NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
El Tawheed Mosque

The El Tawheed Mosque is a Sunni mosque in Amsterdam, Netherlands. The mosque is on Jan Hanzenstraat in the Old-West section of Amsterdam. Aside from its normal function, the mosque is used for social work, and for lessons in the Arabic language. It also houses a book store and a publisher of religious videos and DVDs. The mosque was in-part funded by the Saudi non-governmental organization al-Haramain Foundation. History The mosque was established in 1986. Islamism association The mosque at one time had been cited by the Dutch government as a potential propagator of extremism. Mohammed Bouyeri the killer of Dutch film director Theo van Gogh attended the mosque. See also List of mosques in the Netherlands Tawhid References External links Website of El Tawheed Foundation (in Dutch)
Stichting El Tawheed

Stichting El Tawheed is een Amsterdamse non-profitvereniging. De stichting is genoemd naar het begrip Tawhied dat vooral de eenheid van God aanduidt. De El Tawheed-moskee in Amsterdam is een van de ondernemingen van de stichting. Organisatie Stichting El Tawheed is opgericht in 1986. De activiteiten bestonden toen nog voornamelijk uit het geven van lessen godsdienst en Arabisch. Het onderricht vond plaats in de moskee van de stichting. In dezelfde ruimte werd, en wordt nog steeds, vijf maal per dag het gebed verricht. Inmiddels heeft El Tawheed een sterke ontwikkeling doorgemaakt en kunnen we spreken van een groot en gevarieerd activiteitenaanbod. Activiteiten Moskee, boekhandel, bibliotheek, maandblad El Tawheed, lezingen, nikah (huwelijk), Arabisch alle niveaus, sport, maatschappelijk werk, voorlichting, cursussen op maat, godsdienstles en uitgeverij. Bestuur Het bestuur bestaat uit zeven leden, allen moslims van verschillende afkomsten. In opspraak De moskee is diverse keren in de Nederlandse media opspraak geraakt. Zo werd er het boek "De Weg van de moslim" verkocht waarin gesteld werd dat homoseksuelen "van een hoog gebouw met het hoofd naar beneden gegooid moesten worden" en weigerde de Moskee van dit standpunt afstand te nemen. Omdat dit boek ook in reguliere Amsterdamse en Rotterdamse boekhandels verkrijgbaar bleek en tevens als lesmateriaal op de Universiteit van Amsterdam temperde de kritiek iets. Ook deed de moskee aangifte tegen Kamerlid Geert Wilders wegens godslastering. In januari 2008 laaide de kritiek op de moskee weer op toen ex-commissaris van de Amsterdamse politie Peter Slort stelde: "Ze vertelden mij: uiteindelijk is ons ideaal een islamitische maatschappij, ook in Nederland." In 2018 kwam in het nieuws, dat de moskee onderdak bood aan IS-gangers. Zie ook Lijst van moskeeën in Nederland Tawhied Externe link (nl) Website van de El Tawheed-moskee
Dijkgraafplein

The Dijkgraafplein is a square in Amsterdam-Osdorp in the Netherlands, lying at the end of Tussen Meer. The square is named after the office of dijkgraaf (the chairman of a water board) in 1962. The Dijkgraafplein lies in the neighborhood that is now known as 'De Punt' and where many streets are named after waterways. Since 1962 tram line 17 terminates on this square. From 1971 tram line 1 also began here. In 2001, line 1 began running via a new tram track to De Aker and line 17 was again extended to the Dijkgraafplein, just as between 1962 and 1971. References
Dijkgraafplein

Dijkgraafplein (« Place du Garde des Digues » en néerlandais) est une place de la ville d'Amsterdam dans le quartier d'Osdorp aux Pays-Bas. La place est nommée d'après le bureau du Dijkgraaf (le président de la commission de l'eau) en 1962. Depuis 1962, le tramway 17 se termine sur cette place. De 1971, la ligne 1 a également commencé ici. En 2001, la ligne 1 a commencé à aller à travers un nouveau tramway à De Acker et la ligne 17 a de nouveau été étendue à la Dijkgraafplein, tout comme entre 1962 et 1971. Sur la Dijkgraafplein se situent les fameuses maisonnettes du pont suspendu construites par l’architecte J.P. Kloos. Notes et références Voir aussi Articles connexes Tramway d'Amsterdam Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Amsterdam
Dijkgraafplein

