NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
ТЕС Емс

53°26′6.3″ пн. ш. 6°52′44.0″ сх. д. ТЕС Емс – теплова електростанція на північному сході Нідерландів у провінції Гронінген, споруджена за технологією комбінованого парогазового циклу. Станом на середину 2010-х найбільша за потужністю електростанція в країні. Площадка станції розташована на узбережжі естуарію річки Емс, у індустріальному парку енергетичного спрямування Емсхафен (тут також розташовані газова ТЕС Магнум та вугільна станція Емсхафен). Перший класичний конденсаційний енергоблок станції Емс із паровою турбіною потужністю 590 МВт спорудили у 1976 році (блок ЕС-2 із необхідною для запуску допоміжною газовою турбіною ЕС-1). У 1987-му його доповнили газовою турбіною Siemens V94.2 потужністю 138 МВт, яка разом із паровою почала носити назву блок ЕС-20. Створений таким чином парогазовий блок комбінованого циклу втім зберігав свій основний паровий котел (можливо відзначити, щоподібну модернізацію у другій половині 1980-х пройшов цілий ряд нідерландських ТЕС, як то Хемвег, Lage Weide, Flevo). А у 1990-х роках на станції реалізували масштабний проект, який зробив її найбільшою в країні – спорудження п’яти однотипних енергоблоків по 341 МВт. Вони створювались за повноцінною технологією парогазового циклу та мають по одній газовій турбіні General Electric 9001FA та одній паровій турбіні. Паливна ефективність при цьому становила 53,1%, що значно вище ніж у класичних конденсаційних електростанцій, проте станом на середину 2010-х років вже суттєво поступається кращим зразкам парогазових блоків (наприклад, ТЕС Лаусвард). Примітки
De Sprankel

De Sprankel, soms ook de Sprankelsche Bossen genoemd, is een natuurgebied ten zuidwesten van Veldhoven, bij het dorp Steensel. Geschiedenis Het terrein dat nu het natuurgebied is werd origineel gebruikt als een heide voor het grazen van schapen voor de productie van mest. Na de uitvinding van kunstmest werd een deel van de heide ontgonnen en gebruikt voor akkerbouw. Het niet-ontgonnen terrein raakte snel weer bebost. In 1845 schreef Petrus Norbertus Panken, een schoolmeester en amateur-archeoloog, het eerst over grafheuvels in het gebied, nadat hij de heuvels had doorgegraven en urnen met houtskool en crematieresten had gevonden. In 1910 bracht Cornelis Rijken, een schoolhoofd uit Veldhoven, ook een groot aantal urnen aan het licht, maar pas in 1948 begon er systematisch onderzoek naar de heuvels. Daaruit blijkt dat de grafheuvels een lange ontstaansperiode hebben, lopende van het midden van de bronstijd tot in de ijzertijd. Beschrijving Het natuurgebied bestaat voor het grootste gedeelte uit bos, maar er is een deel waar dat vanwege hoogspanningskabels niet mogelijk is. Hier worden ezels ingezet om de begroeiing van bomen tegen te gaan. Bomen die al te groot zijn voor de ezels worden handmatig gekapt. Grote machines zijn niet in het natuurgebied toegestaan wegens de grafheuvels in de buurt. Het gebied heeft grote archeologische waarde. Het gebied wordt bedreigd vanwege de grote hoeveelheid amerikaanse eiken die er groeien. Deze bomen worden snel gekapt.
Eiland van Dordrecht

Auf dem Eiland van Dordrecht (deutsch Insel von Dordrecht) liegt die niederländische Stadt Dordrecht. Das Eiland im Rhein-Maas-Delta liegt in einer ausgedehnten Wasserlandschaft und ist von sechs Flüssen umgeben: den Rheinarmen Beneden-Merwede und Nieuwe Merwede, dem Hollands Diep, Dordtsche Kil und Oude Maas, darüber hinaus wird es durch den Wasserweg Wantij in zwei Teile geteilt. Im Norden der Insel verläuft der meist befahrene Wasserweg der Niederlande. Fähren verbinden die Insel mit Zwijndrecht, Papendrecht und Sliedrecht, nach Rotterdam und Gorinchem verkehren „Wasserbusse“. Die Autobahn A16 verläuft über die Insel und führt von der Moerdijkbrug zum Drechttunnel. Eine weitere wichtige Verkehrsader ist die Nationalstraße N3, die von der Papendrechtse brug zum Kiltunnel verläuft, über den es mit der Insel Hoeksche Waard verbunden ist. Andere im Rheindelta liegende Inseln sind Goeree-Overflakkee, Tiengemeten, Voorne-Putten, Rozenburg, IJsselmonde und Hoeksche Waard. Bis 1421 lag Dordrecht an der Küstenlinie von Grote Waard. Während der Sankt-Elisabeth-Flut von 1421, die 50.000 Hektar Land überschwemmte und zahlreiche Dörfer vernichtete, brachen auch die Deiche von Dordrecht und Geertruidenberg, so dass Dordrecht zur Insel wurde. Eingeleitet wurde die Flut nach vielen Regentagen wahrscheinlich durch einen starken Nordweststurm, der eine hohe Sturmflut nach sich zog. Es handelte sich nicht wie 1953 um eine Springflut, aber das nasse Wetter hatte dafür gesorgt, die Flüsse bereits sehr anschwellen zu lassen. Dazu kam, dass im Jahrzehnt vor der Flut schon einige Male Lücken in der Wasserabwehr der Küstenlinie von Grote Waard als der Südkante des heutigen Südholland aufgetreten waren. So konnte die Flut bei dem schon vorhandenen hohen Wasserstand einen großen Meeresarm zwischen Südholland und Zeeland schlagen, wodurch das ganze Gebiet der Grote Waard für lange Zeit verloren gehen und nie wieder in seiner ursprünglichen Form zu sehen sein sollte. An der Stelle, an der das Wasser am weitesten in das Land vorgedrungen war, im Gebiet hinter Dordrecht, bildete sich ein Binnensee, der wegen seiner Ausdehnung nicht mehr trockenzulegen war. Dort formte sich, zwar nicht an einem Tag wie die Legende es behauptet, sondern über Jahrzehnte der holländische Biesbosch (Binsenwald), der sich zu einem Sumpfgebiet entwickelte, das zum Nationalpark De Biesbosch gehört. Literatur C. Buddingh, J. Eijkelboom (Hrsg.): Het Eiland van Dordrecht in tekst en beeld. Kwadraat, Vianen 1982, ISBN 90-6481-301-9.
Île de Dordrecht

L'Île de Dordrecht est une île néerlandaise correspondant à la commune de Dordrecht, sur laquelle est située la ville de Dordrecht. Géographie Sans être une vraie île fluviale, l'île de Dordrecht est entourée de rivières : Merwede inférieure au nord Nouvelle Merwede à l'est et au sud-est Hollands Diep au sud Dordtsche Kil à l'ouest Vieille Meuse au nord-ouest En outre, l'île est divisée en deux par le Wantij. La partie nord-est de l'île est constituée de la partie hollandaise du Biesbosch. L'île est reliée aux terres et îles des alentours par plusieurs ponts, tunnels et bacs. La superficie de l'île est de 99,45 km², dont 19,92 km² est constitué des étendues d'eau. Au 1er mai 2006, l'île a 118 871 habitants, et une densité de 1 495 habitants au km². Outre la ville de Dordrecht et ses quartiers (qui englobent certaines anciennes localités indépendantes comme Dubbeldam), on distingue les localités de Tweede Tol, Wieldrecht, Willemsdorp et Kop van 't Land. Histoire L'Île de Dordrecht est née la nuit du 19 novembre 1421, lors de l'Inondation de la Sainte-Élisabeth. Avant, Dordrecht était situé dans le nord-ouest du Groote of Hollandsche Waard. Pendant des siècles, l'Île de Dordrecht était une vraie mosaïque de bailliages (Dubbeldam), de polders (Oud-Dubbeldam, Noordpolder, Zuidpolder, Aloïsenpolder, Wieldrecht), de seigneuries (Huis ter Merwede), de buitenplaatsen (Dordtwijk, Dubbelmonde, Eikendonk), de lieux-dits, hameaux, villages, communes (De Mijl, Dubbeldam, Wieldrecht) et la ville de Dordrecht. À plusieurs reprises, des annexions de territoires et fusions de communes eurent lieu, car notamment la ville de Dordrecht avait besoin de territoire pour son expansion. Jusqu'au 1er juillet 1970, la partie orientale de l'île appartenait même à la commune de Sliedrecht, ville située sur l'autre rive de la Merwede inférieure. Depuis cette date, la commune de Dordrecht comprend toute l'île de Dordrecht. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Eiland van Dordrecht » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Îles de la Hollande-Méridionale Portail des Pays-Bas Portail des îles
Isola di Dordrecht

L'isola di Dordrecht (in olandese Eiland van Dordrecht) è un'isola del delta del Reno, della Mosa e della Schelda, nella provincia dell'Olanda Meridionale nei Paesi Bassi. Il suo territorio corrisponde alla municipalità di Dordrecht. Geografia L'isola di Dordrecht è circondata dai seguenti fiumi: Beneden Merwede a nord Nieuwe Merwede a est e sud-est Hollandsch Diep a sud Dordtsche Kil a ovest Oude Maas a nord-ovest Inoltre, l'isola è divisa in due dal Wantij. La parte nord-orientale dell'isola è inclusa nel parco nazionale De Biesbosch. L'isola è collegata alla terraferma e e alle isole circostanti da diversi ponti, tunnel e traghetti. La superficie dell'isola è di 99,45 km², di cui 19,92 km² è costituita da specchi d'acqua. Vi si contano 118 871 abitanti con una densità di 1 495 abitanti per km². Oltre alla città di Dordrecht e ai suoi quartieri (che includono alcune municipalità in passato autonome come Dubbeldam), si trovano le località di Tweede Tol, Wieldrecht, Willemsdorp e Kop van 't Land. Storia L'isola di Dordrecht si è formata la notte del 19 novembre 1421, durante l'inondazione di Santa Elisabetta. Prima di allora, la città di Dordrecht si trovava nella zona nord-ovest del polder Groote of Hollandsche Waard. Per secoli, l'isola di Dordrecht, costituita da diversi polder (Oud-Dubbeldam, Noordpolder, Zuidpolder, Aloïsenpolder, Wieldrecht) ha ospitato diverse entità politiche quali il baliato di Dubbeldam e la signoria di Huis ter Merwede. Oltre alla città di Dordrecht, si trovano le località, di Dordtwijk, Dubbelmonde, Eikendonk, De Mijl, Dubbeldam e Wieldrecht. In diverse occasioni si sono verificate annessioni di territori e fusioni di comuni. Fino al 1º luglio 1970, la parte orientale dell'isola apparteneva alla municipalità di Sliedrecht, una città situata sul lato opposto del Benden Merwede. Da allora, il comune di Dordrecht comprende l'intera isola di Dordrecht. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isola di Dordrecht
Gaiazoo

Der Gaiazoo (Eigenschreibweise: GaiaZOO, bis 2010 GaiaPark) ist ein Tierpark, der in Kerkrade im Südosten der niederländischen Provinz Limburg nahe der deutschen Grenze bei Aachen liegt. Die offizielle Eröffnung des Parks war am 1. Juli 2005. Damit ist der Gaiazoo einer der wenigen erst im 21. Jahrhundert gebauten Tierparks Europas. Auf der Basis des Konzeptes des Affenparks Apenheul in Apeldoorn errichtet, widmet sich der circa 25 ha große Park dem sogenannten Gaia-Gedanken. Somit betrachtet der Besucher die im Park vorgestellten Lebensräume als ein Ganzes (Tier, Landschaft und Mensch). Daten und Fakten Die Baukosten des Projektes betrugen circa 20 Millionen Euro, Träger des Parks sind bis heute die Gemeinde Kerkrade, die Stichting Apenheul und weitere Privateigner. Weiter beschäftigt der Gaiazoo rund 50 Festangestellte und 120 Aushilfen zur Hauptsaison. Der Gaiazoo zeigt fast 160 Tierarten (davon sind 27 in einem EEP-Programm) aus den drei großen Bereichen Europa, Afrika und Amerika. Darüber hinaus beschäftigt sich der Park mit der Urzeit in einem weiteren, eigenen Bereich. Limburg Der Bereich Limburg beinhaltet vor allem Bauernhoftiere, enthält aber auch Kleine Pandas und den DinoDome. Tiere: Taiga Im Bereich Taiga sind zum einen bekannte Wildtiere der nordamerikanischen Fauna, zum anderen Tiere aus der Taiga Nordeuropas und den zentralasiatischen Steppen beheimatet. Daneben leben in einem Aquarium neben den Bibern zahlreiche paläarktische Süßwasserfischarten und neben den Wölfen gibt es eine Voliere (Fremde Vögel Voliere) mit Papageien, Enten und Schildkröten, die von Besuchern betreten werden kann. Eine zweite Voliere befindet sich neben dem Trampeltiergehege. Tiere: Rainforest Der Rainforest-Bereich zeigt Bewohner des tropischen Regenwalds aus Südamerika und Afrika. Tiere: Savanna Bei einem Besuch des künstlich angelegten Territoriums von Savanna findet sich der Besucher in der afrikanischen Steppe wieder. Tiere: DinoDome Seit 2009 hat der Tierpark den DinoDome, einen Indoor-Spielplatz. Das von den Arc2 Architekten aus Almere entworfene Gebäude zeichnet sich durch eine hölzerne geodätische Kuppel aus. Mit einer Fläche von 2.500 Quadratmetern ist es Europas größter Indoor-Spielplatz (2009). Zukunft Der neue Park plant im Laufe der nächsten Jahre trotz der großen Investitionen seit der Eröffnung weitere Neuanlagen (zum Beispiel für Robben). Verkehr Man erreicht den Tierpark mit dem Auto über den Buitenring Parkstad Limburg N300. Weblinks Website des Gaiazoos (niederländisch, deutsch, englisch, französisch)
GaiaZOO

GaiaZOO is a Dutch zoo located in Kerkrade. It opened in 2005 as GaiaPark with approximately 80 different species. In 2014, the zoo had approximately 100 different species. Naming GaiaZOO is named after Gaia, the Greek goddess of the Earth. It also refers to the Gaia hypothesis which proposes the Earth is one big living organism. This organism includes all of Earth's fauna, flora, water, sky and surface. Species GaiaZOO has approximately 100 different species. Besides traditional zoo animals such as gorillas, rhinoceroses, lions and zebras, GaiaZOO has some species which cannot be found in other Dutch zoos such as Amazon bush dogs, wolverines and bat-eared foxes. EAZA and breeding programmes GaiaZOO is member of the European Association of Zoos and Aquaria (EAZA) and participates in breeding programs. In 2014, three lion cubs were born and were named after the daughters of the Dutch king Willem-Alexander. Unfortunately, on Koningsdag the adult lions killed and ate the cubs. DinoDome In May 2009, GaiaZOO opened Europe's biggest indoor dinosaur-themed playground named DinoDome with a surface size of 2,500 square metres (27,000 sq ft). References External links GaiaZOO
Sint-Bernarduskerk (Made)

De Sint-Bernarduskerk is de parochiekerk van de tot de Noord-Brabantse gemeente Drimmelen behorende plaats Made, gelegen aan de Kerkstraat 8. Geschiedenis In 1511 werd een aan Onze-Lieve-Vrouw gewijde kapel in gebruik genomen. Dit was een filiaalkerk van de kerk van Geertruidenberg en hij werd bediend vanuit het kapittel van deze kerk. De kapel werd later toegewijd aan Sint-Adrianus. Vanaf 1589 werd het uitoefenen van de katholieke godsdienst verboden, en in 1648 werd de kapel definitief protestants. Wel mochten de katholieken nog op het bijbehorende kerkhof worden begraven. Vanaf 1671 mochten de katholieken beschikken over een schuurkerk die gewijd was aan Bernardus van Clairvaux. Deze kerk brandde in 1795 af. Men mocht een nieuwe kerk bouwen, eveneens aan Bernardus gewijd, en deze werd in 1796 in gebruik genomen. Deze kerk stond aan de huidige Kerkstraat. In hetzelfde jaar kregen de katholieken, zijnde de grootste bevolkingsgroep, hun filiaalkerk weer terug zodat ze nu over twee kerken beschikten wat er feitelijk één teveel was. In 1804 werd de filiaalkerk daarom weer verkocht aan de protestanten, zie hervormde kerk. Tot 1855 werden de katholieken nog steeds op de begraafplaats van de filiaalkerk begraven totdat zij een eigen katholieke begraafplaats openden. Ook mochten de katholieken de klok van de -nu protestantse- kerk blijven gebruiken want de katholieke kerk had nu eenmaal geen klok. Het aantal katholieken nam toe en een nieuwe kerk werd noodzakelijk bevonden. Dit zou een neogotisch kerkgebouw worden, ontworpen door Jan Verheijen. In 1871 werd deze kerk in gebruik genomen. De in het plan opgenomen toren werd echter nooit gebouwd vanwege geldgebrek. De fundamenten ervan waren echter al gestort. In plaats van een echte toren kwam er een bescheiden daktorentje. In 1937 werd het portaal met drie ingangen gebouwd. Het interieur werd meermaals gewijzigd. Nadat het kerkbezoek sterk was verminderd moest de kerk worden verkocht aan een projectontwikkelaar. Dit geschiedde in 2016. In 2022 werd de kerk onttrokken aan de eredienst en omgebouwd tot een sociaal-cultureel centrum, De Bernardus genaamd. Dit werd in 2024 geopend. Gebouw Het betreft een bakstenen kruisbasiliek met driezijdig afgesloten koor en een bescheiden geveltorentje dat grotendeels met leien is bedekt.
Eijkhagen College

Het Eijkhagen College is een Rooms-katholieke middelbare school in de Nederlandse plaats Landgraaf. Geschiedenis Het Eijkhagen College vond zijn oorsprong aan de Leenderkapelweg in Landgraaf. Op 3 oktober 1974 werd begonnen met de bouw van een nieuw schoolgebouw aan de Eijkhagenlaan aan de rand van het Eikenbos. Op 1 augustus 2009 vond er een fusie plaats samen met het College Rolduc uit Kerkrade. De scholen gingen verder onder de naam Charlemagne College. Vanaf het schooljaar 2013/2014 is het Eijkhagen College de enige resterende locatie. De voormalige locaties van het Charlemagne College vallen tegenwoordig onder de scholengemeenschap Beroepscollege Parkstad Limburg (BcPL). Onderwijskoepel SVO|PL liet in 2019 een onderzoek verrichten naar de toestand van de huisvesting, waarbij nieuwbouw als beste oplossing uit de bus kwam. De gemeenteraad in Landgraaf heeft in december 2020 de nieuwbouwplannen goedgekeurd. In het voorjaar van 2023 begon de nieuwbouw op het naastgelegen sportveld. Het nieuwe gebouw werd op 28 november 2024 opgeleverd, en het oude gebouw werd op 20 december 2024 gesloten. Vanaf 6 januari 2025 is het nieuwe gebouw in gebruik genomen. Aansluitend vindt de sloop van het oude gebouw plaats, waarmee ruimte wordt gemaakt voor de buitensportvelden en een park. Bronvermelding
Nijmegen railway bridge

The Nijmegen railway bridge (Dutch: Spoorbrug Nijmegen) is a truss bridge spanning the River Waal in the Netherlands, connecting the city of Nijmegen to the town of Lent. Construction Construction started in 1875, on the site of an ancient Roman bridge, and was completed 4 years later in 1879. It originally consisted of three truss arches. The southern land abutment, styled as a medieval city gate, was designed by Dutch architect P.J.H Cuypers. These twin tower structures, one each side of the track, were to protect the entrance to the city of Nijmegen and delay any enemy advance to give time to demolish the bridge. The railway bridge's construction enabled train connections to Arnhem, thus Nijmegen was the last major city in the Netherlands to be connected to the national rail network. Second World War The middle arch of the bridge was destroyed twice during the Second World War, but despite this it survived the conflict. The first demolition was initiated on 10 May 1940 by the Dutch themselves when the Wehrmacht approached. The Germans repaired the bridge, and it was back in service by 17 November 1940. The Germans modified the abutments by removing the top floor of each tower, strengthening the flat roofs and mounting anti-aircraft guns. The bridge was involved in Operation Market Garden, and was a key Allied objective. The 82nd Airborne Division's assault on the bridge in September 1944 received the nickname "Little Omaha" due to the heavy casualties, and became a significant turning point in the battle. Despite the efforts of the Americans, frogmen from the German Marine Einsatzkommando were able to demolish the bridge again on 28 September 1944. Reconstruction To facilitate passage by larger ships, the bridge was reconstructed in 1983, still in the truss style but with only one wider arch. The bridge was also raised by one metre. Only the brick abutment remains from the original structure. This abutment was to be demolished during the reconstruction, but protests from Nijmegen residents prevented this and it was declared a national monument, and in 2008 the third level was rebuilt from the original plans. In 2004, a bicycle bridge known as the Snelbinder was added to the eastern side of the bridge. References
Spoorbrug Nijmegen

De spoorbrug in Nijmegen is een spoorbrug over de Waal in de Nederlandse stad Nijmegen. De brug verbindt Nijmegen met het stadsdeel Lent. Naast de spoorbrug ligt sinds 2004 een fietsbrug, de Snelbinder. De brug heeft de twee na langste overspanning in Nederland; alleen de Werkspoorbrug en de Zandhazenbrug zijn langer. Historie De bouw van de spoorbrug begon in 1875 en duurde tot 1879. Het zuidelijke landhoofd van de brug met middeleeuws aandoende torens werd ontworpen door Pierre Cuypers; de rest werd ontworpen door ir. J.G. van den Bergh. De spoorbrug maakte mede de treinverbinding tussen Nijmegen en Arnhem mogelijk, waarmee Nijmegen werd aangesloten op het nationale spoorwegnet. De vakwerkbrug had oorspronkelijk 3 boogoverspanningen. De spoorbrug was de eerste brug over de Waal in Nijmegen; de Waalbrug kwam er pas in 1936. In de Tweede Wereldoorlog werd de middelste boog van de brug twee keer opgeblazen. De spoorbrug maakte deel uit van de Waaloversteek, onderdeel van Operatie Market Garden. Vanwege de Duitse aanval op Nederland in 1940, werd de middelste overspanning van spoorbrug in de middag van 10 mei opgeblazen door de Nederlandse genie. De brug werd door Duitse troepen hersteld, dankzij onderdelen die eigenlijk bestemd waren voor de Schalkwijkse brug over het Amsterdam-Rijnkanaal. De brug ging echter wel hierdoor terug van twee sporen naar een spoor en werden twee extra hulppijlers in de Waal geplaatst. Bij de terugtocht van de Duitsers in 1944 werd een van de nieuwe pijlers opgeblazen, waardoor de brug weer in onbruik raakte. De pijler werd hersteld en het jaar erop reden de eerste (niet-geëlektrificeerde) treinen weer over de brug. Vijf jaar later was de brug geheel hersteld: Er waren weer twee sporen beschikbaar en ook elektrische treinen konden de brug weer over.. In 1984 werd de brug gemoderniseerd. Nu werd er in plaats van drie slechts één boog geconstrueerd en was toendertijd de spoorbrug met de langste overspanning in Nederland. Het landhoofd, dat aanvankelijk gesloopt zou worden, werd een rijksmonument. In 2004 werd de Snelbinder aan de spoorbrug bevestigd. Het treinverkeer over de spoorbrug en de scheepvaart op de Waal moesten daarvoor een dag worden stilgelegd. In 2009 werd het landhoofd, dat in de oorlog beschadigd was geraakt, gereconstrueerd. In literatuur In De uitvreter van Nescio pleegt de hoofdpersoon zelfmoord door van de spoorbrug in Nijmegen te stappen. Aan de railing van de fietsbaan over de spoorbrug (snelbinder) hangt een plaatje met een tekst van Nescio. Zie ook Lijst van bruggen in Nijmegen
Oude Calixtuskerk (Groenlo)

Die Oude Calixtuskerk (deutsch Alte Calixtuskirche) ist eine spätgotische Pseudobasilika aus Backstein der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Groenlo, Provinz Gelderland. Geschichte Um 1275 wurde in Groenlo mit dem Bau einer Kirche begonnen. Im 15. Jahrhundert unterstützte der Bischof von Münster den Bau, der um 1520 in seiner heutigen Form vollendet wurde. Während des Achtzigjährigen Kriegs kam die Kirche in die Hände der Reformierten, in deren Besitz sie nach 1674 definitiv blieb. Seit 1978 gehört die Kirche der Stiftung „Oude Gelderse Kerken“. 2006 und 2007 wurde das Bauwerk restauriert. Während der Chorraum nach wie vor dem reformierten Gottesdienst dient, wird das Kirchenschiff als Ausstellungsraum genutzt. In den beiden Seitenschiffen ist eine Dauerausstellung über die Geschichte von Groenlo untergebracht. Ausstattung Im Kirchturm hängt ein Carillon mit 47 Glocken. Die Hauptorgel wurde 1951 von der Orgelbaufirma Flentrop (Zaandam) gebaut. Das Schleifladen-Instrument hat 17 Register auf zwei Manualen und Pedal. Die Trakturen sind mechanisch. Koppeln: II/I, I/P Siehe auch St.-Calixtus-Basilika Liste der Backsteinbauwerke der Gotik in den Niederlanden Literatur Karel Emmens (Hrsg.): De oude Calixtuskerk te Groenlo. Tussen Utrecht en Münster. Matrijs, Utrecht 2005, ISBN 90-5345-274-5 (niederländisch). Weblinks Website der Kirche (niederländisch) Einzelnachweise