NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
The Rock (gebouw)

The Rock is een gebouw aan het Gustav Mahlerplein (Claude Debussylaan 80) dat deel uitmaakt van het Mahler4-complex aan de Zuidas te Amsterdam. Het gebouw heeft 24 verdiepingen en een hoogte van 90 meter. Dit gebouw bestaat uit onregelmatige elementen van glas, aluminium, steen en beton. Het gebouw oogt alsof het bovenste gedeelte veel zwaarder is dan het onderste gedeelte. Het ontwerp is grillig en lijkt op een rots. Het is een van de hoogste gebouwen aan de Zuidas. Niet iedereen is enthousiast over het ontwerp. Zo werd het in 2010 genomineerd voor het lelijkste gebouw van Nederland door NRC Next, waar het gebouw de strijd aanging met onder andere het Agoratheater in Lelystad en het KPMG-hoofdkantoor. Interieur In het interieur zijn de materialen natuursteen, hout en messing gebruikt. In de kantoren is de afwerking relatief eenvoudig gehouden. Hoewel het gebouw zich kenmerkt door rechte hoeken en strakke vormen, heeft de entree als uitzondering veel ronde vormen. De hoofdtrap in de entree heeft een prijs gewonnen voor de mooiste trap van het jaar bij EeStairs. Referenties
't Slot (molen)

't Slot is een korenmolen gelegen aan de Punt 17 in Gouda. De molen is in 1832 gebouwd als vervanging van een eerdere achtkante stellingmolen die in 1831 door brand werd verwoest. Het is de derde molen op de plaats waar het kasteel van de Heeren van Ter Gouw ooit stond. De eerste molen op die plaats dateerde van 1581. Sinds 1962 is de gemeente Gouda eigenaar van de molen. Van 2003 tot 2005 is 't Slot gerestaureerd. In 't Slot bevinden zich twee windgedreven koppels maalstenen en twee elektrisch aangedreven koppels. Eerste steen Nicolaas Hendrik van Schelven (1880-1950) kocht in 1905 meelmolen 't Slot. Na de eerste Wereldoorlog groeide het bedrijf en was er meer opslag nodig. In 1926 werd een 3 verdiepingen hoog pakhuis gebouwd aan de oostkant van de molen. De molen stond op erfpacht en deze werd in 1962 niet meer verlengd. Het gevolg was dat Cornelis van Schelven, zoon van Nicolaas Hendrik, onteigend werd van de molen. Een woning, het oude- en nieuwe pakhuis en kantoor werden gesloopt. De eerste steen van het nieuwe pakhuis gelegd in 1926 door Hilligje Margje (Hilda) van Meijeren, de echtgenote van Nicolaas Hendrik, werd door de familie gered van de sloop. Zo'n 60 jaar na de sloop keerde de steen weer terug naar de molen. Op 17 juni 2021 werd de steen onthuld door wethouder Thierry van Vught. Zie ook Molens in Gouda
Aeolus (Farmsum)

De Aeolus is een korenmolen in het dorp Farmsum vlak bij Delfzijl. De naam Aeolus verwijst naar de windgod uit de Griekse en Romeinse mythologie. De oorspronkelijke Aeolus was een koren- en pelmolen aan de noordkant van Farmsum, aan de zuidzijde van het Eemskanaal. De molen werd in 1811 gebouwd en was tot in de jaren zestig van de twintigste eeuw in gebruik. De molen raakte in ernstig verval en na enkele halve restauraties bleef een gehavende en incomplete molen over. De gemeente Delfzijl besloot de molen naar de Borgshof aan de zuidkant van het dorp te verplaatsen. Toen de houten bovenbouw geplaatst zou worden op de nieuw gemetselde onderbouw aan de Borgshof knakte de hijskraan en hierbij viel het bovenachtkant te pletter op de grond. Naderhand werd een vrijwel nieuw achtkant gemaakt. De pelstenen, die in 1972 naar De Jonge Hendrik in Den Andel waren gegaan, keerden niet weer terug. De molen is vanaf 1978 enkele malen per week in bedrijf dankzij vrijwillige molenaars. De molen Aeolus is een van de weinige bouwwerken in de omgeving van Delfzijl die het beleg van Delfzijl (1813-1814) overleefd hebben. Zie ook Vereniging Groninger Monument Eigenaren
Metrostation Rokin

Die Metrostation Rokin ist eine U-Bahn-Station der am 22. Juli 2018 eröffneten Amsterdamer Metro-Linie 52, auch als Noord/Zuidlijn bezeichnet. Die Station Dieser vom Architekturbüro Benthem Crouwel entworfene Bahnhof befindet sich unter dem Rokin, einer Straße in Amsterdam-Centrum, abgehend vom Dam. Er hat einen Mittelbahnsteig von 125 Metern Länge und etwa 11,8 Metern Breite. Die gesamt Breite des Fundaments beträgt 189 m mal 23,5 m. Für dieses wurden 300.000 Tonnen Beton vergossen. Es gibt zwei Ausgänge, einen auf der Nordseite des Rokin, südlich des Dam, und einen nördlich des Spui. Der Bahnhof soll rund 30.000 ein- und aussteigende Fahrgäste pro Tag abfertigen können. Bereits wenige Monate nach der Eröffnung wurden 17.521 Reisende gezählt. Der Bahnhof befindet sich in einer Tiefe von 21½ Metern unter dem Amsterdamer Pegel, etwa 23 Meter unter dem Pflasterniveau des Rokin. Aufgrund der großen Tiefe ist der zu überbrückende Höhenunterschied so groß, dass der Bahnsteig nur mit Aufzug oder Rolltreppen erreichbar ist. Der Fernsehsender NOS berichtete 2018 hierzu: „Reisende, die in Rokin in die U-Bahn einsteigen, müssen zunächst zweieinhalb Minuten auf der Rolltreppe verbringen, bevor sie den Bahnsteig erreichen“. Die Rolltreppen sind zur Vermeidung von Rutschgefahren beheizt. Feste Treppen werden zwischen Bahnsteig und Zwischenebene (−1) nicht verwendet. Über der Bahnsteigebene wurde unterhalb des Straßenniveaus ein Regenrückhaltebecken gebaut. Tiefgarage Über dem Bahnhof wurde 2020 eine ganztägig zugängliche Tiefgarage für 293 PKW eröffnet; 80 % der Parkplätze sind für Anwohner vorgesehen. Es gibt 20 Ladestellen für elektrische PKW (Stand Mai 2020). Ebenfalls wurde ein unterirdischer Fahrradabstellplatz für 260 Fahrräder eingerichtet. Ausstellung Im Bahnhof kann man eine Ausstellung archäologischer Objekte sehen, die beim Bau der U-Bahn-Strecke im Amsterdamer Boden gefunden wurden. Vier Künstler wurden ausgewählt, um ein Design für diese Ausstellung in Kombination mit einem Kunstwerk auf der Bahnsteigebene zu entwerfen. Im Dezember 2013 wählte ein spezieller Ausschuss der Stadtverwaltung den Entwurf des britisch-französischen Künstlerduos Daniel Dewar und Grégory Gicquel aus. Das Kunstwerk besteht aus zwei langen „Vitrinen“ in dem schrägen Bereich zwischen den Rolltreppen, in denen diese Funde während der Fahrt auf den Rolltreppen betrachtet werden können. An den beiden Wänden entlang der Gleise sind vergrößerte Abbildungen dieser Funde als Mosaik aus Keramik, farbigem Glas und Stein abgebildet. Galerie Weblinks Rokin Metro Station auf Gateways Amsterdam mit vielen Bildern Einzelnachweise
Rokin metro station

Rokin metro station is an Amsterdam Metro station on Line 52, the fifth and newest metro line in Amsterdam which connects the Amsterdam-Noord (north) borough to the Amsterdam-Zuid (south) via Amsterdam Centraal. It began service in July 2018 and is under the Rokin canal in Amsterdam, Netherlands. Overground, this metro station serves as a connection to the tram lines 4, 14 and 24 as well as the night buses N85, N86, N87 & N88. The station, designed by Benthem Crouwel Architekten, has an island platform 125 meters long and approximately 11.8 meters wide. There are two exits, one on the north side of Rokin, south of Dam Square, and the other one north of Spui. The station is handles approximately 30,000 passengers per day. The station is located at a depth of 21.5 meters below NAP. NOS reported on March 8, 2018, that "Travellers who take the metro at the Rokin first stand on the escalator for two and a half minutes before they reach the platform." Because of the great depth, the height difference to be bridged is so great that the platform can only be accessible by lift and escalators. Fixed stairs are not used here. On top of the station, there is an underground car park for 250 cars and an underground bicycle shed for 300 bicycles. The station is also used for an exhibition of the archaeological objects found in the soil of Amsterdam during the construction of the metro line. Four artists were selected to create a design for this exhibition, in combination with a work of art on the platform level. In December 2013, a special committee of the municipality selected a work of art by the British-French artist duo Daniel Dewar and Grégory Gicquel for this station. The artwork consists of two long showcases between the escalators in which various archaeological finds are exhibited. Enlarged images of these finds can be found on both walls along the tracks in mosaic form. These mosaics are constructed from: ceramics, coloured glass and stone. Tram Services These services are operated by GVB 4 Centraal Station - Dam - Rembrandtplein - De Pijp - Rivierenbuurt - Europaplein - Station RAI 14 Centraal Station - Dam - Rembrandtplein - Waterlooplein - Artis - Indische Buurt - Flevopark 24 Centraal Station - Dam - Weteringcircuit - De Pijp - Oud-Zuid - Olympisch Stadion - VU References
Rokin (métro d'Amsterdam)

Rokin est une station de métro à Amsterdam, aux Pays-Bas. Située sur la ligne 52 du métro d'Amsterdam entre Centraal Station et Vijzelgracht. Situation sur le réseau Historique La station De Pijp est mise en service le 22 juillet 2018. Service des voyageurs Accueil Desserte Intermodalité Notes et références Voir aussi Articles connexes Métro d'Amsterdam Ligne 52 du métro d'Amsterdam Liens externes (nl) « Metro 52 : Noord - Zuid », sur https://gvb.nl. « M52 », sur https://transitapp.com. Portail du métro Portail d’Amsterdam
Rokin (metropolitana di Amsterdam)

La stazione di Rokin è una stazione della metropolitana di Amsterdam, servita dalla linea 52 (Noord/Zuidlijn). Prende il nome dalla strada Rokin sotto cui si trova. Storia La stazione entrò in servizio il 21 luglio 2018, con l'attivazione della linea nord-sud. Caratteristiche Si tratta di una stazione sotterranea con due binari serviti da una banchina ad isola. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla stazione di Rokin
Rokin (metrostation)

Metrostation Rokin is een metrostation van metrolijn 52 (ook Noord/Zuidlijn genoemd) onder het Rokin in het centrum van Amsterdam. Het station, een ontwerp van Benthem Crouwel Architekten, heeft een eilandperron van 125 meter lang en circa 11,8 meter breed. Er zijn twee uitgangen, een aan de noordzijde van het Rokin, ten zuiden van de Dam, en een ten noorden van het Spui. Het station ligt op een diepte van 21,5 meter onder NAP. Vanwege de grote diepte is het te overbruggen hoogteverschil dusdanig groot dat het perron alleen toegankelijk zal zijn per lift en via roltrappen. Vaste trappen zijn hier niet toegepast. Boven op het station komt onder andere een ondergrondse parkeergarage voor 250 à 300 auto's en een ondergrondse fietsenstalling voor maximaal 300 fietsen. Het station wordt tevens gebruikt voor een expositie van de archeologische voorwerpen die tijdens de bouw van de metrolijn in de Amsterdamse bodem zijn aangetroffen. Vier kunstenaars werden geselecteerd om een ontwerp te maken voor de expositie, in combinatie met een kunstwerk op het perronniveau. In december 2013 selecteerde een speciale commissie van de gemeente een kunstwerk van het Brits-Franse kunstenaarsduo Daniel Dewar en Grégory Gicquel voor het station. Het kunstwerk bestaat uit twee lange vitrines tussen de roltrappen waarin diverse archeologische vondsten worden tentoongesteld. Op de beide wanden langs de sporen worden vergrote afbeeldingen van deze vondsten aangebracht in mozaïek van keramiek, gekleurd glas en steen. Verwacht werd dat het station ongeveer 30.000 in- en uitstappende reizigers per dag zou verwerken. Afbeeldingen Station Bouw Externe links Station Rokin op Erfgoed van de Week, www.amsterdam.nl Foto's van Station Rokin in de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam
Los Sombreros

Los Sombreros is een polyp in attractiepark Walibi Holland in Biddinghuizen. Geschiedenis Los Sombreros is gebouwd in 1994 door de Italiaanse attractiebouwer Soriani & Moser. Los Sombreros was een van de nieuwe attracties bij de opening van het toenmalige Walibi Flevo en lag in het themagebied Mexico. Het themagebied heet tegenwoordig Exotic.
Echelon (Ouddorp)

Echelon Ouddorp of Marinezendstation Goeree is een zendstation uit 1949, in eigendom van de Koninklijke Marine. Het ondergrondse zendstation met een zeer uitgebreid bovengronds antennepark is gelegen in de Westduinen, een natuurgebied ten westen van het dorp Ouddorp op het eiland Goeree-Overflakkee, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het grondgebied van de Westduinen, dat in beheer is bij het Zuid-Hollands Landschap, komt vrijwel overeen met het grondgebied in gebruik bij het zendstation. Volgens informatie vrijgekomen na de val van de Berlijnse Muur, was het Echelon Ouddorp een van de eerste doelen die tijdens een aanval op West-Europa vernietigd moesten worden. Het zendstation maakt zeer waarschijnlijk deel uit van het spionage-netwerk ECHELON. Helemaal zeker is dit niet, omdat er weinig informatie beschikbaar wordt gesteld. Het complex is beveiligd met gepantserde deuren en wordt 24 uur per dag bemand. Het gebied, een open duinterrein (in de volksmond ook wel hobbelwei genoemd) heeft een oppervlakte van 160 ha. en ligt aan de Oudelandseweg, Westduinweg, Langedijk en Klepperweg. In het noorden wordt het duinterrein doorsneden door de Klarebeekweg, die als toegangsweg dient voor het zendstation. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd op dit terrein een schijnvliegveld aangelegd. De oude startbaan is nog altijd in het terrein herkenbaar. Sinds het ontstaan van dit gebied in de vroege middeleeuwen (ca. 600 na Chr.) is het (behalve voor beweiding) nooit door de mens in gebruik geweest en vrijwel onveranderd gebleven. Dit maakt het voor Nederland een uniek natuurgebied. Pas omstreeks 1100 ontstonden de jongere buitenduinen als een nieuwe duinboog op enige afstand ten noordwesten van de binnenduinen. De vlakte tussen de Middelduinen en de Westduinen is het eerst ingepolderd met de indijking van de polder Oudeland van Diependorst. Zo ontstond het eiland Westvoorn. Tot in onze dagen worden door bewoners van Goeree de relatief vlakke binnenduinen aangeduid als geschapen land, in tegenstelling tot de omliggende polders. Het hoogste punt van het gebied; Het Bergje, was voor de Tweede Wereldoorlog een bekend uitzichtpunt over de toen nog ongerepte omgeving. Vroeger eindigde hier de weg en (gevoelsmatig) de beschaving. Het Bergje is in de jaren 50 deels vergraven en opgenomen in een bungalowpark en door de bouw van het zendstation is de ongereptheid van de omgeving grotendeels verloren gegaan.
Brandweerbrug

De Brandweerbrug, brugnummer 79, is een vaste brug in Amsterdam en ligt op de grens van de wijken De Pijp en het Museumkwartier in Amsterdam-Zuid. De brug verbindt sinds 1879 de beide oevers, Hobbema- en Ruysdaelkade, van de Boerenwetering met elkaar. Ze is genoemd naar de brandweerkazerne (Kazerne Dirk) die hier sinds 1897 aan de Hobbemakade ligt. De brug ligt in het verlengde van de Eerste Jacob van Campenstraat (De Pijp) en Honthorststraat (Museumbuurt). De brug is daarbij vrij nauw en kent eenrichtingsverkeer richting De Pijp (behalve voor fietsers). Die eenrichtingsverkeer is noodzakelijk om de brandweer de gelegenheid te geven over de brug De Pijp in te rijden, alle bestratingen kennen een eenrichtingsverkeer vanaf de brug. De brug, althans de versie uit 1958, kwam in het nieuws omdat ten zuiden ervan een omstreden ondergrondse parkeergarage zou worden aangelegd, waarvan de bouw uiteindelijk in 2015 startte. Daarbij werd tegelijkertijd de Brandweerbrug vervangen, hij werd verbreed, maar bleef zijn uiterlijk behouden. De oeververbinding zou daarbij ongeveer een jaar voor alle verkeer opgeheven zijn, de buurt drong aan om een noodbrug voor voetgangers en fietsers, maar veel ruimte daarvoor is er niet. Het stadsdeel zag dat niet zitten. De brandweer moest uitwijken via de Stadhouderskade of Albert Cuypstraat om De Pijp te kunnen bereiken. In december 2015 besloot het stadsdeel Zuid alsnog tien meter verderop een noodbrug te plaatsen. De noodbrug is uitsluitend bestemd voor fietsers en voetgangers en kwam te liggen op een zinker waar de noodbrug ook op leunde. Deze noodbrug werd dan tevens drager van alle bekabeling die daarvoor nog door de Brandweerbrug voerde. Het grootste deel van de daadwerkelijke werkzaamheden vonden eind 2017 en begin 2018 plaats. De noodbrug werd geplaatst en het wegdek werd verwijderd. Daarna volgden nieuwe funderingen voor de (verbrede) landhoofden en kwam er een nieuwe verbreed wegdek. Eind maart konden voetgangers en (lopende) fietsers al weer van het midden van de brug gebruik maken; ze had nog geen balustrades/leuningen en de noodbrug was midden april alweer weg. Eind 2018 werd de brug opengesteld voor verkeer, de brug was toen nog niet geheel af; leuningen ontbraken nog. Deze moesten gerestaureerd worden en werden in maart/april 2019 geplaatst, waarbij het renovatietraject afgesloten werd. In november 2019 werd de brug weer afgesloten voor het verkeer. Het bakstenen rijdek had niet goed genoeg gehecht aan de onderliggende cementlaag, lag dus los en was verschoven. In genoemde maand werd een nieuwe poging gewaagd en in december 2019 werd de brug opnieuw geopend. Afbeeldingen
Liesdelsluis

De Liesdelsluis (brug nr. 207) is een vaste brug in het Wallengebied in Amsterdam-Centrum. Het achtervoegsel "sluis" heeft hier betrekking op "stenen brug". De brug overspant de Oudezijds Voorburgwal en verbindt zo de Lange Niezel met de Korte Niezel. Liesdel was de aanduiding van een laag gelegen (ten opzichte van de hogere grond waarop de Oude Kerk is gebouwd) vlakte begroeid met lies, dat de bijnaam Niesdel kreeg en vervolgens werd verbasterd tot Niezel. In de jaren zeventig en tachtig had de brug de bijnaam Deutsche Brücke in verband met de vele Duitse junkies die hier rondwaarden en ook wel stierven als gevolg van drugsgerelateerde prostitutie. De brug wordt slechts ten delen omringd door rijksmonumenten, in 1929 werd een deel van de Korte Niezel al vernieuwd. De brug is zelf geen monument, want ze dateert van nog later datum. Er ligt al vanaf het prille begin van Amsterdam op deze plaats een brug. De brug is namelijk al te zien op de geschilderde plattegrond uit 1538 van Cornelis Anthonisz.. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende de brug op twee pijlers ook in op zijn kaart uit 1625, een brug over de "Oudesydts Voor Burchwal" in "Den Niesel". Toen kunstenaar Johannes van der Drift hier rond 1868 langs kwam, trof hij inderdaad een stenen welfburg aan met drie doorvaarten (de buurvrouw van de Liesdelbrug, de Oudekerksbrug was van hout). Hij volgde wat dat betreft in de voetsporen van Jacob Olie, die die brug in 1861 ook al had vastgelegd. Net als de brug hebben de foto’s de tand des tijds niet goed doorstaan. George Hendrik Breitner kwam een aantal jaren later voorbij en trof een geheel andere brug aan, een toen in de mode zijnde liggerbrug uit 1879. De brug steunde op de landhoofden op gietijzeren steunen en consoles, een gevolg van het plannen in september 1878 en van een aanbesteding van januari 1879 voor het "verlagen en verbreeden van de steenen wulfbrug" en de levering van ruim 13 ton bultijzer. Die brug ging een tijdlang mee. In de jaren 1976/1977 moest de brug vernieuwd worden en werd de brug in oude glorie hersteld. Ze kreeg echter een betonnen paalfundering en een betonnen legger, dus een status van gemeentelijk of rijksmonument zat er niet in, ook al ziet de vorm van de brug er oud uit. Die brug werd gebouwd onder ontwerp van Dirk Sterenberg werkend voor de Dienst der Publieke Werken, maar met name bekend vanwege zijn moderne betonnen bruggen, zie brug 705 of de in 2020 afgebroken Buikslotermeerpleinbrug. Dat de brug toen herbouwd is blijkt uit de zoutschade die te zien is aan de brug en ook aan de Oudekerksbrug, ook gemoderniseerd naar model van Sterenberg.
Sint-Antoniuskerk (Musselkanaal)

De Heilige-Antoniuskerk is een neogotische rooms-katholieke kerk in Musselkanaal in de Nederlandse provincie Groningen. De bouw begon in 1904 en de kerk en het kerkhof werden op 10 mei 1905 ingezegend. In 1926 werd de kerk verbouwd onder leiding van architect P. Walta uit Franeker. Klok In 1927 kreeg de kerk een klok met de tekst: "Mijn naam is Jan. Ik roep wat ik kan. Mijn schaapjes op de hemel an." Deze klok werd in de oorlog ontvreemd en vervangen op 18 december 1949 door een nieuwe klok met de tekst "Mijn naam is Jaap. Ik ben een hele knaap. In 1942 weggenomen, ben ik eens zo zwaar teruggekomen". De oude klok van 400 kg was namelijk vervangen door een nieuwe klok van 850 kg.
De Stille Hof

De Stille Hof is een 20e-eeuwse begraafplaats in de Nederlandse plaats Hoogezand. Geschiedenis De begraafplaats werd in 1938 ontworpen door tuinarchitect Jan Vroom jr.. De toegang tot de begraafplaats doet denken aan de Engelse landschapsstijl met vijverpartijen en een parkachtig aanzicht. De begraafplaats zelf is symmetrisch aangelegd langs een hoofdlaan en vertoont daarmee kenmerken van de Franse stijl. Aan het eind van de zichtas vanaf het poortgebouw staat een monument, waar jaarlijks slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog worden herdacht. De Stille Hof is de jongste van de begraafplaatsen die werden aangelegd aan de Knijpslaan; eerder werden de Nederlands Hervormde begraafplaats, de algemene begraafplaats aan de overzijde van De Stille Hof en de joodse begraafplaats aangelegd. De eerste begrafenis op De Stille Hof vond plaats in 1941. De begraafplaats werd in 1950 en 1995 uitgebreid. De begraafplaats is nog in gebruik en is een erkend rijksmonument. Poortgebouw Het poortgebouw bij de entree van de begraafplaats is sinds 2001 een rijksmonument. Het werd gebouwd in de Engelse landhuisstijl, naar een ontwerp van gemeentelijk architect M.J. Westerling. In het gebouw is in de ene vleugel het woonhuis van de beheerder en in de andere vleugel een aula en een kantoortje ondergebracht. De klok die in de dakruiter hing werd tijdens de Tweede Wereldoorlog weggehaald door de Duitsers. Pas in 2001 werd een nieuwe klok geplaatst, geschonken door een inwoonster. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Hoogezand
Verzorgingsplaats Lage Aard

Verzorgingsplaats Lage Aard is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A58 Eindhoven-Vlissingen tussen afritten 12 en 13, ten oosten van Breda, in de gemeente Gilze en Rijen. Bij de verzorgingsplaats zijn geen voorzieningen aanwezig. De Lage Aard staat bekend als homo-ontmoetingsplaats (HOP). Veel vrachtwagenchauffeurs overnachten daar omdat het er het veiligst is, het is daar immers de hele nacht druk. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Hooge Aard. Gebeurtenissen in 2008 Er vond op donderdagavond 29 mei 2008 een grote politiecontrole van het korps landelijke politiediensten plaats, die werd uitgevoerd door politie in burger. Deze controle kreeg de bijnaam 'homo-razzia' doordat de mannen als 'wildvee' uit het bos waren gedreven. Minister Guusje ter Horst van Binnenlandse Zaken had naar aanleiding van Kamervragen over de homo-razzia in Tilburg gemeld dat de politie hierbij fouten heeft gemaakt. Referenties
Sint-Antoniuskerk (Zwartemeer)

De Sint-Antoniuskerk is een neogotisch kerkgebouw in het Drentse dorp Zwartemeer. De kerk werd gebouwd in 1920-21 naar een ontwerp van Joh. H. Sluijmer. Doordat het dorp Zwartemeer naar het noorden groeide kwam de kerk steeds meer buiten het dorp te liggen, reden waarom in 1969 de Verrijzeniskerk werd gebouwd. De parochie gebruikte de Antoniuskerk daarna nog sporadisch voor bijzondere gelegenheden, maar in 1981 werd de kerk verkocht. Na jaren voor verschillende doeleinden te zijn gebruikt werd het gebouw in 1996 aangekocht door een particulier die het gebouw weer als kerk laat gebruiken. In 2000 werd drie maanden lang een expositie met harmoniums gehouden. De organisatie richtte het jaar erop het Harmonium Museum Nederland op in het Veenpark in Barger-Compascuum. Dit museum werd in 2024 opgeheven. De collectie werd overgedragen aan het Geelvinck Museum. Externe link website Stichting Behoud Sint-Antoniuskerk