NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Westerbork Synthese Radio Telescoop

Das Westerbork Synthese Radio Telescoop (WSRT), englisch Westerbork Synthesis Radio Telescope, ist ein radioastronomisches Interferometer nördlich des Ortes Westerbork, in den nordöstlichen Niederlanden. Das Interferometer besteht aus 14 Antennen mit einem Durchmesser von 25 Metern, die auf einer 2,7 km langen Ost-West Linie positioniert sind. Zehn der Teleskope sind ortsfest, während die übrigen 4 auf Schienen bewegt werden können. Es ähnelt im Aufbau anderen Radioteleskopen, wie dem One-Mile Telescope, Australia Telescope Compact Array und dem Ryle Telescope, unterscheidet sich jedoch in der parallaktischen Montierung von diesen. Dadurch kann es besonders gut für Polarisationsmessungen eingesetzt werden, da der Detektor eine feste Orientierung zum Himmel während der Beobachtung hat. Das Teleskop wurde im Jahr 1970 fertiggestellt und zwischen den Jahren 1995–2000 deutlich aufgerüstet. Eine weitere Aufrüstung begann im Jahr 2013, bei der die Detektoren durch ein Array ersetzt wurden, um so eine 25-fach größere Himmelsregion gleichzeitig zu beobachten. Mit dem Teleskop sind Beobachtungen in dem Frequenzbereich von 120 MHz bis 8,3 GHz möglich. Das Teleskop wird oft mit Teleskopen aus anderen Teilen der Welt kombiniert, um eine Very Long Baseline Interferometry mit erhöhter Winkelauflösung zu bilden, und ist Teil des European VLBI Network. Das Teleskop wird von ASTRON betrieben, der Niederländischen Gesellschaft für Radioastronomie. Der Asteroid (9498) Westerbork wurde am 23. Mai 2000 nach dem Instrument benannt. Einzelnachweise
Westerbork Synthesis Radio Telescope

The Westerbork Synthesis Radio Telescope (WSRT) is an aperture synthesis interferometer built on the site of the former World War II Nazi detention and transit camp Westerbork, north of the village of Westerbork, Midden-Drenthe, in the northeastern Netherlands. Overview The WSRT comprises fourteen 25 m (82 ft) radio telescopes deployed in a linear array arranged on a 2.7 km (1.7 mi) East-West line, of which 10 are in a fixed equidistant position, 2 are nearby on a 300 m (980 ft) rail track, and 2 are located 1 km (0.62 mi) eastwards on another 200 m (660 ft) rail track. It has a similar arrangement to other radio telescopes such as the One-Mile Telescope, Australia Telescope Compact Array and the Ryle Telescope. Its Equatorial mount is what sets it apart from most other radio telescopes, most of which have an Altazimuth mount. This makes it specifically useful for specific types of science, like polarized emission research as the detectors maintain a constant orientation on the sky during an observation. Ten of the telescopes are on fixed mountings while the remaining two dishes are movable along two rail tracks. The telescope was completed in 1970 and underwent a major upgrade between 1995 – 2000. The telescopes in the array can operate at several frequencies between 120 MHz and 8.3 GHz with an instantaneous bandwidth of 120 MHz and 8092-line spectral resolution. The WSRT is often combined with other telescopes around the world to perform very-long-baseline interferometry (VLBI) observations, being part of the European VLBI Network. The telescope is operated by ASTRON, the Netherlands Institute for Radio Astronomy. WSRT performed a major upgrade in 2013 as part of the APERTIF (APERture Tile In Focus) project, where the current detectors were replaced with focal-plane arrays. The Telescope was out of operation for the upgrade from 2015 to 2019, which allows a 25x larger field of view. The upgraded telescope is used for large scale surveys of the northern sky, bringing back focus on the Hydrogen line for which it was originally designed, but also large pulsar searches and other science. The WSRT is also an International GNSS Service site. WSRT observed galaxies in the Spitzer Infrared Nearby Galaxies Survey at wavelengths of 18 and 22 cm (7.1 and 8.7 in). The WSRT site has also hosted one of the two experimental EMBRACE (Electronic MultiBeam Radio Astronomy ConcEpt) phased array telescopes, which was at the time a possible prototype for the Square Kilometre Array (SKA) project. References External links Media related to Westerbork Synthesis Radio Telescope at Wikimedia Commons
Westerbork Synthesis Radio Telescope

