NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Het Spaansche Hof

Het Spaansche Hof (óók: Huis van Assendelft) is een voormalig stadspaleis aan de Westeinde in Den Haag. Het werd gebouwd in 1469 en fungeerde onder meer als woonhuis en ambassade. Het complex bestaat uit tien zalen en een binnentuin. Geschiedenis In 1469 liet Gerrit van Assendelft, de raadsman van Keizer Maximiliaan I, een huis bouwen aan een van de belangrijkste toegangswegen naar de stad Den Haag. Na hem woonden diverse hoogwaardigheidsbekleders in de woning aan de Westeinde, waaronder raadpensionaris Johan de Witt. Rond 1600 werd het oorspronkelijke gebouw verbouwd in de stijl van de Hollandse renaissance. Baron George Frederik van Renesse van Elderen (1611-1681), Heer van Assendelft, verkocht het huis in 1677 aan Don Emmanuel Françisco de Lyra, ambassadeur van Spanje. Deze vestigde er de Spaanse ambassade. Naast het gebouw werd een Rooms-Katholieke kapel gesticht. De laatste grote verbouwing vond plaats in 1754-1757, toen de gevels en het interieur werden vernieuwd en hun barokke uiterlijk van een stadspaleis kregen. De bekende architect Pieter de Swart was verantwoordelijk voor de verbouwing. Lange tijd werd aangenomen dat het gebouw in 1754 was afgebroken voordat het barokke complex verrees. Uit bouwhistorisch onderzoek in 1998 bleek echter, dat de gehele oorspronkelijke constructie van het gebouw uit 1600 nog aanwezig is; van de begane grond tot en met de kapcontructie. De naastgelegen kapel werd in 1839-1841 vervangen door de Kerk van de Heilige Teresia van Avila, die behoort tot de Top 100 van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg. Het Spaansche Hof fungeerde ook als residentie van ambassadeurs uit Pruisen, Denemarken, Frankrijk en Groot-Brittannië. Een drama speelde zich af op het terrein van Het Spaansche Hof, toen in 1979 de Britse ambassadeur Sir Richard Sykes en een 19-jarige Nederlandse bediende onder de poort werden doodgeschoten door de IRA. Veilingmeester Jan Pieter Glerum vestigde in 1989 een veilinghuis in het gebouw. In 2018 is Het Spaansche Hof gerenoveerd en gerestaureerd. De locatie is tegenwoordig een trouw- en evenementenlocatie en biedt plek aan bijeenkomsten tot 400 personen. Architectuur Het Spaansche Hof behoort qua architectuur tot de barokke Lodewijk XIV-stijl. Het pand bevat onder meer een terugliggend gebogen ingangspartij en rijke decoraties uit de tweede helft van de 18e eeuw. Vanwege haar architectonische en historische waarde zijn de Westeinde en Het Spaansche Hof een rijksbeschermd stadsgezicht. Wetenswaardigheden In Het Spaansche Hof bevinden zich twee cellen. Galerij Externe link Website van Het Spaansche Hof
Westnieuwland

