NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dorpskerk (Ellecom)

De Dorpskerk, ook wel de Nederlands Hervormde kerk of de Nicolaaskerk, is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Ellecom. Geschiedenis De kerk is in de 12e eeuw gebouwd, later gewijd aan Nicolaas van Myra. Deze wijding heeft vermoedelijk verband met de ligging nabij de IJssel en de kans op overstromingen, waar Nicolaas veel werd aangeroepen ter bescherming van overstromingen. Voordat de kerk was gebouwd was op dezelfde locatie een houten kapel, hetgeen wordt geconcludeerd op basis van verkleuringen in de grond onder het priesterkoor. In de 12e eeuw werd een tufstenen kerk gebouwd in romaanse bouwstijl, waar in 1175 een tufstenen toren aan toegevoegd werd. De inkomsten van de kerk gingen destijds naar de geestelijken van de Sint Walburgiskerk in Zutphen. Vanuit de Sint Walburgiskerk werd ook de pastoor toegewezen. Dit veranderde tijdens de reformatie, waarbij de kerk overging naar de protestanten. Het geslacht Van Middachten, wonende nabij Ellecom, kregen na de reformatie het collatierecht. De kerk heeft diverse verbouwingen ondergaan. Het priesterkoor werd rond 1450 in gotische stijl verbouwd, terwijl het neogotische schip uit 1859 dateert. Tijdens de verbouwing in de 19e eeuw werd een crypte onder de kerk toegevoegd, voor leden van de familie Bentinck. De bewoners van Ellecom waren niet allen content met de laatste verbouwingen, hetgeen leidde dat men zich tot een andere, nieuw gebouwde, kerkgebouw wendde. Het eigendomsrecht van de kerk kwam begin 20e eeuw ter discussie, waar zowel de familie Bentinck als de hervormde gemeente aanspraak op de kerk dachten te maken. Na ruim onderzoek werd vlak na de Tweede Wereldoorlog de kerk toegewezen aan de hervormde kerk. In de laatste dagen van die oorlog werd een deel van de kerk vernield doordat een V1 nabij de kerk insloeg. Na de oorlog is de kerk hersteld. Gebouw De kerk is opgezet als eenbeukige zaalkerk. Er waren begin 20e eeuw plannen voor uitbreiding met een zijbeuk, hetgeen echter geen doorgang heeft gevonden. Het priesterkoor is driezijdig gesloten, bevat in de met steunberen ondersteunde muren spitsboogvensters en heeft aan de binnenzijde een netgewelf op colonnetten. In de vloer van het priesterkoor ligt de grafsteen van Hendrik van Middachten. In de kerk zijn nog diverse andere invloeden van de heren van Kasteel Middachten aanwezig, zoals rouwborden en de Middachterbank. De toren, met een ingesnoerde naaldspits, is het oudste bestaande deel van de kerk. In de toren hangt een klok gegoten door François Hemony. Het uurwerk dateert uit 1702. In de kerk werd in 1874 een orgel geplaatst van de firma Leichel, geschonken door Caroline Bentinck. Het binnenwerk van het orgel daarvan is in 1968 vervangen door een orgel van K.B. Blank & Zoon. Op het buitenwerk staat het wapen van Carel en Caroline Bentinck. Rondom de kerk is het kerkhof, waar tot 1874 mensen begraven werden. Het oudste aanwezige grafkruis stamt uit 1575. De kerk is in 1970 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Petruskerk (Spankeren)

De Petruskerk in de Gelderse plaats Spankeren is een in 19e-eeuwse zaalkerk met een middeleeuwse toren. De huidige kerk werd aan het begin van de 19e eeuw gebouwd ter vervanging van de middeleeuwse kerk op die plaats. De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Petrus. De oude, uit de 12e eeuw daterende, kerktoren bleef gespaard. Wel werd de derde geleding van de toren verhoogd en van een torenspits voorzien. De beide onderste geledingen van de toren zijn het oudste deel van de kerk. Zij dateren uit de 12e eeuw en zijn gemaakt van tufsteen. De derde geleding van de toren werd waarschijnlijk halverwege de 16e eeuw aan de toren toegevoegd. De kerk is erkend als rijksmonument en werd in 1970 ingeschreven in het monumentenregister.
De Rode Olifant

De Rode Olifant (of Petrolea) is een rijksmonumentaal gebouw aan de Zuid-Hollandlaan in de wijk Benoordenhout in Den Haag. Het werd gebouwd in opdracht van de Amerikaansche Petroleum-Company (APC) en officieel geopend op 16 februari 1924. Nadat in 1938 APC's benzinemerk Standard werd vervangen door de merknaam Esso kwam het gebouw bekend te staan als het Esso-gebouw. Ontwerp Het ontwerp van het Rotterdamse architectenbureau J.H. de Roos en W.F. Overeynder is uitgevoerd in Amsterdamse School-stijl met elementen van Art deco. In 1921 werd begonnen met de bouw die tot en met 1923 zou duren. Het U-vormige gebouw meet 55 bij 56 meter en het bebouwd oppervlak is 2400 m². Op de zuidwestelijke hoek bevindt zich een 56 meter hoge toren die fungeert als landmark. De rood-bruine bakstenen gevels zijn niet dragend en verbergen een betonskelet. Het heeft een souterrain achter een hoge omgaande granieten plint in rustica-werk, waarboven vier bouwlagen onder een met leien gedekt zadeldak. Volgens krantenartikelen die verschenen rond de opening zouden er 750.000 kilogram betonijzer, 7000 m³ beton en ca. 3,5 miljoen bakstenen in het ontwerp zijn verwerkt. Het gebouw dankt haar huidige naam, naast de kleur van de bakstenen, aan de sculptuur van een olifantenkop die in de gevel boven de ingang is verwerkt. Fotogalerij
Nieuwe Badkapel

De Nieuwe Badkapel is een kerk van de protestantse gemeente te Scheveningen. Het gebouw op de hoek van de Nieuwe Duinweg en de Nieuwe Parklaan in Den Haag is een rijksmonument. Het gebouw Nadat de kerk van de hervormde gemeente op het Gevers Deynootplein was afgebroken voor de herinrichting van het plein, kreeg de Scheveningse kerkgemeente van de gemeente Den Haag een stuk grond aan de Nieuwe Parklaan om een nieuwe kerk te bouwen. De Nieuwe Badkapel werd gebouwd in 1916, en is uit baksteen opgetrokken. Aan de voorgevel zijn twee torens met een ronde bovenkant. Het ontwerp van de Scheveningse architect W.Ch. Kuijper is in rationalistische stijl, met invloeden van H.P. Berlage en jugendstil. De basisvorm is als een Grieks kruis, waarbij de armen gelijke lengte hebben. Het kerkgebouw is aangewezen als Rijksmonument met nummer 452745. Interieur Het interieur van de kerk is ruim en licht. De plafonds zijn houten tongewelven, waaraan zeven koperen lampen hangen. De grote rondboogramen hebben een neorenaissance stijl. Vroeger was er een koninklijke loge, maar die stoelen zijn verwijderd en staan nu in het Schevenings Museum. Koningin Wilhelmina kwam hier regelmatig met haar ouders en dochter. De kerkbanken zijn in de jaren 60 vernieuwd en bieden plaats aan 700 personen. In 1989 werden een nieuw avondsmaaltafel, doopvont, lessenaar en stoel voor de predikant ontworpen. De ruimte wordt ook voor seculiere evenementen gebruikt. Orgel De eerste jaren heeft de kerk een noodorgel van de Fa Van Gelder gebruikt. Boven de preekstoel is in 1926 het eigen orgel geplaatst. Een deel van dat orgel is van orgelbouwer P. van Dam & Zn uit Leeuwarden, hij ging echter failliet zodat het orgel afgemaakt werd door de Fa Van Leeuwen. De houten kast is in 1973 gemaakt door van der Zwan, in 1982 werd een restauratie uitgevoerd door Tiggelman. In 2021 werd het orgel opnieuw gerestaureerd door Slooff Orgelbouw. Restauratie Tussen 2012-2014 heeft een restauratie plaatsgevonden waarbij twee rondboogvensters, het voegwerk, zandsteen in de torens en -arcade alsmede delen van het leien dak onder handen werden genomen. Zie ook Badkapel (1874) - De eerste Badkapel aan het Gevers Deynootplein Prins Hendrikkazerne Afbeeldingen Externe links Nieuwe Badkapel Adventskerk Over het orgel Bron Schinkelshoek, J. (tekst), Roon, G. van (foto's) (2008) Zelfs vindt een mus een huis : Nieuwe Badkapel bijna honderd jaar kerk op Scheveningen. Scheveningen: Stichting Vrienden van de Oude Kerk en de Nieuwe Badkapel.
Isselt

Het huis Isselt is een voormalig versterkt huis in de Nederlandse stad Amersfoort, provincie Utrecht. Op het terrein staat nog steeds de 14e-eeuwse kapel die bij het huis hoorde. Zowel de kapel als het terrein zijn aangewezen als rijksmonument. Geschiedenis Mogelijk was er in de 13e eeuw al een hofstede Isselt. De eerste daadwerkelijke vermelding dateert echter uit de 14e eeuw, toen er sprake was van een huis met hofstede en vier morgen land. Dit goed werd in 1328 door eigenaar Cuzijn van IJsel opgedragen aan de Hollandse graaf, die het hierna weer in leen teruggaf aan Cuzijn. Kapel In 1339 stichtte Dirc Cosijn van Isselt op zijn land een kapel, gewijd aan de heilige Barbara. Hij schonk tevens het huis en een halve morgen grond aan de kapel. Het huis en de kapel fungeerden als het bestuurlijk centrum van de heerlijkheid Isselt. Nieuw huis In 1515 bouwde Volcken van Isselt aan de westkant van het oude huis Isselt een nieuw huis. Het is niet duidelijk waar dit nieuwe huis zich precies bevond, maar waarschijnlijk is het buiten de omgrachting van het oude huis en kapel gebouwd. Dit nieuwe huis is uiteindelijk vervangen door een boerderij, die later weer is afgebroken. Bouw van het herenhuis Judith de Beer en haar zoon Johan van Isselt bouwden tussen 1636 en 1640 een herenhuis tegen de kapel aan, die immers door de reformatie in onbruik was geraakt. In de kapel werd in de tweede helft van de 17e eeuw een grafkelder aangebracht voor de familie Van Isselt. In 1727 overleed Geertruid van Isselt, de laatste erfgenaam uit deze familie. Zij had geen kinderen en daarom kwam Isselt terecht bij een ver familielid. Wanneer het middeleeuwse huis Isselt is afgebroken, is niet duidelijk. Mogelijk gebeurde dat al in 1515, toen Volcken zijn nieuwe huis bouwde. Volgens een melding uit 1747 bestond het oude huis in dat jaar echter nog, maar in 1761 bleek er alleen nog sprake te zijn van vier morgen land waar ‘eertijds een huis gestaan heeft, genaamd het huis van Isselt’. Mogelijk is het oude huis dus afgebroken tussen 1747 en 1761. Boerderij Het huis en de heerlijkheid Isselt werden in 1775 verkocht aan Jacob van Dam. Vanwege bouwvalligheid moest het herenhuis in 1784 worden afgebroken, waarna de kapel onderdeel werd van een boerderij. De heerlijkheid Isselt werd opgeheven tijdens de Franse tijd en in 1812 werd zij onderdeel van de gemeente Soest. In 1922-1923 werd de kapel gerestaureerd. Archeologisch onderzoek Volgens het monumentenregister bevinden zich in de bodem nog de restanten van het oorspronkelijke versterkte huis Isselt, maar onderzoek heeft nog niet tot eenduidige resultaten geleid. Rond 1966 zouden resten van fundamenten uit de 14e eeuw zijn aangetroffen, maar archeologisch onderzoek in 2001 kon geen fundamenten aantonen. Wel werden puinresten ten noordoosten van de huidige bebouwing aangetroffen. De exacte locatie van het middeleeuwse versterkte huis kon echter niet worden vastgesteld.
Дюно

Укреплението Дюно е кръгово валово укрепление в провинция Гелдерланд, Холандия. Построено е през 10 век от граф Вихман фон Хамаланд. Укреплението е било подсигурено с три реда дървени греди от външната страна и е разполагало с допълнителни стенови части, прикриващи изцяло защитниците му. Намерени са също и останки от дървена входна порта и две дървени сгради. Източници
Ringwallburg Duno

Duno ist eine Ringwallburg aus dem 10. Jahrhundert in Heveadorp in der Provinz Gelderland in den Niederlanden. Geschichte Die Ringwallburg wurde wahrscheinlich im Auftrag von Graf Wichman von Hamaland erbaut. Dieser schenkte sie 970 der Abtei zu Elten. Seine Tochter Adela, die mit Graf Balderik verheiratet war, versuchte diese Schenkung rückgängig zu machen, was ihr auch gelang und so bekam sie die Burg 996 zurück. 1018 wurden Adela und Balderik als Herrscher verstoßen und der Großteil ihres Besitzes ging an den Bischof von Utrecht. Später ging die Länderei, auf der die Burg lag, in das Eigentum der Brakel von Doorwerth über. 1880 verkaufte Louise Constanze Jeanne von Brakell das Land samt Burg an ihren zweiten Ehemann. 1888 kam es dann zu einer Versteigerung der Burg. 1914 gelangte die Burg dann in den Besitz von Odo von Vloten, der die Burg nach seinem Tod 1931 der Stiftung Gelders Landschap übertrug. 1997 wurde ein Teil der Befestigungsanlage wieder hergestellt, in dem man Bäume aus den Gräben entfernte und so den ursprünglichen Graben wieder freilegte. Beschreibung Als ein typisches Bauwerk aus dem zehnten Jahrhundert bestand Duno aus einer ovalen Erdbefestigung, die an der Außenseite durch drei Reihen hölzerner Pfähle geschützt war. Ein Wehrgang befand sich wahrscheinlich auf dem Wall. Der Zugangsweg zur Burg führte an der westlichen Seite entlang, so dass dort kein Graben vorhanden war. Der ursprüngliche Durchgang zum Innenhof mit Zugangspforte befand sich weiter westlicher als heute. Im östlichen Teil der Burg fand man Bodenverfärbungen, die auf zwei hölzerne Häuser hindeuten. Bei späteren Arbeiten am Wall wurden diese Häuser zerstört. Im westlichen Teil des Walls wurde eine bastionsartige Struktur entdeckt, deren genauer Zweck bis heute nicht geklärt werden konnte. Auf der Flussseite ist ein 95 Meter langes Teilstück des Walls erhalten. Archäologische Untersuchungen 1843 ersten archäologischen Untersuchungen durch L. F. J. Janssen 1955–1959 durch Jacques G. N. Renaud Funde Im westlichen Teil der Burg wurde 1843 von Janssen eine 3 Meter lange und 0,5 Meter breite Tuffsteinmauer entdeckt. Diese konnte bei späteren Untersuchung nicht wiedergefunden werden. Bei Grabungen wurde auch eine Scherbe aus römischer Zeit gefunden, was Spekulationen über einen römischen Ursprung der Burg auslöste. Auf Grund von fehlenden weiteren Zeugnissen aus dieser Zeit, gilt diese These als nicht plausibel. Literatur Abraham Jakob van der Aa: Aardrijkskundig woordenboek der Nederlanden III (1841, 1844, 1851) Koninklijke Nederlandse Oudheidkundige Bond, Bulletin 1969, S. 98, 115, 174. Bierens de Haan, Geldersche kasteelen, 2000 Einzelnachweise
Duno (ringwalburg)

De Duno (ook wel Hunneschans de Duno genoemd) is een middeleeuwse ringwalburg, gelegen op het landgoed Duno, even ten zuiden van de woonkern Heveadorp in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis De ringwalburg is waarschijnlijk kort voor 1000 n.Chr. aangelegd. De burg had een afmeting van circa 43 bij 90 meter. Aan drie zijden liggen een drie meter hoge wal en een droge gracht. De burg zal zijn voorzien van houten versterkingen, maar er heeft op het westelijke deel ook een tufstenen muur gestaan. Op het binnenterrein zijn restanten gevonden van houten bebouwing. De walburg maakte waarschijnlijk deel uit van de bezittingen van Adela van Hamaland (de dochter van graaf Wickman van Hamaland en Liutgard van Vlaanderen) en haar tweede echtgenoot, Balderik van Duffelgouw. In de 18e eeuw werd de burg onderdeel van het landgoed de Duno. Zowel in de 19e als de 20e eeuw heeft er archeologisch onderzoek plaatsgevonden. Afbeeldingen Zie ook Heimenberg, ringwalburg op de Grebbeberg Hunneschans, ringwalburg aan het Uddelermeer
Havenkantoor Den Haag

Het Havenkantoor Den Haag is een gebouw op de kruising van de Haagse Trekvliet en de Laak, op de toegang tot de Laakhavens. Het is ontworpen in de stijl van Berlage en vanaf oktober 1993 een rijksmonument. In het gebouw werkten de onderhavenmeester, twee schepencontroleurs en twee "havengaarders", gemeenteambtenaren verantwoordelijk voor het innen van haven-en liggelden en precariobelasting. Vanwege het vele glas (aan drie zijden, om de schepen tijdig te kunnen waarnemen) klaagden ze 's zomers over de hitte en 's winters over de kou. Rond de tijd van de bouw waren er op jaarbasis zo'n 30.000 scheepsbewegingen. De architect, A.A. Schadee, heeft ook een aantal decoraties in natuursteen ontworpen die de functie van het gebouw tonen, waaronder de voorsteven van een boot en het wapen van Den Haag. Scheepsbewegingen Externe links Monumentenzorg Den Haag Gemeenteblad Den Haag Restauratiefolder
Koninklijke Stallen (Paleis Het Loo)

De Koninklijke Stallen is een gebouw in Apeldoorn met koetshuizen en paardenstallen, behorend tot Paleis het Loo. Het werd gebruikt voor de stalling van de rijtuigen van de Koninklijke familie van Nederland. Het gebouw is in gebruik als museum als onderdeel van Nationaal Museum Paleis het Loo. Er is een grote collectie rijtuigen uit het bezit van het Koninklijk Staldepartement te zien. Het gebouw bestaat uit een middendeel met koetshuizen en aanspanplaats, en heeft symmetrisch aan de linker- en rechterkant een vleugel voor de paarden. Zie ook Koninklijke Stallen (Den Haag) Stalgebouw van Paleis Soestdijk
Wilhelminachalet

Het Wilhelminachalet is een houten voormalig kinderspeelhuis in het Koningin Emmapark bij Paleis Soestdijk. Het rijk bewerkte chalet werd ontworpen door de rijksbouwmeester J.P.E. Hoeufft. Het chalet was bedoeld voor de tiende verjaardag van prinses Wilhelmina in 1890, maar werd pas in 1892 opgeleverd. In het speelhuisje kwamen kindermeubulair en een poppenhuis te staan. Toen de prinses ouder werd gebruikte zij het chalet van tijd tot tijd als atelier om te schilderen. Over een gegraven alpenbeekje aan de voorzijde is een Zwitsers bruggetje gemaakt. In het beekje bevinden zich grote keien. De combinatie van chalet met alpenbeekje moest het beeld van Zwitserland oproepen. Zwitserland stond destijds als vakantiebestemming hoog aangeschreven als vakantieland door de imposante natuur en de gezonde lucht. Ook in het park bij Paleis Het Loo in Apeldoorn was als cadeau voor de tweede verjaardag van prinses Wilhelmina een chaletje gebouwd. Beschrijving Het speelhuisje werd gemaakt door de stoomtimmerfabriek ‘de Zwaluw’ in Den Helder, die beschikte over door stoom aangedreven schaafmachines, zagen en machines voor pen- en gatverbindingen. Het chalet bestaat uit drie delen van verschillende hoogten met een overstekende dakrand. Op de nok staat een gemetselde schoorsteen. Aan de weizijde is een open veranda met drie treden stoep. Het bouwwerk is geschilderd in okergeel met bruin en rood. Ook de glas-in-loodramen hebben de kleuren rood en geel. Zie ook Lijst van rijksmonumenten bij Paleis Soestdijk
Museumpark 9

