NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
FC Assen

FC Assen is een amateurvoetbalvereniging uit Assen, Drenthe, Nederland. Algemeen De vereniging werd op 31 januari 1946 opgericht. De thuiswedstrijden worden op "Sportpark De Hoogspanning" gespeeld waar de club de beschikking heeft over vier wedstrijdvelden. Twee daarvan zijn kunstgrasvelden. Geschiedenis De geschiedenis van de club is onlosmakelijk verbonden met de opkomst van de metaalindustrie in Assen na de Tweede Wereldoorlog. In 1960 nam Gerrit Timmer, de directeur van Stork Pompen Assen, samen met een groep lokale zakenlieden de bescheiden voetbalvereniging Attila uit Assen-Oost onder zijn hoede. De naam van de club werd gewijzigd in Sportclub Assen. De Stork-periode Onder leiding van Timmer kende de club een stormachtige groei. Een belangrijke factor in dit succes was het wervingsbeleid: Timmer wist getalenteerde voetballers naar de club te halen door hen een baan aan te bieden bij de Stork-fabriek. Door deze nauwe verwevenheid tussen het bedrijfsleven en de sport promoveerde de club in de zeven jaar die volgden vrijwel jaarlijks, tot de hoogste amateurklasse werd bereikt. Ambitie en FC Assen Met het oog op verdere professionalisering en de ambitie om betaald voetbal naar Assen te brengen, werd de naam van de club gewijzigd in FC Assen. Deze naam werd commercieel interessanter geacht voor de beoogde profstatus. De club trainde in die periode zeer intensief (driemaal per week), wat voor die tijd in het amateurvoetbal uitzonderlijk was. Vrije val De ambities voor het betaald voetbal werden echter nooit gerealiseerd. Toen Gerrit Timmer in 1968 Assen verliet voor een directiefunctie in Meppel, viel de drijvende kracht achter het project weg. Dit markeerde het begin van een sportieve teruggang, waarbij FC Assen uiteindelijk degradeerde naar de lagere regionen van het amateurvoetbal. Standaardelftallen Zaterdag Vanaf het seizoen 2019/20 komt de club weer uit met een standaardelftal uit in het zaterdagvoetbal, waarbij het startte in de Vijfde klasse van het KNVB-district Noord op het laagste niveau. Vanaf 2020/21 is dit het enige standaardteam van de club. Competitieresultaten 2006–heden Zondag Het standaardelftal in de zondagafdeling speelde laatstelijk in het seizoen 2019/20 in de Derde klasse van het KNVB-district Noord. In het seizoen 2017/18 kwam de club een enkel seizoen uit in de Eerste klasse, de hoogst bereikte klasse. Voor het seizoen 2020/21 werd geen zondagteam meer ingeschreven. Erelijst kampioen Tweede klasse: 2017 kampioen Derde klasse: 2014, 2016 kampioen Vierde klasse: 2010 kampioen Vijfde klasse: 2009 kampioen Zesde klasse: 2000, 2007 Competitieresultaten 1973–2020 Bekende (Oud-)Spelers Bekende (oud-)trainers Siep Benninga
Kerk van Engelum

De kerk van Engelum is een kerkgebouw in Engelum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De driezijdig gesloten zaalkerk (hervormde kerk) werd in 1773 gebouwd ter vervanging van een middeleeuwse kerk. De in 1887 herbouwde toren van drie geledingen met ingesnoerde spits heeft mogelijk een middeleeuwse kern. De preekstoel dateert uit de 17e eeuw. Op 3 mei 1975 werd de kerk door brand verwoest en ging het Van Dam-orgel uit 1866 verloren. Na restauratie werd de kerk in 1980 weer in gebruik genomen. Het nieuwe orgel werd gebouwd door Mense Ruiter met gebruik van een orgelfront uit 1890 van J.F. Kruse voor de gereformeerde kerk in Kollum. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Engelum
De Sterke Samsom

De Sterke Samsom is de naam van een patriciërswoning, die in de 19e eeuw diende als burgemeesterswoning aan de Oosthaven in de Nederlandse plaats Gouda. Het pand heeft in de loop der tijd, verschillende functies gehad, zo was er in de 17e eeuw een kostschool voor meisjes in gevestigd. In het midden van de 18e eeuw werden enkele middeleeuwse panden aan de Oosthaven in opdracht van de Goudse regent Francois de Mey samengevoegd tot één woning. De voorgevel dateert uit deze periode. In de 19e eeuw werd dit de ambtswoning van de Goudse burgemeester Nicolaas IJzendoorn. Ook zijn zoon Albertus Adrianus van Bergen IJzendoorn, die hem als burgemeester opvolgde, gebruikte deze woning als zijn ambtswoning. Hij legateerde de achter zijn woning gelegen tuin aan de gemeente Gouda. Na zijn overlijden in 1895 werd de tuin bij het Houtmansplantsoen gevoegd. In 1927 werd Egbertus Gerrit Gaarlandt benoemd tot burgemeester van Gouda. De Sterke Samson kwam in zijn bezit. Gaarlandt stelde het pand beschikbaar aan de Goudsche Industrie- en Huishoudschool. Na een grondige verbouwing door architect D. Stuurman, werd de school in 1932 in gebruik genomen. In 1952 verliet de school het pand en startte als Algemene School voor Lager en Middelbaar Beroepsonderwijs 'De Breevaart' aan het Jan van Renesseplein 1 in Gouda. De Goudse kunstschilder Carla Rodenberg heeft in de 20e eeuw jarenlang illegaal in de Sterke Samsom gewoond en gewerkt.
Klokkenhof

Klokkenhof is een flatgebouw in Amsterdam-Zuid. Het is gelegen op de zuidoosthoek van het Surinameplein en de Haarlemmermeerstraat, dat nog net tot Amsterdam-Zuid behoort; de grens ligt op de Cornelis Lelylaan. Het vormt sinds de oplevering een blikvanger op het plein. De omgeving kent voornamelijk woonhuizen in 3 à 4 lagen met daarop een zadeldak. Klokkenhof telt veertien etages en is circa 45 meter hoog. Het gebouw heeft sinds de oplevering een hotel-restaurant op de begane grond en eerste verdieping (het Belfort Hotel, een belfort of hallentoren is een middeleeuwse wachttoren met een stormklok). Daarboven zijn 144 flats gesitueerd voor alleenstaande werkende vrouwen. Het werd gebouwd in opdracht van aannemer/projectontwikkelaar Huibert van Saanen, die eerder betrokken was bij de bouw van Oranjehof, voor dezelfde doelgroep. Bij oplevering was er in de aanbouw een filiaal gevestigd van de Amsterdamse bibliotheken. De plannen voor het gebouw zouden uit 1959 dateren, oplevering vond plaats in 1962. De keus voor een hotel op deze plek was logisch vanwege de Cornelis Lelylaan, die in de toekomst zou gaan dienen als grote toevoerroute (Stadsroute 106) naar de binnenstad. Voor de deur van het flatgebouw ligt dan ook de brede stadsbrug brug 386 over de Westlandgracht. Het ontwerp is afkomstig van de architecten Cornelis Wegener Sleeswijk en Sijtse Johannes Sophius Wichers. Het hotelgedeelte werd in mei 1962 geopend. De naam Klokkenhof dankt zijn naam aan de beiaard, dat geplaatst is aan de bovenzijde van de noorder zijgevel. Dat speelde automatisch haar muziek af op de 28 klokken, gegoten door de Klokkengieterij Eijsbouts in het Noord-Brabantse Asten. In diezelfde noordgevel is een metershoog tegelmozaïek van Jan Goeting geïntegreerd wat de Bijbelse figuur Ruth zou voorstellen. Jarenlang was bovenop het gebouw een lichtreclame van Ennia en later Aegon te zien. Het gebouw steeg door sloop van andere "lelijke gebouwen" steeds hoger in de lijst van "Lelijkste gebouw van Amsterdam". De buurt kreeg in de jaren tien te maken met onderzoeken naar mogelijke verdichting van de stadsbebouwing. Daarbij werd onder meer gekeken of de aanwezige bebouwing nog wel aan de eisen voldeed en zo nee, of die bebouwing dan gesloopt moest worden. Om die dreiging voor te zijn liet Erfgoedvereniging Heemschut onderzoeken welke mogelijkheden er zijn om dit beeldbepalend gebouw te behouden. Stadsdeel Zuid heeft op 16 juni 2020 op verzoek die vereniging de Klokkenhof en het naastgelegen voormalige bibliotheekgebouw aangewezen als gemeentelijk monument. Het bleef daardoor in ieder geval behouden. In 2022 begon de uitwerking van de plannen om het gebouw en haar onmiddellijke omgeving te renoveren, vernieuwen (124 nieuwbouwwoningen) en daardoor te kunnen overgaan tot herontwikkeling.
Domburgsche Golf Club

De Domburgse Golf Club is een Nederlandse golfclub ten westen van Domburg in de provincie Zeeland. Geschiedenis Vanaf het begin van de vorige eeuw zijn initiatieven ondernomen om het golfspel in Domburg te introduceren. Al in 1904 bestaat in Domburg de mogelijkheid om golf te spelen op de terreinen achter het Hoenderpark. In 1911 meldt het Domburgsch Badnieuws de opening van een nieuwe baan -de Golflinks- die bespeeld zal worden door leden van de societeit Luctor et Emergo. Drie jaar later -op 5 juli 1914- wordt de huidige baan, de Domburgsche Golf-links, feestelijk geopend. De exploitatie is in handen van de NV Domburgsche Zeebadinrichting, de vereniging bestaat uit golfende leden van de al genoemde sociëteit. Verliezen leiden ertoe dat de Zeebadinrichting besluit de baan en het materiaal 'om niet' over te doen aan de op 4 januari 1923 opgerichte Domburgsche Golfclub; de rechtsopvolger van de spelende leden van Luctor et Emergo. Twaalf leden De eerste jaren leveren eveneens een negatief saldo op, ook al vanwege het geringe aantal leden. Het is nauwelijks voor te stellen, maar in 1935 zijn er niet meer dan twaalf leden. Na de Tweede Wereldoorlog en de langdurige herstelwerkzaamheden aan de baan neemt het ledenaantal weer toe. Het ledental ligt inmiddels rond de 600, inclusief buiten-, jeugd- en theeleden. Linksbaan De Domburgsche is een linksbaan. De definitie die veel gebruikt wordt om een linksbaan te beschrijven is: De baan moet aan een estuarium liggen De zee moet men regelmatig kunnen zien vanaf de baan Weinig bomen Veel bunkers De holes moet van en naar het clubhuis lopen (zoals bv op St Andrews (9 out 9 in). Wij hebben 5 out en 4 in! de links banen in het VK waar het open gespeeld wordt hebben zoute turfgrond tot stand gekomen door overslaande zeegolven door de eeuwen heen derhalve werd het gras en onkruid door schapen kaal gegraasd en is er een beperkte mogelijkheid om gras uit te zetten. Meestal Engels raaigras. Dutch Open In 1921 werd hier het Dutch Open gespeeld. Winnaar was de Engelsman Henry Burrows met een score van 151. Externe link Eigen site
Gravestenenbrug

De Gravestenenbrug is een ophaalbrug, bestemd voor voetgangers in het centrum van de Noord-Hollandse stad Haarlem. De recentste brug stamt uit 1950 en diende als vervanging van de brug die hier op dezelfde plaats al zo'n 600, en misschien zelfs al wel 800 jaar lag. De brug verbindt de oever van het Korte Spaarne over het Binnen Spaarne met die van de Bakenessergracht. De brug is ontworpen door J.J. Fuijkschot directeur van Openbare Werken in Haarlem. De brug is vernoemd naar de gravensteen, een burcht die voordat Haarlem in 1245 stadsrechten verkreeg werd gebouwd in opdracht van de graven van Holland.De Gravensteen werd onder andere gebruikt voor het heffen van tol op schepen en het verdedigen van de plaats tegen aanvallen van buitenaf. Vanaf eind 2023 werd de gehele brug gerestaureerd. Ook krijgt de brug, in navolging van de Schalkwijkerbrug zijn oorspronkelijke kleuren terug, namelijk wit en rood. De brug betreft een gemeentelijk monument. Brugwachtershuisje Naast de brug bevindt zich een brugwachtershuisje uit 1954, dat na het buiten gebruik stellen van het huisje onderdak gaf aan het door kunstenaar Ramon Spiering ingerichte museum, "het kleinste museum van Nederland" , dat met een knipoog naar de buurman het Teylers Museum "het oudste museum van Nederland" was bedoeld. Op het gebouw plaatste hij het beeld dat nu bekend staat als "De Voet van Mercurius". Het museum bestaat niet meer, het gebouwtje werd later ingericht tot douchecabine voor waterrecreanten en binnenvaartschippers.
Brug 683

Brug 683 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is overspant de Postjeswetering en vormt daarmee de verbinding tussen de Corantijnstraat in de Surinamebuurt en het Rembrandtpark. De brug is een zusje van brug 682 en de Duizendste brug (brug 684) en die analogie volgend ook een dochter van de Torontobrug. Ligging Het park, al sinds 1958 op de tekentafel, wachtend op voldoende geld, werd in 1972/1973 ingericht met beplanting en paden. Het deel ten noorden van de Postjesweg sloot direct aan op de Orteliuskade, die nooit aan water heeft gelegen. Het deel van het park ten zuiden van de Postjesweg werd van bebouwing gescheiden door de Postjeswetering, later overgaand in de Westlandgracht. Deze waterwegen aansluiten op het water in het park kon niet, want ze liggen op verschillende niveaus (Postjeswetering op stadspeil, Rembrandtpark op polderpeil). Om toegang te krijgen vanuit de Surinamebuurt tot het park werden een drietal bruggen aangelegd. Ontwerp Twee van de drie plaatbruggen zijn identiek (brug 682 en brug 683), de derde is breder (brug 684) maar heeft dezelfde vorm. Zij zijn ontworpen door Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. Hij nam als voorbeeld de Torontobrug van zijn collega Dick Slebos en verkleinde die. In februari/maart 1973 begon de aannemer met de eerste van de drie. Het was daarbij een soort experiment, de drie bruggen waren de eerste bruggen, waarbij het ontwerp geheel uitging van lichtbeton. Eerdere bruggen in de stad waren wel vernieuwd met behulp van dit beton, maar hier was het dus het uitgangspunt. De bruggen liggen in een lichte boog over het water, gedragen door twee pijlers, die in het water op een soort schoenen staan. Han Lammers opende de bruggen op 2 april 1974, door de 'Duizendste brug' te openen (brug 684). Alle drie de bruggen zijn alleen voor voetgangers en fietsers, maar brug 684 is breder. De bruggen hebben betonnen balustrades met daarop naar buiten staande metalen leuningen en in de kleur van die leuningen zit het verschil tussen de bruggen. Brug 683 kreeg gele leuningen (brug 682 rood/oudroze, brug 684 blauw).
Duizendste brug

De Duizendste brug (brug 684) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze overspant de Postjeswetering en vormt daarmee de verbinding tussen de Antillenstraat in de Surinamebuurt en het Rembrandtpark. De brug is de grotere zus van brug 682 en brug 683 en die analogie volgend ook een dochter van de Torontobrug. Ten noordoosten van de brug staat de voormalige Arminiuskerk, een gemeentelijk monument. Brug 1000 ligt in Amsterdam-Noord. Ligging Het park, al sinds 1958 op de tekentafel, wachtend op voldoende geld, werd in 1972/1973 ingericht met beplanting en paden. Het deel ten noorden van de Postjesweg sloot direct aan op de Orteliuskade, die nooit aan water heeft gelegen. Het deel van het park ten zuiden van de Postjesweg werd van bebouwing gescheiden door de Postjeswetering, later overgaand in de Westlandgracht. Deze waterwegen aansluiten op het water in het park kon niet, want ze liggen op verschillende niveaus (Postjeswetering op stadspeil, Rembrandtpark op polderpeil). Om toegang te krijgen vanuit de Surinamebuurt tot het park werden er drie bruggen aangelegd. Ontwerp Twee van de drie plaatbruggen zijn identiek (brug 682 en brug 683), de derde is breder (brug 684) maar heeft dezelfde vorm. Zij zijn ontworpen door Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. Hij nam als voorbeeld de Torontobrug van zijn collega Dick Slebos en verkleinde die. In februari/maart 1973 begon de aannemer met de eerste van de drie. Het was daarbij een soort experiment, de drie bruggen waren de eerste bruggen, waarbij het ontwerp geheel uitging van lichtbeton. Eerdere bruggen in de stad waren wel vernieuwd met behulp van dit beton, maar hier was het dus het uitgangspunt. De bruggen liggen in een lichte boog over het water, gedragen door twee pijlers, die in het water op een soort schoenen staan. Han Lammers opende de bruggen op 2 april 1974, door de 'Duizendste brug' te openen (brug 684). Alle drie de bruggen zijn alleen voor voetgangers en fietsers, maar brug 684 is breder. De bruggen hebben betonnen balustrades met daarop naar buiten staande metalen leuningen en in de kleur van die leuningen zit het verschil tussen de bruggen. Brug 684 kreeg blauwe leuningen (brug 682 rood, brug 683 geel). De brug kreeg de naam 'Duizendste brug' omdat het de duizendste brug van de stad zou zijn. In 1974 had Amsterdam al meer bruggen, maar bruggen in privé-, provinciaal en rijksbeheer telden voor deze duizendste niet mee.
Weddermarke (molen)

De Weddermarke is een poldermolen bij het recreatiegebied Wedderbergen, vlak bij het dorp Wedde in de provincie Groningen. De originele molen van het waterschap Weddermarke werd in 1875 gebouwd. Deze molen brandde af in 1898 en werd door de huidige molen vervangen. Al in 1910 werd de functie van de molen vervangen door een pompinstallatie met stoomaandrijvingen en in 1955 door een pompinstallatie met dieselaandrijving. Thans wordt het gebied afgewaterd met behulp van een elektrische installatie, die zo'n anderhalve kilometer van de molen staat. De molen is dus niet meer operationeel als poldermolen. De molen werd in 1987 ingrijpend gerestaureerd, vanaf die tijd kunnen de wieken weer draaien. De molen was vroeger met zelfzwichting uitgerust maar beschikt thans over het oudhollands wieksysteem met zeilen op de roeden, die een vlucht van 20,60 meter hebben. De molen is eigendom van het waterschap Hunze en Aa's. De molen draait, ondanks een sterke windbelemmering van de bomen van het recreactiegebied, geregeld dankzij een vrijwillige molenaars. In 2007 heeft men een wervelbalk geplaatst, zodat de molen ook zonder vijzel kan draaien. Vooral in de richtingen waar veel bomen staan kan de molen nu toch met mondjesmaat draaien.
Brug 667

Brug 667 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark, dat alleen toegankelijk is voor voetgangers en fietsers. De brug ligt in de doorgaande route, die het park van oost naar west doorsnijdt. Die route loopt vanaf de Postjeskade over Brug 682 over de Postjeswetering oostwaarts richting Nachtwachtlaan, Nachtwachtbrug naar de Marius Bauerstraat. De brug overspant de waterweg die het park van noord naar zuid doorsnijdt. Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug over de waterweg die van noord naar zuid door het park loopt. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering/balustrades steunen. Het is een in materiaal duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon gezet worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. Die bruggen liggen wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme. De brug is voor wat betreft uiterlijk een zuster van Brug 660.
Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkapel (Roosendaal)

De Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Smartenkapel is een kapel op de Deurlechtsestraat 5 in de gemeente Roosendaal in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kapel staat op een kapelberg in het uiterste noorden van de gemeente, vlak bij de A17. Ten noordoosten ligt de Kapelweg. De kapel is een rijksmonument en is gewijd aan de Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. Geschiedenis In 1870 wordt al op een kaart hier een kapelberg gesitueerd. In 1897 werd de kapel in opdracht en op kosten van de Roosendaalse familie Van Gilse gebouwd naar een ontwerp van M. Vergouwen, op een plek waar van oudsher al een kapel stond. Opbouw De kapel heeft een achthoekig plattegrond en is opgetrokken in een neoromaanse stijl met enige elementen van de neogotiek. De kapel staat op een kapelberg en vanaf de kapel loopt er in oostelijke richting een opgehoogde weg langzaam af, waarbij aan de zijkanten bomen zijn aangeplant die laag gesnoeid zijn. Zie ook Andere kapelbergen in Nederland en België
Doopsgezinde kerk (Alkmaar)

De Doopsgezinde Kerk is een rijksmonumentale zaalkerk aan de Koningsweg 12 in het Noord-Hollandse Alkmaar. Het gebouw is gebouwd op initiatief van voorganger Hans de Ries, het is een van de oudste stenen Doopsgezinde kerken van Nederland. Geschiedenis De kerk is aanvankelijk gebouwd als schuilkerk, in 1856 werden de panden aan de Koningsweg die de kerk aan het zicht onttrokken gesloopt en kwam de kerk in het zicht te staan. De gesloopte panden behoorden tot het Doopsgezinde Hofje, een hofje bestaande uit acht woningen. Op de plek van de woningen kwam een voorplein met hekwerk. In 1854 kreeg de kerk de huidige gevel met rondboogvensters. Deze gevel is ontworpen door C.W. Bruinvis, stadsarchivaris van Alkmaar. Het huidige voorplein is in ontwerp twee jaar jonger. Nog eens twintig jaar later, in 1876, werd het gehele interieur aangepast naar ontwerp door stadsarchitect W.F. du Croix. Hij heeft, onder andere, de neogotische banken ontworpen. Exterieur De voorgevel is een lijstgevel met vier pilasters. De pilasters zijn met elkaar verbonden door drie geprofileerde rondbogen. In de middelste boog is de ingang, een rechthoekige deur met omlijsting, geplaatst met daarboven een horizontaal roosvenster. De twee buitenste bogen bevatten rondboogvensters. Interieur Het interieur is in 1876 bijna volledig aan de smaak van de tijd aangepast. Van voor die datum zijn nog een aantal ornamenten bewaard gebleven. Het oudst bewaard gebleven stuk is het orgelfront dat uit 1819 stamt, het is van de hand van Deytenbach. Het orgel is van Flaes en Brunjes en stamt uit 1866. Het plafond is in de vorm van een halve ellips. Zie ook Lijst van doopsgezinde kerken in Nederland
Sint-Janskapel (Leenderstrijp)

De Sint-Janskapel is een kapel op een heuvel in Leenderstrijp in de gemeente Heeze-Leende en in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kapel op de kapelberg staat ten noordwesten van de plaats aan het einde van een bomenlaantje, bereikbaar vanaf de Kapelstraat. Ten noorden van de kapel staat de Heimolen. De kapel is een rijksmonument. Geschiedenis In de 15e eeuw bevond zich op deze plaats een grotere kapel. Deze deed aan de meeste kerken niet onder. Ze was gewijd aan Sint-Jan de Doper. Na 1648 raakte de kapel in verval doordat het katholieke geloof verboden was en katholieke kerken en kapellen gesloten werden als gevolg van de Vrede van Münster. Men kerkte sindsdien in schuilkerken of kapellen die net over de grens lagen. Rond 1840 was er weer godsdienstvrijheid en werd de bouwval van de kapel opgeruimd. Op de plaats van de ruïne werd in 1843 een nieuwe kapel gebouwd. De heuvel is ontstaan omdat de resten van de vorige kapel zich nog hier in bevinden, en omdat vervolgens de omgeving ontzand is. In 1973 en 1999 werd de kapel gerestaureerd. Opbouw De bakstenen kapel heeft een eenvoudige opzet, gedekt door een zadeldak, met twee topgevels en aan de achterzijde (westen) een rechthoekige apsis. In de kapel bevindt zich een keramieken replica van een ontvreemde zestiende-eeuwse houten schotel met daarop een St. Janshoofd. Externe link Foto's van de kapel
Stevenshofjesmolen

De Stevenshofjesmolen onder de Nederlandse stad Leiden (voorheen Wassenaar) staat aan de Veenwatering in de Stevenshofjespolder. Het is een conisch gemetselde poldermolen met een ingebouwd scheprad en met een rietgedekte kap. De opvoerhoogte is ongeveer 0,75 meter. De vlucht bedraagt 20 meter. De molen dateert van 1797. De molen is in de plaats gekomen van een eerdere molen die op 3 december 1796 verloren is gegaan. In strijd met de voorschriften was de molenaar afwezig, terwijl een ander het malen deed. Bij onweer met harde wind werkte het remsysteem niet goed ("de molen ging door de vang"), waardoor brand ontstond. De molenaar kreeg zijn ontslag. De Stevenshofjesmolen was een seinmolen, die het sein overnam van de Zelden van Passe in Zoeterwoude. Op de roeden zitten weer beugels, zoals die op de oude Potroeden zaten. Het sein van de Stevenshofjesmolen moesten alle molens tot aan de kust volgen. Sinds 1976 is de molen eigendom van de Rijnlandse Molenstichting.