NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zuiderhof (Hilversum)

De Zuiderhof is een begraafplaats en crematorium in Hilversum. De begraafplaats is gelegen vlak naast de Hoorneboegse Heide en het adres is Kolhornseweg 13. De galerij is ontworpen door de architect Willem Marinus Dudok (1884-1974), net als de gebouwen op de wat oudere Noorderbegraafplaats in Hilversum. Eind 2015 is de bouw van het crematorium gestart op basis van een ontwerp van Bierman Henket architecten. Het gebied rondom het voorplein is opnieuw ingericht. In een bestaand bijgebouw is een kantoor en as-uitgifte gerealiseerd. In de voormalige werkplaats is inpandig nu het een crematorium. De voormalige dienstwoning is getransformeerd naar een condoleance- en koffieruimte, die ook als kleine aula gebruikt kan worden. Tussen beide gebouwen is een verstilde tuin aangelegd met zicht op het naastgelegen natuurgebied Zuiderheide. Op 29 juli 2016 is het nieuwe crematorium geopend. Bekende Nederlanders begraven op de Zuiderhof Aart van Bergeijk (1946-1991) Johan Bodegraven (1914-1993) Cor Bruijn (1883-1978) Cor Steyn (1906-1965) Musicus Willy Ruys (1909-1983) acteur Zie ook 90 topmonumenten uit de periode 1959-1965 Literatuur K. Abrahamse, Oases van Rust, Geschiedenis van de Hilversumse begraafplaatsen, Historische Kring Hilversum en Museum Hilversum, publicatiedatum 2010, ISBN 9789081565615
Zuidhoven

Zuidhoven is een buurt in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Hoewel het deel uitmaakt van de wijk Crabbehof en rond dezelfde tijd gebouwd werd, is de opzet van deze buurt atypisch: waar Crabbehof een echte volksbuurt is, met veel betrekkelijk kleine en goedkope woningen, wordt Zuidhoven gedomineerd door vrijstaande huizen en grote rijtjeshuizen (hoewel er ook kleine flats staan) met veel groen rondom. De eerder parkachtige structuur komt terug in de thematiek van de straatnamen: waar de straten in de rest van Crabbehof zijn vernoemd naar Nederlandse staatslieden, hebben de straten in Zuidhoven Latijnse namen van plantengeslachten (Campanula, Spirea, Zinnia enz.). Zuidhoven is genoemd naar de boerderij met dezelfde naam, die al zeer vroeg naar de aanleg van het Oudeland van Dubbeldam (voltooid in 1603) aan de Oudendijk werd aangelegd. Deze boerderij werd in 1964 gekocht door de christelijke gereformeerde gemeente te Dordrecht en verbouwd tot de Zuidhovenkerk. De bouw van de huizen eromheen moest toen nog beginnen. Hoewel de Oudendijk, die oorspronkelijk tot aan de Brouwersdijk doorliep, bij de aanleg van deze buurt als straat verdween, is het traject nog wel te herkennen, met name in de verhoogde ligging van de Spirea. Naast de Zuidhovenkerk bevat de wijk nog een voormalige boerderij; hierin is thans de Dordtsche Manege gevestigd. Zuidhoven wordt in het westen begrensd door de S.M. Hugo van Gijnweg (de grens met de rest van Crabbehof), in het noorden en noordwesten door de Laan der Verenigde Naties, en in het zuidwesten en zuiden door de spoorweg van Dordrecht naar Breda. Aan deze spoorlijn ligt ook station Dordrecht Zuid (gelegen boven een verkeerstunnel, net op de grens van Zuidhoven, Crabbehof en Sterrenburg). De buurt kent ondanks haar bescheiden omvang verschillende openbare gebouwen. Al genoemd zijn de Zuidhovenkerk en de Dordtsche Manege. Aan de Laan der Verenigde Naties vindt men verder een verzorgingshuis (Zorgcentrum Vreedonk), aan de Hugo van Gijnweg een school voor ZMOK (de Parkschool). Aan het spoor ligt het muziekcentrum BeneVia. Voorheen was er in Zuidhoven ook een Pabo. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Zuidhoven
SC Leovardia

