NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schanstoren van Arcen

De schanstoren is een restant van de vestingwerken van Arcen en ligt aan de zuidwestkant van het dorp. Geschiedenis In de 14e of 15e eeuw de toren gebouwd en omvat een vierkante traptoren die onderdeel was van een grotere verdedigingstoren. In 1635 raakte de toren bij een belegering zwaar beschadigd, waarna hij nooit werd teruggebracht in de originele staat. Vanaf 1969 is het restant een rijksmonument. Hoewel de toren in de jaren zeventig nog was gerestaureerd, onderging de toren in 2011 opnieuw een grondige restauratie. De reden daarvan is, dat bij de laatste restauratie de voegen niet volledig goed waren aangebracht, waardoor er scheuren in de toren zijn ontstaan. Opmerkelijk genoeg zijn de oorspronkelijke voegen uit de Middeleeuwen nog geheel intact. De waterkering die in Arcen wordt ontwikkeld ter afdoende bescherming tegen hoog water van de Maas, houdt rekening met de bijzondere positie van de schanstoren. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Arcen
De Goese Golf

De Goese Golf is een Nederlandse golfbaan in Goes, in de provincie Zeeland. De golfbaan in Goes is een polderbaan, op 12 van de 18 holes heeft de speler te maken met waterhazards. Er is ook een 9-holes par 3 baan. De Goese Golf heeft een hoog clubhuis, dat op een eiland in het Goese Meer ligt. Het terras geeft ruim uitzicht over de golfbaan en het ernaast gelegen beschermde natuurgebied 'de Oosterschelde'. Op het dakterras boven het clubhuis is een afslagplaats om naar de green van hole 9 te slaan. Externe link De Goese Golf
Fort bij Veldhuis

Het Fort bij Veldhuis is een fort van de Stelling van Amsterdam. Het is gelegen bij de grens van Assendelft en Heemskerk gebouwd in 1893. Het fort is een model A type en vernoemd naar de vlakbij gelegen boerderij Veldhuis. In het fort konden 310 militairen geplaatst worden in tijden van oorlog. Aan de westkant ligt een inundatieduiker en ten zuiden een nevenbatterij. Verder was er nog een liniewal, waarachter troepen en materieel veilig konden worden verplaatst. De wal had geen waterkerende functie. Het fort is in de Tweede Wereldoorlog nog gebruikt door het Duitse leger als onderdeel van hun grote verdedigingswerk langs de westkust van Nederland, België en Duitsland. Zij hebben een zoeklichtremise met hellingbaan in de frontwal gebouwd. Na de oorlog, tussen 1947 en 1951, is het fort gebruikt als interneringskamp voor Nederlandse collaborateurs. Er zijn nog sporen hiervan terug te vinden zoals tralies voor ramen en deuren. Dit fort is eigendom van Staatsbosbeheer en wordt verpacht aan Landschap Noord-Holland. In het fort bevindt zich sinds 1989 het Luchtoorlogmuseum Fort Veldhuis. Galerij Zie ook In het Fort bij Aalsmeer is een vergelijkbaar museum te bezoeken. Externe links Natuurgebied Fort Veldhuis Provinciale website Stelling van Amsterdam: Fort bij Veldhuis - Recreatie Stelling van Amsterdam - een stadsmuur van water: Fort bij Veldhuis - Historie
Museum Catharijneconvent

Das Museum Catharijneconvent Utrecht ist ein nationales niederländisches Museum (sog. Rijksmuseum) für religiöse Kunst. Es ist untergebracht in einem ehemaligen Kloster, dem Katharinenkonvent in Utrecht. Das Museum wurde 1979 eröffnet und im Jahr darauf zum Europäischen Museum des Jahres gekürt. Sammlung Das Museum beherbergt eine Sammlung historischer und kunsthistorischer Exponate, insbesondere die Sammlung des Erzbischofs von Utrecht, der bis 1979 im Katharinenkonvent residierte. Der Sammlungszeitraum reicht vom frühen Mittelalter bis ins 21. Jahrhundert. Die Sammlung ermöglicht Einblicke in die christliche Kunst und Kultur sowie die Geschichte der Niederlande. Die niederländische Malerei des 16. und 17. Jahrhunderts wird unter anderem durch Werke von Jan van Scorel und Pieter Saenredam präsentiert. Von Werken der jüngeren Kunst sind Kunstwerke von Jan Toorop, Shinkichi Tajiri, Frans Franciscus und Marc Mulders zu sehen. Weblinks Offizielle Website Einzelnachweise
Museum Catharijneconvent

The Museum Catharijneconvent (St. Catherine's Convent Museum) is a museum of religious art in Utrecht, Netherlands. It is located in the former St. Catharine convent, having been sited there since 1979. Its collections include many artifacts from the museum of religious art of the Catholic Archbishopric of Utrecht, located in the convent until 1979. In 2006 the convent closed for restoration. It is part of the Utrecht Museum Night. Collection The museum has an extensive collection of historical and art-historical objects from the early Middle Ages to the present. The vast collection presents a picture of Protestant and Catholic art and cultural history of the Netherlands, and its impact on Dutch society. The collection includes richly illustrated manuscripts, book-bindings decorated with precious stones, richly-worked images, paintings, altarpieces, pieces of clothing and ecclesiastical objects in gold and silver. Among the highlights in the collection are the 9th-century chalice of Saint Lebuinus and carved ivories from the Lebuïnuskerk in Deventer. Dutch painting of the 16th and 17th centuries is represented by a selection of works by Jan van Scorel and Pieter Saenredam, and more recent Dutch artworks by Jan Toorop, Shinkichi Tajiri, Frans Franciscus, Guido van der Werve and Marc Mulders. References External links Media related to Museum Catharijneconvent at Wikimedia Commons Official website (in Dutch)
Musée du couvent Sainte-Catherine

Le musée du couvent Sainte-Catherine (Museum Catharijneconvent en néerlandais) d'Utrecht est un musée d'État d'art religieux à Utrecht. Le musée est installé dans les bâtiments de l'ancien couvent Sainte-Catherine (d'abord couvent de carmélites, puis des hospitaliers de Saint-Jean de Jérusalem) qui était probablement déjà consacré à l'origine à sainte Catherine et devenu ensuite au milieu du XIXe siècle archevêché d'Utrecht, jusqu'en 1979. Il jouxte la cathédrale Sainte-Catherine qui était l'ancienne église conventuelle. Les collections du musée proviennent de divers lieux. Historique Fondé en 1979, le musée reçoit dès 1980 le prix du musée européen de l'année. L’ensemble du complexe du couvent a été restauré, et le musée est depuis 1995 indépendant et ses salles thématiques ont été entièrement rénovées. Il participe à la traditionnelle nuit des musées d'Utrecht (en). Collections Le musée abrite une vaste collection d'œuvres historiques et artistiques, notamment la collection de l'archidiocèse d'Utrecht dont l'archevêque a résidé jusqu'en 1979 au couvent Sainte-Catherine. Il incorpore également des collections auparavant conservées en de lieux divers, provenant du musée diocésain d'Haarlem, du Oud-Katholiek Museum (OKM), et de la Fondation protestante art religieux. La période couverte par la collection s'étend de début du Moyen Âge jusqu'au XXIe siècle. La collection offre une vision de l'art chrétien ainsi que de la culture et de l'histoire des Pays-Bas. Elle présente une image de l'art protestant et catholique, de l'histoire culturelle des Pays-Bas et de l'impact de cette histoire sur la société néerlandaise. Manuscrits La collection comprend des manuscrits aux images richement travaillées, aux reliures ornées de pierres précieuses, et peintures, retables, des vêtements et objets ecclésiastiques en or et argent richement ornés. Entre autres, sont conservés en ce lieu trois évangéliaires : le Lebuinuscodex (IXe siècle), ou codex Lébuin nommé d'après Lébuin ; il figurait dans un inventaire de l'église Saint-Lébuin de Deventer ; l'Ansfriedcodex (Xe siècle) ou codex d'Ansfrid, offert par Ansfrid d'Utrecht à l'Évêché d'Utrecht ; le Bernulphuscodex (première moitié du XIe siècle). Ce codex de Bernulphus (ou Bernold) est un manuscrit richement décoré. Bernold d'Utrecht était évêque d'Utrecht (1027–1054). Œuvres en ivoire Un des points forts de la collection est constitué d'œuvres en ivoire, et notamment le Lebuinuskelk (calice de saint Lébuin). Autres œuvres (sélection) Peinture hollandaise La peinture hollandaise des XVIe et XVIIe siècles est représentée par des œuvres de Jan van Scorel, Rembrandt, Frans Hals et Pieter Saenredam. Des œuvres d'art récentes présentes au musée sont de Jan Toorop, Shinkichi Tajiri, Frans Franciscus et Marc Mulders (nl). Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de musées aux Pays-Bas Architecture aux Pays-Bas Liens externes (nl) Site officiel Ressources relatives aux beaux-arts : Grove Art Online Union List of Artist Names Ressource relative à la musique : Répertoire international des sources musicales Portail des musées Portail des Pays-Bas
Museum Catharijneconvent

Museum Catharijneconvent lub Het Catharijneconvent w Utrechcie (Prowincja Utrecht, Holandia) – muzeum sztuki sakralnej na terenie zabudowań dawnego XV-wiecznego klasztoru Joannitów przy kościele Świętej Katarzyny (obecnej katedrze). Historia Przed powołaniem obecnego muzeum bogate zbiory mieściły się w trzech muzeach: Aartsbisschoppelijk Museum i Oud-Katholiek Museum w Utrechcie oraz w Bisschoppelijk Museum w Haarlem. W celu założenia obecnego muzeum powołano w 1971 roku Stichting Het Catharijneconvent (Fundację Konwentu Świętej Katarzyny). Kolejnym inicjatorem była Stichting Protestantse Kerkelijke Kunst (Fundacja Sakralnej Sztuki Protestanckiej). Ostatecznie muzeum zostało założone dnia 9 czerwca 1979 przez królową Holandii Juliannę jako Rijksmuseum Het Catharijneconvent (Królewskie Muzeum Konwentu Świętej Katarzyny). Obecna nazwa funkcjonuje od 1995 roku. Oprócz gromadzenia zbiorów wchodzących w skład ekspozycji stałej misją muzeum jest organizowanie wystaw czasowych związanych z tematyką sztuki sakralnej zarówno dawnej i współczesnej, historią sztuki sakralnej i Kościoła na terenie historycznych Niderlandów. Działalność muzealnicza Museum Catharijneconvent została kilkakrotnie doceniona m.in. 17 maja 2008 ówczesny dyrektor Guus van den Hout odebrał nagrodę w konkursie Europejskiego Muzeum Roku (European Museum of the Year Award) w Dublinie. Następnie wraz z innymi 37 muzeami Het Catherijnenconvent otrzymało z rąk królowej Fabiola de Mora y Aragon nominację w Europejskim Forum Muzeów (European Museum Forum) w Brukseli. Zbiory Museum Catharijneconvent gromadzi dzieła sztuki od wczesnego średniowiecza po sztukę najnowszą. Ponadto muzeum oferuje szeroki wachlarz rodzajów sztuk plastycznych w rozmaitych technikach wykonania. W muzeum mieści się duży zbiór rzeźby średniowiecznej, zwłaszcza późnogotyckiej powstałej tuż przed ruchami ikonoklastycznymi które wybuchły w Niderlandach w dobie Reformacji. Dużą kolekcję tworzą dzieła malarstwa tablicowego i sztalugowego począwszy od mistrzów malarstwa staroniderlandzkiego (m.in. Geertgen tot Sint Jans, Jan van Scorel) poprzez malarzy Złotego Wieku (m.in. Rembrandt, Frans Hals, Pieter van Saenredam) do współczesności (Jan Toorop, Shinkichi Tajiri, Frans Franciscus, Marc Mulders). Muzeum gromadzi kolekcję średniowiecznego malarstwa książkowego, rzemiosł artystycznych głównie złotnictwa i sztuki tekstylnej, nadto ceramiki, plastyki z kości słoniowej itp. Wybrane dzieła
Museum Catharijneconvent

Museum Catharijneconvent är ett nationellt museum för religiös konst i Utrecht i Nederländerna, vilket sedan 1979 ligger i det tidigare Catharineklostret. Museet, fick priset European Museum of the Year Award 1980. Vid en större renovering 2000 gjordes en utbyggnad, ritad av Hubert-Jan Henket, och ingången flyttades till klostrets innergård. Samlingar Museum Catharijneconvents samlingar ingår den tidigare samlingen av religiös konst som funnits i Catharineklostret sedan 1979 och ägs av det romersk-katolska ärkestiftet i Utrecht. Dess samlingar inbegriper rikt illustrerade manuskript, bundna band som dekorerats med ädla stenar, målningar, altarstycken, klädesplagg och kyrkliga föremål av guld och silver. Av dyrbara objekt märks elbenbenshantverk från Lebuinuskelk från tidig medeltid. Nederländsk konst från 1500- och 1600-talet representeras av bland andra verk av Jan van Scorel, Rembrandt, Frans Hals och Pieter Saenredam, och senare nederländsk konst av Jan Toorop, Shinkichi Tajiri, Frans Franciscus och Marc Mulders. Källor Denna artikel baseras på artikeln Museum Catharijneconvent på engelskspråkiga Wikipedia. Noter Externa länkar Museum Catharijneconvents webbplats
Staalmanpark

Het Staalmanpark is een stadspark in Amsterdam-Nieuw-West. Geschiedenis en ligging Het plein ligt ingebed in een woonwijk die al sinds eind jaren vijftig van de 20e eeuw werd ingericht. Van 2008 tot 2022 was/is sanering van de wijk (Staalmanpleinbuurt) noodzakelijk waarbij er gesloopt werd alsook nieuwbouw werd gepleegd. Tussen de Wilhelmina Druckerstraat (noord), Henri Dunantstraat (zuid), Elisabeth Boddaertstraat (oost) en Ottho Heldringstraat (west) werd een groenvoorziening aangelegd in de vorm van dit stadspark, dat in die periode ook haar naam kreeg. Het park ligt 200 meter ten westen van het Abraham Staalmanplein met dezelfde naamgever: Abraham Staalman. Tussen park en plein ligt een wijkje met woningen van Cornelis Keesman en Arthur Staal, dat net geen monumentstatus heeft (orde 2 in plaats van orde 1) en in de genoemde periode grondig gerenoveerd wordt. Het park bestaat uit speel- en sportveldjes. Gebouwen Aan het park staan twee gebouwen met het adres Staalmanpark. Staalmanpark 10 en 12, ontworpen door Architectenbureau Onix uit Groningen en gebouwd in 2008/2009 biedt onderdak aan de Einsteinschool. Een overblijfsel uit oude tijden is het elektriciteitshuisje in de noordwesthoek van het park. Kunst Het plein wordt gedomineerd door het reusachtige beeld De Staalman van Florentijn Hofman. Voorts is er een wand bekleed met schoolkunst in de vorm van een tegeltableau. Verder zijn er artistieke klimwandjes geplaatst bij de school en in het park. Afbeeldingen
Statenplein (Dordrecht)