Het Dijkgraafplein is een plein in de wijk Osdorp, stadsdeel Amsterdam Nieuw-West, dat ligt aan het einde van Tussen Meer. Het plein is in 1962 vernoemd naar de functie van dijkgraaf, de voorzitter van het dijk- of waterschapsbestuur. Het Dijkgraafplein ligt in de buurt die tegenwoordig wordt aangeduid als 'De Punt' en waar veel straatnamen vernoemd zijn naar begrippen uit de waterstaat. Sinds 1962 heeft tramlijn 17 zijn eindpunt op dit plein. Ten tijde van de opening was het laatste stuk van Tussen Meer en het plein nog onbebouwd en lag het eindpunt in een kale vlakte. In 1971 nam tramlijn 1 zijn plaats in. In 2001 werd lijn 1 verlegd via nieuwe tramsporen naar De Aker en werd lijn 17 weer verlengd naar het Dijkgraafplein,net als tussen 1962 en 1971. Aan het Dijkgraafplein bevinden zich aan de oost- en zuidkant de bekende Hangbrugmaisonettes van architect J.P. Kloos, een gemeentelijk monument. Aan de oostkant staat een blokje laagbouw uit 1963, aan de noordkant staat een bouwblok van veel later datum (2007). Onder de Hangbrugmaisonettes was er een Coop (voor 2016 Supercoop), die op 1 november 2019 werd gesloten en werd heropend op 27 november als een Vomar. Noot
Dijkgraafplein

Dijkgraafplein är ett torg i Amsterdam-Osdorp i Nederländerna, beläget i slutet av Tussen Meer. Torget är namngivet efter dijkgraafens (flottans ordförande) kontor 1962. Dijkgraafplein ligger bredvid det som nu är känt som 'De Sharpen' och där många gator är döpta efter vattenvägar. Sedan 1962 slutar spårvägslinje 17 på detta torg. Från 1971 började spårvägslinje 1 också här. 2001 började linje 1 gå via en ny spårvägsräls till De Aker och linje 17 utvidgades återigen till Dijkgraafplein, precis som mellan 1962 och 1971. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från nederländskspråkiga Wikipedia, Dijkgraafplein, 31 juli 2015.
Korte Minrebroederstraat

De Korte Minrebroederstraat is een straat in het centrum van de Nederlandse stad Utrecht. De Korte Minrebroederstraat loopt vanaf de Ganzenmarkt en Minrebroederstraat tot het Oudkerkhof. De enige zijstraat van de Korte Minrebroederstraat is de Annastraat. Geschiedenis De straat heeft zijn naam te danken aan de Minrebroeders die hier vroeger zaten (1246-1578) en waarvan het voormalige Minderbroederklooster nog aanwezig is op het Janskerkhof, de Sint-Janskapel echter die hieraan vast zat is gesloopt (1851). Het voormalige klooster doet nu dienst als Juridische bibliotheek van de Utrechtse universiteit. Aan de Korte Minrebroederstraat bevindt zich ook de achterzijde van het Stadhuis. Trivia Vroeger bevond zich op de Korte Minrebroederstraat de brandweer. Deze straat en het plein bij de ingang van het stadhuis worden in de volksmond "het stadhuisplein" genoemd. Fotogalerij
NATO Consultation, Command and Control Agency

The NATO Consultation, Command and Control Agency (NC3A) was formed in 1996 by merging the SHAPE Technical Centre (STC) in The Hague, Netherlands; and the NATO Communications and Information Systems Agency (NACISA) in Brussels, Belgium. NC3A was part of the NATO Consultation, Command and Control Organization (NC3O) and reported to the NATO Consultation, Command and Control Board (NC3B). In July 2012, NC3A was merged into the NATO Communications and Information Agency (NCIA). The agency had around 800 staff, of which around 500 were located in The Hague and 300 in Brussels. Broadly speaking, the Netherlands staff were responsible for scientific research, development and experimentation, while the Belgian staff provided technical project management and acquisition support for NATO procurement programmes. The Agency was organised using a balanced matrix model, with four main areas: the Production area, Sponsor Accounts, Core Segment and Resources Division. The Production area consisted of nine capability area teams (CATs) with various areas of expertise. The Sponsor Accounts area had Directors for each of the Agency's major sponsors, providing a single point of contact with the Agency. The Core Segment comprised a Chief Operating Officer, Chief Technology Officer and Director of Acquisition, who ensured coherency of the Agency's business, technical and acquisition processes respectively. The Resources Division handled Agency operations such as Human Resources, Finance, Graphics, Building Maintenance, etc. Since 2004, the Agency used the PRINCE2 and PMI project management methodologies. General Manager Georges D'hollander and Deputy General Manager Kevin Scheid split their time between their offices in The Hague and Brussels. Staff were recruited directly from the 28 NATO nations, the majority holding degrees at the Masters level or above. The working language of the Agency was English. NC3A's prime customers were Allied Command Transformation and Allied Command Operations, as well as the NATO Air Command and Control System (ACCS) Management Agency (NACMA), NATO Airborne Early Warning (NAEW) Force Command and individual NATO nations. Its annual budget was roughly 100 million euros. Major growth areas were the NATO Network Enabled Capability (NNEC), Theatre Missile Defence (TMD) and the Alliance Ground Surveillance and Reconnaissance (AGSR) projects. The Agency traditionally had a strong emphasis on prototyping and aimed to follow a spiral development model. The agency focused on improving C4ISR interoperability between nations and supporting major acquisition programmes while complementing, not competing with, national research and development. References External links NCIA official web site NCI Agency Jobs The Distributed Networked Battle Labs NACMA official web site "NATO Code of Best Practice for C2 Assessment" (PDF). (1.68 MiB)
NATO Consultation, Command and Control Agency

De NATO Consultation, Command and Control Agency, of kortweg NATO C3 Agency (Nederlands: NAVO C3 Agentschap) of NC3A, is een voormalig agentschap van de NAVO dat in juli 1996 werd opgericht. Het agentschap had vestigingen in Den Haag en in Brussel (achtereenvolgens 400 en 200 werknemers). Op 1 juli 2012 ging het agentschap op in de toen opgerichte NATO Communications and Information Agency. Het agentschap hield zich bezig met toegepast wetenschappelijk onderzoek inzake NAVO C4ISR-systemen; deze letters stonden voor: Consultation, Command, Control, Communications, Intelligence, Surveillance and Reconnaissance. In Den Haag zat het agentschap naast de Haagse vestiging van TNO Defensie en Veiligheid. Het NAVO-agentschap deed ongeveer hetzelfde: toegepast technisch-wetenschappelijk onderzoek ten behoeve van de NAVO. Hierbij was een extra probleem dat de krijgsmachten van de deelnemende landen op één lijn moesten worden gebracht. Dat betekende normen voor standaardisatie, aanbevelingen voor uniform materieel, enz. Op 1 juli 2012 ging het agentschap samen met de NATO CIS Services Agency (NCSA), de NATO Air Command and Control System Management Agency (NACMA), de Active Layered Theatre Ballistic Missile Defence Programme Office (ALTBMD PO) en HQ Information, Communication Technology Management (ICTM) en ging het verder onder de naam NATO Communications and Information Agency (NCI Agency). Deze organisatie heeft haar hoofdkantoor in Brussel (België), hoofdlocaties in Den Haag (Nederland) en Mons (België), en diverse nevenlocaties in de Verenigde Staten, Europa en Afghanistan. Externe link Officiële website (gearchiveerd)
Eendenkooi Maaspoort

Eendenkooi Maaspoort, Empelse Eendenkooi of Eendenkooi aan de Schanssteeg is een 3,5 hectare groot natuurgebied ten zuiden van Oud-Empel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het maakt deel uit van het Burgemeester van Zwietenpark dat ligt tussen het 's-Hertogenbosche stadsdeel Maaspoort en snelweg A59. Geschiedenis De eendenkooi werd in 1672 in bedrijf gesteld en was gelegen op een hoogte te midden van de uitgestrekte Polder van den Eigen en Empel. Deze polder stond regelmatig onder water waardoor de kooi van een goede vangst was verzekerd. Om een kooi rendabel te maken moesten er jaarlijks 1000 tot 1500 eenden worden gevangen. In het begin van de 19e eeuw was de kooi eigendom van de Heer van Empel. De wet van 1819 deed de rechten van deze heer voorgoed teniet. In 1833 was Arnoldus van der Steen, burgemeester van Empel en Meerwijk, eigenaar van de kooi. Nabij de kooi bevond zich de Empelse Hut, gelegen op een huisterp, hier woonden lange tijd kooikers. De terp is opgenomen in het register van rijksmonumenten. Vanaf 1942 was de kooi niet meer in gebruik en werd deze niet meer onderhouden. Vanaf 1944 was de kooi ook niet meer geregistreerd. Reden voor dit alles was het uitblijven van de geregelde overstromingen en daardoor de verminderde vangst. In 1956 werd de kooi aangekocht door Staatsbosbeheer. Het gedeeltelijk verlande water (wed) werd uitgediept en nieuwe populieren en wilgen aangeplant. Het gebied werd door de gemeente in 1961 en door het Rijk in 1968 als natuurgebied aangemerkt. Er kwamen veel broedvogels voor, waaronder de ransuil. In 1985 werd het gebied overgedragen aan de gemeente 's-Hertogenbosch. De eendenkooi bleek zwaar verwaarloosd, en werd als werkgelegenheidsproject door de Heidemij opgeknapt. De kooi werd bestempeld als stiltegebied en was niet toegankelijk. De oprukkende nieuwbouw maakte dat de kooi midden in de stedelijke bebouwing kwam liggen. Eromheen heeft men echter een plas (de Noorderplas) en het Burgemeester van Zwietenpark aangelegd, waarbij de kooi als natuurgebied behouden is gebleven. Om de instandhouding te waarborgen is sinds 2000 de stichting 'Werkgroep Eendenkooi Maaspoort' opgericht. Merkwaardigheden De kooi is omringd door een kade. Dit heeft te maken met het feit dat de kooi in het stroomgebied van de Beerse Overlaat is gelegen en de omgeving vroeger geregeld onder water kwam te staan. Doordat de kooi droog bleef werd de eenden vangst niet belemmerd. In de kooi vindt men een aantal knotessen waarvan de leeftijd op 300 jaar wordt geschat. De kooi is rijk aan mossen, waaronder een aantal zeer zeldzame. Beheer Sinds 2000 wordt het natuurgebied met de kooi beheerd en onderhouden door vrijwilligers. Een der vangpijpen is in oude staat teruggebracht, compleet met schermen, netten, vangkooien en dergelijke. In 2012 werd een reconstructie van het kooikershuisje voltooid. Er worden educatieve rondleidingen gegeven. Externe link Website Eendenkooi Maaspoort
De Hoop, Readtsjerk

De Hoop (English: The Hope) is a smock mill in Readtsjerk, Friesland, Netherlands which was built in 1911. The mill has been restored to working order. It is listed as a Rijksmonument. History De Hoop was originally built in 1863 at Scharmer, Groningen. The mill was moved 2 kilometres (1.2 mi) in 1895 and was moved to Readtsjerk in 1911, replacing an earlier mill on the site. In 1961, the mill was mechanised, with a new steel Archimedes' screw replacing the former wooden one. A diesel engine was installed. The engine was later removed and installed in the Wijnsermolen, Wyns. The mill was fitted with Patent sails, which were replaced by Common Sails in 1969. De Hoop was sold to Stichting De Fryske Mole on 17 May 1972, the 3rd mill acquired by that organisation The mill is used to train people in the art of working windmills. In September 2010, the mill required repairs to its foundations. These required the temporary removal of the Archimedes' screw. The mill is listed as a Rijksmonument, №11697. Description De Hoop is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two-storey smock mill on a single storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 20.50 metres (67 ft 3 in).The sails are carried on a cast iron windshaft, which was probably cast by H J Koning of Foxham, Groningen in 1991.. It also carries the brake wheel which has 59 cogs. This drives the wallower (30 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels The upper crown wheel, which has 43 cogs drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 38 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 61 centimetres (2 ft 0 in) diameter and 5.80 metres (19 ft 0 in) long. The screw is 1.34 metres (4 ft 5 in) diameter. It is inclined at 15.5°. Each revolution of the screw lifts 844 litres (186 imp gal) of water. Public access De Hoop is open to the public by appointment. References
De Hoop (Roodkerk)

De Hoop is een poldermolen ten noorden van het Friese dorp Roodkerk, dat in de Nederlandse gemeente Dantumadeel ligt. Beschrijving De Hoop werd in 1863 gebouwd bij het Groningse Scharmer. Na daar in 1895 al eens twee kilometer verplaatst te zijn, werd de molen in 1911 overgebracht naar zijn huidige locatie. Op advies van Provinciale Waterstaat werd in 1961 mechanische bemaling aangebracht, al bleef bemaling op windkracht mogelijk. De molen werd in 1961, 1969 en 1975 gerestaureerd. De Hoop, die eigendom is van de Stichting De Fryske Mole, wordt soms gebruikt als lesmolen voor vrijwillige molenaars. Zie ook Molens in Friesland
De Ark (Berkel en Rodenrijs)

De Ark is een gereformeerde kerk in Berkel en Rodenrijs in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk werd in 1972 in gebruik genomen De kerk is een vervanging van de 'Morgensterkerk' die eind jaren '60 gesloopt is en die op dezelfde plek stond als het nieuwe gebouw. Het orgel is in 1952 gebouwd door de firma Valckx & Van Kouteren (Rotterdam) voor de Putsepleinkerk te Rotterdam-Zuid. Nadat deze kerk is gesloten, plaatst de firma A. Nijsse & Zonen (Wolphaartsdijk) het instrument in 1981 in De Ark. De kerk heeft ruim 1000 zielen die vooral komen uit Berkel en Rodenrijs en Bergschenhoek.
Phileas Fun House

Phileas Fun House (eerder Rosies Playground) is een overdekte kinderspeelplaats in Attractiepark Slagharen. Over de attractie De overdekte kinderspeelplaats bevindt zich in het begin van het park, in het gedeelte bij de ingang. De speelplaats bevat één groot speeltoestel met verschillende onderdelen om te klimmen en te klauteren en bevindt zich in een rond gebouwtje. Vanaf 90 cm mag een kind, als het ouder is dan drie, deze attractie betreden. Gebouw van een rupsbaan In het gebouw huisde jarenlang een rupsbaan, een treintje dat rondjes draaide waarbij er op een gegeven moment een overkapping boven uitrolde. Dat attractietype was een variatie op wat in de VS een 'Tunnel of Love' wordt genoemd, waarbij (jonge) geliefden elkaar in een donkere kermisattractie snel kunnen zoenen. Wanneer de rupsbaan werd verwijderd, werd het gebouw behouden en werd er een speeltoestel in geplaatst. De wandelgang rond de rupsbaan werd ook behouden en is tegenwoordig onderdeel van de speelplaats. De speelplaats kreeg oorspronkelijk de naam Rosies Playground mee, maar deze naam werd gewijzigd in Phileas Fun House toen in 2013 het Jules Verne-thema werd geïntroduceerd in dat stuk van het park.
Ketelhuis (Utrecht)

Het Ketelhuis is een gebouw in de Utrechtse Vogelenbuurt op het voormalige Vaaltterrein en een gemeentelijk monument. Het is gebouwd in 1923 naar ontwerp van de stadsarchitect J.I. Planjer in de stijl van de Amsterdamse School met elementen van nieuwe zakelijkheid. Het ging dienen als administratiekantoor van de gemeentereiniging. Later werd het in gebruik genomen door de sociale dienst. In de Tweede Wereldoorlog werd in het gebouw een gaarkeuken ingericht. Na de oorlog was het Ketelhuis in gebruik als jongerencentrum. Na de sluiting daarvan viel het pand ten prooi aan brandstichting en verkrotting. In 1989 werd het gekraakt maar weer verlaten. In 1991 drong GroenLinks bij B&W aan op een spoedige herbestemming. In mei 1993 werd het opnieuw gekraakt en uiterlijk dat jaar kreeg het de status gemeentelijk monument. De gemeente verkocht het pand voor een symbolisch bedrag aan een stichting die er een bedrijfsverzamelgebouw van maakte met de naam De Voorziening. Bijbehorende gebouwen Het Ketelhuis en de er tegenoverliggende bebouwing zijn de enige gebouwen van het Vaaltterrein die zijn bewaard gebleven. Het er recht tegenoverstaande pand werd in 1924 gewijzigd in Amsterdamse Schoolstijl en ging dienstdoen als opzichterswoning en schaftlokaal. Later werd daarachter de Vogelenburcht gebouwd. Naast de bedrijfswoning staat een pakhuis uit 1880. In 1999 werden nieuwbouwplannen gepresenteerd en voor beide gebouwen werd een sloopvergunning afgegeven. In een poging de sloop te voorkomen werd het pakhuis op 6 maart 2011 gekraakt. Ook de Vereniging Oud-Utrecht, Stichting voor het INdustrieel Erfgoed provincie Utrecht (USINE), GroenLinks en de Socialistische Partij drongen aan op behoud. In juni 2012 besloten B&W dat de nieuwbouw niet doorgaat en de panden verkocht zullen worden.
Solitudolaanspoorbrug

De Solitudolaanspoorbrug, waarvan de coördinaten, de Solitudolaan en het Solitudopad liggen in Amsterdam-Oost. De Solitudolaan en het -pad kregen in 2015 hun namen, toen in deze omgeving nieuwe woonhuizen werden gebouwd en er herinrichting van wegen kwam. De spoorbrug werd in februari 2018 naar de laan vernoemd. De bouw van dit spoorviaduct geschiedde in twee fasen. De bouw was noodzakelijk in het kader van de Spoorwegwerken Oost. De spoorlijn tussen het Weesperspoorstation en Utrecht lag vanaf de aanleg op maaiveldniveau. Dit had tot gevolg dat in stedelijk gebied er tal van spoorwegoversteekplaatsen waren die steeds open en dicht moesten. Daarbij nam het autoverkeer toe en ook de onveiligheid. Door het begin/eindstation te verplaatsen naar het Amsterdam Centraal Station en vervolgens het spoor op een dijklichaam en over viaducten daarin te leggen, werden alle gelijkvloerse kruisingen opgeheven. Het betekende wel het eind van het Weesperpoortstation en het begin van het Station Amsterdam Amstel. Bij de bouw van dat station was rekening gehouden met de verhoogde ligging van het spoor, maar vlak daarnaast aan de westzijde lag nog tijden het verlaagde spoor. Ten zuiden van het station werden vervolgens ook ongelijkvloerse kruisingen aangelegd. Er werd in 1939 gebouwd aan de Overzichtspoorbrug, de Omvalspoorbrug en de Solitudolaanspoorbrug, al kregen ze pas veel later hun naam. Die eerste twee lagen nog in gebied van Amsterdam, die laatste in de gemeente Ouder Amstel. In 1921 werd dat gebied opgeslokt door Amsterdam. In eerste instantie hoefde het viaduct in het verlengde van de Korte Ouderkerkerkdijk alleen het dubbelspoor te dragen. Die overspanning werd te smal toen op dit traject ook nog rails moest worden aangelegd voor de Oostlijn van de Amsterdamse Metro. In 1974 begon men met het verdubbelen van de Omvalspoorbrug en vlak daarna ook met het verbreden van dit spoorviaduct. Op 16 oktober 1977 werd die lijn (deels) geopend. Vanaf toen was er een circa dertig meter breed viaduct in gebruik met van oost naar west de spoorrails richting Amsterdam, 1x metrorails stad in, doodlopende metrorails, 1x metrorails stad uit, spoorrails stad uit. De combinatie van metrorails was nodig vanwege een rangeerstation dat hier is gebouwd en voor het geval de metro richting stad niet verder kan dan de Weespertrekvaart. Het metrostation Spaklerweg, dat pas in 1982 werd geopend, kan dan als eindhalte gebruikt worden. In 1990 verschenen stad in en stad uit tussen de sporen van de Oostlijn de sporen voor de sneltram 51. De brug werd in december 2017 vernoemd tot Lindenhoevespoorbrug, naar de nabij gelegen Lindenhoeveweg en Lindenhoevestraat. Vervolgens vond er in februari 2018 een hernoeming plaats naar Solitudolaan (en -pad). Alle vier de straatnamen zijn (nog) weinig bekend in Amsterdam. Het viaduct gaf eerder vanaf de Spaklerweg toegang tot de H.J.E. Wenckebachweg, waar aan gevestigd waren de Bijlmerbajes en Hells Angels Holland. Die Wenckebachweg werd ter plaatse verlegd en kreeg nieuwe namen, de Bijlmerbajes kreeg vervolgens een andere bestemming en het honk van de Hells Angels werd afgebroken.