NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oude Plantage

De Oude Plantage is een klein stadspark in de Rotterdamse wijk Kralingen. Het park is gelegen tussen de Nieuwe Maas, de Maasboulevard en de nieuwbouwwijk De Esch op het oude Drinkwaterleidingterrein. Geschiedenis Het buitendijkse gebied van de Oude Plantage is in 1688 gekocht door de stad Rotterdam. Het gebied lag tussen de Honingerdijk en de Nieuwe Maas ten zuidoosten van de stad. In 1769 liet Rotterdam de Oude Plantage aanleggen, het eerste stadspark van Rotterdam. Het park was echter geen succes bij het publiek, onder meer vanwege de stankoverlast van een nabijgelegen traankokerij. In 1790 kocht het stadsbestuur de traankokerij en beëindigde daarmee de overlast. In de 19e eeuw raakte de Oude Plantage in verval. In 1897 onderging de Oude Plantage een opknapbeurt onder leiding van de gemeentelijke tuinarchitect D.G. Vervooren. Sinds het park door de woningbouw in Kralingen minder afgelegen lag werd het meer gebruikt. Tijdens de hongerwinter werd de Oude Plantage door de bewoners gekapt en als brandhout gebruikt. Pas in 1964 werd het herstel ter hand genomen. De Oude Plantage was intussen op deltahoogte gebracht en werd opnieuw beplant. Huidige situatie De Oude Plantage wordt nog steeds relatief weinig gebruikt. De geluidsoverlast van de Maasboulevard maakt het verblijf niet erg aantrekkelijk en bij de overgang van park naar rivier hebben veiligheidsoverwegingen en niet landschappelijke schoonheid de doorslag gegeven. De Oude Plantage biedt wel een mooi uitzicht over de Nieuwe Maas en de skyline van Rotterdam.
Café Meijers

Café Meijers is een horecagelegenheid in de Beekstraat in het centrum van Arnhem. Het adres waar Meijers is gevestigd werd al in 1828 als locatie van een horecaonderneming. Het huidige pand, in een deels renaissancistische en deels neogotische bouwstijl, dateert van ca. 1880 en is sinds 2000 een rijksmonument. In de jaren 1960 tot en met 1990 trok het café een meer alternatief publiek aan, dat politiek en cultureel geïnteresseerd en/of geëngageerd was. Tussen 1934 en 1970 heette het etablissement 'Claassen'. Rond 1960 werd het gekocht door Ad Meijers, wiens naam aan het bedrijf zou blijven kleven. Hij verkocht het in 1971 aan Dick Zwarts, die beeldend kunstenaars liet exposeren in het café. Uitbaters daarna waren onder anderen Rietje Mackenbach (1989-1993), Bert Kokke (1997-2006), Wolter de Bes (2006-2012) en Anne Gieling (2012-heden). Café Meijers is een traditioneel café met eenvoudig houten meubilair, een leestafel en een monumentale tapkast en met regelmatig werken van lokale kunstenaars aan de muur. Externe link Website van Café Meijers
De Hoop (Sprundel)

De Hoop is een ronde, stenen beltmolen, die staat aan Molenerf 2 in het Brabantse Sprundel. De molen werd in 1840 in opdracht van Cornelis Peters gebouwd. Hierna volgden diverse eigenaren, tot in 1907 de familie Verpaalen de molen kocht. Omstreeks 1970 werd de gemeente Rucphen eigenaar van de molen. In opdracht van de gemeente is De Hoop maalvaardig gerestaureerd. In de molen zijn twee koppels maalstenen aanwezig. De molen is doorgaans op zondag open van 9:00 tot 18:00 uur en daarnaast op afspraak te bezoeken. Externe link De Hoop op Molendatabase.nl
Grote Markt (Bergen op Zoom)

