NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Белый дом (Роттердам)

Белый дом — офисное здание в Роттердаме, Нидерланды, считающееся «первым небоскрёбом Европы». Одно из немногих строений центра Роттердама, уцелевших во время ковровой бомбардировки 14 мая 1940 года. Ныне входит в список 100 ценнейших памятников архитектуры Голландии. Архитектор Виллем Моленбрук, побывав в США, был вдохновлён первыми небоскрёбами Нью-Йорка и Чикаго, однако он не хотел слепо копировать заокеанские образцы и спроектировал здание в модном в Европе конца XIX века стиле ар-нуво. Десятиэтажный дом высотой 43 метра на время постройки в 1898 году стал самым высоким в Европе зданием нерелигиозного назначения. Квадратный участок 20 × 20 метров на самом берегу Старой гавани с отметкой 1 метр выше уровня моря был далеко не самым лучшим местом для возведения небоскрёба. Критики говорили, что тяжёлое здание не сможет устоять на мягкой и топкой голландской почве. В целях устойчивости в грунт забили около 1000 свай, а в конструкции здания архитектор предусмотрел две дополнительные несущие стены толщиной до 140 сантиметров. Опасаясь за сохранность конструкции, городские власти Роттердама позволили размещать в доме не квартиры, а только нежилые помещения. Несколько лет город не давал новых разрешений на строительство высотных зданий, желая убедиться, как поведёт себя небоскрёб на болотистом грунте. Белый дом не только не развалился после окончания строительства, но и пережил немецкую бомбардировку Второй мировой войны, обрушившую все соседние здания. Многочисленные пулевые следы, оставленные боями за Маасские мосты, были убраны при реставрации 1990-х годов. В отличие от современных ему американских небоскрёбов, роттердамский Белый дом построен, в основном, из кирпича и облицован 120 тысячами белых глазурованных плиток, с орнаментальными вкраплениями плиток жёлтого, синего и красного цвета. Главный фасад фланкирован двумя угловыми эркерами, увенчанными декоративными башенками. Часы на треугольном фронтоне бокового фасада отреставрированы и вновь запущены в 2015 году. Три верхних этажа небоскрёба прячутся под крутой пирамидальной металлической крышей (изнутри она обита листами пробки для теплоизоляции). Пояс окон второго этажа декорирован колоннами с растительным орнаментом, в межоконных нишах — пять аллегорических скульптур Саймона Мидемы, символизирующих промышленность, сельское хозяйство, торговлю, навигацию и прогресс; шестая скульптура («труд») утрачена. Сразу же при постройке здание было оснащено центральным отоплением, газовым освещением и электрическими лифтами. В XXI веке Белый дом по-прежнему служит офисом (до 2018 года — фирмы Westermeijer Group, а после — фирмы Calex); свободного доступа внутрь здания нет. Однако туристы могут подняться лифтом на крышу, откуда с обзорной площадки открывается вид на центр Роттердама и гавань. Литература Jan van Helleman, «Het Witte Huis Rotterdam — Nieuwbouw Architectuur Rotterdam», Nieuwbouw Architectuur Rotterdam, 3 октября 2012. «Het Witte Huis in Rotterdam — Nederland Monumentenland», Nederland Monumentenland, 2014 De bouw van het Witte Huis in 1897
Білий дім (Роттердам)

