NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzee Scheveningen

Muzee Scheveningen is een cultuur- en natuurhistorisch museum in de Nederlandse badplaats Scheveningen, een stadsdeel van Den Haag, dat de geschiedenis, cultuur en het dagelijks leven van die plaats in beeld brengt, vooral in relatie tot de zee en de visserij. Het museum trok in 2011 30.000 bezoekers., in 2017 waren het er ruim 40.000. Vaste collectie Muzee Scheveningen ontstond in 2006 na het samengaan van Museum Scheveningen en het Zeemuseum. Naast een cultuurhistorische collectie beschikt het museum daardoor ook over een belangrijke zeebiologische collectie. Er zijn schilderijen en tekeningen te zien vooral rondom de visserij en de geschiedenis van het vissersdorp en de badplaats, samen met het wonderlijke dierenleven in zee. Het museum beschikt over een grote collectie schelpen vanuit de hele wereld. Een tropisch zeeaquarium maakt eveneens deel uit van de vaste tentoonstelling. Wisseltentoonstellingen Voor tijdelijke tentoonstellingen met een bepaald thema beschikt het museum over een aparte zaal. Voorbeelden van onderwerpen zijn: 'Spannende spinnen', 'Een vergeten scheepsramp bij Scheveningen', 'Eens een Duindorper, altijd een Duindorper - 100 Jaar Duindorp', 'Eerste Wereldoorlog op Scheveningen, herinneringen uit een Haags dagboek'. Activiteiten Ingevolge gemeentelijk beleid dient iedere wijk van Den Haag een cultuurcentrum te hebben. Het museum vervult die functie voor Scheveningen. Er worden muziek- en theateravonden gehouden en het gebouw doet dienst als vergader- en repetitieruimte. In 2007 werd het een trouwlocatie. School Het museum is gevestigd in een voormalige burgerschool, die in 1878 de eerste openbare mulo in Scheveningen was. Een reliëf met de tekst Gemeenteschool boven de oude hoofdingang herinnert hier nog aan. Het gebouw werd in 1877 in renaissancestijl gebouwd. De school begon in een pand aan de voormalige renbaan Scheveningen en betrok een jaar later het nieuwe schoolgebouw aan de Noordstraat, die sinds 1879 de Neptunusstraat wordt genoemd. In 1948 werd de naam van de school Neptunusschool. In 1967 fuseerde de school met het Johan de Witt Lyceum dat toen aan de Nieuwe Duinweg was gevestigd. Het schoolgebouw werd geheel gerestaureerd en Museum Scheveningen werd de nieuwe gebruiker. Het museum beschikt over een museumwinkel en een 'visserscafé'. Zie ook Lijst van musea in Den Haag Externe link Officiële website
Chuck Wagon (Slagharen)

Chuck Wagon is een klein bruin reuzenrad in Attractiepark Slagharen gebouwd in 1999 door Zamperla. De attractie vervangt het voormalige Weens Reuzenrad. Chuck Wagon bevindt zich tussen Gold Rush en Wild West Adventure. Andere versies van de Chuck Wagon zijn onder andere te vinden in het Powerpark in Finland en Six Flags New England, Springfield, Verenigde Staten.
Petrus en Pauluskerk (Leidschendam)

De H.H. Petrus en Pauluskerk is een kerkgebouw in de Nederlandse plaats Leidschendam, provincie Zuid-Holland. De kerk is een ontwerp van de Nederlandse architect Evert Margry. Het gebouw is een kruisbasiliek in neogotische stijl met ronde vormen. Binnen zijn er muurschilderingen van kunstschilder Jan Dunselman. Het gebouw is schilderachtig gelegen, direct aan de Vliet. De katholieke kerk werd in 1880 ingewijd en wordt gebruikt door de Trinitas Parochie. Opvallend is de aanzet tot de niet afgebouwde westtoren. Wel is de kerk voorzien van een traptoren aan de Vlietkant en een dakruiter. De H.H. Petrus en Pauluskerk is een rijksmonument.
Adventskerk (Alphen aan den Rijn)

De Adventskerk is een kerkgebouw van de Hervormde Gemeente, midden in het centrum van Alphen aan den Rijn. Nadat de ‘Nieuwe Kerk’ op deze plek in 1916 door brand was verwoest, ving in 1920 de bouw aan. In 1922 werd de kerk officieel in gebruik genomen. De kerk staat op de lijst van gemeentelijke monumenten in Alphen aan den Rijn. Het gebouw Het ontwerp van de kerk is van architect Willem Christiaan Kuijpers jr. in rationalistische stijl, met invloeden van H.P. Berlage en jugendstil. De Nieuwe Badkapel in Scheveningen uit 1916 van dezelfde architect heeft voor het ontwerp als uitgangspunt gediend. De basisvorm is die van een Grieks kruis, waarbij de armen gelijke lengte hebben. Interieur De kerk heeft vier grote glas-in-loodramen waardoor het licht kleurrijk de kerk invalt. De plafonds zijn houten tongewelven, waaraan zeven koperen lampen hangen. Oorspronkelijk waren er drie balkons en rechte kerkbanken. Bij een renovatie van de kerk zijn de twee balkons aan de zijkant verwijderd en zijn de banken en het koorhek op de begane grond vervangen door een cirkelvormig liturgisch centrum met daaromheen vier vakken met stoelen. Ook de twee deuren waardoor de kerkenraad de kerk binnenging, die zich oorspronkelijk naast de trappen van de preekstoel bevonden, zijn toen verdwenen. Orgel In de kerk bevindt zich een van de twee Steinmeyer-orgels in Nederland, het andere staat in de Clemenskerk in Hilversum. De Duitse orgelbouwersfirma Steinmeyer uit Oettingen in Bayern realiseerde ook het bekende, en in Europa grootste, kerkorgel in de Dom van Passau. Het orgel in de Adventskerk bevindt zich, op twee toegevoegde registers na, nog in originele staat en werkt met pneumatische tractuur. Toren De kerktoren is 40 meter hoog. Aan de buitenzijde bevinden zich vier klokken die bij daglicht zichtbaar zijn. Later zijn daarboven vier verlichte klokken aangebracht die ’s avonds zichtbaar zijn. In de toren hangen drie luidklokken die ook deel uitmaken van het 47 klokken tellende carillon dat in 1962 werd geplaatst. Eens in de week wordt het carillon door de stadsbeiaardier bespeeld. De grote luidklokken wegen 1162 en 864 kg, de kleinste klok in het carillon weegt 10kg. Het bereik loopt van E' tot E””’. Grafkapel Achter de Adventskerk staat, als overblijfsel van de in 1916 afgebrande Nieuwe Kerk, de grafkapel voor de familie De Smeth van Alphen uit 1773, een rijksmonument. Gebruik De kerk is in gebruik door de hervormde gemeente Adventskerk. Daarnaast worden er regelmatig (orgel)concerten gegeven. In de zomerperiode is de kerk eens per maand open voor bezichtiging. Fotogalerij Externe link Hervormde wijkgemeente Adventskerk
Stadsbrug Zwijndrecht

De Stadsbrug is een verkeersbrug over de Oude Maas, gelegen direct naast de Spoorbrug Dordrecht in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Hij verbindt de steden Dordrecht en Zwijndrecht met elkaar. De brug is in 1939 in gebruik genomen en maakte tot 1977 onderdeel uit van de A16. Omdat het verkeersaanbod op de A16 te groot werd voor de brug is onder de Oude Maas de Drechttunnel aangelegd. Sindsdien doet de brug dienst als lokale verbinding tussen beide steden. De brug heeft behalve een vast gedeelte een beweegbaar deel, dit is een dubbele basculebrug. Direct naast de Stadsbrug ligt de hefbrug in de spoorlijn Rotterdam-Dordrecht. De brug heeft in de Drechtsteden verschillende namen gekregen. Zo wordt het bouwwerk door Zwijndrechtenaren de 'Dordtse brug' genoemd en de Dordtenaren hebben het dan over de 'Zwijndrechtse brug'. De officiele benaming van Rijkswaterstaat (de eigenaar van de brug) is Verkeersbrug Dordrecht. De naast de stadsbrug gelegen spoorbrug wordt door Dordtenaren ook wel 'Het Hemelbed' genoemd. De Stadsbrug werd in 1996 nagebouwd voor de miniatuurstad Madurodam. Referenties
Biesterbrug