Le Westerbork Synthesis Radio Telescope (WSRT) est un observatoire radioastronomique situé près du camp Westerbork, dans le nord du village de Westerbork, Midden-Drenthe, au nord-est des Pays-Bas. Il est constitué de 14 antennes radioélectriques d'un diamètre de 25 mètres chacune disposées sur 2,7 km selon une orientation est-ouest. L'observatoire possède une configuration semblable à celles d'autres radiotélescopes tels ceux du One-Mile Telescope (en), de l'Australia Telescope Compact Array et du télescope Ryle Telescope (en). Il se distingue cependant par la monture équatoriale des coupoles, alors que celles de la plupart des autres observatoires sont plutôt azimutales. Dix des antennes sont fixes alors que les quatre autres sont amovibles le long d'une voie ferrée. Complété en 1970, l'observatoire a été fortement amélioré entre 1995 et 2000. Les radiotélescopes peuvent observer dans des fréquences oscillant entre 120 MHertz et 8,3 GHertz. Le WSRT est souvent synchronisé avec d'autres télescopes dans le monde afin de réaliser de l'interférométrie à très longue base (VLBI). Il fait ainsi partie de l'European VLBI Network. Le télescope est exploité par ASTRON (en). Notes et références Voir aussi Portail de l’astronomie Portail des Pays-Bas
DWSM

DWSM (Door Wilskracht Sterk Maarssen) is een amateurvoetbalvereniging uit Maarssen, gemeente Stichtse Vecht, provincie Utrecht, Nederland. Algemeen De club werd opgericht op 17 juni 1937. De thuiswedstrijden worden op “Sportpark Daalseweide” gespeeld. De vereniging speelt zowel op zaterdag als zondag. Standaardelftallen Zaterdag Het standaardelftal in het zaterdagvoetbal speelt in het seizoen 2022/23 in de Vierde klasse van het KNVB-district West-I. Competitieresultaten 2003–2021 Zondag Het standaardelftal in het zondagvoetbal speelde laatstelijk in het seizoen 2015/16, waar het uitkwam in de Vijfde klasse van het KNVB-district West-I. Competitieresultaten 1997–2016 Bekende (oud-)spelers
Synagoge (Amersfoort)

De Synagoge in de Nederlandse stad Amersfoort is een religieus bouwwerk van de joodse gemeenschap van de Nederlands Israëlitische Gemeente aan de Drieringensteeg. In 1727 werd de synagoge aan de Drieringensteeg gesticht, die nog steeds bestaat. Na de inwijding was de leiding in handen van tabakshandelaar Abraham Italiaander. Hij zorgde ervoor dat de minderheid Sefardische joden en de Asjkenazische Joden als één gemeente verdergingen. In 1941 telde de Joodse gemeente ongeveer 700 leden. De helft van de Joden viel ten prooi aan de Shoah (onderdeel van de Holocaust waarbij het om de Joden ging). In 2009 is er een actieve orthodox-joodse gemeenschap in Amersfoort. Er zijn er twee rabbijnen woonachtig, namelijk rabbijn Shimon Evers en rabbijn Binyomin Jacobs. Beiden zijn werkzaam voor het Interprovinciaal Opperrabbinaat. Er worden minstens eens per week synagogediensten gehouden. Het bouwwerk Het gebouw is gebouwd in 1727. De kleine vierkante sjoel werd in 1843 vergroot. Het rijksmonument heeft een ronde achterkant in de Muurhuizen, met de ingang in de uitbouw aan de Drieringensteeg. Bij het tweehonderdjarig bestaan in 1927 werden de ramen door de Haarlemse glazenier Willem Bogtman voorzien van joodse symbolen in art-decostijl. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is het pand inwendig vernield, maar later weer opgeknapt. In 1949 is de synagoge gerestaureerd. Hierbij kwam ook de oorspronkelijke kleurstelling uit 1843 terug. Het gebouw is ontworpen in een sobere variant van het Hollands Classicisme. Dit is te herkennen aan de symmetrische opzet, de vierkante hoofdvorm, sobere baksteengevels, de zware kroonlijst als dakgoot en het hoge schilddak. De spitsboogramen vormen hierop een uitzondering en verwijzen terug naar de gotische bouwvormen. De begraafplaats was achter de Bloemendalse Buitenpoort aan het eind van de Bloemendalsestraat. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Amersfoort (stad) Externe link Amersfoort op de kaart Website Synagoge Amersfoort
Achmeatoren