SC Leovardia is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Leeuwarden. De club is ontstaan op 1 juli 2013 uit de fusie tussen VV Leeuwarden en VV Rood Geel. Het tenue bestaat uit zwarte shirts en gele broekjes. Teams De vereniging kent 30 jeugdteams, 9 damesteams, 1 kabouterteam, 2 zaalvoetbalteams en 10 seniorenteams. Standaardelftal Het standaardelftal komt in het seizoen 2022/23 uit in de Tweede klasse van het KNVB-district Noord na het behalen van het klassekampioenschap in 3B. Tot en met het seizoen 2015/16 had de club ook een zondagteam. Door gebrek aan spelers werd besloten om dit team niet meer in te schrijven voor het seizoen 2016/17. Erelijst zaterdag Kampioen Derde klasse: 2022 Kampioen Vierde klasse: 2017 Competitieresultaten zaterdag 2014–heden Competitieresultaten zondag 2014–2016
Molen Bataaf

Molen Bataaf is een korenmolen die in 1801 aan de Bataafseweg 20 in Winterswijk werd gebouwd en die tot 1958 in werking was voor het malen van graan. De molen heeft de naam te danken aan de Bataafse Republiek. De molen werd opgericht door de Hervormde Kerk, om met de opbrengst ervan de predikanten te kunnen betalen. Molen Bataaf werd vanaf 1854 bemalen door de familie te Lintum. De molen is een beltmolen met een houten achtkant gedekt met eiken planken, die op hun beurt bedekt waren met dakleer. De verdekkerde wieken waren voorzien met Ten Have-kleppen. De molen had twee koppels maalstenen. In 1964 werden de wieken van de molen gehaald en werd het gaande werk verwijderd. Vervolgens werd de molen als opslagplaats gebruikt. De molen stond ingebouwd door silo's van het nu gesloten familie veevoederbedrijf te Lintum. De kap werd gekruid met een kruiwerk met ijzeren rollen in houten rollenwagens. Restauratie In oktober 2008 werd een begin gemaakt met de restauratie voor het terugbrengen van de molen in vooroorlogse staat. Op 6 november 2009 werd de gerestaureerde romp weer op de belt gezet. In plaats van dakleer is de romp nu bekleed met gegalvaniseerde stalen platen. De gerestaureerde belt is voorzien van twee, gewelfde tentoonstellingsruimten. Begin 2010 werd de kap geplaatst en de 25 m lange, gelaste, ijzeren roeden gestoken. De binnenroede met nummer 194 is verdekkerd en heeft ook nog Ten Have-kleppen, de buitenroede met nummer 193 is alleen verdekkerd. De roeden zijn in 2008 gemaakt door molenmakersbedrijf Vaags. De Ten Have-kleppen worden bediend via een zwichtring met een houten remschoentje. De 5,35 m lange, gietijzeren bovenas is in 2009 gegoten door de ijzergieterij Geraedts en heeft nummer 13. De kap kruit met behulp van een kruiwiel op een kruiwerk met houten rollenwagens nu met gelijmde, iepenhouten rollen. In de keerkuip zitten ijzeren keerrollen en ijzeren keerneuten. In 2015 zijn de houten rollen vervangen door ijzeren en is er op de kruivloer een stalen plaat gemonteerd. Dit omdat de houten rollen steeds braken en de molen zwaar kruide. De molen wordt gevangen (geremd) met een stutvang, die bediend wordt met een vangtrommel. De molen heeft weer twee maalkoppels, waarvan er één is uitgerust met een regulateur, die aangedreven wordt door de koningsspil. Het ene koppel heeft 16der (140 cm doorsnede) blauwe stenen en het andere 16der kunststenen, Het luiwerk is een sleepluiwerk en heeft een haak. Op maandag 17 mei 2010 is de gerestaureerde molen feestelijk in gebruik genomen. Overbrengingen Het bovenwiel heeft 69 kammen met een steek van 11,5 cm. De bonkelaar heeft 36 kammen. Hierdoor draait de koningsspil 1,917 keer sneller dan de bovenas. Het spoorwiel heeft 79 kammen met een steek van 10,5 cm. De twee steenschijflopen hebben respectievelijk 21 en 24 staven De overbrengingsverhoudingen zijn respectievelijk 1 : 7,21 en 1 : 6,31 Eigenaren 1801 - 1849: Nederlands Hervormde Kerk 1849 - 2003: G. te Lintum en latere erfgenamen 2003 tot heden: Stichting Molen Bataaf. Fotogalerij Externe links Website van Stichting molen Bataaf Film over het verplaatsen van de kap en de houten achtkant
Gemaal Verdoold

Het gemaal "M. Verdoold Cz” aan de Kattendijk in Gouderak, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, werd gesticht in 1866, ten behoeve van de afwatering van de polders Stolwijk, Het Beijersche, Achterbroek en Veerstalblok. Van de Stolwijkse boezem slaat het uit op de Hollandse IJssel en na diverse vernieuwingen bemaalt het ruim 40% van de Krimpenerwaard. Bij de uitbreiding in 2014 is dit rijksmonument gerestaureerd. Beschrijving Het stoomgemaal is gebouwd op de plaats van een vroegere uitwateringssluis en verving de windmolens, die sinds 1422 het waterpeil in de achtergelegen polder regelden. Omdat het nooit goed functioneerde, werd het al in 1880 grondig vernieuwd, waarbij het scheprad vervangen is door twee centrifugaalpompen. Het gemaal werd toen vernoemd naar de voorzitter (schout) van de polder Stolwijk, de 77-jarige Mels Verdoold. Na deze aanpassing bleek het royaal overcapaciteit te hebben, zodat vanaf 1881 ook het Kattendijksblok bemalen werd. In 1920 werd het stoomgemaal omgebouwd tot een motorgemaal. In 1950 vond opnieuw een ingrijpende wijziging plaats, toen de zuiggasmotoren werden vervangen door elektromotoren. Vanaf 1952 werd ook Middelblok bemalen en vanaf 1967 Berkenwoude. Omstreeks 2010 was het gemaal dermate bouwvallig geworden, dat een grondige restauratie noodzakelijk werd geacht. Bij afronding van de werkzaamheden in 2014 was de capaciteit van het gemaal uitgebreid van 319 naar 450 m³ per minuut. Van 1866 tot 1880 was het bemalingsgebied zo'n 2500 hectare, sinds de aanpassingen van 2014 is dat 5270 hectare, meer dan twee vijfde van de Krimpenerwaard. Dit rijksmonument is het oudste nog werkende gemaal van het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard. Volgens de beschrijving in het Monumentenregister is het "van algemeen belang vanwege de cultuur- en architectuurhistorische waarde door de waterstaatkundige betekenis van het gemaal in de polder Stolwijk en als gaaf voorbeeld van een gemaal in Waterstaatstijl uit het eind van de vorige eeuw". Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouderak
Johanneskerk (Kruiningen)

Die Johanneskerk ist ein Kirchengebäude reformierter Tradition der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Kruiningen, einem Ortsteil der niederländischen Gemeinde Reimerswaal (Provinz Zeeland). Das Gotteshaus ist Rijksmonument unter den Nummern 32417 (Kirche) und 32418 (Turm). Geschichte Bis zur Einführung der Reformation war die Kirche dem heiligen Johannes dem Täufer geweiht. Ungewöhnlich für die Region ist der achtkantige Turm aus dem 14. Jahrhundert, der zudem nicht dem Langhaus im Westen vorgesetzt ist, sondern sich südlich des Langhauses gegenüber dem späteren nördlichen Querhaus befindet. Das pseudobasilikale Kirchenschiff stammt aus der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Ihm wurde zu Beginn des 16. Jahrhunderts das nördliche Querhaus angefügt. Der nach der Reformation im reformierten Gottesdienst nicht mehr benötigte Chorraum wurde niedergelegt und der Chorbogen vermauert. Weblinks Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zeeland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985, ISBN 90-6091-248-9, S. 90. H. Janse: Kerken en torens in Zeeland. Europese Bibliotheek, Zaltbommel 1969, S. 88. Einzelnachweise
Johanneskerk (Kruiningen)

De Johanneskerk is een protestantse kerk van de Protestantse Kerk in Nederland in Kruiningen in de provincie Zeeland. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk op die plaats dateert uit 1203. Het betreft dan een kapel van een kasteel. De eerste kerk was nog van hout, maar in de loop van de veertiende eeuw werd het vervangen door steen. Vroeger was de kerk een kruiskerk, maar met de sloop van het koor tijdens de reformatie verdween dit. Tijdens de watersnoodramp van 1953 is de kerk overstroomd; na de ramp werden twee glas-in-loodramen van Wim Wagemans en een Van Vulpen-orgel geplaatst. Het voormalige orgel is verplaatst naar de hervormde kerk te wemeldinge Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Kruiningen Externe link Officiële website
Kerkbrug (Voorburg)

De huidige Kerkbrug is een brug aan de rand van de Nederlandse plaats Voorburg. De huidige ophaalbrug dateert uit 1919, maar de eerste brug op die plaats was een vaste brug uit 1511. De Kerkbrug gaat over de Vliet en werd vroeger de Voorburgsche Brug genoemd. De brug verbindt de Kerkstraat met de Westvlietweg. In 1892 werd er een nieuwe vaste brug gebouwd, waarvan de bakstenen bruggenhoofden nog te zien zijn. In de oostelijke bruggenhoofd staat "ANNO 1892" gebeiteld. In 1919 werd het middenstuk van de brug vervangen door een beweegbare ijzeren ophaalbrug. Het wegdek bestaat uit houten planken. De brug en het erbij staande brugwachtershuisje in chaletstijl uit 1892, verplaatst in 1978, staan sinds 2001 op de Rijksmonumentenlijst en maken ook deel uit van het beschermd dorpsgezicht van Voorburg. De brug en het huisje zijn vrijwel identiek aan de Nieuwe Tolbrug en het daarbij behorende huisje. Het beheer van de brug berust bij Rijkswaterstaat West-Nederland Zuid.
Oude of Martinikerk (Voorburg)

De Oude of Martinikerk in de Nederlandse plaats Voorburg is een van de twee wijkkerken van de Protestantse Gemeente Voorburg en behoort tot de Protestantse Kerk Nederland. Het is het oudste kerkgebouw in Voorburg. Geschiedenis Rond 1200 werd een kleine zaalkerk gebouwd naast de woning van ambachtsheer Dirk van Voorburgh. Mogelijk stond er voorheen een houten kerkje, maar dat is nooit bewezen. De kerk werd gewijd aan St. Martinus en in 1275 was er een 'parochie van de Heilige Martinus'. Rond 1460 werd de toren gebouwd met een spits van twintig meter. De windwijzer heeft een staande leeuw. Er stonden verschillende altaren, er waren veel gebrandschilderde ramen en veel beelden van Maria, van Christus aan het kruis, van de Heilige Nicolaas en van St Joris. De Beeldenstorm maakte hier een einde aan. Bijna iedereen in Nederland was katholiek tot de reformatie van Maarten Luther in de 16de eeuw. Rond 1575 sloot de Oude Kerk zich hierbij aan. Gemeenteleden werden in de kerk of op het kerkhof begraven. In de vloer zijn nog veel mooie grafzerken te zien. Tijdens de Franse tijd werden enkele zerken met cement en een planken vloer bedekt, waardoor deze zerken goed bewaard bleven. Bij de restauratie werden de zerken weer gevonden en uitschoongemaakt. De laatste grote restauratie was in 1965-1968, van 2008-2010 werden de muren opnieuw gestuct. De kerk heeft plaats voor 375 personen. Orgel Het Marianne-orgel werd geschonken door Prinses Marianne, die van 1848 tot haar overlijden in 1883 op de buitenplaats Rusthof in Voorburg woonde. Zij was de voormalige echtgenote van Albert van Pruisen. Zij financierde ook de bouw van de pastorie. Evenementen Huygensfestival Jaarlijks wordt de Huygens Wetenschapsprijs in de kerk uitgereikt. Op 4 mei biedt de gemeente een concert aan ter herdenking van de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog.
Haverleij

Haverleij ist eine Wohnanlage innerhalb eines Golf-Resorts auf einer Fläche von 181 Hektar. Sie liegt in der niederländischen Gemeinde ’s-Hertogenbosch, zwischen Engelen und Bokhoven. Der städtebauliche Entwurf stammt von Sjoerd Soeters und dem Landschaftsarchitekten Paul van Beek. Die Fertigstellung erfolgte 2011 nach 11-jähriger Bauzeit und bietet Platz für 3000 Einwohner. Die Wohnungen/Häuser wurden in dichter Bebauungsweise in 10 sogenannten Kastellen konzentriert, die den Eindruck moderner Burgen vermitteln und von 10 verschiedenen Architekten geplant wurden. Der städtebauliche Entwurf für das größte der Kastelle, das Slot Haverleij, stammt vom Berliner Büro Krier Kohl, welche auch den größten Teil von dem „Schloss“ realisiert haben. Weblinks Offizielle Website (niederländisch) BurgGolf Haverleij (niederländisch) Einzelnachweise
Abtswoudsebrug

De Abtswoudsebrug is een draaibrug voor fietsers en voetgangers over de Delftse Schie in de Nederlandse stad Delft, provincie Zuid-Holland. De Abtswoudsebrug werd gebouwd in 1979. Samen met de Kruithuisbrug en de Kandelaarbrug, wordt hij bediend vanuit de bedieningscentrale Leidschendam. De doorvaartwijdte van het beweegbaar gedeelte bedraagt 10,50 m, de doorvaarthoogte is in gesloten toestand 1,40 m. De brug kan voor bediening via de marifoon worden aangeroepen via de bedieningscentrale Leidschendam op VHF-kanaal 18. De brug is onderdeel van een alternatieve loop- en fietsroute tussen de TU Delft (de wijk Wippolder) en het station.
De Vlasakkers

De Vlasakkers is een natuurgebied van 260 hectare bij Soest in de provincie Utrecht. Het gebied ten zuidoosten van Soestduinen en noordoosten van Soesterberg aan de westzijde van Amersfoort ligt op een van oost naar west lopende heuvelkam van de Utrechtse Heuvelrug. Geschiedenis De Vlasakkers is net als De Stompert een gebied met veel reliëf, en is ontstaan in de ijstijden. Gletsjers schoven rivierzand voor zich uit en stuwden het hier op. Vanwege de hoge ligging, het hoogste punt is 54 meter, werd het gebied gebruikt om grafheuvels op te werpen. De naam 'Vlasakkers' herinnert aan de vroegere vlasteelt. Het vlas was de grondstof voor touw en lijnzaadolie. Sinds 1872 is het gebied voor een deel militair oefenterrein. Dit oefenterrein ligt naast de Amersfoortse Bernhardkazerne, waarin het Cavaleriemuseum is opgenomen. Tegenwoordig worden grote stukken met rust gelaten. Aan de rand van het gebied lag Stopplaats De Vlasakkers, een voormalige stopplaats aan de Centraalspoorweg tussen Utrecht en Zwolle. In het kader van het project ‘Hart van de Heuvelrug’ moeten versnipperde natuurgebieden in Utrecht met elkaar worden verbonden. Sinds 2016 verbindt een ecoduct De Vlasakkers met militair oefenterrein Oude Kamp. Dit ecoduct ‘Boele Staal’ over de Amersfoortsestraatweg wordt ook ecoduct ‘Vlasakkers’ genoemd. Flora en fauna Het gebied staat bekend om haar eikenstrubbenbossen. Een dergelijk bos werd om de tien tot vijftien jaar afgezaagd. De stobben ('strubben') werden gespaard, zodat de bomen opnieuw konden uitlopen. Behalve eiken zijn er veel berken en af en toe een beuk, een grove den of een tamme kastanje. Naast dalkruid, dwergviltkruid en echt duizendguldenkruid komen ook eenjarige hardbloem, grote teunisbloem, gewoon biggenkruid, hengel, Sint Janskruid en Jacobskruiskruid voor. Andere planten in het gebied zijn kleine leeuwentand, koningskaars, rood guichelheil, tormentil, valse salie, wilde kamperfoelie, veldhondstong en zeepkruid. In het gebied komen veel vossen en konijnen voor, de vele reeënwissels tonen ook de aanwezigheid van het ree aan. In natte delen leeft de kamsalamander en komen verschillende soorten libellen en vlinders voor. Veel van de heideveldjes zijn aangevreten door het heidehaantje. Dit haantje heeft in het hiërogliefenlieveheersbeestje, dat ook in het gebied voorkomt, een natuurlijke vijand.
Geestbrug

De Geestbrug is een basculebrug over de Haagvliet of Trekvliet uit het jaar 1933, gelegen in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De brug verbindt Rijswijk met Voorburg-West. Geschiedenis De historie van de Geestbrug gaat terug tot 1350 toen de eerste brug over de net gegraven Haagvliet geopend werd; deze moest de bestaande weg over de strandwal van Voorburg naar Rijswijk herstellen, die nu immers door de Trekvliet of Haagvliet werd doorsneden. In 1430 werd de brug gesloten en later afgebroken, omdat hij in slechte staat verkeerde en niet goed was onderhouden. Het Hoogheemraadschap van Delfland besloot in 1447 om een nieuwe vaste stenen brug te bouwen. In 1892 werd de oude vaste brug vervangen door een dubbele ophaalbrug. In 1933 werd de huidige basculebrug geopend als verbinding tussen de Geestbrugweg in Rijswijk en de Prinses Mariannelaan in Voorburg. Hierdoor werd het ook mogelijk de vanaf 1927 reeds tot de Cromvlietkade lopende tramlijn I³ door te trekken naar station Voorburg. De Geestbrug was de oudste tolbrug in de omgeving. Rond de Geestbrug ontstond een bebouwing, die het tot Rijswijk behorende gehucht Geestbrug vormde. Bij de Geestbrug is het tot verscheidene gevechten gekomen. In 1528 wilde Maarten van Rossum de stad 's-Gravenhage plunderen, maar stuitte op groot verzet bij de Geestbrug. Tijdens de terugtocht van de in 1574 in Leiden verslagen Spanjaarden, die met rond 1100 man onder bevel van Don Alonzo Lopez Gallio naar Den Haag trokken om daar te overwinteren, volgde met onder anderen de Geuzen de Slag bij de Geestbrug. Tijdens deze veldslag lieten zo'n 200 Spanjaarden het leven. Naamgeving De Geestbrug vormt de oeververbinding over de Trekvliet, ter plaatse waar deze de strandwal Voorburg-Rijswijk doorsnijdt. Op deze strandwal bevonden zich de geestgronden van Rijswijk. Openbaar vervoer Buslijn 23 passeert de Geestbrug. Achtereenvolgens hebben tramlijn I³ (1933-1963), tramlijn 36 (1963-1966) en tramlijn 10 (1966-2011) over de Geestbrug gereden. Het dubbelspoor is nog intact en berijdbaar, maar er rijdt geen reguliere tramlijn meer over de brug. Gemeentelijke indeling Sinds 2002 grenst Rijswijk ter plaatse van de Geestbrug niet meer aan Voorburg. De linkeroever (Geestbrugkade) op de onderste foto behoort tot 2 meter uit de perceelgrens tot de gemeente Den Haag, als onderdeel van de corridor naar het tot de gemeente Den Haag behorende Leidschenveen. De bebouwing valt binnen de perceelgrens en valt hierdoor binnen de gemeente Rijswijk. De rechteroever, Voorburg-West, valt in de gemeente Leidschendam-Voorburg. In 2002 heeft de gemeente Den Haag het water van de Trekvliet geannexeerd om het Trekvliettracé aan te leggen. Deze tunnel werd uiteindelijk niet aangelegd onder de Trekvliet, maar onder de woonwijk Voorburg-West. Daarom is het de bedoeling om de oude grens weer te herstellen per 1 januari 2023.
Hambrug

