NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zuidertoren (Schiermonnikoog)

De Zuidertoren werd in 1854, tegelijk met de Noordertoren op het Nederlandse Waddeneiland Schiermonnikoog gebouwd. Omdat men vroeger niet beschikte over lichtkarakters plaatste men soms twee torens of vuren, zodat de zeeman wist waar hij was. Bovendien konden twee vuren of torens een lijn vormen, zodat schepen langs gevaarlijke ondiepten geleid konden worden. In 1910 kreeg de buitentoren, de huidige vuurtoren, een draailicht. Vanaf dan kon men de kust ook herkennen met één licht en was het licht van deze toren overbodig geworden. De toren bleef echter wel staan en kreeg in 1950 de functie van watertoren voor de drinkwatervoorziening op het eiland. Hiervoor werd er een waterreservoir van 44 m³ in de torenschacht aangebracht. Via een laddertrap in het midden van het reservoir kon men naar boven komen. De functie van watertoren heeft de toren tot 1992 gehad. In 1998 verwierf KPN de toren voor het symbolische bedrag van 1 gulden. KPN gebruikte de Zuidertoren sindsdien als antennetoren. Op 26 juni 2018 werd bekend dat de toren in eilander handen zou komen. Een stichting heeft de toren en de buitenruimte eromheen opgeknapt en wil er een museum in beginnen. Op het duin naast de toren is de voormalige lichtwachterswoning uit 1854 te vinden, die de naam Duinoord draagt. Ook het olieschuurtje uit 1872 is nog steeds aanwezig. Stichting Behoud Zuidertoren Doelstelling het behoud (het onderhoud en de exploitatie) van de Zuidertoren te Schiermonnikoog als beeldbepalend erfgoed. De stichting heeft de Zuidertoren en daarbij behorende onroerend goed in 2018 verworven. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Externe link Website Museum Zuidertoren Informatie over rijksmonumentnummer 398179
Hervormde kerk (Aalburg)

De hervormde kerk van Aalburg is een protestants kerkgebouw in de buurt en het oude dorp Aalburg, deel van Wijk en Aalburg dat op zijn beurt tegenwoordig valt onder de gemeente Altena in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk ligt hier aan de Maasdijk 57. In Wijk en Aalburg bevinden zich nog een tweede, eveneens hervormde kerk aan de Grote Kerkstraat 30 en een hersteld hervormde kerk aan de Engelsestoof. Geschiedenis De oudste vermelding van deze kerk dateert van 1012 en daarmee is ze de vroegst vermelde kerk van het Land van Heusden en Altena. Ze was gewijd aan de heilige Trudo en het patronaatsrecht was verbonden aan de Abdij van Sint-Truiden. Later werd een gotisch schip met koor gebouwd en in de 14e eeuw een vlakopgaande toren, die later nog enigszins verhoogd is. Het gebouw werd einde 16e eeuw genaast door de hervormden, en in 1610 kwam de eerste predikant. De kerk, die oorspronkelijk met een rieten dak was gedekt, brandde in 1630 uit, maar werd herbouwd. Een inscriptie in de noordelijke zijmuur herinnert hieraan. In de winter van 1944 lag het front aan de Maas. Door de vele beschietingen liep de kerk ernstige schade op. Het orgel uit 1828, gebouwd door Cornelis van Oeckelen, werd vernield. In 1955 werd de herstelde kerk ingewijd. Opmerkelijk zijn de – later dichtgemetselde – afzonderlijke mannen- en vrouweningangen in de zijmuren. Interieur Het schip heeft een houten tongewelf. Het orgel stamt uit 1990 en is deels een replica van het Van Oeckelenorgel. Het is gebouwd door S.F. Blank uit Herwijnen in Biedermeierstijl. Er zijn vier geelkoperen kroonluchters uit 1503. Ook is er een geelkoperen lezenaar uit 1801 in Lodewijk XVI-stijl. De preekstoel en doopvont zijn uit omstreeks 1800. Voorts bezit de kerk enkele oude grafzerken, zoals één uit 1449 met de tekst: Bidt voor de ziele en het wapen van Wijk. Verder bevinden zich in de kerk nog grafzerken van enkele predikanten, uit 1646 en 1725. Externe links Hervormd Aalburg De kerk op Reliwiki
Janzona

