NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Eijsden Castle

Eijsden Castle (Dutch: Kasteel Eijsden) is a moated manor house with several farm buildings, a gatehouse and castle park, in Eijsden-Margraten, Limburg, Netherlands. The current castle was built in 1637 and is located next to the river Maas. The castle is a rijksmonument. Also other parts of the terrain are separately listed, making a total of 27 rijksmonuments. It is part of the Top 100 Dutch heritage sites, established in 1990 by the Department for Conservation. Description The current castle was built in 1636, renovated in 1767, and restored between 1881 and 1886. The castle is made up out of two angled wings with at the outside corner a heavy cornertower flanked by a small stair tower. At the end of the eastwing Athere is another towerlike building containing a gate which grands access to the inner square. On top of this gate is placed the year of completion and the arms of the De Lamargelle and von Bocholtz families. The whole is surrounded by a moat. The castle is built in Mosan style. Next to the castle is a gatebuilding with sidebuilding, built in 1649 when a fire destroyed the earlier buildings. They were restored between 1883 and 1885. The castle park, created around 1900, is freely accessible. It was designed by French garden artist Achille Duchêne (1866–1947), replacing an earlier 18th century park. Of this original 18th century park only a small part remains on the northside of the castle, where there is also an 18th-century basement for the storage of ice. The current park has a neo-rococo pond and a group of statues containing three putti. History and inhabitants The castle is located on or near the location of a medieval castle, named Caestertburg or Kettelhof. During the early Middle Ages the court and fertile riverlands were owned by the prince-bishops of Liège. First mention of the castle was in 1334 when "den hof tot Esde" was granted to Dyederic van Montjoy en Valkenburg by John III, Duke of Brabant. In 1558 Eijsden was owned by Arnold II Huyn van Amstenrade, lord of Geleen, drossaerd of Valkenburg, governor of Brabant owned Maastricht and captain-general of Limburg and the lands east of the Maas. His daughter Anna married Willem de Lamarzelle, and their son, Arnold de Lamarzelle, build the current castle in 1636–1637. By inheritance the castle was owned successively by the families van Hoensbroeck, de Geloes and de Liedekerke, who are the current owners of the castle. References
Johan Willem Frisokazerne (Assen)

De Johan Willem Frisokazerne is een van de kazernes op het militaire terrein in Assen. De kazerne werd gebouwd in 1892 en is aangewezen als rijksmonument. Het gebouw wordt gebruikt voor militaire doeleinden. Zo is er onder andere het 13e infanterie bataljon regiment Stoottroepen Prins Bernhard gevestigd. Ook is er een militaire school en heeft zijn eigen muziekkapel genaamd de Koninklijke Militaire Kapel "Johan Willem Friso". Op het terrein bevindt zich ook het Stoottroepenmuseum. Anno 2022 overweegt de Nederlandse regering deze kazerne, waar achterstallig onderhoud een rol speelt, te sluiten. Vanwege de door de aanwezigheid van de kazerne geboden werkgelegenheid in de regio Assen is er echter weerstand tegen sluiting. In augustus 2025 werd bekend dat er op het terrein een veiligheidscampus komt te staan. Op het complex is vanaf februari 2026 ruimte voor een weerbaarheidscentrum, met onder meer een internationale crisissimulatieruimte en een reservistenopleiding.
Beeckestijn

