NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parc national De Maasduinen

Le parc national De Maasduinen est un parc national des Pays-Bas situé dans la province du Limbourg. Le du parc est comme le parc national De Meinweg situé dans un paysage de terrasses. Il est façonné par la Meuse ; il est composé de plateaux à différents niveaux, son sol est sablonneux. Le parc national De Maasduinen est une forêt et de landes dans le nord du Limbourg, situé sur une crête de sable longue haleine entre la haute Meuse et la frontière de l'Allemagne. Il est situé principalement dans la municipalité de Bergen. Le domaine De Hammert est au cœur de ce parc national, qui était jusqu'en 1998 le nom du parc national. Le parc s'étend sur 20 km avec une largeur moyenne de deux ou trois kilomètres. Sa superficie est de plus de 4500 hectares. Nature Le parc national De Maasduinen est principalement constituées de forêts de pins relativement jeune, plantées sur une surface de dekzand. Le parc compte des dunes de sable, mais également des sables mouvants. Un procès a eu lieu avec Bergerheide dans les années 1980 contre l'extraction de sable et de gravier. Une grande partie de la lande a été épargnée. Gestion Pour parvenir à un développement naturel du parc des galloways, moutons et des chèvres sont utilisées. Cela devrait conduire à une forêt naturelle en renouvellement. La lande est souvent appauvrie ou épuisée par les moutons. Corridors écologiques Le Maasduinen fait partie d'une série d'espaces naturels sur la rive orientale de la Meuse. Des corridors écologiques existent avec l'Allemagne ; ils ont conduit, par exemple le castor à s'installer spontanément dans les Maasduinen. Quelques vues Liens externes Nationaal Park De Maasduinen Toeristische informatie over De Maasduinen Portail des Pays-Bas Portail de la conservation de la nature
Parco nazionale De Maasduinen

Il parco nazionale De Maasduinen (in olandese: Nationaal Park De Maasduinen) è un parco nazionale situato in Limburgo, nei Paesi Bassi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su parco nazionale De Maasduinen Collegamenti esterni Sito ufficiale, su nationaal-parkdemaasduinen.nl.
Масдуйнен (національний парк)

Національний парк Де Масдуйнен (duinen = дюни) — національний парк у нідерландській провінції Лімбург, заснований у 1996 році та охоплює приблизно 4500 га. Ландшафт складається з лісів і пустищ на піщаному плато вздовж річки Маас поблизу кордону з Німеччиною. Маєток «де Хамерт» є серцем парку. До 1998 року національний парк називався «Де Хамерт» на честь цього маєтку. Сучасна назва походить від параболічних дюн, які датуються часами останнього зледеніння. Пейзаж та історія На теперішні характеристики парку сильно вплинула інтенсивна взаємодія вітру, води та людей упродовж тривалого часу, що призвело до унікального малюнка дрейфуючих піщаних хребтів або параболічних дюн. Наразі дрейфуючий пісок є рідкістю через державні лісогосподарські програми на початку 20 століття. Крім пустощів і лісів, у парку є кілька боліт. У 1980-х роках частину території використовували для видобутку піску та гравію. Флора і фауна У парку трапляється досить багато видів рептилій і земноводних, таких як мідянка звичайна, ропуха очеретяна, часничниця звичайна, ящірка прудка, веретільниця ламка і ящірка живородна. Деякі типові птахи для парку: журавель сірий, дрімлюга звичайний, підсоколик великий, лунь очеретяний, жовна чорна' та рибалочка блакитний. У парку можна зустріти кілька видів куниць, таких як бобер (бобер європейський), а також кілька видів кажанів, таких як нетопир карлик і вухань звичайний. Існує щонайменше 26 видів бабок і 33 види метеликів. Серед флори ми знаходимо кілька видів дуба, берези, сосни, вільхи та бука, а також дуже рідкісні тирлич болотний (Gentiana pneumonanthe) і мирт болотний (Myrica gale). Управління Відповідальними за управління парком є муніципалітет Бергена, провінційна приватна природоохоронна організація Stichting het Limburgs Landschap, Управління державного лісового господарства і деякі приватні землевласники. Однією з цілей керівництва є з'єднання національного парку з іншими заповідниками. Інші цілі — запобігти розростанню лісів у вересовищах (для цього використовують овець) і стимулювати природне омолодження лісів (для цього використовують геловей і кіз). Див. також Ну, Лімбург#Населені пункти Посилання Офіційний веб-сайт
Deltion College

Het Deltion College is een regionaal opleidingencentrum voor middelbaar beroepsonderwijs en volwasseneneducatie. De organisatie telde in 2023 zo'n 20.000 leerlingen en 1.800 medewerkers. De school is gevestigd te Zwolle. Nieuwbouw Zwolle Begin 2009 werd aan de Mozartlaan in Zwolle een nieuw gebouwd 110.200 m² groot scholencomplex betrokken. Het bestaat uit 12 gebouwen, twee parkeergarages en twee openlucht parkeerplekken, een theater met plek voor ruim 200 gasten, een 500 meter lange boulevard met winkelruimtes en restaurantjes en een sporthal met meerdere zalen. Alle gebouwen zijn met elkaar verbonden door de overdekte boulevard, op één na die aan de overzijde van de Zwartwaterallee staat. Door het complex loopt een verkeersweg met een eigen bushalte. Die wordt overkluisd door een bouwdeel waarin de kantine is gevestigd.
Sint-Martinuskerk (Megchelen)

De Sint-Martinuskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Megchelen. De kerk is in de jaren 1934 - 1935 gebouwd naar ontwerp van architect Johannes Sluijmer en wordt gewijd aan Martinus van Tours. De eerste steen werd op 27 augustus 1934 gelegd door de deken van Terborg. Hiermee werd een waterstaatskerk uit 1855 vervangen die op dezelfde locatie stond en waarvan de toren in 1934 werd opgeblazen voor de sloop. Aartsbisschop De Jong consacreerde de kerk op 17 mei 1935. De kerk is opgezet als vroeg-gotische driebeukige kruiskerk met een vierkante, ongelede stenen kerktoren, die wordt bekroond met een naaldspits. Het schip en het dwarsschip zijn uitgevoerd met een zadeldak. In de zijgevels zijn spitsboogvensters verwerkt. De architect heeft de constructie in het zicht gehouden door toepassing van schoon metselwerk met een speelse variatie in steenkeuze en kleurkeuze van het voegwerk. De kerk heeft een pijporgel uit 1855 met onderdelen die dateren uit 1775. Het orgel is in 1934 verbouwd door Elbertse. De oudste beelden in de kerk dateren uit de vijftiende eeuw. De kroonluchter dateert uit de eerste helft zeventiende eeuw. Het witmarmeren Heilig Hartbeeld bij de hoofdingang is uit 1929. De kerk is op 29 juni 2018 aan de eredienst onttrokken. De kerk en de achterliggende begraafplaats zijn daarna eigendom geworden van de Stichting Vrienden Martinuskerk Megchelen. Externe link Website van de stichting Vrienden Martinuskerk Galerie Interieur Details schoonmetselwerk Exterieur
Algemene Begraafplaats Coevorden

Algemene Begraafplaats Coevorden is een algemene begraafplaats die ligt aan de Ballastweg in Coevorden naast de Joodse begraafplaats. Op het oude gedeelte zijn nog enkele graftrommels te vinden. Ook staat hier een baarhuisje dat een provinciaal monument is. Opvallend is het graf van burgemeester Jan Willem van der Lelij dat is opgetrokken in art-nouveau-stijl. Afbeeldingen
Lange Voorhout Palace

