NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bevrijdingsmonument Baarn

Het Bevrijdingsmonument Baarn is een monument in het Amaliapark in Baarn. Het werd in 1945 geplaatst ter nagedachtenis aan gevallen in dienst van het Nederlands Koninkrijk 1940-1945, burgerslachtoffers, vervolgden Nederland en het verzet in Nederland. Het monument is opgetrokken uit blokken natuursteen en werd onthuld op 3 mei 1947. In eerste instantie opgericht ter herdenking van alle slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog op 4 mei. Op 29 oktober 2001 kreeg het monument een meer specifiek Baarnse betekenis met de door Prins Bernhard onthulde plaquette met daarop de namen van eenendertig Baarnse oorlogsslachtoffers. Het monument bestaat uit een gedenkmuur van blokken natuursteen met in het midden een kruis. Het monument staat symbool voor vrede en veiligheid. Het kruis herinnert aan de oorlogsslachtoffers en de muur verbeeldt de fusillademuur waartegen velen het leven lieten. De gedenkmuur is 2 meter 60 hoog, 5 meter breed en 75 centimeter diep. De zijmuren zijn 60 centimeter hoog, 5 meter 20 breed en 1 meter diep. Op een plaquette uit het jaar 2000 staan de namen van de 31 Baarnse oorlogsslachtoffers. Op de andere plaquette (uit 2002) staat de tekst: Bij de dodenherdenking is het monument sinds 3 mei 1946 het einddoel van de stille tocht. Op die dag legden prinses Juliana en prins Bernhard een krans bij een eenvoudig wit houten kruis op het Stationsplein. Na de eerste herdenking was een maquette in het gemeentehuis te bezichtigen. Het monument zou, met weglating van een liggende figuur, pas in mei worden opgeleverd. Een jaar later aanvaardde burgemeester F.J. van Beeck Calkoen het huidige monument namens de gemeente Baarn. Op 29 oktober 2001 onthulde Prins Bernhard een plaquette ter rechterzijde van het monument met de namen van de Baarnse ingezetenen die in hun strijd voor de vrijheid het leven lieten in de jaren 1940-1945. Op 20 mei 2009 werd het monument uitgebreid met acht stoeptegels, gemaakt door leerlingen van verschillende Baarnse basisscholen. De legging van de tegels vormde het begin vormen van een jaarlijkse uitbreiding. Leerlingen uit het voortgezet onderwijs lezen bij die gelegenheid een gedicht voor. De bewoners van paleis Soestdijk legden hier een herdenkingskrans. Als eerbetoon aan prins Bernhard vlogen in het verleden een vijftal oude vliegtuigen over, na het overlijden van Bernhard werd bij het overvliegen de manoeuvre 'missing man' uitgevoerd. Bij zo'n formatie verlaat een van de vliegtuigen de formatie als symbool voor de gevallenen. Op 15 augustus wordt bij het monument het einde van de Tweede Wereldoorlog in Zuidoost Azië herdacht. Joods monument Op 27 januari 2016 werd een monument onthuld voor Joodse Baarnaars die omkwamen in de concentratie- en vernietigingskampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op de plaquette in een bakstenen muurtje staan de namen van 45 Baarnaars vermeld. Zie ook Lijst van oorlogsmonumenten in Baarn
Stoutenburght

De Stoutenburght of Olt Stoutenburght in Blesdijke in de Nederlandse provincie Friesland is een fantasiekasteel in aanbouw van Gregorius (Gerry) Halman (1948) alias Gregorius van Stoutenburght. In 1990 begon Halman met het bouwwerk naast zijn woning. De bouwvergunning werd twee jaar later pas verleend. Het kasteel wordt gebouwd van oude bouwmaterialen zoals bakstenen en klinkers uit oude rijkswegen. Gradus de Vent (1926-2017), die jaren de overbuurman was, heeft ongeveer 250.000 stenen gebikt. Het bouwwerk is anno 2024 26 meter hoog en telt 5 verdiepingen. Halman laat zich onder meer inspireren door de romaanse bouwkunst. Vele malen hebben de regionale media aandacht geschonken aan Halmans project. Ook was het landelijk te zien in onder andere Joris' Showroom (2010), Man bijt hond en Hart van Nederland (2024). Het kasteel is op afspraak te bezichtigen en af te huren voor bruiloften en dergelijke. Zie ook Folly Nederlands Kremlin
Schiermonnikoog

