NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Easterskar

Het Easterskar (ook: Oosterschar) is een natuurgebied van 523 hectare onder Rotsterhaule in de gemeente De Friese Meren. Naast riet en moerassig land bestaat het uit open water dat gevormd werd door petgaten en enkele zandputten. Het vrij toegankelijke gebied wordt beheerd door It Fryske Gea. Het laagveengebied ontstond door vervening in het begin van de negentiende eeuw. Het Oosterschar werd verveend tussen 1850 en 1900. Daarna bleef een afwisselend gebied over van vrij onregelmatig vergroeven gronden, uitgeveende sloten, maar ook rechte stroken en petgaten. Na de vervening begon de verlanding. Op enkele plaatsen is nog oorspronkelijk heischraal grasland aanwezig. In de twintigste eeuw werden ook grote delen van De Groote Sint Johannesgasterveenpolder ontgonnen. Zo werd in de jaren zestig het Westerschar ontgonnen. Plannen voor ontginning van het Oosterschar zijn toen niet doorgegaan. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig is werd de verdroging gestopt en verbeterde de waterkwaliteit in het gebied. Hierdoor keerden oorspronkelijke waterplanten als fonteinkruid en de Noordelijke waterlelie terug.
Sint-Pontianuskerk (Marssum)

De Sint-Pontianuskerk is een kerkgebouw in Marssum in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De kerk was gewijd aan de heilige Pontianus. De kerk uit de 12e eeuw is meerdere malen verbouwd. De noordmuur van het eenbeukige schip is nog deels van tufsteen. Ook de toren is middeleeuws, maar in ongeveer 1848 werd het zadeldak vervangen door een spits. De zuidgevel werd voorzien van spitsboogvensters. De toren heeft twee luidklokken, waarvan één uit 1618 gegoten door Hans Falck. Het orgel uit 1803 werd gemaakt door Albertus van Gruisen uit Leeuwarden. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Marssum Kerken in Friesland
De Breul (landgoed)

De Breul is een landgoed in de Nederlandse gemeente Zeist. Het bestaat uit een landhuis met bijgebouwen en een park. Geschiedenis De naam Breul komt van bruul, "afgepaald gebied". Het landgoed werd reeds in 1413 vermeld. Johan, heer van Egmond en IJsselstein, beleende toen deze ambachtsheerlijkheid aan Willem, zijn bastaardbroer. In 1811 kocht de Utrechtse bankier Jan Kol het landgoed. Hij liet het park met de vijver aanleggen in Engelse landschapsstijl, waarschijnlijk naar een ontwerp van J.D. Zocher jr.. De voor de vijver weggegraven aarde werd gebruikt om heuvels in het park aan te leggen. Het huidige aanzicht van het landhuis dateert uit 1929 en is ontworpen door J.W. Hanrath. Hij breidde het huis uit en restaureerde het geheel. Van 1931 tot 15 mei 1940 woonden hier de bankier en bibliofiel Siegfried Paul Daniel (Paul) May (1868-1940), geldschieter van de handdrukpers De Heuvelpers van S.H. de Roos, en zijn vrouw Rosina Mariane (Rosi) Fuld (ca. 1871-1940). Zij pleegden beiden zelfmoord op 15 mei 1940, daags na de Nederlandse capitulatie, waarna het huis in handen van de bezetter viel. Tijdens de oorlog werd het landhuis gebruikt door de bezetter; na de oorlog was er tot 1981 het jongensinternaat De Breul gevestigd, waarna een aantal jaren verhuurd werd aan de School voor Filosofie. Huidige functie In 1993 kocht Stichting Het Utrechts Landschap De Breul. Er zijn nu kantoren in het landhuis gevestigd. Het park is vrij toegankelijk; het huis is gesloten voor bezichtiging. Het landhuis, het park, de brug (ca. 1900), het koetshuis (ca. 1900), de ijskelder (1894?) en de stenen hekpijlers bij de entree zijn elk rijksmonumenten. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Zeist
Trambrug (Schipluiden)

