NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Wedren

De Wedren is een plein in de Nederlandse stad Nijmegen, dat wordt gebruikt als parkeerterrein en evenemententerrein. Het bevindt zich net buiten het centrum van Nijmegen, tussen de Bijleveldsingel, de Prins Bernhardstraat, de Waldeck Pyrmontsingel, en het Vierdaagseplein in de wijk Altrade. Geschiedenis Het terrein behoorde tot het gebied net buiten de vestingwallen. Toen deze eind 19e eeuw gesloopt werden, werd het niet als aangrenzende stukken in Nijmegen-Oost en rond de Groesbeekseweg en St. Annastraat bebouwd. In het gebied werd sociëteit de Vereeniging gebouwd en tevens een wielrenbaan en een renbaan (wedrenbaan genoemd) en er was een exercitieterrein. In 1910 kreeg het de naam Julianaplein. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de naam 'Centrumpark' in gebruik en in 1944 werd een gedeelte wederom Julianapark genoemd. In 1955 doorkruiste de nieuwe Prins Hendrikstraat het gebied en werd het gebied ook kleiner door bebouwing. Het terrein De Wedren werd al sinds het begin van de 20e eeuw zo genoemd, maar de naam bleek tot 2011 nooit officieel vastgesteld. Vierdaagse Tijdens de Nijmeegse Vierdaagse wordt de Wedren gebruikt als start- en finishplaats. Dan wordt ook het naastgelegen Vierdaagseplein, tot 1 juni 2016 Julianaplein genoemd, en een gedeelte van het Julianapark gebruikt. Militaire deelnemers starten hier echter niet. Zij starten en finishen bij kamp Heumensoord aan de Beukenlaan, een aantal kilometers verderop. Voorheen werd het Concertgebouw de Vereeniging als start en finish gebruikt. Voor de Wedren is gekozen omdat daar veel meer plaats was voor faciliteiten voor lopers en media. Van 1938 tot 1950 werd de Vlaggenparade, de officiële opening van de Vierdaagse, op de Wedren gehouden.
Spuihaven (Schiedam)

De Spuihaven is een haven in Schiedam. De haven is 400 meter lang, 20 meter breed en de diepte is NAP -4 meter. De invaart ligt bij kilometerraai 1007,3 aan de rechteroever van de Nieuwe Maas. Er staat een groen vast licht aan de westzijde van de invaart. Aan het eind van de haven bevindt zich een spuisluis in de Havendijk. Rond 1900 lag er een drijvend zwembad in de haven waarvan de bouw destijds ƒ 1400,- kostte. In 1909 werd het vervangen door een nieuw zwembad elders in Schiedam. Sinds 1958 is de haven in gebruik als jachthaven, er is een viertal watersportverenigingen gevestigd. Net ten oosten van de haven ligt het Park Maasboulevard met aan de boulevard een karakteristiek restaurant, dat deels over de rivier is gebouwd.
Huize Overbunde

Huize Overbunde is een kloostercomplex en voormalig kasteel in de Nederlandse plaats Bunde, Zuid-Limburg. Het gebouw bevindt zich aan de Kloosterweg op de Kloosterberg aan de oostelijke rand van het dorp. Het complex is een rijksmonument bestaande uit een kloosterkapel, een carrévormig kloostergebouw en een schoolgebouw. Rond het klooster bevindt zich een park met daarin de Lourdesgrot en waardoor de Overbundebeek stroomt. Geschiedenis In 1381 werd er voor het eerst melding gemaakt van (leen)hof Overbunde: Aleidis van Bunde hield het huis in leen van de graaf van Valkenburg. Het huis werd in 1397 in brand gestoken door Gelderse troepen. Vanaf 1537 was Overbunde in bezit van de familie Daems, die het ruim een eeuw zouden behouden. In 1737 kwam Overbunde in handen van Theodoor Willem Protin, waarna het via vererving bij de familie Swelsen terecht kwam die tot midden 19e eeuw het huis zou bezitten. De laatste uit de familie was Catharina Swelsen: zij liet Overbunde na aan haar man Jan Leonard Nelissen. Hij stierf in 1861 en Overbunde ging naar zijn tweede echtgenote Catharina Lemmens. Zij schonk het landgoed en het in 1871 deels afgebrande huis aan de kloosterorde van de zusters Franciscanessen van Heythuysen. Klooster De schenking door Catharine Lemmens was bedoeld voor de Duitse tak van de kloosterorde, die in deze periode te lijden had van de Kulturkampf. De complete vestiging in het Westfaalse Warendorf-Freckenhorst, inclusief het meisjespensionaat voor Duitse leerlingen, verhuisde in 1876 naar Bunde. De wijding van de kapel vond plaats op 7 april van dat jaar. Een jaar eerder waren de meisjesschool en het pensionaat al van start gegaan. In 1900 werd een Lourdesgrot gebouwd in het park (in 2009 gerenoveerd). In 1903 bouwde men naast het klooster een nieuw schoolgebouw. In 1920 werd het meisjespensionaat gesloten vanwege een terugloop van het aantal leerlingen als gevolg van de Eerste Wereldoorlog. In 1932 werd er door de zusters een herstellings- en ontspanningsoord begonnen voor zwakke kinderen met de naam Koloniehuis Overbunde. Vanaf de jaren 1960 werd het complex ook als opvangtehuis voor moeilijk lerende kinderen gebruikt. Vanaf 1970 was het een erkend medisch kindertehuis. In 1977 vertrokken de zusters uit Overbunde en in de jaren 1980 vertrokken de school en het opvangtehuis naar de nieuwbouw Mariënwaard in Maastricht. In de jaren die volgden maakte de gemeente plannen voor de inrichting van het terrein als woongebied, waarbij het monument behouden diende te blijven. Op 3 juli 1997 liep het complex ernstige schade op door een felle brand, waarbij de markante dakruiter van de kapel werd vernield. In 2003 startte de uitvoer van de herontwikkelingsplannen. Op de weilanden rondom het klooster werden 34 vrijstaande woningen gebouwd. In de kloostervleugels werden 8 woningen gevormd, het schoolgebouw werd verbouwd tot woning en er vond een restauratie plaats van de kloosterkapel. Op 18 februari 2005 werd het torentje herplaatst op de kapel.
Verzorgingsplaats Selnisse

Verzorgingsplaats Selnisse is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van de A58 in de richting Eindhoven-Vlissingen tussen knooppunt Stelleplas en afrit 37 in de gemeente Goes. De verzorgingsplaats is vernoemd naar de voormalige Selnissepolder, die het noordelijk deel van de huidige Oude Kraaijertpolder besloeg.
Verzorgingsplaats Aalsterhut

Verzorgingsplaats Aalsterhut is een voormalige verzorgingsplaats, gelegen aan de A2 Amsterdam-Maastricht nabij knooppunt Leenderheide. De verzorgingsplaats dankte haar naam aan herberg De Aalsterhut, die sinds 1700 vooral werd bezocht door postkoetsreizigers. Van de 'hut', die rond 1925 instortte, zijn alleen nog resten van de fundering aanwezig. Vanwege de toenemende vervuiling plaatste de gemeente Waalre begin 2006 extra prullenbakken. Rijkswaterstaat kondigde begin 2006 aan dat de verzorgingsplaats per 25 september 2006 zou sluiten. Dit in verband met de verbreding van de A2 naar tweemaal drie rijstroken. Bij de Aalsterhut waren naast 50 parkeerplaatsen voor auto's en 20 parkeerplaatsen voor vrachtauto's geen voorzieningen aanwezig.
Nieuwe Heide

De Nieuwe Heide is een natuurgebied ten oosten van Best. Het meet 277 ha en is eigendom van de gemeente Best. Tegenwoordig wordt het beheerd, samen met de nabijgelegen Sonse Heide, door Staatsbosbeheer. Het gebied is gelegen op de Midden-Brabantse dekzandrug en bestaat voornamelijk uit aanplant van grove den, die van 1921-1930 werd gerealiseerd. Voordien was het een heide- en stuifzandgebied. Hoewel oorspronkelijk als productiebos voor mijnhout bedoeld, wordt het geleidelijk ontwikkeld tot een meer natuurlijk gebied. Naast enkele heiderestanten is in het uiterste zuidwesten ook een ca. 15 ha groot vennencomplex aanwezig, het Langven geheten, waar onder meer klokjesgentiaan is te vinden. Tegenwoordig wordt er hier een begrazingsproject met schapen uitgevoerd. In het bos ligt het Joe Mann openluchttheater met een monumentale toegangspoort en een uitspanning. Van hier uit vertrekken wandelroutes en een trimparcours. Ook een middellange afstandswandeling leidt door dit gebied. Nabij het Joe Mann theater ligt het Museum Bevrijdende Vleugels. Een deel van het gebied wordt doorsneden door het Wilhelminakanaal. In het oosten sluit het aan op de Sonse Heide, terwijl in het westen een autosnelweg en de kom van Best ligt.
Kamperbinnenpoort

De Kamperbinnenpoort is een stadspoort in de Nederlandse stad Amersfoort. De landpoort staat aan de noordzijde van de binnenstad tussen de Langestraat en de Kamp en behoort tot de eerste stadsmuur van Amersfoort. Het is een van de laatste overblijfselen van deze eerste stadsmuur, waarvan de structuur grotendeels nog te zien is in de Muurhuizen, waar de poort aan vast gebouwd is. Aan de zijde die gericht is naar de Kamp bevindt zich boven de poort een mezekouw met zes werpgaten van waaruit verdedigers van de stad bijvoorbeeld gloeiende pek naar beneden konden gooien. Tegenwoordig is de poort een monument. Andere nog bestaande poorten in Amersfoort zijn de water- en landpoort Koppelpoort en de waterpoort Monnikendam. Geschiedenis De poort is gebouwd in de tweede helft van de 13e eeuw. De poort, Viepoort of Martenspoort geheten, is de oudste poort van Amersfoort en bestond uit twee achthoekige torens met een boog ertussen net buiten de stadsgracht. Na de realisatie van de tweede stadsmuur begin 15e eeuw raakte de poort haar verdedigingsfunctie kwijt. In de 16de eeuw is de hoofdpoort voor de grootste deel afgebroken, enkel de voorpoort bleef gespaard. In 1827 werd de boog tussen de torens afgebroken, welke tussen 1931 en 1933 weer opgebouwd is. In 1914 besloot de Amersfoortse gemeenteraad om de poort af te breken, zodat hier een verkeersplein kon komen. De rijksoverheid stak hier een stokje voor en stelde toen subsidie beschikbaar voor de restauratie. Etymologie De naam Kamperbinnenpoort is afgeleid van de Kamp (weide), de naam van het gebied tussen de eerste en tweede stadsmuur aan de noordzijde van de binnenstad. Na de bouw van de Kamperbuitenpoort, die gebouwd is in de tweede stadsmuur, kreeg de poort zijn tegenwoordige naam. De oude naam Viepoort verwijst naar het vie, het vee, die vanuit deze poort buiten de stadsmuren werd gebracht. Hier lagen de weilanden, die in bezit waren van de Utrechtse Sint-Maartensabdij. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Amersfoort
ТЕС Енекоген

ТЕС Енекоген — теплова електростанція у Нідерландах, споруджена за технологією комбінованого парогазового циклу. Станцію у складі двох однотипних енергоблоків, розташовану в портовій зоні Роттердаму, ввели в експлуатацію у 2011 році. В кожному блоці встановили по дві турбіни компанії Siemens: газову SGT5-4000F та парову SST5-5000, що разом забезпечують електричну потужність у 435 МВт. Проектом передбачено, що за необхідності станція може працювати як ТЕЦ, передаючи залишкову теплову енергію підприємствам оточуючої індустріальної зони. При цьому зокрема планувалось, що тепло може використовувати перспективний термінал для прийому ЗПГ LionGas, якому для регазифікації необхідно нагріти охолоджений природний газ. Проте останній проект скасували ще до введення ТЕС Енекоген в експлуатацію. Блоки станції розраховані на режим роботи із численними запусками (до 290 на рік), при цьому для досягнення повної потужності їм необхідно не більше 50 хвилин. Паливна ефективність ТЕС становить 59,5 %. Воду для охолодження станція отримує із каналу Beerkanaal, на березі якого розташований її майданчик. Вартість контракту на спорудження ТЕС становила 700 млн євро. Примітки
Natuurgebied Willeskop

Natuurgebied Willeskop is een gebied dat in de Lopikerwaard in de Nederlandse provincie Utrecht ligt. Het was een langgerekt veenweidegebied tussen twee eeuwenoude houtkades. Na grootscheeps grondverzet in opdracht van Staatsbosbeheer bestaat het sinds 2002 uit 1/3 land, 1/3 moeras en 1/3 water. Willeskop en omgeving wordt in de volksmond wel 'Vogeltjesland' genoemd. Het is vanaf het wandelpad over de kades goed te overzien en er is een uitkijktoren gebouwd. Er zijn ook bijzondere planten te vinden, zoals de echte koekoeksbloem, het moerasvergeet-mij-nietje en de beschermde zwanenbloem. Vogels Het gebied biedt ruimte aan talloze vogels. Aan de oostkant worden smalle stroken grasland afgewisseld door sloten met brede rietkragen. Hier huist de roerdomp en andere bijzondere rietsoorten zoals blauwborst, rietzanger en snor. In het westen liggen twee waterplassen gescheiden door een kade. Hier maken zowel 's zomers als 's winters eenden, ganzen en zwanen gebruik van. In de wintermaanden wordt de meest westelijke plas door de kleine zwaan gebruikt als slaapplaats. In het voorjaar arriveren de eerste steltlopers in het gebied, zo kunnen vanaf februari groepen pleisterende grutto's waargenomen worden. Tegen het einde van de zomer is het een pleisterplaats voor honderden kieviten en goudplevieren. De hoeveelheid steltlopers hangt nauw samen met de waterstand, ze behoeven een plas-drassituatie. Door de jaren heen zijn in het gebied zeldzaamheden gezien als de witvleugelstern, Amerikaanse wintertaling, ralreiger, dwergaalscholver, gestreepte strandloper, poelruiter en dwerggors. Klimaat Vanaf 2024 kan natuurgebied Willeskop door Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden worden ingezet als waterbergings- en doorstromingsgebied. Bij een teveel aan water kan dit door de Lopikerwaard af worden gevoerd naar rivier de Lek. Dit is een maatregel vanwege de klimaatsverandering. Nadelen voor de natuur werden gecompenseerd door de aanleg van geleidelijk aflopende oevers en eilandjes die ook bij een verhoogde waterstand aanwezig blijven. Afbeeldingen
Gymnasium Novum

Gymnasium Novum is een school voor voortgezet onderwijs in de Nederlandse stad Voorburg. Het is een categoriaal gymnasium. De school is voortgekomen uit een fusie in 2006 tussen College Het Loo en het Huygenslyceum. Naast de normale schoolvakken geeft het Gymnasium Novum ook les in onder andere NaTech, Wiskunde D, maatschappijwetenschappen, filosofie en Cambridge Engels. Verder doen leerlingen van Gymnasium Novum ook mee aan debattoernooien en Model European Parliament. Geschiedenis Gymnasium Novum begon met het convenant dat de gemeente Leidschendam-Voorburg en de Stichting Scholengroep Spinoza in 2003 met elkaar sloten. Hierin werd bepaald dat het aantal schoolgebouwen in de gemeente met één gebouw zou worden teruggebracht. In overleg met de collega-scholen van Spinoza besloten de directies van het Huygenslyceum en College Het Loo gezamenlijk een nieuwe school voor vwo te starten die op termijn zijn intrek zou nemen in het te renoveren gebouw aan de Aart van der Leeuwkade. Op 29 augustus 2006 werd Gymnasium Novum geopend door burgemeester Michiel van Haersma Buma en wethouder Tilly Zwartepoorte. De school is in de herfstvakantie van 2010 verhuisd naar het gerenoveerde Huygensgebouw aan de Carel Vosmaerstraat in Voorburg. In november werd het nieuwe onderkomen van Gymnasium Novum feestelijk geopend door Alexander Pechtold. In juli 2012 werd aan de eerste lichting eindexamenkandidaten van Gymnasium Novum het diploma uitgereikt. Bijzondere activiteiten op school Novumdag: De leerlingen van het Novum hebben per week vier dagen 'regulier' les. Elke dinsdag is er een Novumdag, waarop de leerlingen werken aan vakoverstijgende projecten, waarin ruimte is voor verbreding en verdieping. Actieve leerlingenparticipatie: GSA, leerlingenraad, feestcommissie, duurzaamheidsteam, schoolkrant, debatteam. Het debatteam van de school won in zowel 2022 als 2024 de debatwedstrijd en in 2023 en 2024 de televisiefinale van Op weg naar het Lagerhuis. Huygensklas Voor getalenteerde groep 8-leerlingen bestaat de mogelijkheid om 16 dagdelen op Novum de Huygensklas te volgen. Daarbinnen maken zij kennis met het brede Novum-aanbod. Ook maken ze kennis met verschillende vakken op het voortgezet onderwijs zoals bijvoorbeeld Latijn en Grieks.
Basilique Notre-Dame du Sacré-Cœur de Sittard

La basilique Notre-Dame du Sacré-Cœur (en néerlandais : Basiliek O.L. Vrouw van het Heilig Hart) est une basilique catholique située à Sittard dans la province de Limbourg aux Pays-Bas. C'est un lieu de pèlerinage dédié à Notre-Dame du Sacré-Cœur et la première église des Pays-Bas à recevoir le titre de basilique. Elle est reconnue comme monument national. Histoire En 1867, les ursulines de Sittard installent dans la chapelle de leur monastère une statue de Notre-Dame du Sacré-Cœur qui devient l'objet de pèlerinage mais l'édifice devient rapidement trop petit en raison du nombre croissant de pèlerins. Il est décidé de construire une église pour accueillir les fidèles, dont la première pierre, offerte par le pape Pie IX et provenant de la catacombe de Saint-Calixte, est posée le 2 juin 1875. La construction est achevée en 1877 et l'église est consacrée le 5 juillet 1879 par Joannes Paredis (nl), évêque de Ruremonde. Elle est élevée au rang de basilique mineure par le pape Léon XIII le 10 mai 1883devenant la première église des Pays-Bas à recevoir ce titre. Architecture La construction de l'église est confiée en 1873 à l'architecte Johannes Kayser (nl), formé par Pierre Cuypers. Il décide de construire l'église en néogothique qui présente de grandes similitudes avec l'œuvre de son professeur. La disposition de l'intérieur est en grande partie dérivée de celle de la cathédrale Notre-Dame de Laon en France. Galerie Notes et références Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas Portail de l’architecture chrétienne
Jacobus (Vessem)

De Molen Jacobus of Jacobusmolen is een ronde bakstenen beltkorenmolen in het dorp Vessem, in het zuiden van de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Deze molen is gebouwd in 1893 nadat zijn voorganger, een achtkante koren- en oliemolen uit 1839, afbrandde. De vlucht van de Jacobusmolen is met 28,22 meter de grootste van de Nederlandse windkorenmolens. De molen werd gebouwd door molenmaker Antonius van Himbergen uit Woensel. Bij de bouw zijn delen van een onbekende, gesloopte molen gebruikt, vermoedelijk de bovenmolen van de in 1893 verdwenen Aargang, een molengang nabij Ter Aar. De molen werd in 1955 door de gemeente aangekocht van de weduwe Peeters en is sinds 1968 een rijksmonument. Na restauraties in 1969 en 1986 was de molen weer draaivaardig. De molen was altijd naamloos en werd bij de restauratie van 1986 genoemd naar de molenaar Jacobus Peeters. Tegenwoordig is de molen in beheer bij de Stichting de Vessemse Molen. Bron
Oirschotse Heide

De Oirschotse Heide is een groot heide- en stuifzandgebied, dat gedeeltelijk is begroeid met grove dennen. Het wordt gebruikt als militair oefenterrein door eenheden van de Koninklijke Landmacht, Koninklijke Luchtmacht, Koninklijke Marine en Koninklijke Marechaussee. Samen met aangrenzende gebieden als de Straatse Heide en de Oostelbeerse Heide is het 1440 hectare groot. Dit gebied is voor een deel in gebruik als militair oefenterrein, maar is deels ook particulier bezit en natuurgebied. De Oirschotse Heide ligt in een zuidoostelijke uitloper van Oirschot. Nog oostelijker in de gemeente ligt de De Ruyter van Steveninckkazerne. Topografie Topografisch kaartbeeld van de Oirschotse Heide, met de naastgelegen De Ruyter van Steveninckkazerne. Toegang De Oirschotse Heide is primair een militair oefenterrein. Het terrein is vrij toegankelijk van zonsopkomst tot zonsondergang voor wandelaars op wegen en paden, met als aanwijzingen: geen oefeningen verstoren honden aangelijnd houden niets beschadigen, meenemen of achterlaten Het terrein wordt zeer intensief gebruikt voor militaire oefeningen, zodat bezoekers rekening moeten houden met zware voertuigen die zowel voor- als achteruit snel door het terrein rijden. Ook wordt er gebruikgemaakt van pyrotechnische middelen, zoals losse patronen, seinpatronen, struikeldraadlichtseinen, kanon-nabootsers, rookverspreiders en traangas. De Oirschotse Heide stond vroeger ook wel bekend als de Witte bergen en was een veel bezocht recreatiegebied, vergelijkbaar met de Loonse en Drunense Duinen. Toch was er al vroeg een legerkamp, dat geleidelijk groter werd en steeds intensiever werd gebruikt. Er is veel reliëf met opgestoven hoogten en komvormige laagten. De heide is sterk vergrast en verdroogd. Van belang zijn de broedvogels als nachtzwaluw, roodborsttapuit, tapuit en kruisbek. Van de amfibieën vinden we de alpenwatersalamander, de heikikker en de rugstreeppad. Het gebied is een der belangrijkste dagvlindergebieden van Nederland, waar heideblauwtje, oranje zandoogje, bont dikkopje en bruine eikenpage waargenomen kunnen worden. In een door Defensie aangekocht natuurcompensatiegebied ten zuiden van het oefenterrein is de vrij algemene sikkelsprinkhaan aangetroffen.
Sint-Pancratiustoren

De Sint-Pancratiustoren is de overgebleven kerktoren van de Sint-Pancratiuskerk in Hoogeloon in de gemeente Bladel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De toren staat aan de Torenstraat en heeft rond zich nog het oude kerkhof. De kerk was opgedragen aan Sint-Pancratius. De toren is een rijksmonument. Geschiedenis De toren is gebouwd omstreeks 1400. In de vijftiende eeuw werd de Sint-Pancratiuskerk gebouwd. In 1924 werd er een nieuwe Sint-Pancratiuskerk die ongeveer 140 meter zuidwestelijker van de toren werd gebouwd elders in het dorp. In 1926 is de oude Sint-Pancratiuskerk afgebroken waarbij de toren bleef staan. Opbouw De vierkante bakstenen toren is in een sobere bouwstijl opgetrokken en is een goed voorbeeld van Kempense gotiek. Hij heeft vier geledingen met haakse op elkaar gestelde steunberen met op de top een ingesnoerde torenspits. Bovenin lopen de versmalde steunberen in de bovenste geleding door tot in met boogfries verbonden lisenen. Aan de noordzijde bevindt zich een vierkante traptoren. Boven de westingang is een rondvenster. In de toren is een tiendklok uit 1435 te vinden, die gegoten is door Jan Zeelstman. Deze klok kondigde de komst van de tiendheffer aan. Een andere klok dateert van 1791. In de torenmuur is de aansluiting met het schip nog goed te zien.
Algemene Begraafplaats Sneek

De Gemeentelijke Begraafplaats Sneek, is een begraafplaats in de wijk Noorderhoek I van de stad Sneek. Historie De begraafplaats is in 1827 als zodanig ingericht op bevel van Koning Willem I. Na verscheidene uitbraken van besmettelijke ziekten als cholera mochten overledenen niet langer binnen de stadsmuren worden begraven. Het terrein van het voormalig Johannieterklooster (gesloopt tijdens de Beeldenstorm) werd als locatie gekozen. De begraafplaats is in Engelse landschapsstijl aangelegd naar ontwerp van Lucas Roodbaard. Bijzonder en zeker uniek aan de begraafplaats is het feit dat overledenen indertijd per praam naar hun laatste rustplaats werden gebracht, dit om het gevaar voor besmetting (tijdens de cholera-epidemie) te verkleinen. De aanlegplaats is nog altijd aanwezig en is tijdens de renovatie van de begraafplaats in 2004 opgeknapt. Joodse graven Van 1897–1903 bestond op deze begraafplaats een afgescheiden Joodse begraafplaats. Door toedoen van opperrabbijn Samuel Azaria Rudelsheim van Leeuwarden is de afscheiding weer ongedaan gemaakt. Er zijn 7 grafstenen bewaard gebleven. Tweede Wereldoorlog Op de begraafplaats bevindt zich één Oorlogsgraf van het Gemenebest. Dit oorlogsgraf bevindt zich in de zuidwesthoek van de begraafplaats en is de laatste rustplaats van: Ook Klaas Koelstra en Jan Hendrik Bakker, slachtoffers van de Sneker Bloednacht, liggen begraven op de begraafplaats. Inrichting De begraafplaats bestaat uit diverse perken (oude deel) 1/9 en vakken (nieuwe deel) A/F, waaronder een speciaal kindervak (A en B) Er is een strooiveld, er zijn grafkelders en er is een urnenhof. In 2004 werd de begraafplaats deels gerenoveerd en werd een columbarium toegevoegd. Hierin is plaats voor 256 overledenen. Het columbarium is naar ontwerp van kunstenaar Hanshan Roebers. Verder werden de aanlegplaats en het toegangshek gerestaureerd. Zie ook Joodse begraafplaatsen (Sneek) Rooms-Katholieke Begraafplaats