Westnieuwland is een straat in Rotterdam gelegen aan het Binnenrotteplein tussen de straten Hoogstraat en Blaak. Havengebied Het Westnieuwland was oorspronkelijk een ingepolderd tussengebied dat zich ontwikkelde tot havengebied, omringd door de Steigersgracht, Kolk en Blaak. Zoals de naam doet vermoeden, was er ooit ook een Oostnieuwland. Dit lag ten oosten van de Kolk en werd in het noorden begrensd door het Boerensteiger/Groenendaalsegracht en aan de zuidzijde door de Nieuwe Haven. De oorsprong van beide namen ligt in de eerste stadsuitbreidingen naar het zuiden, waar buitendijks aangeslibd 'nieuw land' aan de stad werd toegevoegd. Die buitendijkse ligging heeft tot ver in de twintigste eeuw regelmatig tot overstromingen geleid. In tegenstelling tot het Westnieuwland is de naam Oostnieuwland verder niet bewaard gebleven als straatnaam. Het Westnieuwland was reeds in het midden van de veertiende eeuw bebouwd, en was vooral een verhandelsplaats voor de haringvisserij, die met name in de zestiende eeuw floreerde. De vissersschepen kwamen vanuit het zuiden via de Oude Haven en de Kleine Draaibrug aan in de Kolk. In de negentiende eeuw was het Westnieuwland al duidelijk als de huidige straat ingetekend op topografische kaarten. De straat liep tot het Beursplein, waaraan het beursgebouw gelegen was. Met de aanleg van het Luchtspoor werd in de jaren 70 van de negentiende eeuw een deel aan de westzijde van de Kolk gedempt. Begin twintigste eeuw werd ook het deel aan de noordzijde van de Kolk/Middensteiger ter hoogte van het Huis Keulen gedempt en bij de Grote Markt gevoegd. Hierdoor kregen alle huizen aan dat voormalige deel van het Westnieuwland vanaf 1906 Grote Markt als adres. De haven bleef tot de begin van de 20e eeuw in gebruik. Trivia Pierre Bayle heeft aan het Westnieuwland gewoond.
Hereweg 2 (Groningen)

Hereweg 2 is een monumentaal gebouw aan de Hereweg in de stad Groningen. Beschrijving Het gebouw stamt uit 1774 of uit de direct daarop volgende jaren en is gebouwd in opdracht van de raadsheer en latere burgemeester van Groningen Johan van Hoorn. In de 18e en 19e eeuw was het gebied ten zuiden van de stad voor rijke stadjers een geliefde plek om te tuinieren en te genieten van het buitenleven. De Hereweg was voor dit doel zeer geschikt, want hij was ruim voorzien van boomaanplant met als belangrijkste exponent het Sterrenbos uit 1765. De tuinkoepel van Hereweg 2, die nu aan de voet van het Herewegviaduct staat, werd indertijd gebouwd op de uiterste noordelijke punt van de gecultiveerde gronden aan de oostzijde van de Hereweg en moet destijds, voor de verstedelijking en verdichting van het gebied, een ideaal uitzicht hebben geboden op de lommerrijke wandelpaden ten zuiden van de verdedigingsgracht, de Herepoort en de Hereweg. De tuinkoepel is van cultuurhistorisch belang, omdat zij herinnert aan de recreatieve functie van het voormalige buitengebied. Het gebouwtype is bijzonder en relatief zeldzaam. Aan de Hereweg en Verlengde Hereweg resteren nog slechts vier van deze tuinkoepels. In 1865 is aan de koepel een statige villa gebouwd naar een ontwerp van de architect N.W. Lit (1833-1907). De achtkantige eenlaagskoepel is aan de oost-, zuidoost- en zuidzijde opgenomen in de villa. De gevels zijn geheel voorzien van grijs geschilderd pleisterwerk met schijnvoegen uit 1865. In de hanenkammen boven de vensters zijn sluitstenen aangebracht, onder de vensters (borstwering) wit geschilderde symmetrische sier stucvlakken. Boven de kroonlijst torent het imitatie leien koepeldak met op de top op de ontluchtingskoker een koperen bol. Drie van de acht zijden zijn opgenomen in het aansluitende gebouw namelijk de zuid- en zuidoost- en zuidzijde. Onder de koepel bevindt zich een diepe kelder (ca. 2 meter) met dezelfde afmetingen als de koepel in de achthoekige vorm. De kelder wordt ontsloten door een trap en een houten toegangsdeur. In 1925/1926 is in de tuin een steenfabriek gebouwd. Hier maakte men o.a. grafstenen die in de koepel werden geëtaleerd. Deze fabriek is later aan het huis getrokken en als grote woonkeuken in gebruik genomen. De koepel is rond de millenniumwisseling geheel gerenoveerd met behulp van restauratie-experts. In het koepelplafond bevinden zich beelden (portretten en hoornen des overvloeds) in het stucwerk en boven de deur. Ook de rest van de villa is toen gerenoveerd en gemoderniseerd. In 2019 raakte de tuinkoepel bij een aanrijding zwaar beschadigd. Een vrachtwagen van de gemeentelijke milieudienst reed tegen het gebouw, wat veel publiciteit opleverde. Onder toezicht van de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed, de gemeente, en een restauratiearchitect is de koepel hersteld met hergebruik van historische materialen. Onder andere zijn er twee pendanten opnieuw opgemetseld. De restauratie heeft geduurd tot december 2020. Hierna is de Parklaan ter hoogte van de koepel afgesloten voor breed motorverkeer. Zie ook Hereweg 1 Scholtenskoepel Tuinkoepel in het Sterrenbos
Oude Kerk (Grootebroek)

