NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Stanislaskapel

De Sint-Stanislaskapel is een rooms-katholieke kapel aan het Westplantsoen in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kapel is verbonden aan het naastgelegen Stanislascollege en de communiteit van de paters jezuïeten. Bij de kapel is in november 2014 een gedachteniskapel ingericht voor de vermoorde jezuïeten Nico Kluiters en Frans van der Lugt. Geschiedenis De eerste steen werd gelegd op 21 juni 1955 en op 13 november 1956 - de gedenkdag van Sint-Stanislas - werd deze ingewijd door bisschop Martinus Jansen. Architect van de kapel, die werd ontworpen in de stijl van de Bossche School, was Jan van der Laan. Afbeeldingen Zie ook Lijst van gebouwen in Bossche Schoolstijl
Muggemolen

De Muggemolen is een watermolen te Hoog-Caestert bij Eijsden in de gemeente Eijsden-Margraten die samen met enkele naburige watermolens gebruik maakten van het water van het riviertje de Voer. De eerstvolgende molen stroomafwaarts is de Breustermolen en stroomopwaarts is dat de Meschermolen. De molen is in de laatste eeuwen alleen gebruikt voor het malen van graan, maar tot het begin van de 18e eeuw werd er ook calmin of zinkerts gemalen of als kopermolen gebruikt. De molen is een rijksmonument. Geschiedenis In de eerste helft van de 19e eeuw was de molen eigendom van de Luikse advocaat Pierre Joseph Destrivaux en werd gebruikt voor het malen van graan. In 1844 werd de molen met boomgaard, tuin en bouwland verkocht aan Ferdinand Michel, graaf de Borchgrave d'Altena, gehuwd met Josephine Denise Edmond Caraby Smits en wonende in Herstal bij Luik. In 1857 werd de molen openbaar verkocht aan Wilhelmus Pinckaers door de twee zonen van de graaf die deze molen geërfd hadden. In de decennia die volgden werd de molen diverse keren verkocht. Toen de molen in 1973 werd gekocht stond de molen al 20 jaar stil, maar werd door de eigenaar Plantaz in z'n vrije tijd maalvaardig gemaakt. De molen werd sindsdien voor biologisch tarwemeel en andere biologische graanproducten gebruikt. De afzetmarkt voor deze producten maakte het mogelijk om voltijd het beroep van molenaar te beoefenen. In 1984 kocht de molenaar De Oude Molen in Valkenburg die deze restaureerde, maalvaardig en bedrijfsklaar maakte, waarna het maalbedrijf van Eijsden naar Valkenburg verhuisde en werd de Muggemolen als reserve aangehouden.
Дез Инд

„Дез Инд“ е исторически хотел в Хага, Нидерландия. Построен е през 1856 г. за личния съветник на крал Вилхелм III. Някога е бил разкошна аристократична градска къща. Именно тук Мата Хари пуска в ход своите уловки, докато хотелът е използван за щаб на Антантата по време на Мрачните дни на Първата световна война. След основен ремонт за 35 милиона евро е отново открит като хотел „Меридиан Дез Инд“. Източници „1000 места, които е добре да видите, преди да умрете“ – Патриша Щулц.
Amstelveld

L'Amstelveld (« Champ de l'Amstel » en néerlandais) est une place de la capitale néerlandaise Amsterdam. Située à proximité de la Utrechtsestraat à l'est, elle se trouve entre le Reguliersgracht à l'ouest, le Prinsengracht au sud et la Kerkstraat au nord, cette dernière menant vers le Magere Brug au-dessus de l'Amstel, fleuve d'après lequel la place est nommée. La place accueille un marché aux fleurs le lundi. Des marchés aux puces sont également organisés. L'Amstelveld comprend des espaces de terrasses, un espace de jeux pour enfants, un boulodrome et un petit terrain de football. Une petite statue du négociant amstellodamois Kokadorus, devenu une figure populaire au début du XXe siècle, se trouve également sur la place. Histoire Lors de l'agrandissement de la ville en 1658, une longue route est aménagée entre le Keizersgracht et le Prinsengracht. Quatre espaces situés le long de cette nouvelle rue devaient accueillir des églises, ce qui lui vaut le nom de Kerkstraat (« Rue de l'église »). Sur l'un de ces espaces, l'Amstelveld est aménagée au cours du XVIIe siècle. L'Amstelkerk (église de l'Amstel), œuvre de Daniël Stalpaert classée au titre des monuments nationaux (no 269), borde la place au nord-ouest. Construite entre 1668 et 1670, elle est utilisée par l'Église réformée néerlandaise jusqu'en 1985. De nos jours, elle accueille des événements culturels, mariages et réceptions, ainsi qu'un café. Depuis 2006, un service du dimanche est tenu dans l'église. Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Amsterdam
Amstelveld