Білий дім був побудований у Роттердамі в 1897 році за прикладом американських хмарочосів. На той час це була найвища офісна будівля в Європі. Це була одна з небагатьох будівель у центрі міста, яка пережила бомбардування Роттердама у 1940 році. У 1990-х роках фасади та дах були максимально відновлені до первісного стану. Будівництво Наприкінці 19 століття архітектор Віллем Моленбрук на замовлення братів Герріта та Германа ван дер Шуйтів спроєктував 11-поверховий будинок. Скептики побоювалися, що слабкий ґрунт Роттердама не зможе належним чином витримати цей колосальний будинок. Підрядник Й. Х. Стельваген побудував Білий дім між 1897 і 1898 роками за 127 900 гульденів, що було дорожче від початкових планів. Під час будівництва сусідня будівля на розі вулиць Вейнхавен і Гельдерсекаде обвалилася 1 серпня 1897 року через зсув ґрунту. Його знесли, а на звільненій землі розширили Білий дім. Його розміри стали 20 на 20 метрів замість запланованих 15 на 20 метрів. Для фундаменту було забито тисячу паль, що підняло землю на метр над навколишньою територією. Будівельникам довелося виплатити компенсацію за пошкодження причальних стін сусідніх гаваней і мосту Яна Куйтена, який був тимчасово закритий для руху транспорту. Опис будівлі Білий дім у стилі модерн має загальну висоту 43 метри. На пласкому даху знаходиться оглядовий майданчик, на який можна піднятися на ліфті, що було дуже сучасним у 1900 році. Будівля має 11 поверхів, три з яких знаходяться під похилим дахом. На фасаді з блакитного каменю на першому та другому поверхах розміщені різноманітні прикраси: колони, рослинні мотиви та, біля основи двох кутових веж, крилаті дракони. Крім того, зліва від головного входу, у смузі, що здається залишковою, знаходиться смуга плитки з рослинними мотивами. З другого по сьомий поверхи фасад Білого дому вкритий білою глазурованою плиткою; білий колір переривається простими прямокутними мотивами жовтого, синього і червоного кольорів. В арках, що увінчують ряди вікон, — мозаїка в стилі модерн (рослинні мотиви); східний фасад має назву «Білий дім». Внутрішні підпірні стіни мають товщину від 40 до 140 см. Офісна будівля побудована із заліза, цегли та цементу. Бетон не використовувався. Використання дерева було заборонено з міркувань пожежної безпеки. Після бомбардування в травні 1940 року Білий дім, хоча і був пошкоджений, все ще стояв, тоді як більшість навколишніх будівель обвалилися або були знищені вогнем. Про те, що він потрапив під обстріл під час битви за мости через Маас, свідчать численні сліди від куль на фасаді. Вони були видалені під час реставрації 1990 року, за винятком великого відбитку на лівому боковому фасаді з боку Вейнхавену. У 1977 році Білий дім придбала компанія Westermeijer Group. З 1980-х років логотип і назва цієї фірми красуються на даху будівлі. У 2018 році їх прибрали; фірма до того часу вже кілька років була банкрутом. На її місці з'явилася назва фірми Calex, оптового продавця ламп і світильників. Будівля входить до списку 100 найкращих пам'яток архітектури Національного фонду. Скульптури на фасаді Скульптури були спроєктовані Саймоном Мідемою. Примітки
De Silo (Zoetermeer)

De Silo is de naam van een kerkgebouw op de hoek van de Kadelaan en de Turfschipkade in de wijk De Leyens in de Nederlandse stad Zoetermeer. Het gebouw is ontworpen door architect J. Potkamp en werd in 1984 in gebruik genomen onder de naam De Hoeksteen door de Samenwerkingsgemeente van de Christelijke Gereformeerde Kerk en de Nederlands Gereformeerde Kerk, vanaf het centrum als laatste van de rij kerken langs de oude Broekweg. Het godshuis wordt sinds 1 november 2007 gebruikt door Harvest Ministries, een nieuwe jonge christelijke beweging. Die heeft de Hoeksteen omgedoopt in De Silo. De naam Silo staat symbool