Beeckestijn is a historical buitenplaats (summer house) dating from the 18th century in a park by the same name in Velsen-Zuid, Netherlands. History The Beeckestijn site was a buitenplaats in the 15th and 16th centuries before the current English-style garden was designed in the 18th century. The house and the accompanying gardens are listed for varying reasons in the National register of monuments. The original design of the current garden plan from 1772 was preserved in an engraving by the landscape designer Johann Georg Michael (1738-1800), who also designed the neighboring park Waterland. He was assisted by the painter and designer Johann Heinrich Müntz. They were commissioned by the owner Jacob Boreel who had visited England and wished for a garden in the style of Stowe, Kewe Gardens and Wimpole. The gardens were partially redesigned in 1936 by the landscape designer Leonard Springer (1855-1940). Throughout the park are three bunkers from World War II that were sunk after the war by pumping the sand beneath them away. One of these bunkers is below the shell pond near the rear of the house. The house had various owners until being bought by the Trip family in the 17th century. Jan Trip the younger expanded the house to its present state in 1716-1721. The main building seen today has a sculpture on the facade and some stuccos within by Ignatius van Logteren (1685-1732). The house was occupied as a residence until 1924 when it fell into disuse. In 1939 it was used by a Dutch regiment who caused a lot of damage, and in 1941 it was occupied by German infantry. In 1942 the three Atlantikwall bunkers were built in the garden. After the war the house was occupied by Canadians before becoming the property of Jonkvrouwe Agnes Cremer-Boreel who sold it to Velsen. The restoration was completed in 1969 and the property opened as a museum, with a yearly garden festival and a yearly pop festival taking place there. In 2006 the museum with rooms in the style of the owner Jacob Boreel was closed. The property now belongs to the Vereniging Hendrick de Keyser, which restores and manages other heritage sites in the area. Beeckestijn is due to reopen as a museum of landscape, due to its importance as a relic of Dutch garden history, as well as its role in the nearby water management history (the house was originally on the Wijkermeer). References Beeckestijn and its inhabitants, George Slieker, 2006 (in Dutch) Friends of Beeckestijn website (in Dutch) Vereniging Hendrick de Keyser website (in Dutch)
Waterpompstation Craubeek

Het waterpompstation Craubeek is een waterpompstation voor drinkwater in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Voerendaal. Het pompstation ligt ten oosten van Craubeek aan de straat en buurtschap Terveurt vlak bij de Heuvellandlijn en de Groeve Sevensprong. Het pompstation pompt grondwater op in het waterwingebied De Sevensprongh en is eigendom van Waterleiding Maatschappij Limburg. Direct ten westen van het pompstation stroomt de Hoensbeek. De gebouwen van het complex zijn geclassificeerd als rijksmonument. Geschiedenis In 1919 liet het Gemeentelijk Waterleidingbedrijf Heerlen bij Craubeek een pompstation aanleggen om de inwoners van Heerlen van drinkwater te voorzien. In 1921 waren er vijf putten waar er water werd opgepompt en dat werden er later zeven. De naam Zevensprong verwijst naar de zeven putten. De hoeveelheid beschikbaar water in het waterwingebied was dermate groot dat naast de inwoners van Heerlen ook de inwoners van de toenmalige gemeenten Hoensbroek, Kerkrade en Voerendaal van water konden worden voorzien. In 1922 werd er ter plaatse een waterstation gebouwd met daarbij drie pompgebouwen, alle opgetrokken naar het ontwerp van de afdeling Openbare Werken Gemeente Heerlen. In 1929 werd er bij de vier gebouwen een dienstwoning opgetrokken die bestemd was voor de machinist. In 1984 kocht de gemeente Heerlen de percelen rond de bronnen om zo het grondwater te beschermen tegen vervuiling. In maart 1997 werden de gebouwen ingeschreven in het rijksmonumentenregister. In januari 2001 werd er een wateronthardingsinstallatie in gebruik genomen om de hardheid van het hier opgepompte water omlaag te brengen. Complex Het complex is opgetrokken op een langwerpig perceel en bestaat uit vijf gebouwen: een waterstation, drie pompgebouwen en een voormalige dienstwoning. Het waterstation bevindt zich op het perceel in het noordoosten en daar direct achter bevindt zich een van de pompgebouwen. Naar het zuidwesten toe volgen achtereenvolgens een tweede pompstation, de dienstwoning en het derde pompstation. De gebouwen zijn in traditionele bouwstijl opgetrokken. Het waterstation is opgetrokken in twee bouwlagen. De betonnen souterrain is van cementering voorzien, met daarboven de bouwlaag opgetrokken in Kunradersteen en gedekt door een plat dak. Het gebouw is opgetrokken op een L-vormig plattegrond en is in de frontgevel voorzien van twee rondboogvormige stalen vensters. De drie pompgebouwen bestaan uit een bouwlaag. De muren zijn opgetrokken in Kunradersteen met een plint van beton en een plat dak met brede overstek. De pompgebouwen zijn opgetrokken op een rechthoekig plattegrond. De dienstwoning is heeft twee bouwlagen en is opgetrokken in baksteen met een plint van Kunradersteen. Het huis wordt gedekt door een zadeldak met rode Hollandse pannen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Craubeek
Huis te Maarn

