NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ds. Pierson College

Het ds. Pierson College is een protestants-christelijke scholengemeenschap in 's-Hertogenbosch. De school is naar Dominee Hendrik Pierson genoemd. Op de scholengemeenschap wordt les gegeven aan leerlingen die het vmbo-t, havo of vwo volgen. De school is gevestigd aan de Geraert ter Borchstraat, op loopafstand van station 's-Hertogenbosch Oost. Geschiedenis De school is ontstaan uit een fusie van een kleuterschool, een lagere school en een ULO. In 1968 ging de ULO verder als mavo. De lagere school en kleuterschool waren toen inmiddels al opgeheven. In de jaren zeventig werd er ook nog een havo-afdeling toegevoegd, een grote wens van de toenmalige directeur. Deze directeur had zich veelvuldig ingezet voor de oprichting van een havo-afdeling. De school groeide vanaf die tijd snel. De school gebruikte daarom ook nog steeds de gebouwen van de voormalige lagere school en kleuterschool. De vwo-afdeling kwam er in de jaren tachtig bij. In 1993 verhuisde het ds. Pierson College naar de huidige locatie. Vanwege de beschikbare ruimte kon de school weer groeien. De groei stokte niet, zodat de bouw van een nieuw gebouw voor de tweedefaseleerlingen in 2006 noodzakelijk werd. Lux kreeg dit nieuwe gebouw als naam. Met op de begane grond het D-Café voor de bovenbouwleerlingen. D verwijst ook naar de etageaanduiding. A-B-C bevinden zich in het hoofdgebouw. Gouden Schoolbank Op 12 oktober 2006 won het ds. Pierson College de Gouden Schoolbank en 10.000 euro, voor het beste studiehuis van Nederland. CodeWeek School Op 7 oktober 2022 kreeg het ds. Pierson College het CodeWeek School Label vanwege hun inzet rondom programmeren en digitale geletterdheid. Dit label werd uitgereikt namens CodeWeek en is twee jaar geldig. Externe link Website ds. Pierson College
't Nije Hemelriek

't Nije Hemelriek is een recreatieplas nabij Gasselte in de boswachterij Gieten-Borger in de Nederlandse gemeente Aa en Hunze. In de nabijheid van een vennetje het Hemelriekje in de boswachterij Gieten-Borger is een recreatieplas aangelegd door Staatsbosbeheer, dat naar het vennetje genoemd is met de naam 't Nije Hemelriek (het Nieuwe Hemelrijk). Bij de recreatieplas 't Nije Hemelriek bevinden zich een zandstrand en diverse recreatieve voorzieningen. Er waren plannen om het boomkroonpad, dat in dezelfde boswachterij is gelegen, te verplaatsen naar 't Nije Hemelriek. Staatsbosbeheer heeft echter in 2008 besloten om af te zien van deze verplaatsing. Even ten westen van de recreatieplas bevindt zich een groot zandwinningsgebied met een diepe waterplas. In het zandwinningsgebied werd tot 2014 grof zand voor de bouw gewonnen. Toen is het zogeheten blauwe gat (officieel Gasselterveld) geschikt gemaakt voor recreatief gebruik, dat zijn bijnaam te danken heeft aan de blauwe kleur ten gevolge van leemzuur. Een andere bijnaam voor deze plas is Jonkersgat, naar de familie Jonker die in 1946 begon met het afgraven van zand. Aan de noordzijde van deze plas ligt een groot recreatiestrand.
Tweemanspolder Molen No.3

De Tweemanspolder Molen No.3 is een grondzeiler nabij Zevenhuizen. De molen is in 1792 gebouwd ter vervanging van een eerdere molen die in dat jaar afbrandde, en is de derde trap van de molenviergang Tweemanspolder. In 1953 is de viergang buiten bedrijf gesteld en zijn de molens in bezit gekomen van de Stichting Molenviergang Tweemanspolder. De molen heeft een scheprad met een diameter van 5,96 m. De molen wordt bewoond en is niet te bezoeken. Tegenwoordig draait de molenviergang tweemaal per maand, op zaterdag. Zie ook Molenviergang (Zevenhuizen) Tweemanspolder Molen No.1 Tweemanspolder Molen No.2 Tweemanspolder Molen No.4
Sint-Andreaskerk (Kwintsheul)

De Sint-Andreaskerk staat in het dorp Kwintsheul van de gemeente Westland. Hulpkerk Oorspronkelijk gingen de katholieke inwoners van Kwintsheul naar de kerk in het nabijgelegen Wateringen, tot in 1870 de eerste hulpkerk in Kwintsheul zelf werd gebouwd. Deze viel onder het kerkbestuur van Wateringen. De kerk werd toegewijd aan Sint-Andreas, de naamheilige van de toenmalige pastoor van Wateringen, Andreas van Lottom. In 1872 werd een toren met luidklok aan de kerk gebouwd. Omdat dit een hulpkerk was, werd er geen pastorie naast gebouwd. De pastoor kwam voor de mis over uit Wateringen. Nieuwe kerk In 1890 werd Kwintsheul door de bisschop van Haarlem tot zelfstandige parochie verheven. De nieuw aangestelde pastoor en zijn kerkbestuur lieten daarop een nieuwe kerk met pastorie bouwen op de plaats van de oude hulpkerk. Deze werd met grote voortvarendheid gebouwd en kon al op 1 oktober 1893 in gebruik worden genomen. De driebeukige kerk werd ontworpen door architect J.H. Tonnaer uit Delft. Van de oude beschildering is alleen nog het schilderwerk op de zoldering van het schip over, langs de rand het Onze Vader in gotische letters; geschilderd door Theodorus Martinus Kokxhoorn (1864-1934) schilder en dichter uit Kwintsheul. De toren is voorzien van twee luidklokken uit 1871 en 1955. In 1900 schonk een gul echtpaar, ter gelegenheid van hun gouden huwelijksviering een orgel aan de kerk, dat was gemaakt door de bekende orgelbouwer P.J. Adema. In 1951 werd het kerkgebouw vergroot door Nicolaas Molenaar jr. Het oude priesterkoor werd volledig herbouwd met aan weerszijden twee transepten, waardoor driehonderd zitplaatsen meer konden worden gecreëerd. Het Adema-orgel werd in 1952 geheel gerestaureerd en gemoderniseerd. In 2004 volgde een nieuwe restauratie. In 2003 werd de parochie van Kwintsheul weer samengevoegd met de twee parochies van Wateringen. Literatuur Kerken in Delflanden. Decanaat Delflanden, Delft, 2004. Geen ISBN. Externe link Website RK Westland ReliWiki over Andreaskerk, met foto's van interieur Adema Orgel
Kościół Świętego Andrzeja w Kwintsheul

Kościół Świętego Andrzeja w Kwintsheul – znajduje się w miejscowości Kwintsheul, w gminie Westland w Holandii. Kościół pomocniczy Pierwotnie katoliccy mieszkańcy Kwintsheul chodzili do kościoła w pobliskim Wateringen, aż do 1870. Później wybudowano pierwszy kościół pomocniczy w samym Kwintshelu. Ten padł pod zarządem kościoła w Wateringen. Kościół został poświęcony imieniem świętego Andrzeja, imię świętego ówczesnego pastora w Wateringen, Andreasa van Lottoma. W 1872 przy kościele zbudowano wieżę z głośnym dzwonem, ponieważ był to kościół pomocniczy, nie wybudowano prezbiterium. Pastor przybył z Wateringen. Nowy kościół W 1890 kościół pomocniczy w Kwintsheul został przeniesiony do niezależnej parafii przez biskupa Haarlem. Nowo mianowany pastor i jego administracja kościelna otrzymały nowy kościół, wybudowany z plebanią na miejscu starego kościoła pomocniczego. Kościół został oddany do użytku 1 października 1893. Trójnawowy kościół został zaprojektowany przez architekta J. H. Tonnaera z Delftu. Wieża wyposażona jest w dwa głośne dzwony z lat 1871 i 1955. W 1900 pewna hojna para przekazała, z okazji ich złotego wesela, organy do kościoła, które zostały wykonane przez słynnego organowego, budowniczego P. J. Adema. W 1951 budynek kościoła powiększył Nicolaas Molenaar junior. Stary chór kościelny został całkowicie przebudowany z dwoma transeptami po obu stronach, co pozwoliło na utworzenie trzystu miejsc. Organy Adema zostały całkowicie odrestaurowane i zmodernizowane w 1952. W 2004 nastąpiła kolejna odnowa. W 2003 parafia Kwintsheul została połączona z dwiema innymi parafiami w Wateringen. Bibliografia Kościoły w Delflanden. Decanate Delflanden, Delft, 2004. Linki zewnętrzne O parafii Świętego Andrzeja (niderl.) Kwintsheul, Kerkstraat 22, Andrzej Apostoł. reliwiki.nl. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. (niderl.) Adema, budowa organów kościelnych (niderl.)
Stadion De Kraal

Stadion De Kraal is een voormalig voetbalstadion aan de Kaldenkerkerweg in Venlo. Het was het eerste stadion waarin VVV speelde. De Venlose club speelde daar al sinds het begin van de twintigste eeuw. De naam De Kraal is aan het stadion gegeven, omdat het aangrenzende café-restaurant dezelfde naam draagt. Die naam werd door Carl van der Weyden gekozen, vanwege de in die dagen woedende burgeroorlog in Transvaal waarin iedere nederzetting "Kraal" genoemd werd. In de loop van de Tweede Wereldoorlog werden het veld en de tribunes zwaar beschadigd. Een grondige renovatie was hierdoor noodzakelijk, waarbij in 1948 een nieuwe houten zittribune werd geplaatst. Deze houten tribune is bij een brand in 1980 in vlammen opgegaan en niet meer herbouwd. Restanten van de tribunes zijn echter nog terug te vinden. Tijdens het eerste seizoen van het betaald voetbal (1954–55) zijn er ook enkele wedstrijden op Sportpark De Berckt in Baarlo gespeeld. Dit kwam door een overeenkomst tussen de voetbalclubs Sportclub Venlo '54 en VVV, die opgingen in SC VVV'03. Bij die 'fusie' is de afspraak gemaakt, dat er om beurten op De Kraal (waar VVV de bespeler was) en De Berckt (waar SC Venlo '54 speelde) gespeeld zou worden. Na één seizoen maakte de KNVB een einde aan deze regeling, waardoor De Kraal vanaf 1955 weer het 'vaste thuis' werd. Daar werd op 6 februari 1972 (FC VVV-Eindhoven, 1–0) de laatste competitiewedstrijd gespeeld, waarna De Koel in gebruik werd genomen. De Kraal is sinds de zomer van 2020 weer in gebruik genomen als trainingslocatie van de club.
Stadion De Kraal

Stadion De Kraal – stadion piłkarski w Venlo, w Holandii. Do 1972 roku swoje spotkania rozgrywali na nim piłkarze klubu VVV Venlo. Stadion De Kraal był wykorzystywany przez piłkarzy klubu VVV Venlo od początków XX wieku. Pod koniec II wojny światowej uległ zniszczeniom, po wojnie został odbudowany. W 1972 roku piłkarze VVV Venlo przenieśli się na położony niedaleko, nowo wybudowany stadion De Koel. W 1980 roku spłonęła drewniana trybuna na stadionie De Kraal. Pozostałe trybuny obiektu (mogącego dawniej pomieścić do 18 000 widzów) z czasem wyniszczały i zarosły dziką roślinnością, boisko stadionu wciąż jednak wykorzystywane jest do celów treningowych. Przypisy
Zure Maden

Zure Maden is een natuurgebied 2 km ten noorden van Wouw, ten oosten van de Herelse Straat. Het gebied meet 20 ha en is in bezit van Staatsbosbeheer. Het bestaat uit weilanden (made betekent weiland) en een complex van oude veenputten, waar zich een bos van zwarte els en wilg heeft gevormd. Ten zuiden van de Zure Maden vloeit de Smalle Beek samen met Het Loopje om de Brandse Beek te vormen die oostelijk langs het gebied in noordwaartse richting stroomt. Ten westen van het gebied loopt Running's Waterloop, in noordelijke richting overgaand in de Wouwse Beek.
Verzorgingsplaats De Mussels

Verzorgingsplaats De Mussels is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A28 Groningen-Utrecht tussen afritten 30 en 29 nabij het Drentse Beilen. Het station is genoemd naar de laaggelegen weidegebieden (madegronden) die op deze plaats door de A28 worden doorkruist. Door de inwoners ter plaatse wordt dit vooral uitgesproken als 'de Musels'. De naastgelegen plas is ontstaan door zandafgraving ten behoeve van de aanleg van de A28. De plas is een plek waar gevist en gedoken wordt. Aan de overzijde van de weg ligt verzorgingsplaats Smalhorst. Referenties
Nonke Buusjke

Nonke Buusjke is een openluchtmuseum in de Schinveldse Bossen bij Schinveld in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. Het museumdorp ligt ongeveer tussen de buurtschap Op den Hering en het dorp Schinveld in. Het is gelegen aan de Heringsweg aan de rand van de Schinveldse Es. Nonke Buusjke werd opgezet en opgetrokken door Thei Berkers. Hij was de stuwende kracht achter dit openluchtmuseum en leefde zelf ook op dit terrein. Hij vond de massa-maatschappij onprettig en wilde zijn traditionele levensstijl promoten. In de in circa 1980 opgemaakte notariële akte werd er de volgende doelstelling omschreven: De instandhouding van het bosperceel met daarop de bebouwing alsmede instandhouding van het Nonke Buusjke, van de landelijke levenswijze en de oude cultuur van het dorp Schinveld. Gedurende zo'n veertig jaar bouwde hij samen met anderen aan Nonke Buusjke dat hij liet optrekken uit authentieke materialen die eeuwenlang gebruikt werden. De verschillende gebouwen op het terrein werden opgetrokken in oude stijl met vakwerk. Een aantal panden is in Schinveld afgebroken en op het terrein opnieuw opgebouwd. Naast de vakwerkboerderij zijn er een bakhuis, stroopstokerij, timmerwerkplaats, weefhuis, klompenmakerij en schoenmakerij te vinden. Daarnaast verzamelde hij tevens werktuigen en gereedschappen die vroeger door boeren en beoefenaars van oude ambachten gebruikt werden. In 2001 overleed Thei Berkers. Het mini-museumdorp wordt thans onderhouden en opengehouden door vrijwilligers en het museum wordt gebruikt voor workshops en demonstraties. Externe link Website van Nonke Buusjke
Vredenoord (Rijswijk)

