NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Petrus' Bandenkerk (Venray)

De Sint Petrus' Bandenkerk (ook wel Grote Kerk genaamd), staat in het centrum van Venray. De huidige kerk is na de oorlog in 1947 hersteld. De kerk is genoemd naar Sint-Petrus' Banden, het feest van de bevrijding van Petrus. Beschrijving De Sint Petrus' Bandenkerk is een laatgotische driebeukige pseudobasiliek; een basiliek zonder vensters in de hoofdbeuk. De door Jules Kayser ontworpen 79,8 m hoge toren uit 1962 heeft twee geledingen en een ingesnoerde naaldspits. Bij helder weer zijn vanuit de klokkentoren de gebouwen De Admirant en Porthos in Eindhoven zichtbaar. Geschiedenis De eerste kerk op deze plaats was een 10e-eeuws zaalkerkje. Later stond hier een eenbeukige kerk met de afmetingen van het huidige middenschip, ongeveer 50 m lang en 10 m breed. In 1224 stond er een driebeukige romaanse kerk. De resten van deze kerken werden ontdekt na de verwoesting van de kerk in de Tweede Wereldoorlog. Tegen de Romaanse kerk werd vanaf 1401 de westtoren gebouwd. Met de bouw van het huidige laatgotische kerkgebouw werd in 1450 begonnen. Deze kerk met hoge kruisribgewelven kreeg vanwege haar afmetingen de bijnaam 'kathedraal van de Peel'. Het laat-gotische zuidportaal stamt uit 1521. De kerk werd gerestaureerd in 1837 en van 1867 tot 1874 opnieuw door Pierre Cuypers. In 1944 werd de toren door de Duitsers opgeblazen, waarbij ook het dak en gewelf van de kerk instortten en leed het gebouw grote oorlogsschade. Deze werd hersteld in de jaren 1947-'48. De toren werd, licht gewijzigd, pas in 1961-'62 door Jules Kayser herbouwd. In 1987 is de kerk nogmaals gerestaureerd. Huidige kerk De wederopbouw van de kerk werd verricht door aannemer P. Volleberg en Zn. in 1947-1948 onder leiding van architect Jules Kayser. De toren werd gebouwd door aannemer Bouwmij Janssen pas in 1961-1962. De laatste restauratiewerkzaamheden aan de kerk vonden plaats in 1987. Literatuur Harry Vriens: De architectuur van de Grote of St. Petrus' Banden Kerk te Venray. Een erfenis uit de Nederrijnse Laatgotiek. Bernard Kruysen: De Schatten van de Grote Kerk. De rijkdom aan geschiedenis en kunsthistorie van de Sint-Petrus Bandenkerk te Venray. Externe links Website van de Sint Petrus’ Bandenkerk Kerkgebouwen in Limburg: Petrus' Bandenkerk Venray
Jacobikerk

The Jacobikerk is a landmark Protestant church in Utrecht, Netherlands. The building is located on the St Jacobsstraat, named for its patron saint St. James the Greater. The church is one of the medieval parish churches of Utrecht, along with the Buurkerk, the Nikolaïkerk and the Geertekerk. Today it is known as the starting place for Dutch pilgrims on their way to Santiago de Compostela along the Way of St. James. The Dutch Confraternity of St. James is located around the corner on the St. Jacobskerkhof. History The current gothic church dates from the end of the 13th century, but was expanded in the 14th and 15th centuries. In 1576-1577 a cannon was installed in the church tower, aimed at Vredenburg Castle where the Spanish soldiers there were under siege by the Utrecht schutters. Around 1580 the church endured the Protestant Reformation and in 1586 it was formally handed over to the protestants, who whitewashed the wall decorations and removed the altarpieces. The tower bell was made by S. Butendiic in 1479, with a diameter of 182 cm. Church function The church still accommodates weekly Sunday services, but is regularly rented out for other functions, including weddings and concerts, but also for various cultural initiatives of the city or the local university. References External links Website Protestantse Wijkgemeente Jacobikerk (Dutch only) Website Genootschap St. Jacob (Dutch only) Very informative site about 13 Utrecht churches, several languages
Église Saint-Jacques d'Utrecht

