar.
Overwaard Molen No.8

Overwaard Molen No.8 is een van de Kinderdijkse molens, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. De molen, die dateert uit 1740, is een van de acht molens die de Overwaard bemalen. Eigenaar is Stichting Werelderfgoed Kinderdijk. De molen heeft een ijzeren scheprad met een diameter van 6,70 meter waarmee de lage boezem van de Overwaard wordt bemalen. De bovenzijde van het achtkant is per abuis 1 voet breder gemaakt dan in het bestek was aangegeven, waardoor de molen iets forser toont dan de andere zeven aan de Overwaard. De molen wordt bewoond en is niet te bezichtigen.
Twistvlietbrug

De Twistvlietbrug is een tuibrug in de Overijsselse plaats Zwolle over het Zwarte Water. De brug is alleen toegankelijk voor voetgangers, fietsers, stadsbussen, taxi's en voorrangsvoertuigen. De betonnen Twistvlietbrug is 195 meter lang en verbindt de woonwijken Holtenbroek en Stadshagen met elkaar. De brug werd in 1999 in gebruik genomen. Het markante driehoekige rode gebouw rechts op de foto is het centrale brugbedieningscentrum van Zwolle. Naast de Twistvlietbrug worden vanaf daar ook de Mastenbroekerbrug, Holtenbroekerbrug, Hofvlietbrug en vanaf april 2007 ook de Zwartewaterbrug in Hasselt bediend. Aan de leuning van de brug bevindt zich een plaquette ter herinnering aan de bemanningsleden van een Lancaster PM-D 722, die op 21 mei 1944 vlak bij deze plek neerstortte. Hierbij kwamen drie van de zeven bemanningsleden om het leven. Deze plaquette wordt ook wel Monument voor Britse Vliegers genoemd. De brug ligt driehonderd meter ten noorden van de Kop van Voorst, de landtong tussen het Zwolle-IJsselkanaal en het Zwarte water. De naam van de brug verwijst naar het voormalige landgoed Twistvliet, waarvan alleen rijen forse bomen op de Kop van Voorst nog herkenbaar zijn. Tussen 1825 en 1830 bouwde de familie Van Eindhoven hier houtzaagmolens.
Morspoort

De Morspoort is de westelijke stadspoort van Leiden, Zuid-Holland, Nederland, gelegen aan de Morssingel. De stenen poort is in 1669 in maniëristische stijl opgetrokken volgens een ontwerp van de Leidse bouwmeester Willem van der Helm. De poort met een achtkantige koepel deed lange tijd dienst als gevangenis. De naam is afgeleid van De Morsch, het drassige weidegebied buiten Leiden. Het buurtje D'Oude Morsch waarin de poort staat, de Morsstraat (tussen de poort en de Haarlemmerstraat), de Morssingel en het Morsdistrict aan de andere zijde van de singel verwijzen hiernaar. De huidige Morspoort staat op de plaats waar eerder een houten bouwwerk stond, dat rond 1611 werd opgericht toen Leiden zich naar het noorden uitbreidde. De Morspoort en de Zijlpoort zijn als enige overgebleven van de oorspronkelijk acht stadspoorten. De poort en bijbehorende brug hebben status rijksmonument. Morspoortkazerne In 1817 werd in Leiden de Morschpoortkazerne gebouwd. De kazerne lag aan het Galgewater. Aan de overzijde, aan het Noordeinde, stond de Wittepoortkazerne die of via een loopbrug (tegenwoordig de Rembrandtbrug) of een voetveer op de Morschpoortkazerne aansloot. In de kazerne verbleven tot aan 1940 infanterie (het depot van het 4e Regiment Infanterie) en ook enige tijd bereden onderdelen. Defensie speelde tot 1981 een rol, toen de opleiding tot kok in de Doelenkazerne en tot korporaal-kok in de Morschpoortkazerne was gevestigd en naar Haarlem werd verplaatst. Leiden verloor in 1981 zijn laatste landmachtvertegenwoordiging, na vooroorlogs altijd prominent een garnizoensstad te zijn geweest.
Брама Морспорт (Лейден)

