NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nova Igreja (Haarlem)

O Nieuwe Kerk é uma igreja histórica protestante que data do século XVII na Nieuwe Kerksplein em Haarlem, Países Baixos. História A torre foi construída em 1613 por Lieven de Key contra a antiga igreja de St. Anna, que foi substituída por um projeto de Jacob van Campen em 1645-1649. O órgão foi originalmente construído por J. van Covelen no século XVI para a St. Bavochurch e foi transferido para a Nieuwe Kerk em 1791 por H. Hess. O relógio mecânico da torre é de 1795. Na torre da igreja existe um sino de 1749 com um diâmetro de 98 centímetros de Cyprianus Crans. Referências Ligação externa Media relacionados com Nova Igreja (Haarlem) no Wikimedia Commons
Vestekerk

De Vestekerk is een voormalig kerkgebouw in het centrum van Haarlem aan de Twaalf Apostelenstraat en de Gedempte Voldersgracht. De kerk werd in 1910 in gebruik genomen als vrijzinnig hervormde kerk. In 1958 werd de naam gewijzigd in Jacobskerk. De kerk staat ook bekend als de Wijnkerk en wordt sinds 2010 de Jopenkerk genoemd. Geschiedenis De kerk werd in het begin van de twintigste eeuw gelijktijdig gebouwd met een andere Haarlems godshuis, De Hoeksteen. Deze was van de hand van dezelfde architect en stond tot 2005 even verderop aan de Raaks. De Vestekerk viel buiten gebruik in 1975 en heeft daarna jarenlang gefunctioneerd als galerie- en expositieruimte. Volgens plannen voor de herontwikkeling van het Raakskwartier zou het gebouw moeten verdwijnen. Na succesvolle protesten van de stichting 'De Hoeksteen' tot bij de Raad van State werd in 2005 de sloop voorkomen. Het gebouw is in 2010 verkocht aan Jopen BV, een lokale Haarlemse brouwer. De Vestekerk is datzelfde jaar gerestaureerd en omgebouwd tot brouwerij met café en restaurant, de naam is sindsdien Jopenkerk. Externe link De Vestekerk - Reliwiki (gearchiveerd)
Saltoschool De Hasselbraam

De Hasselbraam is een openbare basisschool in Eindhoven, gelegen aan de Tuinstraat 6 in de Rochusbuurt. De basisschool maakt deel uit van SALTO. Op De Hasselbraam zitten ongeveer 270 leerlingen. Samen met kinderopvang De Droomwereld is De Hasselbraam een leef- en leergemeenschap voor kinderen van 2,5 tot 13 jaar. De visie van De Hasselbraam is kort uitgewerkt in de kernwaarden relatie, talenten en eigenaarschap. Geschiedenis Na de Tweede Wereldoorlog kocht de gemeente Eindhoven de grond aan de Tuinstraat aan van het Rijk. Oorspronkelijk waren hier een rij woningen gepland, maar dit ging uiteindelijk niet door. De Sint Josephvereniging bouwde er de rooms-katholieke Sint Jorisschool. Deze moest de oude school aan de Jan Smitzlaan vervangen. In 1947 werd het schoolgebouw gebouwd en in 1949 werd de school geopend. Later kwam de Sint Jansschool uit de Le Sage ten Broeklaan erbij, maar die school werd op 1 september 1957 alweer opgeheven. De leerlingen van die school verhuisden daarom ook naar de Sint Jorisschool. Begin jaren '60 was de Sint Jorisschool nog een jongensschool. Het bestond uit een mix van alle rangen en standen. De school richtte zich zowel op gezinnen uit villawijk de Elzent als op de middenmoot uit de Rochusbuurt en op de meer volkse Irisbuurt. De jongensschool had een excellente reputatie, want jaarlijks konden hier het hoogste percentage leerlingen naar de hbs en het gymnasium. Om die reden stuurden zelfs ouders uit Dommelen, Zeelst, Best en Oirschot hun kinderen naar deze school. Eind jaren '80 stond de katholieke Sint Jorisschool er slecht voor. De school dreigde te verdwijnen toen het leerlingenaantal te klein werd. Door flink actie te voeren wisten de ouders in die tijd te voorkomen dat de school uit de buurt zou verdwijnen. De schoolbesturen besloten tot een overeenkomst: basisschool De Wilakkers zou de katholieke school voor Stratum binnen de Rondweg blijven, en de Sint Jorisschool zou een nieuw leven tegemoet gaan als openbare basisschool. Sinds 1990 is de school een openbare school met een nieuwe naam. De school werd vernoemd naar het toverfruit, de hasselbraam, uit het boek Pluk van de Petteflet. Het Hasselbraamlied De school heeft ook een lied, genaamd het Hasselbraamlied. Dit lied gaat over het toverfruit uit Pluk van de Petteflet. Wanneer volwassenen het fruit eten, leggen zij het werk neer en gaan zij spelen als kinderen. De tekst is geschreven door Erik van Dijck. Het refrein gaat als volgt. Het is de Hasselbraam, het is de Hasselbraam Heb je er één keer van geproefd Dan vergeet je nooit de naam Pluk je de Hasselbraam, eet je de Hasselbraam Dan word je vrolijk, beetje raar 'n beetje gek, probeer 't maar! 't Is raar, 't is raar, maar waar!
De Koornwaard