De molen Janzona is een windmolen aan de Grootschoterweg in de Nederlandse plaats Budel-Schoot (gemeente Cranendonck). Het is een achtkante houten beltmolen die als korenmolen is ingericht. De Janzona (afgeleid van "zoon van Janssen") is in 1937 gebouwd, ter vervanging van een in dat jaar afgebrande molen. Het achtkant was niet nieuw; het was afkomstig van de Peetersmolen in Venlo. De constructie van de achtkante bovenbouw vertoont Duitse kenmerken en heeft grote overeenkomst met onder andere de molen in Donsbrüggen (Duitsland). Bijzonder is ook de bedekking met het rode Icopal, die in die tijd wel vaker toegepast werd (veelal door Chris van Bussel uit Weert, die de bouw van deze molen begeleidde). Deze bedekking had het voordeel dat, in tegenstelling tot het normale asfaltpapier, het jaarlijkse teren overbodig was. Bijzonder is ook de achtkante stenen onderbouw met betonnen dak. Het gevlucht is op de binnenroede uitgerust met het systeem Fauël met regelborden. In de molen bevindt zich 1 koppel 16der kunststenen. De molen is particulier eigendom en maalde tot 1946 op professionele basis. In 1980 werd de Janzona gerestaureerd. Hij is op afspraak te bezoeken. Onderin/bij de molen bevindt zich een slijterij genaamd Moutmolen. In het voorjaar van 2024 wordt er achter de slijterij een destilleerderij gerealiseerd gericht op de productie van whisky. Het is de bedoeling dat de molen betrokken wordt in het productieproces door het schroten van mout. Externe link Chris Kolman [et al.], Janzona in: Monumenten in Nederland - Noord-Brabant, Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders Uitgevers, Zeist/Zwolle, 1997, blz. 124
Verzorgingsplaats Han Stijkel

Verzorgingsplaats Han Stijkel is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A6 Joure-Muiderberg tussen afritten 14 en 13 bij Tollebeek in de Nederlandse gemeente Noordoostpolder. De verzorgingsplaats is genoemd naar de verzetsheld Han Stijkel. In de omgeving van deze verzorgingsplaats zijn diverse wegen en hoofdwatergangen genoemd naar mensen die zijn omgekomen in de Tweede Wereldoorlog in hun strijd tegen de bezetters, zoals Johannes Post, Hannie Schaft en Karel Doorman. De weg die het dichtst bij deze verzorgingsplaats ligt is de Han Stijkelweg en de watergang met de naam Han Stijkeltocht komt zelfs uit op de verzorgingsplaats. Ook in de rest van Nederland zijn overigens diverse plekken naar hem genoemd. Esso is eigenaar van het station. In 2017 werden middels een veiling de huurrechten van het pompstation verkocht.
Viebrug

De Viebrug is een boogbrug in de Utrechtse binnenstad die de Oudegracht overspant. Aan de brug grenzen aansluitend werfkelders en werven. Het voormalige hoofdpostkantoor is naast de Viebrug gelegen. De Lange Viestraat gaat op de brug over in de Potterstraat. Een oude vermelding van de Viebrug dateert uit 1289. Nabijgelegen bebouwing uit die tijd is stadskasteel Oudaen. Ook werd in de middeleeuwen vanuit het westen door de Veestraat (Viestraat) vee naar de Neude gebracht voor de aldaar gehouden markt. Omstreeks 1400 bevonden zich wedden ter hoogte van de Viebrug. Rond 1925 zijn de Lange Viestraat en Potterstraat verbreed voor de Utrechtse tram. De Viebrug ondervond een soortgelijke ingreep rond 1930 waarbij het aantal overspanningen terug werd gebracht tot een. Vandaag de dag zijn de trams op de brug verdwenen en ligt er de Binnenstadsas ten behoeve van busverkeer. In 1967 is de Viebrug gewaardeerd als rijksmonument. Trivia De Viebrug is kort te zien in de Nederlandse speelfilm Amsterdamned. Externe link Zij- en voorgevel van Galeries Modernes (Oudegracht, hoek Lange Viestraat) te Utrecht met op de voorgrond een deel van de Viebrug (1941) - Het Utrechts Archief Bronnen De Bruin, R.E. e.a. (red.) 'Een paradijs vol weelde'. Geschiedenis van de stad Utrecht, Matrijs, Utrecht, 2000, blz. 106 en 141, ISBN 9053451757
Willem de Zwijgerkerk (Utrecht)

De Willem de Zwijgerkerk of Sint-Pauluskerk is een rooms-katholieke parochiekerk aan het Willem de Zwijgerplantsoen in de Nederlandse stad Utrecht. De kerk heeft een zeshoekige vorm en is gebouwd volgens de centraalbouw. Op het dak staat een dakruiter. Geschiedenis In 1934 werd deze kerk in gebruik genomen als bijkerk van de Nederlands Hervormde Tuindorpkerk. Wegens teruglopend kerkbezoek werd de kerk in 1991 buiten dienst genomen. In 1993 werd de kerk overgedragen aan de katholieke Sint-Paulusparochie, die in datzelfde jaar haar oude Pauluskerk aan de Linnaeuslaan verliet. De kerkbanken, de heiligenbeelden, het altaar, en het tabernakel zijn uit de oude Pauluskerk overgebracht. Sinds begin 2010 is de parochie samen met vier andere Utrechtse parochies gefuseerd tot de Sint-Martinusparochie. Het kerkgebouw is Gemeentelijk monument 344/0204
Slagdijkstermolen, Feinsum

Slagdijkstermolen is a smock mill in Feinsum, Friesland, the Netherlands which has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 24540. History Slagdijkstermolen was built in 1864. It drained the Slagdijksterpolder, which was 1,350 pondemaat (500 ha; 1,230 acres) in extent. In 1931, a diesel engine was placed in the mill and a new Archimedes' screw fitted. The sails were removed in 1938, and the cap was removed in 1952. In the 1980s, plans were made to restore the mill. The Slagdijkstermolen was sold to Stichting De Fryske Mole (English: Frisian Mills Foundation) on 17 December 1985. In 2006–07, the mill was restored with €60,000 being granted by the province of Friesland towards the costs. The new cap was fitted on the mill on 20 September 2007. The restoration incorporated parts from the Cammingha-Buurstermolen, Leeuwarden which had burnt down. The mill was officially opened in May 2009. The mill forms a pair with the nearby Balkendsterpoldermolen, Oude Leije. Description Slagdijkstermolen is what the Dutch describe as an achtkante grondzeiler - a smock mill whose sails reach almost to the ground. It is a two-storey smock mill on a single-storey base. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 18.00 metres (59 ft 1 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft. The axle of the Archimedes' screw is 525 millimetres (20¾ inches) diameter and the screw is 1.49 metres (4 ft 11 in) diameter. The screw is inclined at 26½°. Each revolution of the screw lifts 722 litres (159 imp gal) of water. Public access Slagdijkstermolen is open to the public by appointment. References
Slagdijkstermolen

De Slagdijkstermolen (Fries: Slagdykster Mole) is een poldermolen in de polder van Stiens aan de Finkumervaart. Het staat nabij het Friese dorp Finkum, dat in de Nederlandse gemeente Leeuwarden ligt. Beschrijving De Slagdijkstermolen is een maalvaardige grondzeiler, die ongeveer 750 meter ten westen van Finkum staat. De molen werd in 1864 gebouwd voor het in- en uitmalen van de 1350 pondemaat (ca. 500 ha) grote Slagdijksterpolder. Hij verloor in 1931 zijn functie aan een in de molen geplaatste ruwoliemotor. Vier jaar later werden het wiekenkruis en de kap verwijderd, maar de romp van de molen bleef in gebruik als poldergemaal. In 1985 werd de Slagdijkstermolen eigendom van de Stichting De Fryske Mole. Al geruime tijd bestaande restauratieplannen konden echter pas worden verwezenlijkt, nadat in 2006 de provincie Friesland daarvoor 60.000 euro subsidie beschikbaar stelde. Bij de herbouw van de molen werden onderdelen gebruikt van de in 1994 door brandstichting grotendeels verwoeste Camminghabuurstermolen bij Leeuwarden. De gerestaureerde Slagdijkstermolen werd in 2008 opgeleverd. Zie ook Molens in Friesland
Slagdijkstermolen

Slagdijkstermolen – wiatrak w miejscowości Finkum, w gminie Leeuwarderadeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn powstał w 1864 r. Był restaurowany w latach 2006–2007. Ma on dwa piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 18,00 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Jan van Goyenbrug

