NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Porta di Haarlem

La Porta di Haarlem, o in olandese Haarlemmerpoort, è una porta situata nel quartiere di Haarlemmerbuurt, nello stadsdeel di Amsterdam-Centrum della città di Amsterdam (Paesi Bassi) e risalente alla prima metà del XIX secolo. Storia L'edificio predecessore della porta attuale venne costruito in stile barocco nel 1618 su progetto dell'architetto Hendrick de Keyser il Vecchio; sulla direttiva per la città di Haarlem, da cui il nome. Nel XIX secolo appariva in avanzato stato di degrado, così nel 1837 fu abbattuta e sostituita dall'attuale porta, vicino al luogo del vecchio edificio. L'edificio è stato probabilmente progettato da Bastiaan de Greef, un architetto olandese. La porta fu inaugurata il 28 novembre 1840 da re Guglielmo II, come recita una targa commemorativa situata nell'edificio. A quel tempo, le porte della città avevano perso la funzione originaria di difesa ed erano diventate una "barriera" per imporre le tasse comunali. Nel 1842, di fronte alla porta, fu eretta la Stazione Ferroviaria di Willemspoort, punto di partenza per i treni per Haarlem. Nel 1878, la ferrovia fu estesa a nord della porta verso la Stazione Centrale, inaugurata nel 1889. Dopo l'abolizione della tassa comunale nel 1866, la porta fu adibita a vari compiti: fu una stazione di polizia e dei vigili del fuoco e un ufficio del dipartimento comunale per i lavori pubblici. Più volte fu proposta la sua demolizione ma mai fu attuata, anzi, fu restaurata più volte. Architettura La porta è un buon esempio di architettura neoclassica della prima metà del XIX secolo, un'interpretazione rigorosa dell'architettura classica greca e romana. L'edificio ha una struttura perfettamente simmetrica. Il passaggio è formato da otto colonne corinzie in pietra arenaria. Il soffitto del passaggio è a cassettoni. Galleria d'immagini Voci correlate Monumenti di Amsterdam Muiderpoort Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Haarlemmerpoort
Église Notre-Dame-de-l'Immaculée-Conception de La Haye

L'église Notre-Dame de l'Immaculée Conception, aussi appelée église Eland ( en néerlandais: Elandkerk ) est une église néogothique de la fin du XIXe siècle située dans la ville de La Haye ( Den Haag ) aux Pays-Bas. Histoire Nicolaas Molenaar sr., élève du célèbre Pierre Cuypers, conçoit entre 1891-1892 une église de style néo-gothique inspirée de la cathédrale Notre-Dame de Paris. Les deux tours mesurent 72 mètres de haut, l'église 60 mètres de long, pour une largeur de 46 mètres. L'église possède 66 vitraux datant de la fin du XIXe siècle. À l'extérieur, sur le portail ouest, on observe une statue de Marie Immaculée offerte en 1893. La nouvelle église fut consacrée le 1er décembre 1892 par l'évêque de Haarlem. En 1906, Franssen réalise un orgue néo-gothique placé contre le mur ouest. Voir aussi Articles connexes La Haye Architecture aux Pays-Bas Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas
Watertoren (Goes 's Gravenpolderseweg)

De watertoren in Goes, in de Nederlandse provincie Zeeland, werd gebouwd in 1912. Het rijksmonument is in 2015 gerenoveerd. De watertoren is met 63,00 meter de hoogste in de provincie Zeeland. Hij is ontworpen en gebouwd door architect Carl Francke uit Bremen. De toren heeft een wateropslagcapaciteit van 1250 m³ en staat aan de 's Gravenpolderseweg. Het was de eerste watertoren in Nederland met een stalen open skelet en betonnen kuip met stalen binnenwand. Sinds het jaar 1999 is de toren in gebruik als kantoorruimte. In 2021 zijn er daarnaast drie appartementen in de toren gerealiseerd. Zie ook Watertoren (Goes van Hertumweg), een watertoren die tot 1986 langs het spoor stond.
Grote of Sint-Janskerk (Linschoten)