als opslagplaats voor de oogst die wordt binnengehaald. Harvest Ministries heeft als visie dan ook elke stad, elke taal, elke natie voor Koning Jezus, de Gezalfde. Harvest is een kerkgenootschap dat is georganiseerd rond celgroepen. Dit zijn groepen van mensen die op verschillende momenten en plaatsen bij elkaar komen en daarbij onder gelijke noemer toch ook verschillende doelen kunnen nastreven. Roulatie De Samenwerkingsgemeente heeft een nieuw onderdak gevonden in De Lichtzijde, de voormalige Uitkijk aan de Broekwegzijde in De Leyens. Externe links Homepage Christengemeente Harvest regio Zoetermeer
Visbank (Vlaardingen)

De Visbank is een karakteristiek gebouw aan de Westhavenkade in Vlaardingen. De functie was, zoals uit de naam blijkt, een visafslag. Het gebouw, een ontwerp van Jacob van Schie, werd in 1778 gebouwd. De windvaan op het dak heeft de vorm van een haring. De Visbank was een instelling waar vroeger alle verse, voor consumptie bedoelde, zeevis bij afslag moest worden geveild. De ligging direct aan de Oude Haven was praktisch. Tot 1949 was de Visbank in gebruik als afslag, daarna vond de Vereniging voor Vreemdelingenverkeer van de stad er een onderkomen. Volgend op jarenlange leegstand werd er in 1984 een bloemenwinkel in gevestigd. In 2006 kwam er ook een lunchroom die in 2014 werd verbouwd tot ijssalon. Eigenaar van het pand is de Vereniging Hendrick de Keyser. Het gebouw is een rijksmonument. Een miniatuur van de Visbank is te zien in Madurodam.
Kerkje van Oostum

Het kerkje van Oostum is een kerk op de wierde van Oostum nabij Garnwerd in de provincie Groningen. De kerk is in het bezit van de Stichting Oude Groninger Kerken. Het kerkje is een van de podia van de jaarlijkse Zomerjazzfietstour. Beschrijving De kerk is gebouwd in het midden van de 13e eeuw en was gewijd aan Jakobus de Meerdere. Oorspronkelijk had de kerk drie traveeën (muurvakken). Maar door de bouw van de kerktoren in de 14e eeuw kwam een halve travee te vervallen, zodat er nog twee-en-een-halve travee resteren. In de zuidgevel is siermetselwerk aanwezig gemaakt in de stijl van de romanogotiek. Ongebruikelijk is dat de waarschijnlijk in de 16e eeuw geplaatste zadeldaktoren, in tegenstelling tot andere zadeldaktorens in de regio, dwars staat. De brede kant van de toren staat tegen de kerk. In de toren hangt een luidklok, daterend uit 1466 en gemaakt door Henrik Kokenbacker voor de kerk van het ten noordwesten van Oostum gelegen Feerwerd. Tegen de westgevel zijn in 1821 twee kleine steunberen gebouwd. Oostum was eeuwenlang kerkelijk gecombineerd met Garnwerd. Omdat de meeste kerkgangers naar Garnwerd gingen en daar ook de meeste diensten gehouden werden, werd het onderhoud begin 19e eeuw door het kerkbestuur steeds meer gezien als een dure kostenpost. In 1841 wilde het kerkbestuur de kerk afbreken, maar de Oostumers kwamen hier met succes tegen in verzet: de gemeente Ezinge verzocht het Provinciale College van Toezicht op de kerkelijke goederen om de kerkvoogdij te verplichten om de kerk naar behoren te onderhouden. Het onderhoud werd echter maar weinig uitgevoerd en in 1857 probeerde de kerkvoogdij bij Gedeputeerde Staten alsnog toestemming te krijgen om de kerk af te breken. De Oostumers kwamen wederom in verzet. Het College van Toezicht ontdekte daarop dat het verplichte noodzakelijke onderhoud het jaar ervoor niet was uitgevoerd door de kerk (wel waren er herstelwerkzaamheden aan de kerk in Garnwerd