Schiermonnikoog (frisó Skiermûntseach, dialecte local, Lytje Pole) és una illa frisona occidentals situada entre Amelân (més a l'oest; amb l'illot d'Engelsmanplaat entremig) i Rottumerplaat, i també un municipi de la província de Frísia. La superfície emergida és de 42,93 km², que sumada a 151,25 km² corresponent a aigua totalitzen 191,19 km². La seva situació a 53° 48′ N 6° 16′ W la converteixen en el lloc habitat més septentrional de tots els Països Baixos. Administrativament, l'illa constitueix un únic municipi (homònim) que amb 971 habitants segons cens de Gener de 2025 és el menys poblat de tot el país. És per aquest motiu que els habitants de Schiermonnikoog sempre proven de ser el primer municipi a declarar els resultats quan hi ha eleccions. Pertany a la província de Frísia. L'illa compta amb 18 km de platges i 30 km de carrils bici. Actualment, la principal font d'ingressos és el turisme. Història La història de l'illa abans de l'edat mitjana no és coneguda. Els primers propietaris conegut de l'illa foren els monjos cistercencs del monestir de Klaerkamp (prop de Rinsumageast, a terra ferma). Això explica el seu nom: skier vol dir "gris" en frisó (en referència al color dels hàbits dels monjos), mûnts "monjo", i each "illa"; i una explicació anàloga es pot fer amb el nom en neerlandès: schier "gris", monnik "monjo", i oog illa (si bé els mots schier i oog són arcaics i poc habituals al costat de grijs i eiland). La primera menció escrita de Schiermonnikoog data de l'octubre de 1440, en un document escrit per a Felip el Bo. Els primers propietaris coneguts de l'illa van ser els monjos de l'abadia de Klaarkamp, un monestir cistercenc prop de Rinsumageest, al continent. El 1580 Frísia esdevingué protestant. El monestir perdé totes les seves possessions, i l'illa passà a mans de la província. A fi i efecte d'aconseguir fons aquesta vengué l'illa, que entre 1638 i 1945 estigué en mans privades. El 1989 l'illa fou declarada parc nacional, el primer del país. Administració El consistori actual, després de les eleccions municipals de 2007, és dirigit per L. K. Swart. El consistori municipal consta de 9 membres, compost per: CGS, 3 escons Ons Belang 3 escons Schiermonniksoogs Belang, 3 escons Galeria d'imatges Referències Enllaços externs Pàgina oficial (en neerlandès) Nationaal park Schiermonnikoog Arxivat 2003-10-02 a Wayback Machine.
Schiermonnikoog