De Koornwaard is een wijk en natuurgebied in de gemeente 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant, in het stadsdeel Empel. De Koornwaard ligt in het noorden van de gemeente. Zodra de Zuid-Willemsvaart om de stad 's-Hertogenbosch is gelegd, zal dit kanaal in dit gebied uitmonden aan de Maas. Het natuurgebied heeft een oppervlakte van 120 ha en is eigendom van de gemeente 's-Hertogenbosch. 30 hectare (de Empelse Waard) zijn eigendom van Natuurmonumenten. Geschiedenis Van 1860-1900 bestond het westelijke deel van de Koornwaard uit losse percelen grasland, terwijl het oostelijk deel een groot graslandkavel was. Vier wielen langs de dijk getuigen van dijkdoorbraken in het verleden. Een in de lengterichting gelegen oeverwal is in het begin van de 19e eeuw vergraven tot zomerkade. Er zijn ook kribben aangelegd. De ruimten ertussen zijn echter aanzienlijk verland, zodat ze nu korter lijken dan ze in werkelijkheid zijn. Vanaf 1948 is men begonnen met het ontgronden, waardoor een diepe plas is ontstaan. Ook is er in het verleden klei gewonnen. Tussen 1964 en 1975 is een deel van het gebied als vuilstort voor huishoudelijk en industrieel afval gebruikt. In 2009 is deze stort gesaneerd door isolatie en afdekking, maar het afval is niet verwijderd. Sedert omstreeks 1990 heeft Natuurmonumenten hier terreinen aangekocht en vanaf 1994 werd aan natuurbeheer gedaan. Ook zorgt Natuurmonumenten voor natuurvriendelijk beheer van de rivieroevers. Flora Inventarisaties uit omstreeks 1980 tonen onder meer de volgende zeldzame plantensoorten: sikkelklaver, geoorde zuring, goudhaver, kweekdravik, zachte haver, echte kruisdistel, geel walstro, grote tijm, kamgras, kattendoorn, ruige weegbree, veldsalie en zandwolfsmelk. Fauna Inventarisaties toonden een rijke broedvogelstand, een zevental vleermuissoorten, en tal van insectensoorten. Zie ook Oppervlaktewater in 's-Hertogenbosch Wijken in 's-Hertogenbosch Externe link Rapport Koornwaard
Shri Laksmi School

