NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parkhaven (Rotterdam)

Le port Parkhaven est un bassin portuaire de Rotterdam situé entre les quartiers Lloyd et Het Park. Description Le port Parkhaven est l'un des bassins portuaires du Port de Rotterdam. La police portuaire (en néerlandais, la Zeehavenpolitie), occupe les bâtiments du nord du bassin. Deux écluses et une station de pompage séparent le port Parkhaven du port intérieur de Coolhaven, lui-mêne lié au canal Delfshavense Schie. Au sud, le canal s'ouvre sur la Nouvelle Meuse. Sur la rive est, divers bateaux sont amarrés. D'aval en amont : le bateau de l'hôtel-restaurant chinois New Ocean Paradise ; le bateau-restaurant De Brandaris (de Berenboot) ; le bateau-crêperie Pannenkoekenboot ; le Zwarte Zwaan (le cygne noir) et le bateau de divertissement MPS De Ameland (construit en 1967 et nommé le Princesse Anne, ce navire a été transformé en bateau pour accueillir des divertissements en 1997). Histoire Le Parkhaven est creusé entre 1890 et 1893, et modifié pour le transport des marchandises sèches entre 1903 et 1908. Sur sa rive est, se trouvaient les hangars de l'entreprise Van Ommeren et les cargaisons de transbordement. Sur sa rive ouest, de 1908 à 1970, se trouvait l'entreprise de commerce et de navigation Wm.H. Müller & Co.'s Dockers Moi. N. V. qui a donné son nom à la jetée qu'on surnomma Müllerpier, qui pris ce nom officiellement en 1990. Depuis 1911, la police portuaire (Zeehavenpolitie) occupe les bâtiments de la rive nord. Ses navires de patrouille y sont stationnés. Tout d'abord, un ponton a été utilisé (maintenant amarré au port Veerhaven) puis, à partir de 1938, un bâtiment sur la rue Sint-Jobsweg 6 (actuel quartier Lloydkwartier). Ce bâtiment est encore en usage, à côté d'un bâtiment plus récent. Lorsque les écluses du Park (Parksluizen) ont été achevées, en 1933, le port Parkhaven est devenu un itinéraire qui reliait la Nouvelle Meuse et le Delfshavense Schie. Le fret sur le côté est du port a stoppé. La tour de l'Euromast a été construite en 1960, pour l'exposition Floriade. Durant plusieurs années, le port a abrité les navires de formation Jan Backx et De Seven Seas qui étaient habités. Plus tard, l'entreprise Müller & Co a quitté le port. Le ponton Müller-pier a été pendant plusieurs années utilisée pour accueillir des événements. Des logements bordent les rives (quartier Lloydkwartier). Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Parkhaven (Rotterdam) » (voir la liste des auteurs). Portail de Rotterdam Portail du monde maritime
Parkhaven (Rotterdam)

De Parkhaven is een haven uit de periode van de eeuwwisseling naar de twintigste eeuw, gelegen tussen het Lloydkwartier en het Park in Rotterdam. De Parkhaven is gegraven tussen 1890 en 1893 en tussen 1903 en 1908 ingericht voor de overslag van stukgoed. Aan de oostkant van de Parkhaven stonden loodsen van Van Ommeren en vond stukgoed-overslag plaats. Aan de westkant van de Parkhaven was van 1908 tot 1970 de handels- en scheepvaartmaatschappij Wm.H. Müller & Co's Stuwadoors Mij. N.V. gevestigd, waardoor de pier in de naam Müllerpier kreeg, eerst in de volksmond en vanaf 1990 officieel. Sinds 1911 is de Rivierpolitie (de latere Zeehavenpolitie) gehuisvest aan de noordzijde van de Parkhaven. De patrouilleschepen hebben hier hun ligplaats. Eerst werd gebruik gemaakt van een ponton – nu afgemeerd in de Veerhaven – en vanaf 1938 in een gebouw op Sint-Jobsweg 6 in het huidige Lloydkwartier. Het laatste gebouw is nog steeds in gebruik, al staat er inmiddels een nieuw gebouw naast. Door het voltooien van de Parksluizen in 1933 werd de Parkhaven een verbindingsroute tussen de Nieuwe Maas en de Delfshavense Schie. De stukgoedoverslag aan de oostkant van de haven verdween als eerste en in 1960 werd hier in het kader van de Floriade de Euromast gebouwd. Jarenlang lagen hier het opleidingsschip Jan Backx en de Seven Seas, die in gebruik was als logementschip. Later vertrok ook Müller & Co en is de Müller-pier nog jarenlang in gebruik geweest als evenemententerrein. Tegenwoordig staat hier woningbouw van het Lloydkwartier. Aan de oostkant van de Parkhaven hebben nu diverse schepen hun vaste ligplaats. Vanaf het ventilatiegebouw van de Maastunnel zijn dat: de Chinese boot New Ocean Paradise, Partyschip De Brandaris (de Berenboot, geïnspireerd door De Bereboot), de Pannenkoekenboot II, de Zwarte Zwaan, en partyschip MPS De Ameland, de in 1967 door Rijkswaterstaat gebouwde veerboot naar Ameland die aanvankelijk Prinses Anna heette. In 1997 is dit schip omgebouwd tot partyschip, waarbij het gehele autodek werd gestript en voorzien werd van een overkapping.
Sint-Luciakerk (Mierlo-Hout)