Schiermonnikoog (západofrísky Skiermûntseach) je nizozemský ostrov, patřící do Západofríských ostrovů. Administrativně patří k nizozemské provincii Frísko. Rozloha ostrova je 40,54 km², s přináležící plochou moře celkem 158,52 km². Na ostrově leží stejnojmenná obec a národní park. Historie První písemná zmínka o ostrově pochází z roku 1440. Nejstarším známým majitelem bylo cisterciácké opatství v Klaarkamp blízko Rinsumageast na pevnině. Ostrov měl tehdy prokazatelně jiný tvar a ležel severněji, mořskou činností se plochý písečný ostrov během staletí pozvolna přesouvá jihovýchodně. Během reformace, v roce 1580, přešel do majetku státu Frísko, který jej kolem roku 1640 prodal bohaté rodině Stachouwerů. Dalších tři sta let zůstal v soukromém vlastnictví. Kolem roku 1700 bylo na ostrově několik vesnic. Westerburen, největší z nich, podlehla postupujícímu moři a východně od něj byl založen Oosterburen, dnešní obec Schiermonnikoog. V roce 1859 Stachouwerovi prodali ostrov Johnu Erikovi Banckovi z Haagu. Ten začal písečné duny osazovat porosty kamýše, aby je stabilizoval a vybudoval pobřežní hráz. V roce 1878 od něj koupil ostrov německý šlechtic Hartwig Arthur van Bernstorff-Wehningen. Během druhé světové války byl ostrov okupován německými vojsky a opevněn jako součást Atlantického valu. Spojeneckými vojsky byl osvobozen až 11. června 1945 jako poslední území v Evropě. Po válce byl ostrov nizozemskou vládou zkonfiskován a stal se samostatnou obcí v rámci Fríska. Cestovní ruch Hlavním zdrojem příjmů je cestovní ruch. Většina ostrova, zejména východní část, je národním parkem s písečnými dunami. Hnízdí zde řada druhů ptáků, v době hnízdění je proto přístup omezen. Dopravu zajišťují trajekty z pevniny z města Lauwersoog, není dovolena přeprava aut. Běžným dopravním prostředkem po ostrově je jízdní kolo. Za odlivu je možno dojít na ostrov z pevniny pěšky po mořském dně. Odraz v kultuře Na ostrov byl zasazen děj kriminálního románu Ostrov šedých mnichů z roku 2015 od Michaely Klevisové. Název knihy vycházel z překladu slova „Schiermonnikoog“ – „schier“ je archaické označení šedé barvy odkazující na oděv cisterciáckých mnichů žijících na ostrově, „monnik“ znamená „mnich“ a „oog“ je jedno z pojmenování „ostrov“. Název Schiermonnikoog tak znamená ostrov šedých mnichů. Galerie Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Schiermonnikoog na Wikimedia Commons Schiermonnikoog – oficiální stránky (nizozemsky) Turismus Schiermonnikoogu – oficiální stránky (nizozemsky) (anglicky) (německy)
Schiermonnikoog

Schiermonnikoog (vestfrisisk: Skiermûntseach) er en ø i Vadehavet, der tilhører Holland og hører til provinsen Frisland. Øen har ca. 1000 indbyggere og et areal på 41 km². På øen er en eneste by, der også hedder Schiermonnikoog – den nordligste by i Holland. Schiermonnikoog er et yndet turistmål med en bred vadehavsstrand, 18 km lang, og skrappe restriktioner for biltrafik. Med skib kommer man til byen Lauwersoog på fastlandet på 45 minutter.
Schiermonnikoog