Het Amstelveld is een plein in het centrum van Amsterdam, tussen de Reguliersgracht, Prinsengracht en de Kerkstraat, vlak bij de Utrechtsestraat. Aan het plein staat de Amstelkerk uit 1668-1670, een overwegend van hout vervaardigd gebouw. Er is een café met terras, een kinderspeelplaats met zandbak, een jeu-de-boules-baan en ruimte om te voetballen. Een klein beeld van de Amsterdamse volksfiguur Kokadorus staat langs het plein, gemaakt door Erica van Eeghen. Op maandag is er bloemenmarkt op het Amstelveld. Er worden ook antiekmarkten gehouden. Geschiedenis In 1658 moest Amsterdam uitgebreid worden en er werd een lange straat gepland tussen de Keizers- en Prinsengracht. Langs deze straat kwamen vier grote ruimtes voor nieuwe kerken. De straat werd de Kerkstraat genoemd en een van die lege ruimtes werd het Amstelveld. Vanaf 1876 was er een maandagochtendmarkt, met in de eerste decennia van de 20e eeuw bekende marktkooplui als 'Had-je-me-maar' en 'Professor' Kokadorus. Er waren tot 1941 veel joodse kooplieden. Tegenwoordig is er op maandag nog steeds een bloemenmarkt op het plein. Op 21 maart 1974 opende Irene Vorrink, op dat moment minister van Volksgezondheid en Milieuhygiëne, het eerste witkarstation aan het Amstelveld. In 2006 verleende Stadsdeel Amsterdam-Centrum een kapvergunning voor 14 (van de 46) Kaukasische vleugelnootbomen (Pterocarya fraxinifolia). Omwonenden stelden in 2007 hoger beroep in bij de Raad van State. In 2010 resulteerde het overleg met bewoners in de Werkgroep Amstelveld in herbestrating met behoud van alle bomen. Afbeeldingen
Protestant Theological University

Protestant Theological University (abbreviated as PThU; Dutch: Protestantse Theologische Universiteit) is a theological university with locations in the Dutch city of Utrecht. The Protestant Theological University primarily caters for ministerial education and as such is one of three institutes recognised by the PKN, but it is also possible to study general (Calvinist) theology without wishing to become a minister. History The university was founded in 1854 as the Theological School ("Theologische School") by the Christian Reformed Church in the Netherlands, a church resulting from a schism in 1834, to provide for theological education for its ministers. The name was changed to Theological College ("Theologische Hogeschool") in 1939 and finally to Theological University in 1986, after a reform in the Dutch university/polytechnic system. In 1892, a large part of the Christian Reformed Church in the Netherlands merged with another group split from the mainstream Dutch Reformed Church to form the Reformed Churches in the Netherlands, which founded a new Calvinist university in Amsterdam: the Free University. This university also has a theological faculty, but the college at Kampen remained a separate institution. In 1944, another schism within the Reformed Church in the Netherlands occurred, called the Liberation ("Vrijmaking"), which resulted in the Reformed Churches in the Netherlands (Liberated). This new church also had a need for its own ministerial education institute, and so a new university was founded from parts of the Theological University: Kampen Theological University of the Reformed Church (Liberated). In 2010, the PThU moved from Kampen to Amsterdam and Groningen. In 2025, the university moved to a single central location in Utrecht. After the Reformed Church in the Netherlands merged with the Dutch Reformed Church and the Evangelical Lutheran Church in 2004 to form the Protestant Church in the Netherlands (PKN), the Protestant Theological University became part of the PKN. It is run on its behalf by a board of curators. On 13 April 2022 the PThU announced its intention to move the university to Utrecht. On 21 April 2022, the general synod of the Protestant Church in the Netherlands (PKN) confirmed that decision. The move was finalized in February 2025. References External links www.pthu.nl
Sint-Oswalduskerk (Zeddam)