De Sint-Luciakerk is de parochiekerk van Mierlo-Hout in de Nederlandse plaats Helmond (provincie Noord-Brabant) en is gewijd aan Lucia van Syracuse. Geschiedenis De aanbesteding tot de bouw van de kerk vond plaats op 9 mei 1895. De opdracht voor de bouw werd gegund aan de laagste inschrijver G. Mestrum uit Venlo voor ongeveer 30.000,- gulden. In oktober 1895 werd begonnen met het leggen van de fundamenten en met de eigenlijke bouw werd gestart in april 1896. De architect was de in die tijd bekende kerkenbouwer Caspar Franssen uit Roermond, die voor de bouw van de kerk in Brussel in 1897 een gouden medaille 'voor de mooiste dorpskerk' kreeg. De kerk werd op 1 mei 1897 opgeleverd en op 16 mei van datzelfde jaar ingezegend door bouwpastoor Nicolaas Franciscus Elsen.
Kruisvennen

Kruisvennen is de naam van een natuurgebied ten oosten van Ospel en ten zuidwesten van voormalig klooster Stokershorst. Het gebied maakt deel uit van een particulier landgoed, dat 't Kruis heet. Het bestaat uit een plas waaromheen zich wilgenstruweel en elzen-berkenbroekbos heeft ontwikkeld. De plas is zeer voedselrijk. Deze is gelegen op zure veengronden. Vanuit de nabijgelegen Noordervaart is in het noordelijk deel van het gebied kwel van kalkrijk water. Het gebied wordt beheerd als natuurreservaat. De Neerpeelbeek stroomt door het oostelijk deel van het gebied.
Nederpeel-Grave

Nederpeel-Grave is een natuurgebied ten westen van Heibloem, nabij buurtschap Caluna in de Nederlandse gemeente Leudal. Dit landgoed is 75 ha groot, waarvan 55 ha bos en het overige deel grasland. Het was een particulier landgoed, maar de eigenaren hebben het in 2002 verkocht aan Staatsbosbeheer, teneinde de natuurwaarden voor de toekomst veilig te stellen. Oorspronkelijk lag hier veen, maar dat is verdwenen. Een leemlaag op ruim 1 meter diepte zorgt voor een vochtige bodem. De bossen in het gebied zijn dan ook grotendeels op rabatten aangelegd. De Neerpeelbeek stroomt door dit gebied. Deze was gekanaliseerd maar kan sinds het eerste decennium van de 21e eeuw weer meanderen. In het gebied vindt men broekbos en populierenplantages. Enkel in de laagste delen zijn nog restanten van de oorspronkelijke vegetatie te vinden. Daar komt onder meer grote boterbloem voor. Ten westen van dit gebied vindt men het natuurgebied Kruisvennen, in het noorden de Groote Moost, in het zuidwesten De Zoom.
Spaanse Bos

Het Spaanse Bos is een natuurgebied van 39 ha, gelegen ten zuidwesten van Heibloem. Het gebied is eigendom van Stichting Limburgs Landschap. Het bestaat voornamelijk uit naaldhout dat tussen 1939 en 1961 werd aangeplant. Enkele eiken en beuken in het gebied zijn ouder dan 130 jaar. Tot het gebied behoort ook een perceel op de Asbroekerheide, dat in 2003 aan de Stichting werd gelegeerd. Het beheer is er op gericht om het productiebos te vervangen door meer afwisselend bos met onder meer zomereik. Ook werd een poel aangelegd. In het gebied komt, in bepaalde heiderestanten, nog stekelbrem voor. Zwarte specht, groene specht en zomertortel zijn enkele vogels die er broeden. Ten westen van het Spaanse Bos ligt het natuurgebied Nederpeel-Grave.
Begraafplaats Tolsteeg