De Grote- of Sint-Janskerk in het Nederlandse Linschoten is een van oorsprong katholieke kerk uit de 13de eeuw die aan Johannes de Doper was gewijd. Na de reformatie kwam de kerk in protestantse handen. In 1482 ging de kerk voor een deel in vlammen op, omdat in de tijd van de Hoekse en Kabeljauwse twisten poorters van Montfoort zich in de kerk hadden verschanst. Zij werden letterlijk uitgerookt. Op het Maria-altaar was lange tijd de Gedachtenistafel van de heren van Montfoort te zien. Dit is nu ondergebracht in het Rijksmuseum Amsterdam. Ten zuiden van de kerk ligt een slingermuur die vermoedelijk rond 1770 is gebouwd. Tegenwoordig wordt de kerk gebruikt voor zondagse kerkdiensten van de PKN-gemeente. Er is een ochtenddienst die begint om 9.30 uur en een avonddienst die begint om 18.30 uur. De huidige predikant is Ds. B.M. van den Bosch. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Linschoten Externe links Hervormd Linschoten
Verzorgingsplaats Romeinse Put

Verzorgingsplaats Romeinse Put is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A73 Maasbracht-Nijmegen tussen afritten 10 en 9 nabij Venray. De verzorgingsplaats is vernoemd naar een houten Romeinse put die tussen 1988 en 1994 door archeologen is gevonden. In deze periode werd het gehele noordelijke tracé van de toen in aanleg zijnde A73 onderzocht, waarbij naast de put ook andere vondsten werden gedaan uit de Romeinse tijd. Bij de verzorgingsplaats is een bord aanwezig waarop meer informatie over de put en de omgeving te vinden is. Ook is er een soort reconstructie van de houten put te vinden. De Romeinse Put is met een voetgangerstunnel verbonden met de tegenoverliggende verzorgingsplaats De Wuust.
De Lindenhof (Delft)

De Lindenhof of De Tent is een gebouw gelegen in het beschermd stadsgezicht Agnetapark in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het werd in 1914 gebouwd op de plaats van de oude houten 'Tent'. Het monumentale pand, een ontwerp van architect Henri Evers, diende als recreatief- en cultureel centrum. Het gebouw met verdieping heeft een pannen wolfdak met nokruiters op de hoeken, drie ventilatiekappen, en dakkapellen. Tussen de twee ingangsportalen is een uitgebouwde houten serre aan de lange oostzijde. De ronde traptoren is bekroond met een koperen koepel. De korte zuidgevel is voorzien van een door een lessenaarsdak overhuifd ingangsportiek. De grootste zaal is de toneelzaal met een groot podium en kroonluchters. Sinds 2019 is er een restaurant in het rijksmonument gevestigd.
Tankstation Zaandam-Noord

Tankstation Zaandam-Noord is een onbemand tankstation van Esso Express, gelegen aan de noordzijde van de stadsroute S151 (Prins Bernhardweg) in Zaandam, gemeente Zaanstad gelegen tussen Knooppunt Zaandam en het Prins Bernhardplein. Er zijn slechts vier zelfbedieningspompen en geen verdere voorzieningen. Aan de zuidzijde van de autoweg ligt een zelfbedienings-tankstation van Texaco met een winkeltje van Spar.
Burcht van Leiden