De Hambrug is een fiets- en voetgangersbrug over het Rijn-Schiekanaal in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De Hambrug is gelegen op circa 100 meter ten westen van de Sint Sebastiaansbrug, tussen de Zusterlaan en de Anthracietplaats. Het is een ophaalbrug, gebouwd in 1978, ter vervanging van de Rotterdamse Poortbrug, die nog 100 m westelijker gelegen was en in dat jaar gesloopt werd zodat grotere schepen makkelijk de bocht in de (zuidelijke) Kolk konden nemen. De Hambrug is onderdeel van een fietsverbinding tussen de TU Delft (in de Wippolder) en het station Delft via de binnenstad. De doorvaarthoogte in gesloten stand is 1,40 m. De brug wordt op afstand bediend vanuit een "bedieningscentrale" in Leidschendam. Voor het openen van de brug kan de centrale worden aangeroepen via de marifoon op VHF-kanaal 18.
Kruithuisbrug

De Kruithuisbrug is een basculebrug voor het wegverkeer over de Delftse Schie in het zuiden van de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het brugdek bestaat uit drie gescheiden rijbanen: twee banen voor de beide richtingen van de autoweg Kruithuisweg (N470) en een aparte rijbaan voor fietsers en voetgangers. De doorvaartwijdte van het vaste gedeelte bedraagt 12,38 m, de doorvaarthoogte 5,50 m. De doorvaartwijdte van het beweegbare gedeelte bedraagt 10,50 m, de doorvaarthoogte in gesloten toestand 5,40 m. De naam is afgeleid van het Kruithuis dat zich naast de brug bevindt. In 2010 is het brugwachtershuisje van de Kruithuisbrug gesloopt. Het was al geruime tijd overbodig omdat de brug op afstand bediend wordt. De brug kan voor bediening via de marifoon worden aangeroepen via de bedieningscentrale Leidschendam op VHF-kanaal 18. Zie ook Lijst van bruggen in Delft over het Rijn-Schiekanaal
Nieuwe Tolbrug

De Nieuwe Tolbrug in de Nederlandse plaats Voorburg (ook bekend als Kippetjesbrug of Kippenbruggetje) is een ophaalbrug over de Vliet uit het jaar 1891/1892. Bij de bouw was de brug uitgevoerd als vaste brug. In 1919 is de brug omgebouwd tot ophaalbrug. De brug is een rijksmonument. De brug ligt tegenover familiepark Drievliet naast het punt waar de Vliet naar Leiden, de Haagvliet en de Delftse Vliet samenkomen. De Nieuwe Tolbrug kan alleen door voetgangers worden gebruikt. De nauwe doorvaartbreedte van 7,50 meter vergt stuurmanskunst van de binnenschippers die vanaf de Haagvliet richting Leiden varen. Op zomerse dagen is de brug populair bij de zwemmende jeugd uit de buurt. Per 2026 zijn er plannen om de Nieuwe Tolbrug te vervangen door een nieuwe fietsbrug, om beter aan te sluiten op de regionale fietsroute. Vanwege de monumentale status van de bestaande brug zou deze niet afgebroken worden, maar worden verplaatst naar de Vliet bij Park Vreugd en Rust, iets noordelijker in Voorburg.