Museumpark 9, ook Huis Boevé, is een vrijstaand woonhuis, gelegen aan het Museumpark in het centrum van Rotterdam. De villa is begin jaren dertig gelijktijdig met het nabijgelegen Huis Sonneveld ontworpen volgens de principes van het nieuwe bouwen. Het huis is een rijksmonument. Geschiedenis Het woonhuis werd in 1931-34 ontworpen door Johannes Brinkman en Leendert van der Vlugt in opdracht van de kinderchirurg H.J. Bouvé. In 1985 werd de villa gerestaureerd. In 1994 was er sprake van dat de villa ambtswoning zou worden voor de toenmalige burgemeester Bram Peper. Om prijsopdrijving te voorkomen werd de woning voor dat doel aangekocht door Joop van Caldenborgh. Toen de aankoop door de gemeente niet doorging bleef de villa in handen van Van Caldenborgh. Anno 2022 is het pand in gebruik als kantoor van het Zweedse Handelsbanken. Beschrijving De vrijstaande villa is samengesteld uit kubische bouwvolumes met een maximale bouwhoogte van drie bouwlagen, die alle afgedekt zijn door een plat dak met een bescheiden overstek. Op de begane grond wijken de gevels iets terug. Op de verdiepingen zijn balkons en dakterrassen aangebracht. De villa is gebouwd met een gedeeltelijk in het zicht komende staalskeletconstructie en geheel vlakke, witgepleisterde betonwanden op een ongepleisterde bakstenen plint. De wanden worden doorbroken door grote vensters, die nu eens gekoppeld, dan weer individueel over de gevels zijn verdeeld. Het formaat van de vensters is op een vaste maatverhouding gebaseerd. De ingang bevindt zich aan de oostzijde, geheel rechts in een daartoe uitgebouwd portaal. Voor het overige wordt de gevel vrijwel geheel in beslag genomen door de rechthoekige glasvlakken, die op de verdiepingen terugwijken ten behoeve van als loggia's ingerichte balkons, met in glas en staal uitgevoerde borstweringen. Aan de zuidzijde, de straatzijde, telt het gebouw slechts twee bouwlagen, vanwege de aanwezigheid van een dakterras. De tweede verdieping wijkt daarom iets terug en is tevens smaller. De benedenverdieping is aan deze zijde geheel voorzien van glasvlakken, verdeeld over drie traveeën. De verdieping daarboven bestaat uit een blinde muur. De westgevel wordt op de begane grond en op hoogste verdieping doorbroken door een horizontale reeks lage, aaneengesloten vensters. Aan de noordzijde, niet zichtbaar vanaf de straat, bevindt zich een half-cilindrische, torenachtige uitbouw, die als trappenhuis dient en voorzien is van een verticale strook vensters. Behoudens een enkel venster is de noordgevel verder blind en zonder geledingen. Waardering Het woonhuis Museumpark 9 heeft grote architectuur-historische waarde vanwege de rol in de ontwikkeling van de moderne architectuur in Nederland. Het woonhuis wordt, vanwege de algehele architectonische en technische vormgeving en ondanks later aangebrachte en in strijd met de oorspronkelijke architectuur zijnde wijzigingen in exterieur en interieur, gezien als representatief voorbeeld van de Nederlandse bijdrage aan het nieuwe bouwen in de periode 1920-40. Galerij Zie ook Huis Sonneveld Externe links Museumpark 9 Woonhuis Boevé op architectuurgids.nl
Huis met de Vazen (Assen)

Het Huis met de Vazen is een 19e-eeuws woonhuis in de Nederlandse stad Assen. Het pand valt sinds 1997 binnen het beschermd stadsgezicht. Geschiedenis Heike Westra (1853-1915) begon in 1875 een zeepziederij aan de Vaart. Hij was 21 jaar, in die tijd nog minderjarig, de kantonrechter verleende hem handlichting. Westra liet later naast zijn bedrijf een eclectisch, eenlaags woonhuis bouwen, op de hoek met Het Kanaal. Het is in 1885 ontworpen door architect J. van Houten. Het huis is schuin op de Vaart georiënteerd en wordt in de volksmond Huis met de Vazen genoemd, vanwege de twee vazen met obelisken boven de centrale entreepartij. Beschrijving Het huis is opgetrokken in rode baksteen met een gepleisterde onderbouw en decoratieve speklaag. Het afgeknot schilddak is gedekt met Friese pannen. Het pand staat op een onregelmatige, zeszijdige plattegrond, het vooraanzicht is echter symmetrisch. Het middelste deel van de gevel, met daarin de entreepartij, steekt licht vooruit. Een kleine stoep leidt naar een paneelvleugeldeur met bovenlicht, die wordt omlijst door gepleisterde blokken. Aan weerszijden van de deur is een rondboogvenster geplaatst. De risaliet wordt beëindigd door een entablement met consoles en een gepleisterde dakkapel met bolbekroning. Twee vazen met daarin obelisken, staan aan weerszijden op een attiek. In beide zijgevels zijn twee vensters geplaatst. Waardering Het huis werd in 1994 aangewezen als rijksmonument. Het monumentenregister vermeldt: "Het opvallende huis is een karakteristiek en vrij gaaf voorbeeld van voor de bouwtijd representatieve woonhuisarchitectuur voor de gegoede burgerij en heeft derhalve architectuurhistorische waarde. Het beeldbepalende pand maakt deel uit van de waardevolle, tot het beschermde stadsgezicht behorende, grotendeels negentiende en vroeg-twintigste-eeuwse bebouwing aan de Vaart en heeft derhalve tevens grote ensemblewaarde." Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen