NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kernfysisch Versneller Instituut

Het Kernfysisch Versneller Instituut (KVI) was een universitair onderzoekscentrum voor subatomaire fysica en atoomfysica in de Nederlandse gemeente Groningen, op het Zernikecomplex ten noorden van de stad. Het KVI werd in 1968 opgericht als universitair instuut voor kernfysisch onderzoek. Vanaf 1974 tot en met 2013 werd het instituut als national centrum gefinancierd en beheerd door de Stichting voor Fundamenteel Onderzoek der Materie (FOM) en de Rijksuniversiteit Groningen (RUG). In 2013 werd het KVI als instituut opgeheven. De onderzoeksgroepen werden verdeeld over het nieuw universitaire instituut KVI Center for Advanced Radiation Technology (KVI-CART) en de faculteit Science and Engineering van de RUG. Eind 2018 werd KVI-CART opgeheven. De onderzoeksgroepen Kernfysica en Astrodeeltjesfysica werden onderdeel van de faculteit Science en Engineering van de RUG terwijl de onderzoeksgroep Medische Fysica, het overgrote deel van de technische staf en de versnellerfaciliteit vanaf september 2020 als Particle Therapy Research Center (PARTREC) onderdeel werd van het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG). In de periode 1974 - 1993 werd het experimentele kernfysisch onderzoek uitgevoerd met een door Philips gebouwd cyclotron. Vanaf begin 1996 heeft het KVI heeft de beschikking over een supergeleidend cyclotron, AGOR (Accélérateur Groningen-ORsay; naar het Frans-Nederlandse samenwerkingverband in Orsay, dat de cyclotron tussen 1985 en 1994 ontwikkelde), dat atoomkernen kan versnellen ten behoeve van verschillende experimenten. Het cyclotron kan geïoniseerde atoomkernen versnellen van zeer licht ( protonen 1H1+ met 190 MeV) tot zeer zwaar (208Pb27+ met 8 MeV per nucleon). De versnelde deeltjes worden gebruikt om de interactie van tussen atoomkernen te bestuderen. Hiermee hoopt men meer inzicht te krijgen in de structuur van atoomkernen. Voor de experimenten zijn diverse experimentele opstellingen ontwikkeld voor het beantwoorden van specifieke onderzoeksvragen. Naast fundamenteel kernfysisch onderzoek wordt de versnellerfaciliteit ook gebruikt voor onderzoek op het gebied van protonentherapie en radiobiologie en voor het bepalen van de stralingshardheid van elektronica componenten voor de ruimtevaart industrie. Externe link Website van het KVI
Westerveld (begraafplaats)

Westerveld (Begraafplaats & Crematorium Westerveld), gelegen aan de Duin en Kruidbergerweg in Driehuis, is een van de oudste particuliere begraafplaatsen in Nederland. Op het terrein van de begraafplaats bevindt zich tevens een crematorium, het eerste van Nederland. De eigenaar van Begraafplaats & Crematorium Westerveld is de Facultatieve Groep. Omschrijving Op 23 juli 1888 werd Koninklijke toestemming verkregen voor het inrichten van landgoed Westerveld tot begraafplaats. Op 1 mei 1890 werd de begraafplaats officieel geopend. Westerveld was vanaf het begin een begraafplaats voor "alle gezindten" – wat destijds nog iets bijzonders was – en legde aldus de grondslag voor de huidige algemene begraafplaatsen. Westerveld is onder meer bekend om Crematorium Velsen. Het crematorium werd in 1913 gebouwd naar een ontwerp van de architect Marius Poel. Op 1 april 1914 vond de eerste crematie plaats. De lijkverbranding van huisarts C.J. Vaillant was bedoeld om een proefproces uit te lokken. Tot een vervolging kwam het echter niet, het cremeren werd gedoogd. Pas in 1955 werd crematie in Nederland wettelijk toegestaan. Het crematorium heeft zes columbaria. Van deze zes, zijn er vier ontworpen door Willem Dudok. Dudok ontwierp ook een serie uniforme, paddenstoelvormige urnen. Op 1 januari 2004 zijn begraafplaats Westerveld en het crematorium Velsen samengevoegd en is de officiële naam Begraafplaats & Crematorium Westerveld. Op Westerveld staat een monument uit 1948 voor Eduard Douwes Dekker, omdat hij de eerste Nederlander in de moderne tijd (in 1887) was die werd gecremeerd. Dekker is in Gotha gecremeerd. Het monument bevat de urnen met zijn as en die van zijn echtgenote en was een initiatief van de Vereniging voor Facultatieve Lijkverbranding. Overledenen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Driehuis Externe links Begraafplaats en crematorium Westerveld Informatie over rijksmonumentnummer 520674
Sint-Josephkerk (Roosendaal)

De Sint-Josephkerk is een rooms-katholieke kerk in de wijk Burgerhout in de Noord-Brabantse stad Roosendaal. De kerk is gelegen aan de Sint-Josephstraat 4. Geschiedenis De bouwpastoor was H.J.A. van Mierlo en het kerkgebouw werd ontworpen door de architecten M. Vergouwen en Jacques Hurks. Architect M. Vergouwen was eerder verantwoordelijk voor het ontwerp en de realisatie van R.K. parochiekerk St. Antonius aan de Brugstraat 26 in Roosendaal, voltooid in 1903. De St. Josephkerk vertoont sterke gelijkenissen met deze kerk, die in 1977 is gesloopt. De St. Josephkerk wordt weleens aangeduid als het eerste grote werk van J. Hurks, hoewel die zich pas in 1925 als zelfstandig architect vestigde in Roosendaal. Het is een centraliserende driebeukige kruiskerk in expressionistische stijl met een hoge terzijde staande toren met tentdak. De toren heeft een hoogte van 37 meter. De ingang wordt bekroond door een wimberg. Het middenschip wordt gedekt door een tongewelf en de viering door een ruim koepelgewelf. Het bakstenen gebouw bevat veel siermetselwerk. Boven het priesterkoor is een triomfboog met schilderingen. De triomfboog, kruisweg en meeste andere schilderingen zijn van Wijnand Geraedts (1883-1958) en zijn zoon Pieter Geraedts (1911-1978), hoogaltaar en verschillende beeldhouwwerken zijn gemaakt door de firma Cuypers uit Roermond. De godslamp en lichtkroon in de koepel, beide van gebronsd koper, zijn naar een ontwerp van de Utrechtse edelsmid Jan Eloy Brom en vervaardigd door de firma P.G. Duchateau. De kerk heeft verder een marmeren doopvont, twee stenen wijwaterbakken, kapel met gestileerd reliëf van Sint Joseph op zijn sterfbed en een uit 1890 daterend hoofdorgel. De Sint-Josephkerk wordt tot op heden gebruikt door de Sint Norbertusparochie. De kerk en pastorie zijn rijksmonumenten. Vanwege schade veroorzaakt door zware stormen in 2021 is in 2022 het dak opnieuw bedekt met tegels. Hierbij zijn ook de wijzers van de klok in de toren verlicht, waardoor nu ook 's avonds de tijd is te zien.
Vredeskerk (Delft)

De Vredeskerk of Sacramentskerk (voluit: Kerk van het Allerheiligst Sacrament) is een rooms-katholieke parochiekerk in de wijk Wippolder in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk maakt deel uit van de Sint Ursulaparochie en ligt aan het kruispunt Nassaulaan/Julianalaan (Poortlandplein). Het gebouw is ontworpen door de architecten H. Thunnissen, J.H. Hendricks en Th. van Rossum. Geschiedenis Hoewel de kerk uit 1940 stamt, is er al vanaf 1919 een parochie in de Wippolder. Aan de Simonsstraat werd een noodkerk gebouwd. In 1938 werd begonnen met de bouw van de huidige kerk aan het Poortlandplein die in 1940 voltooid was. Toen in 1940 het bombardement op Rotterdam plaatsvond, was de kerk officieel nog niet ingewijd. De inwijding werd toen snel en in alle soberheid gedaan, zodat de noodkerk gebruikt kon worden voor de opvang van vluchtelingen uit Rotterdam. De oude noodkerk heeft nadien nog dienstgedaan als school en thans is er een sportschool gevestigd. De kerk staat bekend vanwege het woord "vrede" dat in grote letters boven de ingang hangt. Dit is een overblijfsel uit de Vredesweek van 1974, toen deze titel in zijn geheel op de toren werd bevestigd. De laatste 5 letters hiervan zijn niet bewaard gebleven. Het kerkgebouw is sinds 2002 een rijksmonument. Dominicanessen In 2008 betrokken de zusters Dominicanessen van Bethanië de pastorie en vestigden daar de Sint-Dominicuscommuniteit. Externe links Site van de Ursulaparochie in Delft Informatie over rijksmonumentnummer 525273
Bergh Autoweg

Bergh Autoweg (Duits: Elten Autobahn) is een grensovergang tussen Nederland en Duitsland, gelegen op de A12 in de Nederlandse gemeente Zevenaar. De dichtstbijzijnde stad in Nederland is 's-Heerenberg, op Duits grondgebied is dit Emmerik. Het verlengde van de A12, de Duitse autobahn A3, leidt naar het Duitse Ruhrgebied. Bergh Autoweg is een van de grootste grensovergangen van Nederland. Op het 'hoogtepunt' in de jaren 80 van de 20e eeuw werkten er ongeveer 650 mensen, vooral ten behoeve van de douane, van uit- en inklaringsformaliteiten en van transportbedrijven. De grensovergang is gelegen aan de voet van het bosgebied Montferland en het Bergherbos. Vlak voor de grens, aan de Nederlandse zijde, ligt verzorgingsplaats Bergh. Door het in werking treden van het Schengen-verdrag verdwenen in 1995 de permanente personen- en goederencontroles. Tot aan de gemeentelijke herindeling van 1 januari 2005 lag deze grensovergang op het grondgebied van de toenmalige gemeente Bergh. Onder meer vanwege veiligheidsredenen is gekozen voor een overheveling naar gemeente Zevenaar. Vanuit deze gemeente is het eenvoudiger om de hulpdiensten ter plaatse te laten komen. Bij de herindeling werden ook Knooppunt Oud-Dijk en een groot deel van de buurtschap Veldhuizen aan de gemeente Zevenaar overgedragen. Trivia Op Europees niveau dragen de A12 en de A3 de naam E35. Externe link Grensovergang Bergh Autoweg op Wegenwiki
Ekkersrijt (bedrijventerrein)

Ekkersrijt is een bedrijventerrein van ruim 240 ha in de gemeente Son en Breugel tussen de A50 en het Wilhelminakanaal. De aanleg van het bedrijventerrein begon in 1980. De bedrijfsactiviteiten van het gebied concentreren zich op drie thema's: het Science Park (hightech), het Multimedia Park en het Meubelplein. Bij het grote publiek is het terrein vooral bekend als meubelboulevard, met onder meer een vestiging van IKEA. In totaliteit zijn er 320 bedrijven gevestigd die gezamenlijk zorg dragen voor een werkgelegenheid van 10.000 personen. De gemeente is in samenwerking met Eindhoven reeds begonnen met een herstructureringsproject dat loopt tot 2010 om het bedrijvenpark te moderniseren. Het ministerie van Economische Zaken heeft de bedrijventerreinen Ekkersrijt, De Kade (bedrijventerrein) en De Hurk/Croy gezamenlijk aangewezen als Topproject Eindhoven, in het kader van de ontwikkeling van de regio Brainport Eindhoven. Zie ook Knooppunt Ekkersrijt
Scheepswerf Bocxe

Scheepswerf Bocxe is een scheepswerf aan de Schie, tussen Rotterdam en Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Van 1856 tot de overname in 1988 stond deze bekend als de werf van H. Boot en Zonen. Vanaf die overname werden er door de werf veel schepen onderhouden, verlengd of anderszins aangepast. Daarnaast werden er sinds die tijd rond de 300 bedrijfs- en pleziervaartuigen gebouwd. De werf is een erkend leerbedrijf. De laatste jaren bouwde de werf veel schepen met elektrische aandrijving. Rondvaartboten voor Amsterdam en Gouda en o.a. de bierboot in Utrecht alsmede een schip dat het huisvuil daar ophaalt. Geschiedenis Bocxe zelf startte in 1821 met het overnemen van een scheepswerf in Aarlanderveen nabij Alphen aan den Rijn. In 1913 werd de werf verplaatst naar het Noordeinde in Aarlanderveen. In 1927 bouwde men een nieuwe werf aan de Hoekse Aar, een zijtak van het Aarkanaal in Ter Aar, die na het overnemen van de werf van H. Boot en Zonen in 1988 in Delft nog tot 1996 in bedrijf bleef. Per 1 januari 1997 is de werf in Ter Aar gesloten. Omvang en afmetingen Een kade van 120 meter lengte Een dwarshelling voor schepen tot en met 73 meter en maximaal 400 ton gewicht 2 Nieuwbouw loodsen, van 40 x 14 m en van 17 x14 m 2 Werfkranen met elk een maximaal hijsvermogen van 8 ton Foto's Externe link Website van Scheepswerf Bocxe
Sluis Leidschendam

De Sluis Leidschendam is een schutsluis met puntdeuren in het Rijn-Schiekanaal in de woonkern Leidschendam van de gemeente Leidschendam-Voorburg, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De vaarweg is CEMT-klasse IIa. De kolk is door een tussendeur te verdelen in twee kolken. Kolkbreedte noordelijke schutkolk 7,00 m. Drempeldiepte noordzijde KP –2,29 m, zuidzijde KP -2,49 m Kolklengte 75,00 m, schutlengte 69,00 m, breedte zuidelijke schutkolk 14,50 m. De max. toegestane afmetingen zijn echter 60,00 m lang, 6,85 m breed en 2,00 m diepgang. Over beide sluishoofden ligt een ophaalbrug met een doorvaarthoogte in gesloten stand van 0,90 m. De genoemde diepgang geldt tot een waterstand van NAP –0,50 m. De sluis ligt ongeveer op de plaats waar vroeger de Vliet was afgedamd. Van 1281 tot 1648 was hier, als onderdeel van de landscheiding (grens) tussen de hoogheemraadschappen Rijnland en Delfland een overtoom, pas daarna werd een sluis gebouwd. De dam en de sluis waren en zijn nodig vanwege het verschil in waterpeil tussen de twee waterschappen: Delfland hanteert thans een peil van NAP –0,43 m en Rijnland hanteert een peil van NAP –0,62 m in de winter en NAP –0,59 m in de zomer. Tot aan de vorming van de gemeente Leidschendam in 1938 lag op de ene oever de gemeente Veur en op de andere Stompwijk. De huidige sluis is gebouwd tussen 1886 en 1888 en ligt in het verlengde van de Damlaan, tot voor kort de belangrijkste verkeersader van het dorp. De ophaalbruggen over de monumentale sluis zijn zeer smal en het autoverkeer ondervond tot aan de voltooiing van de Sijtwendetunnel in 2003 veel hinder van wachttijden voor de bruggen bij de sluis. De ophaalbruggen zijn gebouwd in 1889. Het gehele sluiscomplex met beide bruggen staat sinds 1998 op de Rijksmonumentenlijst. De sluis was handbediend en is in 2006 geheel gerenoveerd en geëlektrificeerd. Er wordt tegenwoordig ook geen sluisgeld meer geheven. De sluis wordt bediend door de Provincie Zuid-Holland vanuit de Bedieningscentrale Leidschendam en staat op marifoonkanaal 18. Maart 2013 werd er een beeldengroep geplaatst, die de geschiedenis symboliseert.
Nieuwe IJsselbrug (Zwolle)

De Nieuwe IJsselbrug (ook wel Katerveerbrug of Brug Katerveer II) is een brug over de IJssel bij Zwolle waarover de A28 loopt. Aansluitend aan de brug ligt het knooppunt Hattemerbroek, waar de A50, N50 en A28 samenkomen. Aan de Overijsselse kant beginnen na de brug plusstroken door Zwolle. De brug is op 29 september 1970 opengesteld voor het verkeer. Sindsdien is het verkeer gegroeid, naar ongeveer 122.900 voertuigen dagelijks in 2015. De brug vormde samen met het traject naar Meppel het grootste knelpunt van Noordoost-Nederland. De A28 is ter plekke in 2010/2011 verbreed naar 2×4 rijstroken, daarbij werd de vluchtstrook opgeofferd. De Nieuwe IJsselbrug ligt enkele honderden meters ten noorden van de Oude IJsselbrug en de spoorbrug over de IJssel. Op de brug bevindt zich de provinciegrens, alhoewel de welkomstborden van de provincie Overijssel niet op de brug zelf staan, maar bij de afslag Zwolle-Zuid.
Willem de Zwijgerkerk (Amsterdam)

De Willem de Zwijgerkerk is een protestantse kerk aan de Olympiaweg in Amsterdam-Zuid. Het is een "wijkkerk" van de Protestantse Kerk (PKN) in Amsterdam. Geschiedenis De kerk is in 1931 gebouwd naar ontwerp van Cornelis Kruyswijk voor de Nederlandse Hervormde Kerk in de Stadionbuurt in Amsterdam-Zuid. In hetzelfde bouwblok zijn in 1930/1931 tevens een wijkgebouw "Moria" (aan de Speerstraat) en een bejaardenhuis (nu studentenhuis) (aan de Olympiakade) gebouwd. De glas-in-loodramen in de kerk, ontworpen door Kees Kuiler, verbeelden de kerkelijke feesten Kerstmis, Pasen en Pinksteren. Bij de renovatie van 1995 is ook een licht-kunstwerk aangebracht. Het interieur van de kerk is in 1968, 1982 en 1995 veranderd. Het orgel is gebouwd door Gerrit van Leeuwen en in 2008 gerestaureerd. In 2011 is de kerktoren gerestaureerd. Externe link Willem de Zwijgerkerk
Koetshuis (kasteel Staverden)

Het Koetshuis van Kasteel Staverden is een monumentaal gebouw op het landgoed Staverden in de Gelderse gemeente Ermelo. Het koetshuis ligt binnen de gracht van het kasteelterrein. Beschrijving Het koetshuis werd in de 19e eeuw gebouwd op de fundamenten van een voorloper uit de 17e eeuw. Toen het kasteel in 1905 ingrijpend werd verbouwd bleef het koetshuis ongewijzigd. Het gebouw heeft één bouwlaag met daarboven een zolderruimte onder een schilddak. Aan de linkerzijde lagen de stallen en aan de rechterzijde was gereserveerd voor de stalling van de koetsen en het woonhuis. In het midden van de symmetrische voorgevel bevindt zich een rondbogige doorgangspoort met recht daarboven op het dak een klokkentoren, die voorzien is van een uurwerk. De gevels van het gebouw zijn witgepleisterd. De voorgevel bevat drie vooruitspringende delen, waarvan de middelste groter is dan de beide risalieten ter weerszijden. In de voormalige stallen zijn een brouwerij en 'brewpub' gevestigd. Het gebouw is erkend als rijksmonument vanwege de architectuurhistorische, de typologische, de stedenbouwkundige en de cultuurhistorische waarde. Volgens de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed is het gebouw een goed bewaard voorbeeld van een nutsgebouw bij een kasteel. Ook de samenhang met de overige monumentale onderdelen van het kasteel Staverden en de ligging in de tuin van het kasteel waren van belang bij de aanwijzing tot rijksmonument.
Sint-Remigiuskerk (Slenaken)

De Sint-Remigiuskerk is een kerkgebouw in Slenaken in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Gulpen-Wittem. Rond de kerk ligt een kerkhof waar zich enkele hardstenen grafkruisen bevinden uit de 17e eeuw en enige gietijzeren kruisen uit de 19e eeuw. De kerk met het kerkhof zijn deels ommuurd en omhaagd. Ze liggen op een lage kerkheuvel die een uitloper vormt van een heuvel aan de zuidoostzijde. De kerk is aan de zuidrand van het dorp gesitueerd op een klein pleintje waar jaarlijks een mei-den wordt geplaatst. Ze ligt niet ver van het kruispunt van wegen, waar de weg door het Gulpdal van Gulpen naar Teuven de weg van Sint-Martens-Voeren naar Mechelen kruist. Op ongeveer 40 meter van de kerk staat op de hoek van de Dorpsstraat een Mariakapelletje en nog eens 100 meter verder de Sint-Rochuskapel. De kerk is een rijksmonument en is gewijd aan de heilige Remigius van Reims. Geschiedenis In de 14e eeuw werd een kapel ter ere van de H. Remigius gesticht in Slenaken. Sinds 1575 werd de kapel door de Sepulchrijnen van Hoogcruts bediend. Vóór 1676 maakte het dorp kerkelijk deel uit van de Belgische parochie Sint Maartensvoeren. Slenaken werd toen een zelfstandige parochie. In 1783 kwam het huidige koor tot stand dat tegen een vermoedelijk 16e-eeuwse kapel aan gebouwd werd. In 1793 kreeg Slenaken pas na een aantal conflicten een nieuwe kerk, conform het besluit van het Hof van Brabant, de huidige Sint-Remigiuskerk. Het ontwerp was van de Brusselse architect Wincqs. Daarbij werd in de periode 1792-1793 op de plaats van de oude kapel het huidige schip met westtoren gebouwd. Uit die tijd zijn verschillende onderdelen van het interieur van de kerk, waaronder de onderbouwen van de altaren, de communiebank, de biechtstoelen en een eiken sacristiekast. In 1911 kreeg het gebouw de gebrandschilderde ramen. In 1941 werd op het kerkhof een Heilig Hartbeeld geplaatst. Opbouw Het huidige gebouw bestaat uit een driezijdig gesloten koor, een driebeukig halleschip en een ingebouwde westtoren. Het gebouw is noordnoordoost georiënteerd. De toren heeft drie geledingen en een achtzijdige ingesnoerde spits met bovenop een omstraald kruis. De zijbeuken zijn smaller en lopen door langs de toren. Aan de noordzijde van het koor bevindt zich de doopkapel en aan de zuidzijde bevindt zich de sacristie. De doopvont is gemaakt van Naamse steen. De kerk zelf is van baksteen met op de hoeken blokken mergel. De plinten zijn van Naamse steen en in het koor zijn de plinten van regelmatige breuksteen. Ook is er Naamse steen gebruikt voor de sluitstenen, imposten, plintblokken en onderdorpels in de rondboogvensters en voor de friezen met consoles onder de daklijsten. Het dak is gedekt met leien. Het schip eindigt aan de oostkant met een puntgevel. Het dak van het koor ligt lager dan het schip en loopt door over de doopkapel en de sacristie. Afbeeldingen
Jeruzalemkapel

Die Jeruzalemkapel ist eine profanierte Kapelle in Gouda (Provinz Südholland) in den Niederlanden. Das Bauwerk ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Der kleine spätgotische Zentralbau wurde um 1500 auf Veranlassung des Priesters Gijsbrecht Willemsz Raet nach dem Vorbild der Jerusalemer Grabeskirche errichtet. Die Kapelle wurde erbaut als zwölfseitiger Saalbau mit Eckblöcken aus Naturstein und großen Spitzbogenfenstern. Den Innenraum überspannt ein Sterngewölbe auf schlanken Wandsäulen. Seit 1598 diente das Gebäude als Kaplanszimmer des Waisenhauses. Die kleinen runden Fenster über den großen gotischen Fenstern wurden um 1860 eingefügt. Die 1998 restaurierte Kapelle dient heute als Ausstellungsraum und für kulturelle Zwecke. Siehe auch : Grabeskirche (Nachbildung) Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 189. Weblinks Einzelnachweise
Jeruzalemkapel

De Jeruzalemkapel is een kapel in de Nederlandse stad Gouda. De kapel bevindt zich aan de Jeruzalemstraat in de Goudse binnenstad, nabij het voormalige Weeshuis en de Joodse begraafplaats. Nadat de priester en vicaris van de Goudse Sint-Janskerk, Gijsbert Raet, tussen 1478 en 1487 een pelgrimstocht naar Jeruzalem had gemaakt, liet hij, terug in Gouda, omstreeks 1500 een twaalfzijdige kapel bouwen naar het model van de Heilig Grafkerk. Het is de best bewaarde kapel van dit type in Nederland. De kapel bevatte onder meer een altaar met een geschilderd drieluik, een gouden kazuifel en een monument ter gedachtenis aan het Heilige Graf. De kapel werd in 1504 gewijd. Raet had al in 1497 een overeenkomst met de Collatiebroeders gesloten, dat zij het altaar in de kapel zouden onderhouden en er wekelijks twaalf missen zouden opdragen. Raet overleed op 28 mei 1511 en werd, zoals hij dat gewenst had, in de kapel begraven. Na zijn dood werd de kapel overgedragen aan de Collatiebroeders. In 1572 werd de Jeruzalemkapel eigendom van het stadsbestuur. Vanaf het eind van de zestiende eeuw werd het gebouw gebruikt door de aalmoezeniers als vergaderkamer. De aalmoezeniers waren belast met de armenzorg voor de inwoners van Gouda, die niet tot de burgerij behoorden. Later werd het tegenovergelegen terrein door de aalmoezeniers in gebruik genomen als weeshuis en bleef de Jeruzalemkapel in gebruik als kantoor - een situatie die tot 1812 gehandhaafd bleef. Rond 1860 werd de Jeruzalemkapel in neogotische stijl gerestaureerd. De kapel deed sinds de twintigste eeuw onder meer dienst als atelier van een glasschilder en als expositieruimte van Kunstcentrum Burgvliet. Het graf van Raet Bij een ingrijpende restauratie van de Jeruzalemkapel in de periode 2004 tot 2007 werden naar alle waarschijnlijkheid resten van het skelet van de priester Gijsbert Raet teruggevonden. Deze waren waarschijnlijk bij een verbouwing in 1780 herbegraven in een kuil naast het eigenlijke graf in de kapel.
Hoofdbrug (Oosterwolde)

De Hoofdbrug van Oosterwolde (Friesland) ligt in het centrum van deze plaats en verbindt de oevers van de Opsterlandse Compagnonsvaart, onderdeel van de Turfroute. De brug werd gebouwd in opdracht van de provincie Friesland en verving een eerdere brug uit 1930. Vervanging van de oude brug was noodzakelijk in verband met ernstig verval. Beschrijving De materiaalkeuze werd in hoge mate bepaald doordat het brugdek gedragen wordt door slechts twee pylonen die niet in het midden van de brug zijn aangebracht. Hierdoor was een licht materiaal nodig om zodoende mogelijk te maken dat de val, zonder contragewicht in ingewikkelde constructies, hydraulisch bewogen kan worden. Dit was enkel met composiet mogelijk; in staal of beton had deze brug niet uitgevoerd kunnen worden. Daarnaast speelde ook het duurzame karakter van composiet een rol. De brug is 12 meter lang en 11,2 meter breed. Het kunstwerk, ontworpen door ingenieursbureau Witteveen + Bos in samenwerking met Architektenburo Vegter, werd op 8 juli 2010 opgeleverd. Het brugdeel werd vervaardigd in Rotterdam en in twee delen getransporteerd naar Oosterwolde. Ter plaatse werden vervolgens de twee delen aaneengelijmd. Opmerkelijkheden Hefbrug met slechts twee pylonen; Eerste brug van vezelversterkte kunststof, een composietmateriaal, voor de zwaarste verkeersklasse.