NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hein Donnerbrug

De Hein Donnerbrug (brugnummer 1922) is een bouwkundig kunstwerk op de grens van Amsterdam-Centrum en Amsterdam-Zuid. De brug is in 1991 vernoemd naar Jan Hein Donner in zijn hoedanigheid als schaker. De vaste betonnen brug overspant sinds omstreeks 1988 de Singelgracht. Zodoende verbindt ze het Max Euweplein (vernoemd naar schaker Max Euwe) en de Weteringschans (centrumzijde) met het Vondelpark en de Stadhouderskade (in Zuid). De brug is alleen toegankelijk voor voetgangers en fietsers, maar kan ook eventueel nooddiensten dragen; er is namelijk geen andere mogelijkheid om met zwaar vervoer het Max Euweplein op te komen. Zij is daarom acht meter breed. De brug is een ontwerp van Kees Spanjers, die samen met Pieter Zaanen voor de inrichting van het plein zorgden. Het Max Euweplein ligt hoger dan de Stadhouderskade; Spanjers koos voor een vrijwel platte brug met helling aan de zijde van de kade. Onder die helling geldt een doorvaarverbod; scheepvaart moet van de andere doorvaarten gebruik maken. Voor voetgangers en fietsers is het een stevige helling omdat de doorgaande voet- en fietsroute hier geregeld worden door verkeerslichten; fietsers moeten bijna vanuit stilstand de helling op of juist helling af remmen.
Horst Blankenburgbrug

De Horst Blankenburgbrug (brug 2293) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam. De brug is een van de weinige verkeersbruggen (de meesten zijn alleen voor langzaam verkeer) die de verbinding vormt tussen Watergraafsmeer en de buurt Park de Meer, die hier tussen 1998 en 2002 uit de grond verrees. Die buurt is geheel omringd door een watergang/ringsloot. De brug tussen de Middenweg (buiten de buurt) en Wembleylaan (in de buurt) kreeg brugnummer 2293. De meeste bruggen in en om de wijk werden ontworpen door Scala Architecten, die ook een deel van de woningen voor hun rekening namen. In oktober 2005 kregen alle bruggen in deze buurt een naam. Zij werden vernoemd naar spelers uit de selectie van AFC Ajax in haar succesperiode jaren zeventig, toen dat team nog speelde in Stadion De Meer, dat in 1996 plaats maakte voor de wijk. Deze brug werd daarbij vernoemd naar verdediger Horst Blankenburg, die aanwezig was tijdens het onthullen van zijn naamplaat en dat van andere Ajax-spelers. De brug is opgebouwd uit betonnen brugpijlers met daarop een betonnen wegdek; leuningen zijn van hout. De brugnaam is terug te vinden op een nabij staande lantaarnpaal en op de overspanning; dit in tegenstelling tot de "normale" plaats op de brugleuning. Direct over de brug richting Park De Meer is de Muurschildering Johan Cruijff te zien.
Jan Wils Bridge

The Jan Wils Bridge is a permanent bridge for pedestrians and cyclists in Amsterdam-Zuid. The bridge spans the Stadiongracht which forms the connection between the Noorder and Zuider Amstelkanaal. It is an extension of the Laan der Hesperides and leads to the Piet Kranenburgpad, along which the Electrische Museumtramlijn Amsterdam also runs. To the west of the bridge are a number of islands, which form the Park Schinkel Islands. The design was designed by architect Rob Lubrecht in 2003. The bridge was built in Vlissingen in 2007/2008 and transported by Wagenborg Nedlift to its place by ship/pontoons. Heavy Demag mobile cranes had to be used to get the bridge on moving structures and then hoist them on the pontoons behind/for a tugboat. The pontoons were equipped with rotary castles to maneuver better through the Amsterdam canals. The bridge was sailed in length through the Olympia Canal (Channel between the Schinkel and the Stadiongracht). To make that possible, bridge 1634 had to be removed from its place. Once in the Stadiongracht, the bridge was transported in its length to the headlands and then turned 90 degrees. When the bridge was between the heads of the land the pontoons were dropped and thus the bridge also abducted until it lay on the heads of the country and a central pillar. The span is carried by a steel tube on which the bike path is located. The footpath hangs there on the side, as it were. Striking about the burg is that it is for the eastern part and has an arch construction near the western part. The bridge is named after architect Jan Wils who provided the design of the nearby Olympic Stadium and the two buildings in Amsterdam famous for Citroën on Stadionplein. Tram station The Jan Wils Bridge is home to an Electrische Museumtramlijn Amsterdam station. However, it is temporarily out of use, as is the rest of the line north of Jollenpad. References External links Architectenweb Wagenborg hYouTube film
Jan Wilsbrug

