NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hoofdstraat 128

Hoofdstraat 128 is een rijksmonument in de Utrechtse plaats Driebergen-Rijsenburg. Het bouwblok dateert uit de bouwtijd van de Sint-Petrus' Banden en het Kerkplein en werd in een verband daarmee gebouwd langs de Hoofdstraat. Het kwartronde blok heeft korte rechte stukken aan het uiteinde. Het afgeplatte zadeldak is aan de straatzijde gedekt met pannen. De gevels aan de Hoofdstraat en het Kerkplein hebben afwisselend vensters en deuren in empirestijl. De brede etalagevensters zijn voorzien van getoogde bovenlichten. De dakkapellen op het voorste dakschild zijn gedekt met een zadeldak. De vensters van de dakkapellen hebben als kenmerk van de empirestijl halfronde beëindigingen met vorktracering. In de topgevel is een rond venster aangebracht. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Driebergen-Rijsenburg
Marinemuseum Den Helder

Das Marinemuseum in der niederländischen Stadt Den Helder wird von der niederländischen Marine (Koninklijke Marine) betrieben. Es ist Teil des Museumshafens Willemsoord. Die Dauerausstellung behandelt die Geschichte der niederländischen Marine. Ausstellung Rammschiff Schorpioen (Baujahr 1868). Das Rammschiff Schorpioen diente von 1868 bis 1906 der Küstensicherung der Niederlande und wurde danach als Wohnschiff verwendet. Minensuchboot Abraham Crijnssen (Baujahr 1936). Die Abraham Crijnssen konnte 1942 vor den Japanern aus der Java-See nach Australien entweichen, indem sie als kleine Dschungelinsel getarnt wurde. Unterseeboot Tonijn (Potvis-Klasse) (Baujahr 1966). Das Unterseeboot Tonijn fuhr von 1966 bis 1991 mit 67 Mann Besatzung. Brücke der Fregatte De Ruyter (Baujahr 1976) Die Schiffe sind für Besucher zugänglich. Weblinks Website des Museums Einzelnachweise
Dutch Navy Museum

The Dutch Navy Museum is a naval museum in Den Helder, Netherlands. The museum is dedicated to the history of the Koninklijke Marine (Royal Netherlands Navy). The most important ships the museum owns are: HNLMS Abraham Crijnssen (minesweeper) HNLMS Schorpioen (ironclad ram) HNLMS Tonijn (submarine) HNLMS De Ruyter (guided missile destroyer) (Deck and radar) References
Musée de la marine néerlandaise

Le Musée de la marine néerlandaise (en néerlandais : Marinemuseum et en anglais : Dutch Navy Museum) est un musée maritime situé à Den Helder, aux Pays-Bas. Le musée, dans l'ancien chantier de la base navale de Willensoord est consacré à l'histoire de la Marine royale néerlandaise (Koninklijke Marine). Il se compose de quelques bâtiments sur le rivage et de quelques bateaux sur le quai. Les bâtiments ont des expositions permanentes et temporaires, en partie sur l'histoire de la marine et en partie sur les développements techniques. Historique En août 1962, le Musée a ouvert ses portes dans le Peperhuisje sur la Havenplein à Den Helder Cependant, le nom de ce bâtiment est incorrect, car il n'a jamais servi de poivrière. Le hangar d'origine était à une centaine de mètres au sud. Le premier musée était situé dans le grenier de ce bâtiment et il y avait des armes à feu, des uniformes, un périscope et des modèles de navires et d'avions. En 1965, le musée a déménagé dans la cour du chantier naval de Willemsoord. Ce bâtiment est ainsi appelé à cause de la tour de l'horloge qui indiquait les heures de début et de fermeture du chantier. Le bâtiment a été construit vers 1823 pour le stockage de matériaux hautement inflammables. En 1993, le sous-marin Hr.Ms. Tonijn a été amené sur la terre ferme et est devenu une partie du musée. Il a servi jusqu'en 1991 et est exposé à côté du bâtiment d'entrée actuel. Ce bâtiment d'entrée a été construit en 1995. La salle du Traditiekamer Willemsoord est devenue une partie du musée de la marine en 1997. Navires Les navires les plus importants que possède le musée sont : Le sous-marin Hr.Ms. Tonijn Le navire cuirassé Zr.Ms. Schorpioen Le dragueur de mines Hr.Ms. Abraham Crijnssen Le trois-mâts à vapeur Hr.Ms. Bonaire (en cours de restauration). En extérieur se trouve aussi la passerelle et le radar de l'ancienne frégate Hr.Ms. De Ruyter (F806). Galerie Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Marinemuseum (Den Helder) » (voir la liste des auteurs). Portail des Pays-Bas Portail du monde maritime Portail des musées
Marinemuseum (Den Helder)

Het Marinemuseum is een maritiem museum in de Noord-Hollandse stad Den Helder. Het museum ligt op de voormalige marinewerf Willemsoord en is ondergebracht in de Stichting Koninklijke Defensiemusea (SKD). Het museum bestaat uit enkele gebouwen aan de wal en enkele schepen aan de kade. In de gebouwen zijn vaste en wisselende tentoonstellingen te zien, deels over de geschiedenis van de marine en deels over de technische ontwikkelingen. Geschiedenis In augustus 1962 opende het Marinemuseum in het Peperhuisje op het Havenplein in Den Helder. Dit gebouwtje heeft echter nooit als peperhuisje dienstgedaan. Het originele peperhuisje stond zo'n honderd meter zuidelijker. Het museum was gevestigd op de zolder van dit gebouwtje en er waren vuurwapens, uniformen, een periscoop en modellen van schepen en vliegtuigen te aanschouwen. Het museum verhuisde in 1965 naar 't Torentje op rijkswerf Willemsoord. Dit gebouw wordt zo genoemd vanwege de klokkentoren, de klok gaf de aanvangs- en sluitingstijd van de rijkswerf aan. Het pand werd omstreeks 1823 gebouwd voor de opslag van licht ontvlambare stoffen. In 1993 werd de onderzeeboot Tonijn op het droge gebracht en werd het onderdeel van het museum. Het deed dienst tot 1991 en ligt tentoongesteld naast het huidige entreegebouw. Dit entreegebouw werd in 1995 gebouwd. De Traditiekamer Willemsoord werd in 1997 onderdeel van het Marinemuseum. De permanente expositie Schip en Werf opende in 2006 in de voormalige geschutmakerij van de oude rijkswerf. Het gebouw uit 1825, oorspronkelijk als magazijn dienende, werd in 1915 verbouwd tot geschutmakerij. In 2012 en 2013 werd het museum door ANWB-leden verkozen tot leukste uitje van Noord-Holland. Het is de bedoeling om het Marinemuseum in 2026 grootscheeps te verbouwen. Hiervoor is door het Ministerie van Defensie €40 miljoen beschikbaar gesteld. Schepen Er liggen drie museumschepen, die deel uitmaken van de collectie: de onderzeeboot Tonijn uit de 60'er jaren van de 20ste eeuw en opengesteld sinds 1994, het ramschip Schorpioen uit 1868 en sinds 2000 opengesteld en de mijnenveger Hr.Ms. Abraham Crijnssen uit 1937 en opengesteld sinds 1997. Op het terrein bij het museum staat ook het brughuis van de Hr.Ms. De Ruyter. Na de uitdiensttreding werden het brughuis, de kenmerkende 3D-radarbol en de geschuttoren van de Hr.Ms. Tromp als industrieel erfgoed aangemerkt. De 3D-radar in de bol gaf de richting, afstand én hoogte van objecten aan. Tot 1973 stond de geschuttoren, met twee kanons van 12 cm, op de torpedobootjager Hr.Ms. Gelderland, vervolgens op de Tromp en is nu een publieksattractie van het museum. Externe link Officiële website
Prinsenhuis

Het Prinsenhuis of Landshuis is een historisch pand aan de Oostzanddijk in Hellevoetsluis. Het Prinsenhuis werd in 1664 gebouwd naar ontwerp van Pieter Post. Het werd gebruikt als woning voor de 'commies', een ambtenaar, en logement van de Gecommitteerde Raden van de Staten van Holland en West-Friesland. De naam dankt het pand aan het misverstand dat koning-stadhouder Willem III in 1688 aan de vooravond van zijn overtocht naar Engeland hier de nacht zou hebben doorgebracht. In werkelijkheid verbleef hij in het gebouw van de admiraliteit, enkele tientallen meters verderop. Tegenwoordig wordt het gebruikt als Raadhuis. Bronnen Voorne-Putten Monumentenregister Vesting Hellevoetsluis
Droogdok Jan Blanken

Het Droogdok Jan Blanken is een droogdok dat tussen 1798 en 1822 onder leiding van Jan Blanken is gebouwd in het Zuid-Hollandse Hellevoetsluis. Het dok is door zijn opbouw uniek in zijn soort. Als cultuurhistorisch maritiem erfgoed is het een rijksmonument. Geschiedenis Hellevoetsluis was eeuwenlang een marinehaven. De marine had voor de bouw en het onderhoud van schepen behoefte aan een dok. Jan Blanken ontwierp dit dok en maakte daarbij gebruik van nieuwe technieken. Zo werd voor het leegpompen van het dok een stoommachine gekocht bij het bedrijf van James Watt. Deze machine stond in het pomphuis opgesteld, een gebouw dat in de jaren 60 van de 20e eeuw werd gesloopt en dat in 2001 geheel in oude stijl is herbouwd. Het herbergt thans een restaurant. Voor de fundering van het dok werden honderden heipalen geslagen die de vloer als het ware omlaag trekken om te voorkomen dat de bodem van het dok door de druk van het grondwater omhoog komt. De schipdeur, een Franse uitvinding, was geheel nieuw voor Nederland. De oorspronkelijke schipdeur was van hout; in de jaren 80 van de 19e eeuw is deze vervangen door een exemplaar dat bestaat uit geklonken ijzeren platen. Deze deur werkt nog steeds. Het fregat Euridice was het eerste schip was dat in het droogdok werd gedokt. Op basis van de goede ervaringen heeft Jan Blanken een tweede en vergelijkbaar droogdok gebouwd op de Rijkswerf Willemsoord in Den Helder. Dit Dok I werd aangelegd tussen 1812 en 1822. Na het vertrek van de marine uit Hellevoetsluis kwam het droogdok in particuliere handen. Tot in de jaren 1970 van de twintigste eeuw was het dok in bedrijf. In 1972 werd het geregistreerd als rijksmonument. Het in verval geraakte historische bouwwerk werd in 2005 geheel gerestaureerd. In het dok kan daardoor weer onderhoud aan schepen worden uitgevoerd. Vaak gaat het daarbij om kleine historische schepen. Opbouw dok Het dok bestaat uit twee delen: een deel waarin schepen voor onderhoud worden gevaren en een deel waarin nieuwe schepen gebouwd konden worden. Het laatstgenoemde gedeelte is van het eerstgenoemde gescheiden door twee waterdichte deuren. Het eerstgenoemde staat door middel van een schipdeur in verbinding met de haven. Om schepen in en uit het dok te kunnen varen, laat men het dok eerst vollopen, waarna de met water gevulde schipdeur wordt leeggepompt zodat deze gaat drijven. De wanden zijn niet recht, maar als een amfitheater trapsgewijs opgebouwd. Op deze manier kunnen alle delen van de kiel van het schip gemakkelijk worden bereikt. Foto's Bezoek De bezoeker kan een rondleiding volgen door de bovenste aquaducten rond het dok. Deze tunnels waren er om het dok leeg te pompen maar worden daar niet meer voor gebruikt. De onderste tunnels zijn nog wel voor dit doel beschikbaar. Op afspraak kan ook een specifiek technische rondleiding worden verzorgd. In het bezoekerscentrum draaien films waarin de geschiedenis van het dok wordt getoond. Externe link Website Droogdok Jan Banken
Kerk aan de Ring

Die frühere reformierte Kerk aan de Ring („Kirche am Ring“) ist ein profaniertes Kirchengebäude in Hellevoetsluis (Gemeinde Voorne aan Zee) in der Provinz Südholland in den Niederlanden. Das Kirchengebäude ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die Kerk aan de Ring war bis zur Einführung der Reformation zu Ehren des heiligen Cornelius geweiht. Die Kirche bestand ursprünglich aus einem Langhaus mit einem anschließenden Querhaus und einem fünfseitig geschlossenen Chor im Osten. Der heute freistehende Turm wurde in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts erbaut und enthält eine von Cornelis Ouderogge 1634 gegossene Uhr. Das spätgotische Querhaus und der Chor wurden um 1500 errichtet. Das Schiff brannte vermutlich um 1575 nach einem Blitzeinschlag ab und wurde danach nicht wieder aufgebaut. Der Turm wurde 1927 und 1984 restauriert. Bei der Restaurierung der Kirche 1964/65 wurde am Querhaus ein Portal im neoklassizistischen Stil hinzugefügt. Zur Ausstattung gehören eine Kanzel aus dem Jahr 1807 und eine Orgel des Lütticher Orgelbauers Clerinx von 1845, die 1971 in der Kirche aufgestellt wurde. Im Jahr 1999 wurde das Kirchengebäude von der reformierten Gemeinde aufgegeben und in eine Stiftung für kulturelle Zwecke überführt. Die Stiftung hat die Kirche im Januar 2022 an einen Projektentwickler verkauft und soll möglicherweise in Altenwohnungen umgebaut werden. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 362f. Weblinks Einzelnachweise
Hervormde kerk (Helmond)

De Hervormde kerk is een voormalig protestants kerkgebouw te Helmond, dat is gelegen aan de Kerkstraat 19 aldaar. Het gebouw is een waterstaatskerk, ontworpen door Arnoldus van Veggel en ingewijd in 1847. Het gebouw is geklasseerd als Rijksmonument. Het is een bakstenen gebouw in neogotische stijl, dat oogt als een kruiskerkje, met een opvallend hoge en spitse centrale toren. De Hervormde kerk werd in 1963 onttrokken aan de eredienst. De hervormden kerkten voortaan in de pas gereedgekomen Bethlehemkerk. Daarna werd het gebouw verhuurd aan diverse organisaties, waaronder de Priesterbroederschap Sint Pius X. Sinds 2007 is in het gebouw een advocatenkantoor gehuisvest. Externe link ReliWiki
Oude Toren (Stiphout)

De Oude Toren is het restant van een gotische kerktoren, die zich bevindt aan de Van de Brugghenstraat 43 te Stiphout. Geschiedenis Deze toren is een overblijfsel van de vroegere Sint-Trudokerk. De eerste schriftelijke melding van de kerk stamt uit 1342, toen de kerk door de bliksem werd getroffen en afbrandde. Toen vond ook het Mirakel van Stiphout plaats, wat deze kerk tot een veelbezocht bedevaartsoord maakte. De kerk werd herbouwd, doch tijdens de doortocht in 1587 van de graaf van Hohenloh, een van de legers die voor de prins van Oranje vochten tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd de kerk opnieuw verwoest. Na 1648 werd de kerk protestants. De katholieken hielden hun erediensten in een schuurkerk. Daarin bleven zij kerken, ook toen ze de oude kerk terugkregen, aangezien deze bouwvallig was. De kerk werd gesloopt in 1823 en de stenen werden gebruikt om de schuurkerk te verfraaien. De toren bleef staan aan de rand van het dorp. Het is een vlakopgaande toren uit omstreeks 1400. In 1884 sloeg opnieuw de bliksem in, waarop brand uitbrak en alleen de stenen ruïne staan bleef. In hetzelfde jaar betrokken de katholieken hun nieuwe kerk, die echter op aanzienlijke afstand van de Oude Toren kwam te staan. In 1938 werd de Oude Toren een Rijksmonument, en in 1978 werd ze gerestaureerd, waarbij ook de spits werd herbouwd. Het terrein rond de toren is in gebruik door scoutinggroep Jan Baloys Stiphout. Externe link ReliWiki
Sint-Trudokerk (Stiphout)

De Sint-Trudokerk is de rooms-katholieke parochiekerk van Stiphout (Helmond), gelegen aan de Dorpsstraat 32. Geschiedenis De parochie van Stiphout is al oud. De huidige kerk had dan ook een voorganger, die zich echter op een andere plaats bevond. De Oude Toren is daar een overblijfsel van. De patroonheilige verwijst naar de vroegere banden met de Abdij van Sint-Truiden. Sinds 2002 werkt de parochie van Stiphout samen met die van Onze Lieve Vrouw ten Hemelopneming te Helmond in de Pastorale Eenheid Sint Trudo - Onze Lieve Vrouw. Gebouw De huidige kerk werd ontworpen door H.J. van Tulder en werd ingezegend in 1884. Vóór die tijd maakten de katholieken gebruik van hun schuurkerk, aangezien de oude Sint-Trudokerk onbruikbaar was geworden. Het is een grote, hoge kruisbasiliek met een opvallend spitse toren die ook nog van vier spitse hoektorentjes is voorzien. Het interieur van de kerk is rijk en kleurig, door de veelkleurige baksteen die in de gewelven werd gebruikt. Het kerkmeubilair is in neogotische trant uitgevoerd en nog vrijwel geheel aanwezig. In de kerk bevinden zich gebrandschilderde ramen, waarop de geschiedenis van het Mirakel van Stiphout staat uitgebeeld. De kerk is geklasseerd als rijksmonument. Het kabinetorgel dateert van eind 18e eeuw en werd gebouwd door de Goudse orgelbouwer Hess. Het heeft een tijdlang in Kasteel Croy gestaan, maar kwam in 1994 weer terug. Na restauratie was het in 2006 weer speelklaar. Externe links ReliWiki Meertens Instituut
Protestantse kerk (Helvoirt)

De Protestantse kerk (of: Oude Sint-Nikolaaskerk) is een protestants kerkgebouw in de tot de Noord-Brabantse gemeente Vught behorende plaats Helvoirt. De kerk is gelegen aan de Van Grevenbroeckstraat 2. Geschiedenis Aan de oorsprong van de kerk ligt een kapel die al in 1192 werd vermeld. Omstreeks 1300 werd Helvoirt een zelfstandige parochie, gewijd aan Sint-Nicolaas. Omstreeks 1375 was er sprake van een romaans kerkje en omstreeks 1510 werd dit verbouwd tot een gotische kerk. Na verwoestingen tijdens de godsdienstoorlogen werd de kerk in 1617 opnieuw ingewijd. In 1648 kwam Helvoirt aan de Republiek en werd het een hervormde kerk. De toren was echter eigendom van de burgerlijke gemeente en in de 18e eeuw diende deze als gemeentehuis en schepenbank. In 1809 werd de kerk weer aan de katholieken toegewezen, maar hij bleef hervormd. Na 2004 werd het ten slotte een protestantse PKN-kerk. Van 1871-1874 was Theodorus van Gogh predikant in deze kerk. Gebouw Het betreft een driebeukige gotische kruiskerk met voorgebouwde toren. Er zijn grafzerken uit de 16e en 17e eeuw. Van belang is de kapconstructie. Het interieur wordt overkluisd door spitstongewelven. Op het koorgewelf is een schildering van omstreeks 1500 zichtbaar, die het Laatste Oordeel voorstelt.
Kasteel Oudenborg

Kasteel Oudenborg is de ruïne van een kasteel te Merum, gelegen in het park van landgoed De Oude Borg, bij Oude Borgstraat 14. Bezitsgeschiedenis Het was de zetel van het geslacht Van Mereheim. De oudst bekende telg van dit geslacht zou een broer van Hertog Hendrik I van Limburg zijn geweest, terwijl ene Rutger van Mereheim in 1189 aan de Derde Kruistocht zou hebben deelgenomen. Hij was leenman van de Graaf van Holland en mengde zich in de opvolgingsstrijd na de dood van Graaf Dirk VII van Holland (1203). Uiteindelijk werd ook Adelheid Van Voorne betrokken bij Merum. Later nog kwam Merum aan het Huis Van Cuyk. Gebouw Het bouwwerk, een woontoren, werd in de 13e eeuw gebouwd en in 1328 voor het eerst schriftelijk vermeld. De woontoren werd opgetrokken uit kolenzandsteen en Maaskeien, met banden uit tufsteen en hoekblokken uit hardsteen. Mogelijk verviel het kasteel al in de 17e eeuw tot ruïne. Vanaf de 18e eeuw, toen het landhuis De Oude Borg werd gebouwd, diende de ruïne als een soort folly in het park van dit landhuis.
Pastorie van de kerk van de H.Joannes Evangelist

De Pastorie van de kerk van de Heilige Joannes Evangelist, beter bekend als de Plebanie, is de pastorie van de pastores van de Sint-Janskathedraal te 's-Hertogenbosch en is een rijksmonument. Geschiedenis In de 18de en 19de eeuw was op dit adres een bank van lening gevestigd. Na de sluiting van de bank in 1852 en haar verhuizing naar de Schilderstraat werd het gebouw gedeeltelijk aangekocht door het kerkbestuur van de Sint-Jan en deze begonnen hier met de bouw van een pastorie. De oude pastorie was daarvoor gevestigd midden op de Parade. In 1855 werd onder leiding van architect J.J.H. Bolsius begonnen met de bouw. Een jaar later werd het gebouw voltooid en werd de pastorie in gebruik genomen. Tot op de dag van vandaag is het gebouw bewoond door de pastores van de kerk. Architectuur Het gebouw is opgetrokken in neogotische stijl en telt aan de straatzijde (Choorstraat) zeven vensters en aan de zijde van Parade vijf vensters. Deze vensters zijn ontleend aan de tudorstijl. Tevens is het dak bedekt met Oegstgeester-dakpannen. Bekende bewoners Antoine Bodar Externe links Bossche Encyclopedie: Chroorstraat 1
Kapucijnenkerk ('s-Hertogenbosch)

De Kapucijnenkerk is een rooms-katholieke kloosterkerk van de orde van Minderbroeders Kapucijnen, gelegen aan de Van der Does de Willeboissingel in 's-Hertogenbosch. De kerk werd in 1976 aangewezen als rijksmonument. Geschiedenis In 1611 vestigden de kapucijnen zich in 's-Hertogenbosch, maar na het beleg in 1629 moesten zij de stad alweer verlaten. Eind negentiende eeuw keerden de paters weer terug. Middels een legaat van de rijke fabrikantsdochter Dorothea van Beugen kon een klooster gebouwd worden in de nieuwe stadswijk 't Zand. Op 28 augustus 1898 werd de kerk, en het naastgelegen kloostercomplex officieel in gebruik genomen. De kerk is toegewijd aan het Heilig Hart van Jezus. Tot 2005 had de kerk de functie van parochiekerk, voor de binnenstadswijk 't Zand. De kerk werd daarna een kloosterkerk. In 2018 hebben de laatste Kapucijnen het klooster verlaten. Zij hebben plaats gemaakt voor een communiteit Franciscanen. Sindsdien is ook de naam veranderd in Stadsklooster San Damiano. De kerk is tegenwoordig nog steeds een kloosterkerk, en in het kloostercomplex is onder andere de Franciscaanse Beweging gehuisvest.
Bisschoppelijk Paleis van 's-Hertogenbosch

Het bisschoppelijk paleis is een bouwwerk te 's-Hertogenbosch dat is gelegen aan de Parade. In de volksmond staat het gebouw dan ook bekend als 'Het paleis aan de Parade'. De gebouwen aan de Parade zijn van origine als particuliere woonhuizen gebouwd. De bouw vond plaats tussen 1769 en 1776 in een barokke Lodewijk XV-stijl. In 1827 werden de huizen door de staat aangekocht als huisvesting voor de bisschop. Vanaf 1864 wordt een deel van het complex daadwerkelijk bewoond door een bisschop. In de linkerzijde is later het secretariaat van het bisdom 's-Hertogenbosch gehuisvest. Twee officiële ingangen zijn voorzien van rijke versieringen. In 2019 is het wapen van het bisdom bevestigd aan het balkon. In 1965 werd het bisschoppelijk paleis opgenomen als rijksmonument. Het pand is vaak tijdens Open Monumentendag te bezoeken. Trivia De Muzerije in 's-Hertogenbosch heeft tot 1629 gefunctioneerd als Bisschoppelijk Paleis.
Orangerie ('s-Hertogenbosch)

De Orangerie is een evenementencomplex in de Nederlandse stad 's-Hertogenbosch, gevestigd in de voormalige Sint-Josephkerk. Geschiedenis In 1859 werd de Sint-Josephkerk gebouwd als kloosterkerk door de paters redemptoristen, die zich in 1854 in 's-Hertogenbosch gevestigd hadden. Het kerkgebouw, een neogotische kruisbasiliek met gestukadoorde houten kruis-, rib- en stergewelven, is ontworpen door Arnoldus van Veggel. De congregatie van redemptoristen richtte zich vooral op volksmissies en Mariaverering, wat aansloot bij de katholieke revival in de stad na de terugkeer van het beeld van de Zoete Moeder en het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in 1853. Het gebouw deed meer dan een eeuw dienst als klooster en hulpkerk. Vanaf 1950 nam de belangstelling voor volksmissies geleidelijk af, voornamelijk door de bredere ontkerkelijking en secularisatie van de Nederlandse samenleving. Ook kwamen er weinig nieuwe paters bij. De kerk kampte met dalende bezoekersaantallen. In 1971 werd Sint-Josephkerk aan de eredienst onttrokken. De laatste vijf paters die nog in het klooster waren gehuisvest verhuisden naar het redemptoristenklooster in Wittem. Enkele vooraanstaande Bosschenaren (waaronder Bosschenaar van de eeuw mr. Hein Bergé) zorgden ervoor dat de kerk niet werd gesloopt. De gemeente werd eigenaar en huisvestte er tussen 1971 en 1989 onder andere kunstenaars en popbands. De laatste gebruiker van het pand was kringloopcentrum S.O.S. rommelmarkt. In 1990 werd het gebouw aangekocht door een commerciële partij die er evenementen organiseert en sindsdien heet het Orangerie.
Zitadelle von ’s-Hertogenbosch

Die Zitadelle von ’s-Hertogenbosch ist eine zwischen 1637 und 1645 angelegte frühere bastionierte Festung am Rand der Innenstadt von ’s-Hertogenbosch in den Niederlanden. Die Zitadelle wurde zur Abwehr spanischer Angriffe, aber auch gegen die katholischen Einwohner der Stadt errichtet. Geschichte Mit dem Bau der Zitadelle in Form eines Fünfecks, die zunächst den Namen Fort Willem Maria trug, wurde kurz nach der Einnahme der Stadt durch die Niederländer im Jahr 1629 begonnen. Um der Zitadelle ein freies Schussfeld zu verschaffen, wurde das Quartier Ortheneind (Het Plein) zusammen mit der Sankt-Petrus- und Pauluskirche geschleift. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts diente die Zitadelle als Kaserne, deren Gebäude 1848 erweitert wurden. In dieser Zeit erhielt sie die Bezeichnung Papenbril. Ein Teil der Zitadelle wurde 1880 zur Begradigung der Zuid-Willemsvaart geschleift. Die Kasernen wurden bei der Sanierung der Anlage 1984 abgebrochen. Ein viereckiges Gebäude wurde rekonstruiert und dient dem Reichsarchiv. Weblinks