De Jan van Goyenbrug (ook wel Kippen- of Trappetjesbrug) is een stalen trapjesbrug (kwakel) met houten dek, die ligt over de Vliet in de Nederlandse stad Leiden en de Hugo de Grootstraat (Vreewijk) verbindt met de Stadhouderslaan (Staalwijk). Historie De eerste brug uit 1908 verkeerde in een zeer slechte staat en werd in 1982 vervangen. In 2007 werd deze brug volledig gerenoveerd, waarbij de houten treden en leuningen werden vervangen door kunststof delen.
Mariakerk (Boer)

De Mariakerk is een kerkgebouw in Boer in de Nederlandse provincie Friesland. Geschiedenis De gepleisterde eenbeukige kerk uit de 12e eeuw was oorspronkelijk gewijd aan Maria. In de 16e eeuw werd de kerk verhoogd en uitgebreid met een gotisch koor met steunberen en een toren. De luidklok uit 1561 is van klokkengieter Willem Wegewaert. Het ingangsportaal uit 1664, gesierd met twee leeuwen en een vaas, is afkomstig van de afgebroken stins Elgersmastate. Het interieur wordt gedekt door een tongewelf uit de 17e eeuw. De Hervormde kerk is sinds 1975 buiten gebruik. Eigenaar van het rijksmonument is de Stichting Alde Fryske Tsjerken. In 2008 (aangegeven op de wijzerplaat) werd de kerk gerestaureerd. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Boer
Canal de Beer

Le canal de Beer (en néerlandais Beerkanaal) est un canal de la province de Hollande-Méridionale, situé dans le port de Rotterdam. Historique et caractéristiques Le canal de Beer relie le canal Caland, la Maasvlakte, le canal Hartel à la pleine mer. Il est accessible aux navires de mer avec un tirant d'eau maximal de 23 m. Le canal a été réalisé dans les années 1960 et début des années 1970 au détriment de la réserve naturelle De Beer située sur un ancien banc de sable dont il a pris le nom. Le régime du canal de Beer est soumis au fluctuations des marées; lors de la marée montante, le débit du canal de Beer est de l'ordre de 1,481 m3/s, tandis qu'au cours de la marée descendante, son régime hydrographique s'élève à −2,119 m3/s. Le canal est sujet à une importante sédimentation marine. Galerie Références Source (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Beerkanaal » (voir la liste des auteurs). Portail des transports Portail des lacs et cours d'eau Portail du bâtiment et des travaux publics Portail de Rotterdam
Beerkanaal

Het Beerkanaal is een kanaal tussen de Europoort en de Maasvlakte in het havengebied van Rotterdam. Het kanaal is een zijtak van het Calandkanaal, in zuidelijke richting, en is geschikt voor zeeschepen tot 23 meter diep. Binnenvaartschepen tot CEMT-klasse VIc zijn toegelaten. Het Beerkanaal is aangelegd in het begin van de jaren zestig. Hiervoor moest het vogelreservaat De Beer verdwijnen. Insteekhavens en zijkanalen aan het Beerkanaal zijn: aan de westkant, in Maasvlakte, van noord naar zuid: de Nijlhaven, 8e Petroleumhaven, het Yangtzekanaal, de Europahaven, Amazonehaven, Mississippihaven (met Hartelhaven) en Hudsonhaven, aan de oostkant, in Europoort: de Tennesseehaven, Pistoolhaven, 6e Petroleumhaven en het Hartelkanaal
Bethelkerk (Sliedrecht)

De Bethelkerk is een gemeente van de Christelijke Gereformeerde Kerken in Sliedrecht. De naam van de kerk verwijst naar Bethel. De huidige gemeente is ontstaan uit een Vrije/Oud Gereformeerde gemeente. Vrijdagavond 21 september 1894 vond de officiële aansluiting plaats en werd de gemeente toegelaten tot het kerkverband van de Christelijke Gereformeerde Kerken. Op woensdagavond 7 november 1894 werd een nieuw kerkgebouw in gebruik genomen. Deze kerk telde 800 zitplaatsen. In 1935 werd een nieuw kerkgebouw gebouwd, een grote bakstenen zaalkerk met 1.498 zitplaatsen. Het was toen het grootste kerkgebouw van de Christelijke Gereformeerde Kerken. In augustus 2021 is het kerkgebouw gesloopt om plaats te maken voor een nieuw kerkgebouw. Dit kerkgebouw is opgeleverd in april 2023. De eerste kerkdienst in het nieuwe kerkgebouw was op eerste Pinksterdag (28-05) 2023. Kerkdiensten De diensten van deze gemeente staan in de bevindelijk gereformeerde traditie, waarbij de verkondiging van het Woord centraal staat. De gemeente zingt de psalmen in de berijming uit 1773. De gemeente telt circa 1.350 leden en is vanaf eind augustus 2023 vacant nadat Ds. C.P. de Boer, die in 2016 als predikant was bevestigd, afscheid heeft genomen om bevestigd te worden in de gemeente Renswoude. In het verleden is de gemeente drie maal bediend door Cornelis Smits. Orgel In 1980 werd door de kerkenraad aan orgelbouwer Hendriksen & Reitsma de opdracht gegeven voor de bouw van een groot nieuw orgel, ter vervanging van het oude orgel van Fonteijn & Gaal uit 1966. Het nieuwe instrument is op 7 april 1982 in gebruik genomen en telt 39 sprekende stemmen. Het orgel is gedemonteerd en opgeslagen bij orgelmakerij Boogaard. Na de oplevering van de nieuwe Bethelkerk zal het bestaande orgel worden teruggeplaatst passend bij het nieuwe kerkinterieur. Dispositie Externe link Beth-El Sliedrecht.
Sint-Adelbertkerk (Delft)

De Sint-Adelbertkerk is een rooms-katholieke parochiekerk in de wijk Voorhof in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk maakt deel uit van Sint Ursulaparochie. De kerk is gewijd aan de heilige Adelbert van Egmond. Deze heilige verwijst naar het Adelbertland, een gedeelte van de polder waarop de nieuwe flatwijk is gebouwd. Het kerkgebouw aan de Minervaweg werd ingewijd op 6 mei 1967 door mgr. Jansen. Ontwerp en bouw Met het ontwerp van deze kerk wilde men de nieuwe ideeën van het Tweede Vaticaans Concilie architectonisch vormgeven. Men wilde niet een traditioneel kerkgebouw. Daarom werd de Delftse architect H.J. Meijsing aangetrokken, die weliswaar een aantal verzorgingshuizen en scholen op zijn naam had staan, maar nog nooit een kerk had ontworpen. Hij zou dus een frisse kijk op kerkbouw hebben. De nadruk kwam te liggen op openheid en ontmoeting: met God en met elkaar. Het altaar werd een zeer open en toegankelijke plek, en met schuifwanden konden extra ruimtes aan de kerkzaal worden toegevoegd. Interieur Omwille van de ontmoeting en de openheid is het interieur zeer sober gehouden. Een overdaad van afbeeldingen en kunst zou namelijk afleiden. De ruimte wordt versierd door planten. Toch zijn er een paar kunstobjecten die desondanks een plek hebben gekregen in de kerkzaal. Om te beginnen het tabernakel, dat in een aparte zijkapel staat, maar door glazen wanden toch vanuit de centrale ruimte te zien is. Het is van de hand van Gerard Héman, gemaakt van keramiek, en versierd met symbolen die verwijzen naar het heilig brood dat erin bewaard wordt. Van zijn hand is ook het beeld van Maria met Kind, dat achter in de kerk hangt. Na de sluiting van de kerk van O.L.V. Onbevlekt Ontvangen heeft de kruisweg uit die kerk een plek gekregen in de Adelbertkerk en hangen de staties nu rondom in de kerkzaal. Externe link Pagina Adelbertkerk op website Ursulaparochie Delft
De Dageraad (molen)

De Dageraad (voorheen van Aarssensmolen) is een windkorenmolen aan de Oude Molenstraat te Zeeland in de Nederlandse gemeente Maashorst. Het is een beltmolen en een bovenkruier die vermoedelijk in 1832 is gebouwd in opdracht van Johannes van Erp. In 1971 kocht de gemeente de molen en liet deze in 1975/6 restaureren. In 2008 zijn de roeden voorzien van het Systeem van Bussel. Dit was bij de restauratie van 1976 verwijderd, maar om goed te kunnen blijven draaien ondanks de verslechterde molenbiotoop is het systeem opnieuw aangebracht. Op 17 november 2008 is de molen, samen met de Coppensmolen in Zeeland, feestelijk heropend. In de molen bevind1 zich 1 koppel 17der kunststenen, waarmee op vrijwillige basis graan wordt gemalen. De Dageraad is op zondag van 10.00 tot 17.00 uur geopend voor bezoek.
Land van Valk

Het Land van Valk is een buurt in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De buurt is een onderdeel van de wijk Reeland. Het Land van Valk ligt centraal in de stad Dordrecht. De buurt wordt in het noorden begrensd door de spoorlijn Dordrecht-Geldermalsen. In het oosten vormt de N3 de grens. De Laan der Verenigde Naties vormt de zuidgrens, en de grens in het westen wordt gevormd door de Spoorlijn Breda - Rotterdam. De meeste straten zijn vernoemd naar verdwenen dorpen uit de 15e eeuw in de Grote Waard, zoals Eemsteyn, Wolbrands, Toloysen, Erkentrude, Nesse en Giessenmonde. Familie Valk Jacobus Valk (1838-1923) geboren was tuinman in Dordrecht. Hij bewoonde met zijn gezin huis nr 2 aan de Reeweg dat mogelijk Olmenhof heette en stond ter hoogte van de R.K. begraafplaats die in 1880 werd aangelegd. De spoorlijn volgde in 1885. Buurt De eerste woningen op het Land van Valk werden rond 1910 gebouwd. Het ontwerp van de buurt was geënt op het tuindorp idee, uiteindelijk kwamen er zeer verschillende woningen. In de wijk bevinden zich onder meer een supermarkt, een tankstation, een fysiotherapiepraktijk, drie kappers en twee basisscholen. In de buurt bevindt zich ook het stadion van FC Dordrecht en het Dordtse Leerpark, een woon- werk- en leeromgeving.
Sint-Willibrorduskerk (Liessel)

De Sint Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk in Liessel, een dorp in de gemeente Deurne. De kerk werd in 1901 gebouwd ter vervanging van de oude kapel en was ontworpen door architect Caspar Franssen uit Roermond. Het is een gotische driebeukige kruiskerk met een hoge toren van 73 meter. De kerk is opgetrokken uit bakstenen. Het interieur wordt gedekt door kruisribgewelven met een hoogte van ongeveer 19,2 meter. De gebrandschilderde ramen in het priesterkoor en transept zijn gedetailleerd en ontworpen door Pieter Wiegersma. Het linkertransept bevat een raam met Sint-Willibrordus. De kerk heeft verder een hardstenen doopvont, hardhouten banken en een orgel uit 1898. De kerk is een rijksmonument. In de kerk wordt een kelk gebruikt die afkomstig is uit het Blokhuis in Liessel.
Sint-Martinuskerk (Utrecht)

Die Sint-Martinuskerk ist eine ehemalige römisch-katholische Kirche an der Oudegracht in der südlichen Innenstadt von Utrecht in den Niederlanden. Das neugotische Gebäude wurde in den 1980er Jahren zu einer Wohnanlage umgebaut. Geschichte Die Kirche an der Utrechter Oudegracht wurde in den Jahren 1899 bis 1901 von dem niederländischen Architekten Alfred Tepe errichtet. Wegen rückläufiger Gottesdienstbesucherzahlen und der großen Nähe zur St.-Katharinen-Kathedrale wurde St. Martin im Jahr 1974 profaniert. Danach stand sie jahrelang leer und wurde als Kulisse für eine niederländische Fernsehreihe genutzt. Ein Verkauf des Kirchengebäudes an eventuelle Nutzer kam lange nicht zustande, da die Kirchengemeinde auf dem Erhalt der alten, denkmalgeschützten Bausubstanz bestand. In den 1980er Jahren erwarb der niederländische Architekt Dolf de Maar die Kirche und plante sie so um, dass darin 29 Wohnungen Platz fanden, die als Eigentumswohnungen verkauft wurden. Die neugotische Inneneinrichtung der Kirche wurde nach Schließung der Kirche an die Kirche in Loo veräußert, die auch von Tepe entworfen worden war. Der Altar fand seinen neuen Platz in der Hauskapelle des 2010 geschlossenen Diözesan-Priesterseminars Ariënskonvikt. Die Glasmalereien der Fenster gingen an die St.-Martins-Kirche in Makkum. Umgebung Auf dem Platz vor der Kirche steht seit 1948 ein Reiterstandbild des heiligen Martin von Albert Termote als Erinnerung an den Zweiten Weltkrieg. Am Platz befindet sich das ehemalige Pfarrhaus aus der Bauzeit der Kirche sowie ein überdachter Fahrradstellplatz aus dem Jahre 1948. Weblinks Bericht über den Umbau zu Wohnungen, maart 2004 (nl.)