NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Spoorbrug Westerdokseiland

De Spoorbrug Westerdokseiland (brug nr. 19S) is een voormalige spoorbrug in de Nederlandse hoofdstad Amsterdam. De brug verbond de sporen van het Centraal Station met het toenmalige emplacement op het Westerdokseiland. Geschiedenis Na aanplemping van het Westerdokseiland aan de al uit 1830 stammende Westerdoksdijk in 1878 werd ook een emplacement voor het toen nieuwe Centraal Station aangelegd. Er was hier ook een vrachtstation en douaneloodsen. Er werd toen ook een sluis gebouwd die toegang gaf tot het Westerdok, de Westertoegang. Brug 19S lag over deze vaarweg, en was gebouwd als driedelig viaduct, met een draaibaar middendeel. Op dit emplacement stonden tot mei 1974 onder meer de dieselvijftreinstellen van de spoorlijn Zaandam - Enkhuizen opgesteld en werden er getankt. Die maand werd de spoorlijn geëlektrificeerd en verdwenen de dieseltreinen van het emplacement en was het afgelopen met de geluidsoverlast van de ronkende dieseltreinen. Nadat er al steeds minder van het emplacement gebruik was gemaakt, werd in de jaren negentig van de 20e eeuw het emplacement verlaten. Desalniettemin werd in het nieuwe VL/TC gebouw (De "vliegende schotel" met de verkeersleiding van de spoorwegen) nog wel een binnendoorgang gebouwd waardoor treinen via de brug het emplacement konden bereiken. Nieuwe bestemming In de eerste jaren van de 21e eeuw werd het Westerdokseiland overgeleverd aan de projectontwikkelaars die er luxe appartementencomplexen neerzetten. Het verhoogde deel van het emplacement werd afgegraven, en de landhoofden en het viaduct op het Westerdokseiland zijn gesloopt. Op het beweegbaar deel van de brug is een duur horeca-etablissement gebouwd naar een ontwerp van de Architekten Cie., dat via een nieuwe trap en steiger bereikbaar is. Het klassieke wenteltrappetje dat voor onderhoudswerkzaamheden gebruikt werd is nog wel aanwezig, evenals het brughoofd en viaductdeel dat over de Westerdokskade leidt. Er leiden twee andere bruggen over de Westertoegang; de Westerdoksluis (brug 314), en de Han Lammersbrug (brug 2202). Foto's Referenties
Verzorgingsplaats De Lanen

Verzorgingsplaats De Lanen is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A6 Muiderberg → Joure tussen afritten 18 en 19 aan het Tjeukemeer, in de gemeente De Friese Meren. De Lanen is door middel van een verbindingsweg onder de brug over het Tjeukemeer verbonden met verzorgingsplaats De Wiel.
Verzorgingsplaats Weerbroek

Verzorgingsplaats Weerbroek is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de westzijde van de A50 Emmeloord-Eindhoven tussen afrit 18 en knooppunt Valburg in de gemeente Overbetuwe. Aan de andere kant van de snelweg lag even verderop verzorgingsplaats Meilanden. In 2012 is de verzorgingsplaats fors uitgebreid met extra parkeerplaatsen voor vrachtauto's, omdat de iets noordelijker gelegen verzorgingsplaats Kabeljauw is gesloten vanwege de aanleg van ecoduct Wolfhezerheide en overlast voor de nabijgelegen plaats Wolfheze.
Janssenmolen

De Janssenmolen in het Limburgse Oirsbeek, gemeente Beekdaelen, is een beltmolen die in 1877-1878 gebouwd werd door Jacob Lamerichs. Hij deed tot in de jaren 1940 eeuw dienst als windaangedreven korenmolen. In 1970 is de molen door de familie Janssen verkocht aan de toenmalige gemeente Oirsbeek, die hem tussen 1975 en 1978 restaureerde. In 2008 verkocht de toenmalige gemeente Schinnen de molen voor een symbolisch bedrag aan de Stichting Smile Erfgoed die hem in 2011 overdeed aan Het Limburgs Landschap. De molen onderging daarna een flinke opknapbeurt en was daarna weer maalvaardig. In 2024 werd hij stil gezet omdat de roeden lasbreuken vertoonden. De molen is een rijksmonument en wordt periodiek opengesteld voor het publiek. De molen heeft een ronde, uit baksteen opgetrokken romp met houten kap die is gedekt met dakleer en heeft een vlucht van 24,8 meter. Hij is voorzien van een Engels kruiwerk en kruilier en een Vlaamse vang (vangtrommel). Als de molen maalvaardig is wordt er Kollenberger spelt gemalen. Ongeveer honderd meter oostelijker stond tot 1920 de Molen van Dortants, daarvan rest nog de molenromp.
Muurtoren Oostenrijk

De muurtoren Oostenrijk is een waltoren gelegen aan de Jan van Houtkade aan de zuidkant van Leiden. Het bouwwerk stamt uit het eind van de vijftiende eeuw en maakte deel uit van de inmiddels verder volledig verdwenen middeleeuwse stadsommuring. Leiden bezat nog 32 andere muurtorens, waarvan de laatste in 1871 werd gesloopt. Deze muurtoren Bourgondië bevond zich ten westen van Oostenrijk, eveneens aan de Jan van Houtkade. De beide bouwwerken ontlenen hun namen aan de toenmalige landsheren van de Nederlanden, Maria van Bourgondië en Maximiliaan van Oostenrijk. De plattegrond van de muurtoren Oostenrijk is halfcirkelvormig, waarbij de rechte zijde naar de stad is toegericht. Aan de landzijde bevinden zich negen schietgaten in de ongeveer twee meter dikke bakstenen muren. Twee van deze gaten zijn dichtgemetseld. Aan de stadszijde bevinden zich in de gevel twee ruitvormige blinde nissen met daarboven één in de vorm van een driepas. Hieronder is het Leidse stadswapen tweemaal in het metselverband herkenbaar. Vlak boven het trottoir is nog een halfronde boog zichtbaar. Dit is de bovenzijde van de oorspronkelijke toegangspoort tot de toren. Door de eeuwenlange ophoging van het straatniveau ligt deze toegang nu volledig onder de grond. Sinds 2015 is het gebouw in gebruik als escaperoom. Externe link Regionaal Archief Leiden over Muurtoren Oistenrijck
Base aérienne Volkel-Uden

La base aérienne Volkel-Uden, (code IATA : UDE • code OACI : EHVK) est une base aérienne de la Armée de l'air royale néerlandaise à Volkel sur la commune de Maashorst dans la province néerlandaise du Brabant-Septentrional. Histoire En 1940, au début de la Seconde Guerre mondiale les occupants allemands installent à Volkel un Nachtlandeplatz, halte de nuit pour des avions de chasse. C'est un lieu stratégique au sud des grands fleuves qui traversent les Pays-Bas, puisque les bombardiers des alliés s'orientent la nuit au-dessus les Pays-Bas obscurcis par le couvre-feu sur ces grands fleuves pour se diriger vers la région de la Ruhr en Allemagne. Les occupants allemands y construisent une piste d'atterrissage pavée de briques. Après la guerre cette Fliegerhorst sera le noyau à partir duquel se forme la base aérienne de Volkel, qui est le moteur du développement de Volkel et même pour Uden, chef-lieu de la commune. En 1949, on y installe un centre de formation pour l'aéronavale néerlandaise qui utilisent la piste d'atterrissage pour les exercices de décollage et d'atterrissage. En 1950 la base est transmise à l'Armée de l'air royale néerlandaise qui l'agrandit. Une partie de la base est mise à disposition de l'armée américaine. Pendant les années 1980, Volkel est le lieu de fréquentes manifestations antinucléaires, à la suite de soupçons que les Américains auraient installé secrètement des armes nucléaires sur la base. Elle dispose onze armatures de protection pouvant abriter chacune quatre bombes nucléaires B61 dont cinq sont « chaudes » – ce qui signifie qu’elles sont armées – et six « froides » dans les années 2010. En 2013, 22 bombes nucléaires B61 de l'USAFE sont officiellement stockées sur la base pouvant en entreposer jusqu’à 44 depuis septembre 1991 sous la garde du 703e escadron de support des munitions (703th Munitions Support Squadron) de l'USAF (anciennement le 752e escadron jusqu'en 2004), et destiné à être utilisé par les escadrons 311 et 312 de l'armée de l'air royale néerlandaise équipés de F-16. La base de Volkel organise une fois par trois ans une journée portes ouvertes avec démonstrations de vol. Le village de Volkel organise chaque année une grande fête avec démonstrations de vol, nommée « Volkel in de wolken » (Volkel dans les nuages). Il existe des tentatives de donner à la base aérienne un usage mixte, militaire et civil, comme aéroport régional ayant pour nom Uden Airport. Le nom a déjà été changé en base aérienne Volkel-Uden et l'armée a accepté pour l'instant que des hélicoptères de l'équipe mobile médicale civile régionale en coopération avec l'hôpital universitaire de l'université Radboud de Nimègue y soient stationnés. Voir aussi Liste des aéroports des Pays-Bas Notes et références Portail des Pays-Bas Portail de l’aéronautique Portail de l’histoire militaire
Baza lotnicza Volkel

Baza lotnicza Volkel (niderl.: Vliegbasis Volkel, ang. Volkel Air Base) (IATA: UDE, ICAO: EHVK) – baza lotnicza i wojskowy port lotniczy położony w Volkel koło Uden (Holandia). Bibliografia Informacje na stronie Great Circle Mapper (ang.) Vliegbasis Volkel (niderl.)
Волкел (авіабаза)

Авіаційна база Волкел (нід. Vliegbasis Volkel) — складова частина ВКС Нідерландів. Тут розміщена база зберігання ядерних авіабомб B61 і дислокується підрозділ бойового забезпечення зі складу 3-ї ПА США. Розташована у громаді Масгорст провінції Північний Брабант на півдні країни. Тут базуються 312-та і 313-та винищувальні ескадрильї, озброєні літаками F-35. Командувач — командор Йохан ван Девентер. Історія Тимчасовий аеродром поблизу Удена побудовано «Люфтваффе» 1940, а з серпня 1943 летовище стали використовувати на постійній основі. Під час операції «Маркет-Гарден» аеродром Волкел практично знищили війська союзників і його довелося відновлювати з нуля. У 1951—1952 роках тут сформовано загалом 4 винищувальні ескадрильї (дві з них — 327-ту і 328-ту — згодом передислокували на інші аеродроми) на F-84 Thunderjet і F-84F Thunderstreak, які 1965 замінили літаки F-104 Starfighter, а між 1982 і 1986 роками всі ескадрильї Волкела перейшли на F-16. Сучасність 2022 року Волкел першим з-поміж нідерландських авіабаз отримав винищувачі F-35. Тут розташований центр аеророзвідки ВПС, а з 2017 база бере участь у патрулюванні повітряного простору Бенілюксу Російсько-українська війна Після переозброєння Нідерландів на F-35 деякі (точна кількість не розголошується) F-16 цієї авіабази були передані ВПС України. Примітки
CBS De Wel

CBS De Wel is een christelijke basisschool in het Nederlands dorpje Nijeveen. Geschiedenis De school werd in 1861 opgericht aan de kruising van Dorpsstraat en Nieuweweg door de Christelijke Afgescheiden Gemeente. De kerkeraad had grond aangekocht op 12 oktober 1859. De locatie was een twistpunt geweest waarbij of "aan de Dijk" op het grondgebied van de kerk, of in de Bovenboer gebouwd ging worden. Het werd tussenin. Het van W. van het Ende aangekochte perceel had een oppervlakte van 2 roeden en 60 ellen. Naast het schoolgebouw werd een woning voor de bovenmeester gebouwd. De totale bouwkosten bedroegen ƒ 836. De "meester" kreeg als salaris vrij wonen en de opbrengst van het schoolgeld van de eerste veertig kinderen aan een dubbeltje per kind per week en de helft van deze opbrengst voor het scholierenaantal boven de veertig kinderen. In 1903 werd het eerste schoolgebouw afgebroken en op dezelfde locatie vervangen door een nieuwbouw. De bouw van deze nieuwe school kwam op ƒ 3.588. De school werd op 4 maart 1946 door de Gereformeerde Kerk overgedragen aan de Christelijke Schoolvereniging van Nijeveen. Deze vereniging werd op 12 december 1947 ook eigenaar van de grond en het schoolgebouw. Ook in 1947 werd een kleuterschool opgestart. In het schooljaar 2010-2011 werd het 150-jarig bestaan van de school gevierd. Het huidige schoolgebouw van de lagere school aan de Burgemeester Haitsmalaan, een paar honderd meter ten zuiden van de oorspronkelijke locatie, werd opgetrokken in 1958, een gebouw voor de kleuterschool op de nieuwe site dateert uit 1974. Die kleuterschool was al eerder op de oorspronkelijke locatie gelegen. In 1974 of 1975 werd het oude schoolgebouw dan ook afgebroken. Een verbouwing van beide gebouwen aan de Haitsmalaan vond plaats in 2001, daarna werden er intern in 2010 en 2017 verdere aanpassingen uitgevoerd. Sinds 2017 is het een kindcentrum, waarbij stichting Tref Onderwijs het onderwijs regelt en stichting PlusKinderopvang de opvang. Naamgeving De naam De Wel verwijst naar God als de Bron (de Wel) van het leven. Zo'n bron is eveneens een symbool van betrouwbaarheid en stabiliteit, een waterstroom die maar doorgaat. Externe link https://kindcentrumdewel.nl
Buffel (Schiff)

Die Buffel (komplette damalige Bezeichnung: „Seiner Majestät Panzer-, Turm-, Rammschiff zweiter Klasse der Buffel“) ist ein in Hellevoetsluis beheimatetes Monitor-Panzerschiff mit Rammsteven, das bis 2013 als stationäres Museumsschiff des Maritiem Museum Rotterdam betrieben wurde. Geschichte Das 1868 in Govan, Glasgow, als Baunummer 139 der Werft Robert Napier & Sons aus Eisen gebaute Schiff wurde am 23. Juli 1868 als Küstenschutzschiff der Königlich niederländischen Marine in Dienst gestellt. Die Buffel (HW 12) war das Typschiff einer zwischen 1867 und 1870 von verschiedenen Werften gebauten Zweierserie (Buffel und Guinea) von Panzerschiffen mit Geschützturm und Rammsteven. Während seiner siebzehn aktiven Jahre in der niederländischen Marine geriet das Schiff niemals in ein Gefecht. Nach ihrem Auflegen wurde die Buffel 1894 abgerüstet und seit 1896 als Wohnschiff, zunächst in Hellevoetsluis, später in Den Helder genutzt. Danach setzte man sie als Ausbildungsschiff der Amsterdamer Marinewerft ein, wo sie auch den Zweiten Weltkrieg überstand. Ihre spätere NATO-Schiffskennung war A884. 1973 wurde die Buffel endgültig außer Dienst gestellt und 1974 an die Stadt Rotterdam verkauft. In den folgenden Jahren wurde sie in ihren ursprünglichen Zustand zurückversetzt und von 1979 bis 2013 lag sie im Leuvehaven als Bestandteil des Maritiem Museum Rotterdam unweit der Erasmus-Brücke. 2013 wurde sie nach Hellevoetsluis gebracht, um dort als Museumsschiff zu dienen. Sie bleibt weiterhin Eigentum der Stadt Rotterdam, fiel aber aus der Obhut des Museums heraus. Nach Angaben eines Museumsführers vom 16. Juni 2018 ist das Schiff mittlerweile in das Eigentum einer Freiwilligengemeinschaft übergegangen, das es unterhält und betreibt. Dafür werden Eintrittskarten verkauft und das Schiff für Veranstaltungen vermietet. Die Bewaffnung der Buffel bestand ursprünglich aus zwei 23,4-cm-Kanonen (Vorderlader), vier 30-Pfünder-Kanonen und dem Rammsteven. Aufgrund der langen Ladezeiten wurden die Vorderlader recht schnell durch eine Kanone von Krupp (Hinterlader) ersetzt, die eine höhere Feuergeschwindigkeit aufwies. Eine Nachbildung des Geschützturms mit den beiden Vorderladern wurde beim Rückbau des Schiffs angebracht. Der Turm ist aber nicht drehbar, weil darunter die nachträglich eingebauten Zugangstreppen zum Unterdeck führen. Literatur Robert Gardiner (Hrsg.): Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860–1905. Conway Maritime Press, London 1979, ISBN 0-85177-133-5, S. 372. William C. Heine: Veteranen der Seefahrt. Die bedeutendsten Schiffe der Welt und ihre Geschichte. Stalling Verlag, Oldenburg 1979, ISBN 3-7979-1506-3. Weblinks Buffel. Historic Naval Ships Association (englisch) Schiffsdaten. Miramar (englisch) Fußnoten
Hinthamerbrug

De Hinthamerbrug is een ophaalbrug over de Zuid-Willemsvaart in de binnenstad van 's-Hertogenbosch. De brug dateert van 1937 en ligt bij het benedenhoofd van Sluis 0. De lengte van de brug bedraagt 10 meter, terwijl de breedte 16,3 meter is. De hoofdoverspanning bedraagt 9,35 meter, de doorvaartwijdte is 7 meter. De brug werd tijdens de Tweede Wereldoorlog ernstig beschadigd. In 1947 is deze hersteld.
Ichthuskerk (Zoetermeer)

De Ichthuskerk is een protestantse kerk in Seghwaert in Zoetermeer. De kerk is ontworpen door architecten Verdonk & Huurman en gebouwd in 1981. Gebruik Het gebouw is in gebruik bij de Protestantse Wijkgemeente Zoetermeer-Noord. Deze gemeente is ontstaan uit twee kerkgemeenschappen, de Hervormde Gemeente en de Gereformeerde Kerk van Zoetermeer. De daaronder vallende hervormde wijkgemeente Ichthuskerk-West, de gereformeerde wijkgemeenten Buytenwegh de Leyens en Seghwaert-Noordhove-Oosterheem zijn daarin samengegaan. Externe link Protestantse Wijkgemeente Zoetermeer-Noord
Gouwesluisbrug

Gouwesluisbrug lub Alphense hefbrug – stalowy, drogowy most podnoszony nad rzeką Gouwe w Alphen aan den Rijn, w Holandii. Został wybudowany w latach 1937–1938, a wykonawcą była firma N.V. De Vries Robbé & Co. z Gorinchem. Długość mostu wynosi 25 m, a przęsło może być podnoszone 35 m ponad lustro wody. 15 stycznia 2001 roku most został wpisany do rejestru holenderskich zabytków (nr 516141). Podobne mosty znajdują się również w pobliskich miejscowościach Boskoop i Waddinxveen (Boskoopse hefbrug i Waddinxveense hefbrug). Przypisy
Spinnenkop Wedderveer

Spinnenkop Wedderveer (Dutch pronunciation: [ˈspɪnə(ŋ)ˌkɔp ˌʋɛdərˈveːr]) is a wind powered sawmill in the village of Wedderveer, Groningen, Netherlands. It is a hollow post windmill of the type called "spinnenkop" by the Dutch built on top of a brick shed. The mill is listed as a Rijksmonument, number 388083 and is in working order. History The mill was designed by architect Luitje Wiersema and built by the first owner and operator Eiko Jan Feunekes in 1938 to saw lumber from his oak plantation. After Feunekes death in 1940 ownership of the mill changed several times and by 1985 the mill was in such a bad state of repair that it was under threat of dismantlement. It was saved from this fate by obtaining monument status in 1990. The new owners A. Dost and O. Schaver managed to restore the mill in 1997 using government subsidies. Description The mill of Wedderveen is what the Dutch describe as a "spinnenkop" (English: spiderhead mill). It is a small hollow post mill winded by a fantail. It is one of only two windmills in the Netherlands using this winding system, the other being De Sterrenberg. The Patent sails have a span of 10 metres (32 ft 10 in) and are carried on a steel windshaft. The brake wheel on the windshaft drives the wallower at the top of the upright shaft in the body (called head on a spinnenkop), which passed through the main post into the substructure. Here the crown wheel drives a shaft with pulleys and a flat belt. The mill is built on top of a brick storage shed. It formerly powered a horizontal saw located outside. Currently the mill poweres a bandsaw housed in the shed. Public access The mill is open to the public on appointment. References External links Media related to Spinnenkop Wedderveer at Wikimedia Commons
Spinnenkop Wedderveer

De spinnenkop in Wedderveer is een kleine houtzaagmolen aan de weg van Blijham naar Wedde in de provincie Groningen. Het molentje werd in 1938 gebouwd en is daarmee de laatste om economische redenen gebouwde molen in de provincie Groningen. Het ontwerp voor de molen kwam van molenmaker-architect Luitje Wiertsema die de molen samen met de eerste eigenaar E.J. Feunekes bouwde. Het molentje kreeg buiten de molen een snelzaagraam, op windkracht aangedreven. Verder werd de molen uitgerust met zelfzwichting en zelfkruiing. De spinnenkopmolen op een bakstenen schuur met stelling was slechts enkele jaren in gebruik en in de jaren tachtig van de twintigste eeuw was er slechts een troosteloze ruïne over. De huidige particuliere eigenaar liet de molen in 1997 restaureren en laat het molentje, dat tegenwoordig uitgerust is met een lintzaag, regelmatig draaien. De molen ondervindt veel hinder van de bomen in de directe omgeving, maar is wel degelijk een markante blikvanger aan de westzijde van de Westerwoldse Aa. Fotogalerij
Vuijlcop

Vuijlcop (Vuilkoop) is een ridderhofstad in de Nederlandse provincie Utrecht in de vroegere gemeente Schalkwijk, nu Houten. Ligging Opvallend is dat de ridderhofstad, ondanks zijn naam, niet in de polder Vuijlcop is gelegen, maar aan de zuidzijde van de Schalkwijkse wetering in het Waalse veld. Het is gebouwd op een hoger stuk grond ('Vuylkoop stroomrug') in de ontginningsgebieden van Tull en ‘t Waal en Schalkwijk. Bouwhistorisch onderzoek heeft aannemelijk gemaakt dat het huis rond 1300 is gebouwd. In oorsprong was het een bakstenen woontoren van rond 7 x 10 meter met een kelder, twee verdiepingen en een zolder, gedekt door een schilddak en omgeven door een gracht. Op de oudst bekende kaart van het kasteel, in 1640 gemaakt door de landmeter J. van Diepenem in opdracht van het Utrechtse kapittel van St. Pieter van hun eigendom in Schonauwen en het Waalse Veld staat het huis nog ingetekend als een rechthoekige stenen toren. Wel staat ernaast nog een gebouw, dat we kunnen zien als een boerenhuis. Op een prent uit 1698 heeft de toren een derde verdieping gekregen en staat er een traptorentje tegenaan. Bovendien staat er nu een vijf traveeën breed huis naast, bestaande uit twee verdiepingen waarvan de begane grond vensterloos, en een hoge zolder met dakkapellen. Tussen toren en huis staat een poortgebouwtje met ophaalbrug. Latere prenten uit 1731 en 1749 geven hetzelfde beeld. Archiefonderzoek heeft het waarschijnlijk gemaakt dat de uitbreiding van de ridderhofstad is gerealiseerd tussen 1682 en 1724 toen Gerard van Rossum eigenaar was. Hij was het ook die aan het begin van de 18de eeuw een oprijlaan liet aanleggen naar het zandpad tussen Utrecht en Culemborg, met een brug over de wetering. De ridderhofstad heeft van de 18de tot aan het begin van de 19de eeuw het karakter van een buitenplaats gehad. In de loop van de 19de eeuw is de uitbreiding, die er een buitenplaats van maakte, weer gesloopt zodat het huis nu weer in de oorspronkelijke staat (en gerestaureerd) aan de Schalkwijkse wetering staat. De kip op de woontoren symboliseert het gebruik van de toren als schuilkerk tijdens de Reformatie. Ridderhofstad In 1538, toen Huijbert van Buuren tot Reijgersfort eigenaar was, kreeg het huis de status van ridderhofstad. Het huis was tot aan het einde van de 18de eeuw een leen van het Huis van Vianen en Ameide. De eerste schriftelijke vermelding in het leenregister is die waarbij in 1392 Willem van Vuijlcop met het huis beleend wordt. Aan de ridderhofstad is nooit het recht van ambachtsheerlijkheid verbonden geweest. De Heer van Vuijlcop kon dus geen rechtsmacht uitoefenen over het rechtsgebied. Het ontginningsgebied het Waalse Veld heeft van den beginne af, dat wil zeggen na de ontginning die aan het begin van de 12de eeuw ter hand werd genomen, onder de rechtsmacht van de Heren van Schalkwijk gelegen, en was dus een deel van het gerecht en later van de gemeente Schalkwijk. Het kasteel wordt thans beheerd door de Stichting Vuylcop.
Biezen en Milschot

Biezen en Milschot is een beheersobject van het Staatsbosbeheer dat op zich deels bevindt in de gemeente Laarbeek en deels in Gemert-Bakel in het oosten van de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het beslaat ongeveer 300 ha. Het bestaat uit meerdere, sterk verschillende en afzonderlijk gelegen complexen. In het kader van de realisatie van de Ecologische Hoofdstructuur tracht de overheid deze gebieden onderling te verbinden. Tot het object horen ook nog enkele apart gelegen landschapselementen en botanisch rijke schraalgraslandjes waar onder meer de Vleeskleurige orchis groeit. Het hele gebied watert (deels via de Esperloop) af naar de Snelle Loop, die voorbij Gemert uitkomt op de rivier de Aa. De Biezen Een gebied met welig begroeide natte loofbossen op lemige bodem in de gemeente Laarbeek, in een rustig gebied op korte afstand van het Missieklooster van Aarle-Rixtel. Er is populierenaanplant, droog eikenbos en broekbos. Er liggen ook schrale en bloemrijke graslanden. Milschot Dit is een droog naaldhoutgebiedje bij de Mortel, noordelijk van de Grotelse heide, daarvan slechts gescheiden door de Snelle Loop. Grotelse heide Niet ver van buurtschap Grotel ligt een gebied met grovedennenbossen, aangelegd op een vroegere vochtige heide aan weerszijden van de Esperloop. Het gebied wordt onderbroken door akkers en weiden, waarvan echter een deel aan het natuurgebied is toegevoegd. Men spreekt ook wel van het Grotelse Bos. Esperloop De Esperloop is een (bovenloop van een) over zo'n 2 km betrekkelijk goed bewaard gebleven heidebeek met redelijk schoon water. Dit riviertje, dat veel schoon bronwater aan de Peelrandbreuk dankt, is landschappelijk, qua plantengroei en hydrobiologisch van waarde.