Vredenoord is een buitenplaats die tot 2002 in de Nederlandse plaats Rijswijk, provincie Zuid-Holland lag, maar door een gemeentegrenswijziging tegenwoordig in Den Haag ligt. Vredenoord heeft meerdere namen gehad: onder andere Buytenburch, Alphenrust, Oversteen en Hoflust. Voor zover bekend was Josua van Belle, burgemeester en raad in de vroedschap van Rotterdam, in 1679 al in het bezit van de grond. Na zijn dood liet hij de buitenplaats na aan zijn weduwe Ida Catherina van der Meijden (1707). Op de kaart van Cruquius uit 1713 is de buitenplaats ingetekend met de naam Buytenburch, maar of het de woning was die deze naam had is niet duidelijk. De zoon van Josua van Belle verkocht de bijbehorende boerderij in 1728 aan Hugo van Rijk. In 1732 kocht Cornelis van Alphen de buitenplaats van Frederik van der Does. Ergens voor 1732 moet het landgoed dus door de weduwe van Van Belle van de hand zijn gedaan. Van Alphen noemde het huis Alphenrust, en hij kocht in 1738 ook de boerderij weer terug. Na zijn dood werd het goed, inclusief boerderij, in 1760 verkocht aan Jacob Spruyt. De erfgenamen van Spruyt verkochten het in 1776 aan Pieter Havart, ambachtsheer van Nederveen, Uitwijk en Waardhuizen. Hij gaf het de naam Vredenoord. In 1796 verkocht hij het aan Johan Maritz, ’s-Lands Grofgeschutgieter, die in 1800 ook Hoornwyk zou kopen. In de 19e eeuw wisselde het goed opnieuw vele malen van eigenaar. In het begin van de 20e eeuw werd het pand gesloopt en het huidige huis volgens ontwerp van architect J. van Wijngaarden gebouwd door Adriaan van der Willigen (Zoelmond, Rotterdam), wiens familie er tot in de jaren 70 van de twintigste eeuw heeft gewoond. Later werd het in gebruik genomen als een gezinsvervangend tehuis. In 2007 werd het landhuis inclusief de landschapstuin van Jan David Zocher jr. volledig gerenoveerd. Opvallend aan Vredenoord is dat aan de achterzijde van het landgoed een folly is gebouwd in de vorm van een kunstmatige grot, niet te verwarren met een ijskelder. Deze is waarschijnlijk in 1876 gebouwd.
Friezenbuurt

De Friezenbuurt is een woonbuurt in het Nederlandse dorp Maarssen, gemeente Stichtse Vecht. De buurt is in de jaren na de Eerste Wereldoorlog ontstaan, een periode waarin nieuwe industrie zich ging vestigen in Maarssen aan (de voorloper van) het Amsterdam-Rijnkanaal. Naast de Brabantse plaatwerkerij annex verzinkerij Bammens vestigde uit Friesland de U. Twijnstra's Oliefabriek N.V. (UTD) zich er. De directeur van laatstgenoemde bedrijf stichtte de woonbuurt voor de meeverhuisde arbeiders.
Verzorgingsplaats Bruggelen

Verzorgingsplaats Bruggelen is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van A1 Amsterdam-Oldenzaal tussen afritten 19 en 20 in de gemeente Apeldoorn. De naam heeft deze verzorgingsplaats te danken aan het direct aangrenzende landgoed Bruggelen van Het Geldersch Landschap. Aangenomen wordt dat de naam van dit landgoed een verbastering is van Braclog, een woud dat al in 801 wordt vermeld. De verzorgingsplaats heeft twee rijbanen, die van elkaar en van de snelweg gescheiden worden door kleine heuvels. Deze waren dicht begroeid met bomen, maar vrijwel alle begroeiing is in oktober 2011 op last van Rijkswaterstaat, de gemeente Apeldoorn, de politie en Het Geldersch Landschap verwijderd, en de heuveltjes zijn verlaagd. Reden was dat vanuit de verzorgingsplaats veelvuldig het achterliggende bos in werd getrokken en daar ongewenste activiteiten, zoals cruisen, afvaldump en drugshandel, plaatsvonden. Men hoopte dat met een vrij zicht vanaf de snelweg dit soort activiteiten zou worden teruggedrongen. Ondanks deze bomenkap is het cruisen daar niet verminderd, en de mannen gaan nu dieper het bos in om een beschutte plek te vinden, dat nu wel overlast veroorzaakt.
Moscowa