L'église Saint-Jacques (néerlandais : Jacobikerk) est une église protestante d'Utrecht aux Pays-Bas. Description Située sur la St Jacobsstraat, elle tient son nom de son saint-patron Jacques le Majeur. C'est une des églises paroissiales médiévales d'Utrecht. Elle est aujourd'hui connue comme point de départ des pèlerins hollandais sur le chemin de Saint-Jacques-de-Compostelle. Histoire Elle a été construite au XIIIe siècle, mais n'a été élargie qu'aux XIVe et XVe siècles. Le clocher, construit en 1479, a un diamètre de 182 cm. En 1576-1577, un canon a été installé dans le clocher de l'église en direction du Château Vredenburg où les soldats espagnols étaient assiégés par la Schutterij. Vers 1580, l'église subit la réforme protestante ; elle est donc remise officiellement aux protestants en 1586. Ce sont eux qui ont blanchi à la chaux les décorations murales et retiré les retables. L'église est aujourd'hui un monument classé. Joan Gideon Loten y est inhumé. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument The Skyscraper Center Portail du protestantisme Portail des Pays-Bas
Midwolda

Midwolda ist ein Dorf in der niederländischen Provinz Groningen. Es liegt etwa sieben Kilometer nordwestlich von Winschoten am Nordrand des Oldambtmeers in der Gemeinde Oldambt. Midwolda war bis 1990 eine eigenständige Gemeinde und wurde dann mit Scheemda zusammengelegt. Am 1. Januar 2010 wurde Scheemda mit den Gemeinden Reiderland und Winschoten zur Großgemeinde Oldambt zusammengeschlossen, zu der Midwolda seither gehört. Midwolda hat mehr als 2000 Einwohner. Geschichte Das 1259 wahrscheinlich durch den Auszug der Nonnen aus dem als Doppelkloster bestehenden Benediktinerkloster Menterna (Menterwolde; siehe Kloster Termunten) hervorgegangene Zisterzienserinnenkloster Midwolde wurde 1299 durch eine Sturmflut zerstört. Das ursprüngliche Dorf lage wohl mehr als anderthalb Kilometer von der Ennemaborg entfernt. Im 16. Jahrhundert wurde das es an die heutige Stelle verlegt. Sehenswürdigkeiten Die Kirche von Midwolda wurde 1738 errichtet. Der Glockenturm wurde 1708 erbaut. Die Orgel wurde 1772 eingebaut. Im Altarraum sind alte Grabsteine von Ministern, Würdenträgern und Prälaten erhalten. Der älteste stammt aus dem Jahr 1625. Die Ennemaborg war ursprünglich ein geschlossenes Steinhaus, das gegen Ende des 13. Jahrhunderts oder im 14. Jahrhundert errichtet wurde. Die Künstlerin Maya Wildevuur wohnt und arbeitet in der Burg. Persönlichkeiten Wilhelmus Schortinghuis (1700–1750), niederländischer reformierter Theologe und überregional bedeutender Pietist, lebte von 1734 bis zu seinem Tod in Midwolda. Bouke Beumer (1934–2022), niederländischer Politiker (ARP, später CDA), war von 1966 bis 1975 Bürgermeister von Midwolda und von 1968 bis 1971 kommissarischer Bürgermeister von Scheemda. Imca Marina (* 1941), niederländische Schlagersängerin und Schriftstellerin, lebt in Midwolda Weblinks Einzelnachweise
Midwolda

Midwolda (Dutch pronunciation: [mɪtˈʋɔldaː]) is a village in the Dutch province of Groningen. It is located in the municipality of Oldambt, about 7 km northwest of Winschoten. Midwolda was a separate municipality until 1990, when it was merged with Scheemda. History The village was first mentioned in 1282 as de Middewalda, and means middle woods. Midwolda is a road village which developed in the Middle Ages at the edge of the former peninsula of Winschoten. The All Saints' Flood of 1570 caused an extension of the Dollart, and the village moved to the south near the dike constructed in 1565. The old church remained behind, however the tower collapsed in 1667, and the church was demolished in 1738. The current Dutch Reformed church was built between 1738 and 1740, and has a tower from 1708. The borg Ennemaborg might date from before 1391. It is surrounded by a moat and received its current shape in 1681. Midwolda was home to 1,674 people in 1840. It was independent municipality until 1990 when it was merged with Scheemda. Since 2010, it is part of Oldambt. Gallery References External links Media related to Midwolda at Wikimedia Commons
Midwolda

