NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centre maçonnique culturel Prince-Frédéric

Le centre maçonnique culturel Prince Frédéric (en néerlandais : Cultureel Maçonniek Centrum Prins Frederik) appartient au Grand Orient des Pays-Bas (Orde van Vrijmetselaren onder het Grootoosten der Nederlanden (G.O.N.)). Il fut ouvert en 1995 à La Haye et se compose d'un musée, d'une bibliothèque et du conservatoire des archives de l'Ordre. Le C.M.C. porte le nom du prince Frédéric des Pays-Bas, frère de Guillaume II des Pays-Bas, qui fut aussi franc-maçon. Le Prince Frédéric a été le Grand Maître de l'Ordre de 1816 à 1881. Bibliothèque La bibliothèque comprend plus de quarante mille documents, revues, manuels, encyclopédies et des manuscrits et livres rares sur la franc-Maçonnerie ainsi que la plus grande collection d'écrits anti-maçonnique du monde. Elle contient aussi les fonds d'archives maçonniques collectionnées par le docteur Georg Kloss (de) (1787-1854) médecin allemand et franc-maçon, auteur de la première Bibliographie de la Franc-maçonnerie (1844), d'une Histoire de la franc-maçonnerie en Angleterre, Écosse et Irlande (1848) et d'une Histoire de la franc-maçonnerie en France (1853). Il fit réaliser de nombreuses copies de rituels de l'époque et collecta de nombreux manuscrits et copies sur tous les mouvements maçonniques, que cela soit, entre autres, sur le Rite écossais rectifié ou sur les rituels forestiers (Ordre des Fendeurs, Carbonari…). Le musée réunit plus de 250 ans d'histoire de la franc-maçonnerie aux Pays-Bas. Il renferme de nombreux objets décoratifs et symboliques, gravures, peintures, livres et manuscrits. Ce musée est l'une des sources pour l'étude de la franc-maçonnerie à travers le monde. Un catalogue numérique en quatre langues permet désormais d'accéder à tous ces documents. Archives Le CMC contient les archives de la plupart des loges de l'Ordre depuis 1756. Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de musées aux Pays-Bas Antimaçonnisme Liens externes site du Centre maçonnique culturel Prins Frédéric site du Museum.nl site du G.O.N. (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Cultureel Maçonniek Centrum 'Prins Frederik' » (voir la liste des auteurs). Portail de la franc-maçonnerie Portail des Pays-Bas Portail des musées
Центр масонской культуры Принца Фредерика

Центр масонской культуры Принца Фредерика (нид. Cultureel Maçonniek Centrum Prins Frederik) находится под патронатом Великого востока Нидерландов. Он открылся в 1995 году в Гааге и состоит из музея, библиотеки и архивов консерватории ордена. Центр масонской культуры назван в честь принца Фредерика Нидерландского, брата Виллема II Нидерландского, который также был масоном. Принц Фредерик был великим мастером Великого востока Нидерландов с 1816 по 1881 годы. Музей Музейная экспозиция охватывает более чем 250-летний период истории масонства в Нидерландах. Она содержит много декорированных символов, гравюр, картин, книг и манускриптов. Этот голландский музей является одним из основных источников для исследования масонства во всем мире. Библиотека Библиотека включает в себя более 40 000 документов, журналов, учебников, энциклопедий, рукописей и редких книг о масонстве, а также самую большую коллекцию антимасонских трудов мира. Она также содержит масонские архивы собранные д-р Георгом Клоссом (1787—1854) немецким врачом и масоном, автором первой библиографии масонства (1844), Истории масонства Англии, Шотландии и Ирландии (1848) и Истории масонства во Франции (1853). В библиотеке хранится много копий ритуалов своего времени и собрано много рукописей и копий всех масонских направлений, в частности, ритуалы Исправленного шотландского устава и ритуалы «Лесников», «Карбонариев» и пр. движений. Электронный каталог на 4 языках теперь даёт возможность получить доступ ко всем этим документам. Архив Центр масонской культуры содержит архивы большинства лож Великого востока Нидерландов, начиная с 1756 года. Галерея Библиография Runia, E. et al. (1999). Cultureel Maçonniek Centrum 'Prins Frederik' : hoogtepunten uit de collectie. Amsterdam : Nederlandse Museumvereniging. ISBN 90-70225-15-8 Van de Sande, A. en Rosendaal, J. (1995). Een stille leerschool van deugd en goede zeden: vrijmetselarij in Nederland in de 18e en 19e eeuw. Hilversum : Verloren. Примечания Ссылки Сайт Центра масонской культуры Принца Фредерика
Boerderij Kloostergare

Boerderij Kloostergare uit Beerta is een Oldambtster boerderij uit 1797 in het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. Geschiedenis De boerderij was eigendom van een klooster (voorwerk van klooster Heiligerlee) en werd in 1797 gebouwd. De laatste bewoners waren het echtpaar Koopman-Olsder. Na hun vertrek omstreeks 1975 stond de boerderij op de slooplijst. Het Nederlands Openluchtmuseum kreeg interesse in het bouwwerk en daarom werd dit de jaren daarop op het museumterrein herbouwd. Bij de overplaatsing werden behalve de boerderij ook de bijbehorende schuren verhuisd. Op 17 november 1995 brak er brand uit en gingen een groot deel van de boerderij en het interieur verloren. Deze brand werd waarschijnlijk veroorzaakt door een afgedekt elektrisch apparaat. Men heeft het gebouw daarna zo veel mogelijk in de oorspronkelijke staat hersteld. De schuur van de boerderij wordt op het museumterrein gebruikt voor tentoonstellingen. Externe links Pagina van het Openluchtmuseum over Boerderij Kloostergare Literatuur Piet van Cruyningen en Hanneke Nuijten, 'Koostergare uit Beerta. Een typisch Oldambtster boerderij?', in: Jaarboek Nederlands Openluchtmuseum 3 (1997), p. 264-305
Sint-Joris en de draak (Groningen)

Sint-Joris en de draak is een provinciaal oorlogsmonument op het Martinikerkhof in Groningen. In 1946 werd in de provincie Groningen een comité opgericht om geld in te zamelen voor een provinciaal gedenkteken. De beeldhouwer Oswald Wenckebach kreeg de opdracht voor het werk. Het monument bestaat uit een grote bronzen Sint-Joris in een maliënkolder, met in zijn rechterhand een zwaard met de tekst Justitia, Libertas, Pax (Rechtvaardigheid, Vrijheid, Vrede). Hij staat op een 8 meter breed natuurstenen voetstuk, waarin in reliëf de verslagen draak is weergegeven. De draak is een verbeelding van Nazi-Duitsland, een mechanisch monster met schubben in de vorm van de kop van de Duitse adelaar en gedeeltelijke swastika's op de neus. De Groninger binnenstad was tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar gebombardeerd. In verband met de wederopbouw, werd een aantal jaren gewacht met het kiezen van een definitieve plaats. Het monument werd uiteindelijk geplaatst op het Martinikerkhof, aan de voet van de Martinitoren. Het gedenkteken werd op 23 maart 1959 onthuld. Sprekers bij de onthulling waren minister van staat Willem Drees en commissaris van de Koningin Offerhaus.
Heilige Naam Jezuskerk (Lierop)

De Heilige Naam Jezuskerk, voluit: Kerk van de Heilige Naam Jezus, is een rooms-katholieke kerk aan de Offermanstraat 3 in het Nederlands dorp Lierop. Voordien had Lierop een gotisch kerkgebouw van 1569 dat echter in 1898 gesloopt nadat een nieuwe kerk in gebruik werd genomen. Al in 1155 werd melding gemaakt van een kerkgebouw in Lierop: de Sint-Salvatorkerk. Deze kerk is in 1892 gebouwd naar een ontwerp van de in Roermond wonende Duitse architect Carl Weber. De kerk heeft vier torens en een forse, achthoekige koepeltoren boven de viering. De twee torens aan de noordkant zijn 40 meter hoog en de twee torens aan de zuidkant 32 meter. De twee zuidelijke torens waren oorspronkelijk hoger dan de twee noordelijke. Het interieur wordt gedekt door een rond gewelf en daarna een koepelgewelf.Het koepelgewelf heeft een hoogte van 42,4 meter. Vooraan in de kerk staat een maquette. De kerk bezit ook nog kruiswegstaties, een hardstenen doopvont met koperen deksel en beukenhouten banken. De kerk is het hoogtepunt van Carl Webers tweede periode. De kerk als staat op de rijksmonumentenlijst, de pastorie op de gemeentelijke monumentenlijst. De kerk heeft een kerkorgel met een belangrijk deel pijpwerk van B.P. van Hirtum uit Hilverenbeek en werd vervaardigd in 1856. Orgelbouwer Verschueren uit Heythuysen N.L. restaureerde en verplaatste het instrument in de jaren rond 1970.
Fleur (molen)

