NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Leidsebrug (Amsterdam)

De Leidsebrug of Leidsepleinbrug, brug nr. 174, is een vaste plaatbrug in Amsterdam-Centrum en voert over de Singelgracht. De brug verbindt het Leidseplein en de Marnixstraat met het Leidsebosje en de Stadhouderkade. De brug is vernoemd naar de vroegere Leidsepoort. De landhoofden en pijlers werden gemaakt van natuursteen. De brug werd verfraaid met een aantal beeldhouwwerken van Johan Polet op de hoeken van de landhoofden en stelde twee nijlpaarden en twee leeuwenkoppen voor. Daarnaast gaat nog wat kleiner beeldhouwwerk over in de borstweringen langs de walkant. In het ontwerp werd voor het eerst een aantal houten zitelementen opgenomen in de borstweringen. Aan de noordwestzijde van de brug staat Hotel Americain met daarvoor de Hans Snoekfontein en daar tegenover staat het Hirschgebouw. Naast de brug bevindt zich, van de brug af gezien, aan de rechterkant van het Leidsebosje een steiger voor de Canal Bus. Tramlijn 1, 2, 5 en 12 rijden over de brug en hebben er staduitwaarts een halte. Geschiedenis De brug werd in 1917 ontworpen door Piet Kramer in de stijl van de Amsterdamse school, maar werd pas tussen 1923 en 1925 gebouwd, ter vervanging van een oude stenen boogbrug die daar tot dan toe lag en ook wel de "Leidse Barrière" werd genoemd. De oude brug, waaronder zich vroeger een waterkering bevond, werd in 1903 nog versterkt en verbouwd waarbij de bestaande fundamenten werden gehandhaafd. Toch was een nieuwe brug door het toegenomen verkeer noodzakelijk. De nieuwe brug werd 10 meter breder dan de oude brug en kreeg een tweetal doorvaarten voor het scheepvaartverkeer. Renovatie Sinds 2015 werd de brug, een rijksmonument, volledig gerenoveerd en behalve voor de trams voor al het verkeer tijdelijk gesloten en het verkeer werd omgeleid. Tot dan hadden de Connexxion buslijnen waaronder 170, 172 en 197 op de brug staduitwaarts een halte gelegen naast de trambaan en stadinwaarts voorbij de brug tegenover het Hirschgebouw op de trambaan wat regelmatig vertraging voor het tramverkeer veroorzaakte door het grote aantal halterende bussen. Daarnaast halteerde een groot aantal nachtbussen zowel van het GVB als van Connexxion op de brug. Na de renovatie keerde de buslijnen niet terug op de brug. Voor voetgangers en fietsers was er tijdens de renovatie een tijdelijke noodbrug naast de te renoveren brug geplaatst. Externe links De Leidsebrug op Erfgoed van de Week, www.amsterdam.nl Foto's van de Leidsebrug in de Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam
Lost Luggage Depot

Lost Luggage Depot is een gietijzeren kunstwerk dat sinds 2001 op het Koninginnehoofd, de westelijke punt van de Wilhelminapier in Rotterdam, staat. Het kunstwerk werd gemaakt door de Canadese historicus en beeldend kunstenaar Jeff Wall als symbool van het afscheid dat emigranten hier namen van hun "vorige leven". Het beeld bestaat uit een 8-hoekig paviljoen met drie verdiepingen en met een doorsnede van tien meter. Op alle verdiepingen bevinden zich gevonden voorwerpen zoals tassen, schoenen en koffers. Alles is van gietijzer gemaakt, het totaal weegt ongeveer 65.000 kg. Opdrachtgever, in 1996, was de stad Rotterdam. Deze had in 1990 een rijksgeschenk ontvangen van 1.000.000 gulden in het kader van 50 jaar wederopbouw en "650 jaar stadsrechten". De opdracht werd uitgevoerd door de Zeeuws-Vlaamse Gieterij uit Sas van Gent, die ook belast werd met de plaatsing van het beeld. Op 3 november 2001 werd het beeld geopend door premier Wim Kok.
Ma Retraite (Zeist)

Ma Retraite (Frans voor: 'mijn schuilplaats/afzondering') is een rijksmonument in Zeist; het is de oorspronkelijke naam van Huize Sint Jan aan de Utrechtseweg in Zeist. Ma Retraite Het eerste huis met de naam "Ma Retraite" werd rond 1800 gebouwd voor de familie Nepveu. In 1832 werd het huis verkocht aan Mr. C.M. van Hengst, schepen van Utrecht, die vooral aan de tuin veel veranderde. Landschapsarchitect Jan David Zocher maakte er een park met slingerende vijvers van. In 1881 werd het huis geveild en werd Joan Maria baron van Voorst tot Voorst uit Zwolle de nieuwe eigenaar. Hij kocht het voor ruim 70.000 gulden. Op 15 maart 1896 werd het huis opnieuw geveild. Ditmaal werd het gekocht door Jan van Marwijk Kooy, die medeoprichter was van de Amstel brouwerij in Amsterdam tevens directeur. De buitenplaats was toen 11 ha groot. Kooy's familienaam was in 1893 uitgebreid tot Van Marwijk Kooy. Huize Sint Jan Van Marwijk Kooy liet het gekochte landhuis afbreken en gaf de Amsterdamse architect Abraham Salm opdracht een nieuw buitenhuis te bouwen in de eclectische stijl. Het huis leek een Italiaans paleis. Om het centrale deel werden vier torens gebouwd. Vanuit het huis gingen twee grote trappen naar de tuin. Het park van Zocher werd in 1897 veranderd door Leonard Springer. In de vijvers zwommen witte eenden. Bijzonder was ook dat hij een grote duiventil liet bouwen, iets wat eigenlijk alleen op adellijke buitenplaatsen thuishoorde. In 1940 werd het huis door de Duitsers gevorderd. Het witte huis werd groen geverfd, ter camouflage. Na de oorlog werd het huis vanaf 1947 een RK jongensinternaat van de Kruisvaarders van Sint-Jan die het omdoopten tot "Huize Sint Jan". Brand Op 19 januari 1976 werd een deel van het huis door brand verwoest. Tot de herbouw in 1987 was het een leegstaande ruïne. Na de herbouw deed het huis als kantoorgebouw dienst. Bewoners 1800 - 1823: Laurens Johannes Nepveu (1751-1823) 1823 - 1829: weduwe Margaretha Nepveu-Roosmale (1751-1829) 1832 - 1848: Cornelis Maria van Hengst (1761-1848) 1881 - 1896: Joan Maria baron van Voorst tot Voorst (1851-1939) 1896 - 1916: Johan Hendrik van Marwijk Kooy (1847-1916) (In Overamstel (Amsterdam) is een straat naar Van Marwijk Kooy vernoemd.) 1916 - 1930: weduwe Jeanne Henriette van Marwijk Kooy-Beuker (1852-1930) 1930 - 1937: verhuur aan o.a. sigarenfabrikant 1937 - 1942: pension 1942 - 1945: Duitse bezetter 1945 - 1945: hoofdkwartier voor de Canadezen, hulpziekenhuis 1947 - 1976: R.K. jongensinternaat onder de naam Huize St. Jan 1976 - 1987: Leegstaande ruïne vanaf 1987: Kantoren van Verenigde Dura Bedrijven BV, Beleggingsmaatschappijen The NORO Group Companies en Maliebaan Management BV
Maranathakerk (Dinteloord)

De Maranathakerk is een kerk van de Gereformeerde Gemeente aan de Prins Florisstraat in het Noord-Brabantse dorp Dinteloord. Het is een van de vijf protestantse kerken in het dorp, dat nog geen 6.000 inwoners telt. Geschiedenis In 1953 vond er een scheuring plaats, waarbij de kerkenraad besloot zich van de Gereformeerde Gemeenten af te splitsen en zich aan te sluiten bij de Gereformeerde Gemeenten in Nederland. Omdat de kerkenraad eigenaar van het kerkgebouw uit 1930 aan de Wilhelminaweg was, hadden de overige leden van de Gereformeerde Gemeente geen onderdak meer. Deze leden hebben sinds 1982 een nieuw kerkgebouw, waarvan de bouwkosten in twintig jaar afgelost werden. Het orgel werd in mei 1984 in gebruik genomen en werd in 2018 gerenoveerd door orgelbouwer Jan van den Heuvel. Omdat de gemeente ongeveer 130 leden telt en dus relatief klein is, heeft zij geen eigen predikant. De twee ouderlingen lezen beurtelings de preek voor. Iedere zondag is er een ochtend- en avonddienst.
Matteuskerk (Eindhoven)

De Matteuskerk was een rooms-katholieke parochiekerk aan de Suikerpeerstraat 1 in het Eindhovense stadsdeel Woensel, in de buurt Vaartbroek. Geschiedenis Oorspronkelijk kerkte men in een noodkerk. In 1969 werd hier het Matteuskoor opgericht. In 1972 werd de uiteindelijke Matteuskerk gebouwd. Het betrof een laag, zeskantig gebouw in beton en witte baksteen. In het gebouw werden 35 jaar lang ook kunsttentoonstellingen gehouden. In 2012 kwam daar een eind aan. Op 9 juni 2013 werd de laatste Mis in het gebouw opgedragen, waarna het werd onttrokken aan de eredienst. Externe links Eindhoven in beeld[dode link] Matteuskerk bij reliwiki.nl
Henriëtte Pimentelbrug (Amsterdam-Oost)

De Henriëtte Pimentelbrug (brug 265 - ook bekend als Muiderpoortbrug) is een vaste brug op de grens tussen Amsterdam-Centrum en Amsterdam-Oost. De granieten leuningen zijn de meest opvallende details aan de brug. Tramlijn 14 en 19 maken gebruik van de brug. Houten poortbrug De brug overspant de Singelgracht en vormt de verbinding tussen de Plantage Middenlaan en de Mauritskade. In 1771 werd hier een houten poortbrug gelegd die aansloot bij de oude Muiderpoort. In 1884 kwam er een brug naast, want de oude poortbrug had te smalle aanbruggen voor de paardentram. Toen dat in 1900 een gemeentedienst werd wilde men een elektrische tram, die had een steviger brug nodig. Nieuwe brug In 1902 kwam er een nieuwe brug die het verkeer niet meer door de poort leidde. Het ontwerp voor de brug kwam van de Dienst der Publieke Werken. Architect daar was Hendrik Leguyt, maar het is onbekend of hij het ontwerp daadwerkelijk heeft gemaakt, de dienst werkte als collectief. De stenen balustrades wijzen wel in de richting van Leguyt, dat was qua stijl een overgangsarchitect tussen de neo-stijlen uit de late 19e eeuw en de modernere stijl van Hendrik Petrus Berlage. Die stenen balustrades vindt men ook terug op de Nieuwe Amstelbrug waarvan Berlage het esthetisch ontwerp voor heeft gemaakt. Gedurende de jaren kreeg ook de nieuwe brug met overbelasting te maken. Rond 1927 werd ze daarom voorzien van gewapend beton onder de rijweg. Ook in latere jaren van de 20e eeuw zijn er werkzaamheden verricht, deze zijn te herkennen aan de hevige zoutschade die in de jaren 1980 aan de brug te zien was. In 2013 werd het (zware) verkeer meer naar het midden van de brug geleid. Het wegdek lekte water in de constructie van de brug en tastte zo het metselwerk van binnenuit aan. De gemeente liet er een nieuw brugdek op leggen en het jaar daarop liep bouwbedrijf Heijmans NV het gehele metselwerk steen voor steen na. De werkzaamheden vonden vanaf pontons in het water plaats. Tijdens de werkzaamheden moest altijd doorvaart mogelijk blijven voor eventuele scheepvaart. Veel externe ingrepen waren toen al niet meer mogelijk; de brug is sinds 1995 een gemeentelijk monument. Naam De brug stond meer dan een eeuw officieus bekend als Muiderpoortbrug, vanwege de nabijgelegen Muiderpoort, dat ook naam gaf aan het Muiderpoortstation dat ongeveer een kleine kilometer ten zuidoosten van de brug ligt. April 2016 wilde de gemeente Amsterdam af van officieuze brugbenamingen en stelde voor om de naam officieel te maken of te schrappen. Het werd het laatste, in 2021 werd besloten de brug te vernoemen naar verzetsvrouw Henriëtte Pimentel. Deze naam was eerder toegeschreven aan brug 603 in Nieuw-West maar de adviesraad voor namen in de openbare ruimte (ANOR) hevelde de naam over naar deze brug in Oost, omdat ze dichter in de buurt van de Hollandsche Schouwburg ligt. Er kwamen nieuwe brugnaambordjes als ook aan weerszijde een plaquette. Afbeeldingen
Mulderplas

De Mulderplas is een voormalige slikvijver van de Staatsmijn Emma en Staatsmijn Hendrik in de buurtschap Thull in de Nederlandse gemeente Beekdaelen. In dit moeras werd het afvalwater van beide mijnen geloosd. De oorspronkelijke Muldermolen stond op de plek waar het kolenslik geloosd werd. Dit was een moerassig gebied dat regelmatig onder water stond. Daarom werd deze molen in 1950 verplaatst naar de locatie van de huidige Muldermolen. In dit gebied stonden vroeger overal watermolens langs de Geleenbeek, maar nadat de Staatsmijnen de waterrechten hadden gekocht, raakten de meeste molens in verval, met uitzondering dus van de Muldermolen. Jarenlang, tot 1984 was dit gebied zwaar verontreinigd, en was het oppervlak rondom de vijver tot aan de nabij gelegen Geleenbeek bedekt met een dikke zwarte laag kolenslik. Na de grondige sanering die in 1984 is gestart, werd het hele gebied binnen enkele jaren omgevormd tot een natuurgebied waar zeldzame vogelsoorten zoals de ijsvogel voorkomen. Ook hebben enkele zeldzame vogelsoorten hier hun broedplek. Links naast de Mulderplas (vanuit de kant Schinnen gezien) ligt de Alfa Bierbrouwerij, en aan de andere kant van de Mulderplas, achter de Geleenbeek, strekt zich een moerasbos zich uit in de richting van het voormalige mijnspoor waar tot in de jaren 70 de kolentreinen reden van de Staatsmijn Emma-Hendrik naar de haven van Stein. De Mulderplas is geopend in 1989 ter ere van het 45-jarige jubileum van de visvereniging! Dit is een van de twee vijvers waar de visvereniging visrecht op heeft. De Mulderplas valt nu onder Natuurmonumenten. De oppervlakte van de vijver is 2,8 hectare groot, door een weelderige planten groei is ongeveer 2 hectare wateroppervlak bevisbaar. De diepte varieert van ongeveer 40 cm tot 2,5 meter. Te vangen vis: - Karper - Zeelt - Brasem - Snoek - Baars - Zonnebaars - Paling - Winde - Giebel - Pos - Ruisvoorn - Blankvoorn
Museumbrug (Groningen)

De Museumbrug is een brug in Groningen die de Zuiderhaven overspant en aldus een verbinding vormt tussen de Westerkade en de Praediniussingel. De brug dankt haar naam aan het Groninger Museum dat tot 1994 aan de Praediniussingel was gevestigd. De basculebrug werd in opdracht van de gemeente Groningen ontworpen door Werkspoor Utrecht en kwam in 1938 gereed. Hij verving een oudere brug uit 1882. De brug met bijbehorend brugwachtershuisje werd ontworpen in de stijl van de Delftse School. De Groningse stadsarchitect Siebe Jan Bouma was verantwoordelijk voor het totale ontwerp. Zelf tekende hij het brugwachtershuisje en voor de leuningen van de brug. Het aan de zuidwestkant van de brug aan de Sluiskade gelegen gebouwtje heeft op het dak een beeld van Willem Valk van een stern op een bol. De overspanning staat met het brugwachtershuisje op de gemeentelijke monumentenlijst. Sinds het gereedkomen van de parkeergarage, met winkelvoorzieningen, op de gedempte Westerhaven, rond 2000, vormt de brug een van de verbindingen naar de Groninger binnenstad voor diegenen die de stad met de auto bezoeken. Sinds de totstandkoming van het nieuwe Groninger Museum, in het Verbindingskanaal in 1994, wordt de aldaar aangelegde H.N. Werkmanbrug in de Groninger volksmond ook Museumbrug genoemd.
Mèrthal

De Mèrthal (Nederlands: Markthal), is een voormalige veemarkthal in Horst in de Nederlandse provincie Limburg. Het gebouw, dat gelegen is aan de Gasthuisstraat, is tegenwoordig in gebruik als evenementenhal. Geschiedenis De veemarkthal werd in 1937 gebouwd naar ontwerp van de Heerlense architect Frits Peutz. In de eerste jaren werden er regelmatig veemarkten gehouden. Nadat de plaatselijke kerk tijdens de Tweede Wereldoorlog volledig werd verwoest, was de hal van 1945 tot 1953 tijdelijk als noodkerk in gebruik. Daarna deed de hal dienst als opslag van een machinefabriek. In 1969 werd de hal verbouwd tot sporthal en kreeg vanaf die tijd de naam Mèrthal mee. Vanaf die tijd werd het gebouw ook steeds vaker gebruikt als evenementenhal, vooral voor carnavalsactiviteiten en concerten. In 2000 stond de hal op de slooplijst. Een T-shirtactie van de Heideroosjes met de tekst Mèrthal mot blieve (Markthal moet blijven), haalde de landelijke pers en zorgde ervoor dat het gebouw kon blijven bestaan. Na een grondige renovatie wordt de hal thans nog steeds als evenementenhal gebruikt. Externe link Officiële website
Nieuw-Apostolische kerk (Eindhoven)

De Nieuw-Apostolische kerk is een kerkgebouw dat zich bevindt aan de Willem de Rijkelaan 1 in de buurt Engelsbergen die deel uitmaakt van het Eindhovense stadsdeel Strijp. Het betreft een bescheiden tienzijdig bakstenen gebouwtje in modernistische stijl, ontworpen door het architectenbureau Hupkes en Van Asperen en gebouwd in 1958. Het geheel wordt bekroond door een centraal torentje van metaal, waarboven zich een metalen plastiek bevindt dat een kruis en een stralende zon voorstelt, wat het symbool is van het Nieuw-Apostolische kerkgenootschap. De Nieuw-Apostolische gemeente ontstond in Eindhoven in de jaren 20 van de twintigste eeuw. In 1946 splitste een groep zich af die zich later Het Apostolisch Genootschap zou noemen. Later scheidde zich hiervan nog de Gemeente van Apostolische Christenen af. De Nieuw Apostolische Kerk Eindhoven is met ruim 300 doopleden onderdeel van de internationale Nieuw Apostolische Kerk met wereldwijd ruim 10 miljoen leden. Externe links ReliWiki
Nieuw Sint Anthonygasthuis

Het Nieuw Sint Anthonygasthuis is een monumentaal gasthuiscomplex in Leeuwarden in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis Het gasthuiscomplex bestaat uit een aantal bouwwerken aan het Perkswaltje. Perkswaltje 1-39 werd in 1862-1864 gebouwd naar ontwerp van F. Stoett. In de noordelijke vleugel (Sint Jacobsgang) aan de Groeneweg bevindt zich boven de ingang in het midden een herinneringssteen voor Arent van Suerhusum en Hille van Swol, in 1478 stichters van het voormalige Sint Jacobsgasthuis. De vleugel heeft een klokkenkoepeltje (1930) aan de achterzijde en twee poortjes aan weerszijden. Haaks op deze vleugel bevinden zich vier zijvleugels die worden afgesloten met neoclassicistische paviljoens die de namen en wapens dragen van de geslachten Burmania, Minnema, Auckema en Wiarda. De Julianavleugel (Perkswaltje 40-48) langs het Schoenmakersperk tegenover het Nieuwe Stadsweeshuis (Natuurmuseum Fryslân) dateert uit 1910. Het pand in neorenaissance-stijl werd gebouwd naar ontwerp van Willem Cornelis de Groot. Het toegangspoortje (1682) uit het gesloopte gasthuis werd herplaatst en werd boven het timpaan voorzien van gebeeldhouwde figuren van Sint Anthonius en twee proveniers. In 1878 bouwde Stoett ook het nieuwe pand voor het Oud Sint Anthonygasthuis in de Grote Kerkstraat Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Leeuwarden (stad)
Nieuwe-Wercksbrug

De Nieuwe-Wercksbrug (brug nr. 63) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug verbindt de Westermarkt met de Rozengracht. Ze overspant de Prinsengracht ter hoogte van de Oude Wester. Geschiedenis De kaart van Joan Blaeu, die de situatie aangeeft van ongeveer 1649, laat de brug al zien. De brug voerde toen naar de noordelijk kade van de Rozengracht, dan nog open water. De moderne geschiedenis van de brug begon op het tijdstip dat de gemeente de Rozengracht uitkoos voor dé verbindingsweg tussen Amsterdam-Centrum en West. De Rozengracht werd gedempt en er werd een doorbraak geforceerd voor de Raadhuisstraat. Deze keus had als gevolg dat brug 63 verbreed en verstevigd moest worden. Daartoe werd in juli 1890 een aanbesteding uitgeschreven voor 55 ton ton balkijzer en 19 ton buckelplaten voor deze brug en de brug 117 in de Rozengracht over de Lijnbaansgracht. In de vroege jaren twintig bleek die brug niet meer bestand tegen het toegenomen verkeer en moest vernieuwd worden. Er zou achttien weken aan de brug gewerkt worden. De Dienst der Publieke Werken kwam met een ontwerp, waar bruggenarchitect Piet Kramer een behoorlijke invloed had op de esthetiek van de brug (“het bureau van”). Zijn stijl is in alles terug te vinden, allereerst de bouwstijl van de Amsterdamse School (baksteen en natuursteen), de brugpijlers met daarop bewerkte natuurstenen zuilen en siersmeedijzeren balustrades daartussen, vastgezet aan de pylonen met stroppen. Na de oplevering hebben er geen grote werkzaamheden meer plaatsgevonden aan de brug. De brug werd in 2002 benoemd tot rijksmonument vanwege juist die esthetische kwaliteit van het ontwerp en het belang voor de aanzien van de stad. De brug beschikt over drie doorvaartopeningen, de grootste is zeven meter breed, en heeft een hoogte van 2m10. Tussen 2022 en 2028 wordt de brug gerenoveerd in het kader van de Oranje Loper. Ze kreeg een hulpbrug met kunstwerk Grachtenvlinder van Sam Hersbach. Openbaar vervoer Sinds jaar en dag hebben er diverse tram- en buslijnen over de brug gereden. Er was hier tot 1 september 1957 drierailig spoor voor de tram in gebruik, normaalspoor voor de stadstram, en meterspoor voor de tramlijn Amsterdam - Zandvoort waarbij één spoorstaaf gemeenschappelijk werd gebruikt. Pas in de jaren 70 bij een spoorvernieuwing verdween dit drierailig spoor en kwam er normaal spoor. Sinds 22 juli 2018 rijden over de brug de tramlijnen 13 en 17. De dagbus is hier verdwenen, maar er rijden nog wel vier nachtbussen over de brug. Het zijn dezelfde openbaarvervoerlijnen, die over de brug 117 Rozengracht/Lijnbaansgracht gaan. Vernoeming De naam van de brug is afkomstig van de oude naam voor de wijk tegenover de Westerkerk. De Jordaan stond bij aanleg bekend als het Nieuwe Werck. Afbeeldingen
Nieuwe Leuvebrug

De Nieuwe Leuvebrug is een basculebrug in de Nederlandse stad Rotterdam. Deze brug over de doorvaart van de Leuvehaven naar de Nieuwe Maas verbindt het Vasteland en de Boompjes. De breedte van de doorvaart is 19,37 meter. De doorvaarthoogte is 4,68 meter boven NAP. De doorvaarthoogte is afhankelijk van eb en vloed. De vaardiepte is 4,00 meter. Aan de kant van Leuvehaven is een waterkering die bij hoog water de doorgang afsluit.
Paaskerk (Baarn)

De Paaskerk is een gemeentelijk monument aan de Oude Utrechtseweg 4a in Baarn in de provincie Utrecht. De kerk is in 1880 gebouwd Opdracht, ontwerp en bouw Het gebouw is ontworpen door architect Sytze Wierda, in opdracht van prins Hendrik, die ook de grond beschikbaar stelde. Hij had daarbij wel bepaald dat het een monumentale kerk moest worden. Dit heeft geleid tot de rijke detaillering in verhouding tot andere gereformeerde kerken. Omdat de prins niet wilde dat de villabewoners op zondagochtend zouden worden gestoord, kreeg de kerk geen luidklokken. Blijkens de eerste steen, met opschrift Ds A.H. Gezelle Meerburg 21 oct 1880, werd deze gelegd door Alettinus Hendrikus Gezelle Meerburg, die een klein jaar tevoren als predikant overgekomen was uit Almkerk. De inwijding vond plaats op 22 juni 1881. Architectuur De kerk had bij de bouw een kruisvormige plattegrond. In 1904 zijn aan de achterzijde enkele ruimten aangebouwd onder toezicht van architect Tjeerd Kuipers. Ook werd in dat jaar een tweede dwarsbeuk aangebouwd ter hoogte van het koor. Bij een grote renovatie in 1996 kreeg de kerk via een ontmoetingszaal een verbinding met het achtergelegen zalencentrum Het Brandpunt. De toren bestaat uit drie geledingen. De hoofdingang heeft een rondboogportiek, op de tweede verdieping is een roosvenster aangebracht. De derde geleding heeft rondboogvensters. Aan de voet van de spits is een omloop, de achtkante spits is met leien gedekt. Aan weerszijden van de hoofdtoren staan kleinere torens. Kerkgemeente De kerkgemeente van de Paaskerk behoort van oudsher tot de Gereformeerde Kerken in Nederland en sinds de kerkfusie van 2004 tot de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Baarn