Schiermonnikoog (Skiermûntseach en frisón) es una de las islas Frisias occidentales, situada entre Ameland (más al oeste; con el islote de Engelsmanplaat en medio) y Rottumerplaat. La isla constituye además un municipio de la provincia de Frisia en los Países Bajos. La superficie emergida es de 43,99 km², que sumada a los 155,08 km² correspondientes a agua totalizan 199,07 km². Su situación a 53°28′ N 6°16′ E la convierten en el lugar habitado más septentrional de los Países Bajos. Administrativamente, la isla constituye un único municipio homónimo que, con 948 habitantes (2013), es el menos densamente poblado del país, con 22 h/km². Tiene únicamente un núcleo de población llamado igual que la isla Schiermonnikoog. La isla cuenta con 18 km de playas y 30 km de carriles bici. Actualmente, la principal fuente de ingresos es el turismo. Historia No se conoce la historia de la isla antes de la Edad Media. Los primeros propietarios conocidos fueron los monjes cistercienses del monasterio de Klaerkamp (cerca de Rinsumageast, en tierra firme). Esto explica su nombre: skier quiere decir "gris" en frisón (en referencia al color de los hábitos de los monjes), mûnts "monje", y each "isla"; y una explicación análoga se puede dar del nombre en neerlandés: schier "gris", monnik "monje", y oog isla (si bien las palabras schier y oog son arcaicas y poco habituales al lado de grijs y eiland). En 1580 Frisia se adhirió a la Reforma protestante. El monasterio perdió todas sus posesiones, y la isla pasó a manos de la provincia. A fin de conseguir fondos, ésta vendió la isla que, entre 1638 y 1940, estuvo en manos privadas. Ocupada por las tropas alemanas en mayo de 1940, se mantuvo en su poder hasta el 11 de junio de 1945, convirtiéndose en la última población en rendirse.​ En 1989 la isla fue declarada parque nacional, el primero del país. Transporte El transporte terrestre en la isla se realiza únicamente mediante autobuses eléctricos.​ En el puerto se pueden alquilar todo tipo de bicicletas, incluso eléctricas. Galería Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Schiermonnikoog. Página oficial (en neerlandés) Parque nacional de Schiermonnikoog
Schiermonnikoog

Schiermonnikoog est une île et une commune néerlandaise de la Frise occidentale dans la province de la Frise. La commune de Schiermonnikoog est la commune la plus septentrionale des Pays-Bas. L'île abrite la commune la moins peuplée et la moins dense du Royaume. Elle est située entre les îles d'Ameland et Rottumerplaat. Elle mesure 16 kilomètres de long pour 4 kilomètres de large Le parc national Schiermonnikoog comprend la plus grande partie de son territoire. L'île doit son nom aux moines convers cisterciens qui y cultivaient la terre il y a cinq cents ans et dépendaient de l'abbaye de Claircamp. Son nom signifie « île des moines gris ». Les trappistes y sont revenus en 2015, après avoir quitté l'abbaye de Sion devenue trop grande. Notes et références Liens externes (nl) Site officiel Archives conservées par : Streekarchief Noardeast-Fryslân (welcome) Portail des Pays-Bas Portail des îles Portail de la mer du Nord
Schiermonnikoog

Schiermonnikoog (fryz. Skiermûntseach) – wyspa i gmina w Holandii we Fryzji w archipelagu Wysp Zachodniofryzyjskich. Powierzchnia gminy to 199,07 km², z czego 155,08 km² stanowi woda. Najmniej zaludniona gmina w Holandii. Ośrodek administracyjny to wieś Schiermonnikoog. Burmistrzem gminy Schiermonnikoog od 2017 jest Ineke van Gent. Historia Do czasów reformacji wyspa była własnością klasztoru cystersów z Klaarkamp. Z tego powodu jej nazwa w dosłownym tłumaczeniu oznacza "wyspa szarych mnichów". Turystyka Całość wyspy stanowi park narodowy. Dobre połączenia promowe sprzyjają turystyce jednodniowej. Na wyspę nie wolno wjeżdżać samochodami i innymi pojazdami spalinowymi. Dozwolone są tylko rowery. Można również korzystać z lokalnych elektrycznych autobusów lub elektrycznych taksówek. Przypisy Linki zewnętrzne Oficjalna strona wyspy i gminy Schiermonnikoog Oficjalna strona z informacjami dla turystów
Schiermonnikoog

Schiermonnikoog (frizonă Skiermûntseach) este o comună și o localitate în provincia Frizia, Țările de Jos. Comuna ocupă în întregime teritoriul insulei omonime din arhipelagul Insulelor frizone din Marea Nordului. Mare parte din teritoriul insulei este ocupat de Parcul Național Schiermonnikoog iar turismul este principala activitate. Note
Schiermonnikoog

Schiermonnikoog (fy. Skiermûntseach) är en kommun i provinsen Friesland i Nederländerna. Kommunens totala area är 191,19 km² (där 151,25 km² är vatten) och invånarantalet är på 1 002 invånare (2005). Huvudort och enda byn heter också Schiermonnikoog. Schiermonnikoog är femte ön i ökedjan kallad de frisiska öarna (nl. Waddeneilanden; fy. Waadeilannen) som ligger utmed kusten av Nederländerna, Tyskland och Danmark. Den grunda delen av Nordsjön som ligger mellan ökedjan och fastlandet kallas Vadehavet (nl. Waddenzee; fy. Waadsee eller it Waad). Ön är uppkallad efter gråmunkarna (nl. 'schiere monniken') i Cisterciensorden från klostret Klaarkamp (Clarus Campus) nära staden Dokkum i Friesland, som ägde ön fram till reformationen år 1580. Viktigaste näringsgren på bilfria Schiermonnikoog är turismen. Färjeförbindelse med Lauwersoog i provinsen Groningen på fastlandet. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Schiermonnikoog. Officiell Webbplats
Схірмонніког

Схірмонніког (нід. Schiermonnikoog, фриз. Skiermûntseach) — острів у Нідерландах, що входить до групи Західно-Фризьких островів. Найменший населений острів Нідерландів. Адміністративно острів є громадою, що входить до складу провінції Фрисландія. На острові розташований маяк і пост берегової охорони Нідерландів. Історія Першими відомими поселенцями на острові були ченці-цистерціанці. На острові вони постали з монастиря Klaarkamp, ​​розташованого на материку. Саме з орденом пов'язано назву острова. «Monnik» означає «чернець», «schier» — архаїчне слово, що означає «сірий», що описує колір вбрання ченців, «ogg» — «острів». Таким чином, Схірмонніког означає «Острів сірих ченців». В епоху Реформації острів було експропрійовано. У 1580 році острів увійшов до складу Фрисландії. Близько 1640 року, острів був куплений у приватну власність багатим сімейством. Наступні три століття острів переходив з рук в руки. У 1717 і 1720 роках в результаті штормів відбувалися затоплення острова і села, розташованого в західній частині. Шторми змусили жителів острова в 1756 році заснувати нове поселення на східній околиці, нині саме це село зветься Схірмонніког. З 1892 до 1945 року острів належав аристократичній сім'ї Бернсторф. Після Другої світової війни, Схірмонніког був конфіскований голландським урядом як ворожа власність. Транспорт Дістатися до острова можна на поромі, який кілька разів на день ходить із села Лауверсог. Судноплавною є протока між островами Схірмонніког і Амеланд, фарватер розташований ближче до о. Схірмонніког. На острові існує яхтовий порт. Світлини
Trappenbrug

De Trappenbrug is een monumentale brug over de Turfmarkt in de stad Gouda, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Beschrijving De Trappenbrug is enig in zijn soort in Gouda. Reeds in 1507 lag op deze plaats een stenen brug. Deze brug werd ook wel de Vuilsteegbrug genoemd, omdat ze tegenover de Vuilsteeg lag; dit was een steeg die leidde naar de vuilnisbelt aan de stadsvest, tegenwoordig het Regentesseplantsoen. In de 19e eeuw is de naam Vuilsteeg gewijzigd in de huidige naam Lange Dwarsstraat. Aan de andere zijde van de Trappenbrug ligt de Geertje de Bultsteeg, een steegje dat met het Arie Kerssensteegje en de Looierspoort de verbinding tussen de Turfmarkt en de Groenendaal vormt. In 1574 werd de bestaande brug vervangen door een nieuwgebouwde trappenbrug. De hoogte van de brug was noodzakelijk, zodat de turfschepen ongehinderd deze brug konden passeren. De naam Turfmarkt herinnert aan de tijd, dat hier de turf uit de omringende veengebieden werden verhandeld. Turfschepen voeren via de Turfsingel en de Gouwe naar de Turfmarkt. De Trappenbrug is erkend als rijksmonument.
Hub van Doornecollege

Het Hub van Doornecollege is als deelschool voor VMBO-onderwijs in Het Noord-Brabantse Deurne onderdeel van IVO Deurne dat onder het bestuur valt van de vereniging Ons Middelbaar Onderwijs (OMO). De voormalige LTS en het huidige Hub van Doornecollege zijn genoemd naar dr. Hub van Doorne, industrieel uit Deurne en oprichter van de DAF. Het Hub van Doornecollege ontstond in de jaren negentig van de 20e eeuw uit een fusie tussen de Hub van Doorneschool, voorheen Ambachtschool (tot 1968), LTS (1968-1992) en VBO (1992-1999), en Elkervoorde, voorheen huishoudschool (tot 1968) en LHNO (1968-1992) onder de naam Sancta Maria, en tussen 1992 en 1999 VBO. Na de fusie werd het voormalige pand van Elkervoorde in de Kruisstraat verlaten en werden beide fusie-onderdelen gevestigd in het pand aan de Haspelweg. In 2010 werd een nieuw pand binnen het scholenvierkant in de Sint-Jozefparochie betrokken, op de plaats van de vroegere Bernard Alfrinkmavo aan de Vloeieindsedreef.
Eben-Haëzerkerk (Apeldoorn)

De Eben-Haëzerkerk is een van de grootste kerken van Apeldoorn. Het kerkgebouw is geopend op 6 oktober 1995, en is gebouwd in opdracht van de in 1979 opgerichte wijkgemeente van bijzondere aard die is aangesloten bij de PKN. Ze maakt daarin deel uit van de modaliteit van de Gereformeerde Bond. Het gebouw is een ontwerp van Valk architecten uit Soest. Behalve de grote kerkzaal met ruimte voor 750 tot 800 personen heeft het gebouw verschillende zalen waar kerkelijke vergaderingen plaatsvinden en waar verenigingen bijeen komen. Orgel Aanvankelijk werd er tijdelijk een Heyligers-orgel aangeschaft om de diensten te voorzien van begeleiding. In 1997 was een nieuw orgel voor de kerk gereed. Dit Steendam-orgel telde op dat moment 19 stemmen en diverse reserveringen, en inmiddels zijn daar 7 stemmen aan toegevoegd. In volledig voltooide staat kan het orgel 31 stemmen tellen. Het instrument beschikt over pedaalwerk, hoofdwerk en zwelwerk. Externe link Website kerkelijke gemeente
De Vier Winden (Sint Annaland)

De Vier Winden is een korenmolen in Sint-Annaland in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een ronde, uit baksteen opgetrokken stellingmolen uit 1847 en in de Zeeuwse traditie gewit. Tot 1952 bleef de molen op windkracht in bedrijf waarna de molen grotendeels werd uitgebroken om te dienen als silo en mechanische maalderij. Tussen 1969 en 1978 werd de molen weer geheel maalvaardig gerestaureerd met twee koppels maalstenen. Na het overlijden van molenaar en toenmalig eigenaar Verhage in 1999 bleef de molen nog een tijdje in bedrijf, maar de onderhoudstoestand werd steeds slechter. Onderwijl wisselde de molen enkele keren van (particuliere) eigenaar. Sinds 2006 staat de molen zonder stelling. In 2008 werd bekend dat de molen door middel van een grote subsidie kan worden gerestaureerd. De restauratie begon in mei 2009 en duurde ongeveer een jaar.
Sint-Willibrorduskerk (Oude Pekela)

De Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Feiko Clockstraat in het Nederlandse dorp Oude Pekela. De kerk werd tussen 1895 en 1896 gebouwd ter vervanging van een oudere schuurkerk uit 1783. De bouw was lange tijd uitgesteld omdat de kerkgemeente geen nieuwbouw wenste. Het kerkbestuur vroeg van architect Nicolaas Molenaar Sr. om de Sint-Bonifatiuskerk van Cuypers in Dokkum te kopiëren, maar de ervaren Molenaar kwam met een eigen ontwerp. Zijn neogotische kruisbasiliek is naast de Uithuizer Jacobuskerk de enige in de Groninger ommelanden, met een toren boven de entree. De toren heeft veel weg van de toren die Pierre Cuypers ontwierp voor de Sint-Willibrorduskerk van Sappemeer, echter met een achtkantige spits tussen de vier topgevels. Dat de kerk zonder financiële concessies volledig volgens ontwerp werd gemaakt, heeft vooral te maken met de geldelijke steun van papierfabrikant Freerk Liefkes Drenth van de Union. Molenaar ontwierp ook de naastgelegen pastorie. Op 9 juni 1895 werd de kerk ingewijd door aartsbisschop Henricus van de Wetering. Tussen 1985 en 1989 werd de Willibrorduskerk gerestaureerd. De kerk en pastorie staan sinds 1994 op de Rijksmonumentenlijst. De neogotische inventaris, bestaande uit drie altaren, de preekstoel, heiligenbeelden en verlichting, werd gemaakt door de firma Mengelberg uit Utrecht en is nog geheel intact. Het bisdom sloot de kerk op 6 april 2026 (tweede paasdag) voor room-katholieke vieringen. Bisschop Cornelissen gaf de kerkgangers op die dag tijdens de laatste gehouden Heilige Mis uitleg. Referenties Informatie over rijksmonumentnummer 339063
Groote Wielen (natuurgebied)

De Groote Wielen (Fries en officieel: Grutte Wielen) is een Natura 2000-gebied in de Nederlandse provincie Friesland, aangewezen op 14 maart 2011, en gelegen in de gemeenten Leeuwarden en Tietjerksteradeel, ten noordoosten van de stad Leeuwarden. In het gebied is de habitatrichtlijn en de vogelrichtlijn van toepassing. Het is 609 hectare groot en bestaat uit een aantal deelgebieden, grotendeels beheerd door It Fryske Gea. In het gebied bevinden zich, naast graslanden en moerassen, de onderling verbonden plassen Groote Wielen (Grutte Wielen), Houtwielen (Houtwiel), Sierdswiel en het stroomgebied van het voormalig riviertje De Rijd (De Ryd). Historie De plassen in het gebied zijn in de Middeleeuwen ontstaan door overstromingen van de voormalige Middelzee en door afwatering van het oostelijk hoogveengebied. Door vervening zijn later de moeraslanden en petgaten gevormd. Het terrein is aan de west- en oostzijde ontgonnen als agrarisch grasland (polders) en wordt beheerd als weidevogelgebied. Ook fungeren de polders en moerassen als waterberging voor de Friese boezem. Deelgebieden Rijperkerksterpolder (Ryptsjerksterpolder) Binnemiedepolder Weeshuispolder (Weeshûspolder) Koekoekspetten Wielsicht Buismans Eendenkooi (Buismans Einekoai) Kobbe Eendenkooi (Kobbe Einekoai) Op Toutenburg Bijzondere flora en fauna Flora Grote ratelaar, Moeraszoutgras, Gewone waterbies, Klein glaskroos, Veenmos, Gewone dotterbloem, Waterkruiskruid, Waterdrieblad, Bosbies, Krabbenscheer, Waterviolier, Groot blaasjeskruid, Kleinhoofdig glanswier. Fauna Noordse woelmuis, Meervleermuis, Bittervoorn, Bruine kiekendief, Gele kwikstaart, Baardmannetje, Roerdomp, Blauwborst, Waterral, Rietzanger, Kleine karekiet, Grutto, Kievit, Scholekster, Snor, Tureluur, Porseleinhoen, Veldleeuwerik, Watersnip. Beschrijving door Ministerie LNV Uitgebreide gebiedsbeschrijving van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit Important Bird Area Het gebied is aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de brandgans. Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland