NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Heilig Hart van Jezuskerk (Bosschenhoofd)

De Heilig Hart van Jezuskerk is de katholieke kerk van Bosschenhoofd. Ze bevindt zich aan Pastoor van Breugelstraat 51. Nadat in 1882 reeds een school werd geopend en de parochie werd gesticht, volgde de kerk van Bosschenhoofd in 1886, gewijd aan het Heilig Hart van Jezus. Architect was Jan Jurien van Langelaar. Bouwpastoor was Johannes van Breugel, naar wie de Pastoor van Breugelstraat is vernoemd. Bij de oprichting van de parochie had Bosschenhoofd 600 parochianen, vrijwel de gehele bevolking. De kerk werd gebouwd voor een bedrag van 21.000,- gulden. De derde pastoor, Andreas Smits, was tamelijk bemiddeld. Zo bezat hij in 1919 de eerste auto van Bosschenhoofd. Uit eigen middelen liet hij een nieuwe, grotere, kerk bouwen die in 1927 werd ingewijd. Architect was Wolter te Riele. De kerk werd in 1944 nog door oorlogshandelingen beschadigd, maar in 1946 hersteld door Jacques Hurks, die de kerk voorzag van een nieuwe voorzijde en toren in traditionalistische stijl. In 2008 werd het kerkje nog gerestaureerd. Het kerkje is een sober bakstenen gebouwtje. Een vierkante klokkentoren van vier verdiepingen bevindt zich tegen de noordgevel. Sinds 1939 was er een devotie ter ere van de Heilige Clemens Maria Hofbauer, een redemptorist. In 1952 kwam er een Clemenskapel aan de kerk. In 1972 werd dit een dagkapel. Daarin bevindt zich tegenwoordig een beeld van de heilige, uit 1958, vervaardigd door Piet Verdonk. Externe links ReliWiki Clemensverering
Lucaskerk (Breda)

Lucaskerk is een kerk tegenover het winkelcentrum Heksenwiel in de wijk Heksenwiel in de Haagse Beemden in Breda. De kerk is ontworpen door H.J. Groeneweg uit Dordrecht. De kerk is in gebruik genomen in 1994. In de kerk zijn diensten van de Protestantse wijkgemeente NoorderBeemden. Externe links Lucaskerk Bethlehemparochie
Hubschrauberlandeplatz Vlieland

Der Hubschrauberlandeplatz Vlieland (offizieller Name: Militaire helihaven Oost-Vlieland, deutsch „Militärischer Hubschrauberlandeplatz Oost-Vlieland“, ICAO-Code: EHVL) ist ein Hubschrauberlandeplatz auf Vlieland (Westfriesische Inseln, Niederlande). Das Gebiet mit einem Radius von 50 Metern befindet sich auf der östlichen Spitze der Insel am Hafen von Oost-Vlieland. Der Hubschrauberlandeplatz hat einen Landeplatz und einen einzelnen Hangar. Nach dem Gesetz ist die Verwendung des Hubschrauberlandeplatzes beschränkt auf Militär-, Polizei- und Rettungshubschrauber auch die Anzahl der Bewegungen ist auf 1500 pro Jahr begrenzt. Nutzung Vlieland Heliport wurde für Rettungsflüge von Search and Rescue (SAR) verwendet. Zum Einsatz kamen Hubschrauber vom Typ Agusta AB 412 von der Such- und Rettungsstaffel 303 der Koninklijke Luchtmacht. Basis der Staffel war der Militärflugplatz Leeuwarden. Die Hubschrauber wurden für Such- und Rettungsmannschaften von Militärflugzeugen in Noteinsätzen verwendet, für den Transport von Patienten aus den niederländischen Watteninseln in Krankenhäuser auf dem Festland und für Rettungsmaßnahmen der Rettungswache. Im Jahr 2016 wurde die Such- und Rettungsstaffel 303 aufgelöst, aber der Hubschrauberlandeplatz blieb unter militärischer Kontrolle. Seitdem werden Patiententransporte von der ANWB Medical Air Assistance mit einem Airbus Helicopters H145 durchgeführt. Weblinks Hubschrauberlandeplatz Vlieland auf vlieland-info.nl Einzelnachweise
Vlieland Heliport

Vlieland heliport (Dutch: Helihaven Vlieland) is a small heliport used mainly by the Royal Netherlands Air and Space Force for search and rescue flights or medical transports from the island of Vlieland. It was home to one Agusta-Bell 412SP rescue helicopter, which was usually stationed on the island during the day and at Leeuwarden Air Base at night until it was retired in 2016. While the heliport remains under military control, medevac operations are now carried out primarily using an Airbus Helicopters H145 operated by ANWB. The heliport has one landing pad and a single hangar. By law, use of the heliport is restricted to military, police and medevac helicopters and the number of movements is limited to 1500 a year. References External links Airliners.net - Photos taken at Vlieland heliport
Vlieland Heliport

Vlieland Heliport, officieel genaamd militaire helihaven Oost-Vlieland, is een helikopterhaven op het Nederlandse waddeneiland Vlieland. Het terrein met een straal van 50 meter bevindt zich op de oostpunt van het eiland bij de haven. Vlieland Heliport werd gebruikt voor search-and-rescue-operaties. Hiervoor werden Agusta-Bell 412-SP-helikopters gebruikt van het 303 Search and Rescue Squadron van de Koninklijke Luchtmacht. De thuisbasis van het squadron was de Vliegbasis Leeuwarden. De helikopters worden gebruikt voor het opsporen en redden van militaire luchtvaartbemanningen in nood, voor vervoer van patiënten van de Nederlandse Waddeneilanden naar ziekenhuizen op het vasteland en voor reddingsoperaties van de Kustwacht. Externe link Luchthavenregeling Oost-Vlieland (oktober 2010)
Oranjesluis

De Oranjesluis, is een sluis en rijksmonument in 's-Gravenzande, gemeente Westland, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Bovenop de sluis bevindt zich een sluiswachterswoning, het Jachthuis. Deze sluis is gelegen in de Oranjepolder, in de Maasdijk, en verbindt aan de ene kant het Oranjekanaal met aan de andere kant van de dijk de binnendijkse kanalen. In 1676 is in opdracht van het Hoogheemraadschap van Delfland en op kosten van Willem III van Oranje de sluis gebouwd. De sluis was eerst nog nodig voor zoetwaterinlaat voor de tuinen van het landgoed Honselaarsdijk, eigendom van Willem III, maar al snel bleek het water te zout, waardoor de planten werden aangetast. Toen het Amersgat uitgediept werd en de vaarten gereinigd waren, is de sluis ook gebruikt voor afwatering. Vanaf 1888 is de sluis alleen nog gebruikt voor wateruitlaat. De kosten voor het onderhoud van de sluis waren zo hoog dat de dijkgraaf en de hoogheemraden van Delfland in 1675 een verzoekschrift hadden ingediend bij de stadhouder met de vraag om te verklaren dat het Hoogheemraadschap van Schieland ook voor een deel de kosten moest dragen. Zij hadden volgens Delfland ook belang bij de afwatering. Aan dit verzoek is nooit gehoor gegeven. In 2006 is de capaciteit van de sluis en het kanaal vergroot, waardoor de capaciteit nu 17.000 liter water per seconde is in plaats van 3.000 in de oude situatie. Dit water wordt door gemaal Westland afgevoerd naar de Nieuwe Waterweg.
Ação de 22 de setembro de 1914

A Ação de 22 de setembro de 1914 foi um ataque do submarino alemão U-9 ocorrido durante a Primeira Guerra Mundial. Três cruzadores obsoletos da Marinha Real, do 7º Esquadrão de Cruzadores, tripulados principalmente por reservistas de meio período da Reserva Naval Real e às vezes chamados de Esquadrão de Isca Viva, foram afundados pelo U-9 enquanto patrulhavam o sul do Mar do Norte. Navios neutros e traineiras próximas começaram a resgatar sobreviventes, mas 1 459 marinheiros britânicos foram mortos. Houve um clamor público na Grã-Bretanha pelas perdas. Os naufrágios minaram a confiança no governo britânico e prejudicaram a reputação da Marinha Real, quando muitos países ainda não tinham certeza sobre como tomar partido na guerra. Envolvidos na batalha Marinha Britânica HMS Aboukir, cruzador blindado, carro-chefe HMS Hogue, cruzador blindado HM Cressy, cruzador blindado Marinha Alemã U-9, submarino Referências Bibliografia Collier, Chaplain George Henry, RN (1917). «How it Feels to a Clergyman to be Torpedoed on a Man-of-War». In: Miller, F. T. True Stories of the Great War: Collected in Six Volumes from Authoritative Sources. New York: Review of Reviews. pp. 212–217. OCLC 16880611. Consultado em 20 de janeiro de 2016 – via Archive Foundation Halpern, P. G. (1994). A Naval History of World War I pbk. UCL Press, London ed. Annapolis, Maryland: United States Naval Institute. ISBN 1-85728-498-4 Marder, Arthur J. (1965). From the Dreadnought to Scapa Flow, The Royal Navy in the Fisher Era, 1904–1919: The War Years to the eve of Jutland: 1914–1916. II. London: Oxford University Press. OCLC 865180297 Monograph No. 24: Home Waters Part II: September and October 1914 (PDF). Col: Naval Staff Monographs (Historical). XI. London: Naval Staff, Training and Staff Duties Division (HMSO). 1924. OCLC 816503836. Consultado em 22 de setembro de 2019 – via Navy Gov au
Dapperbuurt

Dapperbuurt is a neighbourhood located in the east of Amsterdam, Netherlands. It is demarcated by the Oosterpark and Linnaeusstraat, Mauritskade, and the railway, Oosterspoor, including station Amsterdam Muiderpoort. The heart of this lively, multicultural neighbourhood is its daily market, the Dappermarkt (Monday – Saturday). There are various shops, restaurants, religious and cultural centres, schools and services, while bordering the neighbourhood is the Wereldmuseum Amsterdam. History The Dapperbuurt was built as a working-class neighbourhood in the late 19th century, based on Amsterdam's extension plan from 1877, by city planner Jan Kalff. The neighbourhood's rectangular design is structured by two axes, the 1e Van Swindenstraat (west-east), which has developed into a shopping street, and the Dapperstraat (north-south), known for the Dappermarkt. The neighbourhood has been home to many socialist workers. A significant part of its Jewish residents were deported during WWII. In the post-war period, the living conditions in the neighbourhood deteriorated. By the end of the 1960s, an urban renewal plan was made for Dapperbuurt, but it implied that many residents had to move. An action committee was established, De Sterke Arm (The Strong Arm), which requested that residents could return to the neighbourhood once the new houses had been built, and that rents would be affordable. As such, the Dapperbuurt set an example for the renewal of other neighbourhoods in Amsterdam and other Dutch cities, largely helped by the film De Dapperbuurt (Amsterdams Stadsjournaal, 1975). References
Dapperbuurt

Le Dapperbuurt est un quartier de l'arrondissement Oost d'Amsterdam. Il est baptisé en l'honneur de l'humaniste Olfert Dapper, qui donne également son nom à la principale rue qui le traverse, la Dapperstraat. L'une des principales attractions du Dapperbuurt est le Dappermarkt, deuxième marché le plus animé d'Amsterdam après l'Albert Cuypmarkt à De Pijp. Histoire Construction Le quartier, qui trouve son origine dans le plan d'urbanisme Kalff de 1875, est aménagé à partir de la fin du XIXe siècle, bordé par le Mauritskade au nord, ainsi que l'Institut royal des Tropiques et l'Oosterpark à l'ouest. Dès 1876, de très nombreux immeubles d'habitation bon marché connus sous le nom de « revolutiebouw » et principalement destinés aux classes moyennes inférieures y sont construits. Leur qualité est dans l'ensemble faible. Dès 1899, deux bâtiments s'écroulent au coin de la Pieter Nieuwlandstraat et Dapperstraat. En dépit du fait que certains bâtiments avaient une allure distinguée, le quartier abrite surtout des ouvriers, majoritairement protestants, par opposition à l'Oosterparkbuurt, voisin à l'ouest, peuplé essentiellement de catholiques. De nombreux travailleurs socialistes et Juifs y élisent également domicile, comme l'atteste la synagogue construite sur la Linnaeusstraat en 1928. Réhabilitation La Seconde Guerre mondiale marque un déclin important du quartier. De nombreux Juifs sont déportés, laissant de nombreuses maisons à l'abandon. Au lendemain de la guerre, certaines rues sont en piteux état, jusqu'à ce que le quartier fasse l'objet d'un plan de réhabilitation dans les années 1970. Transports Le quartier est bien pourvu en transports en commun, avec notamment la gare d'Amsterdam-Muiderpoort, desservie par les Nederlandse Spoorwegen (NS) et les lignes 1 et 3 du tramway d'Amsterdam, en plus de la ligne 19 passant sur la Linnaeusstraat. Articles connexes Amsterdam-Oost Amsterdam (commune) Portail d’Amsterdam
Wapendal

Wapendal is een natuurgebied in Den Haag dat samen met het Westduinpark en de Bosjes van Poot een Natura 2000-gebied vormt. Het ligt tussen de Pioenweg, Ereprijsweg, Ridderspoorweg en Daal en Bergselaan in de Haagse wijk Bohemen en Meer en Bos. Het is ongeveer 3,6 hectare groot. Wapendal is genoemd naar een oude benaming voor een laaggelegen vochtige plek, wapel, waar boeren hun vee lieten grazen. Het bestaat uit duinen en dalen, uit heide, laag duingeboomte en kalkarm duingrasland. Het gebied is niet toegankelijk voor publiek, maar vanaf de straten is het afwisselende beeld goed te zien. Beheersmaatregelen zoals plaggen, het selectief verwijderen van bomen en begrazing door Shetlandpony's moeten ervoor zorgen dat de oorspronkelijke duinbegroeiing behouden blijft. Trivia Het natuurgebiedje en zijn geschiedenis worden door Pim Hofdorp vrij uitgebreid beschreven in zijn topografische politieroman "Spionnen in Segbroek". Externe link Duingebied Wapendal bij Gemeente Den Haag
Grondzeiler Wenum

Grondzeiler Wenum est un moulin à vent situé dans la localité de Wenum-Wiesel, à Apeldoorn, dans la province de Gueldre aux Pays-Bas. Notes et références Annexes Articles connexes Liste des moulins à vent de Gueldre Liens externes (nl) « Grondzeiler Wenum », sur molendatabase.nl Portail des énergies renouvelables Portail des Pays-Bas
Grondzeiler Wenum

De Windkorenmolen van Wenum is een rietgedekte grondzeiler. Deze maalvaardige korenmolen is te vinden aan de Marleweg in Wenum. Het was in korte tijd de derde molen op deze plaats; twee eerdere molens brandden af in 1908 resp. 1913. De huidige molen is niet nieuw gebouwd op deze plaats, maar was in 1840 als poldermolen in Baambrugge gebouwd. De huidige eigenaars, de familie Vorderman, zijn erfgenamen van F. Vorderman, die de poldermolen in 1913 kocht om hem als korenmolen te gaan gebruiken. In 1924 werd een hulpmotor geplaatst om bij windstilte te kunnen malen, zodat men niet naar de watermolen in Wenum of in Vaassen hoefde uit te wijken. De molen is voorzien van het systeem Fauel met automatische remkleppen op beide roeden. De molen is uitgerust met twee koppel maalstenen, waarmee op vrijwillige basis graan wordt gemalen. Tussen 2005 en 2008 is de molen geheel gerestaureerd. Trivia Dit object lijkt driemaal ingeschreven staan in het RCE rijksmonumentenregister, namelijk de molenenaarsmolen met aangebouwd bedrijfsgedeelte 514501 en de watermolen 514502 apart, en nogmaals een keer alles samen onder 8192.
Haus Hardenberg (Isselburg)

Haus Hardenberg ist eine aus dem 14. Jahrhundert stammende Wasserburg und liegt am Rande eines Waldes, rechts der Landstraße von Anholt nach Gendringen. Das Anwesen liegt an der Issel, genau an der deutsch-niederländischen Grenze. Haus Hardenberg war bis ins 17. Jahrhundert Grenzfeste der Herrschaft Anholt. Geschichte Im Jahr 1310 erhielt Dietrich van Zuilen das Schloss als Lehen von seinem Vater, dem Herrn von Anholt. Erstmals taucht in den Annalen im Jahre 1347 Dietrich van Zuilen (Dirck van Zulen) als Herr von Hardenberg auf. Wohl im 14. Jahrhundert muss das Haus als Grenzfestung in der Form eines Gebäudes mit Ecktürmen sowie dem Vorwerk, auf rechtwinkliger Insel umgeben von Wassergräben, errichtet worden sein. Heute sind von dem ursprünglichen Bau noch zwei Flügel erhalten, die dem Backsteingebäude das Erscheinungsbild eines Herrenhauses geben. Im Innenwinkel des Gebäudes befindet sich ein historischer Treppenturm. Anstelle von steinernen Kreuzstockfenstern wurden (teilweise gleich große) Barockfenster mit Holzzargen verbaut. Im Hof liegt das schlichte Hauptportal, das mit einem Oberlicht ausgestattet ist. Die gleich hohen Flügel bedeckt ein Walmdach mit Pfannen. Der längere Hauptflügel ist unterkellert. Dessen Ende weist in einer barocken Mauer eine Fensterachse auf, vielleicht anstelle eines früheren Flügelarms. Aus Bauteilen des 19. und 20. Jahrhunderts besteht neben dem Hauptgebäude ein niedriges Wirtschaftsgebäude. Bis 1645 war Hardenberg ein Besitz des Adelsgeschlechtes Zuylen. Danach wechselte das Lehen häufig, ehe das Anwesen 1866 ein Pachtgut des Anholter Fürstenhauses Salm-Salm wurde. Während des Zweiten Weltkriegs hielt die Fürstlich Salm-Salm’sche Verwaltung dort 20 „Ostarbeiter“ genannte Zwangsarbeiter, die den landwirtschaftlichen Betrieb, der 200 Morgen umfasste, darunter 40 auf niederländischem Gebiet, bewirtschafteten. Heute gehört das in gutem Zustand erhaltene Baudenkmal einem niederländischen Metallwarenfabrikanten. Nach einer Grenzbereinigung im Jahr 2009 liegt Haus Hardenberg komplett in Deutschland, zuvor lag der Vorhof in der Grafschaft Zutphen, Provinz Gelderland. Weblinks Einzelnachweise
Huis Hardenberg

Het Huis Hardenberg is een kasteeltje, gelegen tussen het Duitse Anholt en het Nederlandse Gendringen. Het huis ligt aan een zijtak van de Oude IJssel en dateert uit de 14e eeuw. In 1347 werd Dietrich van Zuilen (ook bekend onder de naam Dirck van Zulen) als heer van Hardenberg genoemd. Van het oorspronkelijke gebouw, een vierkant gebouw met vier hoektorens, resteren nog twee vleugels. In vroeger jaren lag het precies op de grens tussen het graafschap Zutphen en de heerlijkheid Anholt. De voorhof lag in het graafschap Zutphen en het huis in de heerlijkheid Anholt. Anno 2009 ligt het gebouw aan de Duitse zijde van de grens (gemeente Isselburg). Afbeeldingen
Huis Voorstonden

Huis Voorstonden is een buitenplaats in de plaats Brummen, in de Nederlandse provincie Gelderland. De omliggende buurtschap Voorstonden is naar het landgoed vernoemd. Het landgoed stamt oorspronkelijk uit de middeleeuwen en de grachten werden in de 16e eeuw aangelegd. Het huidige, witgepleisterde huis is het resultaat van vergaande verbouwingen in 1825. Bij die verbouwingen werd ook een Engels park aangelegd naar ontwerp van Jan David Zocher, met grote vijvers en landschappelijke vormen. De zuidelijke tuin werd aan het begin van de 20e eeuw ontworpen door Leonard Springer en recent hersteld. Deze tuin wordt gekenmerkt door geometrische vormen en veelvuldig gebruik van rozen en buxus. Op het terrein bevinden zich verschillende monumentale bomen, waaronder een mammoetboom die (afhankelijk van het meetpunt) de dikste, of de op een na dikste mammoetboom van Nederland is. Het landgoed was rond 1600 in het bezit van Gijsbert van Wisch tot Voorstonden. Via diens dochter Anna (†1656) kwam het in bezit van de familie Schimmelpenninck van der Oye. Tegenwoordig zijn het huis en de tuinen in particulier bezit en enkel op afspraak te bezichtigen. Het omliggende natuurgebied is in handen van Natuurmonumenten en maakt deel uit van het natura 2000-gebied Landgoederen Brummen. Externe link Website: www.voorstonden.nl
Muziekgebouw aan 't IJ

Muziekgebouw aan 't IJ er et koncerthus i Amsterdam, Holland. Det hollandske ord "Muziekgebouw" betyder direkte oversat musikbygning. Grundet bygningens meget gode akustik, anses Muziekgebouw for et af de tre bedste koncerthuse i verden. Referencer Eksterne links Hjemmeside for Muziekgebouw aan 't IJ Arkiveret 7. juli 2015 hos Wayback Machine
Muziekgebouw aan ’t IJ

Muziekgebouw aan ’t IJ ist der Name eines berühmten Konzerthauses am Südufer des IJ in Amsterdam. Sein Hauptgebäude wird für Aufführungen klassischer Musik genutzt. Die Adresse ist Piet Heinkade 1. Geschichte Das Muziekgebouw wurde im Jahre 2005 als Nachfolger des Musikzentrums für zeitgenössische Musik De Ijsbreker eröffnet. Sein erster musikalischer Leiter (bis 2008) war Jan Wolff. Seitdem leitet Tino Haenen die Spielstätte. Angegliedert sind ein Café, das während der Konzerte nur Konzertbesuchern offensteht, und ein Restaurant. Das Bimhuis als zentrale Spielstätte für Jazz und improvisierte Musik in Amsterdam mit durchschnittlich 150 bis 200 Aufführungen ist Teil des Muziekgebouw. Es ist ein auf Pfählen seitlich vom Hauptgebäude abstehender schwarzer Kasten, dessen Glasfassade von innen einen Blick auf die Altstadt ermöglicht. Galerie Weblinks Offizielle Website (niederländisch, englisch) Einzelnachweise
Muziekgebouw aan 't IJ