De Jan Wilsbrug is een vaste brug voor voetgangers en tweewielers in Amsterdam-Zuid. De brug overspant de Stadiongracht die hier de verbinding vormt tussen het Noorder en Zuider Amstelkanaal. Ze ligt in het verlengde van de Laan der Hesperiden en voert naar het Piet Kranenburgpad, waarlangs ook de Electrische Museumtramlijn Amsterdam rijdt. Ten westen van de brug liggen een aantal eilandjes, die het Park Schinkeleilanden vormen. Het ontwerp is afkomstig van architect Rob Lubrecht en dateert uit 2003. De brug werd in 2007/2008 in één stuk in Vlissingen gebouwd en door Wagenborg Nedlift per schip/pontons naar haar plaats vervoerd. Er moesten zware Demag mobiele kranen aan te pas komen om de brug eerst op rijdende constructies te krijgen om ze vervolgens op de pontons achter/voor een sleepboot te hijsen. De pontons waren voorzien van draaischamels om beter door de Amsterdamse grachten te kunnen manoeuvreren. De brug werd in de lengte door het Olympiakanaal (kanaal tussen de Schinkel en de Stadiongracht) gevaren. Om dat mogelijk te maken moest brug 1634 even van haar plaats gehaald getakeld worden. Eenmaal in de Stadiongracht werd de brug in haar lengte vervoerd naar de landhoofden en vervolgens 90 graden gedraaid. Toen de brug tussen de landhoofden lag werden de pontons afgezakt en zodoende ook de brug afgevijzeld tot zij op de landhoofden en middenpijler lag. De overspanning wordt gedragen door een stalen koker waarop het fietspad ligt. Het voetpad hangt daar als het ware aan de zijkant aan. Opvallend aan de burg is dat ze voor bij het oostelijk deel vlak is en bij het westelijk deel een boogconstructie heeft. De brug is vernoemd naar architect Jan Wils die het ontwerp leverde van het nabijgelegen Olympisch Stadion en de twee in Amsterdam bekende panden voor Citroën aan het Stadionplein.
Johan Cruijffbrug

De Johan Cruijffbrug (brug 2238) is een bouwkundig kunstwerk in het Nederlandse stadsdeel Amsterdam-Oost. De brug is een voet- en fietsbrug; ze vormt de verbinding tussen het plein Esplanade de Meer en de Anfieldroad (straat) richting Middenweg. Ze ligt parallel aan de Johan Neeskensbrug over een sierwater.in de buurt Park de Meer, Watergraafsmeer die hier tussen 1998 en 2002 uit de grond verrees. Die buurt is geheel omringd door een watergang/ringsloot. De meeste bruggen in en om de wijk werden ontworpen door Scala Architecten, die ook een deel van de woningen voor hun rekening namen. In oktober 2005 kregen alle bruggen in deze buurt een naam. Zij werden vernoemd naar spelers uit de selectie van AFC Ajax in haar succesperiode jaren zeventig, toen dat team nog speelde in Stadion De Meer, dat in 1996 plaats maakte voor de wijk. Deze brug werd daarbij vernoemd naar spits Johan Cruijf, die niet aanwezig was tijdens het onthullen van zijn naamplaat en die van andere Ajax-spelers. De brug is opgebouwd uit betonnen brugpijlers met daarop een betonnen wegdek; leuningen zijn van hout. De brugnaam is terug te vinden op een op de brug staande lantaarnpaal en op de overspanning; dit in tegenstelling tot de "normale" plaats op de brugleuning. Bijzonder aan de brug is het houtsnijwerk in de linker en rechter balustrade/leuning. Het is werk van Mathieu Nab.
Johan Neeskensbrug