De rooms-katholieke Sint-Oswalduskerk bevindt zich in het dorp Zeddam, een deel van de gemeente Montferland in de Gelderse regio Liemers. De kerk, gelegen in het Bovendorp, is de enige Nederlandse parochie met Sint-Oswaldus als beschermheilige. Geschiedenis De vroegst bekende vermelding van een Zeddamse kerk stamt uit 1145. Waarschijnlijk is ze ouder en mogelijk gesticht ten tijde van Willibrord. De Sint-Oswaldus was kerspelkerk voor de Berghse buurtschappen Braamt, Kilder, Azewijn, Lengel, Stokkum, Wijnbergen en ook 's-Heerenberg en Wehl. Geleidelijk werden er overal bijkapellen gesticht. Wehl is vóór 1247 een zelfstandige parochie geworden, 's-Heerenberg in 1399. Naast Zeddam horen alleen nog Vethuizen en Vinkwijk nog tot de parochie Zeddam, in de andere plaatsen kwamen ook zelfstandige parochies. Na de Reformatie ging de kerk over in protestantse handen. In de zestiende eeuw was de bekende predikant Jacobus Revius er korte tijd predikant. Toen in de Franse Tijd Lodewijk Napoleon besloot dat alle religies gelijk waren, kregen de katholieken de Sint-Oswalduskerk weer terug. Architectuur De kerk dateert uit 1891 en werd ontworpen door Gerard te Riele. Het is een driebeukige hallenkerk in neogotische stijl. De voorganger was een tweebeukige hallenkerk, waarvan de toren behouden bleef. Deze toren dateert grotendeels uit de 13e eeuw en is in romaanse stijl, met uitzondering van het bovenste deel dat uit de 15e of 16e eeuw dateert en in gotische stijl is. Orgel Het huidige orgel is in zijn huidige staat in 1969 gerestaureerd door orgelbouwer Jos Vermeulen uit Alkmaar. Het oorspronkelijke orgel werd geplaatst in de voormalige R.K.-kerk, die rond 1890 werd vervangen door de huidige Sint-Oswalduskerk. De oorspronkelijke orgelbouwer was de firma Nolting. Na de ingebruikname van de huidige kerk nam de Zutphense orgelbouwer N.S. Leyser het toezicht op- en de restauraties van het orgel over. In de jaren 20 van de twintigste eeuw voorzag orgelbouwer Valckx & Van Kouteren uit Rotterdam het orgel van een elektrische windvoorziening. In 1950 vond er wederom een restauratie plaats. Bij de restauratie van de kerk in 1969 kreeg het orgel een andere plaats. Mede onder toezicht van Monumentenzorg is de huidige plaats bepaald. In hoofdzaak is de dispositie van 1950 gehandhaafd. Wel werden de samenstellingen van enkele registers aangepast naar het oorspronkelijke voorbeeld van Nolting. Externe link Sint-Oswalduskerk op Berghapedia
Музей Пола Тейтара ван Ельфе

Музей Пола Тейтара ван Ельфе — музей мистецтва у Делфті за адресою Koornmarkt 67. Музей розташований у колишньому будинку художника і колекціонера Пола Тейтара ван Ельфе, котрий заповів його разом з колекцією муніципалітету міста Делфт. Будинок музею був збудований незабаром після великої пожежі Делфта у 1536 році. Він розташовується на березі каналу Ньюве Делфт. З часом він неодноразово реконструйовувася. 7 січня 1864 року його придбав для родинної резиденції Пол Тейтар ван Ельфе, живописець голландської академії, пристрастний колекціонер живопису та кераміки, переписувач та професор малюнку Політехнічної школи Делфта, попередниці нинішнього Делфтського технічного університету (ТУ Делфт). На додаток до власних робіт (історичний живопис, портрети та копії картин давніх мистців) у своєму будинку він зібрав велику колекцію старожитностей, картин сучасників, меблів, костюмів, зброї, предметів мистецтва, китайської та делфтської (нід. Delft Blue ) порцеляни. Тейтар ван Ельфе заповів заповів свою колекцію та будинок муніципалітету Делфта за умови, що вони після його смерті (1896 р.) та смерті його дружини будуть використовуватися як музей його імені. Його друга дружина, Мехеліна ван Дюрен, померла в 1926 році. І вже в 1927 році музей Пола Тейтара ван Ельфе зміг відкрити свої двері для громадськості після ґрунтовної підготовки його інтер'єру. Музей зберігає один із найкраще збережених інтер'єрів у Нідерландах, який відтворює автентичне враження про смак і спосіб життя заможної інтелігенції в XIX столітті. Щороку він приймає до 7000 відвідувачів. Музей пропонує навчальні екскурсії та освітні заходи, такі як лекції та майстер-класи, для студентських груп, які є безкоштовними для дітей до 18 років. У його кімнатах також часто відбуваються різноманітні культурні заходи, такі як тимчасові виставки або музичні концерти. 1967 року музей був визнаний національною пам'яткою Нідерландів. Примітки Джерела Museum Paul Tetar van Elven [Архівовано 2 червня 2021 у Wayback Machine.] Галерея
UNStudio Tower