Moscowa è un cimitero e un crematorio situato nella città olandese di Arnhem. Il nome deriva dalla fattoria "Moskowa" (con una "k") che si trova proprio accanto al cimitero. Il sito era inizialmente di otto ettari, ma fu esteso agli attuali trenta ettari: furono sepolti tra quaranta e cinquantamila persone in circa ventimila tombe. Storia La fattoria Moskowa fu costruita nel 1847 da Hendrik Jacob Carel Jan, barone van Heeckeren di Enghuizen, che comprò anche la tenuta Sonsbeek nel 1821. Nel 1837 la creazione di un cimitero al di fuori dell'area edificata venne menzionata per la prima volta nel consiglio comunale di Arnhem: fino ad allora fu utilizzato il cimitero "Onder den Linden", ma la popolazione non era d'accordo con questo piano. Nel 1864 fu costruita la parte ebraica del cimitero, ma fu solo nel 1876 che vi si verificarono i primi funerali. Nel 1934 fu aggiunta una nuova sezione sull'altro lato della strada, secondo il progetto di Mr. Meier. Nel 1968 venne costruita una cappella cattolica romana, le cui vetrate sono state disegnate dall'artista grafico Jan van Doorn. Nel 1974 è stato ampliato aggiungendo un crematorio, nel quale si svolgono circa millecinquecento cremazioni ogni anno. Mausoleo Moscowa è uno dei pochi cimiteri nei Paesi Bassi con un mausoleo, costruito centralmente nella parte vecchia. Il mausoleo appartiene alla famiglia di Wageningen-Romein ed è stato costruito in pietra da taglio nel 1895 o 1905. È caratterizzato da influenze classiciste. Bibliografia A.J. van Dissel - Moscowa - Geschiedenis van de gemeentelijke begraafplaats in Arnhem ISBN 90-5345-016-5 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Moscowa Collegamenti esterni http://www.uitvaartcentrummoskowa.nl/ http://www.moscowa.nl/
Piusoord

Piusoord was de naam van een instelling die zich bevindt aan de Bredaseweg 570 ten westen van Tilburg. Het hoofdgebouw werd in 1938 ingewijd als "Klooster Mariahof" van de Broeders Penitenten. Van 1945 tot 1953 was hier het Sanatorium De Klokkenberg gevestigd. Dit ging verder als Medisch Centrum de Klokkenberg te Breda. In 1954 werd deze inrichting bestemd voor de opvang van verstandelijk gehandicapten omdat de wachtlijsten voor hun overige instellingen te lang werden. In 1967 werd Piusoord, tezamen met de vijf overige instellingen van de broeders, ondergebracht in de Daniël de Brouwerstichting. Deze stichting werd niet meer rechtstreeks door de broeders geleid. Wel bleven dezen op Mariahof wonen. In 1987 werd deze stichting weer ontvlochten. In de jaren negentig is de naam van Piusoord veranderd in "Amarant".
Agnieten College

Het Agnieten College is de naam van drie christelijke middelbare scholengemeenschappen in Nieuwleusen, Wezep en Zwartsluis. De scholen zijn onderdeel van de Landstede Groep. De scholen zijn vernoemd naar de vroegere priorij de Agnietenberg in Zwolle, waar Thomas a Kempis zijn De imitatione Christi (in de Nederlandstalige uitgave '(Over) de Navolging van Christus' getiteld) schreef. De Agnietenberg ontleende haar naam aan Sint-Agnes.
Watertoren (Nieuwegein)

De Watertoren van Nieuwegein of Watertoren van IJsselstein is ontworpen door architect Roelof Kuipers en werd gebouwd in 1911. De watertoren heeft een hoogte van 28,5 meter en ligt aan het Hooglandse Jaagpad in de Hoge Landen. Het waterreservoir heeft een inhoud van 150 m³. De toren werd gebouwd in opdracht van het gemeentelijke waterleidingbedrijf van IJsselstein. Na grenswijziging in 1990 staat de watertoren in Nieuwegein Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Nieuwegein Externe link Fotografische documenten watertoren IJsselstein in Het Utrechts Archief Informatie over rijksmonumentnummer 526781
Hofje van Staats

The Hofje van Staats is a hofje in Haarlem, Netherlands, on the Jansweg 39, close to the Haarlem railway station. History of the complex It was built from July 29, 1730, to 1733 from the legacy of the Haarlem thread-seller Ysbrand Staats. He left his entire legacy to the poor, and his brother took charge of building this hofje after he died. The first hofje to be built in the 18th century, the executors visited Alkmaar under the leadership of architect Abraham Kleijn, to visit the "new style hofje" Wildemans. In former times hofjes were built in the back gardens of larger homes of the wealthy donors. In 1730 the new style hofjes were luxurious complexes with fancy gateway buildings directly on the street. The original gateway house of this hofje still stands, but no longer functions as the home of a governing regent, but as a storefront. It is certainly grander than the Wildeman's hofje, but was itself surpassed as the fanciest hofje in Haarlem by the Teylers Hofje. Residents The hofje was designed to be grand, because it was meant for women of the Dutch Reformed faith, at that time the official faith of the Haarlem council. According to the original hofje rules and regulations, the women eligible to live there were not very poor, because they had to buy their place for 50 florins and bring a long list of possessions with them, including clothing and furnishings. It originally had houses for 29 single elder women, after the renovation in 1990 this was reduced to 20. Finances The hofje was quite wealthy, and in 1783 celebrated its 50-year jubilee with a glass for the regents engraved with the portrait of Ysbrand Staats. According to the period history of Haarlem by Pieter Langendijk, the hofje had bleaching fields behind the easternmost cottages and a pavilion on the Spaarne river for the ladies to drink tea in. During the French occupation the finances took a turn for the worse and that land was sold. An original drawing of the complete hofje complex from the Jansweg to the Spaarne hangs in the Hofje van Noblet, whose finances are also managed by the same "Foundation for the preservation of the Hofjes Staats and Noblet". Address: Jansweg 39 References Deugd boven geweld, Een geschiedenis van Haarlem, 1245–1995, edited by Gineke van der Ree-Scholtens, 1995, ISBN 90-6550-504-0 Haarlems hofjes, Dr. G. H. Kurtz, Schuyt & Co C.V., Haarlem, 1972, ISBN 90-6097-027-6 Door gangen en poorten naar de hofjes van Haarlem, L. Peetorn and L. van der Hoek, Stichting Uitgeverij Barabinsk Leiden, 2001, ISBN 90-73983-17-7
Hofje van Staats

Het Hofje van Staats is een Haarlems hofje, het hofje is te vinden aan de Jansweg 39, vlak bij het NS-station in Haarlem. Het Hofje van Staats werd gesticht uit de nalatenschap van de Haarlemse garenreder en handelaar Ysbrand Staats. Staats bepaalde in zijn testament dat zijn hele erfenis bestemd was voor de armen. De eerste steen werd gelegd op 29 juli 1730 door de broer van Ysbrand Staats. Het hofje werd gebouwd door Hendrik de Werff. In 1733 waren de 30 huisjes voor alleenstaande oudere vrouwen klaar. Voorwaarde om in het hofje van Staats te kunnen wonen, was dat men gereformeerd was. Bij de restauratie in 1990 werd een aantal huisjes samengevoegd, hiermee werd het aantal woningen teruggebracht van 30 naar 20. Bijzonder zijn de ruime binnentuin, het opzichterhuisje, mortuarium en de washokjes. Het mortuarium doet tegenwoordig dienst als fietsenberging. Het indrukwekkende hoofdgebouw van het Hofje van Staats, waar de beheerder van het hofje zetelde, was vroeger ook de entree. Boven de ingang bevindt zich het medaillon van Ysbrand Staats en een beeldhouwwerk van Gerrit van Heerstal. In het gebouw is een kamer voor bijeenkomsten van de regenten van het hofje die nog in oorspronkelijke staat is. In het hoofdgebouw werden tot 2012 de veilingen van Bubb Kuyper Veilingen gehouden. Tegenwoordig is het bedrijfsruimte. Achter het hoofdgebouw ligt de binnentuin met daar omheen de hofjeswoningen. Het hofje kan worden bezocht van maandag tot en met zaterdag van 10.00 tot 17.00uur.