De Shri Laksmi School, gelegen in Amsterdam-Zuidoost, is een prominente hindoeïstische basisschool. Opgericht in 1989, heeft de school een opmerkelijke reis gemaakt van tijdelijke onderkomens in Develstein naar het huidige gebouw aan de Janusz Korczakstraat in 2003. Een uitbreiding volgde in 2006. De school ligt dicht bij de levendige Bijlmerdreef en markeert een gebied waar intensieve vernieuwingen in de Bijlmermeer sinds 1992 zichtbaar zijn. Architectuur Het schoolgebouw, een ontwerp van de Hindoestaanse architect Ashok Bhalotra van KuiperCompagnons, is een visueel boeiend ensemble van verschillende vormen, kleuren en materialen. Het ontwerp integreert aspecten van Vedische teksten, zoals beeldhouwkunst en kosmische verhoudingen. Het resultaat is een kleurrijk gebouw, met spitsboogvormige ramen, een centrale patio, en diverse aangrenzende structuren die een samenhangend geheel vormen. Onderwijs en Gemeenschap De school, met zijn sterke banden met de grote Hindoestaanse gemeenschap in Amsterdam-Zuidoost, biedt naast regulier onderwijs ook lessen in Hindi en hindoeïstische waarden en normen. Maar de school staat open voor alle levensbeschouwelijke en culturele achtergronden. De afbeeldingen van godin Shri Laksmi bij elke deur benadrukken de spirituele dimensie van de school. Bestuur en Faciliteiten Beheerd door de Stichting Hindoe Onderwijs, maakt de Shri Laksmi School deel uit van een netwerk van vijf scholen. De school telt ruim 300 leerlingen en legt de nadruk op kwalitatief onderwijs, geweldloosheid, vegetarisme en de viering van zowel Hindoeïstische als algemene feestdagen. Bronnenlijst
Watertoren (Wieringerwaard)

De watertoren in Wieringerwaard is ontworpen door architecten B.F. van Nieveld en W. Mensert en werd gebouwd van 1927 tot 1928. De watertoren heeft een hoogte van 51,3 meter en heeft twee waterreservoirs van 600 en 400 m³. Het is de hoogste watertoren van Noord-Holland. In 1996 is de toren buiten gebruik genomen. Hierna kwam de toren in 1997 in particuliere handen.
Kerkhovense Molen

De Kerkhovense Molen of Onvermoeid is een ronde stenen stellingmolen te Oisterwijk. Deze molen is gebouwd in 1895 ter vervanging van een afgebrande standerdmolen, op een plaats waar al honderden jaren een molen heeft gestaan. De molen kreeg drie koppels maalstenen: een voor het malen van consumptiemeel, een voor het malen van veevoeder en een voor het malen van schors. De functie van schorsmolen was belangrijk voor de leerlooierijen in de streek. Door de aanwezigheid van licht ontvlambaar stof tijdens het schorsmalen ontstond in 1912 brand in de molen. Men heeft toen besloten om alle openingen af te sluiten om het vuur te doven. De Kerkhovense Molen werd hersteld met delen van het binnenwerk van een buiten bedrijf gestelde poldermolen in Barendrecht. Ten gevolge van de brand is de romp echter gescheurd, waardoor de molen sinds het herstel vochtproblemen heeft. Tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werd in deze molen beroepsmatig gemalen; daarna viel de molen stil en ontstond achterstand in het onderhoud ervan. Om verder verval te voorkomen kocht de gemeente Oisterwijk in 1953 de Kerkhovense Molen, maar stond toe dat delen van het binnenwerk werden verwijderd. In de daaropvolgende jaren deed de molen dienst als jeugdherberg. Dat duurde tot 1970. In dat jaar werd hij tot monument verklaard en werd begonnen aan het opnieuw inrichten van de molen tot werktuig. In 1979 draaide de Kerkhovense Molen opnieuw. In 1992 moest hij wegens bouwkundige problemen opnieuw stilgezet worden. De stichting De Kerkhovense Molen heeft de molen in 1993 gekocht met het doel hem opnieuw maalvaardig te maken. Op 1 mei 1999 was dat een feit. Bij deze gelegenheid heeft de molen zijn oude naam "Onvermoeid" teruggekregen, een naam die hij sinds 1926 droeg. De molen is te bezoeken op zaterdagen van 14:00 tot 17:00 uur. Het 26,10 m grote gevlucht is op de binnenroede Oud-Hollands opgehekt en heeft op de buitenroede fokwieken met regelborden (remkleppen). De in 1978 gelaste roeden zijn door de firma Derckx gemaakt. De binnenroede heeft nummer 272 en de buitenroede 271. Het kruiwerk van de molen is een Engels kruiwerk. De uit 1850 stammende, 5,06 meter lange, gietijzeren bovenas is van de firma F.J. Penn & Comp. te Dordrecht en heeft nummer 17. De molen wordt gevangen (geremd) met een vlaamse blokvang, die wordt bediend met een vangtouw en vangtrommel. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 6,35. Het bovenwiel heeft 75 kammen en de bovenschijfloop heeft 33 staven. De koningsspil draait hierdoor 2,27 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 11,5 cm. Het spoorwiel heeft 81 kammen en de beide steenrondsels 29 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 2,79 keer sneller dan de koningsspil en 6,35 keer sneller dan de bovenas. De steek is .. cm. Externe link Chris Kolman [et al.], Kerkhovense Molen in: Monumenten in Nederland - Noord-Brabant, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders Uitgevers, Zeist/Zwolle, 1997, blz. 266 Fotogalerij
Fort Orthen