De Trambrug over de Vlaardingervaart bij de Nederlandse plaats Schipluiden is een fietsbrug. Hier reden vroeger stoomtrams van de Westlandsche Stoomtramweg Maatschappij die groenten uit het Westland vervoerden naar Delft. Tussen 1912 en 1932 werden er ook passagiers vervoerd. Na de oorlog reden er diesellocomotieven. De karakteristieke ijzeren vakwerkboogbrug werd van 1910 tot 1912 bij Werkspoor gebouwd ten behoeve van de tramverbinding Delft-Schipluiden-Maassluis. De brug werd op het terrein van Werkspoor opgebouwd opdat de directie van de WSM deze kon inspecteren en goedkeuren. Hierna werd de brug gedemonteerd en in onderdelen naar de plaats van bestemming vervoerd. Voor de fundering bleken palen ongeschikt; daarom werd gekozen voor grote bakken beton. Dat is niet het enige bijzondere; de brug is maar één kant vastgezet. Op de Vlaardingse kade rust de brug op stalen rollen, waardoor de constructie enigszins flexibel is. In 1917 bleek de brug door zijn gewicht en de slappe ondergrond iets te zijn verzakt. De firma W. Bijker uit Utrecht (Oudenrijn) heeft de brug toen 25 cm omhoog gebracht en 11 cm oostwaarts verlegd. Voor het hoogteverschil van de opliggers zijn vulstukken aangebracht. In 1968 werd de WSM-tramlijn opgeheven. De brug is sinds 1974 in gebruik als fietsbrug en vormt een belangrijke schakel in de fietsroutes van Midden-Delfland. Tussen Schipluiden en Maasland / De Lier is de oude trambaan fietspad geworden. Tussen Schipluiden en Den Hoorn ook, maar grotendeels is dat ook een weg. (Tramkade) In Schipluiden zelf is de baan bijna geheel verdwenen. Het oude stationsgebouw staat daardoor verborgen tussen de moderne huizen. In 2019 werd groot onderhoud gepleegd aan de brug. Geroeste en kapotte onderdelen werden gerepareerd, en de brug werd weer in de originele groene kleur geschilderd. Omdat deze brug origineel met klinknagels werd geassembleerd moesten reparaties, vanwege zijn status als rijksmonument, ook met klinknagels worden uitgevoerd. Het repareren (of bouwen) met klinknagels gebeurt nog maar zelden. In de nieuwe situatie zitten de hekken niet meer aan de brug zelf vast, maar aan het fietsdek. Ook zijn voor het eerst inscripties aangebracht (WSM 1881-1969). Met twee grijze lijnen op het fietsdek wordt rails gesuggereerd.Tijdens de renovatie werd het (brom)fietsverkeer omgeleid via een tijdelijke brug naast de trambrug, die na een hoek eindigde op het Windrecht ter hoogte van no. 34.
Spannumer Opvaart

De Spannumer Opvaart (Fries en officieel: Lange Daam) is een opvaart die de Bolswardertrekvaart nabij Edens met de Oudemeer verbindt. Onderweg kruist het kanaal Spannum - waar zij haar naam aan te danken heeft, en de N359. Tot ver in de 19e eeuw was de Spannumer Opvaart de enige manier om Spannum te bereiken.
Ziekenhuis Nij Smellinghe

Ziekenhuis Nij Smellinghe is een algemeen ziekenhuis, gevestigd in de Friese plaats Drachten. Het staat als streekziekenhuis ter beschikking aan de 120.000 inwoners van Zuidoost-Friesland. Er zijn 339 bedden en meer dan 1600 medewerkers. De instelling biedt behandeling en verpleging op het gebied van de meeste gebruikelijke medisch specialismen. Geschiedenis Het ziekenhuis begon zijn activiteiten in 1945. Op initiatief van verschillende kerken in Drachten werd een herenhuis gekocht en ingericht als ziekeninrichting. Jaren later werd het ziekenhuis gevestigd in een oude meubelfabriek. De naam was 'Protestants Ziekenhuis Drachten'. In 1971 werd een nieuw gebouw geopend. De naam is toen veranderd in ‘Nij Smellinghe’, dat verwijst naar een voormalig klooster aan de Smalle Ee waar al eeuwen geleden aan ziekenzorg werd gedaan. Na 1971 zijn er meerdere uitbreidingen gerealiseerd. Expertise Het Expertisecentrum voor lymfovasculaire geneeskunde (ECL) van het ziekenhuis werd in september 2015 – voorlopig voor een jaar – door het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport erkend als centrum met kennis van een zeldzame aandoening.
Schoterbrug

De Schoterbrug is de overspanning van het Spaarne in Haarlem die 6 juni 2009 werd opengesteld, en een onderdeel vormt van de Oostweg. Plannen Al jaren zocht de gemeente Haarlem een oplossing voor de slechte bereikbaarheid van het Bedrijventerrein Waarderpolder. Daarvoor is in de loop der jaren een scala aan onderzoeken uitgevoerd. Daaruit bleek dat een tunnel de beste oplossing zou zijn, maar vanwege de hoge kosten voor de gemeente Haarlem is dit plan nooit uitgevoerd. Naast het tunnelplan heeft men ook nog overwogen de reeds aanwezige Waarderbrug te verdubbelen, maar uit onderzoek bleek dat het verkeersaanbod op de Spaarndamseweg hierdoor de leefbaarheid te veel zou aantasten. Daarom is uiteindelijk gekozen voor de aanleg van een nieuwe brug ten noorden van de Waarderbrug die grote hoeveelheden verkeer moet kunnen verwerken. In 1999 kwam het toenmalige raadslid van Tongeren met het idee op de proppen om ter hoogte van het oude Ridsterrein een nieuwe brug aan te leggen, aangezien er behoorlijk wat politieke verdeeldheid heerste of er nu een nieuwe Vondeltunnel of niet moest komen. Uiteindelijk bleek er geen politieke meerderheid te zijn voor die Ridsbrug (zoals hij toentertijd heette) en besloot men voor een Vondeltunnel te opteren, maar is enkele jaren later toch het besluit genomen om die brug wel aan te leggen, men noemde die brug toen Schoterbrug. De brug bestaat uit twee gescheiden rijbanen met elk een rijstrook, met een tweerichtingsfietspad en aan iedere zijde een voetpad. Protest Op de plek van de op- en afrit aan de westzijde van de brug lagen twee jachthavens die dienden te verhuizen. Er kon lange tijd geen akkoord worden bereikt over hun nieuwe locatie. Ook uit de aangrenzende Indischewijk werd geprotesteerd tegen het nieuwe bouwwerk omdat het naar mening van de buurtbewoners de verkeersdruk in de wijk fors zou verhogen. Een van de afspraken uit het realisatieakkoord van de Schoterbrug was dat de Waarderbrug na opening van de Schoterbrug gesloten zou worden voor gemotoriseerd verkeer. Daartegen is vanuit diverse partijen ook protest tegen gerezen, omdat daarmee de omrij-afstand vanuit de aanliggende wijk naar de Waarderpolder en vice versa zou vergroten. Werkzaamheden In oktober 2007 zijn de werkzaamheden van start gegaan. Heiwerkzaamheden bereidden de komst van de brugpijlers voor. Medio 2008 zijn de eerste liggers geplaatst. Op 6 juni 2009 werd de brug feestelijk in gebruik genomen met veel activiteiten in de Waarderpolder. Woningen Naast de brug zijn aan de westoever woningen gebouwd onder de naam 'Land in Zicht'. Er zijn drie woontorens met in totaal 117 appartementen verrezen, daarnaast zijn er 29 waterwoningen gebouwd en daarvoor 17 watervilla's, elk met eigen aanlegsteiger. Trivia Schoterbrug was ook de vroegere benaming voor de Verspronckbrug (brug tussen het Staten Bolwerk en de Verspronckweg). Op 16 januari 2015 raakte de brug ernstig beschadigd door een brand onder de brug aan de kant van de Waarderpolder. Externe link Schoterbrug op de website van het bouwbedrijf
Vliegheide

