NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vensterschool Stadspark

De Vensterschool Stadspark is een monumentaal schoolgebouw in de Grunobuurt in de stad Groningen. Beschrijving Het pand, gesitueerd aan de zuidzijde van de Parkweg nabij de Paterswoldseweg, werd in 1927 als lagere school gebouwd naar een ontwerp van de toenmalige gemeente-architect Siebe Jan Bouma (1899-1959) in de stijl van de Amsterdamse School. Het is een symmetrisch gebouw op een rechthoekige plattegrond, dat bestaat uit een centraal ingangsgedeelte met een uitgebouwde halfronde gymnastiekzaal (later verbouwd tot kantine) en twee vleugels met leslokalen. De school is opgetrokken in gele Waalsteen, in het middendeel gemetseld in koppenverband. Dit middendeel, waarin de trappenhuizen zijn aangelegd, bestaat uit ten opzichte van elkaar verspringende rechthoekige volumes onder platte daken. In de muurvlakken zijn bakstenen lisenen en op de hoeken verticale vensters met gekleurd glas in lood aangebracht. Aan de weerszijden van de halfronde uitbouw, die een hoge glazen pui heeft, bevinden zich in diepe nissen de twee entrees van het pand. De vleugels van het schoolgebouw, waarin op de begane grond rijen spitsbogen met verdiept liggende vensters te zien zijn, worden door smalle stegen gescheiden van de aangrenzende jongere woonblokken. De bovenverdiepingen van de vleugels liggen achter steile dakvlakken, gedekt door blauwbruine pannen. In beide dakvlakken is een doorlopende rij vensters aangebracht. De achtergevel van het pand heeft grote houten ramen en in het midden een ingang met een betonnen luifel, waarvan het bovendeel wordt gedekt door verticaal gelegde dakpannen. Het schoolgebouw wordt aan de voorzijde van de Parkweg gescheiden door twee lage halfronde muren van baksteen. De Vensterschool Stadspark is aangewezen als rijksmonument, mede omdat het pand "mag worden beschouwd als een van de hoogtepunten in het oeuvre van de Groninger architect S.J. Bouma".
De Duif

De Duif is a church on the Prinsengracht in Amsterdam. At present – after the recent restoration by Stadsherstel Amsterdam – it is rented out for all kinds of events. History The church was built in 1858 as the Roman Catholic St. Willibrorduskerk designed by the architect Theo Molkenboer. It was a modern replacement for the old St. Willibrordus church which had become too small. That had been the first Catholic church to be built in the Netherlands that was not a hidden church and which had been built on the former location of a sugar factory called "Het Fortuyn", which had burnt down at the close of the 18th century. The original St. Willibrorduskerk was itself a replacement for the century-old hidden church called "Het Vrededuifje" which had stood on the "Kerkstraat". De Duif is built in the neo classicist style and has a Neo-baroque front. From the opposite site of the canal one has a good view off this building. It is a rijksmonument and inside there is a large Smits-orgel, which is a rijksmonument because it was built by Franciscus Cornelius Smits and his son. This organ was the largest built north of the big Dutch rivers and was taken into service on 25 September 2006, after a restoration. Since 1974 the church is the seat of the "Oecumenische Basisgemeente De Duif" which has its Sunday meetings here. Events The building is high and wide and can house events with hundreds of visitors. The acoustics make it suitable for concerts of choirs, orchestras, singers, etc. In fact it is used for things like dance performances, product presentations, television production, theater, shows and business meeting events. In Amsterdam "De Duif" is popular as location for marriage and funerals. It hosts yearly events like the Tangomagia and the Tribal Art Fair. In the summer of 2006 it was one of the locations of the Holland Festival. The building is managed by Stadsherstel. Pigeon racing De Duif (the pigeon) is also the name of the oldest and largest pigeon racing magazine of Belgium, founded in 1888. External links Oldest pigeon racing magazine of Belgium Overview article in Dutch with a lot of history Site of the Oec.Basisgemeente De Duif article in Dutch on the Smitsorgel and its restoration The story of the restoration Information by the management of the building Stadsherstel
De Duif (kerk)

De Duif is een kerkgebouw uit 1857 aan de Prinsengracht 756 in Amsterdam. De kerk is in neoclassicistische stijl gebouwd en heeft een neobarokke voorgevel. Ze valt eigenlijk alleen op vanaf de overkant van de gracht. Het gebouw is een rijksmonument. De kerk is sinds 1974 de thuisbasis van de oecumenische gemeente De Duif, die hier wekelijks op zondag haar vieringen organiseert. Als voorgangers van de gemeente traden onder anderen Jos Brink en Ernst Stern op. Sinds 2006 wordt de kerk verhuurd voor uiteenlopende evenementen. Doordat de kerk een hoge ruimte heeft, is zij geschikt voor evenementen met een paar honderd bezoekers. De akoestiek wordt gekenmerkt door een nagalm die door een nieuw aangebracht zwevend akoestisch plafond kan worden bijgesteld tijdens het gebruik voor symfonieorkesten en kamerkoren, orgelconcerten en operavoordracht. Ook worden er als dansvoorstellingen, productpresentaties, televisie- en filmopnamen, theater, shows en beurzen gehouden, en kan er getrouwd worden. Orgel De Duif beschikt over een groot kerkorgel dat in 1862 is gebouwd door Franciscus Cornelius Smits (1800-1876), wiens zoon het in 1882 aanzienlijk uitbreidde. In 1896 en 1942 werden verbouwingen uitgevoerd door Adema. In de laatste decennia van de twintigste eeuw werd het instrument niet meer gebruikt, totdat in 1997 aan een restauratie werd begonnen. Deze werd voor het pijpwerk uitgevoerd door Flentrop, die een aantal andere werkzaamheden uitbesteedde aan Elbertse. Dit grootste Smits-orgel boven de grote rivieren van Nederland werd op 25 september 2006 weer feestelijk in gebruik genomen. Het heeft drie manualen, een vrij pedaal en 46 registers. Het wordt met de kerk als rijksmonument beschermd. De vaste organist is Stephan van de Wijgert. Geschiedenis Op de plaats van De Duif stond de suikerfabriek Het Fortuyn. Toen deze afbrandde, werd hier in 1796 door pastoor Johannes Andreas Offerman de Rooms-Katholieke Sint-Willibrorduskerk binnen de Veste gebouwd ter vervanging van het eeuwenoude schuilkerkje Het Vrededuifje aan de Kerkstraat (op de plek waar later een postkantoor stond). De kerk nam de bijnaam van het oude kerkje mee. Deze werd in de loop der jaren De Duif. Bij de nieuwe kerk bevond zich de kerkruimte boven de pastorie op de eerste verdieping. Op het dak verrees een koepeltoren, die echter al in 1835 wegens bouwvalligheid moest worden gesloopt. In 1857 werd de oude kerk vervangen door een nieuwe, naar plannen van architect Theo Molkenboer. De aanbesteding (het aanzienlijk vergroten van de kerk) vond plaats op 10 januari, de opening werd verricht op 6 december 1857. De kerk werd in 2006 gerestaureerd door Stadsherstel Amsterdam. Het gebouw bood in de zomer van 2006 onderdak aan tal van evenementen in het kader van het Holland Festival. Afbeeldingen Externe links Website van de Oec.Basisgemeente De Duif Monumentenverhaal van De Duif van Stadsherstel Amsterdam De Duif - bma.amsterdam.nl (gearchiveerd) Over het Smitsorgel en de restauratie
Catedral de San Juan (Bolduque)

La catedral de San Juan (en neerlandés: Sint-Janskathedraal) de Bolduque (o 's-Hertogenbosch) es un edificio religioso católico de arquitectura gótico brabantino en el Brabante Septentrional, en los Países Bajos.​ Cuenta con un amplio interior y esta ricamente decorada, sirve como catedral de la diócesis de Bolduque. La catedral tiene una longitud total de 115 m y un anchura de 62 metros. Su torre llega a los 73 metros de altura. En 1985, el papa Juan Pablo II le concedió el título de basílica. Historia Fue construida sobre una iglesia románica entre 1220 y 1340. Hacia 1370, posiblemente tras la elevación a colegiata, se fue reformando paulatinamente con partes góticas. El coro probablemente se completó alrededor de 1415, el crucero alrededor de 1470, después de lo cual finalmente se completó la nave. Entre 1480 a 1496, se añadió la opulenta capilla del Santísimo Sacramento al norte del coro. En 1505 se demolió lo que quedaba de la iglesia románica, a excepción de partes de la torre románica. Finalmente, se erigió un alto cimborrio. Para 1530 todo se había concluido.​ Originalmente, la antigua torre también iba a ser demolida, pero no se hizo por falta de dinero. Estaba prevista una nueva torre al otro lado de la calle. Cuando se paralizaron las obras, hubo que improvisar. Esto es claramente visible en las bóvedas de las naves laterales: donde deberían conectar con la Capilla de Santa María y el Baptisterio respectivamente, las bóvedas ya no están correctamente dispuestas: los arcos se detienen en el centro, los aditamentos de las bóvedas no se completan, etc. Esto también es claramente visible en el exterior, ya que las ventanas más occidentales del siglo XIX son más estrechas que el resto.​ En 1584, un incendio causado por un rayo destruyó la aguja de madera sobre el crucero y partes del tejado hasta el órgano. Debido a la falta de dinero, no se pudo construir una nueva aguja, sino un cimborrio bastante más bajo.​ El 14 de septiembre de 1629, la ciudad fue ocupada por las tropas neerlandesas, entregando la catedral y todas las iglesias católicas a la Iglesia reformada y prohibiendo la religión católica.​ El edificio sería devuelto a la comunidad católica en 1810 durante el gobierno de Napoleón, que acababa de anexionarse el Reino de Holanda. Véase también Anexo:Basílicas y catedrales de los Países Bajos Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Arquitectura de los Países Bajos Referencias
Basilique-cathédrale Saint-Jean de Bois-le-Duc

La basilique-cathédrale Saint-Jean (ou plus exactement : basilique-cathédrale Saint-Jean-l'Évangéliste) de Bois-le-Duc constitue le sommet de l'architecture gothique brabançonne aux Pays-Bas. Aperçu La basilique-cathédrale fut construite à l'origine comme simple église paroissiale, mais devint collégiale dès 1366. En 1559, elle fut élevée au rang de cathédrale du nouveau diocèse de Bois-le-Duc. La cathédrale a reçu en 1929 le titre de basilique mineure. Elle est le lieu de pèlerinage marial le plus grand des Pays-Bas. L'image miraculeuse de la Sainte Vierge s'appelle la Douce Mère (de Zoete Moeder). Quelques dimensions Longueur hors œuvre : 115 m Longueur hors œuvre du transept : 62 m Hauteur sous voûte de la nef : 29 m Hauteur de la voûte sous la tour-lanterne (croisée du transept) : 41 m Hauteur du faîte du toit : 39 m La tour occidentale mesure 73 m La tour-lanterne s'élève à 63 m Notes et références Articles connexes Liste des cathédrales des Pays-Bas Architecture aux Pays-Bas Liens externes (nl) Site officiel Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument Structurae Ressources relatives à la musique : Discogs MusicBrainz Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail des Pays-Bas
Cattedrale di 's-Hertogenbosch

La cattedrale di San Giovanni Evangelista (o cattedrale di 's-Hertogenbosch o Sint-Janskathedraal) è la chiesa cattolica maggiore di 's-Hertogenbosch e cattedrale della locale diocesi. Si tratta del maggior esempio di gotico brabantino nei Paesi Bassi. La chiesa, costruita a partire dal XIII secolo, fu elevata al rango di cattedrale nel 1559. La cattedrale fu tolta ai cattolici nel 1629 quando la città fu occupata dal governo olandese (prima era parte dei Paesi Bassi meridionali, l'attuale Belgio) ed assegnata ai protestanti pur essendo la città a stragrande maggioranza cattolica. Dopo un primo tentativo nel 1810 la cattedrale fu restituita ai cattolici da un decreto di Guglielmo I dei Paesi Bassi nel 1816 a patto che venisse data al piccolo gruppo protestante cittadino un'indennità per la costruzione di una loro chiesa, come in effetti avvenne. L'edificio conserva un pregevole organo monumentale. Galleria d'immagini Voci correlate Cattedrali nei Paesi Bassi Chiesa cattolica nei Paesi Bassi Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di 's-Hertogenbosch Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su sintjandenbosch.nl. Sint-Jan Den Bosch (canale), su YouTube. (EN) Cattedrale di 's-Hertogenbosch, in GCatholic.org. Cattedrale di 's-Hertogenbosch, su archINFORM. (EN) Cattedrale di 's-Hertogenbosch, su Structurae. (EN) Cattedrale di 's-Hertogenbosch, su setlist.fm. (EN) Cattedrale di 's-Hertogenbosch, su Discogs, Zink Media.
Katedra św. Jana w ’s-Hertogenbosch

Katedra św. Jana w ’s-Hertogenbosch lub: Bazylika Katedralna św. Jana Ewangelisty (niderl. Sint-Janskathedraal, 's-Hertogenbosch lub: Kathedrale Basiliek van Sint-Jan Evangelist) – główna świątynia rzymskokatolickiej diecezji ’s-Hertogenbosch w Holandii. Świątynia pochodzi z około 1220. Pierwotnie była to budowla romańska, w późniejszych latach została przebudowana w stylu gotyckim. Od 1558 jest siedzibą diecezji. Galeria obrazów
Catedral de São João (’s-Hertogenbosch)

A Catedral de São João (nome completo: Catedral Basílica de São João Evangelista) é uma catedral católica em estilo gótico, na área central de 's-Hertogenbosch, capital da província neerlandesa de Brabante do Norte. É considerada o ponto alto do gótico da região de Brabante, nos Países Baixos. A catedral impressiona por sua enorme dimensão e ricas esculturas. Única nos Países Baixos com seus arcobotantes duplos e única no mundo a ter sobre eles 96 figuras esculpidas inspiradas nas obras do pintor flamengo dos séculos XV e XVI, Jeroen Bosch. A atual catedral foi originalmente uma igreja paroquial, em 1366 tornou-se capitular e em 1559 foi elevada a condição de catedral da nova Diocese de ’s-Hertogenbosch. A catedral recebeu em 22 de junho de 1929 o título de Basílica menor. A igreja é o monumento mais conhecido dos Patrimônios da Humanidade dos Países Baixos. História A primeira construção, no local onde atualmente está localizada a catedral de São João, foi a de uma igreja românica. Estima-se que sua construção iniciou-se em 1220 e foi concluída em 1340. Por volta de 1340, a construção da igreja começou a ser ampliada, e a partir de 1380, o arquiteto Willem van Kessel deu início ao seu atual estilo gótico. O transepto e o coro foram concluídos em 1450. Em 1505, a igreja românica foi demolida, restando apenas a sua torre. A construção da catedral em estilo gótico terminou por volta de 1525. No ano 1584, um incêndio destruiu o teto de madeira do cruzeiro, mais majestoso do que o atual. Logo, toda a torre estava em chamas, e ela desabou sobre a catedral, trazendo com ela grande parte do telhado até o ponto em que o órgão estava localizado. Em 1830, outro incêndio danificou a torre ocidental, que foi reparada em 1842. Debaixo da torre do relógio existe um carrilhão. O mecanismo do relógio está localizado na parte superior da torre românica. Restaurações A primeira restauração da catedral durou de 1859 a 1946. Uma segunda tentativa de restauração foi executada de 1961 a 1985. A terceira e a mais recente restauração foi iniciada em 1998, e ainda está em andamento. Grande parte do edifício, mais uma vez, está coberta por andaimes erguidos para a restauração dos trabalhos em pedra do seu exterior, mas também, ironicamente, para corrigir erros cometidos pelas tentativas anteriores de restauração. Ligações externas «Página oficial da Catedral de São João» (em neerlandês)
Собор Святого Иоанна (Хертогенбос)

Собор Святого Иоанна (нид. Sint-Janskathedraal) — католическая церковь в городе Хертогенбос в Нидерландах. Собор Святого Иоанна является кафедральным собором епархии Хертогенбоса. Собор является национальным памятником Нидерландов и получает финансовую поддержку нидерландского правительства. История Строительство готической церкви Святого Иоанна началось приблизительно в 1220 году и завершилось в 1340 году. Трансепт и хоры были закончены в 1450 году. Строительство готической башни было завершено в 1525 году. Ширина церкви составляет 62 метра, длина 115 метров. Высота башни составляет 73 метра. Местное население называет церковь Kanjermonumen («Высокий памятник»). Первоначально церковь Святого Иоанна была приходской церковью, после образования епархии Хертогенбоса в 1559 году она стала кафедральным собором епархии. В 1584 году пожар уничтожил деревянную перегородку готической башни, и она упала, повредив крышу церкви. В 1830 году повторный пожар повредил западную башню, которая была восстановлена в 1842 году. С 1629 по 1810 гг. кальвинистская община города использовала церковь в своих целях, в результате чего храм значительно обветшал. В 1810 году по указу Наполеона, посетившего город, храм вернули католической церкви. С 1859 года началось длительное постепенное восстановление церкви, которое продолжается до нашего времени. Главные части церкви сегодня ещё находятся в лесах. Происходит восстановление кирпичной кладки фасада. Ангел с мобильным телефоном Во время реставрации были созданы 25 статуй ангелов. Последний ангел серии держит мобильный телефон и носит джинсы. "У телефона всего одна кнопка", - поясняет скульптор, создатель статуй, - "и к ней привязан прямой телефонный номер Бога." Примечания Ссылки Официальный сайт прихода святого Иоанна (нид.)
Massier

De molen Massier staat aan het Westeinde op de grens van Nieuwleusen en Dalfsen in de provincie Overijssel. Het is slecht een van de zes molens uit Nieuwleusen, een achtkantige stellingmolen, waar nog een deel van bewaard is gebleven; de andere vijf zijn allemaal verdwenen. Restauratie Anno 2006 was er slechts nog een romp van de oorspronkelijke korenmolen uit 1861 over, maar er waren vergevorderde plannen de Massier in zijn oude glorie te herstellen. Hiervoor werd in 1990 de stichting Molen Massier opgericht. Het restauratieplan en de financiën kwamen rond. Op 10 mei 2006 werd het officiële startsein voor de restauratie gegeven. Molenmaker de heer Dijkstra uit Sloten (Friesland) werd bereid gevonden de renovatieklus te klaren. Als alles volgens plan zou verlopen moest de molen zomer 2008 weer maalvaardig zijn. Inmiddels is die maalvaardigheidsdatum verlegd naar mei 2009 wegens enige vertragingen. Als nevendoel van het project is gesteld dat de molen een recreatieve en toeristische bestemming krijgt, om zo de middelen te verwerven voor de exploitatie. Op 8 februari 2008 is de gerestaureerde achtkant (de rieten jas) in zijn geheel met een grote telescoopkraan, die 80 ton kan tillen, op de stenen romp teruggeplaatst. De gehele operatie mocht op ruime belangstelling rekenen van zowel de familie Massier als andere geïnteresseerden. Op 17 oktober 2008 werden de nieuwe kap en wieken, met een totaalgewicht van 16 ton, op de romp geplaatst. De officiële opening van de molen wordt op 8 mei 2009 door burgemeester Leo Elfers van de gemeente Dalfsen verricht. De totale kosten van de restauratie bedroegen circa 600.000 euro. Externe links Website van de Stichting Molen Massier Informatie over de voorganger van de molen in de molendatabase Restauratie foto's als film
Burgemeester van Sonsbeeckpark

Het Burgemeester van Sonsbeeckpark is een stadspark in de wijk Boeimeer in de Nederlandse stad Breda. Het park ligt dicht bij de binnenstad. Het park was tot 1929 eigendom van het Oude Mannenhuis (Gasthuis). P.A.H. Hornix, directeur Openbare Werken, kwam met een ontwerp voor een sportterrein met een park eromheen met daarin een zwembad, voetbalterrein, sintelbaan en tennisbaan. Het park is aangelegd in 1934 door burgemeester Willem van Sonsbeeck waar ook het park naar vernoemd is. In het park staat een standbeeld van hem. Tegenwoordig is er nog een grote waterpartij en wandelpaden in het park. Ook is er het Van Sonsbeeckzwembad gevestigd. Om het park zijn woningen. Externe links Tik in Burgemeester van Sonsbeeckpark op het stadsarchief[dode link] Galerij
Grote of Sint-Maartenkerk (Hallum)