Huis te Maarn is een landgoed aan Amersfoortseweg 4 bij Maarn. Het landgoed ligt ten zuiden van de A12 en ten oosten van het landgoed Zonheuvel en heeft een oppervlakte van 116,5 ha. Het ligt op een helling van de Utrechtse Heuvelrug. Historie Op de heidevlakte bij Maarn liet het echtpaar Willem Benjamin Blijdenstein (1867–1924) en Alida Gerharda van Heek (1872–1937) in 1906 en 1907 een park aanleggen door tuinarchitect Pieter Wattez. Op een kunstmatige heuvel werd een theehuis gebouwd met diverse zichtassen over het park. Pas tien jaar later werd onder leiding van architect Jan Stuyt begonnen met de bouw van het huis. Het theehuis maakte daarbij plaats voor het huidige witgepleisterde landhuis. Het huis kreeg een halfronde zuilengalerij zoals het Witte Huis in Washington. Het theehuis werd tot tennishuisje bij de aangelegde tennisbaan. Stuyt ontwierp tevens het dienstgebouw, de chauffeurswoning, garage, paardenstal en in 1920 de oranjerie. In het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog zaten meerdere Britse militairen, waaronder John Hackett en Alexander Lipmann Kessel, ondergedoken in de chauffeurswoning. Oorspronkelijk werd het huis Hampstead Heath genoemd, naar het park in Londen, de stad waar Blijdenstein als bankier gewerkt had. De tuin heeft drie terrassen die tegen de glooiing van het landschap zijn aangelegd. Aan de zuidzijde van het landhuis ligt een lanenstelsel van linden- en beukenbomen. De zichtassen komen samen op een centraal punt waar zich een bassin bevindt. Op het einde van de zichtas staat de zogenaamde Bentheimer put. Een gat aan de zuidoostzijde geeft de plek aan waar zich vroeger een ijskelder bevond. Latere eigenaars waren de broers Jim van Notten en Bem van Notten, kleinkinderen van het echtpaar Blijdenstein-Van Heek. Jim van Notten overleed in 2026 op het Huis te Maarn. Zie ook Lijst van landgoederen op de Utrechtse Heuvelrug
Huis Windesheim

Huis Windesheim is een voormalige havezate en buitenplaats in de Overijsselse plaats Windesheim. De havezate Windesheim werd omstreeks 1600 gebouwd in opdracht van Reinier Schaep. Tot 1744 was het een gebouw van bescheiden afmetingen. In 1744 kwam de havezate in het bezit van ene Paulus Benelle, een vermogende Amsterdammer. Hij liet het bestaande gebouw grotendeels afbreken en bouwde er een groot nieuw huis. Vanwege financiële problemen werd het huis in 1752 executoriaal verkocht. Een van de latere eigenaren, de voormalige gouverneur van de Kaapkolonie Joachim van Plettenberg, liet in 1789 door de architect Jacob Otten Husly een landschapspark bij het buitenverblijf aanleggen. In 1915 werden de tuinen bij het huis aangelegd door de landschapsarchitect L.A. Springer. In 1813 kwam Windesheim in het bezit van leden van de familie De Vos van Steenwijk. Op 20 oktober 1944 werd het huis door brandbommen verwoest. Sinds die tijd rest van het hoofdverblijf slechts een ruïne. De rest van de buitenplaats bleef echter behouden. Beide bouwhuizen zijn gerestaureerd. De laatste particuliere eigenaar uit het geslacht, Jan Arend baron de Vos van Steenwijk genaamd van Essen tot Windesheim (1922-2008), liet het landgoed na aan de Stichting Landgoed Windesheim. Het totale complex bestaande uit de ruïne van het huis, het park, de beide bouwhuizen, diverse dienstwoningen, hekken, bruggen, tuinsieraden en een stal zijn in 2005 aangewezen als rijksmonument en ingeschreven in het monumentenregister. Als bijzonderheid geldt dat het door Husly aangelegde park het enige park is dat hij heeft ontworpen en dat, naar het oordeel van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, goed bewaard is gebleven. Het park maakt deel uit van de ecologische hoofdstructuur van Nederland. Zie ook Familiegraf van de heren van Windesheim
Stelling bij Den Oever

De Stelling bij Den Oever is een militair verdedigingswerk aan Noord-Hollandse zijde van de Afsluitdijk, gebouwd tussen 1932 en 1936. Het werd aangelegd in samenhang met soortgelijke werken aan de Friese zijde van de Afsluitdijk onder de naam Stelling bij Kornwerderzand. Alle kazematten en gebouwen van de stelling zijn rijksmonument. Achtergrond Met de aanleg van de Afsluitdijk werd de Vesting Holland bereikbaar aan noordzijde vanuit Duitsland via de provincies Groningen en Friesland. De rijksoverheid besloot daarom twee verspreide kazematopstellingen te bouwen bij Den Oever en Kornwerderzand. Beschrijving De kazematopstelling bij Den Oever bestaat uit de volgende werken: 1 tankhindernis; 4 enkele mitrailleurkazematten, genummerd I, II, VIII en XII; 2 driedubbele mitrailleurkazematten, met de nummers IX en X; 2 enkele mitrailleurkazematten met zoeklicht en brandstoftank (V en VI); 1 enkele kanonkazemat (III); 1 dubbele kanonkazemat (IV); 2 luchtdoelremises (VII en XI); 1 machinekamer en hulpverbandplaats (XIII); 6 machinegebouwen voor dieselaggregaat, gekenmerkt A t/m F. De werken I tot en met VIII zijn gesitueerd op een schoppenvormig plateau, dat doorsneden wordt door de autosnelweg, en is gelegen ten noordoosten van de spuisluizen van het Stevinsluizen complex. Deze werken bestreken met hun vuur de gestelde hindernissen op de dijk, en haar buitentaluds, waaronder de tankhindernis. De tweede linie, met werken IX, X en XI, ligt westelijk op een tussen de spuisluizen en de voorhaven van de schutsluis, ingeklemd ruitvormig plateau. De mitrailleurkazemat XII staat enigszins apart op de kade aan de zuidoostzijde van de voorhaven. De hulpverbandplaats (XIII) is gebouwd onder het brugwachtersgebouw aan de zuidwestzijde van het complex, tussen de rijbanen op de Afsluitdijk. De bewapening bestond uit drie kanonnen met een kaliber van 5 cm. Verder waren binnen en buiten de kazematten zware mitrailleurs opgesteld van het type Schwarzlose met een kaliber van 7,9 mm. De bezetting van de Stelling bij Den Oever bestond uit 7 officieren en 211 onderofficieren en soldaten. In elk machinegebouw stond een gelijkstroom-compound-dynamo opgesteld, welke werd aangedreven door een Kromhout-Gardner dieselmotor van 12 pk. Deze installaties leverden elektriciteit voor verlichting en verwarming van de verdedigingswerken. De stelling was niet betrokken bij de Slag om de Afsluitdijk in mei 1940 omdat Nederlandse troepen de Duitsers tegen wisten te houden bij Kornwerderzand. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Den Oever, waaronder alle objecten van de Stelling Stelling Kornwerderzand Externe link Informatie over stelling op bunkerinfo.nl MVerhoeks website over de stelling
Joodse begraafplaats (Winsum)

De Joodse begraafplaats langs de Netlaan (verlengde van de Munsterweg) in Winsum werd in 1867 in gebruik genomen. De Joodse gemeenschap bestond echter al langer, want bij de ressortale indeling van 1821 werd Winsum al erkend. Aanvankelijk werden de doden begraven in Groningen, maar omdat de gemeente in leden bleef groeien, was een eigen begraafplaats zeer gewenst. In 1909 werden het bruggetje en het ijzeren toegangshek geplaatst. Dit was een geschenk van Betsy Boasson. Met dit hek is de begraafplaats een rijksmonument. Op de begraafplaats staan 50 grafstenen, waarvan de oudste uit 1867 en de jongste uit 1941. Reeds voor de Tweede Wereldoorlog was het aantal Joden in Winsum flink afgenomen. De synagoge (uit 1878) aan het Sjoelplein (Nieuwstraat) in Obergum werd in 1934 verkocht en doet vandaag de dag dienst als cultureel centrum. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Кукенхоф