El Muziekgebouw aan 't IJ es una sala de conciertos de Ámsterdam, Países Bajos. Gracias a su excelente acústica, el Muziekgebouw se considera como una de las tres mejores salas de concierto del mundo. Es la sede de la Holland Festival, Slagwerk Den Haag. Educación El Sound Lab (Laboratorio de sonido) consta de un espacio lleno de un único instrumentos musicales experimentales de creación personalizado. Más de 400 talleres al año se organizan y es el más grande de Europa en este aspecto educativo. En junio de 2017, el laboratorio de sonido tiene actualmente 100 instrumentos diferentes que van desde una variedad de instrumentos étnicos de todo el mundo a extraños instrumentos conocidos, tales como theremin y tambor tanque y más singulares instrumentos de fabricantes Al igual que Yuri Landman, Arvid Jense, Diane Verdonk, Dato instrumentos, Makey Makey y otros.​ La director de Sound Lab es Anouk Diepenbroek. Referencias Enlaces externos Web Oficial de Muziekgebouw aan 't IJ Archivado el 7 de julio de 2015 en Wayback Machine. Wikimedia Commons alberga una galería multimedia sobre Muziekgebouw aan 't IJ.
Muziekgebouw aan 't IJ

Le Muziekgebouw aan 't IJ (« Bâtiment musical sur l'IJ » en néerlandais) est une salle de concert d'Amsterdam, située dans le quartier de l'Oostelijk Havengebied, qui accueille principalement des concerts de jazz et d'improvisation musicale (dans le Bimhuis) ainsi que des spectacles de musique contemporaine. Ouvert en 2005, le complexe conçu par le cabinet d'architectes danois 3XN est construit au-dessus de l'IJ-tunnel, qui relie le centre de la ville à Amsterdam-Noord, quartier situé sur l'autre rive de l'IJ. Éducation Le Sound Lab se compose d'un espace rempli d'une création personnalisée uniques instruments de musique expérimentale. Plus de quatre cents ateliers par an y sont organisés et il est le plus important en Europe sur ce front éducatif.[style à revoir] En juin 2017, le Sound Lab possède actuellement cent instruments différents allant d'une série d'instruments ethniques du monde entier à des instruments étranges connus tels que theremin et hank drum et des instruments plus uniques de constructeurs tels que Yuri Landman, Arvid Jense, Diane Verdonk, Dato Instruments, Makey Makey et autres. La directrice actuelle du Sound Lab est Anouk Diepenbroek. Références Liens externes (en) Site officiel du Muziekgebouw aan 't IJ Portail des arts du spectacle Portail d’Amsterdam
Muziekgebouw aan 't IJ

La Muziekgebouw aan 't IJ è la principale sala da concerto della città di Amsterdam nei Paesi Bassi. Il regista è Boudewijn Berentsen. Descrizione Il Sound Lab (Sound Laboratory) è costituito da un pieno di uno strumenti musicali spazio unico sperimentale creazione personalizzata. Nel mese di giugno 2017, il laboratorio del suono ha attualmente 100 diversi strumenti che vanno da una varietà di strumenti etnici provenienti da tutto il mondo, come ad esempio il theremin e strumenti serbatoio tamburo e più unici come produttori Yuri Landman, Arvid Jense, Diane Verdonk, strumenti dati, Makey Makey e altri. Il regista Sound Lab è Anouk Diepenbroek. L'opera, realizzata in stile contemporaneo, è stata realizzata dallo studio danese 3XN. Muziekgebouw aan 't IJ ha sia un grande spazio per concerti che uno più piccolo per conferenze, seminari e mostre. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Muziekgebouw aan 't IJ Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su muziekgebouw.nl. Muziekgebouw aan 't IJ, su archINFORM. (EN) Muziekgebouw aan 't IJ, su Structurae. (EN) Muziekgebouw aan ’t IJ, su MusicBrainz, MetaBrainz Foundation.