De Johan Neeskensbrug (brug 2237) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Oost. De brug is een van de weinige verkeersbruggen (de meesten zijn alleen voor langzaam verkeer); ze ligt in de Wembleylaan over een sierwater in de buurt Park de Meer, Watergraafsmeer die hier tussen 1998 en 2002 uit de grond verrees. Die buurt is geheel omringd door een watergang/ringsloot. De meeste bruggen in en om de wijk werden ontworpen door Scala Architecten, die ook een deel van de woningen voor hun rekening namen. In oktober 2005 kregen alle bruggen in deze buurt een naam. Zij werden vernoemd naar spelers uit de selectie van AFC Ajax in haar succesperiode jaren zeventig, toen dat team nog speelde in Stadion De Meer, dat in 1996 plaats maakte voor de wijk. Deze brug werd daarbij vernoemd naar middenvelder Johan Neeskens, die aanwezig was tijdens het onthullen van zijn naamplaat en dat van andere Ajax-spelers. De brug is opgebouwd uit betonnen brugpijlers met daarop een betonnen wegdek; leuningen zijn van hout. De brugnaam is terug te vinden op een op de brug staande lantaarnpaal en op de overspanning; dit in tegenstelling tot de "normale" plaats op de brugleuning.
Lex van Deldenbrug

De Lex van Deldenbrug (brug 808) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug is vernoemd naar de componist Lex van Delden, overige straten en pleinen in de buurt kregen ook namen die verwijzen naar componisten. De brug verbindt De Boelelaan met het George Gershwinplein. Ze overspant De Boelegracht, een gracht die noordelijk ligt van een deel van De Boelelaan. De brug werd geïnitieerd in het kader van de Zuidas en moet dienen als introductie van het deelgebied Gershwin binnen dat project. De brug is ontworpen door Liesbeth van der Pol van Dok-Architecten. Dura Vermeer bouwde de brug in 2012/2013 op een dam die in de gracht was gelegd. Ze kent een paalfundering van buispalen met groutinjectie. De architect liet zich inspireren door de Torensluis, die in het centrum van Amsterdam ligt over de Singel. Ze wilde een brug maken die net als die Torensluis tevens moet dienen tot ontmoetingsplaats, de brug heeft bijvoorbeeld dermate lage en diepe leuningen, zodat die ook tot zitbank kunnen dienen. De brug ligt opvallend in de omgeving; ze ligt als een plein en rustpunt tussen de hoogbouw, die het omringen. Het geheel kreeg een opvallende kleurvoering mee. De beide kades hebben antracietkleurige wegverharding, de brug is daartegen grotendeels bedekt met okergeelkleurig baksteen, dat aansluit in de bebouwing van de omgeving. Voor het roodoranje fietspad haalde de architect haar inspiratie uit het begrip Rode Loper. Die gele en oranjekleur wordt onderbroken door min of meer concentrisch lopende grijze natuurstenen cirkelsegmenten, waarvan het middelpunt tevens het middelpunt vormt van de brug. De brug is zo geconstrueerd dat ze uit het oppervlak van een bol lijkt te zijn gehaald; de brug heeft niet alleen een welving in de lengte, maar ook in de breedte. Die bolling wordt nog geaccentueerd door het lijnenspel in de bestrating. Overigens is niet alleen de bestrating van baksteen, ook de leuningen zijn dat. Er werd voor baksteen gekozen omdat dat materiaal makkelijk te bewerken is tot de gewenste vorm voor die dubbele bolling en de te vormen cirkels. Niet alleen het uiterlijk is afwijkend van andere bruggen van de stad. Ook de verlichting is afwijkend. De brug wordt verlicht door ledverlichting, die is opgenomen in de balustraden en klinkers van de brug. Door de verlichting in de klinkers wordt het fietspad in schemering en avond duidelijker zichtbaar. De brug is vernoemd naar Van Delden op initiatief van de hoboïst en radio presentator Peter Bree, wiens eerste plaatopname door Van Delden werd besproken in Het Parool. De brug werd op 8 juli 2014 overgedragen aan Stadsdeel Zuid. In de klinkers werd als gevolg van een misverstand tussen het stadsdeel en centrale stad het nummer 865 uitgespaard. Brug 865 ligt over dezelfde gracht bij de Tomasso Albinonistraat en is dieprood.
Piet Keizerbrug