Begraafplaats Tolsteeg is een begraafplaats in Utrecht, gelegen aan de Maansteenweg 1. Ze is ontworpen door Krijn Perk Vlaanderen, tuinarchitect en plantsoenmeester van de gemeente Utrecht. Omdat de 1e Algemene Begraafplaats Soestbergen rond het jaar 1900 vol begon te raken, besloot men in 1903 Kovelswade aan te leggen ook wel 2e Algemene begraafplaats geheten. Ook deze raakte vol en daarom werd in 1931 de 3e Algemene Begraafplaats aangelegd die de naam Begraafplaats Tolsteeg meekreeg. Ze heeft haar naam te danken aan de subwijk Tolsteeg van Hoograven waarin ze is gelegen. Begraafplaats Tolsteeg is de grootste begraafplaats van Utrecht waarvan de vroegere ingang zich eerst aan het Houtensepad bevond; de tegenwoordige ingang bevindt zich aan de Opaalweg. In de aula van Begraafplaats Tolsteeg die is ontworpen door architect Gosse van der Gaast, bevindt zich een originele muurschildering van M.C. Escher. De aula trekt hierdoor internationale belangstelling. Er is ook een kunstzinnige urnentuin in 2009 onder landschapsarchitectuur van Ada Wille aangelegd In het kader van de Tweede Wereldoorlog bevinden zich op de begraafplaats het Monument voor de Binnenlandse Strijdkrachten en een monument voor de Utrechtse verzetsgroep Oranje Vrijbuiters. Daarnaast is er een speciaal graf voor de diaconessen van het oudste Diakonessenhuis van Nederland aan de Bosboomstraat 1 (tot ca. 1930 aan de Oudegracht zuidzijde, tussen de Bijlhouwerstraat en de huidige Diaconessenstraat) te Utrecht, waar verschillende diaconessen zijn begraven. Fotogalerij
Kasteel Karsveld

Kasteel Karsveld lag ten zuiden van Gulpen aan de Slenakerweg in de buurtschap Waterop in de Nederlands-Limburgse gemeente Gulpen-Wittem. Het kasteel stond aan het beekje de Gulp in het Gulpdal. De kasteelresten met modern herenhuis in neorenaissancestijl en de nabijgelegen vierkantshoeve zijn rijksmonument. Ongeveer 100 meter ten noordoosten van het monument staat niet ver van de Gulp een Mariakapelletje. Beschrijving Op een nog gedeeltelijk met een gracht omgeven middeleeuwse motte staat een herenhuis dat omstreeks 1931 werd gebouwd met trapgevels en een zadeldak. In het gebouw bevinden zich restanten uit de 15e en 16e eeuw, bestaande uit hergebruikte breuksteen van het in 1795 afgebrande kasteel. De fundamenten zijn restanten van een 12e-eeuwse burcht. In de kelder bevinden zich delen van een gebeeldhouwde schouw uit omstreeks 1725. De hoeve 'Karsveld', met een sluitsteen die het jaar 1819 vermeldt, hoorde bij het kasteel. Geschiedenis en bewoners In 1146 werd in een akte van het Maastrichtse kapittel van Sint-Servaas ene Hezelo van Kinzweiler als eerste bewoner genoemd bij een schenking van een grootleen predium te Beutenaken, het huidige Karsveld. De naam van het kasteel is afgeleid van de bewoners in de 14e eeuw, een lid van de Akense schepenbank genaamd Lewe van Carsvoirt, die het in bruikleen had van het Sint-Servaaskapittel. Dit kapittel had het kasteel als geschenk ontvangen van de Duitse keizer Conrad. Aan het einde van de 13e eeuw werd de familie van Carsvoirt opgevolgd door de familie Van den Hove die het kasteeltje drie eeuwen lang bewoonde, waarbij het van vader op zoon overging. Het begon met jonker Andries van de Hove in 1407, die de eerste bewoner was en eindigde met Herman van den Hove, wiens dochter huwde met Frans Dammarier, toentertijd burgemeester van Maastricht. In 1710 werd het kasteel door het Sint-Servaaskapittel, dat nog steeds eigenaar was, verkocht aan Willem Scherbach uit Maastricht, die het weer doorverkocht aan graaf Joseph van Goltstein. Nadat het kasteel in korte tijd nog enkele malen van eigenaar wisselde, kwam het rond 1850 in bezit van de familie Lenaerts, die het tot 1960 bewoonde. Het kasteel werd zowel in 1795 als in 1931 door brand verwoest maar beide keren herbouwd en ingericht naar de toen geldende maatstaven. Anno 2024 is er een advocatenkantoor in gevestigd. De boerderij is een veehouderij annex vakantieverblijf. Externe links Karsveld bij Rijckheyt, centrum voor regionale geschiedenis Karsveld op website 'Kastelen in Nederland' Informatie over de status als rijksmonument
Zevende Petroleumhaven