UNStudio Tower is een gebouw aan de Zuidas te Amsterdam, op de hoek van de Gustav Mahlerlaan met de Parnassusweg. Het gebouw heeft 21 verdiepingen en een hoogte van 85 meter. Het is het laatste gebouw in het blok Mahler4 en evenals de andere (aanvankelijk) genoemd naar de ontwerpers, in dit geval UNStudio. Het gebouw wordt ook wel RBS-toren genoemd. Het gebouw wordt naarmate het hoger wordt in enkele stappen smaller. In de zijkanten zijn inwendige balkons gemaakt, die elk een eigen kleur hebben. De witte randen op het gebouw zijn een bescherming tegen direct zonlicht. Deze randen, van aluminium, zijn ontworpen volgens de principes van het Moiré-effect. Het is pand is in gebruik genomen in 2009. De grootste huurder van ruimte is tot en met 2015 de Royal Bank of Scotland (RBS), die sinds oktober 2007 ook eigenaar is van een deel van ABN Amro, dat aan de andere kant van het Gustav Mahlerplein gevestigd is. In maart 2015 maakte RBS bekend in de periode 2015-2018 haar aanwezigheid in Nederland drastisch te verminderen, zodat er ruimte vrijkomt. Interieur Het interieur van de 12e tot de 20e verdieping van het gebouw heeft een bezettingsgraad B3 en een LEED platinum kwalificatie. De trappen in het gebouw hebben bamboe treden en glazen balustrades zonder balusters en een RVS handleuning. Interieur en exterieur zijn voorzien van folie in dezelfde kleur. De begane grond is in gebruik als restaurant met 110 zitplaatsen. In 2010 is een onderzoek gedaan naar de akoestiek van de eetgelegenheid omdat er klachten waren over het geluid. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Amsterdam
Verzorgingsplaats Oudenhorst

Verzorgingsplaats Oudenhorst is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A12 Beek → Den Haag tussen afritten 23 en 22 nabij Woudenberg, op de grens van de gemeenten Woudenberg en Utrechtse Heuvelrug. Er is hier een tankstation van TotalEnergies. Via een loopbrug is de tegenovergelegen verzorgingsplaats Bloemheuvel bereikbaar; deze beschikte tot en met 2020 over een wegrestaurant en een conferentieplaats. De naam Oudenhorst komt van een voormalig landgoed in Woudenberg en was een van de oudste boerenerven in de Gelderse Vallei. Al in de veertiende eeuw stond hier een versterkte hofstede met een gracht, een buitenplaats van mensen die in Utrecht woonden en werkten. In de zomer kwam de familie hier van het landelijk leven genieten. Ergens in de periode 1730-1740 is het versterkte huis afgebroken, waarvan delen zijn gebruikt voor de hoeve die hier tot 2001 heeft gestaan. De huidige boerderij, Hoeve Groot Oudenhorst aan de Oudenhorsterlaan, is enigszins in de stijl van de oude gebouwd. In 2002 is een deel van het erf in oorspronkelijke staat teruggebracht. De gracht die ooit het kasteelachtige Oudenhorst omringde is deels weer opgegraven en hersteld. Zie ook Landgoed Scherpenzeel
Watertoren (Zuidlaren)

