NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sandberg Instituut

Het Sandberg Instituut Amsterdam, de masteropleiding van de Gerrit Rietveld Academie, is vernoemd naar Willem Sandberg, voormalig directeur van het Stedelijk Museum Amsterdam, ontwerper en charismatisch pleitbezorger van het nieuwe en andere in de kunst. Sinds 1995 biedt het Sandberg Instituut masteropleidingen aan in autonome kunst, ontwerpen en vrije vormgeving. Autonome Kunst De afdeling Autonome Kunst is een van de masteropleidingen vrije kunst in Nederland. De afdeling organiseerde in het verleden tweejaarlijks De Kunstvlaai, een alternatieve Nederlandse kunstbeurs voor Kunstenaarsinitiatieven en andere masteropleidingen in de kunst. Ontwerpen De afdeling ontwerpen is gebaseerd op engagement en experiment en wordt sinds 2008 geleid door ontwerper en initiator Annelys de Vet. Van 2002 tot 2008 gaf ontwerper/kunstenaar Mieke Gerritzen en van 2008 leiding. Mediafonds@Sandberg Het Mediafonds en het Sandberg Instituut hebben van 2005 tot en met 2013 samen de masterclass Mediafonds@Sandberg (voorheen Stifo@Sandberg) georganiseerd. Ervaren mediamakers en ontwerpers zochten samen naar nieuwe vormen van vertellen en werken aan een zelf geformuleerde ‘onderzoeksvraag’ die resulteerde in een demo voor een culturele mediaproductie. Elk jaar werd een hoofdthema gekozen dat volgens de organisatoren maatschappelijke urgentie had. Opzet was om andere, nieuwe of experimentele mediavormen te ontwikkelen door mensen en organisaties uit verschillende media-terreinen bij elkaar te zetten en tot overkoepelende inzichten en synergie te komen. De masterclass was voor de deelnemers een verbreding van het vakgebied en een verdieping op thematische onderdelen. De masterclass had de vorm van een laboratorium: thematisch afgebakend met samenhang tussen de projecten en aanvullende lezingen. Ze werd georganiseerd vanuit het Sandberg Instituut, in samenwerking met het Mediafonds en een jaarlijks wisselende derde partij. Artvertising Het gebouw waarin het Sandberg Instituut sinds 2005 huist kreeg bekendheid door het Artvertising-project van Teun Castelein, destijds student aan de afdeling ontwerpen. Artvertising was een ruimtelijke interpretatie van The Million Dollar Homepage, een internetproject uit 2005 van Alex Tew. Voor dit project verkocht Castelein de gevel van het gebouw in Amsterdam als advertentieruimte. Het project begon aanvankelijk als een grap, maar werd na publicatie op een website door duizenden blogs over de gehele wereld overgenomen, waarna het project wel gerealiseerd móest worden. Vrije Vormgeving De afdeling Vrije Vormgeving richt zich op ruimtelijke vormgeving. Marjan Unger was hoofd van de afdeling van 1995 tot 2006. Zie ook Gerrit Rietveld Academie De Kunstvlaai Externe link Officiële website
Sportpark Sloten

Established in 1956, the Sportpark Sloten is a large sports complex located in Sloten, Amsterdam, Netherlands. Surrounding the stadium is an asphalt cycling circuit, 2.5 km in length. Stadia: The Velodrome Amsterdam, is one of only three covered Velodromes in the Netherlands, and played host to the annual Zesdaagse van Amsterdam (2001-2016) The gymnastics-hall Turnace. Several sport clubs are tenants of the complex, such as: FC Blauw-Wit (since 1965), ZRC/Herenmarkt (since 1967, resp. 1994), Beursbengels and Nieuw Sloten (since 2004 each), American football-club Amsterdam Crusaders The Golf course Sloten. References External links Stadsdeel Nieuw-West: Sportpark Sloten 52°20′20″N 4°48′26″E
Sportpark Sloten

Lo Sportpark Sloten è uno stadio utilizzato per il ciclismo, il calcio, il football americano, la ginnastica, il baseball e il golf. È circondato da un circuito di ciclismo della lunghezza di 2,5 km. Sono presenti i seguenti impianti sportivi: il Velodromo di Amsterdam, uno dei tre velodromi coperti nei Paesi Bassi, sede della Sei Giorni di Amsterdam tra il 2001 e il 2014; la palestra di ginnastica Turnace; il campo da golf Sloten Alcuni dei club sportivi che usano lo Sloten come campo casalingo sono: le squadre di calcio dell'FC Blauw-Wit (dal 1965), dello ZRC/Herenmarkt (dal 1967), del Beursbengels e del Nieuw Sloten (entrambe dal 2004), la squadra di football americano degli Amsterdam Crusaders (dal 1984) la squadra di baseball e softball dell'AHC Quick Football americano Allo Sportpark Sloten sono stati giocati alcuni incontri internazionali e finali nazionali di football americano. BIG6 EFL (dal 2014) EFAF Cup Euro Cup Finali di campionato Tulip Bowl Runners-Up Bowl Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Sportpark Sloten Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su amsterdam.nl.
Sportpark Sloten

