NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lommertbrug

De Lommertbrug (brug 203) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De voetgangersbrug uit 1926 verzorgt de verbinding tussen de twee kaden van de Oudezijds Voorburgwal ter hoogte van de Enge Lombardsteeg. Ten oosten van de brug ligt rijksmonument Prinsenhof, onder Amsterdammers beter bekend als het oude Stadhuis. Ten westen van de brug liggen de rijksmonumenten De Brakke Grond en haar naamgever de Bank van Lening (Lommert of Lombard). Hier ligt al eeuwen een brug. Ze is al te zien op stadsplattegronden van Pieter Bast (1599) en Balthasar Florisz. van Berckenrode (1625). De naamgever van de brug is dan ook ingetekend als Leenbanck. De brug is vastgelegd op een tekening uit omstreeks 1665. In de loop der eeuwen werd de brug steeds vernieuwd onder meer in de jaren 1857, 1888 en 1905. In 1926 moesten er opnieuw werkzaamheden verricht worden. De brug werd in haar geheel vernieuwd. Onder leiding van bruggenarchitect Piet Kramer van de Dienst der Publieke Werken werd er vanaf 5 juli 1926 tot 3 oktober 1926 gebouwd aan een nieuwe brug. Er kon vermoedelijk gebruik gemaakt worden van de aanwezige houten paalfundering. Daarop kwamen stenen landhoofden waartussen stalen liggers werden geplaatst, waarop houten planken werden gemonteerd als brugdek. Kramer raakte later bekend vanwege zijn bakstenen bruggen in de bouwstijl van de Amsterdamse School. Daar was hier geen plaats voor op deze nauwe middeleeuwse kaden. Toch is Kramers hand te herkennen in de granieten legstenen op de trappen, die een basis hebben in de Amsterdamse School. Ook herkenbaar zijn de sierlijke afsluitingen van de brugleuningen, balustrades van siersmeedwerk. In de jaren vijftig werd dit soort type brug aangeduid als "lelijke ijzeren brug" en men wilde die eigenlijk niet meer in het oude stadsbeeld. Die toenmalige mening van heemschutters staat haaks op het feit dat de brug een aantal jaren later in 1995 benoemd werd tot gemeentelijk monument. Afbeeldingen
Sint-Goarkapel

De Sint Goarkapel is een kapel te Meerlo in de Nederlandse gemeente Horst aan de Maas en staat in een bos bij Meerlo, ongeveer op de grens met Wanssum. De bakstenen kapel is in 1662 gebouwd en heeft een voorgevel met gezwenkte top. Een mergelsteen boven het altaar vermeldt donderdag 6 juli 1662 als de datum van eerstesteenlegging: de feestdag van St Goar. De kapel is vermoedelijk gesticht door de adellijke bezitters van het goed "Beyenbruggen" (van Duitse afkomst) die in Meerlo de gevestigde verering van de H. Goar meer luister wilde bijzetten. H. Goar was een Rijnlandse kluizenaar. Uit de put bij de kapel werd er water geschept en roept men St Goar aan als patroon om koude koortsen of bibberkoortsen te genezen. Men ging hier toen op bedevaart naar St Goar. In de 2e helft van de 19e eeuw sloopte een groep schoolkinderen de put. De put werd hersteld en later definitief gesloopt. In juli 2022 werd de put opnieuw ingezegend tijdens de jaarlijkse openluchtmis door de deken van Horst aan de Maas nadat deze opnieuw werd opgemetseld door leden van KBO Sint Goar in Meerlo. De Groengroep van KBO Sint Goar heeft het onderhoud rondom de kapel. Sinds 1 april 2023 loopt het Pieterpad langs de kapel. Men heeft hiervoor de Pieterpadroute enkele tientallen meters verlegd.
Jacob-Roelandslyceum