uitgevoerd), terwijl dit volgens het jaarverslag wel zou zijn gebeurd en betichtte het kerkbestuur van misbruik van goederen. Het eiste dat het noodzakelijk onderhoud alsnog werd uitgevoerd. Tevens bleek bij een bouwkundige inspectie dat het gebouw er niet zo erg aan toe was als het kerkbestuur eerder had willen doen geloven. Een lid van het kerkbestuur trad af, het gebouw werd hersteld en verdere plannen voor de afbraak van de kerk bleven verder achterwege. Opvallend is de dakbedekking. Ze bestaat voor een deel uit halfronde pannen (monniken en nonnen) die afwisselend met de bolle en de holle kant naar boven liggen. De preekstoel met een maniëristisch doophek dateert uit 1663. De herenbank, met het familiewapen van Lewe van Aduard is gemaakt in de eerste helft van de 18e eeuw. Er is geen kerkorgel, alleen een loos orgelfront. De Ploeg Veel schilders van De Ploeg hebben het kerkje geschilderd. Genoemd kunnen worden Jan Altink (Kerkje van Oostum, 1958), Jannes de Vries (een aantal schilderijen waaronder Gezicht op Oostum, 1954) en Johan Dijkstra (Oostum, 1922). Externe link Foto's van het exterieur en interieur van de kerk
Sint Nicolaasmolen

De Sint Nicolaasmolen of Nieuwe Molen is een korenmolen in Denekamp in de Nederlandse provincie Overijssel. De molen werd in 1859 gebouwd. Tot 1922 bleef de molen op windkracht in bedrijf, daarna volgde een lange periode van verval. In 1976 volgde een omvangrijke restauratie waarna de molen weer op vrijwillige basis in bedrijf is gekomen. De huidige vrijwillige molenaar is een kleinzoon van een van de vroegere eigenaren. Thans is de molen eigendom van de Molenstichting Lattrop-Tilligte. De molen is thans ingericht met twee koppels maalstenen die op windkracht worden aangedreven, een derde kleiner exemplaar heeft motoraandrijving. De roeden van de molen zijn 22 meter lang en zijn voorzien van het fokwieksysteem met remkleppen en zeilen.
Sociëteit Casino (Venlo)

Sociëteit Casino is een voormalige buitensociëteit en landgoed op de steilrand in de Nederlandse plaats Venlo. Het gebouw is door de gemeente aangekocht en heeft het de status van gemeentelijk monument. Het gebouw telt twee gelijkwaardige etages met daarboven, aan tuinzijde, over de gehele breedte een overdekte veranda met kantelen vanwaar men, beschut tegen zon en regen, naar concerten in de tuin kon luisteren. Geschiedenis Het pand is in 1871 gebouwd in neorenaissance-stijl in opdracht van de Vereeniging Casino, een buitensociëteit voor welgestelde Venlose burgers. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Venlo (gemeente) Brouwerij Casino
Linnaeushof (Bennebroek)

Linnaeushof is een recreatie- en attractiepark gevestigd in het Noord-Hollandse Bennebroek. Het bedrijf noemt zich 'Europa's grootste speeltuin'. Kenmerkend is dat er grotendeels geen elektronische apparaten of achtbanen aanwezig zijn, maar de bezoekers alle attracties zelf in beweging moeten brengen. In totaal zijn er rond de 350 speeltoestellen verspreid over de 'Kleuterspeeltuin' en de 'Grote speeltuin'. Ook is er een grote binnenspeeltuin en een treintje dat in het park rondrijdt. Verder is er een kabelbaan boven water en het 'Pirateneiland' waarbij kinderen hoog boven water door netten kunnen klimmen. Er is ook rekening gehouden met warme dagen. Op deze dagen wordt waterspeeltuin "De Oase" geopend. In deze waterspeeltuin kunnen bezoekers en met name kinderen spelen met diverse zaken waar water uitkomt en/of water in moet. Ook