Midwolda est un village situé dans la commune néerlandaise d'Oldambt, dans la province de Groningue. Le 1er janvier 2006, le village comptait 2 050 habitants. Midwolda était une commune indépendante jusqu'au 1er janvier 1990. À cette date, la commune est supprimée et rattachée à Scheemda, tout comme la commune de Nieuwolda. Depuis le 1er janvier 2010, la localité fait partie de la commune d'Oldambt. Portail des Pays-Bas
Midwolda

Midwolda (in Gronings: Midwolle) è un villaggio di circa 2.000 abitanti del nord-est dei Paesi Bassi, facente parte della provincia della Groninga e situato nella regione di Oldambt e lungo la sponda orientale dell'Oldambtmeer. Dal punto di vista amministrativo, si tratta di un ex-comune, dal 1990 accorpato alla municipalità di Scheemda, comune a sua volta inglobato nel 2010 nella nuova municipalità di Oldambt. Geografia fisica Midwolda si trova nella parte centro-orientale della provincia di Groninga, tra le località di Scheemda e Nieuwenschans (rispettivamente a nord-est della prima e a nord-ovest della seconda), a circa 13 km a nord di Winschoten. Storia Simboli Nello stemma di Midwolda su campo d'argento è raffigurata una chiesa con quattro torri, sul cui tetto è posato un uccello rivoltato, il tutto di rosso, sulla campagna di verde, accompagnata in capo da cinque stelle d'oro, poste 3 e 2. Monumenti e luoghi d'interesse Midwolda conta 22 edifici classificati come rijksmonumenten. Ennemaborgh Tra i principali edifici d'interesse di Midwolda, figura l'Ennemaborgh, un castello costruito a partire dal XIV secolo. Chiesa protestante Al nr. 168 della Hoofdweg, si trova la chiesa protestante, risalente al 1738. Dollard's Heerd Altro edificio d'interesse è il Dollard's Heerd, una fattoria risalente al XVII secolo. Geografia antropica Suddivisioni amministrative Buurtschappen Niesoord Note Voci correlate Comuni dei Paesi Bassi soppressi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Midwolda Collegamenti esterni Midwolda - Sito istituzionale, su midwolda.nl.
Midwolda

Heiligerlee – wieś w Holandii, w prowincji Groningen, w gminie Oldambt. Była oddzielną gminą do 1990 r., kiedy włączono ją do gminy Scheemda, wraz z którą w 2010 r. stała się częścią gminy Oldambt. Bibliografia Ad van der Meer, Onno Boonstra: Repertorium van Nederlandse gemeenten vanaf 1812 waaraan toegevoegd de Amsterdamse code.. 2011. ISBN 90-6984-501-6. [dostęp 2015-12-12].
Мідволда

Мідволда (нід. Midwolda) — село у провінції Гронінген, на північному сході Нідерландів. Розташоване у муніципалітеті Олдамбт, приблизно в 7 км на північний захід від міста Віншотен. Мідволда був окремим муніципалітетом до 1990 року, коли його об’єднали з муніципалітетом Схемда. Примітки Посилання Офіційний вебсайт громади Олдамбт (нід.)
E3-Strand

L'E3-Strand en français : « Plage de l'E3 » est une base nautique de la commune d'Eersel dans la province néerlandaise du Brabant-Septentrional. Origine Le nom du site provient de la route européenne 3 « E3 ». Si cette dénomination désigne aujourd'hui l'itinéraire reliant Cherbourg à La Rochelle en France, elle désignait avant la réforme de la numérotation des voies en 1975 la liaison entre Stockholm et Lisbonne. Son tracé passait immédiatement à l'est du plan d'eau de la base nautique. Aménagement La base nautique est aménagée pour la baignade. Le visiteur doit s'acquitter d'un droit d'accès à l'entrée du site pour y accéder. Jusqu'en 2010 la plage a disposé d'un secteur réservé à la pratique du naturisme ; cette section est depuis fermée. Depuis 2009, il s'y déroule chaque année en juillet l'événement gabber et hardstyle « Dominator » qui attire plusieurs dizaines de milliers de personnes chaque année. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « E3-Strand » (voir la liste des auteurs). Lien externe (nl) Site officiel Portail des Pays-Bas Portail du tourisme
E3 Strand