„Кукенхоф“ (на нидерландски: Keukenhof – Кухненски двор) е парк с цветни градини в град Лисе, провинция Южна Холандия, Нидерландия, намиращ се между Амстердам и Лайден. Градините в „Кукенхоф“ са разположени точно срещу замъка Кукенхоф, построен през 1642 г. Те са най-големите в света, затова паркът е наричан още Градина на Европа. Известен е с празниците, които се провеждат през пролетта. За първи път е организирано изложение през 1949 г. В края на парка „Кукенхоф“ има вятърна мелница. Всяка година се селектират около 7 милиона цветни луковици от около 800 вида лалета и се засяват на площ от 32 хектара.
Keukenhof

El Keukenhof és un parc floral situat al nord-oest de Lisse, a l'Holanda del Sud, als Països Baixos. Sobre les 32 hectàrees del parc, les societats florals de la regió exposen a la primavera (de març a maig) els seus bulbs en flor, i sobretot les tulipes. Conegut internacionalment, el parc és sovintejat cada any per milers de turistes dels Països Baixos i d'altres bandes. Va ser en el transcurs del segle xv que el parc, part de la finca del Castell de Teylingen, va servir de jardí d'hort a la comtessa Jacqueline d'Hainaut. Trobava allà els ingredients per a la seva cuina, el que explica l'origen de la denominació (Keukenhof: finca de la cuina). El 1840, el parc va ser redissenyat pels arquitectes Zochter i fill, que havia concebut igualment el Vondelpark d'Amsterdam. El 1949, la propietat va ser transformada per acollir les exposicions de flors de bulbs, per iniciativa de l'alcalde de Lisse de l'època, W.J.H. Lambooy. Enllaços externs (francès)(neerlandès)(anglès)(alemany) keukenhof.nl Foto aèria (Google Maps) Fotos del parc de Keukenhof
Keukenhof

Keukenhof známý také jako „Zahrada Evropy“, je největším květinovým parkem v Nizozemsku a zároveň i v Evropě. Byl založen v roce 1949 poblíž městečka Lisse v provincii Jižní Holandsko (nizozemsky Zuid-Holland). Historie Květinový park Keukenhof se nachází na bývalém loveckém území, patřícím do panství Teylingen. V 15. století byla majitelkou tohoto území Jacoba, hraběnka z Hennegau, Holandska a Seelandu, která žila na blízkém zámku a zemřela tam ve věku 35 let. Jacoba byla jediná dcera a dědička vévody Viléma II. von Straubing-Holland z rodu Wittelsbachů. Název Keukenhof odpovídá nizozemskému výrazu pro „kuchyňský dvůr“, neboť na tomto území se nacházela zahrada pro potřeby zámecké kuchyně. V roce 1840 byl na území vytvořen park, navržený zahradním architektem Zocherem, který byl mimo jiné autorem amsterdamského Vondelparku. V roce 1949 byla severní část tohoto území poprvé použita k výstavě cibulovitých květin na podnět tehdejšího starosty městečka Lisse jménem W.J.H. Lambooy. Pro veřejnost byla květinová zahrada Keukenhof poprvé otevřena roku 1950. Současnost V současné době se park rozkládá na 32 hektarech a každoročně zde vykvete 6 až 7 milionů především cibulovitých květin jako jsou krokusy, narcisy, tulipány, hyacinty, lilie a další. Park je obsluhován 24 zahradníky a je pro veřejnost otevřen od března do května. Do Keukenhofu se lze dopravit nejlépe autobusem, který odjíždí z vlakového nádraží v Leidenu. V parku jsou pořádány různé výstavy v několika altánech, pojmenovaných po nizozemském královském rodu Oranje-Nassau a jeho členech: Oranje Nassau Willem Alexander Beatrix Juliana Wilhelmina Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Keukenhof na Wikimedia Commons (nizozemsky) Oficiální stránky (česky) Holandsko - Největší květinový zážitek
Keukenhof