De Piet Keizerbrug (brug 2234) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Oost. De brug is een voet- en fietsbrug; ze vormt de verbinding tussen het plein Esplanade de Meer en de Stade de Colombes (straat). Ze ligt parallel aan de Sjaak Swartbrug over een sierwater.in de buurt Park de Meer, Watergraafsmeer die hier tussen 1998 en 2002 uit de grond verrees. Die buurt is geheel omringd door een watergang/ringsloot. De meeste bruggen in en om de wijk werden ontworpen door Scala Architecten, die ook een deel van de woningen voor hun rekening namen. In oktober 2005 kregen alle bruggen in deze buurt een naam. Zij werden vernoemd naar spelers uit de selectie van AFC Ajax in haar succesperiode jaren zeventig, toen dat team nog speelde in Stadion De Meer, dat in 1996 plaats maakte voor de wijk. Deze brug werd daarbij vernoemd naar linksbuiten Piet Keizer, die niet aanwezig was tijdens het onthullen van zijn naamplaat en dat van andere Ajax-spelers. De brug is opgebouwd uit betonnen brugpijlers met daarop een betonnen wegdek; leuningen zijn van hout. De brugnaam is terug te vinden op een op de brug staande lantaarnpaal en op de overspanning; dit in tegenstelling tot de "normale" plaats op de brugleuning. Bijzonder aan de brug is het houtsnijwerk in de linker en rechter balustrade/leuning. Het is werk van Mathieu Nab.
Ruud Krolbrug

De Ruud Krolbrug (brug 2232) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Oost. De brug is een van de voet- en fietsbruggen in de buurt Park de Meer, Watergraafsmeer die hier tussen 1998 en 2002 uit de grond verrees. Die buurt is geheel omringd door een watergang/ringsloot. Ze vormt de verbinding tussen de Wembleylaan (in de buurt) en de Radioweg (buiten de buurt). Het ontwerp is afkomstig van Haasnoot Bruggen, die meerdere met name houten bruggen ontwierp voor Amsterdam. In oktober 2005 kregen alle bruggen in deze buurt een naam. Zij werden vernoemd naar spelers uit de selectie van AFC Ajax in haar succesperiode jaren zeventig, toen dat team nog speelde in Stadion De Meer, dat in 1996 plaats maakte voor de wijk. Deze brug werd daarbij vernoemd naar rechtsachter Ruud Krol, die aanwezig was tijdens het onthullen van zijn naamplaat en dat van andere Ajax-spelers. De brug is opgebouwd uit betonnen brugpijlers met daarop houten balken en een houten dek; ook de leuningen zijn van hout. De brugnaam is terug te vinden op de overspanning; dit in tegenstelling tot de "normale" plaats op de brugleuning. De brug heeft een bijzonderheid omdat een boom aan de zijde van de Radioweg in de weg stond. Het brug is aan die kant iets smaller dan aan het andere eind.
Wim Suurbierbrug

De Wim Suurbierbrug (brug 2239) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Oost. De brug is een van de verkeersbruggen (de andere zijn voor langzaam verkeer) die de verbinding vormt binnen de buurt Park de Meer binnen de Watergraafsmeer, die hier tussen 1998 en 2002 uit de grond verrees. Die buurt is geheel omringd door een watergang/ringsloot. De brug ligt in de Praterlaan nabij de straat Anfieldroad. De meeste bruggen in en om de wijk werden ontworpen door Scala Architecten, die ook een deel van de woningen voor hun rekening namen. In oktober 2005 kregen alle bruggen in deze buurt een naam. Zij werden vernoemd naar spelers uit de selectie van AFC Ajax in haar succesperiode jaren zeventig, toen dat team nog speelde in Stadion De Meer, dat in 1996 plaats maakte voor de wijk. Deze brug werd daarbij vernoemd naar verdediger Wim Suurbier, die niet aanwezig was tijdens het onthullen van zijn naamplaat en dat van andere Ajax-spelers. De brug is opgebouwd uit betonnen brugpijlers met daarop een betonnen wegdek; leuningen zijn van hout. De brugnaam is terug te vinden op een op de brug staande lantaarnpaal en op de overspanning; dit in tegenstelling tot de "normale" plaats op de brugleuning.
De Hatsumermolen, Dronryp