Het Sportpark Sloten is sinds 1956 een groot sportpark in de Riekerpolder aan de Sloterweg in Amsterdam - Sloten. Rond het terrein loopt een geasfalteerd wielercircuit van 2,5 km lengte met daarin brug 722, een viaduct waaronder de hoofdingang ligt. Er zijn enkele sporthallen: Het Velodrome Amsterdam, een van de drie overdekte wielerbanen van Nederland, de locatie voor de Zesdaagse van Amsterdam (2001-2014) de gymnastiek-hal Turnace. Voor het velodrome staat het betonplastiek van Joseph Ongenae uit 1973. Voorts is een groot aantal sportclubs op het complex gevestigd, waaronder de voetbalverenigingen Blauw-Wit (sinds 1965), ZRC/Herenmarkt (sinds 1967, resp. 1994), Beursbengels en Nieuw Sloten (sinds 2004) de honkbal- en softbalclub AHC Quick de Americanfootballclub Amsterdam Crusaders Golfclub Sloten de hockeyclub SBHC Xenios Externe link Stadsdeel Nieuw-West: Sportpark Sloten
Van Heutszkazerne

De Van Heutszkazerne is een voormalige kazerne aan de Oudestraat 216 in de Nederlandse stad Kampen. De kazerne is vernoemd naar Joannes Benedictus van Heutsz, een officier in het Nederlandse leger die in 1900 werd benoemd tot luitenant-generaal. Kampen vormde een belangrijke schakel in de verdediging van de IJssellinie, omdat het over een van de weinige vaste oeververbindingen beschikte. De Van Heutszkazerne was echter niet de enige kazerne in Kampen. Vanwege zijn strategische ligging had Kampen drie kazernes binnen zijn stadsgrenzen. Het Van Heutszplein, het plein voor het gebouw, herinnert nog aan de van oorsprong militaire functie van het gebouw. Geschiedenis Reeds in 1815 had Kampen een bataljon infanterie binnen zijn muren, dat gehuisvest was in de Van Heutszkazerne. Het werd in 1830 ingezet om de uitgebroken opstand in België te helpen onderdrukken. In de kazerne was van 1831 tot 1839 het Korps Jagers van Cleerens gehuisvest, een eenheid van het KNIL. In 1839 werd het werfdepot van het Korps Jagers van Cleerens opgeheven en in 1851 vestigde zich in de kazerne een instructiebataljon. Een jaar later kwam er ook een opleiding tot hoornblazer bij, hetgeen leidde tot de oprichting van een muziekkorps. Na de Tweede Wereldoorlog was de kazerne in gebruik als opleidingscentrum voor de militaire administratie en later als kantoor van de Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders, die naderhand naar Lelystad verhuisde. In 1978 vestigde de Christelijke Academie voor Beeldende Kunsten zich in het gebouw. Sinds 2014 biedt de kazerne huisvesting aan de bibliotheek, RTV IJsselmond, De Stentor, het gemeentearchief, de stadsarcheoloog, en het depot van het Stedelijk Museum Kampen en de historische vereniging Jan van Arkel. De naam van de voormalige kazerne werd Stadskazerne. In 2016 werd duidelijk dat ook de militaire school (ingang aan de Buiten Nieuwstraat) niet wordt gesloopt, maar wordt herbestemd tot vier woningen. Het kenmerkende gebouw blijft daarmee behouden voor de stad.
Warnsebrug

De Warnsebrug is een brug nabij dorp Warns, in de Nederlandse provincie Friesland. De brug verbindt de noord- en- zuidoever van het Johan Frisokanaal. Met een doorvaar-breedte van 8,80 meter kunnen ook kleinere vrachtschepen passeren. De brug is samen met de Galamadammenbrug in het jaar 1965 gebouwd. De beweegbare gedeelten van deze bruggen waren identiek tot de tweeling in Galamadammen in 2007/2008 gesloopt en door het Galamadammen Aquaduct vervangen is. Sinds medio 2014 wordt de brug op afstand vanaf de Johan Frisosluis bediend.
De Walvisch (Schiedam)