E3 Strand (tussen 2019 en 2021 Landgoed Duynenwater) is een recreatieplas in de gemeente Eersel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het gebied bestaat uit helderwitte zandstranden van de bosrand tot de waterkant en zijn er diverse groene ligweiden. Om het strand te kunnen betreden wordt er toegangsgeld gevraagd. Ook had het terrein tot 2010 een naaktstrand. Benaming In 1963 werd ten zuiden van Eindhoven gewerkt aan de aanleg van een stuk snelweg tussen Duisburg en Antwerpen dat onderdeel zou worden van het Europese routenetwerk als de E3, die van Lissabon tot Helsinki liep. In 1975 ging de routenummering op de schop en het tracé, waarvan het Nederlandse deel nu aangeduid wordt met A67, kreeg het nummer E34. Het Noord-Brabantse deel van het E3-tracé werd aangelegd met zand afkomstig uit het recreatiegebied bij Eersel, vandaar de naam E3 Strand. Na omnummering van de snelweg bleef de naam van het strand behouden. Festivals Op het strand vinden regelmatig grote muziekfestivals plaats: Dominator, sinds 2009 georganiseerd op het E3 Strand. De editie van 2011 was voor het eerst volledig uitverkocht. We Are Electric, dat na twee uitverkochte Klokgebouwedities voor het eerst werd gehouden op het E3 Strand op 19 en 20 juni 2015 onder de naam We Are Electric Weekender. The Flying Dutch, een evenement waarvan de eerste editie plaatsvond op Strijp-S in Eindhoven, maar dat vanwege de grote belangstelling in het eerste jaar en de lage capaciteit van het Strijp-S-terrein in 2016 verplaatst werd naar het E3 Strand onder de naam Flying Dutch Eindhoven. Externe link https://E3strand.nl/
D47 (hunebed)

Hunebed D47 ligt, evenals hunebed D46, sinds ca. 1960 midden in een woongebied; de wijk Angelslo in de plaats Emmen in de Nederlandse provincie Drenthe. Beide liggen tussen flatgebouwen in. Het hunebed ligt aan de Haselackers. Bouw Het hunebed wordt toegeschreven aan de trechterbekercultuur. Het heeft vijf dekstenen. Twee willekeurige zwerfkeien zijn bij een restauratie in 1997 bijgeplaatst als dekstenen. De tien draagstenen en twee sluitstenen zijn bijna geheel onder het maaiveld gelegen. Het hunebed is 6,9 meter lang en 2,0 meter breed. Geschiedenis Het hunebed wordt vermeld op de Hottingerkaart (1788-1792). In 1819 wordt het hunebed beschreven door L. Willinge. In de 19e eeuw kocht de Staat der Nederlanden dit hunebed van B. Jans en B.J. Haasken cum suis in Noordbarge. John Hofstede groef in 1809 in een hunebed een complete trechterbeker op. Onbekend is of dit D46 of D47 is geweest. De trechterbeker is in de collectie van het Drents Museum. Van Giffen beschrijft het hunebed: "Het hunebed is weliswaar door het ontbreken van D_1 en D_3 (dekstenen) onvolledig, doch overigens blijkbaar nog in tamelijk oorspronkelijken staat". Er waren nog slechts twee dekstenen, later werd één deksteen gevonden en teruggeplaatst. Ook waren er restanten van de dekheuvel. Het hunebed is gerestaureerd in 1960 en in 1997. Society of Antiquaries In Engeland ontstond in de jaren zeventig van de 19e eeuw bezorgdheid over de wijze waarop in Nederland hunebedden werden gerestaureerd. In die kringen was men vooral bezorgd dat met de restauraties het oorspronkelijk beeld van de situatie verloren zou gaan. De directeur van de Society of Antiquaries in Londen verzocht de oudheidkundigen William Collings Lukis en sir Henry Dryden om de staat waarin de hunebedden zich op dat moment bevonden nauwkeurig vast te leggen. Zij bezochten in juli 1878 Drenthe en brachten veertig hunebedden op de Hondsrug in kaart. Ze hebben opmetingen verricht en beschreven de aangetroffen situatie, die zij tevens vastlegden in een serie aquarellen. Hun rapportage aan de Society of Antiquaries verscheen echter niet in druk. Hun materiaal werd bewaard bij de Society of Antiquaries, het Guernsey Museum & Art Gallery en het Drents Museum. Het Ashmolean Museum in Oxford bezit kopieën van hun werk. In 2015 publiceerde de Drentse archeoloog dr. Wijnand van der Sanden alsnog hun werk. Hij voorzag hun materiaal van een uitgebreide inleiding. Ook schetste hij de ontwikkelingen met betrekking tot het archeologisch onderzoek van de hunebedden na hun onderzoek tot 2015. Hij gaf als oordeel dat het werk van Lukis en Dryden van hoge kwaliteit was. In het Drents Museum was in 2015 een tentoonstelling over het werk. Hunebed D47 is weergegeven op Plan XXXVIII: Lukis en Dryden bezochten het hunebed op 22 juli 1878. Het hunebed had vijf dekstenen, waarvan nog twee overgebleven zijn. De westelijke deksteen lag nog op zijn plek. De andere lagen in de grafkelder. Er waren nog zeven draagstenen. De dekheuvel was circa 18 meter in diameter en was ten tijde van hun bezoek nog aanwezig. Het hunebed was in eigendom van de staat. Meerdere grafheuvels, die tussen dit hunebed en hunebed D46 lagen, waren geopend.
Poldermolen Nederhorst den Berg

De Poldermolen Nederhorst ten Berg in Nederlandse gemeente Wijdemeren bemaalde de voorheen Stichts-Ankeveense polder. Er was voor de polder eerst nog een tweede molen, maar die is tussen 1863 en 1894 verdwenen. Deze molen bleef tot ongeveer 1932 in bedrijf. In 1956 werd de verwaarloosde molen door de huidige eigenaar gekocht, en gerestaureerd als woning. Deze bewoonde molen is niet te bezoeken.
Watertoren (Middelburg)

De watertoren in Middelburg, in de Nederlandse provincie Zeeland, is gebouwd tussen 1891 en 1892. Het ontwerp in eclectische stijl is van de hand van constructeur Th. Stang. De watertoren heeft een waterreservoir van 300 m3. Woonhuis De watertoren is in 1998 omgebouwd tot woonhuis. De lift is buiten de toren geplaatst. Een deel van het dak is vervangen door een dakterras. Het pompstation achter de toren is omgebouwd tot kantoor waar Pagter Vastgoed is gevestigd. Foto's Externe links Website over de verbouwing van de toren tot woonhuis (op web.archive.org) Video op YouTube.com: Watertoren Middelburg - Hotel in Middelburg, Netherlands
Jan Blankenbrug (Vianen)

De Jan Blankenbrug is een brug over de Lek bij Vianen opgenomen in de A2. De brug is vernoemd naar Jan Blanken (1755-1838), de eerste inspecteur-generaal van de Waterstaat. Zijn voorganger, de oude Lekbrug, werd in het kader van het Rijkswegenplan 1927 gebouwd als boogbrug in 1936. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd de brug zwaar beschadigd door Britse bommen. In 1949 was de brug weer hersteld en opengesteld. Door de groei van het auto- en vrachtverkeer met de jaren, werd de capaciteit van de bestaande stalen boogbrug waarmee de rijksweg de rivier de Lek bij Vianen kruist te beperkt om de verkeersstroom in de 21e eeuw nog afdoende te kunnen verwerken. Het was een berucht punt dat hoog stond in de filelijsten. Besloten werd een nieuwe brug te bouwen naast de bestaande Lekbrug. In 1995 werd Zwarts & Jansma door Rijkswaterstaat gevraagd om met verschillende ontwerpen te komen. Uit deze voorfase kwam een zogenaamde uitbouwbrug als beste optie uit de bus. In 1999 is de nieuwe brug opgeleverd. De nieuwe brug heeft door de keuze van de draagconstructie een grotere doorvaarthoogte dan de oude boogbrug, met voordelen voor het scheepvaartverkeer, waaronder veel duwvaart. De oude Lekbrug bleef voorlopig in gebruik. Vanwege hoge renovatiekosten werd besloten de oude brug alsnog te vervangen en door een extra brug volgens hetzelfde ontwerp, naast de nieuwe brug. Deze werd in 2004 opengesteld en aangesloten op de A2. De twee nieuwe bruggen hebben ieder drie rijstroken, een weefstrook, een vluchtstrook en een rijstrook voor langzaam verkeer. De totale oeververbinding is 532 meter lang. De oude Lekbrug is in 2021 gesloopt in verband met de hoge onderhoudskosten. De Stichting Boogbrug Vianen wenste de brug als industrieel erfgoed te behouden, maar de brug kreeg geen monumentale status. Volgens Rijkswaterstaat moest de oude Lekbrug weg om gevaarlijke situaties te voorkomen. Wetenswaardigheden Het noordelijke landhoofd van de brug ligt precies op de 52e breedtegraad noord.
Dit is in Bethlehem