De Vliegheide is een natuurgebied dat deel uitmaakt van het Goois Natuurreservaat bij Bikbergen, ten oosten van Bussum op grondgebied van de gemeente Huizen. Het perceel heide ligt ingeklemd tussen de Langerhuizenweg, de Oud Bussummerweg, de Nieuwe Bussummerweg en de Vliegheiweg. De Vliegheide dankt zijn naam aan de vliegtuigjes die er in de eerste decennia van de twintigste eeuw gebruik van maakten. Het heidegebied ligt op een stuifwalgebied en bestaat uit een heidecomplex met daarin kleinere stukjes stuifzand. Naast verspreide opslag van houtgewas bevinden zich aan de randen loof- en naaldbos. De hei wordt begraasd door Charolaisrunderen. De heide vormde in het verleden met de Limitische Heide en de Nieuw Bussummerheide een aansluitende band van heide van de Naarder Eng tot de Tafelberg- en Blaricummerheide. Villabouw en bosaanplant maakten daar een eind aan. Er wordt naar gestreefd om die situatie te herstellen, om zo planten en dieren weer een groter leefgebied te bieden.
Uffelse Molen

De Uffelse Molen (Limburgs: Uffelse Meule) is een onderslag watermolen in Haler in de Nederlandse provincie Limburg, ongeveer halverwege tussen Stramproy en Neeritter, bij de buurtschap Uffelse. De molen ligt aan de Abeek (of Ghoorbeek), lokaal bekend als de Uffelse Beek. Sinds de jaren 60 van de 20e eeuw is het stukje beek bij de molen gekanaliseerd. Bij de kanalisatie zijn de waterrechten afgekocht en is de waterkrachtaandrijving van de molen buiten bedrijf gesteld. Op hetzelfde moment is een nieuwe meng/maalinstallatie geplaatst, aangedreven door onder andere een oude dieselmotor. Waterkracht was niet meer nodig. Geschiedenis De Uffelse Molen is de oudste banmolen in het voormalige gebied Kessenich. Hij stamt uit de 13e of 14e eeuw en maakte deel uit van een boerderij naast de molen. In 1726 zijn de boerderij en de molen tot op de grond afgebrand en vervolgens weer opgebouwd. Het merendeel van de gebouwen dateert van na de brand in 1726. In het begin van de 19e is van de origine langgevel boerderij uitgebreid met een uitbouw aan de Sniekstraat zijde. Deze werd in 1888 door brand - na een blikseminslag - gedeeltelijk verwoest en vervolgens herbouwd in de huidige vorm met zadeldak. Eind 1800 waren de muren van de molen zo slecht dat deze opnieuw moest worden opgetrokken. De muren, oorspronkelijk opgetrokken uit baksteen met speklagen van mergel, werden vervangen door eenvoudig metselwerk. Overigens zijn de oude speklagen nog deels zichtbaar. Begin 1900 is het houten rad vervangen door het huidige metalen rad. Aan het einde van de jaren 30 van de 20e eeuw werd een koppel maalstenen verwijderd en werd een van de twee resterende koppels verbonden met een dieselmotor. Het derde koppel bleef op waterkracht werken tot de afkoop van waterrechten in 1961 een eind hieraan maakte. Het maalbedrijf werd gemechaniseerd en de molenstenen maakten plaats voor een hamermolen, die door een dieselmotor werd aangedreven. In 1983 werd het maalbedrijf beëindigd. De huidige eigenaar heeft in de periode 2007 - 2016 het molencomplex inclusief kapel nagenoeg volledig en zoveel mogelijk in oorspronkelijke staat gerestaureerd. Daartoe ook de complete meng/maalinstallatie. De molen is derhalve weer maalvaardig. Zij het niet op waterkracht, maar met een hamermolen aangedreven door een stationair diesel motor uit 1939 en de menginstallatie door een elektromotor met diverse riemoverbrengingen. Het is de bedoeling het buitenaanzicht met waterrad en sluisverdeelwerk te restaureren zodat het oorspronkelijke aanzicht in ere wordt hersteld. Het is niet de bedoeling en ook niet mogelijk om de molen weer op waterkracht te laten draaien. Wel is het de bedoeling van het waterschap de beek ter hoogte van de molen in de nabije toekomst weer te laten meanderen.
De Hoop (Vorden)