De watertoren in Zuidlaren is gebouwd in 1895 en heeft een hoogte van 32 meter. De ronde bakstenen watertoren diende om de nabijgelegen psychiatrische inrichting "Dennenoord" van water te voorzien. De buitengevel van de toren is versierd met een spiraalvormige gele bakstenen band. In 1934 was de toren dermate verzakt dat de ernaast gelegen woning van de huismeester ontruimd werd uit vrees dat de toren zou omvallen. De toren stond ongeveer een meter uit het lood waarschijnlijk ten gevolge van graafwerkzaamheden. De toren wordt niet meer gebruikt. In de jaren zeventig en opnieuw eind jaren tachtig waren er sloopplannen. De watertoren kon echter worden behouden. De toren bevat diverse antennes. De watertoren is een rijksmonument. Watertoren DNO - Lentis Erfgoed Informatie over rijksmonumentnummer 510918
Magna Plaza

The former Amsterdam Main Post Office, now the Magna Plaza shopping centre, is a monumental building located at Nieuwezijds Voorburgwal 182 in Amsterdam, Netherlands. It was built in 1895–1899 in neo-Gothic and neo-Renaissance style. The building has been a rijksmonument (Dutch national monument) since 9 July 1974, and is part of the Top 100 Dutch heritage sites. Construction The Amsterdam Post Office was built in the period 1895–1899, designed by Cornelis Peters (Cornelis Hendrik Peters). It replaced the Royal Post Office of 1854, which was designed by Frederik Willem Conrad (1800-1870) and Cornelis Outshoorn, and served as a gallery shortly before being taken down in 1897. Exterior The exterior is heavily decorated with polychromatic brick with details in dressed stone, including framing for all windows and doors. Across the roof edges are a large number of dormers, each with their own crow-stepped gable. Due to the pear shaped crowns on top of the towers the building is colloquially named ‘Perenburg’ (English: pearburg). Interior The building's interior consists of a central hall with galleries on two upper floors, surrounded by arcades and crowned by a sunroof. The public function of the building was limited to the ground floor, while the rest of the building was only accessible to personnel of the PTT, then the national post, telegraph and telephone agency. In 1987, the PTT announced that it intended to vacate the building and it was sold the next year for 7.5 million guilders (about 3.2 million euro) to Larmag, a Swedish real estate developer, who intended to repurpose the building as a luxury shopping centre. Maintaining and optimally using the monumental building was a main criterion. The construction started in February 1991. The exterior work was mostly limited to cleaning, repair and restoration of the facades. The interior of the building was completely rebuilt, maintaining the carrying structures and decorative elements. Renovation and shopping mall Unexpected technical problems delayed the work; the building's foundation had to be replaced, and several of the beams were found to be hollow. The floors of the new mall were connected by escalators and elevators. The existing stairways were maintained, two as emergency stairways, and one as a public stairway. Office spaces were created in the attic. The renovation was led by H.J.M. (Hans) Ruijssenaars. The Magna Plaza shopping centre, named after Larmag's CEO Lars-Erik Magnusson, was finally opened to the public on August 17, 1992. In 2016, DPM Group sold Magna Plaza to institutional investors from Europe and Israel with a rumoured purchase price of around 63.5 million euro. The gross leasable retail area is 5,589 square metres (60,160 sq ft) and there is additionally 1,420 square metres (15,300 sq ft) of office space. Historical images References
Magna Plaza

Magna Plaza est un centre commercial situé dans le centre-ville d'Amsterdam, aux Pays-Bas. Il fut aménagé dans les locaux de l'ancien bureau central des postes de la ville construit par l'architecte Cornelis Peters (nl) entre 1895 et 1899 dans les styles néogothique et néorenaissance hollandaises. En 1987, la poste néerlandaise décide de vendre le bâtiment à un promoteur immobilier suédois pour la somme d'environ 3,2 millions € avec obligation faite à ce dernier de conserver l'essentiel des éléments architecturaux d'origine. Sa reconversion en centre commercial a été effectuée à la suite de travaux qui ont débuté en février 1991 et qui furent confiés l'architecte Hans Ruijssenaars (nl). Le Magna Plaza a été inauguré le 27 août 1992. Article connexe Architecture aux Pays-Bas Liens externes (en + nl) Site officiel Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du commerce Portail d’Amsterdam
Magna Plaza