Achmeatoren (Dutch for Achmea Tower) is an office building in Leeuwarden, Friesland, the Netherlands. The Achmeatoren was opened in 2002. and is 115 meters (377 ft) tall, having 26 floors. It is the 23rd tallest building in the Netherlands, and the tallest in the northern part of the country—visible from a large part of Friesland in clear weather. The building was commissioned by Achmea and designed by renowned Dutch architects Abe Bonnema and Jan van der Leij from Bonnema Architects in Hardegarijp. Since its completion the building has lost its granite plates three times but no one has ever been injured. The slender tower dominates the skyline of Leeuwarden and works in the horizontal Frisian landscape as a striking beacon that is visible from a great distance. The building consists of two volumes of different heights that are, as it were, pushed into each other. The highest part is covered with black granite, the lower with grey granite. Both building parts are placed on high legs over a steel and glass substructure. An arcade in this substructure accompanies the pedestrian route between station and city center. At the top of the tower there is a semi-public space with panoramic views of the city and countryside. Due to the interplay of a fickle office market, flexible labor and advancing automation, not all office space in the Achmeatoren is in continuous use. Brief history In the strip between Lange Marktstraat and Willemskade, the original 19th-century buildings had to make way for new construction for the insurance industry. Bonnema designed offices for OBF (1985) and FBTO (1986), companies that were later absorbed by Achmea. During a construction wave in the 1990s, the office strip in its entirety was designated an Achmea Master Plan. Bonnema Architecten made the various buildings within this planning area into a family. Two office towers designed by Bonnema were also added, the Avéro Tower (1991) and the Achmeatoren (2001). [1] Companies A range of different companies, along with a Tourist Information Centre (Dutch: VVV) on the ground floor, are located within the Achmeatoren; Deloitte, FBTO, AppMachine and De Friesland. Location The Achmeatoren is located at Sophialaan 2 (8911AE Leeuwarden), in front of Station Leeuwarden, just outside of the city center. Objections The construction of the Achmeatoren in 1999 raised objections from the aviation side in connection with the nearby military air base in Leeuwarden. However, construction was allowed because of the social importance. Architectural firm Bonnema reluctantly placed four lights at the corners. Later they were replaced by a double-lined neon contour that runs all the way around the top of the tower. Initially this was green, but it was later replaced by red light. Gallery References External links (in Dutch) Achmeatoren on Bonnema Architects website
Achmeatoren

De Achmeatoren is een kantoortoren in het centrum van Leeuwarden. De Achmeatoren is 114,6 meter hoog en heeft 26 verdiepingen. Hiermee is de Achmeatoren het hoogste gebouw van Leeuwarden. De toren is gebouwd in opdracht van Achmea Vastgoed en ontworpen door de architecten Abe Bonnema en Jan van der Leij van Bonnema Architecten uit Hardegarijp. De toren is in 2002 opgeleverd. Problemen Karakteristiek zijn de zwarte platen van natuursteen die aan het gebouw zijn bevestigd. In 2001 en 2002 liet tijdens een storm een aantal van deze platen los, waardoor de omgeving afgezet moest worden. De Achmeatoren heeft vier liften, die een snelheid behalen van 6 meter per seconde. Oorspronkelijk haalden de liften zelfs 8 meter per seconde, maar omdat mensen misselijk werden als gevolg van de abrupte versnellingen, is de snelheid met 2 meter per seconde verlaagd. Bij deze snelheid gaan de oren nog steeds dichtzitten door de relatief grote versnelling. Bezwaren De bouw van de Achmeatoren gaf in 1999 bezwaren van de luchtvaartzijde in verband met de nabijgelegen militaire vliegbasis Leeuwarden. De bouw werd echter toch toegestaan vanwege het maatschappelijk belang. Architectenbureau Bonnema plaatste met tegenzin vier lichtjes op de hoeken. Later werden die vervangen door een dubbellijnige neoncontour die helemaal rond de top van de toren loopt. In eerste instantie was dit groen, maar het is later vervangen door rood licht. Hoogste De Achmeatoren is met bijna 115 meter de hoogste wolkenkrabber van Noord Nederland. De toren is beeldbepalend voor Leeuwarden en is met helder weer vanuit een groot deel van Friesland zichtbaar. Volgens nieuwe voorschriften van de Rijksluchtvaartdienst is het niet meer toegestaan om binnen een straal van vier kilometer van de vliegbasis hoger te bouwen dan 45 meter. Hierdoor wordt verdere ontwikkeling van hoogbouw in Leeuwarden belemmerd.
Langevelderslag

