NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heilige-Familiekerk (Venlo)

De Heilige Familiekerk is een kerkgebouw in de Nederlandse stad Venlo in de gelijknamige gemeente. De monumentale kerk staat de wijk Hogekamp ten oosten van de Venlose binnenstad, aan het kruispunt van de Belletablestraat met de Hertog Reinoudsingel. Deze kerk is vernoemd naar de Aartsbroederschap van de Heilige Familie, welke in 1844 in Luik is opgericht door Henri Belletable. Voor de kerk, op een driehoekig pleintje, staat een standbeeld van de stichter van de broederschap, gemaakt in 1938 door Piet Verdonk. Geschiedenis In 1939 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van de architecten Alexander Kropholler en Frans Stoks en werd opgetrokken in traditionalistische stijl met invloeden van neogotiek en expressionisme. Bouwwerk De kerk ligt in een vrijwel zuid/noord-richting en heeft een hoog en breed middenschip, met smalle lagere zijbeuken. De toren is niet traditioneel aan de westzijde gebouwd, maar aan de zuidzijde tegen het schip. Dit is tevens de ingang tot de kerk. Aan de zijde van de apsis bevindt zich een uitbouw die wordt gebruikt als sacristie. De architectuur is een mengeling van een aantal bouwstijlen. Hoofdzakelijk is de kerk gebouwd in de stijl van het traditionalisme, met verder invloeden van zowel neogotiek als expressionisme. Exterieur De gehele kerk is opgetrokken uit zowel baksteen als natuursteen. Aan west- en oostzijde van het schip bevinden zich spitsboogvensters met daarin glas in lood verwerkt. Ook de houten deuren zijn vervaardigd in spitsboogvorm. De kerk wordt afgedekt met zadeldaken van Hollandse pannen. De ingang bestaat uit een terugliggend portaal met dubbele, met smeedijzer beslagen, houten deur. Aan de bovenzijde hiervan bevindt zich een stervorm in natuursteen, met aan weerszijden de tekst "Stella Duce". Stella duce betekent onder leiding van de ster, de wapenspreuk van de bisschop van Roermond, monseigneur Lemmens. (Hij was bisschop van 1932 - 1958.) Deze bisschop was een groot Mariavereerder, in het bijzonder had hij een grote verering voor Maria als "de Sterre der Zee". Aan de zuidzijde van de toren, in het midden, bevindt zich de tekst Wij Moeten Glorieeren In 'T Kruis Des Heeren. Daarboven bevindt zich een klein venster. De toren heeft een ingesnoerde naaldspits, die wordt bekroond met een smeedijzeren kruis. Links van de toren bevindt zich een doopkapel die is afgedekt met een schilddak met Hollandse pannen. Zowel de linker- als de rechterzijgevel heeft een breedte van zes traveeën tussen uitgebouwde steunberen Interieur De tot dagkapel omgevormde doopkapel heeft een bakstenen gewelf in schoonmetselwerk. Het plafond van het middenschip heeft houten spanten. In de achterwand bevindt zich een dubbele deur die naar de toren leidt. Tussen het middenschip en de zijbeuken bevinden zich spitsboogvormige doorgangen, die rusten op natuurstenen kolommen. Voor het priesterkoor bevindt zich een dubbele hoge spitsboog. De doopvont bij het priesterkoor wordt bedekt door een koperen deksel. Het altaar is van geaderd wit marmer. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Venlo (plaats)
Kloostermolen

De Kloostermolen is een poldermolen van de voormalige Garrelsweerster Kloostermolenpolder. De molen is gelegen even ten zuiden van het dorpje Garrelsweer in de provincie Groningen. Geschiedenis De Kloostermolen werd in 1877 gebouwd ter vervanging van een afgebrande molen uit 1816. De molen kreeg vanaf 1910 hulpbemaling door middel van een locomobiel. In 1921 kreeg het afzonderlijke gemaaltje een elektromotor, maar de molen bleef in bedrijf. In 1957 werd de molen in het kader van de wet Bescherming Waterwerken in Oorlogstijd (BWO) geheel gerestaureerd. Het wiekenkruis werd toen uitgerust met zelfzwichting en het systeem Van Bussel. De molen kwam echter in de jaren zeventig buiten bedrijf en daarna ging de onderhoudstoestand sterk achteruit. Een productiebos in de directe omgeving taste de windvang erg aan. In 1995 werd de molen, toen eigendom van de Molenstichting Fivelingo, van het gehavende wiekenkruis en de verrotte kap ontdaan. Sindsdien wachtte de geconserveerde molenromp op betere tijden. In 2013 begon een grote restauratie, waarbij de molen weer naar de situatie van 1957 werd hersteld. De molen werd in het najaar van 2014 weer maalvaardig opgeleverd en wordt sindsdien door een vrijwillig molenaar uit het dorp gedraaid. De huidige eigenaar is Stichting De Groninger Poldermolens. Vlak bij de Kloostermolen staat de poldermolen Meervogel.
Oosterkerk, Groningen