De Grote Markt (Bergs: Gròòte Mart) is het grote centrale marktplein in het oude centrum van Bergen op Zoom. Geschiedenis Het marktplein wordt gezien als het oudste deel van de stad. In de 12e eeuw was dit al een onverharde kern met bebouwing en enkele uitlopers van straten. Toen zij halverwege de 13e eeuw stadsrechten kreeg, groeide Bergen op Zoom uit tot een volwaardige stad. In loop van de eeuwen breidde de stad uit en in de 14e eeuw kreeg ze een ommuring. Ondanks dat er meer pleinen bij kwamen bleef de markt de centrale kern van de stad, mede dankzij de aanwezigheid van de St. Gertrudiskerk en het toenmalige stadhuis. In 1397 sloeg het noodlot toe. Een grote stadsbrand legde een groot deel van Bergen op Zoom, waaronder de Grote Markt, in de as. Ook het toenmalige stadhuis werd waarschijnlijk compleet verwoest. Twee panden op de grote markt overleefden deze brand: De Oliphant en De Draecke. In het soetste van de meye Was tot Bergen groot geschreye, 't verbrande alle stocken, staecken behalve Oliphant en Draecke. Beide panden bestaan nog steeds; de Olifant is tegenwoordig het linker poortgebouw van het stadhuis, en de Draak is thans het oudste hotel van Nederland. Internationaal werd de stad bekend door de markten die in de 15e en 16e eeuw gehouden werden, zoals de Paasmarkt en de Koude Markt in november. De Grote Markt werd het decor van deze internationale handel waarin Bergen op Zoom samen met Antwerpen in die tijd de belangrijkste Nederlandse marktsteden vormden. Locatie Het ligt in het centrum van de stad. Aan de Grote Markt is het Stadhuis gevestigd. Verder is er een hotel (Hotel De Draak) en veel horeca-gelegenheden met terrassen. Net achter de Grote Markt ligt de Sint-Gertrudiskerk met de toren De Peperbus bereikbaar vanaf de markt. Achter de andere kant ligt de stadsschouwburg De Maagd. Het is nu een voetgangerszone. Vanaf de Grote Markt zijn diverse winkelstraten bereikbaar. In december wordt er een ijsbaan met kerstboom op de Grote Markt gemaakt. Externe links 360° foto Oude foto's
Jacobskerk (Winterswijk)

De Jacobskerk is de middeleeuwse dorpskerk van Winterswijk, die midden in het dorp op de Markt staat. Het gebouw in gotische stijl heeft de status van rijksmonument. De kerk is gewijd aan Jakobus de Meerdere, de beschermheilige van de pelgrims naar Santiago de Compostella. Jacobus wordt dan ook driemaal als pelgrim in de kerk afgebeeld. Beschrijving De Jacobskerk op de Markt van Winterswijk staat centraal in het dorp. Op het marktplein komen de wegen naar de vier buurtschappen Meddo, Ratum, Woold en Miste bij elkaar. De toren van de kerk is 57 meter hoog en vertoont veel gelijkenis met de toren van de St. Walburgakerk in Ramsdorf, net over de grens in Duitsland. Voor de kerk werden verschillende steensoorten gebruikt, zoals baksteen en tufsteen. De kerk had een romaanse voorganger uit omstreeks 1200 en zou staan op de plaats waar abt Bernrad van Echternach in 780 een doopkerkje liet bouwen. De oude romaanse kerk werd vanaf circa 1400 geleidelijk vervangen. Eerst werd het romaanse koor vervangen door nieuwbouw in vroeggotische stijl, die op zijn beurt zo'n 70 jaar later werd vervangen door het huidige, meer naar het oosten gelegen, laatgotische koor. Tevens werd toen begonnen met de bouw van het huidige driebeukige pseudobasilicale schip, waarbij in een deel van de zijbeuken tufsteen van het afgebroken romaanse schip werd hergebruikt. De toren werd gebouwd van 1507 tot ca. 1550. Ook hier werd tufsteen van de romaanse kerk in verwerkt. In 1715 en 1888 werd de toren van de Jacobskerk door de bliksem getroffen, waarna brand uitbrak die snel onder controle was. In de Jacobskerk zijn oude grafstenen te vinden en fragmenten van laatmiddeleeuwse en renaissancemuurschilderingen. De kerk heeft een Metzlerorgel uit 1972, dat veel materiaal (pijpwerk en orgelkas) bevat van het oorspronkelijke Naberorgel uit 1834. De kroonluchter is in 1788 geschonken door het weversgilde. Een van de oudste afbeeldingen van de kerk in haar huidige vorm is een tekening van Jan de Beijer uit het jaar 1743. Tussen 1968 en 1972 zijn de laatste grote restauraties uitgevoerd. Rond het jaar 2000 heeft de kerk een carillon gekregen. Zie ook Jacobuskerk (Winterswijk), rooms-katholieke kerk Externe links Jacobskerk op website VVV Winterswijk[dode link] Vrienden van de Jacobskerk
Breda Castle