Langevelderslag is de naam van de in 1958 aangelegde verbinding (het slag) tussen het Langeveld en het geïsoleerd stuk strand behorende tot de Nederlandse gemeente Noordwijk. De verbinding ligt aan de noordzijde van Noordwijk halverwege het fietspad richting Zandvoort rond strandpaal 75. Het Langevelderslag loopt door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Later werd ook het stuk strand dat hierdoor bereikbaar werd in de volksmond het Langevelderslag genoemd. Behalve als familiestrand is Langevelderslag bekend als een van de weinige startplaatsen voor zeilvliegers en als telplaats voor bijzondere vogels. Begin 14e eeuw stond er op het huidige Langevelderslag, in de duinen, de Kapel in het Langeveld. De kapel was gewijd aan Maria Sterre der Zee en de Deur des Hemels. Na het verval van de kapel, die eigendom was van Graaf van Limburg Stirum, zijn in 2005 vier tussen 1840 en 1880 gemaakte hardstenen zuilen verplaatst naar de grond van de kerk Maria ter Zee, in Noordwijk aan Zee.
Fort near Edam

The Fort near Edam (Dutch: Fort bij Edam) is a Dutch fort that is part of the Stelling van Amsterdam. It lies near the city of Edam. The fort protected the Edam lock, which was used to flood the Zeevang polder. The fort was finished between 1908 and 1914. History The Zeevang polder was flooded during the German invasion of the Netherlands. After the Second World War, the fort was used as a prison for women who had ties with German soldiers or members of the National Socialist Movement (NSB). For a short time, it would be used as internment camp for convicted collaborators. In 1948, it was used as an ammunition storage facility by the Dutch Army. In 1951, a shooting range was added, where the police and National Reserve Corps trained, which would later be used by a shooting club. In 1986, the Dutch Army gave the fort to Staatsbosbeheer. It was barely used, which gave way to unique flora and fauna. It became a protected nature reserve. Since 2005, Staatsbosbeheer leases the fort to a foundation, which has made the fort accessible to the public. References
Fort bij Edam