The Oosterkerk (English: Eastern Church) is a reformed church from 1929 in the Dutch city of Groningen. It is located in the Oosterparkbuurt, on the corner of the E. Thomassen à Thuessinklaan and the S.S. Rosensteinlaan. Description The church is a recognized rijksmonument, designed by the Groningen architects Jan Kuiler and Lucas Drewes. They built the Noorderkerk in 1920 as well, also in Groningen. The duo designed an expressionist building, inspired by the style of the Amsterdam School. The church has a polygonal (fan-shaped) floor plan, with the main entrance facing the corner of the S.S. Rosensteinlaan and the E. Thomassen à Thuessinklaan, on the edge of the Oosterparkwijk. The sexton's house is located on the E. Thomassen à Thuessinklaan and the parsonage on the S.S. Rosensteinlaan. There are 1,116 seats, of which 780 are downstairs and 336 on the galleries. The organ was installed in 1929 by the organ builders Valckx & Van Kouteren, modified several times in the meantime, and restored in 2008 by Mense Ruiter. The stained glass windows were restored in 1990. The church has been used for reformed church services since 1929. Between 1999 and 2002, the building was shared by the Reformed Church and the Reformed Church (liberated). Since 2002, it has been used only by the latter denomination, which merged into the Dutch Reformed Churches in 2023. The church is also used by a community of Eritrean refugees since 2017. A congregation of the Eritrean Orthodox Church gathers in the church three Saturdays a month. In the 1980s, the church was also used as a rehearsal space by the Northern Philharmonic Orchestra. Gallery References External links Media related to Oosterkerk (Groningen) at Wikimedia Commons
Oosterkerk (Groningen)

De Oosterkerk is een kerk in de Nederlandse stad Groningen, die is gereedgekomen in 1929. Beschrijving De kerk is een erkend rijksmonument van de hand van de Groninger architecten Jan Kuiler & Lucas Drewes. Zij hadden in 1920, ook in Groningen, de Noorderkerk gebouwd. Het tweetal ontwierp een expressionistisch gebouw, geïnspireerd door de stijl van de Amsterdamse School. De kerk heeft een veelhoekige (waaiervormige) plattegrond, met de hoofdingang gericht op de hoek van de S.S. Rosensteinlaan en de Thomassen à Thuessinklaan, aan de rand van de Oosterparkwijk. De kosterswoning bevindt zich aan de Thomassen à Thuessinklaan en de pastorie aan de Rosensteinlaan. Er zijn 1.116 zitplaatsen, waarvan 780 beneden en 336 op de galerijen. Het orgel werd in 1929 geplaatst door de orgelbouwers Valckx & Van Kouteren, tussentijds enige malen gewijzigd en in 2008 gerestaureerd door Mense Ruiter. De glas-in-loodramen werden in 1990 gerestaureerd. De kerk is sinds 1929 in gebruik voor gereformeerde kerkdiensten. Tussen 1999 en 2002 werd het gebouw gedeeld door de Gereformeerde Kerk en de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt). Sinds 2002 wordt het alleen gebruikt door het laatstgenoemde kerkgenootschap, dat in 2023 is opgegaan in de Nederlandse Gereformeerde Kerken. In de jaren 1980 werd de kerk ook gebruikt als repetitieruimte door het Noordelijk Filharmonisch Orkest. Andere Oosterkerk Aan de Oosterweg in de wijk de Oosterpoort werd in 1924 de hervormde Oosterkerk gebouwd. Deze tweede Oosterkerk in de stad Groningen werd in de jaren 1980 verbouwd tot appartementencomplex. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Groningen Lijst grootste Nederlandse kerkgebouwen naar zitplaatsen
Bovenmolen G

Bovenmolen G is een omstreeks 1633, in het Noord-Hollandse dorp Schermerhorn, gebouwde poldermolen. In 1854 is de molen voorzien van een vijzel. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oudhollands wiekenkruis. De kap van de molen is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Bovenmolen G is voorzien van een vaste stutvang. De molen maakte in een complex van 6 bovenmolens, 5 middenmolens en 5 ondermolens deel uit van de zogenaamde 'Noordkust' van de Schermer, een van de twee grote complexen om de binnenboezem van de Schermer in 3 trappen in de Schermerboezem af te malen. Op 23 september 1983 brak, waarschijnlijk door oververhitting van een elektrische lamp, brand uit in de molen, maar door snel ingrijpen is de schade beperkt gebleven. Van 1984 tot 1986 is de molen gerestaureerd. Op 6 juli 2021 brak de 57 jaar oude ijzeren buitenroede, waarbij veel schade aan de kap ontstond. Op 27 januari 2022 zijn alle bij de roeden gestoken, maar nu door geklonken roeden van de molenmaker Vaags uit Aalten. De molen zal waarschijnlijk half februari weer draaivaardig zijn. Bovenmolen G is eigendom van Stichting De Schermer Molens en is niet te bezoeken. Externe link Fotoreportage steken nieuwe roeden
De Grote Molen (Schellinkhout)

De Grote Molen is een tussen 1603 en 1638 gebouwde poldermolen, die later is voorzien van een vijzel en het water de Zuiderzee inpompte. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een Oudhollands wiekenkruis. De kap van de molen is voorzien van een kruiwerk met houten rollen, dat van binnen gekruid wordt. De molen is voorzien van een Vlaamse vang. De molen staat aan de Zuiderdijk op de oostelijke rand van de buurtschap Munnickaij, op de grens met Schellinkhout en is vanaf 1979 gerestaureerd. Geschiedenis De polder Schellinkhout was een groot drassig veengebied van 650 hectare groot. Om het gebied geschikt te maken voor landbouw, moest het veen worden ontwaterd. Er werden sloten gegraven om het water - via een spuikoker - af te voeren naar de Zuiderzee. Tussen 1560 en 1579 besloten de bewoners twee windmolens te bouwen, de Kleine Molen en iets later de Grote Molen. Beide molens waren uitgerust met schepraderen, maar deze werden in 1861 en 1862 vervangen door vijzels. De molens voldeden niet en vanaf 1879 wilde men een stoomgemaal. Lange tijd gebeurde er niets, maar in 1900 kwam er naast de Grote Molen een gemaal met een petroleummotor en een centrifugaalpomp. In 1913 volgde een uitbreiding van de capaciteit, er kwam een nieuwe en sterkere motor en een nieuwe pomp waardoor het gebouw een aanbouw kreeg met een plat dak. Na deze uitbreiding waren de molens overbodig. De Kleine Molen werd in 1915 voor de sloop verkocht. De Grote Molen was tevens het woonhuis voor de machinist van het gemaal, maar in 1931 werden de roeden verkocht die uiteindelijk terecht kwamen in de korenmolen De Hoop te Oude Niedorp. In 1958 nam de gemeente Schellinkhout de Grote Molen over. Deze verkeerde in slechte staat, maar het duurde tot 1979 voordat de restauratie van start ging. In 1991 kwam de molen in handen van de Stichting De Westfriese Molens.
Begraafplaats Sint Barbara (Den Haag)

Begraafplaats Sint Barbara is een Rooms-Katholieke begraafplaats in de Haagse wijk Binckhorst, aan de oostkant van de Binckhorstlaan, tussen de binnenstad van Den Haag en Voorburg. Geschiedenis De begraafplaats dateert uit 1920, en is daarmee 90 jaar jonger dan de andere Haagse rooms-katholieke begraafplaats, begraafplaats Sint Petrus Banden in de Archipelbuurt. De begraafplaats werd ontworpen door architect Nicolaas Molenaar sr., een leerling van P.J.H. Cuypers. Het is een dodenakker van 5,5 hectare. Sinds 1966 zijn er enkele verbouwingen en uitbreidingen geweest. De transparante kapel, met ruimte voor honderd personen, is in 2002 gebouwd naar een ontwerp van Kevin Battarbee van architectenbureau Inbo. Beide begraafplaatsen worden beheerd door de Stichting R.K. Begraafplaatsen. De begraafplaats staat bekend vanwege de vele fraaie graven en mausoleums van Roma en de Sinti. Vanaf 1934 liet de HTM op bepaalde dagen een speciale buslijn hiernaartoe rijden: Dienst St.Barbara. Sinds 1952 komt/komen er (een) reguliere buslijn(en) in de buurt. Afbeeldingen Begraven Pieter Biesiot (1890-1980), beeldhouwer, meubelontwerper en tekenaar, en zijn vrouw An (1919-2006), grafica, schilderes en tekenares Gerard Fieret (1924-2009), fotograaf, beeldend kunstenaar en dichter August Flament (1856-1925), archivaris, historicus August Klawer (1883-1969), beeldhouwer Willem van der Winkel (1887-1932), beeldhouwer
Saint Lambertchurch (Rosmalen)

The Saint Lambertchurch (Dutch: Sint-Lambertuskerk) is a Catholic church in Rosmalen, North Brabant, Netherlands. The name of the church refers to Lambert of Maastricht, the Seventh-Century Bishop of Maastricht. In the Twelfth Century there was a church in Rosmalen, which was made of wood. In 1300 the church was made of Tuff, a stone which was used very commonly in the period. The tower of the church was given its current form in 1430. The nave of the church was rebuilt in 1550. After the Siege of 's-Hertogenbosch in 1629, the church was used by Protestants; the church was also used as a prison and a town hall. The church was restored to Roman Catholic service in 1823. In 1911 the choir was replaced and a second transept added to a design by Frank A. Ludewig from Nijmegen. References
Iglesia de San Lamberto (Rosmalen)

La iglesia de San Lamberto​ (en neerlandés: Sint-Lambertuskerk) es una iglesia católica en Rosmalen,​ Brabante Septentrional, Países Bajos.​ El nombre de la iglesia se refiere a Lamberto de Maastricht, el Obispo del siglo séptimo de Maastricht. En el siglo XII había una iglesia en Rosmalen, que estaba hecha de madera. En 1300 la iglesia fue hecha de toba, una piedra que fue muy utilizada en el período. La torre de la iglesia se le dio su forma actual en 1430. La nave de la iglesia fue reconstruida en 1550. Después del cerco de 's-Hertogenbosch, la iglesia fue utilizada por los protestantes. La iglesia también fue utilizada como prisión y ayuntamiento. La iglesia fue restaurada al servicio católico en 1823. Véase también Iglesia católica Iglesia de San Lamberto (Münster) Referencias
Vondelparkpaviljoen

Il Vondelparkpaviljoen (dall'olandese: Padiglione del Vondelpark) è un palazzo del Vondelpark di Amsterdam, nei Paesi Bassi. Dal 1º novembre 1996 è considerato Rijksmonument con numero seriale 504833. Venne costruito in stile neorinascimentale tra il 1874 e il 1881 secondo il progetto di Willem Hamer jr. al posto di uno chalet in legno che era stato progettato da Louis Paul Zocher. Il Vondelparkpaviljon ha ospitato tra il 1972 e il 2009 il Nederlands Filmmuseum (il "museo del cinema dei Paesi Bassi") dell'EYE Film Instituut Nederland, museo che attira oltre 150.000 visitatori l'anno e nelle cui due sale vengono proiettati oltre 1.000 film l'anno. Vi si trova anche una biblioteca e una collezione di locandine e vi vengono anche organizzati dibattiti, esposizioni, letture, ecc. L'ingresso al museo, che dal 2009 avrà una nuova sede, si trovava nella Vondelstraat, vicino alla Vondelkerk. L'edificio del Vondelparkpaviljoen, che ospita anche una cantina con bar-ristorante, è stato completamente restaurato nel 1991. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vondelparkpaviljoen
Horsterwold

Le Horsterwold est une jeune forêt à proximité de Zeewolde, d'environ 3700 hectares adjacent sur les bords du Nuldernauw dans la province de Flevoland, aux Pays-Bas. Cette forêt n'est pas seulement la plus grande forêt de feuillus des Pays-Bas, mais est particulière parce qu'elle repose sur sol argileux. La croissance des arbres est spectaculaire, car les pluies acides n'ont aucun effet sur l'environnement et parce que le sol est très fertile. À l'origine la forêt a été plantée selon le facteur abiotique des plantes, laissant la nature suivre son cours selon un environnement stimulant. Les grands herbivores devraient participer à l'équilibre. Utilisation de la forêt La forêt est en partie réservée à la production industrielle, mais une zone appelée le« noyau tranquille » est libre et chacun peut s'y promener (les bottes sont recommandées). Test de nouveaux arbres À Horsterwold un « Populetum » étudie différentes essences d'arbres. Des espèces de peupliers et des hybrides sont testés pour leur acclimatation aux Pays-Bas. Faune Les écureuils roux ont été introduits avec succès. Des bisons seraient présents. Liaison La mise en place prochaine du corridor d'Oostvaarders au nord, devrait créer une liaison avec la zone protégée d'Oostvaardersplassen. Lien externe Staatsbosbeheer Portail des Pays-Bas Portail du bois et de la forêt
Horsterwold

Het Horsterwold is een jong bos nabij Zeewolde dat ongeveer 3700 hectare groot is en grenst aan het Nuldernauw. Dit bos is niet alleen het grootste loofbos van Nederland; het is tevens bijzonder omdat dit een bos is op kleigrond. De groei van bomen is spectaculair omdat deze grond zeer vruchtbaar blijkt te zijn. Achtergrond Het bos is initieel aangeplant; bij het planten is rekening gehouden met de abiotische factoren. Omdat de natuur in hoge mate haar gang kan gaan, verwacht men dat er een spannend milieu zal ontstaan. Zeker wanneer de grote grazers een kans krijgen zal in het Horsterwold een natuurlijk bos ontstaan. Gebruik van het bos Het bos is deels productiebos. Daarnaast zijn er delen waarin de natuur haar gang mag gaan, met name in de "stille kern". Recreatie In het stiltegebied zijn geen gebaande paden; de recreant kan gebruikmaken van de groenstroken, wildwissels, of gewoonweg rondstruinen. Laarzen zijn wel aan te bevelen. Aan de waterkant bij het Nuldernauw, waar ook de oudere aanplant is, krijgt de meer intensieve recreatie de ruimte. Het gebied geniet een zekere populariteit bij naaktwandelaars. De gemeente en Staatsbosbeheer zijn daar niet blij mee, maar de rechter heeft vastgesteld dat de Nederlandse wetgeving geen juridische mogelijkheden biedt om ertegen op te treden. Dit is in hoger beroep bekrachtigd. Testen van nieuwe bomen In het Horsterwold is een "populetum" gevestigd. Hier worden allerlei populiersoorten en hybriden getest voor hun geschiktheid in Nederland. Daarnaast zijn er ook andere experimentele hybriden zoals de iepvariant 'Columella' die in het Horsterwold getest wordt. Introducties Eekhoorns zijn succesvol geïntroduceerd. Er werden in 2001 zeker twintig nesten geteld. In de daarop volgende jaren werden meer sporen gevonden. Ecologische verbindingen Er zijn plannen om in het Nuldernauw eilandjes aan te leggen. Van de zo ontstane ecologische verbindingszone zullen in eerste instantie soorten als de das, de snoek, de otter en de ringslang profiteren. Er waren lange tijd ook plannen om een ecologische verbinding aan te leggen met de Oostvaardersplassen. In 2013 hebben Rijk en Provincie de plannen voor dit OostvaardersWold echter stopgezet. Externe link Staatsbosbeheer - Horsterwold
Jaagbrug (Leiden)

De Jaagbrug verbindt de Rijn- en Schiekade over een sloot bij de Trekvliet benoorden de Wouterenbrug in de Nederlandse stad Leiden. Typering De Jaagbrug is uitgevoerd als stalen liggerbrug met houten dek en met baksteen beklede landhoofden. De toegestane max. asbelasting is 3 ton. De rijweg 4,15 m breed. Geschiedenis De Trekvliet werd in 1638 gegraven ten behoeve van de trekschuitverbindingen met Delft en Den Haag. De zijsloten, zoals die bij de Jaagbrug, dateren van een vroegere ontginning van dit gebied. De Jaagbrug wordt ook aangeduid als Jaagbrug nr. 2 of als Tweede Jaagbrug. Met behulp van een stoominstallatie voor het heien werd de Jaagbrug in 1924 aangelegd. In 1998 werd de brug gelijktijdig met de naastgelegen Wouterenbrug geheel vernieuwd.
Monument laagste punt van Nederland