De Oude Kerk is een kerk gelegen aan de Zesstedenweg 189 in het Noord-Hollandse Grootebroek. De eenbeukige kerk kwam in de 19e eeuw tot stand met hergebruik van een middeleeuwse toren. Geschiedenis In de 14e eeuw was reeds op deze locatie een kerk. Bij de reformatie in 1572 ging de kerk over in de handen van de Nederduitsch Gereformeerde Gemeente van Grootebroek. De kerk werd in zijn geschiedenis meerdere malen getroffen door brand. De eerste vond plaats in 1694. In tweede in 1750 waarbij ook een deel van het dorp afbrandde. In 1848 werd de kerk herbouwd op een deel van de oude fundamenten. Op 20 mei 1849 is de kerk ingewijd. De toren, die is versierd met spitsboognissen, onderging in 1884 een restauratie. De preekstoel, doopboog, doophek en het klankbord in de kerk stammen uit de 17e eeuw. Het mechanisch torenuurwerk komt uit 1898 en is van Van Bergen. Sinds 1972 zijn zowel de kerk als de toren individueel als rijksmonument opgenomen op de monumentenlijst. Eind 20e eeuw werd de kerk gerestaureerd. Interieur Het orgel met twee klavieren is in 1850 gemaakt door L.van Dam en Zonen. Circa 1900 is het orgel voorzien van een pneumatische tractuur door Daniël Gerard Steenkuyl te Amsterdam op advies van Reinhart Gerrit Crevecoeur de beiaardier van de Zuidertoren en organist van de Westerkerk (Enkhuizen).
Sint-Nicolaaskerk (Lutjebroek)

De Sint-Nicolaaskerk is een driebeukige pseudobasiliek in de Noord-Hollandse plaats Lutjebroek. De neogotische kerk is in 1876-1877 gebouwd naar ontwerp van Pierre Cuypers. Ontwerp en bouw Van het neogotische interieur resteren nog de gebrandschilderde ramen in het apsis. Het gebouw werd tijdens de bouw al aangepast, daardoor komt de aanvankelijk door Cuypers geplande centraalbouw niet volledig tot zijn recht: het schip en het dwarsschip zijn langer geworden. In de hoeken van de kruising voegde Cuypers kapellen toe. Deze zijn rechthoekig, maar diagonaal geplaatst ten opzichte van de kerk, evenals de dakruiter. Exterieur Aan de buitenzijde is goed te zien dat de kerk een pseudobasiliek is. De zijbeuken zijn lager dan het middenschip. Links voor het schip staat een sobere toren met spitsboognissen, waarvan de naaldspits achtkantig is, geplaatst tussen vier topgevels. In de toren is een mechanisch uurwerk van Eijsbouts geplaatst. Het uurwerk is elektrisch aangedreven en werd in 1917 geplaatst. Pieter Jong In de zijgevel van het schip aan de straatzijde is een herinneringsmonument voor de Lutjebroekse Pauselijk Zoeaaf Pieter Jong geplaatst. Het reliëf is in 1917 onthuld en werd in 1918 tegen de kerk aan geplaatst. Het monument, dat net als de kerk door Cuypers is ontworpen, toont de beeltenis van Jong in zoeavenuniform, met zijn legendarische geweer. Afgezien van het monument herinnert ook het adres van de kerk, P.J. Jongstraat 47, aan deze man. De inscriptie staat niet in de sokkel, maar maakt deel uit van het beeld. De tekst luidt: PIETER Jzn JONG·LUTJEBROEK / GEB 24 FEB 1842·den HELDENDOOD / GESTORVEN te MONTELIBRETTI / 13 OCTOBER 1867 / HIJ STIERF VOOR DEN PAUS / DE ZAAK VAN DEN PAUS IS DE ZAAK / VAN GOD Interieur De kruising is vormgegeven als een ster. In het midden van de kruising is een moderne kroonluchter geplaatst. In het midden zijn ook de Alfa en Omega aangebracht. In elke dwarsarm is een biechtstoel geplaatst in de stijl van de neogotiek. De twee biechtstoelen zijn aan elkaar gespiegeld. Naast het hoofdaltaar zijn vier beelden aangebracht die afkomstig zijn uit het voormalige hoofdaltaar, dat in de jaren 1960 is gesloopt. Het gaat hierbij, van links naar rechts, om Johannes de evangelist, Jezus, Paulus en Petrus. De ramen in de kerk zijn gebrandschilderd, bij een restauratie zijn verdwenen schilderingen weer teruggebracht en kapotte ruiten gelijmd. De vijf gebrandschilderde ramen in het apsis zijn gemaakt door het atelier Frans Nicolaas uit Roermond. Orgel In 1878 werd een orgel gebouwd door Lodewijk Ypma. Over dit instrument is weinig bekend. In 1928 is het vervangen door een groot orgel van Bernard Pels & Zn. De windvoorziening, opgesteld in de toren, is wel opnieuw gebruikt. In 2010 is het instrument gerestaureerd. Gebruik Anno 2021 wordt de kerk gebruikt voor de erediensten van de Parochie van de Heilige Nicolaas te Lutjebroek, die aangesloten is bij de Samenwerkende RK parochies Westfriesland Zuidoost. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Stede Broec Lijst van projecten van Pierre Cuypers Foto's
Gemeenlandshuis Spaarndam