Het Fort bij Edam is een fort van de Stelling van Amsterdam. Het fort is gelegen ten noorden van de Edammersluis in de Polder Zeevang bij Edam. Het fort maakt deel uit van het Unesco Werelderfgoed Stelling van Amsterdam, die tussen ongeveer 1880 en 1920 werd aangelegd als verdedigingsgordel rond de hoofdstad. Bouw In 1885 werd begonnen met de bouw van de dienstwoning en de bergloods bij Fort bij Edam. Deze dienden als directiekeet en voor de opslag van gereedschappen tijdens de bouw. De slappe veenbodem was ongeschikt en de veengrond werd deels afgegraven en afgevoerd en hiervoor kwam een dikke zandlaag in de plaats. Het zand werd met schepen aangevoerd en veel van de forten van de stelling liggen direct aan het water voor deze reden. In 1908 begon de bouw van het fort model B. Het zand werd deels weer weggegraven en meer dan 2000 palen werden de grond ingeslagen. Op de heipalen kwamen de gebouwen van ongewapend beton. Het uitgegraven zand werd later gebruikt voor afdekking aan de voor- en de bovenzijde van het fortgebouw. Het fort heeft geen hefkoepels, maar kreeg een middenvoor geplaatste gepantserde frontkazemat van waaruit voorwaarts gevuurd kon worden. In 1913 werd het fort opgeleverd. De directiekeet werd in gebruik genomen door de fortwachter. Gebruik Tijdens de mobilisatieperiode in Eerste Wereldoorlog van 1914 tot 1918 waren er militairen in het fort gelegerd. Daarna raakte het fort in onbruik. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het fort in gebruik bij de Duitse Wehrmacht. Na de bevrijding in 1945 werden er NSB'ers en collaborateurs gevangengezet. Van 1948 tot 1980 is het fort een wapen- en munitieopslagplaats geweest, onder meer voor onbruikbaar gemaakte handvuurwapens. In 1951 werd er op het terrein bij het fort een kokerschietbaan aangelegd voor de Nationale Reserve, de politie en Staatsbosbeheer. Deze schietbaan wordt nog steeds gebruikt door de plaatselijke schietvereniging. In 1986 heeft het ministerie van Defensie het fort overgedragen aan Staatsbosbeheer. In 2005 werd op initiatief van een groep vrijwilligers de Stichting Fort bij Edam opgericht, die Staatsbosheer behulpzaam is bij het beheer en de exploitatie van het fort.
Ertveldplas

De Ertveldplas is een meer in 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het meer is van oorsprong een zandwinplas. Aan de oostkant wordt het gevoed door de Dieze. Aan de westkant stroomt het water via de Gekanaliseerde Dieze richting de Maas. De plas is aangelegd ten behoeve van de woonwijk Boschveld. Deze weg en het spoor liggen wat hoger dan het omliggende landschap. Door een doorgang te baggeren naar een oude kolk is aan de noordkant van de plas de Viking jachthaven ontstaan. Aan de zuidkant bevinden zich de Industriehaven en de Brabanthallen. Zie ook Oppervlaktewater in 's-Hertogenbosch
Vlaardinger Driesluizen

De Vlaardinger Driesluizen, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, verbindt de Vlaardingervaart met de Oude Haven van Vlaardingen. De afmetingen van de sluis zijn 22 meter bij 4,80 meter. De doorgang is niet hoger dan 1,90 m, de diepgang is onbekend en de sluis heeft tegenwoordig in hoofdzaak betekenis als schutsluis voor de pleziervaart. De Oude Haven staat via de Delflandse Buitensluis in verbinding met de Buitenhaven, die een open verbinding heeft met de Nieuwe Maas. De huidige sluis dateert uit 1960. In de sluis is aan weerszijden een gedenksteen herplaatst. De gedenkstenen zijn afkomstig van voorgaande sluizen op deze plaats en tonen een aantal wapens met namen. Ze dragen het opschrift Delflant en de jaartallen 1639 en 1653. Beide stenen zijn gemeentelijk monument. Aan de kant van de Oude Haven bevindt zich de steen uit 1639 met daarop het wapen van het Hoogheemraadschap van Delfland met keizerskroon, rijksappel en kruis, waarbij het schild wordt vastgehouden door een dubbelkoppige adelaar, met verder de namen en de wapens van de hoogheemraden. Op de steen aan de kant van de Vlaardingse Vaart uit 1653 is eveneens het wapen van het hoogheemraadschap afgebeeld, maar hier zonder schildhouder. Bovendien staan hierop de wapens en de schilden van baljuw-dijkgraaf Willem van der Hoeff en hoogheemraden Diederik van Schagen, Albrecht van Wassenaer, Willem Stalpart van der Wiele, Adriaan van der Mijle en Dirk Meerman. Onderaan de steen zien we de wapens van secretaris Cornelis de Jonge en penningmeester Cornelis (Michielsz.) Soetens van het hoogheemraadschap Delfland. Op de plaats van de Driesluizen bevinden zich al meer dan 750 jaar kunstwerken, zowel voor het spuien van water als voor het schutten van schepen. Voor zover bekend was daarbij altijd sprake van twee spuisluizen en één schutsluis. De huidige sluis is in 1960 gebouwd en is in 1999 zelfbedienbaar gemaakt: de sluis werd tot 2016 door de schipper zelf geopend door middel van een muntautomaat. Vanaf het voorjaar 2016 wordt de Vlaardinger Driesluizen op afstand bediend vanuit het Havenkantoor van de gemeente Vlaardingen. Oorspronkelijk was Vlaardingen een belangrijke vergaderplaats van het waterschap en stond bij de sluizen aan oostzijde van de Kortedijk het Delflands Huis. Dat karakteristieke gebouw is in de jaren zestig van de twintigste eeuw gesloopt en vervangen door twee woningen onder een kap, bedoeld voor sluiswachters en ontworpen door de Vlaardingse architect Jac. van der Vlis. Referentie
Garnizoenskerk van Bad Nieuweschans

De voormalige garnizoenskerk van Nieuweschans (het huidige Bad Nieuweschans) is gebouwd in 1751 en deed aanvankelijk dienst voor de in Nieuweschans gelegerde militairen. Beschrijving Het bouwjaar van de kerk blijkt uit de tekst van een ingemetselde steen: Jonkvrouwe Magdalena Adriana Canter Visscher heeft op den 7 augustus 1751 den eersten steen aan deze kerk gelegd Het gebouw kreeg bij de bouw een multifunctioneel karakter: de zolder werd ingericht als ammunitie- en hooizolder. In de huidige, achter de kerk gelegen, consistorie waren vroeger twee paardenstallen. Van hieruit was de hooizolder met een trap bereikbaar. In de negentiende eeuw kwamen deze functies te vervallen en werd de zolder afgebroken, waardoor de kerkruimte een gewelf kreeg. In het interieur valt de preekstoel op uit het begin van de 19e eeuw. De tekstborden hebben oorspronkelijk in de Der Aa-kerk in Groningen gehangen. Ook bevindt zich achter in de kerk nog een zogenaamde arrestantenbank, waarin de gestrafte militairen de kerkdienst konden bijwonen. Het eenklaviers kerkorgel heeft een rechthoekige orgelkas. Het is in 1874 door de Amsterdamse orgelbouwer Hermanus Knipscheer vervaardigd voor de Gereformeerde kerk in Schoonhoven. In 1925 verhuisde het naar Nieuweschans. In 2009 werd het gerestaureerd door Winold van der Putten uit Finsterwolde. De kerk werd voor het laatst in 2001 gerestaureerd. Thans fungeert de kerk als 'gewone' protestantse kerk en als trouwlocatie van de gemeente Oldambt. Ook worden er concerten in de kerk gegeven. Zie ook Lijst van Groninger kerken
Joodse begraafplaats (Utrecht)

De Joodse begraafplaats van Utrecht ligt aan het Zandpad bij huisnummer 2. De begraafplaats, het poortgebouw en het metaheerhuisje zijn rijksmonumenten. Geschiedenis Tot 1789 mochten joden niet in de stad Utrecht wonen, maar er wel handel drijven. Zij vestigden zich in naburige plaatsen als Maarssen en werden daar ook begraven. In 1792 kreeg Utrecht een synagoge aan de Springweg, in 1808 werd de begraafplaats aangelegd. De begraafplaats is in 1889 uitgebreid met onder meer een poortgebouw naar ontwerp van de architect Albert Nijland. In 1935 is de begraafplaats gerestaureerd en in 1990 gedeeltelijk gerenoveerd. Hij is nog steeds in gebruik. Er staan ongeveer achthonderd grafstenen. In de Tweede Wereldoorlog is een groot deel van de Utrechtse joodse gemeenschap weggevoerd en omgekomen in kampen. Ter herinnering aan hen staat op de begraafplaats een herdenkingsmonument. De tekst luidt: Ter herinnering aan de meer dan 1000 joodse mannen vrouwen en kinderen uit Utrecht en omgeving die gedurende de jaren van de Tweede Wereldoorlog door de vijand om hun jood-zijn werden omgebracht. Fotogalerij Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Utrecht (stad) Externe link Website JHM - Utrecht