Keukenhof (kan oversættes til "Køkkenhave") er en blomsterpark beliggende nær Lisse, Nederlandene. Keukenhof er verdens største blomsterpark, der i henhold til parkens egen hjemmeside rummer omkring 7.000.000 blomsterløg, der hvert år plantes i den store park. Arealmæssigt dækker området 32 hektar. Beliggenhed Keukenhof ligger i Sydholland ved en lille by ved navn Lisse, syd for Haarlem og sydvest for Amsterdam. Egnen er i øvrigt kendt for den store produktion af tulipanløg og andre blomsterløg. Besøgsmuligheder Keukenhof er normalt åbent for publikum fra slutningen af marts til midt i maj. Det bedste tidspunkt for at se de mange tulipaner er omkring midten af april, selvfølgelig afhængigt af vejret. Mange busrejseselskaber, heriblandt også danske, arrangerer ture til parken. Kommer man i bil er der gode parkeringsmuligheder på stedet, der i det hele taget tydeligt er baseret på rigtig mange gæster om dagen i den relativt korte sæson. Historie Keukenhof er anlagt på et jagtareal fra det 15. århundrede. Der lå oprindeligt et slot på stedet, hvor grevinden brugte stedet som urtehave, deraf navnet. Siden har skiftende ejere haft jorden i besiddelse. Haven blev etableret i 1949 på initiativ af den daværende borgmester i Lisse. Hans ide var at lave en blomsterudstilling eller nærmere en messe, hvor avlere fra såvel Holland som resten af Europa kunne vise deres varer. Hensigten var naturligvis at fremme eksporten af blomster og blomsterløg. Keukenhof har været verdens største blomsterpark i over 50 år. Billedgalleri Links Keukenhofs hjemmeside Henvisninger
Keukenhof

Keukenhof ("Jardín de la cocina", en neerlandés), es un extenso parque de más de 32 hectáreas con inmensos jardines de tulipanes, situado entre las localidades de Lisse e Hillegom, en los Países Bajos. También conocido como "el jardín de Europa", es uno de los lugares más bellos del país. Posee una impresionante colección de flores e híbridos de diferentes especies, invernaderos (donde se venden flores, bulbos y semillas), molinos antiguos, lagos, fuentes y grandes paseos. Todo el complejo tiene un bello tratamiento artístico por lo que las flores y lagos se convierten en la base de sus inmensas avenidas. Historia Los terrenos del parque se encontraban dentro de las posesiones de la noble Jacoba de Baviera y se dice que fue ella misma quien le puso nombre , en uno de sus habituales paseos por la zona, con ese nombre al identificar la fragancia de las hierbas y especias con la cocina de su palacio. Tras su muerte los terrenos pasaron a manos de ricas familias de comerciantes que, conscientes de su atractivo, en el año 1840 encargaron a diversos pintores paisajistas un primer diseño de lo que sería el futuro parque. Para ello los autores se inspiraron fuertemente en el estilo inglés imperante en la época y utilizaron las flores como elemento esencial del diseño. Estructura del parque El parque se encuentra subdividido en cuatro grandes zonas que toman nombre de la familia real neerlandesa de los Oranje: Pabellón Oranje Nassau Pabellón Willem Alexander Pabellón Koningin Beatrix Pabellón Koningin Juliana Fechas de visita Se recomienda visitar Keukenhof durante los quince días centrales del mes de mayo, que es cuando los campos de tulipanes están en floración. El parque abre ocho semanas al año, entre mediados de marzo y finales de mayo. La entrada al parque requiere de pago. Existen estaciones en las localidades de Haarlem y Leiden que disponen de autobuses turísticos para llegar a él. Galería Véase también Jardín Conmemorativo de Tulipanes Indira Gandhi Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Keukenhof. Página oficial del parque (en inglés)