De Grote of Sint-Maartenkerk is een kerkgebouw in Hallum in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Martinus van Tours. Het romanogotische schip met spitsboogvensters uit de 13e eeuw heeft een noordelijke aanbouw met muurfragmenten van tufsteen (12e eeuw) en een dakruiter, de zogenaamde lytse toer. In 1464 werd tijdens de strijd tussem de Schieringers en Vetkopers de toren in brand gestoken. De zuidelijke aanbouw (15e eeuw) werd later ingericht als grafkapel en consistoriekamer. In de 18e eeuw kreeg de kerk steunberen. In 1806 werd de ingestorte (1804) zadeldaktoren herbouwd (gevelsteen boven ingang toren) met een ingesnoerde spits. In de toren hangt een klok (1542) van klokkengieters Geert van Wou en Johan ter Steghe en een kleinere klok (1648) van Jacob Noteman. De vijfzijdige koorsluiting (14e eeuw) is in 1865 vernieuwd naar plannen van B. Gelders. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf uit de 16e eeuw. In de kerk bevinden zich drie overhuifde herenbanken uit de 17e eeuw, een preekstoel (1773) gemaakt door Willem Groeneveld met snijwerk van Dirk Embderveld en rouwborden voor Gijsbert Arendsma van Idsinga (1760) en voor grietman van Wymbritseradeel Duco Martena van Burmania (1775). Tijdens de Franse tijd doet de zuidelijke aanbouw dienst als Garde du Corps. Het orgel uit 1811 is gemaakt door Albertus van Gruisen en is in 1871 uitgebreid door Willem Hardorff. Het verving een orgel van Albertus Antoni Hinsz dat in 1804 bij het instorten van de toren en de westgevel verloren ging. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Hallum
Begraafplaats van Baarlo

De begraafplaats van Baarlo is een kerkhof bij de vroegere kapel, die gelegen was in de buurtschap Baarlo binnen de parochie Vollenhove in de Nederlandse provincie Overijssel. Beschrijving Op de plaats van de begraafplaats in Baarlo stond tot in de negentiende eeuw een kapel. Deze kapel stond er al in de 15e eeuw. Niet alleen de inwoners van Baarlo, maar ook van Blokzijl en omstreken gingen hier ter kerke. Ook na de reformatie bleef de kapel als kerk in gebruik voor de bewoners van dit gebied. Toen Blokzijl in 1609 een eigen kerk kreeg bleef de kapel in Baarlo in gebruik als kapel voor de begraafplaats. De begraafplaats en de kapel werden in 1774 overgedragen aan de hervormde kerk van Blokzijl. Bij de stormvloed van 1825 werd de kapel zwaar beschadigd en elf jaar later werd deze voor afbraak verkocht aan het heemraadschap Vollenhove. Wat overbleef was het oude kerkhof, dat nog steeds in het bezit is van de kerkvoogdij van de protestantse gemeente in Blokzijl. Bijzonder graf Op de begraafplaats ligt de laatste schoolmeester van het naburige gehucht Nederland begraven: Jan de Dood in leven hoofd der school in Nederland.
Hervormde kerk (Dongjum)

De Kerk van Dongjum is een kerkgebouw in Dongjum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De zaalkerk werd gebouwd in 1777 (vermeld op de sluitsteen in de boog boven de ingang). Het marmeren grafmonument voor Sicco van Goslinga tegen de oostwand werd vervaardigd door Jan-Baptist Xavery. Het orgel uit 1849 is gebouwd door L. van Dam en Zonen. In 2009 werd een scheur in de luidklok (1553) gerepareerd. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Dongjum
Andreasklooster (Utrecht)

Het Andreasklooster is een voormalig klooster aan de Springweg in de Utrechtse binnenstad. Het werd in verschillende fasen gebouwd van 1872 tot 1886 en ontworpen door Alfred Tepe. Het gebouw is op 13 oktober 1873 in gebruik genomen als ziekenhuis voor katholieken en stond bekend als St.-Andreasgasthuis. Later wordt het een klooster voor de Zusters van Liefde. De zusters blijven er tot 2001. In 1983 is het complex radicaal verbouwd, het grootste deel werd gesloopt en maakte plaats voor nieuwbouw. De gevel (beschermd stadsgezicht), de gebrandschilderde ramen en de grote kloostertuin zijn bewaard gebleven. In 2001, na het vertrek van de zusters vond een nieuwe verbouwing plaats. De kloostercellen werden geschikt gemaakt voor afzonderlijke verkoop. Sindsdien is het een appartementencomplex met 49 koopappartementen, met een oppervlakte van 40 tot 90 m². De kloostertuin dient als gemeenschappelijke binnentuin. Externe link Officiële website