Fleur is een stellingmolen aan de Lage Wipstraat in het Brabantse Zevenbergen (gemeente Moerdijk). De molen dateert uit 1841 en is gebouwd als korenmolen en oliemolen. In 1938 is vanwege windbelemmering het malen op de wind gestopt. De molen was tot 1950 in gebruik en is in 1969 door de toenmalige gemeente Zevenbergen gekocht. In 1989 kwam de molen, die inmiddels een monumentstatus had, in particuliere handen. Van 1996 tot 1999 is de molen draaivaardig hersteld, waarbij onder meer de molen is rechtgezet en van een nieuwe kap is voorzien. Ook is het metselwerk voor een deel vernieuwd. Dat de restauratie is bedoeld om de molen slechts draaivaardig te maken is te zien aan het bovenwiel, dat geen kamgaten heeft. De naam Fleur heeft de molen tijdens de restauratie gekregen: het is de naam van de jongste dochter van de toenmalige eigenaar. In 2007 is de molen gekocht door Stichting Woningbouw Zevenbergen. Ondanks dat de molen van binnen een woning is, wordt er toch nog regelmatig gedraaid. De molen is in principe niet te bezichtigen, maar af en toe wordt de molen met de Westbrabantse Molendag opengesteld voor het publiek.
Paterbrug

De Paterbrug verbindt sinds 1913 de wijk Vreewijk met de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. Het is een van de twee bruggen die de aan weerszijden van de Witte Singel gelegen universitaire gebouwen met elkaar verbinden. Aan het andere eind van het Paterstraatje ligt de Kleine Paterbrug. Typering Het betreft een voor Leiden unieke stalen liggerbrug met houten dek, natuurhouten leuning en bekleding om de stalen delen te verbergen, betonnen pijlers en landhoofden. Door het gebruik van hout en in het bijzonder de tot leuningen verwerkte stammetjes past de brug goed bij de naastgelegen Hortus. Door het gebruik van hout is de brug kwetsbaar voor rot en schimmel en ligt er sinds 1913 inmiddels het vierde exemplaar. De naast de brug staande zoutbak is bijpassend uitgevoerd. Geschiedenis In 1913 werd de (eerste) Paterbrug gebouwd in het verlengde van het Paterstraatje. De constructie was geheel van “natuurhout”, zodat de brug een mooi geheel vormde met de naastgelegen Hortus. De bovenbouw van deze brug moest echter al in 1926 worden vernieuwd, maar de brug bleef onderhoudsgevoelig. In 1944 moest de brug daarom geheel worden afgebroken. De brug werd in 1945 herbouwd. In 1988 werd besloten de brug opnieuw te vernieuwen wegens de zeer slechte toestand waarin hij verkeerde. Door de gemeente werd een drietal architecten uitgenodigd om een nieuwe brug te ontwerpen, maar alle ontwerpen bleken te duur. Uiteindelijk koos de gemeenteraad tot vreugde van de buurtbewoners voor restauratie in de bestaande vorm, namelijk als rustieke brug met natuurhouten leuning. In 1993 - 1994 werd de brug herbouwd met gebruik van Frans eiken. Dit hout werd, in verband met milieueisen, niet behandeld met verduurzamingsmiddelen. Reeds na een jaar, in 1995, werd vastgesteld dat de houten brugdelen door de waaierzwam en de meniezwam waren aangetast. Behandeling van het bestaande houtwerk bleek niet mogelijk te zijn. In 2001 werd de brug daarom opnieuw gerenoveerd. Hij is nu opgetrokken uit Hongaars robiniahout.
Werk aan de Waalse Wetering