Het Gemeenlandshuis Spaarndam was een van de historische gemeenlandshuizen van het Hoogheemraadschap van Rijnland, aan de Spaarndammerdijk bij het dorp Spaarndam. Voor de regelmatig door het water bedreigde dijk en de nabijheid van de sluizen in Spaarndam was hier behoefte aan een vergaderplaats van het bestuur van Rijnland en woonhuis voor de opziener. Bekende waterstaatkundigen als Brunings, Conrad en Cruquius hebben in dit huis gewoond. Ook was er een timmerhuis (timmerwerkplaats) en opslag voor dijkmaterialen. Aanvankelijk stond hier het 'Huis te Oosterwaal' uit 1552. In 1641 werd dit uitgebreid met het nog bestaande Gemeenlandshuis Spaarndam, waarna het oude huis tussen 1728 en 1805 werd gesloopt. Na de inpoldering van het IJ en de aanleg van het Noordzeekanaal verminderde het belang van het huis. Het Gemeenlandshuis Spaarndam is sinds 1973 Rijksmonument.
Sint-Aldegundiskerk (Buggenum)

De Sint-Aldegundiskerk is de parochiekerk van Buggenum, gelegen aan Dorpsstraat 38, in de Nederlandse gemeente Leudal. Geschiedenis Reeds in een oorkonde van 956 was er sprake van een kerk op deze plaats. Resten van deze kerk, in de vorm van paalgaten, werden gevonden in 1948 bij archeologisch onderzoek. Het zou gaan om een driebeukig houten kerkje dat echter geen toren bezat en werd gedateerd voor het jaar 1000. De kerk zou door brand zijn verwoest, waarna een stenen kerkje werd gebouwd met een westtoren, op een fundament van keien. Dit fundament bevatte ook veel resten van Romeinse bouwwerken. Onder het 15e-eeuwse koor, dat van het oorlogsgeweld gespaard was gebleven, kon men geen opgravingen verrichten, zodat niet bekend is hoe de voorganger ervan heeft uitgezien. Omstreeks 1750 was de kerk bouwvallig, en er is toen een verbouwing geweest, waarbij ook ornamenten in barokstijl werden aangebracht. In de 19e eeuw werden kerk en toren gesloopt en vervangen door een neogotisch bouwwerk, dat in 1871 werd ingewijd, maar het koor bleef van sloop gevrijwaard. Op 15 november 1944 werd de toren van de kerk door de Duitsers opgeblazen. De kerk werd zwaar beschadigd door granaatbeschietingen. Slechts het koor bleef overeind. Huidige kerk Van 1948-1949 werd een nieuwe kerk gebouwd, ontworpen door Joseph Franssen. Deze kerk werd uitgevoerd in baksteen in traditionalistische stijl, met steunberen en spitsbogen zwemend naar moderne gotiek. Deze driebeukige kerk heeft ook een interieur dat overwelfd wordt door kruisgewelven en vooral schoon metselwerk toont, ook de pilaren van de scheibogen zijn hierin uitgevoerd. Het koor is laatgotisch en 15e-eeuws. De kerk bezit een 18e-eeuwse preekstoel en een 18e-eeuws hoofdaltaar. De glas-in-loodramen zijn van 1960 De kerk wordt omringd door een kerkhof en een drietal 17e-eeuwse grafkruisen die in de kerkhofmuur zijn ingemetseld. Ook is hier een herdenkingsplaquette te zien ter ere van een aantal bij de gevechten om de Maas (november/december 1944) gevallen Britse soldaten. In 1995 werd nog een tweede herdenkingsplaquette aangebracht waarin het inlands verzet en de Canadese parachutisten werden gememoreerd. De kerk is geklasseerd als Rijksmonument, met name het koor, de 18e-eeuwse inventaris, de grafkruisen.