Het pand Dit is in Bethlehem is een monumentaal pand in Gorinchem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het pand bevindt zich in de Gasthuisstraat op nummer 25. Geschiedenis Het pand stamt uit 1566 en was oorspronkelijk een patriciërswoning. De gevel is gemaakt in Renaissance-stijl. Aan de zijkant van het gebouw in de Tinnergietersteeg staat met behulp van de muurankers het jaartal weergegeven. De gevel bevat verschillende beeldhouwwerken. Een ervan toont een kersttafereel met de tekst 'Dit is in Bethlehem'. Naar verluidt komt de steen uit het Minderbroedersklooster in de Arkelstraat (waar ook enkele martelaren van Gorcum gewoond hebben), een termijnhuis van de Utrechtse vestiging. Toen het klooster werd afgebroken na de verovering van de stad door de Watergeuzen is deze steen uiteindelijk opgenomen in het pand aan de Gasthuisstraat. Boven de ingang staat de tekst: "Vreest den Heer, doet Hem eer; want den dach van sterven haest Hem seer 1566". Het huis werd tussen 1910 en 1912 ingrijpend gerestaureerd. De Historische Vereniging ’Oud-Gorcum’ vestigde er daarna een museum in, met de collectie van de vereniging, die bestond uit schilderijen, tekeningen, zilverwerk en dergelijke. Het gebouw werd in 1982 door de gemeente Gorinchem gekocht voor één gulden van de vereniging Oud Gorcum en benoemde ook een conservator. Daarbij werd per 31 maart 1983 de gehele collectie overgenomen door middel van een bruikleenovereenkomst voor 50 jaar. Het meeste beeldhouwwerk werd vernieuwd bij een nieuwe restauratie tussen 1984 en 1985. De gemeente ondervond na verloop van tijd dat de wettelijke eisen aan musea veranderden en bovendien konden er geen grote tentoonstellingen worden gehouden. Mede daarom is het museum in 1995 verhuisd naar het oude stadhuis aan de Grote Markt, onder de naam Gorcums museum. Dat kwam vrij omdat de ambtenaren naar een nieuw stadhuis verhuisden. De historische collectie is nu te bezichtigen op de eerste en derde etage. Anno 2021 is er een zelfstandige literaire boekhandel in gevestigd de Mandarijn en heeft de Historische Vereniging ’Oud-Gorcum’ er zijn vergaderruimte. Er is een Stichting Vrienden van "Dit Is in Bethlehem". Literatuur A.J. Busch e.a.: Uit de schatkamer van Oud-Gorcum: 90 jaar ‘Oud-Gorcum’. Historische Reeks Oud-Gorcum, nr. 13, 1999. René van Dijk: Gevelstenen in Gorcum. Een vreugde voor hen die langs den weg gaan. Gorcumse Monumentenreeks, Stichting Merewade Gorinchem, 1999. Stenvert, Ronald & Chris Kolman & Saskia van Ginkel-Meester & Elisabeth Stades-Vischer & Sabine Broekhoven, Zuid-Holland. Deel in de serie 'Monumenten in Nederland', nr 9. Zeist (Rijksdienst voor de Monumentenzorg), Zwolle (Waanders), 2003. [591 blz. ISBN 90-400-9034-3]. Hierin "Hoekpand 'Dit is in Bethlehem' (Gasthuisstraat 25)": blz. 179 Zie ook Gorcums museum Externe links Historische vereniging "Oud-Gorcum" Monumentenfotografie Archeologie Gorinchem Detailafbeelding - documentatie.org