zijn er fonteinen die door de bezoekers zelf kunnen worden aan- en uitgezet door aan de kranen te draaien. Ze kunnen dan hierbij zelf bepalen waar het water uit zal komen. Op deze manier kunnen zij zich dan tijdens een bezoek aan Linnaeushof verfrissen. Linnaeushof werd in 1963 als speeltuin geopend door Godfried Bomans. Daarvoor was het een park voor bloemententoonstellingen. Het recreatiepark trekt jaarlijks zo'n 300.000 bezoekers. De naam is gebaseerd op Carl Linnaeus, die een tijd verbleef in de bibliotheek van de Hartekamp, en onderzoek deed naar planten in het naastgelegen bos. Geschiedenis De Linnaeushof was een deel van de overplaats van buitenplaats de Hartekamp en verwisselde verschillende malen van eigenaar. In 1901 kwam het in bezit van de Binnenlandsche Exploitatie Maatschappij voor Onroerende Goederen. In 1954 ontwerpt landschapsarchitect Hans Warnau er een bloemenpark. In 1955 wordt de grond aangekocht door Henry Roozen die bloembollen kweekte op het naast gelegen perceel. Hij begon er met het organiseren van bloemententoonstellingen. De opbrengst ging voor een deel naar het Rode Kruis. Vanaf 1963 combineerde Roozen de bloementuinen met een speeltuin, als bedrijfsleider trok hij Piet Grijpstra aan. Vanaf 1975 is de Linnaeushof uitsluitend een speeltuin. Een grote plantenkas is binnenspeeltuin geworden. Kleinzoon Sander Grijpstra nam in 1998 de dagelijkse leiding van het park over. In 2012 verkocht hij zijn aandelen in de Linnaeushof aan de Spaanse groep Aspro Ocio. Dat was een jaar voor het vijftigjarig bestaan van de speeltuin. Externe links Speeltuin Linnaeushof
Velodrome Amsterdam

Das Velodrome Amsterdam ist eine Mehrzweckhalle mit Radrennbahn im niederländischen Amsterdam. Geschichte Das Velodrome Amsterdam ist eine von drei Hallenradrennbahnen in den Niederlanden, neben dem Omnisport Apeldoorn und dem Sportpaleis Alkmaar. Es verfügt über eine Holzbahn von 200 Metern Länge. Auf den Tribünen finden rund 1250 Zuschauer Platz. Von 2001 bis 2014 wurde hier das Amsterdamer Sechstagerennen ausgetragen. Das Velodrome liegt im Sportpark Sloten im Amsterdamer Stadtbezirk Nieuw-West. Beim Sechstagerennen im Oktober 2014 stürzte der niederländische Derny-Schrittmacher Cees Stam und musste schwer verletzt in ein Krankenhaus gebracht werden. Das Rennen wurde daraufhin an diesem Abend abgebrochen. Bei dem Sturz kamen ebenfalls die Radsportler Nick Stöpler und Stams Enkel Yoeri Havik, den er geführt hatte, zu Fall, erlitten aber nur leichte Verletzungen. Havik entschied später das Sechstagerennen gemeinsam mit Niki Terpstra für sich. Nachdem das Rennen 2015 nicht ausgetragen worden war, fand es November 2016 im Rahmen der Six Day Series wieder statt. Siegerliste des Sechstagerennens seit 2001 Weblinks Offizielle Website (niederländisch) Siegerliste Sechstagerennen Amsterdam auf sixdaysfan Einzelnachweise
Velodrome Amsterdam

Het Velodrome Amsterdam is een van de drie overdekte wielerbanen in Nederland. De baan werd in 1972 gebouwd op het Sportpark Sloten. Ze heeft een lengte van 200 meter, een maximale hellingshoek van 47° en is gemaakt van houten latten. De Gemeente Amsterdam is sinds 2016 de enige beheerder en wordt daarbij geholpen door een grote groep vrijwilligers. Geschiedenis De in eerste instantie onoverdekte baan werd in 1972 gebouwd naar plannen van het Duitse architectenbureau Schürmann. De baan werd in de jaren 1980 voorzien van een nieuw rijvlak. Om te voorkomen dat de baan veelvuldig moest worden vervangen, werd ze in 1998 overdekt. Van 2001 tot 2016 was het Velodrome de locatie voor de Zesdaagse van Amsterdam en ook de Nederlandse kampioenschappen baanwielrennen zijn weleens hier gehouden. In 2021 werd het loopvlak van de baan opnieuw vernieuwd onder leiding van Sander Douma Architecten. Hierbij werd het oude hardhout vervangen door hout van de Siberische den. Ook werd het mogelijk gemaakt om een gedeelte van de baan omhoog te heffen, zodat de toegang tot het binnenterrein makkelijker werd voor bijvoorbeeld hulpdiensten. Voor electronische tijdwaarneming kwam er een MyLaps-systeem waarvoor de renners een chip op de fiets aanbrengen. En er werd een tempohaas, met LED-lichten langs de blauwe strook, aangelegd voor trainingen en recordpogingen. Gebruikers KNWU topsport en KNWU regionale trainingscentra. Diverse wielerverenigingen en wielerscholen. ASC Olympia (1898), de oudste wielervereniging van Nederland, traint en organiseert er onder meer Nederlandse Kampioenschappen voor de jeugd en nieuwelingen, en Masters. In 2024 werd het middenterrein voorzien van een 3×3-basketbalveld, een normaal basketbalveld, een krachtruimte en een basketbalschietmachine. Hier bereidden de 3x3-basketbalsters zich voor op het Olympisch kwalificatietournooi in Hongkong.
Rijkerswoerdse Plassen

De Rijkerswoerdse Plassen is een Nederlands recreatiegebied in de provincie Gelderland. Gelegen in de gemeente Overbetuwe, tussen de Arnhemse wijk De Laar en het Overbetuwse dorp Elst. Het maakt onderdeel uit van Park Lingezegen. Het gebied bestaat uit twee plassen die zijn ontstaan door zandwinning sinds eind jaren 1970 en is vernoemd naar de buurtschap die tot de bouw van de Arnhemse wijk Rijkerswoerd er nabij gelegen was. Het gebied bestond voor de zandwinning uit agrarische gronden. De plas wordt beheerd en geëxploiteerd door Recreatieschap Overbetuwe. De westelijke plas, de grootste, is de eerste plas waarmee werd begonnen met de afgraving. Dit gebeurde tot vanaf de hoek kerkstraat / Rijkerswoerdse straat. Voordat men tot de Rijksweg kon afgraven, werd in de jaren 80 begonnen met de oostelijke plas. Nadat ook de westelijke plas werd uitgebreid, kwam hier ook een recreatieterrein. Ten zuiden van de westelijke plas is nog een zanddepot aanwezig. De recreatieplas wordt gebruikt voor talloze doeleinden zoals zwemmen en watersporten. Men vindt bij de plassen in de zomer vooral zonaanbidders. Op de stranden zijn speelvoorzieningen, kiosken en toiletvoorzieningen aanwezig. In de directe nabijheid is een golfbaan en een minigolfbaan gevestigd. Buiten het hoogseizoen kan de natuur van de plassen verder haar gang gaan. Ook bezoeken dagrecreanten vaak de plas, om te wandelen en de hond uit te laten. Ieder jaar vindt op de Rijkerswoerdse Plassen een nieuwjaarsduik plaats. Eens per jaar vindt er tevens aan de recreatieplas muziekfestivals plaats. Voorzieningen Parkeerterreinen Geautomatiseerde parkeergeldinning Fietsenstallingen Speelvoorzieningen Restaurant Snack kiosk Beheerdersruimte Verkooppunt Toiletgebouw (incl. invalidentoilet) Buitendouche EHBO-ruimte Toeristisch overstappunt Outdoor Fitness Zone Golfbaan Bereikbaarheid Rijkerswoerdse Plassen ligt aan de zuidkant van Arnhem en ten noorden van Elst. Naast de plassen bevinden zich de Rijksweg Noord - Batavierenweg, A325 en spoorlijn bij Schuytgraaf. Vanaf Station Arnhem Centraal rijden trolleybus lijn 2 en 6 of lijn 14 naar het recreatiegebied.
Sint-Rafaëlkerk (Utrecht)

De Sint-Rafaëlkerk is een kerkgebouw van de Rooms-Katholieke Kerk in de wijk Overvecht in de Nederlandse stad Utrecht. De kerk staat op de hoek van de Lichtenberchdreef met de Neckardreef en aan de rand van het Park de Watertoren. De kerk is gewijd aan de aartsengel Rafaël en is in gebruik bij de Ludgerusparochie. Tot 2004 heette ze de Heilige Geestkerk. Heilige Geestkerk Met de bouw van de wijk Overvecht in de jaren zestig, kwam er behoefte aan een kerkgebouw voor deze wijk. In 1965 werd de Heilige Geestparochie opgericht. Johannes Dresmé uit Driebergen werd aangesteld als architect. Op 26 december 1966 werd de eerste steen gelegd aan de Lichtenberchdreef en op 30 juli 1967 werd de kerk ingewijd door kardinaal Alfrink. Sint-Rafaëlkerk Door teruglopend kerkbezoek werd in 2004 besloten om alle parochies in Overvecht te fuseren. Samen met de parochies van de Blijde Boodschapkerk en de Emmauskerk fuseerde de Heilige Geestkerk tot de Sint-Rafaëlparochie. De Blijde Boodschap en de Emmaus werden gesloten en de Heilige Geestkerk heette voortaan Sint-Rafaëlkerk. Sinds 2010 is het de hoofdkerk van de Sint-Ludgerusparochie. Reeds sinds de jaren tachtig of negentig zijn er ook vieringen in de Poolse taal. Deze vallen onder een eigen parochie (de Poolse parochie in het Aartsbisdom Utrecht, O.L.V. van Czestochowa). Interieur Crucifix Het crucifix is van de hand van Franz Josef Hülsbeck, gemaakt tijdens de oorlogsjaren. Het is gesneden uit het schaarse materiaal wat hij toen voorhanden had. In plaats van een doornenkroon draagt Christus een keizerskroon. Wandkleed Het wandkleed van Anna te Drieën is van de hand van Hildegard Brom-Fischer, echtgenote van de edelsmid Jan Eloy Brom. Ze maakte het kleed in 1964 voor de Huishoudschool Mariëndaal in Zuilen. Na de sluiting van de school werd het aan de kerk geschonken. Glas-in-lood Het grote glas-in-loodraam is van de hand van Carel Bruens en is gelijk met de bouw opgeleverd. Het beeldt de Nederdaling van de Heilige Geest uit, waarmee verwezen wordt naar de oorspronkelijke patroon van de kerk, de Heilige Geest. In het raam is een tekst van Karl Rahner verwerkt: Kom, o Geest, in de droefheid van deze wereld. Kruiswegstaties De veertien 19e-eeuwse kruiswegstaties zijn afkomstig uit de Monicakerk. Na de sluiting van deze kerk in 1972 gingen de staties naar de Nicolaaskerk waarmee de Monicakerk fuseerde. Omdat ze daar niet gebruikt werden, kwamen ze uiteindelijk in de Heilige Geestkerk terecht. Dagkapel Bij de fusie van de drie kerken in Overvecht werd in de kerkzaal een ruimte afgeschot om als dagkapel te gebruiken. Het interieur van de voormalige Goede Boodschapkerk is gebruikt om deze dagkapel in te richten. Orgel Het orgel is in 1856 gebouwd voor het Jezuïetenklooster in Culemborg door de familie Loret. In 1915 werd het verbouwd door Maarschalkerweerd & Zonen. Onder leiding van Elbertse (leerling en opvolger van Michaël Maarschalkerweerd) verhuisde het orgel nog een aantal keer, totdat het in 1974 in de Heilige Geestkerk terechtkwam. In 1984 en 2006 is het orgel door dezelfde firma gerestaureerd.