De molen De Hoop is een in 1850 gebouwde korenmolen die staat aan de Zutphenseweg in het Nederlandse dorp Vorden (gemeente Bronckhorst). Na langdurige stilstand is de molen in 2005 van een bouwval naar een maalvaardige molen gerestaureerd. De Hoop heeft 1 koppel maalstenen, waarmee op vrijwillige basis graan wordt gemalen. Het wiekenkruis heeft op de binnenroede het Systeem van Bussel met Ten Haveklep; de buitenroede is half-Verdekkerd. De Hoop is eigendom van de familie van Ark.
Boswachterij Amerongse Berg

Boswachterij Amerongse Berg is een natuurgebied van Staatsbosbeheer in de Nederlandse provincie Utrecht. Het omvat een deel van het Amerongsche Bosch en het Zuilensteinse Bos. Sinds 2003 is de boswachterij onderdeel van Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug. Het gedeelte van het Amerongsche Bosch dat eigendom is van Staatsbosbeheer ligt ten oosten van de Bergweg tussen Amerongen en Overberg, grofweg tussen de Vlakke Berg en het Egelmeer. Ten westen van de Bergweg is het gehele Zuilensteinse Bos onderdeel van het natuurgebied. Het gebied behoort tot de oudste bossen van de Utrechtse Heuvelrug. In de negentiende eeuw werd er veel productiebos aangeplant. Dit naaldbos is in de loop der tijd door spontane groei van eiken, berken en beuken een gemengd bos geworden. Er zijn in het gebied grote hoogteverschillen met steile hellingen. De flanken van de Amerongse Berg, met 69 meter boven NAP het hoogste punt van de heuvelrug, liggen in de boswachterij. Het rond 1790 naar Frans voorbeeld aangelegde sterrenbos had oorspronkelijk de vorm van een wagenwiel met acht spaken. De solitaire eik in het centrum dateert uit die tijd. In 2004 is het douglasbos binnen de cirkel gekapt en werd de spaakstructuur van beukenlanen hersteld. De centrale as van het bos ligt op 64 meter hoogte. Het dichtst bij de plaats Amerongen gelegen zuidwestelijke gedeelte van het Amerongsche Bosch is in bezit van Het Utrechts Landschap. Dit natuurgebied wordt Amerongse Bos genoemd. Zie ook Lijst van gebieden van Staatsbosbeheer
Duyvelsgatmolen

De Duyvelsgatmolen of Quade Molen was een windmolen aan de Singelgracht in de Nederlandse stad Delft, tegenover de Nootdorpervaart, nu Geerweg. Deze molen had een scheprad waarmee het water in de grachten werd ververst, hoofdzakelijk ten behoeve van de Delftse bierbrouwerijen die behoefte hadden aan flinke hoeveelheden vers water. De molen werd in 1450 gebouwd, omdat het grachtwater op die plek stillet blijvet leggen ende daerom lichtelijck stincke. In 1588 werd de Duyvelsgatmolen door Simon Stevin en Jan de Groot, later burgemeester van Delft, zodanig verbeterd, dat de molen drie maal zoveel water verzette als daarvoor. Hiervoor werd door het stadsbestuur een bedrag van tweehonderd gulden betaald. Eenzelfde bedrag ontvingen de heren twee jaar later voor het aanbrengen van een soortgelijke verbetering aan een andere molen, gelegen aan de wal tegenover de Nieuwe Langendijk, en opgericht met hetzelfde doel. In de Duyvelsgatmolen was een woning, waarin de molenaar gratis woonde. Op 27 augustus 1732 besloot het gemeentebestuur de molen ter sloop in de verkoop te doen, omdat het dak te bouwvallig was geworden en de baten niet opwogen tegen de reparatiekosten. Op de locatie van de voormalige molen is nu de 'Duyvelsgatbrug' gelegen (brug over de verbinding tussen het Rijn-Schiekanaal en de Kantoorgracht).
Leersumse Veld

Het Leersumse Veld is een natuurgebied in het zuidoosten van de Nederlandse provincie Utrecht. Het gebied tussen Leersum en de A12 bestaat uit bos, heide en een drietal vennen. Het 80 hectare grote gebied is deel van Boswachterij Leersum van Staatsbosbeheer. Bos, heide en vennen Het Leersumse Veld ligt aan de noordkant van Boswachterij Leersum. De natuurlijke laagte werd in de laatste ijstijd gevormd als uitwaaiingslaagte. Het zand stoof weg tot op het niveau van het grondwater. Door ontbossing en overbeweiding werd het Leersumse Veld tot een gebied van stuifzand en heide. Stuifzanden zijn nu nog aanwezig in de vorm van de Ginkelse Duinen, ten zuidoosten van de boswachterij. De heide wordt begraasd door een kudde Piëmontese koeien om vergrassing en dichtgroeien van de heide te voorkomen. Op natte plaatsen was in de loop van eeuwen veen ontstaan. Rond 1800 werd dit voor turf afgegraven. Hierdoor ontstonden de Leersumse Plassen. De hoger gelegen heidevelden zijn vanaf ongeveer 1900 beplant met grove den, larix en douglasspar. In de tijd dat het gebied particulier bezit was zijn statige eiken-lindelanen aangelegd. Ook rododendronstruiken herinneren aan de tijd dat hier een buitenplaats was. In 1911 werd het 80 hectare grote Leersumse Veld gekocht door M.C. Verloop uit Hilversum. Van de eerste plas liet hij een zwembad maken en er werden ook kanaaltjes gegraven om te kanoën. Beheer Sinds 1970 is het beheer van het gebied gericht op het vergroten van de biodiversiteit. Naaldbomen worden gekapt waardoor een gevarieerd geheel ontstaat met meer verschillende planten en dieren, open hei en zandverstuivingen. De plassen zijn in 1996 en 1997 uitgebaggerd. Sinds 1997 wordt in de meest oostelijke plas grondwater ingelaten, waardoor de zuurgraad van het water daalt. Restauratie van de oevers moet meer bijzondere planten en dieren aantrekken. In het gebied leeft de zeldzame heikikker. Recreatie Staatsbosbeheer heeft in dit gebied een rondwandeling uitgezet die om de Leersumse Plassen en door bos- en heidegebied voert. Bij de plassen is een vogelkijkhut. Een deel van het gebied is gedurende het vogelbroedseizoen - 15 maart tot 1 augustus - gesloten voor alle vormen van recreatie. Valwind Bij noodweer op 18 juni 2021 richtte een valwind veel schade aan in en rond Leersum. Op sommige bospercelen was een groot deel van de bomen omgewaaid. Ook het Leersumse Veld werd getroffen en tijdelijk afgesloten voor wandelaars. Staatsbosbeheer had enkele maanden nodig om het bos weer veilig toegankelijk te maken voor het publiek. Afbeeldingen Zie ook Lijst van gebieden van Staatsbosbeheer
SV Grol

Grol is een Nederlandse voetbalclub uit Groenlo, gemeente Oost Gelre, Gelderland. Het eerste seniorenelftal speelt in de Tweede klasse van het zondagse amateurvoetbal, KNVB district Oost (seizoen 2020/21). De voetbalclub heeft een rooms-katholieke achtergrond. Grol heeft ongeveer 1275 leden, waarvan 775 spelende en 500 ondersteunende. De club telt 28 seniorenteams en 39 jeugdteams. SV Grol speelt op het sportpark Den Elshof in Groenlo. De club heeft drie kunstgrasvelden: het hoofdveld, het 1e veld, het Wilgenpark en de Marveldarena. Daarnaast zijn er nog twee natuurgrasvelden. Historie De club werd op 18 september 1918 opgericht en heette destijds R.K.T.O.P (R.K. "Tot Ons Plezier"). Omdat T.O.P destijds in veel clubnamen voorkwam werd de naam gewijzigd in Zwart-Wit. In 1920 werd de huidige naam geïntroduceerd, verwijzend naar de oude (en Achterhoekse) naam voor Groenlo: Grol. Voordat SV Grol op het sportpark Den Elshof speelde, heeft het aan de Winterswijkseweg gespeeld. In 1938 werd de huur opgezegd en verhuisde de club naar een weiland van de familie Van Uem. Dat ging later sportpark Den Elshof heten. De club groeide verder en werd de grootste club van Groenlo, wat het nog steeds is. Later werden er nog vier velden aangelegd, en in 2008 kreeg SV Grol beschikking over enkele kunstgrasvelden. In 2020 is de SV Grol gefuseerd met de s.v. Grolse Boys. Enkele wijzigingen na de fusie zijn dat rood is toegevoegd aan de clubkleuren. Tevens is de naam veranderd naar Grol. Marveldtoernooi Sinds 1990 wordt er op de velden van SV Grol het Marveldtoernooi gehouden, voor de O15-jeugd. De eerste editie was in 1990, en sindsdien spelen ieder jaar O15-elftallen van internationale clubs tegen elkaar op het Marveldtoernooi. Erelijst Competitieresultaten 1941–heden 2005: de beslissingswedstrijd om het klassekampioenschap in zondag 3C werd op 19 mei bij RKZVC met 0-2 verloren van SC Varsseveld. 2020: door COVID-19 is het seizoen niet afgemaakt, Grol stond op het moment van beëindigen 1e en is hierom gepromoveerd. 2021: het seizoen is niet afgemaakt door COVID-19. Bekende (oud-)spelers Maxime Bennink Tom Kaak Henk Pieneman Joos van Os Michael Verrips Daan Rots Mats Rots Externe link Officiële website SV Grol
SV de Valleivogels

SV de Valleivogels is een op 1 augustus 1947 opgerichte amateurvoetbalvereniging uit de plaatsen gemeente Scherpenzeel, provincie Gelderland, Nederland. De club is een zaterdagvereniging. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2021/22 in de Tweede klasse zaterdag van het KNVB-district Oost. Bekende oud-spelers Alex van Ginkel Danique van Ginkel Marco van Ginkel Competitieresultaten 1977–heden = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Externe link Officiële website
De Statendam

De Statendam è un edificio situato a Rotterdam nei Paesi Bassi. L'edificio è stato costruito tra il 2007 e il 2009 ed è stato progettato da Hans Kollhoff; è alto 73 metri e ha 22 piani. L'edificio ospita 124 appartamenti. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su De Statendam
De Statendam

De Statendam is een gebouw in Rotterdam, Nederland. Het gebouw werd tussen 2007 en 2009 gebouwd en is ontworpen door Hans Kollhoff. De architect liet zich bij het ontwerp inspireren door het woongebouw De Compagnie op de Kop van Zuid dat hij eerder ontwierp. De Statendam is 73 meter hoog met 22 verdiepingen. In het gebouw vindt men 124 woningen, zoals appartementen, penthouses en maisonnettes. Voorheen Op de plaats van de Statendam stond eerst een 57,6 meter hoge KPN-toren die gesloopt is. Ongeveer op de locatie waar nu De Statendam staat, was sinds 1611 de Kaasmarkt, waar kaasverkopers hun producten verkochten. In 1677 werd besloten de Kaasmarkt te vergroten tot wat de Nieuwe Kaasmarkt zou worden genoemd. Externe links De Statendam op Skyscraperpage Officiële site Amateur website over de Statendam