Het Statenplein is een plein in de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het is omringd door winkels en horecagelegenheden. Achtergrond Het Statenplein is een relatief nieuw plein. Op 17 januari 1962 nam de gemeenteraad van Dordrecht het besluit om diverse locaties in de binnenstad volledig te slopen en te herontwikkelen. Onder meer het Statenplein werd toen - op de tekentafel - geboren. Tot 1964 liepen op deze plek verschillende straten, die in fases werden afgebroken. In 1974 werd het plein als zodanig in gebruik genomen. Verscheidene panden in de nabijgelegen Hofstraat en Nieuwstraat tonen historisch, maar hebben voorgevels van voormalige panden die ooit stonden waar het Statenplein zich nu bevindt. De grootschalige verbouwing kwam de gemeente op kritiek te staan en stedenbouwkundig ging er ook het nodige verkeerd. Plannen om het plein opnieuw vol te bouwen, werden door protesten van de bevolking tegengehouden. Door de jaren heen veranderde het Statenplein enkele keren van uiterlijk. De kermis werd er weleens gehouden, er stonden (voor nog geen twintig jaar) kioskjes verspreid en er vonden jarenlange opgravingen plaats. Een deel van de opgegraven objecten uit de 12e en 13e eeuw worden tentoongesteld in het museum gelegen aan het Hof. De naam van het Statenplein verwijst naar het Hof, waarvan de geschiedenis verbonden is met de Staten van Holland. Op 3 maart 1997 startte de herinrichting van het plein met een opgraving. Er werd tot op een diepte van zes meter gegraven. Aan het begin van de 21e eeuw werd de meest recente stadsvernieuwing voltooid. Rond diezelfde periode verhuisde de vrijdag- en zaterdagmarkt, die oorspronkelijk op het Scheffersplein en de Grote Markt stond, naar het Statenplein en de aangrenzende Sarisgang. Op het huidige Statenplein bevindt zich een fontein, die in de zomermaanden bij genoeg warmte en water aan staat, mits er geen markt wordt gehouden. Ter ere van de Dordtse pride wordt het tijdelijk voorzien van roze water. Verder is de fontein in de zomermaanden een populaire speelplek.
Stationsplein (Arnhem)

Het Stationsplein is het plein voor station Arnhem Centraal. Het plein ligt in de noordwesthoek van de binnenstad. Aan het plein zijn meerdere horecazaken gevestigd en een hotel van Best Western. Verder is er aan de Oude Stationsstraat aan de oostzijde van het plein een bioscoop van Pathé. Geschiedenis Het Arnhemse stationsplein kent een turbulente geschiedenis. Tijdens de Slag om Arnhem werden delen van het plein ernstig beschadigd. Na de oorlog werd het plein weer opgebouwd. Vanaf eind jaren tachtig leefde het idee om het station van Arnhem te vervangen door een nieuw, groter station. Sinds 2000 werd er gebouwd aan een nieuw Openbaar vervoer-knooppunt, waardoor het Stationsplein was veranderd in een bouwput. Het oude stationsgebouw werd in 2007 vervangen door een tijdelijk onderkomen op ongeveer 200 meter ten oosten van het oude station. In 2015 werd het nieuwe station in gebruik genomen. Bij de officiële opening van het vernieuwde station werd de naam veranderd van station Arnhem naar station Arnhem Centraal. Huidige situatie Na de oplevering van Arnhem Centraal wordt er verder hard gewerkt aan het heropbouwen en inrichten van het Arnhemse stationsgebied. Zo wordt de Oude Stationsstraat aan de zuidkant van de straat volgebouwd met appartementen, winkels, horecagelegenheden en een hotel van de Europese hotelketen Ibis. In 2020 moet het project gerealiseerd zijn. Aan de Nieuwe Stationsstraat, tussen de Park- en Rijntoren en de bioscoop, komen nog twee kantoor/woontorens. Het is bedoeling dat de torens begin 2022 klaar zijn. Hoogteverschillen Het stationsgebied van Arnhem ligt in een glooiend landschap op de overgang van de Hoge Veluwe naar de lager gelegen Betuwe. Op het Stationsplein zijn de hoogteverschillen zichtbaar. De hoogteverschillen worden door roestvrijstalen cijfers op diverse stoeptegels gemarkeerd. De cijfers geven de hoogtes aan. Verkeer en vervoer Het Stationsplein behoort tot de drukste pleinen van Arnhem. Duizenden voetgangers op weg tussen het Centraal Station en de binnenstad passeren dagelijks het plein. Voorts is het Stationsplein het belangrijkste knooppunt van de Arnhemse trolley en streekbussen. Vanaf het streekbusstation onder het Centraal Station vertrekken de reguliere streekbussen naar plaatsen in de omgeving. Op het Stationsplein aan de oostzijde vertrekken de stadsbussen naar de verschillende wijken van de stad. Onder het plein ligt ook een grote parkeergarage die plaats biedt aan 1050 wagens. Fotogalerij
De Korenaar (Stad aan 't Haringvliet)

De Korenaer is een korenmolen, gelegen aan de Molendijk in Stad aan 't Haringvliet, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De molen is in 1746 gebouwd als vervanging van een eerdere standerdmolen. Tegenwoordig bevindt zich in de molen 1 koppel maalstenen, waarmee meestal zaterdags graan wordt gemalen. De molen was tot 1958 in bedrijf en raakte in verval. De toenmalige gemeente Stad aan 't Haringvliet kocht De Korenaer in 1965 en heeft de molen in 1969/1971 laten restaureren. Sinds 1988 is De Korenaar eigendom van de Molenstichting Goeree-Overflakkee.
Ziekenhuis Johannes de Deo

Ziekenhuis Johannes de Deo, ook geschreven als St. Joan de Deo en Joannes de Deo, was een ziekenhuis in de Papenhulst te 's-Hertogenbosch. Het ziekenhuis was gevestigd aan de Papenhulst 26, een Rijksmonument dat is ontworpen is door Jules Dony. De naam van het ziekenhuis verwijst naar de heilige Johannes de Deo. Het ziekenhuis Hospitaalbroeders van Sint-Johannes de Deo is opgericht in 1856, door uit Duitsland afkomstige geestelijken, die verdreven waren door de Kulturkampf. In 1914 betrok het ziekenhuis het pand aan de Papenhulst, nadat het oude pand twee jaar eerder was gesloopt. In 1963 stopten de Broeders met het exploiteren van het ziekenhuis, Het pand werd tot 1970 gebruikt als ziekenhuis. Na jaren van leegstand werd het gebouw in 1978 door studenten gekraakt, en werd sloop ermee voorkomen. Zie ook St. Joannes de Deo Ziekenhuis (Utrecht) Sint Johannes de Deoziekenhuis, voormalig ziekenhuis in Haarlem, gefuseerd met het Elisabeth Gasthuis en het Zeeweg Ziekenhuis in IJmuiden tot het Kennemer Gasthuis
Sint Annamolen

De Sint Annamolen is een van de twee nog bestaande windmolens in Nijmegen. De molen staat ruim een kilometer buiten het centrum, aan de Hatertseweg in de woonwijk Hazenkamp, richting Hatert. Het is een grote achtkante houten stellingmolen, gedekt met riet, op een onderstelling van steen en met een vlucht van 26,50 m. Geschiedenis De molen dateert van 1819 en was oorspronkelijk gebouwd als poldermolen (genaamd Oudendijkse Molen) in de buurt van Alphen aan de Maas. Al vrij spoedig werd de molen echter verplaatst naar St. Anna, dat toen nog een gehuchtje net ten zuiden van de stad Nijmegen was. Daar werd hij op een belt geplaatst onder de naam "St. Anna". De molen functioneerde als korenmolen en oliemolen met dubbele slagerij. In het begin van de 20e eeuw werd de molen al onttakeld en werd het maalbedrijf met een Deutz-dieselmotor voortgezet. In de jaren 1976-1979 restaureerden de toenmalige eigenaren de molen en lieten zij hem maalvaardig maken op advies van de Rijksmonumentenzorg. De belt was al verwijderd en rond 1905 vervangen door de huidige bijgebouwen, maar de molen werd verhoogd met 5 meter en zo werd het een maalvaardige stellingmolen. Eveneens werd toen de vlucht verlengd tot de huidige 26,50 m. In 2002 kwam de Sint Annamolen uitgebreid in het nieuws toen tijdens de Nijmeegse Vierdaagse de molen 96 uur achter elkaar draaide. Hiermee werd een record gevestigd. Vanaf 2000 was er echter weinig meer aan het onderhoud gedaan (alleen de staart was vervangen, nadat de molenaar de molen een halfjaar aan de ketting had gelegd). Op 27 juli om 10.00 uur was het gedaan: door het afbreken van een zeilarm tijdens het draaien was de maat vol; het was onverantwoord nog verder te draaien met deze molen. De molen werd aan de ketting gelegd. In november 2009 werden de wieken voor renovatie verwijderd. In juli 2011 was de molen geheel gerestaureerd en kwam er weer een molenaar in dienst. Kort daarop, op 31 augustus, ontstond binnen in de molen brand. In februari 2013 werd de molenwinkel uitgebreid met een ambachtelijke broodbakkerij met daarin aandacht voor ambachtelijke broodsoorten (spelt, desem, artisanaal) en ruimte voor de verkoop van brood, banket, meel, koek en diverse bak- en streekproducten. Op deze manier is de begane grond van de molen dagelijks (behalve zondag) toegankelijk voor alle bezoekers. De verdiepingen van de Sint Annamolen zijn alle weer in gebruik en er wordt regelmatig op vrijdagen met de molen gedraaid. De eigenaren van deze molen waren achtereenvolgens: 1849: P. van den Heuij ca. 1920: H. Herckenrath 1973: gebr. J. en G. Herckenrath 1998: R. Lemmers Rijksmonument De Sint Annamolen is een rijksmonument en draagt nummer 31199.
Verzorgingsplaats De Hucht

Verzorgingsplaats De Hucht is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van A1 Oldenzaal → Amsterdam tussen afritten 19 en 18 in de gemeente Apeldoorn. Er bevindt zich een tankstation. De naam verwijst naar het van der Huchtbos en is gelegen in het noordelijkste deel hiervan. Het overgrote deel ligt in aan de zuidkant van de A1. Vóór de aanleg van de rijksweg A1 bevond zich op deze plek een Wilhelmina-linde.
Schipholgebouw

Het Schipholgebouw, afgekort SHG, (ook wel genoemd Schiphol Hoofdgebouw) is een kantoorgebouw op Schiphol-Centrum dat vooral is gebouwd voor de kantoren van de luchthaven-exploitant Schiphol Group (oftewel de NV Luchthaven Schiphol). Het gebouw ligt bij de afrit Schiphol van de Rijksweg A4 (Amsterdam-Den Haag). Het complex is vooral gebouwd in de periode 1994 - 1997, naar ontwerp van architect Wim Quist. De buitenvorm is grillig, de ruimtes binnen zijn open, transparant opgezet. Het eerste deel kon in gebruik worden genomen in 1995. Er werken nu ongeveer duizend mensen. In 1997 is op de voornamelijk uit aluminium platen bestaande zijmuur aan de kant van de snelweg het werk Fibonaccireeks aangebracht van de Italiaanse kunstenaar Mario Merz. Deze licht-installatie met neon is zeer groot: het beslaat de diagonaal van een vierkant van 17,5 x 17,5 meter. Het gebouw lag dicht bij het Aviodome, waarin van 1971 tot 2003 een luchtvaartmuseum was gevestigd. Na de verhuizing van het museum naar Lelystad is deze geodetische koepel in 2004 afgebroken. Op die plek is nu een parkeerterrein (P22) voor onder meer het Schipholgebouw.