Het Jacob-Roelandslyceum is een middelbare school voor gymnasium, atheneum en havo in het Nederlandse Boxtel en valt onder het bestuur van de vereniging Ons Middelbaar Onderwijs (OMO). Geschiedenis De school werd opgericht in 1948 als HBS aan de Herman Brandtstraat te Boxtel. De school begon als Jacob-Roelandscollege en werd vernoemd naar Jacob Roelands, een Boxtelse missionaris uit de 17e eeuw. In 1955 verhuisde de school naar de huidige locatie aan de Grote Beemd. Na een fusie in 1964 met missiehuis St. Theresia, het kleinseminarie van de in Boxtel gevestigde paters Assumptionisten, werd de HBS uitgebreid met een gymnasium. Na invoering van de Mammoetwet werd de naam in 1969 veranderd in Jacob-Roelandslyceum. In augustus 2000 volgde opnieuw een fusie, ditmaal vanwege teruglopende leerlingaantallen. Deze keer werd er gefuseerd met de Bracbant-havo, die gevestigd was aan de Baroniestraat. In 2003 werd de Havo overgehuisd. Expeditie Jacob Roelands Sinds 2016 organiseert de school jaarlijks Expeditie Jacob Roelands. Tijdens de expeditie treedt een groep leerlingen in de voetsporen van Jacob Roelands en zetten ze zich in voor de kansen van kinderen in Cochabamba, Bolivia. Voorafgaand aan de expeditie wordt een geldbedrag opgehaald dat de leerlingen naar Bolivia brengen om daar kennis te maken met de lokale bevolking en zich in te zetten voor de kinderen. Sinds 2024 wordt er niet meer naar Bolivia gereisd maar in plaats daarvan halen de leerlingen tijdens hun kerstactie geld op voor lokale goede doelen. Externe links Website Jacob-Roelandslyceum Website Expeditie Jacob Roelands
Watertoren (Dordrecht)

In 1882 werd aan de Noordendijk de eerste watertoren van de stad Dordrecht (provincie Zuid-Holland) gebouwd. Het is de op een na oudste watertoren van Nederland. De toren heeft een kasteelachtig uiterlijk en is ontworpen door de Dordtse stadsarchitect J.A. van der Kloes. De watertoren heeft een hoogte van 33 meter en een waterreservoir van 500 m3. De vierkante bakstenen torens bevatten destijds machinistenwoningen bestemd voor het personeel van het waterleidingbedrijf ter huisvesting. In 1938 werd de watertoren aangepast en moesten de hoektorentjes van de watertoren deels wijken wegens verbouwingen aan het waterreservoir. De toren was onderdeel van een waterfabriek van de Dordtse drinkwatervoorziening. Op het terrein werd rivierwater gezuiverd in open zandfilterbassins. De machines stonden in de watertoren; daar was ook een laboratorium dat de waterkwaliteit controleerde met forellen die tegen de stroom in zwommen. De watertoren verloor zijn oorspronkelijke functie in 1965. De watertoren en het voormalige pompgebouw uit 1941-1942 hebben de status van rijksmonument. In 2002 maakte de gemeente Dordrecht nieuwe plannen voor het verouderde Eneco-terrein waar de watertoren staat. Dit leidde in 2006 tot een restauratie van de watertoren en het pompgebouw en een herinrichting van de omgeving. Rondom het complex werd een deel van het Wantij weer opengegraven. De totale kosten bedroegen 6 miljoen euro. Sinds 2007 is in de watertoren en het naastgelegen pompgebouw een hotel-restaurant gevestigd genaamd Villa Augustus. Rond de watertoren is een moestuin aangelegd waaruit het restaurant put voor het maken van seizoensgebonden maaltijden. De uitbaters van Villa Augustus hebben eerder Hotel New York (Rotterdam) opgezet in het voormalige directiegebouw van de Holland-Amerika Lijn. Ook dit gebouw is een rijksmonument. In 2008 ontvingen de eigenaren van het complex de jaarlijkse watertorenprijs van de Nederlandse Watertoren Stichting. De jury was van mening dat met de restauratie een solide en duurzame oplossing is gecreëerd die ten goede komt aan de uitstraling van het gebied. Externe link Artikel over watertoren op site Industrieel Erfgoed
Rattekaai

Rattekaai (ook wel Rattenkaai) is de naam van een getijhaven aan de Oosterschelde ten noorden van Rilland aan de weg Middenhof, die ligt op de dijk tussen de Eerste en de Tweede Bathpolder. De haven ontstond na 1856 als handelshaven voor het dorp Rilland en werd in de twintigste eeuw vooral gebruikt voor het vervoer van suikerbieten. De havenkom met plateau en meerpalen ligt ten oosten van een strekdam en is beschermd als rijksmonument. Ten westen van de strekdam lag een jachthaventje. Aan het einde van de havendam ligt een plaquette uit 1912 voor jhr. Robert Rudolph Lodewijk de Muralt, de bedenker van de muraltmuur, een extra versterking boven op dijken, die in Zeeland veel werd toegepast. Op de havendam is nog een dergelijke muraltmuur te zien. De tekst op de plaquette luidt: Betonwerk Systeem De Muralt Aangevangen in 1912 W. Koning Wzn. Dykgraaf W. Kakebeeke Ontv. griffier L. Kalle Hz Dykbaas Rattekaai biedt een goed uitzicht over de schorren en slikken van het Verdronken Land van Zuid-Beveland, waar onder andere de in Zeeland als delicatesse beschouwde plant lamsoor groeit. Externe link Rijksmonument haven Rattekaai
Raadhuis (Chaam)

Het Raadhuis is een gemeentehuis aan het Raadhuisplein 1, in Chaam in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het gebouw dateert uit 1941 en is thans een rijksmonument. Het raadhuis is in gebruik bij de gemeente Alphen-Chaam en heeft een kleine, sfeervolle raadszaal, een collegekamer en een burgemeesterskamer. Er vinden raads- en commissievergaderingen plaats. Ook worden er ontvangsten en trouwpartijen gehouden. Na een verbouwing is het op 15 juni 2006 weer in gebruik genomen. In december 2015 is het pand door Ad Koijen overgekocht van de gemeente Alphen-Chaam. Galerij Externe links Rijksmonumentenregister 517169
Eendrachtsplein metro station

Eendrachtsplein is an underground subway station in the center of Rotterdam. It is part of the Rotterdam Metro lines A, B, and C. The station is named after Eendracht Square (which is Eendrachtsplein in Dutch). It was opened on 10 May 1982. The station is located near several cultural hotspots, of which photos and location information are displayed on information panels on the station walls. The station is between Dijkzigt and Beurs on the East-West Line (formerly Caland line). Nowadays lines A, B, and C serve the station. References
Eendrachtsplein (métro de Rotterdam)

Eendrachtsplein est une station de la section commune de la ligne A, la ligne B et la ligne C du métro de Rotterdam. Elle est située sous la place homonyme (Eendrachtsplein) dans le centre de Rotterdam aux Pays-Bas. Elle dessert notamment le Museumpark. Situation sur le réseau Établie en souterrain, Eendrachtsplein, est une station de passage de la section commune entre la ligne A, la ligne B et la ligne C du métro de Rotterdam. Elle est située : entre la station Beurs, sur la section commune (A+B+C), en direction du terminus nord de la ligne A Binnenhof, ou du terminus nord de la ligne B Nesselande ou du terminus nord de la ligne C De Terp; et la station de la section commune A+B+C Dijkzigt, en direction : du terminus sud-ouest de la ligne A Vlaardingen-West, ou terminus sud-ouest de la ligne B Hoek van Holland-Haven, ou du terminus sud de la ligne C De Akkers. Elle comporte deux voies encadrées par deux quais latéraux. Histoire La station Eendrachtsplein est mise en service le 10 mai 1982, lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de Coolhaven à Capelsebrug, d'une ligne que l'on dénomme alors la ligne Est-Ouest (nl). Les lignes du métro sont renommées, en décembre 2009, selon la dénomination toujours en vigueur : A, B et C. Services aux voyageurs Accès et accueil La station dispose d'automates pour la recharge ou l'achat de titres de transport et d'abris sur les quais. Elle accessible par ascenseur, elle est accessible aux personnes à la mobilité réduite. Desserte Eendrachtsplein est desservie par les rames des lignes A, B et C. Intermodalité Elle est en correspondance avec une station du tramway de Rotterdam desservie par les lignes 4 et 7?. Un arrêt de bus situé à proximité est desservi par la ligne 32. L'art dans la station Sur les murs des quais, de grands panneaux sont placés, sur lesquels diverses institutions culturelles des environs sont représentés avec leur position et les distances à partir de la station. Dans le hall central de la station se trouve depuis le 15 décembre 1999 le « mur du Millénaire » (Milleniumwand). Ce mur est composé de centaines de carreaux illustrant de diverses paroles personnelles. À proximité Eendrachtsplein (Rotterdam) Museumpark Institut d'architecture des Pays-Bas Kunsthal Maison Sonneveld (nl) ; Musée Boijmans Van Beuningen ; Musée Chabot ; Musée d'histoire naturelle de Rotterdam. Alliance française de Rotterdam Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste des stations du métro de Rotterdam Métro de Rotterdam Ligne A du métro de Rotterdam Ligne B du métro de Rotterdam Ligne C du métro de Rotterdam Tramway de Rotterdam Liens externes (nl) « Metro A : Binnenhof - Schiedam Centrum », sur RET. (nl) « Metro B : Nesselande - Hoek van Holland Haven », sur RET. (nl) « Metro C : De Terp - De Akkers », sur RET. (en) « Rotterdam (metro) », sur urbanrail.net. Portail du métro Portail de Rotterdam
Eendrachtsplein (metrostation)

Eendrachtsplein is een ondergronds station van de Rotterdamse metro. Het station werd geopend op 10 mei 1982 en wordt bediend door de oost-westlijn, sinds december 2009 aangeduid als lijn A, B en C. Het metrostation ligt onder het bedrijvige Eendrachtsplein in het centrum van Rotterdam, niet ver van het Museumpark, waar zich onder andere Museum Boijmans Van Beuningen bevindt. Op de perronwanden zijn grote panelen geplaatst waarop diverse culturele instellingen in de buurt met hun positie en afstand ten opzichte van het station worden aangegeven. In de op een tussenetage gelegen stationshal bevindt zich sinds 15 december 1999 de "Millenniumwand". Deze wand bestaat uit honderden tegels die diverse persoonlijke teksten vereeuwigd hebben. Station Eendrachtsplein is gelegen aan het centrale deel van de oost-westlijn. Bovengronds kan worden overgestapt op de tramlijnen 4, 6, 8 en buslijn 32. Foto's
Eben Haëzer (Spui)

Eben Haëzer is een ronde stenen beltmolen aan de Pootersdijk in het Nederlandse dorp Spui. De molen is gebouwd in 1807 en is tot 1952 in gebruik geweest als korenmolen. In 1958 kocht de gemeente Axel de molen en in 1964/65 werd hij gerestaureerd. In 1970 ging het eigendom over op de gemeente Terneuzen. In 1982 en 2000 volgden nieuwe, ingrijpende restauraties die de molen maalvaardig maakten. De in Zeeuwse traditie witgeschilderde molen beschikt over een koppel maalstenen, waarmee koren kan worden gemalen. Het tweede koppel is bij de restauratie van 1965 verwijderd; de twee molenstenen liggen nu bij de ingang. De molen is van mei tot oktober te bezoeken.
Gereformeerde kerk (Brandwijk)

Het besluit om een eigen gereformeerde kerk met pastorie in Brandwijk in de Nederlandse provincie Zuid-Holland te bouwen werd op 16 oktober 1896 genomen, de aanbesteding was op 9 februari 1897, de formele eerste steen is van 31 maart 1897. De bouw is voortvarend verlopen, reeds op 5 september 1897 werd de kerk in gebruik genomen. De kerk kreeg de naam Eben-Haëzer. De kerk werd gebouwd door gereformeerde en hervormde aannemers, onder leiding van de plaatselijke timmerman Adriaan van den Berg en metselaar G. Kreukniet uit Ottoland. Het orgel werd geschonken door P. Hogendijk en voor het orgelfront werd een gift ontvangen van Abraham Kuyper. Het interieur van de kerk is geheel gemoderniseerd en aangepast aan de huidige tijd. In de consistorie hangt een overzicht met foto’s van alle predikanten vanaf 1897. De pastorie is aangebouwd aan de rechterzijgevel van de kerk. Externe links Graafstrooms Kerkenpad - Binnenwaard.nl Eben-Haëzer - Reliwiki
Veldkamps Meuln

Veldkamps Meuln (Dutch pronunciation: [ˈvɛltkɑmps møːln]; English: Veldkamp's Mill) is a 19th-century tower mill in the village of Bellingwolde in the Netherlands. Location Veldkamps Meuln is located at the Hoofdweg in the village of Bellingwolde in the east of the province of Groningen in the northeast of the Netherlands. History Veldkamps Meuln was built as a grist and oil mill by the Veldkamp family in 1855. The mill was heavily damaged by a storm in 1895. It has been a national heritage site since 1972. The mill was again heavily damaged by storms in 1972 and 1976. The windmill was restored in 2002–2003. Description Veldkamps Meuln is a seven storey tower mill with a stage at third floor level (Dutch: stellingmolen). The cap is covered with dakleer. Four common sails with a span of 20.20 metres (66 ft 3 in) are carried on a cast iron windshaft. The sails are winded by a tailpole and winch. The windshaft carries a brake wheel which has 59 teeth. This drives a wallower with 30 teeth. The wallower is at the top of the upright shaft, which has a great spur wheel at its bottom. This has 86 teeth. It drives two stone nuts, which drive the millstones. The stone nuts have 24 and 26 staves respectively. The millstones are driven overdrift. References External links Media related to Veldkamps Meuln at Wikimedia Commons
Veldkamp's Meuln

Veldkamps Meuln is een ronde stenen korenmolen in Bellingwolde in het oosten van de provincie Groningen. De molen werd in 1855 als koren- en pelmolen gebouwd. De molen was jarenlang in bezit van de familie Veldkamp, hetgeen de naam van de molen verklaart. Tegenwoordig is de molen eigendom van de gemeente Westerwolde. De molen werd in de anderhalve eeuw van zijn bestaan regelmatig beschadigd door storm, namelijk in 1895, 1972 en 1976. De molen werd enkele malen gerestaureerd, voor het laatst in 2002. Sindsdien wordt de molen regelmatig door een vrijwillig molenaar in bedrijf gesteld. Het pelwerk is grotendeels verdwenen, de molen bezit op het moment nog twee koppels maalstenen.
Watertoren (Tilburg)

De watertoren in Tilburg is gebouwd in 1897 voor de Tilburgsche Waterleiding Maatschappij. In dat jaar kreeg de stad naast een toren ook een buizennet en een pompstation. De toren is ontworpen door architect H.P.N. Halbertsma, die ook watertorens in onder meer Leeuwarden, Meppel, Roermond en Roosendaal heeft ontworpen. De watertoren heeft een hoogte van 50,50 meter en één waterreservoir van 1000 m³. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de toren door de Duitsers gebruikt als uitkijktoren. Aan het eind van de oorlog, op 26 oktober 1944, hebben de Duitsers tevergeefs geprobeerd de toren op te blazen. De toren bleef overeind maar de bovenbouw en het reservoir raakten zwaar beschadigd. Bij de hierna benodigde restauratie werd de bovenbouw vereenvoudigd uitgevoerd met een hekwerk in plaats van de oorspronkelijke kantelen. Na de restauratie werd het reservoir op 10 december 1947 weer in gebruik genomen. In 2007 werd de toren na 110 jaar gebruik buiten werking gesteld. De toren is een Rijksmonument sinds 10 mei 2002 en is in eigendom van de Staat.
Joodse begraafplaats (Culemborg)

De voormalige Joodse begraafplaats in de Nederlandse stad Culemborg is gelegen aan de Achterweg en is onderdeel van een grotere begraafplaats. Er zijn 146 Joodse graven bewaard gebleven. Voor 1764 begroeven de Joden hun doden in Vianen en later in Buren. In 1764 werd een veld aangekocht aan de Westerwal, waar tot 1869 begraven werd. Toen werd de begraafplaats aan de Achterweg in gebruik genomen. In 1947 werd de Joodse gemeente van Culemborg bij Utrecht gevoegd. De oude begraafplaats aan de Westerwal werd in 1959 geruimd. De synagoge is in 1982 geheel gerestaureerd en werd een gereformeerde kerk. In het nabije Beesd is ook een Joodse begraafplaats bewaard gebleven van de familie Van Straaten. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Joodse begraafplaats Beesd
De Duinen

De Duinen is een landgoed van 10 hectare ten oosten van Paterswolde, met daarop een gelijknamig landhuis uit begin 19e eeuw. Het gebied is licht glooiend doordat er in de ijstijd plaatselijk dikke lagen dekzand zijn afgezet. Het landgoed is in de 19e eeuw in landschapsstijl aangelegd, en met het zand uit de vijver (in de vorm van een vis) zijn de duintjes nog wat opgehoogd. In 1990 erfde Natuurmonumenten het landgoed en restaureerde het landhuis. Het landgoed heeft een beschermde erfgoed status, en is sinds 2006 in particulier bezit. Op het landgoed staan veel rododendrons, en een aantal hoge beuken waaronder weinig groeit. Hier komt de holenduif, grote bonte specht en rosse vleermuis veel voor.
Hofje van Oorschot

The Hofje van Oorschot is a hofje on the Kruisstraat 44 in Haarlem, Netherlands. History This hofje was founded upon the death of the donor in 1768 (the date on the memorial plaque on the facade), but wasn't built until 1770, because of demands made by the neighbor on the other side of the street, David Van Lennep. He wanted an attractive view, and organized the commission of the monumental wrought-iron gate that exists today. The donor was Wouterus van Oorschot, a burger of Amsterdam who was born in Dordrecht. He founded the hofje on his death because of his Haarlem roots. His grandfather Levinus Savarij was buried in the St. Bavochurch in grave nr. 142. The family shields of Oorschot and Savary are on display in the top of the facade of the main building, with a small poem which reads "Wouterus van Oorschot shows his love here for the poor and as an example to the rich; died 19 March 1768". The hofje was built upon the grounds of the former Heilige Geesthuis, an old religious institution like the St. Elisabeth gasthuis that itself was a type of hofje. The will and testament of Van Oorschot had not specified a location, and Van Lennep, himself in the city council, voted against the sale of the land to the hofje founders (executors of Van Oorschot's will). Once the deed was done, Van Lennep managed to have the gate installed, which effectively bars entry to the hofje from the street. Within the regent's room, the fireplace also has the family shields of Oorschot and Savary. References Haarlems hofjes, Dr. G. H. Kurtz, Schuyt & Co C.V., Haarlem, 1972, ISBN 90-6097-027-6
Hofje van Oorschot

Het Hofje van Oorschot is een Haarlems hofje, dat dateert uit 1769 en zich in het centrum van Haarlem bevindt, aan de Kruisstraat nr. 44, op de hoek met Krocht. Het Hofje van Oorschot is gebouwd in 1769 uit de nalatenschap van de Amsterdamse koopman Wouterus van Oorschot (1704-1768). Hij liet een bedrag na van 20.000 gulden, dit bleek onvoldoende om het hofje te realiseren. Uiteindelijk hebben de Staten van Holland 20.000 gulden bijgelegd en kon het hofje gebouwd worden. De bouw van het hofje had nogal wat voeten in de aarde. Aan de overzijde van het te bouwen hofje woonden twee rijke stadsbestuurders die zich bemoeiden met de bouw. De bestuurders eisten dat er een mooie tuin aangelegd zou worden die afgesloten moest worden met een hek in rococostijl. De keus viel op rococostijl omdat ook de huizen van de bestuurders in die stijl waren gebouwd. Door de eisen van de bestuurders was de nalatenschap van Wouterus van Oorschot onvoldoende om het hofje te bouwen en zag het ernaar uit dat het hofje er niet zou komen, wat ook precies de bedoeling van de bestuurders was. Ondanks de bezwaren van de bestuurders, ging het stadsbestuur akkoord met de bouw van het Hofje van Oorschot. De Staten van Holland legden 20.000 gulden bij om een hofje te laten bouwen dat 'een sieraad voor de stad zou zijn'. De bouw startte in 1769. Het hofje van Oorschot was bedoeld voor arme vrouwen van 50 jaar en ouder die lid waren van de hervormde gemeente. Het hofje is gebouwd rond een binnentuin, sinds 1973 staat in de tuin van het hofje een bronzen beeld van Eva (van Adam en Eva). Eva is ontworpen door beeldhouwer Johan Limpers. Het beeld stond van 1947 tot 1967 in het Kenaupark te Haarlem, vanwege vernielingen verhuisde Eva naar het Frans Halsmuseum. In 1973 kreeg het beeld, na restauratie, een plek in het Hofje van Oorschot tot het beeld in 1987 gestolen werd. De weduwe van Johan Limpers was nog in bezit van een model van Eva en er werd een replica gemaakt. De replica werd teruggeplaatst in het hof. Het Hofje van Oorschot is anno 2024 gesloten voor publiek.