Le Fort Orthen est un élément de fortification dans le quartier d'Orthen situé dans la commune de Bois-le-Duc aux Pays-Bas. Combiné avec le fort Crèvecoeur, ce fort participait à la défense nord de la ville de Bois-le-duc. Historique En 1593, il fut décidé de renforcé Orthen, et d'y construire une forteresse, comme ce fut le cas pour le Fort Crèvecoeur qui fut érigé par l'Armée des Provinces-Unies. Le Fort Orthen ne fut seulement construit qu'après le Siège de Bois-le-duc de 1629. Le 27 septembre 1794, il est pris par les troupes françaises menées par Antoine Guillaume Delmas. En 1852, suivant les efforts de fortification dans le pays, des travaux lui donnèrent la forme définitive qui est sienne aujourd'hui. Il fut complètement rénové en 1993 sur décision du Conseil d’État et se présente aujourd'hui par un parc fermé entouré par un canal inondé avec quelques éléments de fortification avancés : deux ouvrages à cornes, deux demi-bastions avec des courtines brisées, demi-lune et un second canal inondé. Le fort compte deux batteries et une poudrière maçonnée. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Fort Orthen) » (voir la liste des auteurs). Portail de l’histoire militaire Portail des Pays-Bas
Fort Orthen

Fort Orthen is een verdedigingswerk in de wijk Orthen in de gemeente 's-Hertogenbosch. Samen met Fort Crèvecoeur moest fort Orthen de stad 's-Hertogenbosch vanuit het noorden verdedigen. In 1593 is besloten, om Orthen te versterken en een fort te bouwen, dat toen overigens nog tegen Fort Crèvecoeur gericht was dat door het Staatse leger was opgeworpen. Fort Orthen werd pas na het Beleg van 's-Hertogenbosch daadwerkelijk gebouwd (rond 1630). Het fort wordt in opdracht van de Raad van State geheel vernieuwd en bestaat nu uit een gesloten vierkant aarden werk, omringd door een natte gracht met voorwerken: twee hoornwerken, twee halfbastions met gebroken courtine, ravelijn en een tweede natte gracht. Het fort telt twee batterijen en een gemetseld kruitmagazijn. Zie ook Sporen van het Beleg van 's-Hertogenbosch
't Welvaaren van Grijpskerke