Il Magna Plaza è un centro commerciale che si trova ad Amsterdam all'interno dell'antico ufficio postale centrale, un importante edificio monumentale in Nieuwezijds Voorburgwal 182. L'edificio è stato costruito tra il 1895 e il 1899 in stile neo-gotico e neo-rinascimentale e dal 9 luglio 1974 l'edificio è stato classificato come rijksmonument. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Magna Plaza Collegamenti esterni (EN) Sito ufficiale, su magnaplaza.nl. (EN) Magna Plaza, su Skyscraper Center.
Verzorgingsplaats Struik

Verzorgingsplaats Struik is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A1 Amsterdam-Oldenzaal tussen afritten 27 en 26 in de gemeente Rijssen-Holten en aan de voet van Nationaal Park Sallandse Heuvelrug. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van Shell. Het voormalige restaurant van La Place is sinds 2020 gesloten. Via een voetgangerstunnel kan men nog wel naar het McDonald's-restaurant aan de overzijde, bij verzorgingsplaats Bolder in de richting Oldenzaal. Referenties
Kraftwerk Magnum

Das GuD-Kraftwerk Magnum ist das zweite der drei Großkraftwerke im Energiepark Eemshaven am niederländischen Ufer der Emsmündung. Es gehört Nuon, der niederländischen Tochter des schwedischen Konzerns Vattenfall, und ging 2013 in Betrieb. Die drei Blöcke von je 470 MW haben eine Leistung von zusammen 1410 MW und erreichen einen Wirkungsgrad von ca. 58 %. Das Kraftwerk ist schwarzstartfähig. Dazu wurde ein Dieselmotor installiert und eine Gasturbine aus dem GT-Kraftwerk Thyrow nach Eemshaven versetzt. Nuon hatte von Tennet den Zuschlag zur Bereitstellung schwarzstartfähiger Erzeugungsleistung zum Netzwiederaufbau in der Nordniederlande erhalten. Das Kraftwerk schließt an das 380-kV-Höchstspannungsnetz der Tennet an. Ursprünglich sollte das Kraftwerk mit verschiedenen Brennstoffen betrieben werden: Erdgas aber auch Synthesegas aus Kohle und Biomasse. Der Plan zur Kohlevergasung wurde letzten Endes fallengelassen. Alternativ soll der Standort im Zeithorizont von 10 Jahren zu einem elektrischen Energiespeicher ausgebaut werden, indem mit überschüssigen erneuerbaren Energien Ammoniak (aus Wasserstoff und Stickstoff) hergestellt wird, das dann wieder als Brennstoff eingesetzt werden kann. Die drei Gasturbinen von Mitsubishi Heavy Industries können teilweise mit Wasserstoff arbeiten. Mitte 2022 verkündeten Vattenfall und RWE den Verkauf des Kraftwerks an RWE. Der Standort Eemshaven soll zum führenden Energie- und Wasserstoff-Hub in Nordwesteuropa entwickelt werden. Siehe auch Liste von Kraftwerken in den Niederlanden Belege
ТЕС Магнум

ТЕС Магнум – теплова електростанція на північному сході Нідерландів у провінції Гронінген, створена на основі технології комбінованого парогазового циклу. Площадка станції розташована на узбережжі естуарію річки Емс, у індустріальному парку енергетичного спрямування Емсхафен. Тут в 2007 році розпочали спорудження великої ТЕС у складі трьох однотипних блоків потужністю по 430 МВт. Процес посувався з певними затримками, проте у 2013 році всі роботи завершились та станцію ввели в експлуатацію. Головною особливістю ТЕС Магнум, яка б вирізняла її серед численних парогазових електростанцій Європи та світу, мав стати різновид основного палива. Замість звичайного в таких випадках природного газу на Магнум збирались спалювати синтез-газ, отриманий шляхом газифікації вугілля із домішками біомаси. Втім, під тиском природоохоронних організацій власник станції зобов’язався до 2020 року використовувати лише природний газ. Генеральним підрядником спорудження станції була японська компанія Mitsubishi, яка зокрема постачила газові турбіни M701F4. Використання їх разом з паровими турбінами забезпечує паливну ефективність на рівні 58%. Видача продукції відбувається по ЛЕП напругою 380 кВ. Загальна вартість проекту становила біля 1,5 млрд. євро. Примітки