Lange Voorhout Palace (Dutch: Paleis Lange Voorhout [paːˈlɛis ˈlɑŋə voːrˈɦʌut]) in The Hague was designed in 1760 by the architect Pieter de Swart for Anthony Patras (1718-1764), a deputy to the States General of the Netherlands. History Patras, born in Grenoble, France, was a nephew of governor Abraham Patras. In 1729 and under the advice of his uncle, Anthony was sent to Geneva to study. He left Geneva for Amsterdam in December 1733. In 1734 Anthony arrived in Batavia, Dutch East Indies. When his uncle, the governor, died in 1737 the young man inherited his immense fortune, the collection of books, and art. In 1738 he married a daughter of Isaac van Schinne, member of the Council of India. After the 1740 Batavia massacre he returned to the Dutch Republic. In 1743 he tried to become a member of Sloten's vroedschap, which refused to appoint him. After two years he suddenly became burgomaster of the Frisian town, succeeding Onno Zwier van Haren. He was a States General representative for this small city until his early death. (In Wijckel he bought Meerenstein which was built for Menno van Coehoorn.) Patras died early and probably hardly lived in his new house on Lange Voorhout. His widow was forced to sell the property in 1778 and in the next years it had three different owners. In 1796 the mansion was bought by Archibald Hope (1747-1821), a manager of the Dutch West India Company. Archibald was a cousin of Henry Hope and Jan Hope and involved in the family banking business. In 1808 his wife died. Napoleon and his wife on their travels through the First French Empire used it one night. The inventory was sold in December 1821 and lasted more than two weeks. The building was bought by Reynoud Diederik Jacob van Reede, 7th Earl of Athlone (1773–1823), married to a daughter of John Williams Hope. In 1831 the Minister of Foreign Affairs Johan Gijsbert Verstolk van Soelen (1776-1845) moved in. He had an enormous collection of Dutch art which was sold after his death. Royal residence In 1848 it was bought by Prince Henry. After his death in 1879 his widow Princess Marie of Prussia used the palace and probably lived there till 1885. Princess Sophie of the Netherlands inherited the palace and in 1896 Queen Emma bought it from her sister-in-law. She had it renovated and rebuilt before moving into the palace in 1901. Like Prince Henry, Queen Mother Emma used the palace as a winter palace; in the summer she stayed at Soestdijk Palace. The palace was used as an office for Wilhelmina, Juliana and till 1984 for Beatrix. Queen Juliana was the first queen to start the riding tour of the Golden Carriage from the palace at the opening of the States General on Prince's Day. In 1991, Princess Juliana sold the building to the municipality of The Hague on condition that it would only be used for cultural activities. The Kunstumuseum (then called the Gemeentemuseum) used the palace for exhibitions, for example related to the works of Rodin, Venetian glass and Frida Kahlo. Since November 2002, the mansion has been used to exhibit the permanent M.C. Escher collection under the name of Escher in Het Paleis. References
Martinuskerk (Gendringen)

De Martinuskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Gendringen. De kerk is in 1896 gebouwd naar ontwerp van Alfred Tepe. In 1894 werd besloten tot de bouw van de kerk die een kerk verving die op ongeveer dezelfde plaats stond. Een jaar later volgde de aanbesteding en in 1896 de bouw. De toren beslaat uit drie geledingen met daarboven een ingesnoerde naaldspits. Aan twee zijden van de toren is een entree gemaakt, met daarboven een kruis dat aangebracht is door een insparing van bakstenen. Verder erboven zijn grote spitsboogvensters met onder andere een trifora en visblaastracering erin verwerkt. In de bovenste twee geleding zijn spaarvelden met in de middelste geleding gecombineerd met ramen en in de bovenste gecombineerd met galmgaten. Aan de noordzijde van de toren is een traptoren aangebracht die tot de tweede geleding komt. Het schip is opgezet als driebeukige hallenkerk met aan de oostzijde een 3/8 koorsluiting. De zijgevels zijn voorzien van spitsboogvensters met een gelijksoortig maaswerk als de raampartijen in de toren, op de buitenste raampartijen na. De buitenste zijn voorzien van smallere varianten. De vensters worden van elkaar gescheiden met steunberen. De kerk is in 2001 aangewezen als rijksmonument. In de kerk is een altaar aanwezig van Jan Hendrik Brom. De kruiswegstaties zijn gemaakt door H.J.P. Hanau. Voor de aangebouwde sacristie staat het Heilig Hartbeeld, gemaakt door de Franse ontwerper Louis Gasne. Galerij
Synagoge (Winsum)

De synagoge van Winsum dateert uit 1879 en staat aan de Schoolstraat. Het is de enige voormalige synagoge in Het Hogeland. Geschiedenis De joodse gemeente die de synagoge stichtte is ontstaan in het begin van de 19e eeuw. Vooral tussen 1825 en 1875 maakte de gemeente een zekere bloeiperiode door. Het aantal joden steeg van 64 in 1809 naar 152 in 1869 op een bevolking van 13.733 respectievelijk 22.882 personen. Overigens omvatte de joodse gemeente Winsum de dorpen Adorp, Baflo, Bedum, Eenrum, Kloosterburen en Warffum. Tot 1877 moeten ook de joodse gemeenschappen van Ulrum en Leens tot Winsum gerekend worden. In de jaren 30 van de 20ste eeuw nam het aantal joden dermate af, dat de synagoge in 1934 werd verkocht. Sinds 1935 is het in gebruik geweest onder de naam N.A. de Vriesgebouw. In 1948 is de joodse gemeente Winsum als zelfstandige gemeente opgeheven. Het gebouw is in 1965 gemoderniseerd, waarbij het plafond is verlaagd en de vrouwengalerij werd weggehaald. De 13 joodse vervolgingsslachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog worden herdacht op een in 1993 aangebracht herdenkingsraam. In 2010 is een grootscheepse renovatie afgerond. Thans is het gebouw onder beheer van de Stichting Behoud Synagoge Winsum. De tekst op de gevelsteen is ontleend aan Numeri 24:5: "Hoe goed zijn uw tenten, Jakob! uw woningen, Israel!"
Jüdischer Friedhof (Dieren)

Der Jüdische Friedhof von Dieren in der Gemeinde Rheden in der Provinz Gelderland (Niederlande) wurde im Jahr 1892 von der örtlichen jüdischen Gemeindeleitung gestiftet. Eine Fläche von 1250 m² in der Nähe von „Goudakkers“ (Goldäcker) wurde von der Bauernschaft von Dieren gekauft. Im Jahr 1925 wurde ein jüdisches Leichenhaus aus Stein erbaut. Der Friedhof ist im Jahr 2010 am Rand eines Wohngebietes zwischen der Alphons Diepenbrocklaan und der Bernhard Zweerslaan gelegen und wird seit 1950 von der Gemeinde Rheden unterhalten. Gräber Auf dem Friedhof stehen 41 Grabplatten und 23 steinerne Grabsäulen. An zwei Stellen sind jüdische Bücher begraben, die aufgrund von religiösen Vorschriften nicht vernichtet werden durften. Von den 62 Gräbern sind 28 Kindergräber, die meisten davon stammen aus der Zeit vor 1915. Mittels einer Lageskizze aus dem Jahre 1943, die vermutlich durch den letzten Chasan von Dieren, Abraham van Baaren, erstellt worden war, sowie anderer später aufgefundener Daten, konnte eine Übersicht der Bestattungen zusammengestellt werden. Die letzte Beerdigung fand 1986 statt. Juden in Dieren Die erste Erwähnung eines Juden in Dieren datiert von einem Schriftstück aus dem Jahre 1713. Erst um das 1870 sind jüdische Gottesdienste in einer Synagoge überliefert. Zu dieser Zeit lebten in der Gemeinde Rheden etwa 50 Juden. Bis 1882 lag Dieren im Zuständigkeitsbereich der Synagoge von Doesburg, wurde jedoch in diesem Jahr durch die Niederländische Israelitische Kirchengemeinschaft als eigenständige Gemeinde anerkannt. Eine eigene neu gebaute Synagoge mit Mikwe und Schullokal wurde im Jahr 1884 an der Spoorstraat eröffnet. Diese Synagoge wurde 1943 durch Anhänger der NSB geplündert und schwer beschädigt. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde die jüdische Gemeinde nicht neu errichtet. Das Gebäude der ehemaligen Synagoge „Sjoel“ wurde unter anderem als Räucherkammer eines Metzgers, Minitheater und Kirchenraum einer christlichen Gemeinde genutzt. Am 7. März 2010 wurde die „Sjoel“ von Dieren doch wieder als Synagoge eingeweiht und anschließend von der liberalen Jüdischen Gemeinde Gelderland in Gebrauch genommen worden. Weblinks Website der Synagoge „Dierense Sjoel“ (niederländisch und englisch) Literatur Hans Kooger: Joods leven in Dieren, Rheden en Velp. De Walburg Pers, Zutphen 1987, ISBN 90-6011-528-7.
Joodse begraafplaats (Dieren)

De Joodse begraafplaats van Dieren in de gemeente Rheden in Gelderland werd in 1892 gesticht door het plaatselijke Israëlietisch kerkbestuur. Een stuk land groot 1250 m2 gelegen ter hoogte van de 'Goudakkers' werd gekocht van de Buurtschap van Dieren. In 1925 werd een stenen metaheerhuis gebouwd. De begraafplaats is anno 2010 gelegen aan de rand van een woonwijk tussen de Alphons Diepenbrocklaan en de Bernhard Zweerslaan. De dodenakker wordt sinds 1950 door de gemeente Rheden onderhouden. Graven Op de begraafplaats staan 41 zerken en 23 stenen grafpaaltjes. Op twee plaatsen zijn joodse boeken begraven die vanwege religieuze voorschriften niet vernietigd mochten worden. Van de 62 graven zijn er 28 van kinderen en de meeste daarvan dateren van voor 1915. Met behulp van een situatieschets uit 1943 die vermoedelijk werd vervaardigd door de laatste gazan van Dieren, Abraham van Baaren, en andere teruggevonden gegevens kon een overzicht van de begravingen worden samengesteld. De meest recente begraving vond plaats in 1986. Joden in Dieren De eerste keer dat een jood uit Dieren wordt genoemd is in een stuk uit 1713. Pas rond 1870 is er sprake van diensten in een huissynagoge. In die tijd leefden er in de gemeente Rheden zo'n 50 joden. Dieren viel tot 1882 onder de synagoge van Doesburg, in dat jaar werd de joodse gemeente van Dieren erkend door het Nederlands Israëlietisch Kerkgenootschap. Een eigen nieuw gebouwde synagoge met mikwe en schoollokaal kon in 1884 worden geopend in de Spoorstraat. Deze synagoge werd in 1943 geplunderd door NSB'ers en zwaar beschadigd. Na de Tweede Wereldoorlog werd de joodse gemeente van Dieren niet weer opgericht. De sjoel deed onder meer dienst als rokerij van een slager, mini-theater en kerkzaal van de Volle Evangelie Gemeente. Op 7 maart 2010 is de Dierense sjoel toch weer ingewijd als synagoge en in gebruik genomen door de Liberaal Joodse Gemeente Gelderland. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Externe link Website Dierense Sjoel
Joodse begraafplaats (Muiderberg)

De Joodse begraafplaats te Muiderberg is de oudste begraafplaats van de Hoogduitse-Joden van Amsterdam. In 1642 werd de grond aangekocht. De Poolse Joden voegden zich in 1660 bij hen. Op deze joodse begraafplaats zijn ongeveer 45.000 mensen begraven. Op het terrein bevinden zich onder andere een monument voor de slachtoffers van de Holocaust en een metaheerhuis. De aula, het metaheerhuis en een aantal grafmonumenten zijn ontworpen door de architect Harry Elte. De Joodse gemeente van Muiden viel niet onder Amsterdam, maar onder Weesp. Graven van bekende personen op de Joodse begraafplaats Muiderberg Henriëtte Asscher, schilderes Sara Bacharach, (Tante Saar) bloemenverkoopster op het Rembrandtplein (zie ook Tante Saarbrug). Arnold van den Bergh, notaris Ellen Blazer, televisieredacteur en -regisseur Esther de Boer-van Rijk, actrice Ben Bril, bokser Isaac Marcus Calisch, lexicograaf Moritz Calisch, schilder Joseph Hirsch Dünner, opperrabbijn Harry Goldsteen, schaakproblemist Meijer de Haan, schilder Jeremias Samuel Hillesum, opperrabbijn Marc de Hond, presentator, sporter en ondernemer Eduard Jacobs, cabaretier en pianist Dorry Kahn, schilder en tekenaar Abraham Israel van Lier, schouwburgdirecteur Nico van der Linden, componist en koordirigent Jaap van Meekren, journalist en televisiemaker Sal Meijer, kunstschilder Hanny Michaelis, dichteres Max Tak, musicus, componist en journalist Ies Vorst, rabbijn en schrijver Louis de Vries, acteur Zie ook Joodse begraafplaatsen (Amsterdam) Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
's-Herenstraat 35

Het pand 's-Herenstraat 35 is gelegen in het oude dorpscentrum van de Nederlandse plaats Maasland en is gebouwd in de 17e eeuw. Het is - voor zover bekend - altijd gebruikt als woonhuis. Oorspronkelijk betrof dit twee woonhuizen, een bovenwoning (nr. 34) en een benedenwoning (nr. 35). Het pand had vroeger ook twee voordeuren. Het huidige pand heeft vier verdiepingen, waarvan de bovenste een loopzolder betreft. De inhoud van het pand betreft ongeveer 930 m³. Het pand is ongeveer 13 meter lang en 9 meter breed. Achter de voordeur ligt een lange gang naar het eind van het pand, die uitkomt in de achtertuin. Aan de achterzijde ligt een tuin van ongeveer 100 m². Onlangs zijn de keuken en de achtertuin volledig vernieuwd, geheel in de stijl van het oude pand. In 1989 is de gehele achtergevel vernieuwd. De monumentale status van het pand geldt overigens alleen voor de rode voorgevel met schuiframen.
't Heem (Soest)

't Heem aan de Oude Tempellaan 14 in Soesterberg is een gemeentelijk monument in de gemeente Soest in de provincie Utrecht. Het huis werd in 1915 gebouwd naar een ontwerp van de Zeister architect P.M. van der Veen. In 1976 werd de serre aan de achterzijde gesloopt en vervangen door een uitbouw. In 2000 werd de linkerzijde uitgebreid. Het rieten dak is afgewolfd en steekt over. De erker aan de voorzijde heeft glas-in-loodbovenlichten, boven de erker is en balkon. Rechts naast de erker is een portiek met de toegangsdeur. Alle bovenlichten hebben een roedenverdeling. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Soest (Nederland)
Algemene Begraafplaats Soest

De Algemene Begraafplaats is een gemeentelijk monument op de hoek van de Veldweg met de Moenweg in de gemeente Soest in de provincie Utrecht. In 1909 werd de begraafplaats aangelegd voor de Nederlands-Hervormde kerk. Vanaf 1924 werden er ook algemene graven uitgegeven. In de jaren dertig van de twintigste eeuw vond er een uitbreiding plaats met een aula en een extra looppad evenwijdig aan het oude middenpad. In augustus werd het een Algemene Beggraafplaats. In 1982 werden een rooms-katholiek en een Joods gedeelte toegevoegd. In de jaren erna kwam er bovendien een islamitisch gedeelte en een urnenveld. De hoofdingang ligt bij de aula aan de Molenweg. Aan de rechterzijde bevindt zich het knekelhuis. Begraven op de algemene Begraafplaats J.H. Isings, tekenaar Rien Poortvliet, tekenaar Rinke Tolman, bioloog Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Soest (Nederland)
Antonius van Paduakerk (Ulft)

De Antonius van Paduakerk, ook wel de Antoniuskerk, was een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Ulft. De neoromaanse kerk is gebouwd in 1914 naar ontwerp van Herman Kroes. Op 28 oktober 1914 werd de kerk ingewijd door aartsbisschop van Utrecht Henricus van de Wetering en kreeg Antonius van Padua als patroonheilige. Bij de inwijding werd een relikwieënschrijn geplaatst. De kerk was gelegen ten noorden van Ulft, ter hoogte van de voetbrug over de Oude IJssel naar Silvolde. Tegenwoordig ligt de kerk binnen de kern. De voorzijde van de kerk heeft een dubbeltorenfront met centraal de westzijde van het schip. Boven de entree is binnen de timpaan een reliëf geplaatst met de titel Het toespreken van de vissen. Erboven is in de gevel een groot roosvenster verwerkt. Beide kerktorens bestaan uit twee geledingen met bovenin een kerkklok. De torens worden bekroond met een kleine vierhoekige torenspits. De kerk is opgezet als kruiskerk met een schip bestaande uit drie beuken, waarbij de zijbeuken een lagere hoogte hebben. In de achtergevel zijn glas in loodramen verwerkt. Het orgel in de kerk is van de firma Valckx & v. Kouteren. De kerk is in 2001 samen met de naastgelegen pastorie aangewezen als rijksmonument. In 2016 is de kerk aan de eredienst onttrokken en verkocht. Voor de kerk staat het Heilig Hartbeeld, gemaakt door Leo Jungblut. Afbeeldingen
Bontebrugkerk

De Bontebrugkerk, ook wel de Gereformeerde kerk, is een gereformeerd kerkgebouw in de Nederlandse plaats Bontebrug (gemeente Oude IJsselstreek, provincie Gelderland). De kerk is in 1949 gebouwd. De eerste kerk in Bontebrug is in 1887 gebouwd en werd in 1932 vervangen door een grotere kerk. In 1945 werd deze kerk verwoest, doordat een munitiewagen voor de kerk ontplofte. In de jaren erna werd een nieuwe kerk gebouwd, naar ontwerp van Evert Jan Rotshuizen. De toren is in 1952 gereedgekomen. De kerk is opgezet als zaalkerk en heeft een vierkante toren die in het portaal is verwerkt. Een kleine naaldspits completeert de toren. In de kerk is een uit 1874 stammend orgel aanwezig, oorspronkelijk afkomstig uit Wales. Voor de plaatsing van het orgel moest de kerk aangepast worden. De kerk is aangewezen als gemeentelijk monument.