't Welvaaren van Grijpskerke is een voormalige korenmolen in Grijpskerke in de Nederlandse provincie Zeeland. De huidige molen werd in 1801 gebouwd nadat een voorganger, een standerdmolen, was omgewaaid. Bij een storm in 1945 verloor de molen zijn wiekenkruis. Ook werd de molen daarna verder onttakeld waarna slechts een stenen molenromp overbleef. De romp werd rond 1982 als woning ingericht. In 1997 werd de molen van een kap en nieuwe roeden voorzien. Door de aangebouwde woning en het ontbreken van een bovenwiel kan de molen niet draaien. De molen heeft de status gemeentelijk monument.
Verzorgingsplaats Spes Nostra

Verzorgingsplaats Spes Nostra is een verzorgingsplaats, gelegen aan de westzijde van de Nederlandse autoweg N208 bij Santpoort-Noord. Het is de enige verzorgingsplaats aan de N208. De verzorgingsplaats ligt tussen de afrit en oprit van Velserbroek/Santpoort-Noord. Op de verzorgingsplaats is alleen een tankstation aanwezig. Zie ook Lijst van verzorgingsplaatsen langs Nederlandse auto(snel)wegen
De Regt (molen)

De Regt is een windmolen in Nieuw-Lekkerland, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. Het is een korenmolen die werd gebouwd voor 1808 en die tot begin jaren 50 op windkracht maalde. In 1968 werd de molen onttakeld. De naam ontleent de molen aan de familie De Regt, die generaties lang eigenaar was. Omdat de molen half in de Lekdijk is gebouwd, is het zowel een grondzeiler als een stellingmolen: de stelling bevindt zich op dezelfde hoogte als de dijk (voor de dijkverhoging) en gaat daarin over. In de basis van de molen zijn nog muren aanwezig van de voorganger van de molen, die een wipmolen was. In 2009 is begonnen met de restauratie van molen De Regt tot een maalvaardige molen. In 2010 is de molen maalvaardig gerestaureerd (met een steenkoppel dat door een elektromotor wordt aangedreven). Op 22 maart 2014 is een nieuwe kap op de molen geplaatst; de wieken zullen enkele weken later worden gemonteerd. Door dijkverhogingen kan de molen niet vanuit iedere hoek vrij draaien; bovendien moet rekening gehouden worden met het wegverkeer op de dijk waarlangs molen De Regt is gebouwd. Galerij Externe link Website van de molen
Elswout

Elswout is a historical buitenplaats (summer residence) dating from the 19th century in a park by the same name in Overveen, Netherlands. History The Elswout site was a buitenplaats for a long time before the current construction began. The original house (of which the structural wall's are incorporated in the current 19th century house) was built by a merchant dealing with Russia, called Carl du Moulin in circa 1633–1635. The design is attributed to Jacob van Campen and Pieter Post. After Du Moulin went bankrupt the estate was sold in 1654 to Gabriel Marselis, an Amsterdam arms merchant for the King of Denmark, who called the estate 'Elswout' (meaning: Alderwood). Like Du Moulin, he used it as a summer home while selling the sand to be shipped by boat to Amsterdam for construction. In the Frans Hals Museum 17th-century depictions of Elswout by Gerrit Berckheyde and Jan van der Heyden are on display. By removing the sand in the dunes on his property, Gabriel Marselis was able to lay out a garden in the French style while financing this from the profits on the sand. Though the still existing "sand vaart" canal was originally constructed for Carl du Moulin, it is called the Marcelisvaart today after the rules that Marcelis drew up for the diggers and boatsmen on his property. Removing sand from the property was only halted in 1948 when the level of the garden was considered dangerously low by the water board. In the years 1781-1794 the garden was redesigned in the English Landscape style by Mr. Jacob Boreel. During a short period afterwards Elswout was for rent, attracting Haarlem artists, who took their sketch books with them into the gardens. One of those artists was Egbert van Drielst. In 1805 the neglected estate was bought by the broker Willem Borski, who had close business relations with the Barings Bank and Hope & Co. After his death his widow Johanna Borski became not only the owner of Elswout, but also one of the most important bankers in Dutch history for co-founding and rescuing De Nederlandsche Bank in its early years. The main building seen today was designed in Italian high renaissance style in 1883 by C Muysken for her grandson, the rich banker Willem Borski III, but construction was stopped in 1884 when Borski died childless, and the house was never completed, remaining a folly until World War II when the German occupying forces put a provisional roof on the building for use as a garrison. The park surrounding the main house contains various follies that are also protected in the heritage register, as are the gatekeeper's entrance, the orangerie, and the stables. Today there are plans to restore the building according to the original plans. Today the park is open to the public and the Orangerie has a restaurant that can be rented for weddings and other events. References Elswout website
Centrale Almere

De Vattenfall Nederland Centrale Almere (WKC Almere), bestond uit eenheden Almere 1 en Almere 2, was een aardgasgestookte warmte-krachtcentrale van Vattenfall Nederland die het geheel in 2009 had overgenomen van Electrabel. Almere 1 in bedrijf sinds 1987 en had een maximaal elektrisch vermogen van 60 megawatt (MW) en een maximaal thermisch vermogen van 160 MW. Almere 2 vanaf 1992 in werking en voor opgesteld vermogen zie Almere 1. De centrale wordt niet meer gebruikt omdat de Centrale Diemen deze taak heeft overgenomen. Hiervoor is een 8,5 kilometer lange pijpleiding aangelegd die het warme water vanuit de centrale in Diemen naar Almere brengt. In Almere was alleen nog een warmteoverdrachtstation noodzakelijk. In het geval van extreem koud weer is een extra voorziening aangelegd. Op de locatie Markerkant zijn de twee bestaande warmtebuffers gerenoveerd, is een nieuwe hulpketel geplaatst en is het besturingssysteem vernieuwd. Al deze werkzaamheden zijn omstreeks jaareinde 2018 afgerond. Na de sloop en renovatie wordt het geheel in Almere hernoemd tot hulpwarmtecentrale ‘Hogering’, die wordt bediend vanuit Diemen. Van de gesloopte warmte-krachtcentrales is de gasturbine van de Almere 2 hergebruikt. Deze is verhuisd naar de Magnumcentrale in de Eemshaven om als black start installatie te gaan dienen.
Engelenstede

Engelenstede is een natuur- en recreatiegebied dat zich bevindt ten westen van de buurtschap Kaathoven en ten zuidwesten van Vinkel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het gebied heeft een oppervlakte van 80 ha. Het is grotendeels eigendom van en wordt beheerd door het Stadsgewest 's-Hertogenbosch. Engelenstede bestaat uit gemengd bos, droge en vochtige heiderestanten, enkele poelen en waterlopen, en landbouwenclaves. De bossen worden afgewisseld door recreatieweiden, waardoor een mozaïekachtig geheel ontstaat. aan de noordkant wordt het gebied begrensd door de Grote Wetering. De naam "Engelenstede" dankt het gebied aan een hoeve die omstreeks 1760 in dit gebied stond. De eigenaar heette Van Engelen en liet het beeld van een engel in de boerderij inmetselen. Oorspronkelijk een moerassig heidegebied met vennen, werd het omstreeks het begin van de 20e eeuw ontgonnen, en de Grote Wetering werd gegraven om het gebied af te wateren. Aanvankelijk werd grove den aangeplant om stuthout voor de Limburgse mijnen te leveren. Het bos werd tijdens de Tweede Wereldoorlog goeddeels gerooid door de Duitsers, en later door de Engelse troepen die hier verbleven. Na de oorlog vond heraanplant plaats, waarbij onder meer ook Amerikaanse eik werd gepoot. Het huidige recreatiegebied is ontstaan vanaf 1980, toen nieuw gemengd bos werd aangeplant, recreatieweiden werden aangelegd, en wandel-, fiets- en ruiterpaden door het gebied ontstonden. Er zijn drie wandelingen uitgezet in het gebied, Ook zijn er regelmatig mountainbikers te zien en is er een mountainbike route in het gebied. Externe link Engelenstede