Breda Castle is a castle in the city of Breda, in the Netherlands. History In the 12th century, a fortress was located at Breda. The city of Breda came into existence near the fortress. In 1353, the Duke of Brabant sold Breda to Jan II of Polanen (Baron of Breda). He reinforced the castle with four towers and a channel. His daughter Johanna of Polanen married in 1403 the German count Engelbert I of Nassau. Their son John IV of Nassau enlarged the castle. Henry III of Nassau-Breda changed the castle into a Renaissance palace in 1536. He died in 1538 and his son René of Châlon finished the castle and built a chapel in 1540. René of Châlon died without any children and the castle became property of his German cousin, William I of Orange, during his battle with the Spanish, it had a military function again (Dutch revolt). In 1667 the Treaty of Breda was signed by England, France and the Republic of the Seven United Netherlands. This ended the second English-Dutch war. The Stadtholder - later King William III of England - built on the castle between 1686 and 1695, but he and his successors spent little time there. During the period of French occupation in the 18th century, the castle was a military barracks and military hospital. William I of the Netherlands placed it at the disposal of the Royal Military Academy in 1826. Thomas Vincidor built three wings and later King William II of the Netherlands built the fourth wing. The entrance gate is from the 16th century. Breda Congress Between 1746 and 1748 it was the site of the Breda Peace Talks between Britain and France during the War of the Austrian Succession. The talks formed the foundation for the eventual peace settlement at Treaty of Aix-la-Chapelle. See also List of castles in the Netherlands References Helsdingen, H.W. van, Gids voor de Nederlandse kastelen en buitenplaatsen, Amsterdam 1966 External links Virtuele rondgang Kasteel van Breda (in Dutch)
Castillo de Breda

El Castillo de Breda (en neerlandés: Kasteel van Breda) es una fortaleza que se encuentra en Breda en los Países Bajos.​ La ciudad de Breda llegó a existir cerca de la fortaleza. En 1350, el duque de Brabante vendió Breda a Juan II de Polanen (Barón de Breda). Se reforzó el castillo con cuatro torres y un canal. Su hija Juana de Polanen se casó en 1403 con el alemán Engelbert I Duque de Nassau. Su hijo Juan IV de Nassau amplió el castillo. Enrique III de Nassau-Breda cambió el castillo a un palacio renacentista en 1536, obra de Tommaso Vincidor. Murió en 1538 y su hijo René de Châlon terminó el castillo y construyó una capilla en 1540. Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Historia de los Países Bajos Referencias
Zamek w Bredzie

Zamek w Bredzie – wybudowany w XV wieku budynek, który pełnił dawniej funkcję militarną. Od 1826 jego właścicielem jest Królewska Akademia Militarna. Obecnie jest udostępniony dla zwiedzających. Galeria Linki zewnętrzne Strona zamku (niderl.) Historia zamku (niderl.) Najważniejsze wydarzenia w historii zamku (niderl.)
Castelo de Breda

O Castelo de Breda (em neerlandês: Kasteel van Breda) é uma fortificação histórica localizada no município de Breda, na província de Brabante do Norte nos Países Baixos. O castelo situa-se na Praça do Castelo (Kasteelplein) no centro do município. Está incluído na lista de patrimônio histórico cultural dos Países Baixos. Foi a residência da familía de Orange-Nassau. Desde 1826 é a sede da Koninklijke Militaire Academie. História A edificação foi construída como um castelo fortificado em 1350 pelo nobre Jan II van Polanen, Senhor de Breda. Em 1403, o castelo passou para as mãos da família real Nassau após uma descendente de Jan II van Polanen ter casado com um membro da familía Nassau. No século XVI, o castelo fortificado foi expandido e remodelado pela familía Nassau, convertendo-o em um palácio em estilo renascentista. Após a morte de seu primo Renato de Châlon em 1544, o conde Guilherme IX de Nassau herdou o castelo. Sob o nome de Guilherme de Orange ele liderou a luta pela independência da Repúlica Holandesa. Durante o conflito o palácio teve uma função militar. Em 1667, foi assinado no Castelo de Breda a Paz de Breda entre a Repúlica Holandesa e os Reinos da Inglaterra, França e Dinamarqua, que pôs fim à Segunda Guerra Anglo-Holandesa. Aproximadamente 160 anos depois, mais precisamente em 1826, o então rei Guilherme I cedeu o Castelo de Breda à Koninklijke Militaire Academie. Em 1828, chegaram os primeiros cadetes. Tombamento Devido à sua importância, o Castelo de Breda foi tombado como patrimônio histórico cultural dos Países Baixos em 16 de março de 1966 pelo Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE). Referências Ligações externas «Site sobre o Castelo de Breda» (em neerlandês) «Visita virtual ao castelo»
Croy Castle

The Croy Castle is a castle in the Dutch province North Brabant, near the village Aarle-Rixtel which is part of the municipality of Laarbeek. From 1642 until 1968 Croy belonged to the municipality Stiphout (currently part of the municipality of Helmond). The castle is currently no longer inhabited but in use as an office. Since 1795 beer is brewed near the castle. Since 2004 the Croy beer itself has been brewed in Belgium but the ingredients are grown on the Croy estate. The destruction of the restaurant by fire in 2006 brought with it the opportunity to restore the tradition of brewing beer on the Croy estate. With the renovation of the nearby restaurant "de Croyse Hoeve" the microbrewery was built and with it the production has returned to Aarle-Rixtel. Due to environmental restrictions the beer is still bottled and packaged in Belgium. Also there is a herd of Rambouillet-Merino sheep on the Croy estate. History The oldest parts of the Croy Castle were probably built in the 15th century. There is not much known about the history of the castle. Jacob van Croÿ, Bishop of Cambrai was in 1477 owner of the land, but a house is not mentioned. In the 16th century villages in the neighbourhood were many times demolished, probably also the castle (but this is not recorded). The last inhabitant was Freule (Lady) Constance van der Brugghen. Her uncle bought Croy in 1772, In 1773 he died and left the castle to his half brother Johan Karel Gideon. He married Margaretha Gertuda Falck and they had three sons and a daughter. In 1820, 1826 and 1864 the sons died. Freule (Lady) Constance van der Brugghen died in 1873 (78 years old) and left the building to municipality of Stiphout with the obligation to use the building for the help of poor elderly people. This was led by the sisters of Geloof, Hoop en Liefde (Faith, Hope and Love). In 1977 the house was disapproved as being a house for elderly people because of safety regulations. Research of the castle points that the size was more or less the same all those years. The building history seems complex but not much is known from written sources. It seems that the original building has been severely damaged. The cellar, the right wing and the round tower are probably from the beginning of the construction. The last changes e.g. the entrance and the Crow-stepped gable were built in the 18th century. Many noble families have lived in the castle. See also House of Croy List of castles in the Netherlands References Kransber, D. & H. Mils, Kastelengids van Nederland, middeleeuwen, Bussem 1979 (ISBN 90-228-3856-0) Kalkwiek, K.A., A.I.J.M. Schellart, H.P.H. Jansen & P.W. Geudeke, Atlas van de Nederlandse kastelen, Alphen aan den Rijn 1980 (ISBN 90-218-2477-9) Helsdingen, H.W. van, Gids voor de Nederlandse kastelen en buitenplaatsen, Amsterdam 1966 Tromp, H.M.J., Kijk op kastelen Amsterdam 1979 (ISBN 90-10-02446-6) External links Media related to Kasteel Croy at Wikimedia Commons Croy Castle (Dutch)
Замок Крой

Замок Крой — средневековый замок рода Крой в нидерландской провинции Северный Брабант, близ деревни Арль-Рикстел, входящей в общину Ларбек. C 1642 по 1968 Круа принадлежал общине Стипхаут (сейчас — принадлежит общине Хелмонд, находящейся к югу от Ларбека). Начиная с 1795 года неподалёку от замка варилось пиво. С 2004 года пиво Круа непосредственно варится на бельгийской пивоварне, но ингредиенты для него выращиваются в окрестностях Кроя. Также окрестности замка служат пастбищем для стада мериносов породы «Рамбуйе». История Самые старые кладки в постройке датируются, вероятно, XV веком. Об истории замка известно не так уж много. Якоб фон Круа, каноник Кёльна и Льежа, был владельцем местности в 1477 году, однако замок нигде не упоминается. В XVI веке поселения по соседству часто подвергались разрушениям; возможно, замок тоже не избежал такой участи. Последним жителем замка была леди Констанция ван дер Брюгген. Её дядя приобрёл замок в 1772 году; через год он скончался, оставив замок своему сводному брату Йохану Гидеону. Он проживал здесь с женой, Маргаритой Гертрудой Фальк, тремя сыновьями и дочерью. В 1820, 1826 и 1864 годах ушли из жизни трое сыновей. Констанция ван дер Брюгген скончалась в 1873 году (в возрасте 78 лет), передав здание общине Стипхаут с условием использовать его для помощи малоимущим пожилым людям. В 1977 году пожарная служба признала дом непригодным для проживания пожилых людей из-за нарушения правил пожарной безопасности. Исследования замка показали, что его размеры за время существования практически не менялись, хотя, вероятно, имела место многоэтапная перестройка. Выглядит так, будто первоначальное здание некогда было серьёзно повреждено. Однако подвал, правое крыло и круглая башня скорее всего принадлежат первоначальной постройке. Последние архитектурные изменения (например, входной проём и ступенчатые фронтоны) были сделаны в XVIII веке. Литература Kransber, D. & H. Mils, Kastelengids van Nederland, middeleeuwen, Bussem 1979 (ISBN 90-228-3856-0) Kalkwiek, K.A., A.I.J.M. Schellart, H.P.H. Jansen & P.W. Geudeke, Atlas van de Nederlandse kastelen, Alphen aan den Rijn 1980 (ISBN 90-218-2477-9) Helsdingen, H.W. van, Gids voor de Nederlandse kastelen en buitenplaatsen, Amsterdam 1966 Tromp, H.M.J., Kijk op kastelen Amsterdam 1979 (ISBN 90-10-02446-6)
Huis te Riviere

Huis te Riviere (ook wel genoemd Huis Mathenesse of Slot Mathenesse) is het oudste bekende rechthoekige kasteel in het graafschap Holland. Het kasteel is gebouwd door Aleid van Holland in 1262 en stond in Schiedam (Zuid-Holland); restanten zijn te vinden aan de Broersvest in Schiedam. De naam "Huis Mathenesse" verwijst naar de naam van de ambachtsheerlijkheid, Mathenesse, die Aleid van Holland in 1260 van Dirk van Bokel kocht. Restanten van de donjon, die deel uitmaakte van dit kasteel, zijn te zien in het centrum van Schiedam naast het Schiedamse stadskantoor aan de Broersvest. De ruïne is niet te bezichtigen, maar kan vanaf de openbare weg bekeken worden. Naast de ruïne is in 1997 een kunstwerk met de beeltenis van Aleid van Holland geplaatst ('Vrouwe Aleida'). Het kasteel werd gesticht door gravin Aleid van Holland, dochter van Floris IV en zuster van Graaf Willem II die sneuvelde op 28 januari 1256 te Hoogwoud. Gravin Aleida huwde met Jan van Avesnes. Zij bouwde als tol voor de Maas een donjon. Deze werd verder uitgebouwd met een ringmuur en een licht schuin overhoekse toren. Van deze toren naar de donjon liep een, mogelijk overdekte, loopbrug. De donjon maakt aan de voet een enigszins verzakte indruk. Tijdens de bouw ging de donjon verzakken door een kreekje dat daar onder de grond liep. De bodem, weliswaar verland doch drassig door de veenachtige grondstructuur, kon de zware fundering niet dragen. De toren werd deels afgebroken en herbouwd. Na de verwoesting door de legers van Willem Nagel in 1426 werd het kasteel in een meer bewoonbare staat hersteld. De voorburcht vertoonde overeenkomsten met de voorburcht van de Doornenburg te Bemmel in de Betuwe. Na het herstel werd er een hof geplaatst. De toegang tussen hoofdburcht en hof werd gevormd door een loopbrug zoals landmeter Potter weergaf in een kaart die behoorde bij het Heilige Geestgasthuis. Deze kaart bevindt zich nu in het gemeentearchief van Schiedam. Jarenlang heeft de ruïne vrij gestaan in het centrum van de stad. Na archeologische opgravingen door het BOOR werd het stadskantoor uitgebreid op het terrein naast de ruïne. Het stadskantoor benadert de ruïne aan twee kanten tot slechts enkele meters. Externe links Kaartboek van Potter schatkamers.bibliotheek.rotterdam.nl[dode link] Het Hollandse Kastelenteam - Huis te Riviere
Huis te Riviere

