NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 44

Brug 44 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De boogbrug is gelegen in de zuidwestoever van de Keizersgracht. De brug overspant de Leidsegracht. De brug is zelf geen monument, daar is zij te jong voor, maar is omringd door rijksmonumenten. Ten westen van de brug liggen twee aanlegkaden dan wel terrasjes. Er ligt hier al eeuwen een brug. Stadsarchitect Daniël Stalpaert tekende de brug al in op zijn kaart van 1662, maar de omgeving is nog als onbebouwd aangegeven.Frederick de Wits kaart van 1688 laat de brug zien. Aan het eind van de 19e eeuw kwam hier een simpele plaatbrug. Dit kwam doordat de aanpalende boogbrug over de Keizersgracht was ingestort. Dit woekerde de angst aan dat ook andere boogbruggen zouden instorten. Bovendien had men toen minder oog voor de esthetische waarde van de brug. Als de brug in de jaren zeventig van de 20e eeuw voor groot onderhoud in aanmerking komt, is de situatie omgedraaid. Men heeft de vaardigheid voor boogbruggen weer onder de knie en wenst een brug die past in het straatbeeld, de boog brug kwam hier terug in 1978. Het werd destijds wel omschreven als "architectonische leugen", een brug in de stijl van de 17e eeuw maar met een betonnen overspanning en dito fundering. Na de oplevering kon de brug weer tijden mee. De brug had als officieuze aanduiding de Hemonybrug, een vernoeming naar de gebroeders Pieter en François Hemony, die op de hoek van de Keizersgracht en het Molenpad (om de hoek bij de brug) in de 17e eeuw hun werkplaats hadden. De brug ligt dus niet nabij de Hemonystraat en Hemonylaan, die in Amsterdam-Zuid, De Pijp, gesitueerd zijn en pas eind 19e eeuw hun naam kregen. Die afwijkende plaats tot straat en laan is een van de redenen dat de Hemonybrug in 2016 ter sprake kwam bij het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam. Bij een controle over de brugnamen bleek dat de naam niet voldeed aan de richtlijnen, die gelden om opgenomen te kunnen worden in de Basisregistratie Adressen en Gebouwen. De brug kwam voor op lijst 2 van twee lijsten met aan te passen officieuze brugnamen, lijst 1 bevat officieuze brugnamen die officieel gemaakt zouden kunnen worden lijst 2 bevat officieuze brugnamen, waarover na een inspraakronde beslist wordt of de naam officieel erkend wordt, dan wel officieel wordt afgekeurd. De vernoeming hield geen stand en sindsdien gaat de brug anoniem door het leven (dat wil zeggen alleen met een nummer).
Uyllanderbrug

De Uyllanderbrug (brug nr. 2007 in de Amsterdamse nummering) is een witte vaste stalen boogbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal en de Overdiemerweg in Diemen en is onderdeel van de Fortdiemerdamweg. Op 15 september 2012 is de brug op zijn plaats gebracht. De brug is op 25 juli 2014 voor het verkeer open gesteld. De brug is van belang voor de oostelijke ontsluiting van de Amsterdamse wijk IJburg. De brug sluit aan de westzijde bij knooppunt Diemen aan op de A1 en A9. Er zijn op het zuidelijke gedeelte van de Fortdiemerdamweg op twee kruispunten verkeerslichten. Tevens is er aan de westzijde een fietspad dat 3,50 meter breed is, een meter smaller dan oorspronkelijk voorzien. De brug is ontworpen door Wim Quist. De bodem van de brug is van kunststof. Dit is lichter dan het tot nu toe gebruikelijke staal of beton en het is de eerste keer dat het op deze schaal wordt toegepast. De naam van de brug verwijst naar het poldertje de Uyllanden in Diemen-Noord. Trivia Een foto van de brug dient als omslagafbeelding voor het regeerakkoord van Kabinet-Rutte II. Externe link video-/fotocompilatie plaatsing Uyllanderbrug - 150912
De Palen (molen)

De Palen is een molen van het voormalige waterschap De Palen ten zuiden van Westerwijtwerd in de buurtschap De Palen in de provincie Groningen. In de relatief laaggelegen streek rond Westerwijtwerd hebben in het verleden vele molens gestaan voor de polderbemaling. De Palen is de enig overgebleven poldermolen in dit gebied. De molen werd in 1876 gebouwd, maar moest zes jaar later alweer wijken voor de aanleg van de spoorlijn van de stad Groningen naar Delfzijl. De molen werd hierbij enkele honderden meters naar het noorden verplaatst. Nadat halverwege de twintigste eeuw de vijzel elektrisch werd aangedreven kwam de molen er steeds slechter bij te staan. Nadat het (voormalige) waterschap Hunsingo de molen had overgedragen aan de Molenstichting Hunsingo en Omstreken, werd de molen geheel gerestaureerd in de jaren 1991 en 1992. Momenteel maalt de molen regelmatig op vrijwillige basis. De wieken zijn voorzien van het zelfzwichtingssysteem, de huidige eigenaar is Stichting De Groninger Poldermolens.
MediArena

MediArena is een gebouw uit 2010 in Amsterdam-Duivendrecht met kantoren en tv-studio's. MediArena is ontworpen voor het mediabedrijf Endemol door de architect Cees den Ouden van het bureau OeverZaaijer. In het gebouw bevinden zich het hoofdkantoor van Endemol, de Endemol Studio's en andere bedrijven, zoals Indivirtual, Schweppes International, Snowtime Travel, SUBtracers en Antheon. Studio 1 is met een oppervlakte van 2.500 m² een van de grootste studio's van Europa. Onder het gebouw is een parkeergarage voor 500 auto's. MediArena is ook de naam van de straat waar het gebouw aan ligt. De straat en het gebouw liggen tussen het gebied ArenAPoort met de Johan Cruijff ArenA, de Ziggo Dome, het Sportpark De Toekomst en de Golfclub Amsterdam Old Course. De studio's van MediArena worden onder andere gebruikt voor opnames van de televisieserie Goede tijden, slechte tijden en programma's als Miljoenenjacht en Holland's Next Top Model. Deze programma's werden voor 2010 in Aalsmeer opgenomen. Ook de programma's van de Nederlandse tak van ESPN worden vanuit hier uitgezonden. Op de parkeerplaats naast het gebouw staat sinds 2021 het Big Brother-huis van waaruit jaarlijks in de maanden januari, februari en maart het gelijknamige tv-programma wordt uitgezonden. Dit huis stond eerder in Almere (1999-2002) en Aalsmeer (2005-2006).
Grote Kerk (Enschede)

De Grote Kerk is een kerkgebouw op de Oude Markt in Enschede. De oorspronkelijke kerk dateert uit de Middeleeuwen, maar onderging in de 19de eeuw grondige wijzigingen. De noordmuur, het oudste gedeelte, dateert van omstreeks 1200 en is opgetrokken uit Baumberger zandsteen. de bovenste etage is van Bentheimer zandsteen, net als alle andere muren en vloeren. De onderste vier geledingen van de toren dateren uit de 12de eeuw. In 1480 is de kerk uitgebreid in zuidelijke en oostelijke richting, zodat een tweeschepige hallenkerk ontstond met twee koren, elk met een driezijdige sluiting. Uit dezelfde periode dateert de bovenste torengeleding. In 1842 is de kerk verbouwd tot een zaalruimte door de kolommenrij tussen de beide schepen te slopen en de twee koren samen te voegen. De beide zadeldaken van de twee voormalige schepen werden toen vervangen door een hoog zadeldak dat de hele kerk overdekte. Na de stadsbrand van 1862 is het gebouw hersteld en zijn de spitsboogvensters vervangen door rondboogvensters. Er werden nieuwe gebrandschilderde ramen in geplaatst gemaakt door Herman Veldhuis. In 2007 vond er een restauratie plaats. Het kerkgebouw is sinds maart 1995 onderdeel van (sinds 2009 de) Stadsschouwburg Enschede, waar sindsdien een deel van de concerten uit het programma uitgevoerd wordt. De kerk is ook nog steeds een trouwlocatie. Daarnaast wordt zij gebruikt voor uiteenlopende evenementen in de stad en als expositieruimte. Orgel Het orgel is in 1892 door de firma Familie Van Dam in Leeuwarden gebouwd. Het was het grootste orgel van die orgelbouwer. Het heeft 39 registers, die verdeeld zijn over Hoofdwerk, Rugpositief, Bovenwerk en Pedaal. In 1953 heeft orgelmaker Flentrop de mechaniek gedeeltelijk vernieuwd en vijf registers vervangen. Op 9 april 1997 werd het orgel na een volgende restauratie door dezelfde orgelbouwer weer in gebruik genomen. Zonnewijzer Aan de buitenkant van de zuidmuur is een verticale zonnewijzer (met tijdsvereffeningslus) ingemetseld. Deze is in 1836 ontworpen door Coenraad ter Kuile. Op de stenen plaat (uit 1918) onder de zonnewijzer staat een tekst met daarin de Romeinse cijfers 'MCMVWIII' verwerkt. Carillon In de toren van de Grote Kerk hangt het stadscarillon van Enschede. Zie ook Lijst van kerkgebouwen in Nederland Externe link www.grotekerkenschede.nl
Essche molen

De Essche molen of Molen van Esch is een voormalige windmolen in Esch in de Noord-Brabantse gemeente Boxtel die met zijn romp het dorpsbeeld beheerst. Het was oorspronkelijk een stellingmolen van het type ronde stenen molen. Deze bevindt zich aan de Dorpsstraat 23a, vroeger de Vinkenheuvel genaamd. Geschiedenis Op 30 april 1876 kreeg de Essche hoofdonderwijzer H. Fick een vergunning voor het oprichten van een windgraan- en schorsmolen. Ficks zoon werd molenaar en huwde dan ook met de bakkersdochter. De molen brandde af in 1886 en werd herbouwd om in 1888 weer in gebruik te worden genomen. In 1905 mocht Henricus het bedrijf uitbreiden en kreeg toestemming om in bestaanden schors- en graanmolen een houtzagerij te beginnen. Er werd een petroleummotor geïnstalleerd. In 1922 werd de molen onttakeld en in 1923 werd de petroleummotor door een ruwoliemotor vervangen, waartegen de buurt in protest kwam, vanwege het brandgevaar. In 1934 kwam er een dieselmotor. De protesten vermeerderden zich nu met bezwaren tegen het lawaai en het zaagsel. Toen in 1938 een lintzaagmachine in gebruik werd genomen, kwamen er nog meer protesten. Zelfs in 1941, toen de dieselmotor werd vervangen door een elektromotor, werd daartegen geprotesteerd. De bezwaren werden echter door de gemeente ongegrond verklaard. Op 27 oktober 1944 was de molen getuige van de oprukkende bevrijders die, in het kader van de Operatie Market Garden, naar het noorden trokken. Na de bevrijding verhuisden de Ficks naar Mill, de laatste in 1952. De molen werd verkocht aan een particulier die hem begin jaren 80 van de 20e eeuw inrichtte als woonhuis. De buitenkant werd in 1999 opgeknapt. Externe links Geschiedenis Database van verdwenen molens
De Liefde (Uithuizen)

De koren- en pelmolen De Liefde (van 1962 tot 2002 De Jonge Jan genoemd) staat aan de Mennonietenkerkstraat in Uithuizen (gemeente Het Hogeland) in de provincie Groningen. Reeds in 1499 is er sprake van windrecht te Uithuizen. In de periode 1536-1566 wordt de molen te Uithuizen zes maal vermeld en in 1621 wordt 'de Mollenwijrde te Uthusen' vermeld. Er is dan sprake van een standerdmolen, waarin tarwe en rogge werd vermalen. Deze molen had vervolgens diverse eigenaren en in 1808 was dat Machiel Cornelis Mulder. In 1866 was H. Mulder de eigenaar en hij liet de standerdmolen in 1866 afbreken en vervangen door een nieuwe achtkante bovenkruier met stelling, de huidige molen De Liefde. In deze nieuwe molen werd vroeger zowel gemalen als gepeld. Door het malen verkreeg men meel en door het pellen van gerst ontstond gort. Voor malen en pellen werden verschillende stenen gebruikt. De beide pelstenen zijn nog wel aanwezig, maar zijn niet meer in gebruik. Gemalen wordt er af en toe nog met een koppel kunststenen. Onder in de molen staat de maalstoel met een koppel kleine maalstenen (wolfjes) waarmee bij windstilte op motorkracht werd gemalen. In de molen zijn vijf zolders, t.w. de waaierzolder, stellingzolder, steenzolder, luizolder en de kapzolder. De beide stalen roeden hebben een lengte van 21 meter en zijn voorzien van het Van Busselsysteem met zelfzwichting. De stelling bevindt zich op een hoogte van 7 meter. De molen stond vroeger buiten het dorp en heeft twee inrijpoorten, waardoor de boeren met hun paard en wagen vol zakken met graan aan de ene kant naar binnen en aan de andere kant weer naar buiten konden rijden. De gebogen rijbaan van klinkers is nog in de molen aanwezig. Nadat de laatste beroepsmolenaar in 1986 de molen aan de gemeente verkocht, volgde in 1992-94 een ingrijpende restauratie. De feestelijke heringebruikneming vond op 11 mei 1994 plaats. De molen is nu een rijksmonument en is als enige van de vier molens die er in de 19e eeuw in Uithuizen hebben gestaan overgebleven. Links voor de molen staat de bewaard gebleven sarrieshut, waarin nu de VVV is gehuisvest. Ook dit gebouwtje staat onder bescherming van de Rijksdienst voor Monumentenzorg. Dit is de enige sarrieshut, van de ruim 100 die er in de loop der eeuwen naast korenmolens zijn gebouwd, die nog steeds naast een molen staat. In alle andere gevallen is òf de sarrieshut òf de molen verdwenen. De molen is maalvaardig en wordt beheerd door een vrijwillig molenaar. Externe links De website van de molen De Liefde
Verzorgingsplaats Reunen

Verzorgingsplaats Reunen is een verzorgingsplaats aan de Nederlandse A67 tussen aansluiting Velden en knooppunt Zaarderheiken in de richting Eindhoven. De verzorgingsplaats ligt in de gemeente Venlo tussen de plaatsen Venlo en Velden. Op deze verzorgingsplaats lag een Esso-tankstation, maar sinds de zomer van 2011 is hier een BP gevestigd.
De Nieuwe Doelen

De Nieuwe Doelen is een Nederlands voormalig theater in Gorinchem. Het programma van het theater omvatte muziek, toneel, musicals, cabaret en jeugdvoorstellingen. Gorinchem telt verder nog de kleinere theaters Peeriscoop en Theater 't Pand. Geschiedenis Het eerste theater in Gorinchem met de naam "De Doelen" werd in 1844 geopend achter de Sint-Jorisdoelen in de Molenstraat. In 1961 verhuisde het theater naar de Haarstraat, een ontwerp van Cornelis Wegener Sleeswijk, Cornelis Johannes Henke en S.J.C. Wichers. Het theater sloot in 2016 zijn deuren.
Hervormde kerk (Kapelle)

De hervormde kerk van Kapelle ligt in het centrum van het Zeeuwse ringdorpje in Zuid-Beveland. De kerk is gebouwd in verschillende eeuwen. Geschiedenis In 1248 begon men aan de bouw van een tufstenen kerkje uit de 12de of 13de eeuw. Toen deze in de 14de eeuw werd afgebroken, begon men aan de bouw van de tegenwoordige kerk. Men begon aan het koor en de toren. In 1475 werden de sacristie en het noorderkoor gebouwd en in 1500 de doopkapel aan de zijkant van de toren. Het schip dateert uit dezelfde tijd. Toren De toren is het bekendste deel van de kerk en wordt De stoere Zeeuw genoemd. Het is een 60 meter hoge toren die voor het grootste deel uit baksteen bestaat, maar de ingang is van natuursteen. De toren heeft als enige in Zeeland een bakstenen spits met vier hoektorentjes. Interieur De kerk is van binnen zeer sober, maar heel licht. Het heeft een typisch protestants interieur: alle stoelen en banken zijn op de preekstoel gericht. Deze preekstoel dateert uit 1600 en wordt door een half mens, half zuil ondersteund. Aan de westkant van de kerk staat een uit 1641 daterende herenbank en aan de oostkant het graf van de ambachtsheer van Kapelle Philibert van Tuyll van Serooskerken. Beelden van de apostelen en van de kerkvaders ondersteunen het dak van de zijbeuken en van het schip. In het noorderkoor bevinden zich de koorbanken waarin de kanunniken stonden tijdens de erediensten. Boven het portaal uit 1866 staat een orgel, gemaakt door de firma Bätz-Witte uit Utrecht. In de jaren twintig van de twintigste eeuw voegde A.S.J. Dekker een register toe. Aan het eind van de twintigste eeuw werd het instrument uitgebreid met een zelfstandig pedaal door de firma Reil te Heerde.
De Verwachting (Tholen)

De Verwachting is een korenmolen in Tholen in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een ronde, uit baksteen opgetrokken stellingmolen uit 1848. De molen vertoont veel overeenkomsten met De Vier Winden in Sint-Annaland. Tot 1930 bleef de molen op windkracht in bedrijf waarna de molen werd onttakeld om te dienen als mechanische maalderij. In 1964 stopte het maalbedrijf. In 1980 kochten dhr. en mw. van Gorsel het naastgelegen pand en de molen, met de bedoeling de molenromp in te korten en bij de woning te betrekken. De plannen werden echter gewijzigd en er werd begonnen met herstel van de molen. De Verwachting werd op de monumentenlijst geplaatst. Op 5 september 2009 was de molen geheel hersteld. In de molen kan met een koppel maalstenen graan worden gemalen. De begane grond en eerste zolder zijn bij de woning getrokken. In de molen is ook de modellencollectie van Willem Bastiaanse tentoongesteld. Externe links De Verwachting
Wieringer Eilandmuseum Jan Lont

Het Wieringer Eilandmuseum Jan Lont is een museum in een boerderij en rijksmonument aan de Stroeërweg 39 op het voormalige Zuiderzee-eiland Wieringen waarin het Wieringer boeren- en vissersleven wordt verbeeld. Het museum is vernoemd naar de laatste bewoner-eigenaar Jan Lont (1908-1997) die daar zijn hele leven gewoond en gewerkt heeft en de boerderij aan de in 1991 opgerichte 'Vereniging museum Jan Lont' voor 1 gulden verkocht heeft onder voorwaarde de rest van zijn leven daar te mogen blijven wonen. Lont verzamelde alles wat met de Wieringer historie te maken had onder het motto: "weggooien kan altijd nog". Externe link museumjanlont.nl
Sint-Marthakerk (Den Haag)

De Sint-Marthakerk is een rooms-katholieke kerk in Den Haag. Geschiedenis De Marthakerk staat aan de Hoefkade in de Schilderswijk. De kerk werd tussen 1908 en 1909 gebouwd naar een ontwerp van Nicolaas Molenaar sr. In deze jaren groeide Den Haag sterk doordat (katholieke) Brabanders naar de stad toe trokken. De kerk werd in 1909 in gebruik genomen en gewijd aan de heilige Martha. In 1924 werd de kerk vergroot door Nicolaas Molenaar jr., zoon van de oorspronkelijke architect. Tevens werd een nieuwe toren aangebouwd. In de jaren 1960 liep het kerkbezoek in de Schilderswijk sterk terug. Andere kerken zoals de Sint-Jozefkerk werden afgebroken, maar de Marthakerk bleef open. De bevolkingssamenstelling van de wijk veranderde sterk in de jaren 1970 en 1980 en de oorspronkelijke autochtone bewoners trokken weg. Nieuwe katholieke migranten uit alle delen van de wereld kwamen in de Schilderswijk wonen en maakten ook gebruik van de Marthakerk, die daardoor weer bestaansrecht kreeg. In april 2009 werd het 100-jarig jubileum gevierd. De Marthakerk wordt tot op heden gebruikt door de Sint-Willibrordparochie. Het gebouw Nicolaas Molenaar sr. ontwierp een hallenkerk in neogotische stijl. Zijn ontwerp was gebaseerd op de Grote Kerk in het centrum van Den Haag. De Marthakerk heeft drie transepten en gesloten zijkapellen aan beide zijden van het koor. Het interieur werd versierd met decoratieve schilderingen, onder meer op het houten tongewelf van het schip en de zijkappellen. De gemetselde pilaren zijn bekleed met gekleurde leisteen. De vensters zijn voorzien van glas-in-loodramen. Bijzondere elementen van de inventaris zijn de beelden van het Heilig Hart en Maria, de gebeeldhouwde kuip van de preekstoel en de neogotische communiebank, die allemaal onder de monumentenstatus vallen. In 1924 werd de kerk door Molenaar jr. uitgebreid met een extra travee aan de zuidelijke entree en de toren met zadeldak. Boven de ingang bevindt zich het grote roosvenster, met daaronder 7 kleine spitsboogvensters. Tussen 2005 en 2009 werd het interieur en exterieur van de Marthakerk geheel gerestaureerd. Het gebouw is een Rijksmonument. De kerk hoort sinds 2015 bij de parochie Maria Sterre der Zee. Referentie DenHaag.nl - Gemeente Den Haag financiert restauratie, Restauratie Marthakerk in Schilderswijk voltooid Kerk in Den Haag - Buurtfeest Marthakerk 18 april in Schilderswijk[dode link] Informatie over rijksmonumentnummer 459793 Externe links Marthakerk op Reliwiki Informatie over rijksmonumentnummer 459793
Woonboulevard Heerlen

De Woonboulevard Heerlen is een woonboulevard gevestigd in de Limburgse stad Heerlen. Woonboulevard Heerlen heeft winkels op gebied van wonen, woninginrichting en diverse restaurants en cafés. Het winkelcentrum beschikt over ruim 50 winkels en 3500 eigen parkeerplaatsen. In totaal hebben de bedrijven bijna 1000 werknemers. De woonboulevard is in 1991 met 40.000 m² gestart. Het was destijds de eerste in zijn soort in Limburg. Met de komst van IKEA en uitbreidingen van andere winkels, onder andere in 2004, is de oppervlakte uitgegroeid tot 120.000 m². De woonboulevard ligt direct aan de N281 en A76. In 2010 is er net naast de woonboulevard een treinstation, Station Heerlen Woonboulevard, gerealiseerd. De woonboulevard is een onderdeel van Stichting Parkstad Attractief.
Drievliet Family Park

Drievliet Family Park ist ein niederländischer Freizeitpark in Den Haag, Zuid-Holland, der 1938 eröffnet wurde. Liste der Bahnen Bestehende Achterbahnen Geschlossene Achterbahnen Bestehende Einschienenbahnen Weblinks Offizielle Website (niederländisch) Drievliet Family Park in der Roller Coaster DataBase
Drievliet

Drievliet est un parc d'attractions situé entre de La Haye et Rijswijk, aux Pays-Bas. Histoire Les premières traces de Drievliet datent de 1611, sur une carte où l'on constate déjà la présence d'un grand jardin. Cependant la première fois que le lieu fut exploité comme lieu de tourisme fut en 1938, quand un nouveau propriétaire ouvrit un café et un salon de thé. L'année suivante, l'affaire est rachetée et un restaurant est construit. En 1951, une aire de jeu est construite et au fil des années des attractions de plus en plus imposantes sont installées. Aujourd'hui la bâtisse où tout a commencé est devenue monument historique du pays. Drievliet est racheté en 2024 par l'opérateur français Looping Group. Le parc d'attractions Montagnes russes En fonction Disparues Jet Star - Montagnes russes en métal d'Anton Schwarzkopf (1977 à 1995) Xtreme - Spinning coaster de Maurer Rides (2004 à 2006) Autres attractions Chute - Tour de chute (2016) De Piraat - Bateau à bascule de Huss Park Attractions (1980) Draaikolk - Breakdance (2010) Draaimolen - Carrousel (1973) El Loco - Petit train dans un décor mexicain Goldcurse - Troïka Grand Prix - Autos tamponneuses Jolly Jumper - Chevaux Galopants Jungle River - Bûches de Reverchon Industries (1997) Kakel Carousel - Carrousel avec animaux de la ferme Kwal - Enterprise de Huss Park Attractions (1998) Luchtballonnenrad - Grande roue Monorail - Monorail Nautilus - Freak Out de KMG (2003) Old McDonald's Tractorrit - Promenade en tracteur Spookmuseum - Train fantôme Superglijbaan of Hooizolder - Toboggans Super Water Glijbaan - Toboggans aquatiques Theeleut - Tasses de Mack Rides (2006) Tijdmachine - Magic bikes de Zamperla (2016) Vliegende vissen - Manège avion (2011) Zweefmolen - Chaises volantes Notes et références Liens externes Site officiel Portail des parcs de loisirs Portail des Pays-Bas
Nimbus (Nijmegen)

Nimbus is een woontoren aan de Spoorstraat in het stadscentrum van Nijmegen. De toren telt 23 verdiepingen . Met een hoogte van 76 meter is het ook de hoogste woontoren van Nijmegen. De eigenaar en opdrachtgever is de woningcorporatie Talis die enkel tijdelijke contracten van vijf jaar aanbiedt voor 76 appartementen voor jongeren tot 27 jaar. Daarnaast zijn er 20 appartementen met een contract voor twee jaar voor spoedgevallen en zijn er 20 zorgwoningen. Geschiedenis Op de locatie stond voorheen het gebouw van het Gewestelijk Arbeidsbureau Nijmegen (GBA) dat in 1968 opende. Talis kocht het leegstaande pand in 2004 aan en liet het een jaar later slopen. Het terrein bleef vervolgens tien jaar braak liggen; diverse plannen voor hoogbouw werden afgewezen omdat dat de radar van vliegbasis Volkel zou hinderen. Anno 2012 bleek de radartechniek dusdanig verbeterd dat deze hier geen last meer van zou hebben. De bouw van Nimbus ging in 2014 van start. De toren is sinds half maart 2016 bewoond en werd op 1 april 2016 ook officieel in gebruik genomen. Per september 2020 vervielen de leeftijdseis en de maximale woonduur voor de onderste vijf verdiepingen. Externe link nimbusnijmegen.nl Nimbus op hoogtetwee.nl
Station Raamsdonk

Station Raamsdonk (Rk) is een voormalig station aan de voormalige Langstraatspoorlijn tussen Lage Zwaluwe en 's-Hertogenbosch. Het station lag in het Noord-Brabantste Raamsdonk. Het station was in gebruik van 1 november 1886 tot 1 augustus 1950. Het stationsgebouw staat nog steeds in Raamsdonk, dit is nu een monument en tevens een woonhuis. Het staat naast het huidige Halve Zolenpad. Externe links Station Raamsdonk op Stationsweb