De Biesterbrug in Weert (Limburgs: Beesterbrök) is een brug over de Zuid-Willemsvaart in Weert. De brug is gelegen nabij het stadscentrum en vormt de verbinding tussen de wijken Biest en Molenakker. Even verderop ligt de belangrijkere Stadsbrug. De Biesterbrug is vernoemd naar de weg de Biest die tussen de brug en het Weerter stadscentrum loopt, en de gelijknamige omliggende wijk. Voor de bouw van de wijk Molenakker aan het einde van de 20e eeuw liep via de brug een ononderbroken verbinding tussen het kerkdorp Laar en het Weerter stadscentrum. Na de bouw van Molenakker is deze doorgaande functie vervallen. De huidige modern vormgegeven ophaalbrug is gebouwd in 1997 ter verving van een oude gietijzeren brug van hetzelfde type. De nieuwe brug is op dezelfde plek gebouwd als de oude.
Johanneskerk (Amersfoort)

De Johanneskerk is een kerkgebouw aan de Westsingel 30 te Amersfoort. Geschiedenis Het gebouw, ontworpen door S. van Woerden en H.J. Schneider, werd gebouwd in 1963 in functionalistische stijl voor de Vereniging van Vrijzinnig Hervormden, de latere Vereniging van Vrijzinnige Protestanten. Het betreft een tamelijk hoge bakstenen zaalkerk met flauw aflopend zadeldak, waarheen een imposante trap voert. Het orgel werd in 1965 gebouwd door de firma Van Vulpen. Tegenwoordig wordt de Johanneskerk gebruikt door een samenwerkingsverband van Vrijzinnig Protestanten, Doopsgezinden en Remonstranten. Ook vinden er in het gebouw culturele evenementen plaats, zoals concerten. Voordien is het ook korte tijd verhuurd geweest aan de Orthodoxe Parochie Amersfoort.
De Lieberg

Landgoed De Lieberg is een natuurgebied van het Goois Natuurreservaat aan de Goyergracht in Eemnes. Het dagrecreatieterrein ligt op de grens van bos en polder. Op het terrein zijn speelweides en aan de Heidelaan naast nr. 14 is een openluchttheater. Het recreatieterrein werd gebruikt door de kinderen van de leden van de Algemene Metaalbewerkersbond. Later maakten ook sportverenigingen en kinderkampen er gebruik van.
Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk (Amsterdam)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskerk, tegenwoordig de Kerk van Het Nieuwe Verbond, is een rooms-katholieke kerk in de tuinstad Slotermeer in Amsterdam Nieuw-West. De kerk werd gebouwd midden op een haast braak liggend terrein nabij de hoek van de Burgemeester Röellstraat en de Slotermeerlaan, te midden van een aantal (katholieke) noodscholen. Het adres was Noordzijde 42. Hij werd in 1954/1955 ontworpen door de architect M.J. Granpré Molière. Bij de bouw waren ook de architecten Evers en Sarlemijn betrokken, verantwoordelijk voor veel woningbouw in Slotermeer. De bouwkosten bedroegen 800.000 gulden, exclusief grond en interieur. Granpré Molière had aanvankelijk ook een kerktoren ingetekend; echter, de financiële situatie van de parochie was onvoldoende om nog extra circa 100.000 gulden vrij te maken. De kerkgemeente hoopte op extra bijdragen als gevolg van een Lourdesjaar, maar de toren zou er nooit komen. Op 19 december 1957 wijdde Mgr. J.P. Huibers de kerk in. Deze driebeukige hallenkerk is gebouwd voor de parochie met dezelfde naam, ter vervanging van de eerdere kerk met die naam aan de Jacob Catskade in de Frederik Hendrikbuurt (Oud-West). De in 1957 verlaten kerk aan de Jacob Catskade wordt, na verschillende andere bestemmingen, sinds 1989 gebruikt door portugeestalige katholieken. De kerk is ontworpen naar het voorbeeld van de Romeinse basilicastijl. De kerk bood ruimte aan meer dan 1.000 kerkgangers. Ze heeft een afwijkende bouwstijl ten opzichte van de destijds gehanteerde stijl. Daar waar de moderne technieken veel glas gebruikten, kreeg deze kerk veel baksteen mee. Destijds ging men ervan uit dat in de loop der tijden dit ruwe baksteen en kerk een “nog” ouder aanzicht zou geven. Het was de tweede katholieke kerk van Slotermeer, na de in 1954 gebouwde Sint-Catharinakerk. Deze parochie is voorjaar 1993 gefuseerd met twee andere: de Sint-Catharinakerk en de Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smarten aan de Aalbersestraat in Geuzenveld. De gefuseerde parochie kreeg de naam Het Nieuwe Verbond. Later kreeg ook de kerk de naam Het Nieuwe Verbond. Na sloop van de scholen in de jaren negentig werd omstreeks 2000 door woningcorporatie Het Oosten de nieuwe wijk het Noorderhof gebouwd, met nieuwe straatnamen. Het adres van de kerk is sindsdien M.J. Granpré Molièreplein 2. Sinds 2011 staat het gebouw op de gemeentelijke monumentenlijst. In december 2019 werd door het Bisdom Haarlem-Amsterdam besloten dat de kerk per 1 januari 2020 fuseert met ver­schil­lende parochies van het stadsdeel Nieuw-West tot één parochie: De Vier Evangelisten. De gerenoveerde Pauluskerk in Osdorp is aangewezen als hoofdkerk van de parochie. Sinds 2022 zijn er in Het Nieuwe Verbond geen reguliere vieringen meer.
Elimkerk (Amersfoort)

De Elimkerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeente, gelegen aan Waterdaal 1 te Amersfoort. Gebouw De Elimkerk is een bakstenen zaalkerk in waaiervorm met oplopende zijgevels en een hoge voorgevel. Een toren ontbreekt. Aan de binnenzijde van de voorgevel is het orgel bevestigd en onder dit orgel bevindt zich het preekgestoelte met de katheder, en daarnaast het doopvont, dit alles in sobere, moderne stijl. Ook het overige interieur is sober, maar helder, uitgevoerd. De kerk werd gebouwd in 1993 en architect was J. Valk uit Soest. Het monumentale orgel werd in 1984 vervaardigd door B.A.G. Orgelmakers. De kerk wordt omringd door een aantal bijgebouwen, waarin diverse kerkelijke en maatschappelijke activiteiten plaatsvinden. Gemeente De Gereformeerde Gemeente van Amersfoort is ontstaan op 2 augustus 1931, toen de eerste informele samenkomst plaatsvond. Op 30 mei 1942 werd deze Gemeente officieel opgericht. Tegenwoordig (2015) telt ze ongeveer 1500 leden.
Vlothaven

De Vlothaven is een haven in het Amsterdamse Westelijk Havengebied ten zuiden van de Coenhaven, ten noorden van de Nieuwe Hemweg, ten oosten van de Einsteinweg en ten noorden van de Neptunushaven. De haven is vernoemd naar het vlot. De haven is gegraven in 1931 bij de Mercuriushaven en bood ruimte aan schepen en activiteiten die in het Oostelijk Havengebied niet meer gewenst waren. Rondom de haven lopen de Coenhavenweg en de Vlothavenweg. In 2017 presenteerde de gemeente Amsterdam het plan Haven-Stad, daarin wordt voorgesteld de Vlothaven te gebruiken voor woningbouw. IGMA In november 1961 werd het moderne graanopslagcomplex van de Internationale Graanoverslag Maatschappij Amsterdam (IGMA) aan de Vlothaven officieel geopend. De gemeente had een langdurig contract gesloten met Tradex, een dochteronderneming van het Amerikaanse Cargill. Tradex sloot een contract om voor vijftig jaar tegen een vastgesteld tarief jaarlijks minstens zes miljoen ton graan te leveren aan IGMA. De IGMA werd een centraal distributiepunt naar andere Europese havens. Het IGMA complex bestond bij de aanvang uit een elevatorgebouw en 24 betonnen silo’s. Een 375 meter lange steiger kwam op ongeveer 50 meter van de kade voor het complex te liggen. De Vlothaven werd tot 15 meter diep uitgebaggerd waardoor schepen tot 100.000 ton konden aan- en afmeren. De losapparatuur maakte een onafgebroken overslag van 1200 ton graan per uur mogelijk. In 1982 zijn de overslaginstallaties aan de pier gemoderniseerd. Vier pneumaten zijn vervangen door twee schroeflossers die het product niet meer pneumatisch maar mechanisch uit het laadruim halen. De groei maakte de aanschaf van drijvende kranen met weeginstallaties mogelijk. Er zijn vier lemniscaat kranen, waarvan de grootste een hefvermogen heeft van 36 ton. In de Vlothaven kunnen aan de pier zeeschepen met een diepgang tot 15 meter liggen. Verder zijn er vier laadplaatsen voor coasters en aken met een maximale diepgang tot 9 meter. Tot slot kunnen in de Vlothaven en Mercuriushaven schepen worden gelost aan boeien. IGMA kan jaarlijks 8 tot 9 miljoen ton agribulk, kolen en mineralen overslaan. Medio 2021 kreeg OBA Bulk Terminal Amsterdam (OBA) IGMA in handen. OBA koopt alle activa, met inbegrip van alle laad- en losapparatuur zoals kranen, weegtorens, grijpers en transportsystemen. OBA wil minder afhankelijk worden van de overslag van steenkool en heeft de ambitie een belangrijke, multifunctionele terminaloperator voor stortgoederen te worden in de haven van Amsterdam. Met deze overname versterkt OBA de positie in de over- en opslag van landbouwproducten. OBA beschikt over een terminal van circa 60 hectare aan de Westhaven. OBA wil de activiteiten van IGMA over een periode van enkele jaren naar de OBA-terminal verhuizen waar ruimte vrijkomt door de verminderde aanvoer van steenkool. De gemeente Amsterdam wil de Vlothaven gaan gebruiken voor woningbouw.
Spoorbrug De Vink

De Spoorbrug De Vink in de Nederlandse stad Leiden, overspant de Oude Rijn en maakt deel uit van de Spoorlijn Amsterdam - Rotterdam. Er zijn in feite twee spoorbruggen met twee sporen naast elkaar, een zogenaamde tweelingbrug. Historie In 1842 werd hier een eikenhouten rolbrug gebouwd, ontworpen door F.W. Conrad. De brug had 5 overspanningen, vier daarvan waren vast en een was beweegbaar. Deze brug werd in 1863 vervangen door een gietijzeren kraanbrug, omdat het eikenhouten exemplaar te veel verzwakt was. Aangezien de kraanbrug te licht was voor zware treinen met hoge snelheid, werd deze in 1891 vervangen door een draaibrug. In 1967 werd de draaibrug vervangen door een ophaalbrug. De huidige bruggen, die hoger zijn dan de brug uit 1967, dateren uit de periode 1987-1996 en zijn gebouwd in het kader van de spoorverdubbeling Leiden - Den Haag HS.
Schalkwijkse spoorbrug

De Schalkwijkse spoorbrug tussen Houten en Schalkwijk, overspant het Amsterdam-Rijnkanaal en maakt deel uit van de spoorlijn Utrecht - Boxtel. De brug bestaat uit een verstijfde boogbrug van 188,1 meter en twee zijoverspanningen van 35,35 meter. De brug was jarenlang donkergrijs met wit, maar is sinds 2011 geheel wit geschilderd. Vlak daarnaast ligt de Schalkwijksebrug, met een tweestrooks verkeersweg en fietspad. De later gebouwde Muiderspoorbrug is constructief gezien gebaseerd op de Schalkwijkse spoorbrug en heeft dezelfde afmetingen. Varsity Sinds 1980 wordt er jaarlijks bij deze spoorbrug de Varsity - een roeiwedstrijd voor studenten - gehouden.
Muiderspoorbrug

De Muiderspoorbrug tussen Diemen en Weesp overspant het Amsterdam-Rijnkanaal en maakt deel uit van de spoorlijn Amsterdam - Zutphen en sinds 1993 tevens van de spoorlijn Weesp - Leiden. De eerste spoorbrug op deze locatie werd gebouwd in 1892 toen het Merwedekanaal werd aangelegd. Dit ging later op in het Amsterdam-Rijnkanaal. Op 13 september 1918 vond bij deze brug de treinramp bij Weesp plaats. In verband met de verbreding van het kanaal in 1972 werd de oude brug vervangen door een nieuwe, hogere en langere, brug. In 1995 kwam er een tweede brug bij. Verdubbeling De motivatie om de spoorbrug te verdubbelen van twee sporen naar vier sporen lag in het programma Rail 21. Visueel lijkt de tweede spoorbrug erg veel op de oude en is het een zogenaamde tweelingbrug, maar constructief gezien is hij wel degelijk anders. Aan de noordzijde van de brug is een fietspad gemaakt. Constructie Constructief gezien werd de Schalkwijkse spoorbrug als uitgangspunt genomen. Het type brug is een verstijfde staafboogbrug, een buigstijve vakwerkligger op vier steunpunten, met bij de hoofdoverspanning een relatief lichte boog. De spatkrachten van de boog worden door de verstijvingsligger gedragen en niet opgevangen door een spanband. Omdat bij eerdere bruggen de hangers gingen trillen door de wind, zijn de hangers bij deze brug meer gedrongen en vierkant gemaakt. Doordat de spoorstaven ingegoten in plaats van direct bevestigd zijn, maken de treinen op deze brug minder lawaai. Door voortschrijdende lastechniek konden veel verbindingen gelast worden in plaats van geklonken. Dit leverde een kostenbesparing van ongeveer 10% op. Er zijn twee typen staal toegepast, Fe 360D en Fe 510D. Afbeeldingen
Vleutensespoorbrug

De Vleutensespoorbrug is de noordelijkste van de twee spoorbruggen die de stad Utrecht met het stadsdeel Leidsche Rijn verbindt. De brug overspant het Amsterdam-Rijnkanaal en maakt deel uit van de spoorlijn Utrecht - Rotterdam. Direct naast deze brug ligt sinds november 2017 een tweede spoorbrug en daarnaast de in 2008 opgeleverde Hogeweidebrug, die ook wel de Gele brug wordt genoemd. Op de plek waar de tweede spoorbrug ligt lag tot 2008 de Vleutensebrug. Iets noordelijker van deze drie bruggen over het Amsterdam-Rijnkanaal liggen de twee spoorbruggen van de Spoorlijn Utrecht - Amsterdam: Werkspoorbrug en Demka-spoorbrug. De Vleutensespoorbrug is gebouwd tussen 1968 en 1969 en verving de oude spoorbrug die ten noorden van deze brug lag. Tweede spoorbrug Tussen de Hogeweidebrug en de Vleutensespoorbrug, op de plek van de voormalige Vleutensebrug, werd op 19 november 2017 een tweede spoorbrug geplaatst. Deze brug is onderdeel van het project Spooruitbreiding Utrecht Centraal - Leidsche Rijn Het project wordt ook wel UtARk (Utrecht Amsterdam-Rijnkanaal) genoemd. De nieuwe spoorbrug is in 2017 in Schiedam gebouwd en vandaar in delen per schip naar Utrecht vervoerd. Op een locatie op ongeveer 800 meter afstand van de uiteindelijke locatie werd de brug verder afgebouwd en werd in november van dat jaar op zijn plek gelegd over het Amsterdam-Rijnkanaal. Na de ingebruikname van de tweede brug in april 2018, werd in het eerste half jaar al het treinverkeer via die brug geleid. In die periode werd gewerkt aan het verhogen en stiller maken van de Vleutensespoorbrug. Sinds 29 oktober 2018 zijn beide bruggen in gebruik, en rijden de treinen over vier sporen, waarbij sprinters gebruik maken van de 2 buitenste sporen en Intercity’s van de 2 binnenste. Situatieschets Afbeeldingen Externe link Animatie van het plaatsen van de tweede spoorbrug
Brandpunt (Amersfoort)

Brandpunt is de naam van een oecumenisch kerkgebouw in de wijk Kattenbroek aan de Laan naar Emiclaer 101 in de Nederlandse stad Amersfoort. Het gebouw wordt gebruikt door de Oecumenische Geloofsgenootschap "Het Brandpunt", die in 1990 ontstond en waarin Nederland Hervormden, Gereformeerden (sinds 2004 samengegaan in de PKN) en Rooms-Katholieken samenwerken en gemeenschappelijke diensten houden. Het gebouw werd in 1994 in gebruik genomen in de tijd dat de stad Amersfoort zich sterk in noordelijke richting uitbreidde. Architecten waren Olsmeijer en De Graaf uit Groningen. Het betreft een zaalkerk met waaiervormige plattegrond in modernistische stijl. Opvallend zijn de houten daken met overhangende scheve luifels. Het sobere interieur omvat een preekstoel, een avondmaalstafel, een doopvont en een opengewerkt kruis. Een eenvoudig orgel en een harmonium zorgen voor de muzikale begeleiding. De kerk heeft een kerkzaal met 400 zitplaatsen en enkele nevenruimten, waaronder een stiltecentrum.
Appèlkerk

De Appèlkerk is een voormalig kerkgebouw aan de Appelweg in de Nederlandse stad Amersfoort. Geschiedenis Het gebouw is ontworpen door architect Gijs van Hoogevest in de stijl van de Amsterdamse School en gebouwd in 1927 voor de Gereformeerde Kerk in Hersteld Verband. In 1958 is het in gebruik genomen door de Vrije Evangelische Gemeente. De Appelweg lag van eind 19e eeuw tot 1978 aan de achterzijde van de Juliana van Stolbergkazerne. In die periode werd de weg in de volksmond ook wel de Appèlweg genoemd, hieraan dankt de Appèlkerk haar naam. Sinds 2015 is het niet meer als kerkgebouw in gebruik. Gereformeerde Kerk in Hersteld Verband De Gereformeerde Kerken in Hersteld Verband ontstonden in 1926 door afsplitsing van de Gereformeerde Kerken in Nederland. Dit was het gevolg van een conflict tussen Johannes Geelkerken (predikant in Amsterdam) en de Gereformeerde Synode over de vraag of de slang in het paradijs daadwerkelijk gesproken heeft. Geelkerken legde in 1927 de eerste steen voor een kerk aan de Appelweg in Amersfoort. De kerk stond in de volksmond ook wel bekend als het Gele Kerkje en als het Slangenkerkje. In 1946 voegden de Gereformeerde Kerken in Hersteld Verband zich bij de Nederlands Hervormde Kerk. Vrije Evangelische Gemeente Vanaf de jaren dertig van de twintigste eeuw waren kwamen Vrije Evangelischen bijeen op verschillende locaties in Amersfoort. In 1953 stichtten zij een gemeente, vanaf 1958 gebruikte de gemeente voor haar bijeenkomsten het kerkgebouw aan de Appelweg en zij kocht het in 1962. In 2014 is de gemeente opgeheven en daarna is het gebouw in particulier bezit gekomen.