NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Cementerio de Zorgvlied

El Cementerio de Zorgvlied​ es un cementerio en el Amsteldijk en Ámsterdam, en los Países Bajos, en la margen izquierda del río Ámstel. El cementerio fue inaugurado en 1870 por la ciudad de Amstelveen, que todavía lo posee y gestiona, aunque desde 1896 (cuando los límites de la ciudad se vuelve a establecer) se encuentra dentro de los límites de la ciudad de Ámsterdam. Uno de los cementerios más conocidos del país, se destaca por la gran cantidad de celebridades, especialmente del mundo de la literatura y el teatro, enterrados allí. El cementerio debe su nombre a la villa en cuyos terrenos se construyó. El diseño, fue realizado por Jan David Zocher, en base al estilo de un jardín inglés. Zorgvlied fue ampliado en 1892 por el hijo de Zocher, Louis Paul Zocher, y nuevamente en 1900, 1919, y 1926, cuando se convirtió en un lugar de sepulturas de la clase alta que en otro tiempo fueron a menudo enterrados en Westerveld en Driehuis. Un atrio se añadió en 1930. Véase también Monumento funerario Panteón Necrópolis Referencias
Cimetière de Zorgvlied

Le cimetière de Zorgvlied est un cimetière néerlandais situé à Amsterdam. Il se trouve sur la rive gauche de l'Amstel, non loin du Martin Luther Kingpark au nord, dans l'arrondissement Sud. Le cimetière est cependant géré par la commune voisine d'Amstelveen pour des raisons historiques. Il s'agit de l'un des cimetières les plus célèbres des Pays-Bas, où reposent de nombreuses personnalités et où certains de ses monuments sont classés au titre des monuments nationaux (Rijksmonumenten). Histoire Le cimetière de Zorgvlied ouvre le 1er novembre 1870 dans la commune de Nieuwer-Amstel, qui depuis 1964 s'appelle Amstelveen. Néanmoins, les limites de la commune sont changées en 1896 et le cimetière se situe aujourd'hui dans la commune d'Amsterdam, ce qui n'empêche pas Amstelveen d'en avoir la propriété et gestion. Quelques monuments nationaux Grafmonument van de familie Carré (nl) Grafmonument van de familie Dorrepaal (nl) Grafmonument van de familie Vom Rath-Bunge (nl) Grafmonument van Margot Mulder (nl) Grafmonument van Sophie de Vries (nl) Grafmonument van P.W. Janssen (nl) Grafmonument van de familie Hartog van Banda (nl) Grafmonument van Elisabeth Otter-Knoll (nl) Quelques personnalités enterrées Galerie Sources (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Zorgvlied (begraafplaats) » (voir la liste des auteurs). Notes et références Lien externe (nl) Site du cimetière Portail d’Amsterdam Portail de la mort
Cimitero di Zorgvlied

Il cimitero di Zorgvlied è un cimitero olandese di Amsterdam. Si trova sulla riva sinistra del fiume Amstel, non lontano dal parco Martin Luther King a nord, nello stadsdeel di Amsterdam-Zuid. Il cimitero è, tuttavia, gestito dal vicino comune di Amstelveen per motivi storici. È uno dei cimiteri più famosi dei Paesi Bassi, dove sono sepolti molti personaggi illustri. Alcuni dei suoi monumenti sono elencati come monumenti nazionali (Rijksmonumenten). Storia Il cimitero di Zorgvlied aprì il 1º novembre 1870 nel comune di Nieuwer-Amstel, dal 1964 chiamato Amstelveen. Tuttavia, i confini del comune furono modificati nel 1896 e il cimitero si trova ora nel comune di Amsterdam, il che non impedisce ad Amstelveen di possederlo e gestirlo. Personaggi illustri sepolti nel cimitero di Zorgvlied (selezione) Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Cimitero di Zorgvlied
Кладбище Зоргвлид

Кладбище Зоргвлид (нид. Zorgvlied) — кладбище на Амстелдейке (район Амстелской дамбы) в Амстердаме, Нидерланды, на левом берегу реки Амстел. Кладбище было открыто 1 ноября 1870 года муниципалитетом города Ниувер-Амстел (сейчас Амстелвен), который до сих пор владеет и управляет им, хотя с 1896 года оно находится в пределах города Амстердам. На кладбище похоронено множество известных голландцев. С 2007 года является национальным памятником. На территории кладбище находится небольшое шале, зал для проведения похорон с органом и крематорий. В 2002 году был построен новый зал для проведения похорон, что позволило увеличить количество проводимых мероприятий. Здание, спроектированное архитектором Феликсом Клаусом, обошлось в 250 000 евро. В 2020 году руководство Зоргвлида выступило с планам обновления кладбища стоимостью 774 000 евро. См. также Похороненные на кладбище Зоргвлид Примечания Литература Zorgvlied. De geschiedenis van een begraafplaats. Red. Carel Berenschot en Paul Spies. D’Arts, Amsterdam. ISBN 90 400 9787 9 Begraafplaatsen van Amsterdam. M. de Roever en J. Bierenbroodspot. Bas Lubberhuizen, Amsterdam, 2004. ISBN 90-5937-014-7 Wandelen over Zorgvlied. Irma Clement en Marcel Bergen. Klapwijk en Keijsers Uitgevers. ISBN 978 94 90 21 707 5 Ссылки Официальный сайт
Château d'Haamstede

Le château d'Haamstede est un ancien château situé dans le village de Haamstede sur l'île de Schouwen-Duiveland. Le Château Le donjon date du XIIIe siècle. Le château a ensuite été reconstruit au début du XVIIe siècle avec des extensions ultérieures de la fin du XVIIe siècle et du début du XVIIIe siècle. L'ensemble a été largement restauré en 1880. Histoire L'habitant le plus célèbre de ce château était Witte van Haemstede, un fils bâtard du comte Florent V. En 1525, le château est détruit par un incendie, mais le donjon est conservé. Le château a été restauré en 1973, et en 1981 il a été vendu au Vereniging Natuurmonumenten, avec la forêt attenante et une vaste zone de dunes. Le vendeur, la famille Van der Lek de Clercq, a stipulé le droit d'utilisation du château et de la forêt. La forêt du château est la seule forêt de feuillus de toute l'île de Schouwen-Duiveland. Galerie Articles connexes Liste des châteaux néerlandais par province Notes et références Jaap Renaud, Le chateau du XIIIe siècle aux Pays-Bas, 's-Gravenhage, Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek (R.O.B.), 1973, 464 p. (ISBN 90 12 00736 4, lire en ligne) (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Slot Haamstede » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) Fiche du monument historique n°515605 dans la base des monuments historiques des Pays-Bas Portail des Pays-Bas Portail de l’histoire Portail des châteaux
Slot Haamstede

Het Slot Haamstede is een oud kasteel dat ligt in het dorp Haamstede op Schouwen-Duiveland. De beroemdste bewoner van dit slot was Witte van Haamstede, een bastaardzoon van graaf Floris V. De donjon en poortaanbouw van het slot stammen uit de dertiende eeuw. Rond 1470 kocht de Vlaamse edelman en topbestuurder in het Bourgondische Rijk Lodewijk van Gruuthuse het slot, verbouwde het en breidde het uit met de twee torens en een enorme, losstaande westelijke vleugel, die waarschijnlijk al in 1525 is verwoest. Deze vleugel, waarvan geen afbeeldingen bekend zijn, is aan het licht gekomen bij opgravingen in 1964-1965 en 1969 in het kader van een grote, 10 jaar durende restauratie tussen 1963 en 1973. In 1525 werd het slot door brand getroffen, maar de donjon, de poortaanbouw en de beide torens bleven behouden, zo is gebleken uit recent bouwhistorisch en dendrochronologisch onderzoek. De door Lodewijk van Gruuthuse opgetrokken westelijke vleugel werd niet herbouwd. In 1963-1973 is het kasteel gerestaureerd, en in 1981 werd het, met kasteelbos en uitgestrekt duingebied, verkocht aan de Vereniging Natuurmonumenten. De verkoper, de familie Van der Lek de Clercq, richtte met de opbrengst van de verkoop een stichting op waaruit nog altijd het onderhoud van het Slot wordt betaald. In ruil voor het onderhoud van het kasteel heeft de familie het gebruiksrecht van kasteel en bos behouden. Het kasteelbos is het enige loofbos op het eiland Schouwen-Duiveland. Literatuur Thomas van Straalen, Jaap Renaud: Kasteel Haamstede, in: Bulletin KNOB 70, 2/3 1971, 79-84. Ernst Dekkers , Liesbeth van Nispen , Ben Olde Meierink, Michiel Purmer, Fred Vogelzang: Slot Haamstede. Tussen zand en zout. Geschiedenis, bouwgeschiedenis en archeologie van een kasteel op Schouwen. Nederlandse Kastelenstichting (NKS), Amersfoort, 2021, ISBN 9789074205092
ВУК (футбольний клуб)

ВУК (нід. VUC, Voorwaarts Utile Dulci Combinatie) — аматорський нідерландський спортивний клуб з міста Гаага, заснований 1909 року. Першою створеною і головною секцією клубу є футбольна, також була також створена команда з крикету у 1928 році, бейсболу (1956 року), софтболу (1971 року) та лакросу. Наприкінці 1980-х років команду крикету було розпущено через низьку відвідуваність. Історія Футбольний клуб було засновано 1909 року. З 1927 року клуб грав у вищому дивізіоні країни. Найвищим досягненням стало здобуття Кубка Нідерландів в сезоні 1926/27, а також звання віце-чемпіонів Нідерландів у сезоні 1943/44. 1946 року клуб вилетів з вищого дивізіону, а після введення професіоналізму в 1954 році залишився в аматорському футболу з того часу став виступати в регіональних аматорських лігах. Досягнення Кубок Нідерландів: Володар (1): 1943/44 Фіналіст (1): 1919/20 Примітки Посилання Офіційний сайт [Архівовано 7 червня 2019 у Wayback Machine.] (нід.)
Waterstadtoren

La Waterstadtoren (« tour de la Ville d'Eau ») est un gratte-ciel de 109 mètres de hauteur construit à Rotterdam aux Pays-Bas de 2002 à 2004. L'immeuble abrite 168 logements sur une surface de plancher de 32 200 m2. Début 2011 c'était le 9° plus haut gratte-ciel de Rotterdam. L'architecte est l'agence HM Architekten Articles connexes Liste des plus hauts gratte-ciel de Rotterdam Liens externes Ressources relatives à l'architecture : PSS The Skyscraper Center Structurae Notes et références Portail des gratte-ciel Portail de Rotterdam
Waterstadtoren

De Waterstadtoren is een woontoren in het centrum van Rotterdam op het Wijnhaveneiland in het Maritiem District. Hij is 108 meter hoog en telt 36 verdiepingen. De bouw is in 2002 begonnen en het gebouw was in 2004 klaar. De eerste paal werd op 28 januari 2002 geslagen. Het gebouw telt 168 appartementen en rust op 250 palen van 24 meter lang. Het gehele complex is voorzien van een open glasvezelnetwerk. Wijnhaveneiland De Harbour Village Rotterdam was het eerste multifunctionele gebouwencomplex van de ontwikkelingsfase van het in Rotterdam centrum gelegen Wijnhaveneiland, gevolgd door de Waterstadtoren, Scheepmakerstoren, The Red Apple, 100Hoog, The Muse en Up:Town. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam Externe link Waterstadtoren op Skyscraperpage
Sint-Urbanuskerk (Duivendrecht)

De Sint-Urbanuskerk is een van de twee kerken in Duivendrecht. De rooms-katholieke kerk van de Heilige Urbanus werd in 1878 opgetrokken in neoromaanse stijl naar ontwerp van architect Theo Asseler in opdracht van bouwpastoor Laurent. De kerk is op 16 juli 1879 geconsacreerd door Mgr. Snickers, de bisschop van Haarlem. Geschiedenis De kerk begon in 1350 als kapel, in 1461 gaf Paus Pius II toestemming om de Heilige Mis daar te vieren. In de tijd van de Hervorming, mochten er geen rooms-katholieke kerken meer bestaan, daardoor werd de kapel tussen 1587 (?) en 1653 gesloten. Vanaf 1673 kwamen er doopinschrijvingen en in 1858 werd Duivendrecht een parochie. De in 1653 in een boerderij ingerichte schuilkerk maakte in 1840 plaats voor een bescheiden nieuw kerkje zonder toren, gebouwd onder leiding van de Amsterdamse architect Robertus van Zoelen, die daartoe het ontwerp van Waterstaatsopzichter Hermanus Hendrik Dansdorp had aangepast. Aan het einde van de 19e eeuw werd er de huidige grote kerk gebouwd. Nog steeds is er een preekstoel uit de 19e eeuw aanwezig. De twee torens, ongebruikelijk voor een dorpskerk, bestaan uit drie geledingen met torenspits, waarvan de eerste geledingen en de spitsen niet identiek zijn. De klokken zijn gegoten bij Petit en Fritsen te Aarle-Rixtel. Ligging De kerk is goed bereikbaar omdat station Duivendrecht er pal naast ligt. In de jaren zeventig heeft pastoor Laan er voor geijverd de kerk te behouden, toen deze in haar voortbestaan werd bedreigd door de bouw van het station. De kerk is beginpunt van de Bordjesroute, een "historische" wandeling door het dorp Duivendrecht. Duivendrecht is niet het enige dorp in Ouder-Amstel met een Sint-Urbanuskerk. Ook in Ouderkerk aan de Amstel staat er een. De naam is bijzonder en komt alleen voor in Ouder-Amstel, Nes aan de Amstel en Bovenkerk (vroeger Nieuwer-Amstel). Externe link Officiële website
St. Gertrude's Cathedral

St. Gertrude's Cathedral (Dutch: Sint-Gertrudiskathedraal) in Utrecht, the Netherlands, is the seat of the Archbishop of Utrecht and the mother church of the Old Catholic Church of the Netherlands (and of the wider Old Catholic Communion). It is located at Willemsplantsoen, at the edge of the city centre. The current church building was constructed between 1912 and 1914, and was designed by E.G. Wentinck (nl) in Neo-Romanesque style, echoing St. Mary's Church, which formerly stood on the Mariaplaats, very close by. In the altar there are more than 1700 relics in hundreds of containers. Underneath these relics there is supposed to be a piece of a rib of St. Willibrord. St. Gertrude's Chapel The predecessor to the current building, called St. Gertrude's Chapel (Dutch: Gertrudiskapel), has been preserved, and is attached to the current cathedral. It was built in 1634 within a mediaeval house as a clandestine church for the members of the Roman Catholic parish of the Geertekerk (nl) (the original St. Gertrude's Church, now in the possession of the Remonstrants). See also Old Catholic Church Union of Utrecht (Old Catholic) References External links Media related to Sint Gertrudiskathedraal, Utrecht at Wikimedia Commons Website of St. Gertrude's Cathedral and the Old Catholic parish of Utrecht "In de Driehoek" (Dutch)
Cattedrale di Santa Gertrude (Utrecht)

La cattedrale di Santa Gertrude è la cattedrale dell'Arcidiocesi di Utrecht della Chiesa vetero-cattolica dei Paesi Bassi. Si trova sulla Willemsplantsoen. L'edificio fu progettato da E.G. Wentinck in stile neo-romanico e costruito tra il 1912 e il 1914. Lo stile neo-romanico fu scelto in memoria della scomparsa chiesa di Santa Maria, che si trovava alle spalle della cattedrale di Santa Gertrude. Il lato parco della cattedrale è dominato da due torri a ovest, l'edificio dispone anche di un'abside a tre vie. La navata è coperta da un pergolato in legno. Una parte dell'interessante magazzino, composto da dipinti, sculture, argenti ecclesiastici e reliquie, è in parte sostenuto da altri chiese vetero-cattoliche abbandonate. Attualmente la liturgia è esercitata in un nuovo edificio collegato con la cattedrale tramite un corridoio di vetro, mentre l'edificio storico svolge la funzione di mostra e museo. Cappella di Santa Gertrude Il diretto predecessore della cattedrale di Santa Gertrude è la "cappella di Santa Gertrude", una ex "schuilkerk", che è stata conservata a fianco della cattedrale attuale. La schuilkerk fu allestita nel 1634 in un edificio medievale per la ex-parrocchia della Geertekerk. Durante lo scisma vetero-cattolico del 1723 la parrocchia aderì alla Chiesa vetero-cattolica, come la parrocchia di san Giacomo e la parrocchia di Maria Minor. La cappella di Santa Gertrude fu scelta come cattedrale della Chiesa vetero-cattolica. La schuilkerk è uno degli esemplari meglio conservati nei Paesi Bassi. L'aspetto attuale è stato recuperato principalmente nel corso di un restauro nel 1697, in cui i pavimenti della casa furono ripartiti in modo da creare gallerie. Dal 1991 al 1993, la schuilkerk ha subito un restauro. Consacrazioni Nella cappella e nella cattedrale di Santa Gertrude ebbero luogo molte consacrazioni episcopali, tra cui quella di Franciszek Hodur nel 1907, quella di Jan Maria Michał Kowalski nel 1909 e quella dell'arcivescovo Joris Vercammen nel 1999. Voci correlate Cattedrali nei Paesi Bassi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Santa Gertrude Collegamenti esterni Sito ufficiale, su utrecht.okkn.nl.
Sint-Gertrudiskathedraal

De Sint-Gertrudiskathedraal in de Nederlandse stad Utrecht is als de zetel van de oudkatholieke aartsbisschop de hoofdkerk van de Oudkatholieke Kerk. Zij is gevestigd aan het Willemsplantsoen. Het gebouw werd tussen 1912 en 1914 naar ontwerp van E.G. Wentink jr. opgetrokken in neoromaanse stijl. Deze stijl werd gekozen als herinnering aan de verdwenen Mariakerk die schuin achter de Sint-Gertrudiskathedraal stond. De plantsoenzijde van de kathedraal wordt beheerst door twee westtorens die samen een dubbeltorenfront vormen, verder heeft het gebouw een driezijdige apsis. Het schip wordt gedekt door een houten tongewelf, waarop een schildering van Christus als Goede Herder, te midden van zijn schaapskudde. De muurschilderingen zijn vooral geometrisch en abstract. Een deel van de interessante inventaris, bestaande uit onder meer schilderijen, beeldhouwwerken, kerkzilver en relieken, is deels afkomstig uit andere, in onbruik geraakte oudkatholieke kerken. In het altaar bevinden zich meer dan zeventienhonderd relieken, opgeslagen in honderden doosjes. Onder deze relieken zou zich een stukje rib van de heilige Willibrord bevinden. Gertrudiskapel De directe voorganger van de Sint-Gertrudiskathedraal is de Gertrudiskapel, een voormalige schuilkerk die bewaard gebleven is, en links achter de kathedraal staat. De schuilkerk werd hier in 1634 voor de voormalige parochie van de Geertekerk ingericht in een middeleeuws huis. Bij het oudkatholieke schisma in 1723 sloot de parochie zich aan bij de Oudkatholieke kerk, evenals de Jacobusparochie en de parochie van Maria Minor. De Gertrudiskapel werd verkozen tot kathedrale kerk van de Oudkatholieken. De schuilkerk is een van de best bewaarde exemplaren in Nederland. Het huidige uiterlijk kwam vooral tot stand tijdens een verbouwing in 1697, waarbij de vloeren van het huis werden doorgebroken zodat er galerijen ontstonden. Van 1991 tot 1993 werd de schuilkerk gerestaureerd. Zie ook Lijst van oudkatholieke aartsbisschoppen van Utrecht Lijst van rijksmonumenten in Utrecht (stad)
Archikatedra św. Gertrudy w Utrechcie

Katedra św. Gertrudy w Utrechcie – kościół katedralny w Utrechcie Kościół św. Gertrudy w Utrechcie jest główną świątynią archidiecezji utrechckiej Kościoła Starokatolickiego w Holandii i katedrą starokatolickich arcybiskupów Utrechtu. Świątynia jest symbolem światowego starokatolicyzmu. Przy katedrze ma swoją siedzibę starokatolicka parafia św. Gertrudy. Historia Katedra św. Gertrudy w Utrechcie powstała na początku XX wieku według projektu E.G. Wentincka. Zastąpiła pochodzący 1634 r. schuilkerk św. Gertrudy, który był główną świątynią starokatolicką Utrechtu w latach 1723–1914. Styl architektoniczny archikatedry starokatolickiej w Utrechcie, nawiązuje do sąsiadującego z nią niegdyś kościoła Najświętszej Maryi Panny. Jest to dwuwieżowa bazylika neoromańska. 13 maja 1985 r. w katedrze odbyło się ekumeniczne spotkanie papieża Jana Pawła II i arcybiskupa Jana Antoniusa Glazemakera. Zobacz też Katedra św. Anny i Najświętszej Maryi Panny w Haarlemie Przypisy Linki zewnętrzne Kościół Starokatolicki w Holandii (niderl.) Parafia św. Gertrudy w Utrechcie (niderl.)
Собор Святой Гертруды (Утрехт)

Собор святой Гертруды (нид. Sint-Gertrudiskathedraal) — кафедральный собор архиепархии Утрехта Голландской старокатолической церкви. Церковь освящена в честь святой Гертруды. История Церковь святой Гертруды была построена в 1912 году по проекту архитектора Вентинка в неороманском стиле, который был выбран по модели небольшой церкви святой Марии, которая находилась недалеко от построенного храма. Своё наименование церковь получила от часовни святой Гертруды, построенной в 1634 году. Эта часовня в настоящее время находится поблизости от современного собора святой Гертруды. Приход святой Гертруды в 1723 году присоединился к Голландской старокатолической церкви. Часовня святой Гертруды стала собором этой старокатолической церкви. После освящения в 1914 году церкви святой Гертруды кафедра старокатолического архиепископа Утрехта была перенесена в новую церковь. В церкви святой Гертруды состоялись рукоположения старокатолических епископов. В 1907 году здесь был рукоположён епископ Франциск Одур, в 1909 году — епископ Иоанн Ковальски, в 1999 году — нынешний ординарий Голландской старокатолической церкви архиепископ Йорис Веркаммен. Ссылки Сайт прихода святой Гертруды (нид.)
Nieuwe watertoren (Vlaardingen)

De watertoren in Vlaardingen is ontworpen door J.H.J. Kording en is gebouwd in 1955. De watertoren heeft een hoogte van 39,00 meter en twee waterreservoirs van elk 550 m³. De toren is al zeker 20 jaar buiten gebruik. Het reservoir rust op in totaal zes verdiepingen en een kelderruimte waar de pompinstallaties staan. De begane grond werd gebruikt voor de bedieningsunits van de pompen en de andere installaties. De volgende drie verdiepingen boden plaats aan kantoren en werkplaatsen van het toenmalige GEB (Gemeentelijk Energie Bedrijf) en de montageafdeling van de water- en energiemeters. De overige verdiepingen dienden als opslagplaats en de verdieping onder het reservoir als enorme lekbak. Nieuw gebruik In 2016 is een begin gemaakt met een verbouwing van de watertoren. Deze wordt ingericht als café met terras, met daarboven enkele kamers die als B&B worden verhuurd. Een deel van de toren zal als expositieruimte in gebruik worden genomen. Inmiddels zijn openingen in de wanden van de waterreservoirs gemaakt om deze ruimtes toegankelijk te maken. Zie ook Oude watertoren (Vlaardingen, 1885) gebouwd in 1885, in 1956 gesloopt nadat hij door de nieuwe watertoren overbodig was geworden. Oude watertoren (Vlaardingen, 1895) gebouwd in 1895, in 1956 gesloopt nadat hij door de nieuwe watertoren overbodig was geworden.
Coolhaven metro station

Coolhaven is an underground subway station in the Dutch city of Rotterdam. It is served by Rotterdam Metro lines A, B, and C. The station, with one island platform, opened on 10 May 1982 as the western terminus of the East-West Line (also formerly called Calandlijn). Coolhaven was the terminus until 1986, when the line was extended to Marconiplein. The station is named for the adjacent Coolhaven harbour basin. It also has images of Rotterdam along its platforms. At the end of 2006 the station was renovated. The walls now show pictures of Rotterdam and the pillars in the middle of the station were repainted. References
Coolhaven (metrostation)

Metrostation Coolhaven is een ondergronds station van de Rotterdamse metro. Het station werd geopend op 10 mei 1982 als eindpunt van de oost-westlijn. Het ligt aan de gelijknamige Coolhaven, een haven in Rotterdam. Het station is opmerkelijk omdat het in een dijk gelegen is. De stationshal ligt op gelijk niveau met de kade, maar ligt toch ondergronds onder de weg die er boven ligt. Toen het station in 1982 geopend werd was dit station het eindpunt van de lijn. Hierdoor heeft het station een eilandperron. Vlak voor het station was ruimte overgelaten voor een opstelspoor. Omdat de metro in 1986 is doorgetrokken naar Marconiplein is dit nooit afgebouwd. Vanaf december 2009 wordt de metrolijn aangeduid als lijn A, B en C. Van eind 2006 tot maart 2007 werd het station gemoderniseerd. Wanden en pilaren werden bekleed met voor de huisstijl van RET-metrostations kenmerkende witte panelen. In samenwerking met de Hogeschool Rotterdam richtte men in station Coolhaven een permanente architectuurtentoonstelling in onder de titel Perron van Eer. De tentoonstelling bestaat uit gezeefdrukte foto's van beeldbepalende bouwwerken in Rotterdam en omgeving op de wandpanelen. De foto's zijn alle voorzien van een beschrijvende tekst. Ter gelegenheid van de opening door Jules Deelder werd een gedicht van hem geplaatst in de centrale hal. Het station ligt onder de kruising van de Rochussenstraat en de Heemraadssingel.