Huis Malborgh

Het Huis Malborgh (ook: Walbergh) is een voornaam huis, gelegen aan Dorpsstraat 66 te Buggenum in de Nederlandse provincie Limburg. Geschiedenis De geschiedenis van dit huis gaat terug tot de Middeleeuwen, toen het mogelijk in bezit was van het geslacht Van Ghoor, maar al sinds de 15e eeuw behoorde het toe aan het klooster Sint-Elisabethsdal. In 1471 werd het vernoemd als leen- en hofstede. Toen Buggenum echter in 1679 werd uitgegeven als zelfstandige heerlijkheid, werd het huis beleend aan een adellijk persoon, en wel Gravin Hieronime van Berg, geboren de Spaur, die douarière was en vrouwe van Ghoor te Neer. Omstreeks 1795 werd het huis, feitelijk een boerderij, door de Fransen in beslag genomen en verkocht aan een particulier, en wel Charles Lebrun. In 1798 was het eigendom van C.H.R. Waegemans, en diens zoon Joseph bouwde in 1830 het huidige woonhuis. Dit huis werd bewoond door een reeks particulieren, en na 1970 werden er kantoren in dit gebouw gevestigd. Gebouw Het betreft een groot huis op vierkante plattegrond, met twee verdiepingen en een zolder. Het huis heeft een aantal hoektorentjes. Ook de ingang aan de achterzijde van het huis is voorzien van een toren. Naast het huis ligt nog, aan Dorpsstraat 62, de boerderij Hof Malborgh of Waegemanshof, die in de huidige vorm uit de 19e eeuw dateert. Huis en hoeve zijn geklasseerd als Rijksmonument.
Sint-Willibrorduskerk (Riethoven)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Bergeijk behorende plaats Riethoven, gelegen aan het Dorpsplein 6. Geschiedenis De eerste priester kwam in 1405 maar pas in 1442 werd Riethoven een zelfstandige parochie. Van 1440-1450 werd een kerk gebouwd. Van 1636-1672 gingen de gelovigen in Luyksgestel naar de kerk, daar dit dorp behoorde tot de Spaanse Nederlanden. Van 1672-1798 werd gekerkt in een schuurkerk. In 1798 kwam de oorspronkelijke kerk weer aan de katholieken. In 1898-1899 werd deze verbouwd in neogotische trant naar ontwerp van Caspar Franssen. In 1930 werden een transept en twee zijkapellen aangebracht. Van de oorspronkelijke kerk bleven slechts enkele muurresten bewaard. Gebouw Het betreft een bakstenen kruiskerk in neogotische stijl met halfingebouwde toren en een vieringtorentje. Interieur De kerk bezat een kostbaar relikwie in de vorm van een stukje van de schedel van Sint-Willibrord. In 1853 werd dit door de Abdij van Westmalle als authentiek verklaard. In 1936 werd dit reliek echter weggenomen en het is sindsdien spoorloos. Wel werd door de Abdij van Achel een andere reliek geschonken. De kerk bezit een kruisbeeld van omstreeks 1500 dat is gepolychromeerd. Ook is er een schilderij van Martinus Riethovius. Eén van de neogotische altaren werd vervaardigd door Jan Custers.
Synagoge (Hattem)

Die Synagoge in Hattem, einer Gemeinde in der niederländischen Provinz Gelderland, wurde 1873 errichtet. Die profanierte Synagoge an der Achterstraat 33 ist als Rijksmonument ein geschütztes Kulturdenkmal. Die ersten Juden siedelten sich im 18. Jahrhundert in Hattem an. Die Jüdische Gemeinde Hattem hatte im Jahr 1869 mit 55 Mitgliedern ihren Höchststand erreicht. Die jüdischen Bürger von Hattem wurden während des Zweiten Weltkriegs von den deutschen Besatzern verfolgt und viele wurden in den Konzentrationslagern ermordet. Das Synagogengebäude, dessen drei hohe Rundbogenfenster erhalten blieben, wird seit vielen Jahren als Ladengeschäft genutzt. Weblinks Geschichte der jüdischen Gemeinde Hattem (niederländisch und englisch)
Spijker Watervliet

Spijker Watervliet, ook wel 't Olde Spiker genoemd, is een klein zeventiende-eeuws buitenhuis net bezuiden landgoed Molecaten, in de Nederlandse gemeente Hattem (provincie Gelderland). Het kent twee stenen bouwlagen met een zadeldak tussen bakstenen topgevels in Gelderse trant. De namen verwijzen naar de ligging aan water en naar de functie als opslagpaats voor graan. Het pand is sinds 1970 ingeschreven in het register van rijksmonumenten. Geschiedenis In 1640 liet de Hattemse burgemeester Melchior Greve aan de rand van de Veluwe dit buitenhuis of spijker bouwen. Het diende als opslagplaats voor granen en tot verblijfplaats van de landheer in de zomer, wanneer deze zijn landerijen inspecteerde. Boven de ingang van het pand is een rond venster in natuurstenen omlijsting en een geblokte spitsboog, geschreven staat behalve het oorspronkelijke bouwjaar, de tekst Die Sait die Mait, vertaald in de huidige Nederlandse taal, die Zaait die Maait. Dit is een spreuk uit Johannes 4:34-37, afkomstig uit de Statenvertaling van 1637. De volledige Bijbeltekst luidt: Een ander is het, die zaait, en een ander, die maait. In 1694 is in de omgeving van de spijker een spreng, genaamd de Spijkerspreng, gegraven om een papiermolen aan te drijven. Deze is rond ca. 1751 afgebroken en de spreng is grotendeels verland. De naam 'Watervliet' geeft mogelijk de lage ligging ten opzichte van landgoed Molecaten aan. In 1805 werd Watervliet aangekocht door de toenmalige eigenaar van huis Molecaten. Na de verkoop van het landgoed Molecaten in 1987 bleef Watervliet, met het naastliggende boerderijtje en de omliggende grond, buiten de verkoop. De familie van Heeckeren ging er wonen. Restauratie In de loop der tijd veranderde de functie van de spijker, er werden in de 18de en 19de eeuw delen aangebouwd. In 1960 is het huis gerestaureerd onder toezicht van de Rijksdienst voor de monumentenzorg. Het aanliggende 19e-eeuwse boerderijtje is toen vervangen door nieuwbouw in aansluitende bouwstijl. Dit om comfortabele bewoning mogelijk te maken. Daarbij is een extra ingang en achterdeur gemaakt tussen de oude kern en het nieuwe woongedeelte. De voordeur draagt de kleuren, geel en rood van het wapen van de familie Van Heeckeren. Deze zijn ook elders op het landgoed op de gebouwen te zien. Bij de entree van Watervliet staan twee natuurstenen pijlers met de naam erop. Huis en directe omgeving zijn niet toegankelijk voor het publiek. Fotogalerij Literatuur Ronald J. Prins, Huis Molecaten, Hattem, uitgavejaar 2003, Waanders Drukkers Zwolle, ISBN 90-9016988-1.
Hervormde kerk (Hedel)

De Hervormde kerk is een protestants kerkgebouw te Hedel, gelegen aan Kerkstraat 15. Geschiedenis Oorspronkelijk stond op deze plaats de katholieke Sint-Willibrorduskerk. Een kerk op deze plaats werd voor het eerst vermeld in 1292. Bisschop Franciscus Sonnius heeft in 1568 nog in deze kerk gepreekt. De pastoor echter, toonde sympathie voor de denkbeelden van de Reformatie. Waarschijnlijk reeds in 1571 ging de kerk over op de Reformatorische religie. Omstreeks 1640 werd op de fundamenten van het koor en transept van deze kerk de huidige, T-vormige kerk opgericht. De kerk heeft een driezijdig gesloten koor en is voorzien van steunberen. Op de voormalige viering is een achtzijdig open houten torentje met hoge ingesnoerde naaldspits. In 1836 werd de toegangspoort in de zuidgevel aangebracht en werden ook de huidige venstertraceringen aangebracht. In 1944 werd de kerk zwaar beschadigd door oorlogsgeweld. Totdat de kerk in 1948 weer in gebruik werd genomen, moesten de Hervormden hun toevlucht nemen tot een noodkerk. Interieur Het interieur van de kerk wordt gedekt door tongewelven met trekbalken. Tot het kerkmeubilair behoort een preekstoel die dateert uit de tijd van de bouw (1640). Een kist, waarin de rouwmantels werden opgeborgen, dateert van 1742. Er is een bord waarop alle predikanten vanaf 1612 zijn vermeld: De eerste predikant, Nicolaes Bakkerus, heeft tot zijn 104e (!) levensjaar de diensten geleid. Andere voorwerpen, zoals drie borden uit 1646 (Tien Gebodenbord, Geloofsbelijdenis, Onze Vader) en de kerkenraadsbanken, zijn in 1944 verloren gegaan. In de kerk zijn ook de grafzerken te vinden van enkele heren van Hedel (1499, 1502) van het geslacht Van den Berg.
Sint-Barbarakapel (Palemig)

De Sint-Barbarakapel is een kapel in de buurt Palemig in de gemeente Heerlen in de Nederlandse provincie Limburg. De kapel staat aan de rand van Palemig aan het kruispunt van de Slotweg, Kapelweg en de Sint Barbarastraat. Op ongeveer 500 meter naar het zuidoosten ligt Kasteel Schaesberg. De kapel is opgedragen aan Sint-Barbara. Geschiedenis In 1670 werd de kapel gesticht door Johan Frederik heer van Schaesberg. In de 18e eeuw werd de kapel vergroot. In de eerste helft van de 19e eeuw werd de kapel verbouwd. In 1998 werd de kapel gerestaureerd. Gebouw Het gebouw is een driezijdig gesloten kapel met een geknikt zadeldak met daarop een dakruiter. Van binnen heeft de kapel een interieur met pilasters, een altaarretabel en een gebogen communiebank. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Heerlen
Protestantse kerk (Heeze)

De protestantse kerk te Heeze is een kerkgebouw aan Kapelstraat 50. Dit gebouw werd in 1906 opgericht als hervormde kerk op de plaats waar vroeger de kapel van het Kasteel Heeze heeft gestaan. De toenmalige bewoners van het kasteel waren hervormd. Het is een bakstenen zaalkerk onder zadeldak, met op het dak een spits klokkentorentje. Dit bevat een klok uit 1451, gegoten door Jan van Asten. Er is een neogotisch ingangsportaal, en een voorgevel met boogfries, roosvenster en uurwerk. Het gebouw is geklasseerd als rijksmonument.