The Burcht van Leiden (Dutch pronunciation: [ˈbʏr(ə)xt fɑn ˈlɛidə(n)]; Fort of Leiden) is an old shell keep in Leiden constructed in the 11th century. It is located at the spot where two tributaries of the Rhine come together, the Oude Rijn and the Nieuwe Rijn. The structure is on top of a motte, and is today a public park. History Originally built by Halewijn I in 1060. He was subsequently appointed viscount of Leiden by Count Dirk V of Holland. From humble beginnings, the hill was raised during various periods of history up to 9 m (30 ft) above the surrounding landscape in the 11th century. Ada van Holland used the keep as a residence until her father died in 1203 and she was captured by her paternal uncle, William I. In the same year the previous stone building was rebuilt after an attack on the castle, with tuff stone, and after Ada's removal, in 1204 it was attacked again and rebuilt with brick. Later in the 13th century the building was considered antiquated, since more and more townspeople and houses were built around the base of the hill, making defenses impossible without destroying most of the city. The old "interior keep" that had been built against the interior walls (a similar rounded keep construction can still be seen in Teylingen) was slowly dismantled and reused for city construction. Symbol of Leiden As the city of Leiden grew around it in the 13th and 14th centuries, the ruined castle lost its military function. The location became a romantic patriotic symbol after the Siege of Leiden in 1574, as historians recalled the earlier sieges of Leiden: Ada in 1203 and the siege in 1420 (Hook and Cod wars). The stained-glass windows number 25 & 26 in the Janskerk (Gouda) designed by the Leiden artist and councilman Isaac van Swanenburg glorify this history in 1601 by commemorating the latest siege (glass 25, paid for by the Delft city council and featuring William the Silent as liberator) with a comparison to the story of the Siege of Samaria (glass 26, paid for by the Leiden city council and featuring the text of the biblical story with God as savior). The city of Samaria is portrayed with a watch tower much like the Leidse Burcht. Public park In 1651 the city bought the premises to make it into a water tower for public use. A system of waterpipes leading to squares in the city is still intact. In this period a new portal on the keep wall was designed in 1662 with heraldric symbols by Rombout Verhulst, denoting the leading families of the city. There are two other gates to the Burcht, one at the base of the hill with wrought iron heraldric weapons, built in 1653, and one on the south side of the complex, which itself forms a gateway to the park. In this Southern gateway a poem in Latin was used for centuries to teach the rudiments of grammar to Leiden students. A memorial plaque was placed in 1999 with the modern translation in Dutch. See also List of castles in the Netherlands Notes References External links Information in English
Castello di Leida

Il castello di Leida (in olandese Burcht van Leiden) è uno storico edificio della città olandese di Leida, nella provincia dell'Olanda Meridionale: eretto probabilmente tra l'XI e il XII secolo, è una delle più antiche fortezze esistenti nel Paese. Storia La prima struttura difensiva realizzata in loco fu probalbiment una collinetta eretta tra il IX e il X secolo che venne poi più volte rialzata nel corso dell'XI secolo fino a raggiungere l'altezza di 9 metri. La collinetta era stata eretta a protezione dei due bracci del fiume Reno. La fortficazione assunse un'importanza strategica dopo il 1047, quando vennero distrutti dalle truppe tedesche i castelli di Vlaardigen e di Rijnburg. In seguito, per volere di Dirk VI, la collinetta venne dotata intorno al 1050 di una fortificazione e di una torre in legno. Non ci sono datazioni certe riguardanti la costruzione della fortezza in muratura, della cui esistenza si hanno notizie sin dal 1202-1203, quando venne menzionato un certo Jacob come conte del castello. Il castello di Leida assunse divenne, tra l'altro, un punto di riferimento per le navi di passaggio tra nord e sud e tra est ed ovest e fu anche utilizzato come dogana. La struttura venne attaccata nel corso del XIII secolo, senza subire gravi danni. Il castello, che non fu mai abitato, perse la sua importanza strategica nel XIV secolo. Nel 1641 l'edificio venne acquistato dal comune di Leida per la cifra di 70.000 fiorini. In seguito, intorno al 1650-1660, venne realizzato su progetto di Pieter Post un nuovo punto di accesso nella parte meridionale del castello. Sempre nel corso del XVII secolo, venne riempito il fossato attorno al castello mentre, nel corso del secolo successivo, venne realizzato attorno alla fortezza un giardino. Nel 1923 vennero effettuati degli scavi archeologici attorno al castello, che venne dichiarato un rijksmonument nel 1968. Opere di restauro della struttura vennero intraprese nel el 1997 e nel 2010. Architettura Il castello di Leida su erge su una collinetta dell'altezza di circa 12 metri e del diametro di 35 metri situata lungo la Burgsteeg, nelle immediate vicinanze del municipio di Leida e della chiesa di San Pietro. L'ingresso al castello è costituito da una cancellata in ferro battuto che reca degli stemmi araldici. Note Bibliografia Gerard M. L. Harmans (a cura di), Olanda, Milano, Mondadori, 2007-2009. Ed. originale: Gerard M. L. Harmans (a cura di), The Netherlands, London, Dorling Kindersley, 2005. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Leida
Бурхт

Бурхт (нид. Burcht, также упоминается как Лейденский замок или Лейденская башня) — средневековое укрепление типа бергфрид в Лейдене, Нидерланды. Возведено на насыпном холме в месте слияния двух проток Рейна (нид. Oude Rijn и нид. Nieuwe Rijn). Ныне здесь общественный парк. История В XI веке на этом месте был насыпан холм, на 9 метров возвышающийся над окружающим ландшафтом. Графиня Ада Голландская использовала укрепление как свою резиденцию до смерти своего отца в 1203 году. На тот момент замок уже был каменным, но, когда Ада была пленена своим дядей, он был перестроен из туфа. В 1204 году башня была вновь захвачена и перестроена из кирпича. Уже в XIII веке укрепление считалось устаревшим, так как у подножия насыпи горожанами было построено множество домов, что делало оборону невозможной без их предварительного разрушения. Существовавшая ранее внутри стен башня-донжон постепенно была разобрана для повторного использования строительных материалов. По мере роста города в XIII-XIV веках замок потерял свое военное назначение, но стал романтическим патриотическим символом, особенно после осады Лейдена в 1573-1574 годах (тогда её строительство приписывалось Хенгисту, легендарному англосаксонскому завоевателю кельтской Британии). В 1651 году городской совет купил Бурхт, чтобы переделать его в водонапорную башню (водопровод, ведущий к фонтанам на городских площадях, до сих пор цел). В 1662 году в стенах замка были сооружены новые ворота с гербами знатнейших семей города. Есть также двое других ворот: одни кованыe, построены в 1653 году у подножия холма; другие оформляют въезд в парк на южной стороне. Латинское стихотворение, написанное на этих южных воротах, на протяжении веков использовалось в преподавании основ латыни местным студентам (в 1999 году здесь была установлена мемориальная доска с переводом на нидерландский язык). Упоминания в литературе «Мы побежали на башню Хенгиста. В древние времена здесь был целый замок, а теперь осталась круглая зубчатая стена шагов двести в поперечнике. Наверху растут дубы и боярышник. Отсюда как на ладони видны окрестности.» Галерея Ссылки Бурхт на сайте castles.nl (англ.)
Weidumermolen

De Weidumermolen is een poldermolen nabij het Friese dorp Weidum, dat in de Nederlandse gemeente Leeuwarden ligt. Beschrijving De molen is een Amerikaanse windmotor, die nog geen halve kilometer ten oosten van Weidum aan de Weidumervaart en de Dekemawei staat, de weg naar Wijtgaard. De windmotor is een Herkules Metallicus, die werd vervaardigd bij de Vereinigte Windturbine Werke AG in Dresden en in 1920 werd gebouwd. Hij heeft een onderbouw van beton, een platform, twee windvanen en een windrad met 30 bladen en een diameter van 12 meter. De molen raakte in verval nadat zijn functie was overgenomen door een nabijgelegen elektrisch gemaal aan de Zwette, maar hij werd halverwege het eerste decennium van de 21e eeuw gerestaureerd en weer maalvaardig gemaakt. Wetterskip Fryslân heeft de molen aangewezen als reserve-gemaal in geval van ernstige wateroverlast. Hij is in beginsel niet geopend voor publiek, maar kan soms tijdens open dagen worden bezichtigd. De windmotor is een rijksmonument en is eigendom van Stichting Waterschapserfgoed. In 2002 werd deze windmotor afgebeeld op een Nederlandse postzegel in een reeks over industrieel erfgoed. Zie ook Borniamoune Windmotoren in Friesland
Airbornebrug

De Airbornebrug is een plaatbrug over het Wilhelminakanaal in Best. Over de brug gaat de A2. De vaste brug is gemaakt van beton en is gebouwd in 1986 bij de omlegging van de A2. De lengte van de brug bedraagt 290 meter en is twee maal 18,4 meter breed. De doorvaartwijdte bedraagt 24 meter.
De Hegeman

De Hegeman is a smock mill operating as a gristmill in the community of Dijkerhoek in the municipality of Rijssen-Holten, Overijssel, in the eastern Netherlands. The mill was built in 1890 using an eight-sided top structure salvaged from a demolished mill in South Holland. It is a rijksmonument (Dutch National heritage site). The construction was commissioned by the widow Klein Baltink-Willemsen, living at the home of Erve Hegeman, after whom the mill was named in 1983. The decline in the use of wind power after World War II lead to a sharp deterioration of the state of the mill. The sail cross was removed for safety reasons, and it was only in 1965 that the mill was restored with the support of the then municipality of Holten. Decline struck again, however, after the mill was transferred from a cooperative to a private individual. In 1978 the municipality of Holten decided to purchase the mill and a second restoration followed in 1981–1982. The mill is now equipped with two pairs of millstones: one pair uses wind power; the other one is powered by a Deutz engine. The arms are 22.40 metres (73 ft 6 in) long and are equipped with the Old Dutch fencing with sails. The mill is operated by volunteers and is used regularly to grind grain; one can purchase items produced in the mill on-site. References External links Official website
De Hegeman

De Hegeman is een korenmolen in de buurtschap Dijkerhoek ten westen van Holten in de Nederlandse provincie Overijssel. De molen werd in 1890 gebouwd, met gebruikmaking van een achtkant van een afgebroken molen uit de provincie Zuid-Holland. De bouw was in opdracht van de weduwe Klein Baltink-Willemsen, wonende op Erve Hegeman, naar wie de molen in 1983 is vernoemd. Na de Tweede Wereldoorlog komt de windaandrijving te vervallen waardoor de onderhoudstoestand sterk achteruit gaat. Het wiekenkruis werd uit veiligheidsoverwegingen verwijderd. Pas in 1965 wordt de molen met steun van de toenmalige gemeente Holten gerestaureerd. Het verval sloeg echter weer toe nadat de molen van een coöperatie in handen van een particulier was gekomen. In 1978 besluit de gemeente de molen aan te kopen. In 1981 en 1982 volgde wederom een restauratie. De molen is thans ingericht met twee koppels maalstenen. Eén koppel heeft windaandrijving, het andere exemplaar wordt met een Deutz-motor aangedreven. De roeden van de molen zijn 22,40 meter lang en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. Er wordt zeer regelmatig op windkracht door vrijwillige molenaars graan gemalen.
De Phenix, Nes

De Phenix (English: The Phoenix) is a smock mill in Nes, Ameland, Friesland, Netherlands which was built in 1880 and is in working order. The mill is listed as a Rijksmonument. History The first mill on the site was a post mill that was wrecked by a storm on 31 December 1833. It was replaced by a smock mill, De Hoop (English: The Hope) in 1834. On 20 June 1880, De Hoop was struck by lightning and destroyed by fire. De Phenix was built to replace it . It was erected in 1880 by the millwright Van der Meer of Harlingen. The mill was restored in 1952 and again in 1982 by millwright Westra of Franeker. It is the only Grondzeiler surviving in Friesland that is a corn mill. De Phenix is listed as a Rijksmonument, number 7611. Description De Phenix is what the Dutch describe as a "Grondzeiler". There is no stage, the sails reaching almost to ground level. It is a smock mill on a low brick base. The smock and cap are thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 17.90 metres (58 ft 9 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft which was made by Penn & Bauduin in 1900. The windshaft also carries the brake wheel, which has 56 cogs. This drives the wallower (33 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel, which has 63 cogs. The great spur wheel drives one pair of millstones via a lantern pinion stone nut which has 19 staves. The millstones are 1.40 metres (4 ft 7 in) diameter. Millers J P Boelens (1836- ) References for above:- References
De Phenix (Nes)

De Phenix is een koren-en oliemolen in Nes op het waddeneiland Ameland in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving In Nes stonden al sinds 1629 korenmolens. De huidige molen werd in 1880 gebouwd ter vervanging van een afgebrande voorganger. De naam van de molen is een verwijzing naar de Feniks, de mythologische vogel, die na verbranding herrijst uit de as. De molen werd in 1951 en 1981 gerestaureerd. In 1980 werd de molen eigendom van de gemeente Ameland. De roeden van de molen zijn 18 meter lang en zijn voorzien van het Oudhollands hekwerk met zeilen. De inrichting bestaat uit een koppel maalstenen en enkele andere werktuigen. De molen is de enige koren-en oliemolen in de provincie Friesland en tevens de enige grondzeiler in Friesland die in bedrijf is als korenmolen en sinds 2022 ook als oliemolen. Vrijwillige molenaars stellen de molen bij een gunstige wind op zaterdag van 13:00 tot 17:00 uur in gebruik. Anno 2021 is de molen in restauratie. De molen krijgt een kelder met een installatie als oliemolen. Zie ook Molens in Friesland Lijst van musea in Friesland Externe links Korenmolen de Phenix - Amelanderhistorie.nl Amelander Hitorie
Milsbeek War Cemetery

Milsbeek War Cemetery is een Brits ereveld gelegen aan de Kerkstraat in de Nederlandse plaats Milsbeek. De begraafplaats ligt achteraan op het kerkhof achter de Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk. Er liggen ruim 210 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven, afkomstig uit landen van het Gemenebest. De graven dateren vrijwel allemaal uit februari en maart 1945, ten tijde van de opmars Duitsland in. Onder de doden zijn mannen van de 51st (Highland) Division, de 52nd (Lowland) Division, en het 3e bataljon Irish Guards. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. De Commonwealth War Graves Commission is verantwoordelijk voor de begraafplaats. Er is een register en een gastenboek aanwezig. Fotogalerij Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Externe link (en) De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission
Verzorgingsplaats Panjerd

Verzorgingsplaats Panjerd is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A28 Groningen-Utrecht in de gemeente De Wolden. Er is een BP tankstation gevestigd. Aan de overzijde van de weg, in de richting Utrecht-Groningen, ligt verzorgingsplaats Lageveen. De parkeerplaats is voorzien van een spiegelafstelplaats en een Fastned oplaadpunt.
Verzorgingsplaats Hondsiep

Verzorgingsplaats Hondsiep is een Nederlandse verzorgingsplaats aan de A73 Maasbracht-Nijmegen tussen knooppunt Rijkevoort en afrit 5, nabij Haps, gemeente Land van Cuijk. Bij de verzorgingsplaats ligt een tankstation van Shell en een Fastned-snellaadstation. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Lokkant.
Pont du Haringvliet

Situé aux Pays-Bas, le pont Haringvliet joint Hoeksche Waard et Hellegatsplein, en enjambant le Haringvliet. Historique Description Liens externes Actuele informatie Haringvliet - Rijkswaterstaat Actuele informatie A29 - Rijkswaterstaat Haringvlietbrug.nl Source de la traduction (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Haringvlietbrug » (voir la liste des auteurs). Portail des ponts Portail des Pays-Bas