De Hatsumermolen is a smock mill in Dronryp, Friesland, Netherlands which was built in 1878. The mill is listed as a Rijksmonument, number 28615. History In 1841, a spinnenkopmolen stood on this site. De Hatsumermolen was built in 1878 by millwright N J Osinga. It drained the 60 hectares (150 acres) Sikma Polder, which formed part of the Hommema State farmstead. Restoration work on the mill began in 1987 and was completed 1990. The mill was officially opened on 23 October 1991 by Pieter van Vollenhoven. Repairs were carried out to the cap in 2003. Description De Hatsumermolen is what the Dutch describe as a "grondzeiler" . It is a two-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sail reaching almost to the ground. The smock and cap covered in weatherboards, which are vertical on the smock. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 11.56 metres (37 ft 11 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft which was cast by Gietijzerij Hardinxveld of Giessendam, South Holland. The windshaft also carries the brake wheel which has 31 cogs. This drives the wallower (16 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 32 cogs drives a gearwheel with 29 cogs on the axle of the wooden Archimedes' screw. The axle of the screw is 260 millimetres (10 in) diameter and the screw is 900 millimetres (2 ft 11 in) diameter and 3.75 metres (12 ft 4 in) long. The screw is inclined at 34°. Each revolution of the screw lifts 111 litres (24 imp gal) of water. Public access De Hatsumermolen is open to the public by appointment. References External links
Hatsumermolen

De Hatsumermolen (Fries: Hatsumermûne) is een poldermolen in Hatsum, in de buurt van het Friese dorp Dronrijp, dat in de Nederlandse gemeente Waadhoeke ligt. Beschrijving De Hatsumermolen, een maalvaardige grondzeiler, staat ongeveer anderhalve kilometer ten zuidwesten van Dronrijp. Hij werd in 1878 gebouwd voor de bemaling van de 60 ha grote polder Sikma, als opvolger van een spinnenkopmolen. De Hatsumermolen werd in 1988/1989 gerestaureerd en in 2003 van een nieuwe kap voorzien. De wipstok van de molen is versierd met een eenhoorn, een dier dat ook in het gemeentewapen is te vinden. De Hatsumermolen, die eigendom is van de Stichting Molens in Menaldumadeel, maalt tegenwoordig in circuit en is op afspraak te bezichtigen. Zie ook Molens in Friesland
Hatsumermolen

Hatsumermolen – wiatrak w miejscowości Dronrijp, w gminie Menaldumadeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn został wzniesiony w 1878 r. Był restaurowany w latach 1987–1990. Wiatrak ma dwa piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 11,56 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-16]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
De Hondsrug, Weerdinge

De Hondsrug is a smock mill in Weerdinge, Drenthe, which has been restored to working order. The mill was built in 1910 and is listed as a Rijksmonument, number 14964. History The first windmill on this site was built in 1863. It ground buckwheat and rye. The mill burnt down on 4 June 1870. A new mill was built to replace it but was burnt down in 1909. To replace that mill, the drainage mill Flikkezijlsterpoldermolen was moved from Farmsum, Groningen by millwright Van Ausselt of Coevorden. Repairs were made to the mill in 1938 and the following year the sails were fitted with streamlined leading edges. In 1945, the mill lost a pair of sails and ceased work. It was restored in 1988. A new cap and sails were made and fitted, and the mill rethatched. The mill was then named De Hondsrug, having previously been nameless. It is named after a ridge of sandhills in Groningen. Description De Hoop is what the Dutch describe as an "achtkante beltmolen". It is a two-storey smock mill on a two-storey brick base. There is no stage, a bank of earth thrown up against the lower storey of the base provides access to the sails. The smock and cap are thatched. The mill is winded by a tailpole and winch. The four Common sails have a span of 22.00 metres (72 ft 2 in) and are carried in a cast-iron windshaft which was cast by Prins van Oranje, The Hague in 1896. The windshaft also carries the brake wheel, which has 59 cogs. This drives the wallower (31 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel, which has 108 cogs, drives the 1.50-metre-diameter (4.9 ft) French Burr stones via a lantern pinion stone nut with 33 staves. Public access De Hondsrug is open to the public by appointment. References
De Hondsrug (korenmolen)

De Hondsrug is een korenmolen in de buurtschap Weerdinge (Emmen) in de Nederlandse provincie Drenthe. De molen werd in 1910 gebouwd met gebruikmaking van een afgebroken poldermolen uit het Groningse Farmsum. Dit ter vervanging van een molen die op dezelfde plek in 1870 was gebouwd en in 1909 was afgebrand. In 1945 verloor de molen een roede en werd toen stilgezet. Pas in 1988 werd de molen in opdracht van de particulier eigenaar gerestaureerd. Bij deze restauratie werd de molen genoemd naar de heuvelrug waarop hij gelegen is. De molen heeft Oudhollands opgehekte roeden met zeilen en een lengte van 22 meter. De maalinrichting bestaat uit een koppel maalstenen. De Hondsrug wordt af en toe door vrijwillige molenaars in bedrijf gesteld. Zie ook Lijst van windmolens in Drenthe
De Hoop, Sleen

De Hoop (English: 'The Hope') is a smock mill in Sleen, Drenthe, the Netherlands, which has been restored to working order. The mill was built in 1914 and is listed as a Rijksmonument, number 33787. History A mill was built here in 1850. It was a smock mill without a stage and stood until it was burnt down in 1914. To replace it, the mill known as De Gunst, also known as the Molen van Nefkens, was moved from Amersfoort, Utrecht by millwright L Reinds of Beilen. The mill was built for miller H Berends. The mill was restored between 1953 and 1956 by millwright Huberts of Coevorden. On 24 July 1956 the mill was put back to work. In 1976, millwright J D Medendorp of Zuidlaren restored the mill again. In 2010 the local authority Gemeente Coevorden became owner of the mill. Society "Sleener Molen Stichting ‘De Hoop’" was founded in 2012 to work the mill. Description De Hoop is what the Dutch describe as an achtkante stellingmolen. It is a three-storey smock mill with a stage on a three-storey brick base. The stage is at second-floor level, 6.30 metres (20 ft 8 in) above the ground. The smock and cap are thatched. The mill is winded by a tailpole and winch. The four Common Sails have a span of 24.62 metres (80 ft 9 in) and are carried in a cast-iron windshaft cast by Enthuizen in 1861. The windshaft also carries the brake wheel, which has 62 cogs. This drives the wallower (30 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel, which has 113 cogs, drives the 1.50-metre (4 ft 11 in)-diameter French Burr stones via a lantern pinion stone nut with 34 staves. Millers H Berends (1914– ) Public access De Hoop is open to the public whenever a blue flag is flying. The mill is also open on the Drentse Molendag, the last Saturday in August. References External links De Hoop website
De Hoop (Sleen)

De Hoop is een korenmolen in het Drentse Sleen, in de gemeente Coevorden. De molen werd in 1915 opgebouwd voor molenaar H. Berends, door molenmaker L. Reinds uit Beilen. Een bestaande molen 'De Gunst' in Amersfoort (ook de molen van Nefkens genoemd) werd voor dit doel gekocht en in Sleen weer opgebouwd. Deze molen is de opvolger van een achtkante bovenkruier zonder stelling uit in 1850. Deze molen was in 1915 door brand verwoest. Van 1953-1956 volgde restauratie van de molen door Huberts te Coevorden, waarna de molen op 24 juli 1956 in gebruik werd genomen. In 1976 begon molenmaker J.D. Medendorp uit Zuidlaren aan een weer noodzakelijke ingrijpende restauratie, die door subsidie-problemen lange tijd in beslag nam. Fotogalerij Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Sleen Lijst van rijksmonumenten in Coevorden (gemeente) Lijst van windmolens in Drenthe