Huis te Riviere (numit și Huis Mathenesse sau Castelul Mathenesse) este cel mai vechi castel dreptunghiular cunoscut din Comitatul Olanda. Castelul a fost construit de Adelaida de Olanda în 1262 și se afla în Schiedam (Olanda de Sud); rămășițele sale pot fi găsite pe Broersvest în Schiedam. Numele „Huis Mathenesse” se referă la numele feudei, Mathenesse, pe care Aleid van Holland a cumpărat-o în 1260 de la Dirk van Bokel. Rămășițele donjonului, care făcea parte din acest castel, pot fi văzute în centrul orașului Schiedam, lângă primăria orașului, pe Broersvest. Ruina nu poate fi vizitată, dar poate fi admirată din drum. În apropierea ruinelor, în 1997 a fost instalată o lucrare de artă cu imaginea Adelaidei, intitulată „Vrouwe Aleida”. Castelul a fost întemeiat de contesa Adelaida de Olanda, fiica lui Floris al IV-lea și sora lui Contele Willem II, care a murit pe 28 ianuarie 1256 la Hoogwoud. Contesa Aleida s-a căsătorit cu Jan van Avesnes. Ea a construit un tol pentru râul Maas sub forma unui donjon. Donjonul a fost extins ulterior cu un zid de incintă și un turn ușor înclinat. Între turn și donjon exista un pod acoperit. Donjonul părea să fie ușor deplasat la bază. În timpul construcției, donjonul a început să se scufunde din cauza unui pârâu subteran. Solul, deși aluvionar, era moale și mlăștinos din cauza structurii bogate în turbă, incapabil să susțină fundația grea. Turnul a fost parțial demolat și reconstruit. După distrugerea castelului de armatele lui Willem Nagel în 1426, castelul a fost restaurat într-o stare mai locuibilă. Curtea exterioară semăna cu curtea exterioară a Doornenburg din Bemmel, în Betuwe. După restaurare, o curte a fost adăugată. Accesul între curtea interioară și curte era asigurat de un pod, așa cum este ilustrat de cartograful Potter într-o hartă care aparține Spitalului Sfântul Duh. Această hartă se află acum în arhivele municipale din Schiedam. Ani de zile, ruina a stat liberă în centrul orașului. După săpături arheologice realizate de BOOR, primăria a fost extinsă pe terenul de lângă ruină. Primăria se apropie de ruine pe două laturi, la doar câțiva metri. Legături externe Materiale media legate de Huis te Riviere la Wikimedia Commons Cartea de hărți a lui Potter schatkamers.bibliotheek.rotterdam.nl[nefuncțională – arhivă]Format:Dode link Echipa Castelului Olandez - Huis te Riviere
Franse Molen

De Franse Molen of Fransche Molen is een watermolen die gebruikmaakt van het water van het riviertje de Geul en staat midden in Valkenburg. Het water van de molen wordt door de Walramstuw via de molentak naar de watermolen vervoerd waarbij het eerst de Oude Molen passeert. De molen is een rijksmonument en is tevens onderdeel van het Buitengoed Geul & Maas. Geschiedenis In 1804 werd op de rechteroever van de noordelijke tak van de Geul in Valkenburg een watermolen gebouwd door Bertrand Loisel die van oorsprong van Franse afkomst was. Vanwege zijn afkomst werd deze molen de Franse Molen genoemd. De molen was recht tegenover de oliemolen gebouwd (later als schors- of looimolen) die op de linkeroever was gebouwd en reeds in de 16e eeuw werd vermeld. In 1926 verkreeg men toestemming om de twee houten waterraderen te vervangen door één rad. Door problemen met de regeling van het water in de Geultakken kon het nieuwe rad niet eerder dan in 1929 worden geplaatst. Het waterrad was gemaakt van ijzer en had een doorsnede van vijf meter en een breedte van 1,9 meter. Kort na de Tweede Wereldoorlog werd de molen stilgelegd. In 2006 tot en met 2008 werd het molengebouw gerestaureerd. Zie ook Andere molens in Valkenburg zijn: Kruitmolen De Oude Molen Externe links De Franse Molen in de Molendatabase De Franse Molen op molens.nl