Брама Морспорт (нід. Morspoort або Morschpoort) — старовинна брама у нідерландському місті Лейден, разом із мостом Морсбрюг має статус національної пам'ятки архітектури (нід. rijksmonument). Опис Морспорт — одна з двох історичних міських брам, що збереглися (загалом існувало 11 брам, 9 з яких зруйновано у 1860–1876 роках). Її назва походить від заболоченої місцевості на захід від Лейдена — Morsch. Звідси походять також назви дільниці Д'Ауде Морс, адміністративного району Морсдістрікт, каналу Морссінгел, вулиць Морсстрат і Морсвег. Це була найзахідніша брама старого міста, частина оборонних мурів. Першу браму на цьому місці збудували 1640 року. Вона була дерев'яною і мала назву Галгенпорт (нід. Galgenpoort, укр. Брама шибениці). Така досить дивна назва пояснюється тим, що саме через цю браму вивозили для поховання за межами міста тіла страчених біля Гравенстена злочинців. У 1669 році на місці старої дерев'яної брами міський архітектор Віллем ван дер Хелм звів нову, цегляну браму, у стилі маньєризму, яка отримала сучасну назву. Деякий час у восьмикутній основі брами розташовувалася в'язниця. Купол над брамою також має восьмикутну форму: за проектом ван дер Хелма тут мало бути вісім вікон, але в результаті зроблено тільки чотири. За каменярські роботи відповідав міський майстер Ян де Меландер. Йому належать зроблені барельєфи та орнаменти, зокрема, герб Лейдена на зовнішньому боці брами, маскарони у вигляді людських та лев'ячих голів на консолях під куполом та замкових каменях над вікнами тощо. Біля брами, зі сторони історичного центру, стоїть невеликий пам'ятник Марінусу ван дер Люббе, уродженцю дільниці Д'Ауде Морс. Казарми Морспорт У 1817 році біля брами Морспорт були зведені військові казарми. Спочатку тут розміщувався 4-й піхотний полк, сформований 1814 року. Після розформування полку у 1940 році, в будівлях казарм базувалися допоміжні військові служби. 1981 року їх перевели до Гарлема. Більшість будівель казарм зруйнували, того ж року на їх місці влаштовано парк De Put. Єдина з будівель казарм, що залишилася, є місцевою пам'яткою архітектури та житловим будинком. На будівлі колишніх казарм є металева меморіальна табличка на честь 4-го піхотного полку із вказанням усіх битв, у яких брало участь дане військове формування. Галерея Примітки Джерела Cor Smith. Het Leiden Boek. — Zwolle : WBooks, 2013. — P. 125. — ISBN 978-90-400-77524. (нід.) Посилання De Leidse Canon. www.deleidsecanon.nl. Процитовано 29 червня 2015. (нід.) De Morspoort. www.leiden-toerisme.nl. Архів оригіналу за 4 березня 2016. Процитовано 29 червня 2015. (нід.) Morspoort city gate. www.holland.com. Архів оригіналу за 17 листопада 2015. Процитовано 29 червня 2015. (англ.)
Synagoge (Borculo)

Die Synagoge in Borculo, einer Stadt (heute zur Gemeinde Berkelland gehörend) in der niederländischen Provinz Gelderland, wurde 1842 errichtet. Die profanierte Synagoge an der Weverstraat 4 ist als Rijksmonument ein geschütztes Kulturdenkmal. Die ersten Juden siedelten sich Mitte des 17. Jahrhunderts in Borculo an. Die Jüdische Gemeinde Borculo hatte im Jahr 1899 mit 163 Mitgliedern ihren Höchststand erreicht. Die jüdischen Bürger von Borculo wurden während des Zweiten Weltkriegs von den deutschen Besatzern verfolgt und viele wurden in den Konzentrationslagern ermordet. Das von den deutschen Besatzern beschädigte Synagogengebäude wurde 1989 renoviert und wird seit Oktober 2011 als Museum über die jüdische Geschichte der Stadt Borculo genutzt. Weblinks Geschichte der jüdischen Gemeinde Borculo (niederländisch und englisch) Jüdisches Museum Borculo (niederländisch)
Synagoge (Borculo)

De synagoge van Borculo is een joods gebedshuis aan de Weverstraat in Borculo in de Achterhoekse gemeente Berkelland. Geschiedenis Al in de 17e eeuw woonden er Joden in Borculo. In 1840 werd een synagoge gesticht in de Weverstraat, deze is in 1877 vervangen door het huidige gebouw. Een mikwe (badhuis) en een schooltje voor godsdienstonderwijs maakten deel uit van het complex. Synagoge en school liepen flinke schade op bij de stormramp van 1925, de school werd aan de Korte Wal herbouwd. De synagoge werd gedurende de Duitse bezetting eind 1941 in brand gestoken, de heilige voorwerpen waren uit voorzorg eerder al in veiligheid gebracht. Een aantal Borculose Joden wist onder te duiken, maar honderd van de honderdzestig overleefden de naziterreur niet. Een plaquette met de namen van zevenentachtig in de kampen in Oost-Europa omgekomenen bevindt zich in het gebouw, ze hing eerder in het metaheerhuis op de begraafplaats aan de Van Coeverdenstraat. Restauratie De gedecimeerde joodse gemeenschap van Borculo moest na de Tweede Wereldoorlog de synagoge verkopen. Het gebouw deed in de loop der jaren dienst als opslagruimte en kwam ten slotte in eigendom bij een plaatselijke slager die er een vleesrokerij in vestigde. Sinds 1975 werden er acties ondernomen voor het behoud van de voormalige synagoge. In het begin van de jaren negentig lieten de toenmalige eigenaar en de gemeente Borculo de buitenkant van het gebouw herstellen. In 2008 kwam ook de restauratie van het interieur gereed. De volledig herstelde synagoge en mikwe herbergt nu op de voormalige vrouwengalerij het educatief Borculo's Joods Museum. Het gebouw dat status van rijksmonument heeft wordt verder vier dagen per week door cliënten van een zorginstelling gebruikt als kunstwerkplaats. Stolpersteine In de straten van Borculo zijn in 2011 naar een idee van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig de eerste 28 'Stolpersteine' (struikelstenen) in het plaveisel gelegd bij huizen van waaruit in de Tweede Wereldoorlog Joden zijn weggevoerd. Externe link Website synagoge Borculo
Binnenhof (Amstelveen)

Het Binnenhof in Amstelveen is een winkelcentrum in het centrum van de plaats Amstelveen in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het oorspronkelijke winkelcentrum is ontworpen door Van den Broek en Bakema. Het winkelcentrum is rond 1960 in gebruik genomen en was aanvankelijk een niet overdekt plein met vitrines en sloot aan op de winkels gelegen aan de Rembrandtweg en onder de Zaagtandflats. In 1971 kwam aan de oostkant bij het Buitenplein een groot pand met parkeergarage in gebruik voor V&D, die van 1962-1971 onder de Zaagtandflats was gevestigd. In 1988 werd het winkelcentrum alsnog overkapt. Op vrijdag is er ten westen van het Binnenhof een markt. De sinds 1990 ten oosten van het winkelcentrum gelegen eindhalte van de Amsterdamse tramlijn 5 heet Amstelveen Stadshart, deze halte is gelegen is aan de Handelsweg en Handelsplein. Van 27 mei 2019 tot en met 6 november 2020 had ook tramlijn 6 hier zijn eindhalte. Stadshart Amstelveen Aan het eind van de 20ste eeuw is er op en rond het Binnenhof veel veranderd. Het Plein 1960 in de oude vorm, en de naam ervan, is hierbij verdwenen. De omgeving van het Binnenhof en het voormalige plein heeft in 1998 de naam Stadshart Amstelveen gekregen. Het Binnenhof is aan de westkant uitgebreid met gebouwen, met winkels, woningen, bibliotheek en kunstuitleen, ontworpen door Hans Ruijssenaars, grenzend aan het Stadsplein. De wekelijkse markt op vrijdag is verplaatst naar het Stadsplein.
Huis Noordereng

Huis Noordereng is een landhuis dat onderdeel uitmaakt van het landgoed Hoekelum tussen Ede en Bennekom in de Nederlandse provincie Gelderland aan de Edeseweg 128. Het landhuis is, in 1849, in chaletstijl gebouwd. Het huis werd gebouwd in opdracht van Otto baron van Wassenaer van Catwijck. In 1904 is het landhuis ingrijpend verbouwd. Het huis, evenals het naastgelegen koetshuis en de aangrenzende moestuinmuur, is beschermd als rijksmonument. In 1851 werd de politicus Jan Dirk van Wassenaer van Rosande op het huis Noordereng geboren. Een bekende bewoner van het huis was, van 1860 tot 1896, de Edese burgemeester Van Borssele.
Verzorgingsplaats De Haere

Verzorgingsplaats De Haere is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A28 Groningen - Utrecht tussen afritten 16 en 15 nabij 't Harde. De naam De Haere komt van het nabijgelegen landgoed De Haere (Doornspijk, gemeente Elburg), een natuurgebied van Het Geldersch Landschap. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats De Kraaienberg.
Beurs- en waaggebouw (Leeuwarden)

Het Beurs- en waaggebouw is een gebouw uit 1880 in de Friese hoofdstad Leeuwarden, waarin een beurs en een waag gevestigd waren. Geschiedenis Het neoclassicistische gebouw aan de Wirdumerdijk is een ontwerp van architect Thomas Adrianus Romein. Van hem zijn ook andere neoclassicistische gebouwen, zoals het Paleis van Justitie en de Terbantster Tsjerke in Terband. Het benedengedeelte, de waag, nam de waagfunctie over van de Waag aan het Waagplein uit 1590. In de jaren '80 kreeg het gebouw de functie van openbare bibliotheek. Sinds 2019 is Campus Fryslân van Rijksuniversiteit Groningen in het gebouw gevestigd. Voordat Campus Fryslân in het Beursgebouw trok is het gebouw gerenoveerd. De originele functie van het oude beursgebouw heeft als inspiratie gediend voor de inrichting van het nieuwe faculteitsgebouw. Warmtepompen en 362 zonnepanelen zorgen dat het gebouw energieneutraal is.
Maria-Antoinette

De Maria-Antoinette is een houten achtkante windmolen aan de Zeilbergsestraat te Zeilberg bij Deurne. De molen is in 1847 gebouwd als middenmolen van een driegang te Wateringen. De identieke ondermolen staat nu als windmolen De Hoop te Elspeet. In Zeilberg stond al eerder een windmolen, en wel de in 1876 aangekochte Zuidplasmolen uit Waddinxveen. Deze brandde echter af in 1892, waarop de huidige molen werd aangekocht en in 1893 als beltmolen in Zeilberg werd herbouwd. Ze deed dienst als korenmolen. De Maria-Antoinette is lange tijd een beleggingsobject geweest van de Sint Vincentiusvereniging, die de katholieke armenzorg behartigde. In 1964 werd de molen gerestaureerd, waarbij het dakleer door riet werd vervangen. In 2010 werd toestemming verleend om de molen te restaureren. In oktober 2012 is de molen volledig gerestaureerd en feestelijk heropend. Ook is er een molenaar voor gevonden, die ervoor zorgt dat de molen weer regelmatig in volle werkende glorie te bezichtigen is. Sinds 2004 is ze in bezit van de Harmonie Excelsior.
Verzorgingsplaats Bloksloot

Verzorgingsplaats Bloksloot is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Bad Nieuweschans-Zaandam in het gedeelte Joure-Sneek tussen afrit 23 en de Prinses Margriettunnel in de gemeente De Friese Meren. Ten noorden van de verzorgingsplaats ligt een weggetje met de naam Bloksleat, de Friese naam voor Bloksloot. Bij de verzorgingsplaats is een tankstation van Tinq aanwezig. Tinq is een dochteronderneming van Gulf. Deze verzorgingsplaats ligt precies op de NAP-nullijn. In 2005 heeft het Nederlands Bureau voor Toerisme & Congressen, samen met de ANWB en de ministeries van Verkeer en Waterstaat en Onderwijs, Cultuur en Wetenschap alle verzorgingsplaatsen die op deze nullijn liggen voorzien van een informatiebord om aldus deze lijn inzichtelijk te maken voor het publiek.
Villa Vrijenban

Villa Vrijenban is een rijksmonument aan de Nieuwe Plantage 58 in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het voormalige raadhuis van de gemeente Vrijenban uit 1878 staat aan het begin van de oprit van de Reineveldbrug over de Schie richting de Brasserskade. Het is gebouwd naar een ontwerp van Bastiaan Schelling. Het gebouw was zowel raadhuis als burgemeesterswoning van de gemeente Vrijenban. In 1921 ging de gemeente Vrijenban grotendeels op in de gemeente Delft. Sindsdien diende het gebouw als ambtswoning van de Delftse burgemeesters. In 1965 werd de villa te groot geacht voor de burgemeester en werd een nieuwe ambtswoning aangeschaft aan de Prins Bernhardlaan. In 1965 werd het verkocht aan de Gist- en Spiritusfabriek, die er een nieuw kantoor wilde bouwen, maar geen toestemming kreeg van de gemeente. Enkele jaren later verwierf een projectontwikkelaar het pand met het doel er een appartementencomplex neer te zetten, maar deze kreeg ook geen sloopvergunning. Het gebouw kwam leeg te staan en raakte steeds meer in verval. Uiteindelijk kocht de gemeente het pand terug en verkocht het daarna voor één gulden aan een aannemer, met als voorwaarde dat deze het pand zou opknappen. Het interieur werd volledig vervangen en geschikt gemaakt als kantoorruimte, en de buitenkant werd tot in detail hersteld. Sinds 2011 is het pand in gebruik geweest als bedrijfspand van enkele ICT-bedrijven en vanaf 2022 zetelt er een investeringsbedrijf. Op de toren wappert tegenwoordig een vlag met het wapen van de voormalige gemeente Vrijenban. Een deel ervan, het blauwe kruis, het wapen van de heerlijkheid Vrijenban, is ook te zien op het schild dat een van de leeuwen bij de toren vasthoudt. De andere leeuw toont het wapen van Zuid-Holland. Links naast het gebouw, waar sinds 1931 de brughelling is, was tussen 1887 en 1907 een remise van de HTM-stoomtram. De oude, lage, krappe Reineveldbrug was verderop gelegen. Daar gingen tot 1931 ook alle trams over, op enkelspoor. Sinds 1866 reed hier de paardentram. Een stukje boven de voordeur staat "legi sacrum", wat "aan de wet gewijd" betekent, een herinnering aan de tijd dat het gebouw nog een raadhuis was. Externe link Historische Vereniging Delfia Batavorum