Het Werk aan de Waalse Wetering is een onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie en gebouwd tussen 1875 en 1878. Ligging en doel Het Werk aan de Waalse Wetering ligt op het Eiland van Schalkwijk ten oosten van Tull en 't Waal op een hoger gelegen deel in het landschap. Bij inundatie zou er een smalle strook land nauwelijks onder water komen te staan tussen de dorpskern van Schalkwijk en Tull en 't Waal. De potentiële vijand zou via deze stroomrug de Nieuwe Hollandse Waterlinie kunnen passeren. Aan de voorzijde, de frontwal, ligt de Waalse Wetering, waaraan het fort zijn naam dankt. Dit drie kilometer lange inundatiekanaal tussen Fort Honswijk en de Schalkwijkse Wetering is kort na 1870 gegraven om het gebied ten zuiden en zuidoosten van Utrecht snel onder water te kunnen zetten. Het fort dient: Tot het onder vuur houden, in verbinding met het verdedigingswerk aan den Korten Uitweg, van het niet te inunderen terrein vóór de Batterij tot aan de Schalkwijkse Wetering; Het bestrijken van den Achterdijk en van de droge strook Noordwaarts van dien dijk gelegen; Tot het brengen van vuur op het terrein ten noorden van het Werk en het geven van vuur op grootte afstanden op het voorgelegen terrein. Beschrijving Het werk bestaat uit een gracht met daarop een aarden wal. De gracht is aan de frontzijde tussen de 18 en 30 meter breed en aan de keelzijde tussen de 11 en 18 meter. In de wal ligt een kazerne, met in de bovenste verdieping een remise voor het geschut. Boven de ingang van de remise is een steen aangebracht met daarop het jaartal 1876. Het fort was geschikt voor 94 soldaten. Rondom het fort, tegen de gracht aan, was een doornenhaag met de functie van een natuurlijke prikkeldraad versperring. Buiten de gracht aan de keelzijde staat een fortwachterswoning. Bewapening De bewapening volgens het Genieregister bestond uit: 2 getrokken kanonnen van 12 cM. L.A. (lang, achterlaad) 4 getrokken kanonnen van 8 cM. Br. (brons) en 4 Coehoornmortieren 2 mitrailleurs waarvan één op borstweringsaffuit en één op pivotstoel. Sinds 1970 is het fort eigendom van Staatsbosbeheer. Externe links Website van het Projectbureau Nieuwe Hollandse Waterlinie. Kenniscentrum Waterlinies Werk aan de Waalse Wetering
Witte Dame (gebouw)

De Witte Dame is een gerenoveerd fabrieksgebouw aan de Emmasingel in het centrum van Eindhoven. Het werd in drie fasen gebouwd (1928-1931) in navolging van de architectuur van Dirk Roosenburg volgens de regels van de nieuwe zakelijkheid, door de afdeling Technische Bedrijven van Philips o.l.v. Ir. J.R. Bouten. Philips heeft het gebouw vanaf het begin gebruikt als productiefaciliteit voor radiobuizen. In de Philips-terminologie stonden de gebouwen bekend als EE, EF en EH. Ze maakten deel uit van het grotere Emmasingelcomplex van Philips, met de Eerste gloeilampenfabriek en de Lichttoren, aan de Emmasingel, Mathildelaan en Willemstraat. Het gebouw heeft zijn markante witte kleur pas in 1953 gekregen. In de jaren 1980 kwam het gebouw leeg te staan doordat Philips de productie verplaatste naar andere landen. Philips wilde het pand slopen. Mede door de inspanningen van de Eindhovense kunstenaar Bert Hermens (1944-2012) en de Stichting Emmasingel in het begin van de jaren 1990 werd de sloopvergunning afgewezen en het gebouw van de sloop gered. Bert Hermens was ook de bedenker van de naam 'Witte Dame', die sindsdien gebruikt werd. Het gebouw werd herontwikkeld door architect Bert Dirrix. De Witte Dame werd op 27 mei 1998 heropend door minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen Jo Ritzen. De gebouwdelen EE, EF en EH zijn sinds 2002 beschermd als rijksmonument. De volgende instanties zijn in het gebouw gevestigd: de Design Academy Eindhoven, Fontys Hogescholen, de Bibliotheek Eindhoven en de GGD Brabant-Zuidoost, Stimulus, Gamehouse, Compram en Cognizant. Daarnaast is in de onderste laag aan de straatkant een aantal bedrijven, winkels, een bank en twee horecagelegenheden gevestigd. Zie ook Witte Dame (wijk) Externe link Officiële website Witte Dame
Joodse begraafplaats (Ommen)

In Ommen is een kleine Joodse begraafplaats gelegen aan de Dr. A.C. van Raaltestraat. Er staan 30 grafstenen, waarvan het oudste dateert uit 1747. Ommen had een kleine Joodse gemeenschap, maar was wel zelfstandig in de rang van bijkerk. De gemeente had vlak voor de Tweede Wereldoorlog nog maar dertig leden waarvan er een enkele na de oorlog terugkeerde. De gemeente werd dan ook in 1947 bij Zwolle gevoegd. Onder de synagoge van Ommen vielen ook de Joodse inwoners uit het naburige brinkdorp Den Ham. Hier zijn twee Joodse begraafplaatsen gelegen. Zie ook Joodse begraafplaatsen (Den Ham) Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
OVV (voetbalclub)

OVV (Oostvoornse Voetbalvereniging) is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Oostvoorne in de Zuid-Hollandse gemeente Voorne aan Zee, opgericht in 1917. Het eerste elftal van de club speelt in de Derde klasse zaterdag (2020/21). Tot en met het seizoen 2016/17 kwam de club uit op zondag in plaats van zaterdag. Het team speelde in dat laatste seizoen in de Eerste klasse zondag. De club speelt op het eigen sportterrein aan de Zwartelaan in Oostvoorne. Erelijst KNVB beker voor amateurs Winnaar in 1988 Districtsbeker West II Winnaar in 1988 Competitieresultaten 2017-heden (zaterdag) = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Competitieresultaten 1933–2017 (zondag) Bekende (oud-)spelers Youri Baas Externe link Officiële website
Stadhuis van Medemblik

Het stadhuis van Medemblik is een voormalig gemeentehuis in de Noord-Hollandse plaats Medemblik. Het is gebouwd in 1939 naar een ontwerp van de traditionalistische architect A.J. Kropholler. Kropholler plaatste het gebouw op een verhoging en in de as van de Nieuwstraat, waardoor het gebouw ook meer gezag uit zou stralen. In het stadhuis, dat op de rijksmonumentenlijst staat, vallen daarnaast de volgende objecten onder bescherming: een koperen plaat van de kaart van Medemblik van 1599 door P. Utenwael tegeltableaus in de schouw van de burgemeesterskamer portretten van Willem van Oranje, Maurits en Johan van Nassau en een zogenaamd portret van Radboud Referenties
De Fortuin (Hattem)

De windkorenmolen De Fortuin staat aan de Molenbelt 7 in de Nederlandse stad Hattem. De stellingmolen is in 1816 gebouwd als vervanging van een eerdere molen die in 1808 was omgewaaid. In 1852 heeft de molen een stenen onderbouw gekregen. De bovenste helft van deze onderbouw is om de achtkantstijlen heen gemetseld. De Fortuin heeft twee koppels maalstenen.
Villa Jongerius

Villa Jongerius, destijds ook wel Bastiaans Hof geheten, is een villa met tuin in de Nederlandse stad Utrecht. Het bijbehorende achtergelegen kantoorgebouw wordt wel aangeduid als Jongeriuskantoor. Geschiedenis Het woonhuis is rond 1938 gebouwd voor de Utrechtse zakenman Jan Jongerius op een terrein waar reeds zijn fabriek Carrosserie- en constructiewerkplaatsen Jan Jongerius N.V. stond met een kantoorgebouw. Villa Jongerius is door Jongerius zelf ontworpen in een eigenzinnige mix van nieuwe zakelijkheid en art deco-elementen. De villa in gewapend beton is voorzien van een kelder met daarboven nog twee bouwlagen. Het heeft aan weerszijden een ruim balkon en daarboven een dak met overstek. Het is symmetrisch opgezet met een binnenoppervlakte van circa 15 bij 15 meter. Binnenin werd het voorzien van een centraal trappenhuis met glas-in-lood onder een daklicht uit het atelier van de Utrechtse glazenier Willem Mengelberg. Andere binnenruimtes waren onder meer een salon, huiskapel en slaapkamers voor de 10 kinderen. De symmetrie is buiten voortgezet waarbij een omringende tuin met vijver werd aangebracht. Daarin bevond zich onder andere langs de centrale as achter het huis een pergola naar het kantoorgebouw. In het kantoorgebouw is de symmetrie voortgezet. Nadat de firma van Jongerius in 1955 failliet ging, is het Jongeriuscomplex tot het eind van de 20e eeuw gebruikt door het Ministerie van Defensie. Rond 2000 was de villa mede door ernstige bouwfouten tijdens de ontwerp-/bouwfase een bouwval. Het huis werd vervolgens gekraakt en het kreeg de naam Autonome Republiek Kanaalweg Het Staatsgeheim/Villa Staatsgeheim. Dankzij de krakers is het voor sloop behoed.. Hierna werden de villa en het kantoor nog enige tijd gebruikt als filmlocatie voor televisieseries als Hartslag. De villa werd begin 21e eeuw een rijksmonument evenals de villatuin en het kantoorgebouw. In 2008 deed de Villa Jongerius mee aan het AVRO-programma de Restauratie, een strijd om een miljoen euro, te gebruiken voor de restauratie van cultuurhistorisch belangrijke gebouwen. De Villa won niet, maar de Stichting Vrienden van het Jongeriuscomplex wist elders voldoende subsidie te verwerven voor een restauratie. In 2010 startte deze grootschalige restauratie, die december 2012 werd afgerond. De villa is vanaf die tijd in gebruik als evenementenlocatie. De inmiddels gerestaureerde villa wordt sinds 2013 verhuurd voor vergaderingen, trainingen, workshops, bijeenkomsten, ontvangsten, recepties, evenementen en diners met een capaciteit van 5 tot 150 personen. Fotogalerij
Kyck over den Dyck

Kyck over den Dyck is een molen aan de Noordendijk in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het is de enig bewaarde molen van die stad. De oorspronkelijk molen werd gebouwd in 1612 en was een houten standerdkorenmolen. Deze molen maalde mout, dat als grondstof diende voor de Dordtse bierbrouwers. In 1713 werd de kleine standerdmolen vervangen door de huidige stenen stellingmolen. Sinds 1739 werd overgegaan op het malen van koren. In 1871 werd de molen getroffen door een windhoos waarbij de beide roeden en as afbraken en de stelling werd beschadigd. Gemeente Dordrecht was eigenaar van 1952 tot 1997. Sindsdien is de molen eigendom van de Stichting Molen Kyck over den Dyck, van 1999 tot 2001 is ze maalvaardig gerestaureerd, en daarna operationeel dankzij een kring vrijwilligers. Externe link Officiële website
't Brouwerskolkje

't Brouwerskolkje is a defunct restaurant located in Overveen, Netherlands. It was a fine dining restaurant that was awarded one Michelin star in the period 2006–2008 and two Michelin stars in the period 2009–2012. GaultMillau awarded the restaurant 18.0 out of 20 points. The head chef was Moshik Roth. Restaurant 't Brouwerskolkje was a member of Les Patrons Cuisiniers. The restaurant closed 14 April 2012. Its successor opened in August as "&samhoud places" in Amsterdam which has since been renamed "&moshik" after the chef. See also List of Michelin starred restaurants in the Netherlands References External links Official website
't Brouwerskolkje

Restaurant Brouwerskolkje Exclusief, voorheen beter bekend als 't Brouwerskolkje, is een restaurant in de Noord-Hollandse plaats Overveen in het park Brouwerskolk. De eigenaar van het restaurant is Bas Dortmundt. Geschiedenis Tot 2012 was Moshik Roth chef-eigenaar van het restaurant, die het restaurant samen met zijn vrouw Els leidde. Het restaurant had in zijn tijd twee Michelinsterren. Roth kreeg zijn eerste ster in 2006 en in 2009 volgde zijn tweede. In juni 2011 werd bekend dat Roth zijn restaurant in 2012 naar Amsterdam zou verhuizen en verdergaat onder de naam &samhoud places'. Daar kreeg de chef op 26 november 2012 opnieuw twee Michelinsterren in de gids voor 2013. In 2012 was Martin Faber eigenaar van Brouwerskolkje. In november 2017 nam Bas Dortmundt Brouwerskolkje over en heropende het restaurant in april 2018 onder de naam Brouwerskolkje Exclusief. Zie ook Lijst van Nederlandse restaurants met een Michelinster Referenties
Court of Audit (Netherlands)

The Court of Audit (in Dutch: Algemene Rekenkamer) is an independent body that audits the spending of the national government on its efficiency and legitimacy. The Court of Audit is appointed by the cabinet of the Netherlands on the advice of the House of Representatives of the Netherlands. The Court of Audit is a High Council of State. It was established in 1814. In 2026 the Court of Audit set up an online dashboard to improve the public visibility of the government's performance. Similar institutions Audit Scotland Auditor General of Canada Badan Pemeriksa Keuangan (Indonesia) Comptroller and Auditor General Cour des Comptes (France) Government Accountability Office (United States) United Kingdom National Audit Office References External links Official website Court of Audit public dashboard