De Zevende Petroleumhaven is een haven in Rotterdam-Europoort. De Zevende Petroleumhaven ligt aan het 22,65 meter diepe Calandkanaal. Aan de Zevende Petroleumhaven zijn de Lyondell Europoort Terminal, de Vopak Terminal Europoort en Maatschap Europoort Terminal gevestigd. In de Zevende Petroleumhaven bevindt zich aan de westzijde de Donauhaven met een waterdiepte van 7,65 meter.
Église Sainte-Barbe de Leveroy

L'église Sainte-Barbe est l'église paroissiale de la ville limbourgeoise de Leveroy, aux Pays-Bas. Histoire Une première chapelle pourrait remonter au XIIIe siècle à Leveroy. Au XVe ou XVIe siècle, la chapelle est reconstruite en style gothique ; elle est ensuite élevée au rang d'église paroissiale en 1620. À partir de 1700, Horn fait des dons à la paroisse pour en achever l'intérieur. En 1839, l'église gothique est remplacée par une simple église-halle, tandis que la tour gothique est conservée. En 1923, une nouvelle église est construite à côté de l'ancienne par Jos Wielders. En 1924, l'ancienne église est démolie. Wielders conçoit un bâtiment selon les principes de l'école d'Amsterdam. C'est une église cruciforme à nef courte. La voûte est soutenue par des pans en béton. Le 15 novembre 1944, l'église est détruite par les occupants allemands dans leur retraite. Seules les pans en béton sont restés debout. Seules les fondations de l'église peuvent être conservées, le reste est démoli et une nouvelle église, un peu plus grande, est mise en service en 1949. Encore une fois, Jos Wielders est l'architecte. Description C'est une église cruciforme en brique. La tour latérale, surmontée d'une flèche en aiguille resserrée, contient l'entrée de l'église. Au-dessus de l'entrée en plein cintre se trouve une sculpture de sainte Barbe en bas-relief, en céramique par Renald Rats (1948). Au-dessus du chœur se trouve une peinture murale de H.M. Kluytmans de 1961. Une statue du Sacré-Cœur, réalisée par l'atelier Thissen, se trouve à côté de l'église. Elle y a été placée lors de l'inauguration de l'église en 1925. À l'église se trouve une statue du Sacré-Cœur qui a été placée à l'occasion de l'inauguration de la nouvelle église en 1925. Notes et références Voir aussi Article connexe Limbourg Portail de l’architecture chrétienne Portail des Pays-Bas
Sint-Barbarakerk (Leveroy)

De Sint-Barbarakerk is de parochiekerk van de Nederlands-Limburgse plaats Leveroy, gelegen aan Dorpstraat 2. Geschiedenis Mogelijk was er al in de 13e eeuw een kapel bij Leveroy. In de 15e of 16e eeuw was er een gotische kapel, die in 1620 tot parochiekerk werd verheven. Vanaf 1700 werden door Horn giften aan de parochie gedaan om het interieur te vervolmaken. In 1839 werd de gotische kerk door een eenvoudige zaalkerk vervangen, waarbij de gotische toren behouden bleef. In 1923 werd, door Jos Wielders, een nieuwe kerk naast de oude gebouwd. In 1924 werd de oude kerk gesloopt. Wielders ontwierp een gebouw volgens de principes van de Amsterdamse School. Het was een kruiskerk met een kort schip. Het gewelf werd gesteund door betonnen spanten. Op 15 november 1944 werd de kerk opgeblazen door de zich terugtrekkende Duitse bezetter. Slechts de betonnen spanten bleven overeind staan. Slechts de fundamenten van de kerk konden behouden blijven, de rest werd gesloopt en in 1949 werd een nieuwe, wat grotere, kerk in gebruik genomen. Ook nu was Jos Wielders de architect. Bij de kerk staat een Heilig Hartbeeld dat werd geplaatst ter gelegenheid van de ingebruikname van de nieuwe kerk in 1925. Het beeld werd geleverd door atelier Thissen, waarschijnlijk naar een ontwerp van Albert Verschuuren. Gebouw Het betreft een bakstenen kruiskerk. De aan de zijkant aangebouwde toren, die gedekt wordt door een ingesnoerde naaldspits, omvat de toegang naar de kerk. Boven de rondbogige ingang is een Barbarabeeld in reliëf aangebracht, uitgevoerd in keramiek door Renald Rats (1948). Boven het koor bevindt zich een wandschildering door H.M. Kluytmans uit 1961. Het orgel is een Verschueren-orgel uit 1953.
Sint-Matthiaskerk (Warmond)

De Sint-Matthiaskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Herenweg 76 in Warmond. De kerk werd gebouwd in 1858 en is ontworpen door architect Theo Molkenboer en in neoromaanse stijl. Het is gebouw is een gemeentelijk monument. Achter de kerk bevindt zich een bos met onder andere een beeld van Maria. In het bos bevindt zich tevens de katholieke begraafplaats.
Watertoren (Vianen)

De watertoren in Vianen is gebouwd in 1909. De watertoren werd ontworpen door Roelof Kuipers. Het betreft de oudste Nederlandse watertoren met een open draagconstructie vervaardigd uit gewapend beton. De toren heeft een hoogte van 26,3 meter en één waterreservoir met een inhoud van 100 m³. De eigenaar van de watertoren is het waterleidingbedrijf Oasen. De watertoren is niet meer in bedrijf.
SV Spakenburg

SV Spakenburg (en neerlandés y oficialmente Sportvereniging Spakenburg traducido como Club Deportivo Spakenburg) es un club de fútbol neerlandés de Spakenburg, un pueblo cercano a Bunschoten en la provincia de Utrecht. Fue fundado en 1931 y actualmente compite en la Tweede Divisie que es la Tercera División según el Sistema de ligas de los Países Bajos . Comparte una rivalidad con IJsselmeervogels, que también es de Spakenburg. Historia El club fue fundado el 15 de agosto de 1931 como Stormvogels y pronto pasó a llamarse Windvogels. En 1947 se fusionó con un equipo de gimnasia local para convertirse en Sportverening Spakenburg. Se unió al Eerste Klasse en la temporada 1970-71 con el entrenador Joop van Basten, padre del legendario delantero holandés Marco van Basten , y consiguió su primer título de liga en 1974. Volvió a ser campeón en 1985, y también ganó el título general de la liga amateur holandesa, y en 1987, 2000 y 2008. Se unió al Topklasse para su temporada inaugural en 2010. En su primera temporada, Spakenburg fue uno de los únicos tres clubes (los otros son Rijnsburgse Boys y FC Oss ) que se declararon elegibles para el ascenso a Eerste Divisie; a pesar de eso, Spakenburg no pudo clasificarse para la final de la competencia, ya que terminó la temporada regular en el segundo lugar detrás de sus rivales de la ciudad IJsselmeervogels. En la temporada 2015-16 el club logra el ascenso a las Tweede Divisie debido a las modificaciones que la convertian en la tercera división y dejaba a la Topklasse como cuarta división. En la temporada 2022-23, el club tuvo un excelente rendimiento en la Copa de Países Bajos, logrando alcanzar la fase de semifinales tras eliminar al FC Utrecht en cuartos de final, siendo así el tercer club amateur del país en llegar a esta instancia.​ Jugadores Plantilla 2021/22 Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre SV Spakenburg. [1] (en neerlandés)
Sportvereniging Spakenburg

L'SV Spakenburg è una società calcistica olandese con sede a Spakenburg. Storia Lo Spakenburg è stato fondato nel 1931. Fino al 2009-2010 ha disputato in Hoofdklasse, il massimo livello dei campionati dilettantisctici olandesi. In seguito, con l'istituzione della Topklasse come massimo campionato dilettantistico, nella stagione 2010-2011 lo Spakenburg è passato nella nuova categoria. Il club nutre un’accesa rivalità nei confronti dell’IJsselmeervogels, altra squadra con sede nella città di Spakenburg, che milita anch’essa nella Topklasse. Rosa Palmarès Competizioni nazionali Tweede Divisie: 1 2023-2024 Derde Divisie: 3 2011-2012, 2013-2014, 2017-2018 Altri piazzamenti Coppa dei Paesi Bassi: Semifinalista: 2022-2023 Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sportvereniging Spakenburg Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su spakenburg.com.
SV Spakenburg

Sportvereniging Spakenburg é um clube holandês de futebol de Spakenburg, na Holanda. Foi fundado em 15 de agosto de 1931 e disputa a Topklasse, o terceiro nível do futebol holandês. Manda seus jogos no estádio De Westmaat. Jogadores notáveis Chima Onyeike Ligações externas «Site oficial». (em holandês)
De Keut

De Keut is een monumentale boerderij aan de Huddingweg nabij de Gelderse plaats Huinen in de gemeente Putten. Beschrijving De boerderij dateert volgens een gevelsteen uit 1783. De symmetrisch gevormde voorgevel heeft in het midden twee grote vensters, elk met 20 ruitjes. Ter weerszijden bevinden zich twee kleinere ramen met negen ruitjes en erboven twee kleine ramen met vier ruitjes. De onderste vensters zijn voorzien van luiken. Het pand heeft een met riet en pannen gedekt wolfsdak. De Veluwse boerderij is erkend als rijksmonument. De deel van de boerderij werd in 1884 vernieuwd. Externe link Ronald Stenvert e.a., De Keut in: Monumenten in Nederland - Gelderland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg/ Waanders uitgeverij, Zwolle 2000, blz. 278
Lichtwachterswoning van Kraggenburg

De Lichtwachterswoning van Kraggenburg is een woning voorzien van een lichthuis dat dienstdeed als lichtbaken van het voormalige schiereiland Kraggenburg aan de monding van het Zwolse Diep in de Zuiderzee. De stenen woning ligt centraal op een terp. De woning heeft 34 centimeter dikke muren op een vierkant grondvlak van 8,5 meter. Het dak van de woning is voorzien van zinkplaten. Op het dak bevindt zich een mistbel en een ronde ijzeren toren met lichtbaken. Binnen de woning bevindt zich een peilput. Geschiedenis Op het eiland bevond zich in eerste instantie een houten woning met rieten dak. Na een storm in 1877 besloot de Nederlandse Staat de woning te vervangen voor een stenen bouwwerk ontworpen door waterbouwkundig ingenieur Rudolph Peter Johann Tutein Nolthenius. De terp waarop de woning kwam te staan werd uitgebreid, verstevigd en verhoogd. In 1878 werd de woning in gebruik genomen. Bij oplevering had de woning een houten achthoekig lichthuis voorzien van een petroleumlamp. Om aan drinkwater te komen was de woning voorzien van een ondergrondse regenopvang. De woning had een peilkamer waarin zich de peilput bevond dat ondergronds via een 25 meter lange buis als communicerende vaten verbonden was met het water van de haven. In de peilkamer stond een mareograaf (een zelfregistrerende getijmeter) opgesteld waarmee van binnenuit de waterstand via een drijver geregistreerd werd op een trommel. In 1894 werd een houten schuurtje vervangen voor een stenen gebouwtje dat een lichthuisje op het dak kreeg. In 1919 werd de toren vervangen voor een ijzeren lichthuis op een vierkante omloop. Als verlichting werd een op een uurwerk werkende gasgloeilicht geïnstalleerd op een zuil voorzien van een fresneloptiek van de Duitse firma Julius Pintsch. Door de tijdsklok was dagelijkse bediening niet meer noodzakelijk en in 1920 werd de lichtwachter met zijn gezin overgeplaatst en kwam de woning leeg te staan. Bij de omdijking van de Noordoostpolder in 1940 werd het licht gedoofd en de optiek en mistbel verwijderd om te worden hergebruikt in Urk. Na de inpoldering werd de woning verhuurd maar had te maken met achterstallig onderhoud. De vereniging Vrienden van het Museum Schokland zijn zich in gaan zetten voor het behoud van de woning. In 1968 kwam het complex Kraggenburg hierdoor op de rijksmonumentenlijst. In 1971 werd de woning door Domeinen verkocht aan een particulier. Na zijn overlijden in 1998 werd de woning verkocht aan een andere particulier. Deze heeft de woning in 2001-2002 volledig gerestaureerd. Ook is de woning weer voorzien van de oorspronkelijke mistbel, die zich daarvoor bij het Zuiderzeemuseum en Museum Schokland bevond. In 2016 is het lichthuis opnieuw voorzien van een lamp door medewerkers van Rijkswaterstaat aangedragen. Het betreft een dubbellenslantaarn van messing op een pedestal. Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Referenties