Het monument laagste punt van Nederland is een monument ter accentuering van het laagste punt van Nederland. Het monument staat aan de Parallelweg Zuid tussen Nieuwerkerk aan den IJssel en Moordrecht langs de snelweg A20, ongeveer 400 meter ten westen van het laagste punt van Nederland. Het is uitgevoerd als een zeven meter hoge, blauwe peilschaal met aan beide zijden een schaalverdeling, vervat in een naar boven spits toelopend aluminium frame. Het geheel is op een vlonder in het water geplaatst. De voet van het monument draagt het opschrift -6,74 N.A.P., de NAP-hoogte van het laagste punt van Nederland ten tijde van de oprichting. De hoogte van de voet stemt overeen met het niveau van het laagste punt. Geschiedenis In 1995 werd het gebied in de toenmalige gemeente Nieuwerkerk aan den IJssel waar Van Vliet Automobielbedrijven BV was gevestigd, beschouwd als het laagstgelegen punt van Nederland. Naar aanleiding van de opening van een nieuwe showroom nam B.C. van Vliet sr., de grondlegger van het autobedrijf, het initiatief om bij de entree een monument te plaatsen dat dit laagste punt zou accentueren. Het monument werd ontworpen door A.P. Looye, hoofd technische dienst bouw- en milieuzaken bij het bedrijf. Medio 1995 werd de bouwvergunning verkregen. Hoewel andere gemeenten de claim van het laagste punt aanvankelijk betwistten, kreeg het gebied op 29 juni 1995 officieel het predicaat 'laagste punt van Nederland'. Het monument werd op 18 april 1998 onthuld door de toenmalige commissaris van de Koningin van Zuid-Holland, Joan Leemhuis-Stout. Zie ook Laagste punt van Nederland
Minervahaven

De Minervahaven is een havenbekken in de haven van Amsterdam. Het is rond 1880 gegraven aan de zuidelijke oever van het kort daarvoor gegraven Noordzeekanaal. De Minervahaven is een van de weinige havens in Amsterdam-West binnen de ringweg A10. De haven werd lange tijd gebruikt voor houtoverslag en er was houtverwerkende industrie gevestigd. Het aantal havengebonden activiteiten is evenwel sterk afgenomen. Het gebied wordt herontwikkeld als onderdeel van de grootschalige nieuwbouw binnen de Houthavens. Het havenbekken, dat een zijtak vormt van de Mercuriushaven, wordt voornamelijk gebruikt als wachtplaats voor coasters en binnenvaartschepen. In mei 1941 vluchtten Jan Beelaerts van Blokland, Govert Steen en nog twee Engelandvaarders naar Engeland met een Fokker T.VIIIw watervliegtuig dat in de Minervahaven lag afgemeerd.
Huis van Brecht

Het Huis van Brecht is een gebouw in het centrum van Breda op het terrein van het Kasteel van Breda. Het is gebouwd van steen en dateert uit de tweede helft van de veertiende eeuw. Gouvaert van Brecht kocht het in 1530 en vergrootte de woning met een galerij. Na de list met het Turfschip van Breda vlucht de Spaanse familie naar Luik en werd het huis van het Bredase stadsbestuur. Tot 1605 heeft het gebouw verschillende functies vervuld, waaronder kanunnikenhuis (vermoedelijk) en smidse; vanaf 1794 tot 1940 was het als militair hospitaal in gebruik. Tegenwoordig dient het gebouw als onderkomen voor de bibliotheek van de Koninklijke Militaire Academie (KMA). Op de eerste verdieping is de Puffiuszaal gevestigd, genoemd naar een gouverneur van de KMA. De zaal heeft zijden behang en wordt ook wel de Vlaamse Zaal genoemd naar het Vlaamse balkenplafond. De zaal is tegenwoordig in gebruik als vergaderzaal en als ruimte voor de Advies Commissie Instroom (ACI) voor het voeren van 'sollicitatiegesprekken' met potentiële nieuwe cadetten. Externe link Huis van Brecht
Heilig Hart van Jezuskerk (De Zilk)

De Heilig Hart van Jezuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Beeklaan 13 in het Nederlandse dorp De Zilk. Oorspronkelijk hoorden de katholieke inwoners van de Zilk bij de parochie van Vogelenzang. De Heilig Hart van Jezuskerk werd in 1919-1920 gebouwd naar een ontwerp van Jos Margry. Het is een driebeukige neogotische kruiskerk. In 1922 werd de kerk vergroot en in 1928 werd de toren gebouwd. De kerk werd in 1920 in gebruik genomen en gewijd aan het Heilig Hart van Jezus. Tegenwoordig wordt de kerk gebruikt door de Wilibrordusparochie, een fusieparochie waarin de parochies uit Hillegom, Lisse en De Zilk vanaf 1 januari 2010 zijn opgegaan. Het kerkgebouw heeft de status van gemeentelijk monument. Externe link Monumentgids 2009 Noordwijkerhout - Beschrijving