De Walvisch is een stellingmolen in Schiedam. De molen aan de Westvest werd gebouwd in 1794 en de eerstesteenlegger was A. Nolet. (De familie Nolet is nog steeds bekend in Schiedam om haar jenever en de hoogste stenen molen De Nolet.) De molen is benaamd naar de Groenlandse walvisvaart die aan het eind van de 18e eeuw een bloeiperiode kende. De Walvisch werd gepacht door 26 stokers. Hij maalde granen voor de jenever. Rond 1900 verloor de molen tijdens een storm een stuk binnenroede; acht maanden heeft het geduurd voor hij weer 4 wieken had. In 1928 werd hij verkocht aan de toen nog jonge vereniging De Hollandsche Molen uit Amsterdam. In december 1938 was er brand in De Walvisch. Na de brand ging de molen weer malen. De Walvisch maalde een tijdje zelfs magnesium; dit levert een medicijn en zuiver koolzuurgas op, dat werd verkocht aan de priklimonadefabriekjes die Schiedam in die jaren kende. In de jaren ’50 ging molenaarsfamilie Kluit er een molenaarsbedrijf in beginnen. Bijzonder was dat zij ook in de molen woonden. Kluit kwam van molen De Noord in Rotterdam die op het Oostplein stond en in 1954 was afgebrand. In het begin van de jaren ’70 moest de balie worden gerestaureerd en de buitenkant van de wieken en een geheel nieuwe kap werd geplaatst. Na onderzoek in 1982 was een nieuw bovenwiel nodig en geplaatst. - Ze gingen in De Walvisch kant en klare broodbakpakketten produceren. Tot 14-02-1996 was dat bedrijf in De Walvisch, want op die dag brandde hij door kortsluiting af. Alleen de romp bleef staan. Dankzij vele acties van Schiedamse bedrijven, instellingen en burgers was de restauratie van De Walvisch mogelijk gemaakt. In 1999 was De Walvisch weer draaivaardig en 2002 weer maalvaardig. De molen heeft drie maalkoppels, die voorzien zijn van een pennetjeswerk. Sinds 2002 is in de molen een molenwinkel gevestigd. De Vereniging De Hollandsche Molen heeft de molen overgedragen aan Stichting De Schiedamse Molens. Deze stichting begon in 2017 met een grote verbouwing, waarna in februari 2018 De Walvisch de functie van museummolen kreeg, in plaats van molen De Nieuwe Palmboom. Zie ook Schiedamse molens
Sint-Martinuskerk (Breda)

De Sint-Martinuskerk is een kerk aan de Haagsemarkt in de wijk Princenhage in Breda. De Sint-Martinuskerk behoort tot de Maria Magdalena-parochie. Geschiedenis In 1261 werd Princenhage door de abdis Hildegunde van Wassenberg van de abdij van Thorn tot een zelfstandige parochie verheven. De kerktoren dateert uit circa 1400. In 1520 tot 1564 werd het driebeukige schip gebouwd. In 1666 kreeg de toren een 38 meter hoge spits, de totale hoogte van de toren kwam daarmee op op 64 meter. Na lange tijd gebruikt te zijn door de protestanten keerde de kerk in 1800 terug in katholieke handen. Op 1 en 2 augustus 1873 werd de kerk beschadigd door brand als gevolg van een blikseminslag in de kerk. Hierna werd de kerk gerestaureerd door J.J. van Langelaar volgens plannen van P.J.H. Cuypers. Hierbij werd onder meer de toren in neogotische stijl verbouwd en de torenspits vervangen. De toren heeft een torenspits die geflankeerd wordt door vier torentjes. Op 6 november 1874 werd door storm een hoektorentje afgerukt. Het orgel van de firma Anneessens uit Geraardsbergen in België dateert van 1879. Externe links Kerken in Princenhage Nazareth parochie Bronnen Veertig Bredase Monumenten
Verzorgingsplaats Kerkeind

Verzorgingsplaats Kerkeind is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidwestzijde van de A58 in de richting Vlissingen-Eindhoven tussen knooppunt De Baars en afrit 9 in de gemeente Oisterwijk. Bijzonder aan dit verzorgingsplaats is dat het uit twee delen bestaat. Het eerste deel is een parkeerplaats, en het tweede deel is een tankstation. De twee delen worden verbonden door een weefstrook. Aan de overzijde van de snelweg ligt verzorgingsplaats Brehees. Coördinaten West: Oost:
Grote Kerk (Beverwijk)

Die Grote Kerk (deutsch: Große Kirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Beverwijk (Provinz Nordholland). Das Kirchenschiff sowie der Turm der Kirche sind als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die bis zur Einführung der Reformation zu Ehren der heiligen Agatha geweihte Kirche, die im Jahr 1377 zum ersten Mal urkundlich erwähnt wurde, ist eine spätgotische Hallenkirche, die über einen Zwischenbau mit einem monumentalen dreistufigen Turm verbunden ist. Das Mittelschiff der Kirche stammt möglicherweise aus dem 14. Jahrhundert. Das Nordschiff entstand zu Beginn des 15. Jahrhunderts, das etwas schmalere und flachere Südschiff um 1490. Zu dieser Zeit entstand auch der mit Eckquadern und gotischen Spitzbogennischen verzierte Turm. Nach der Zerstörung der Kirche durch spanische Truppen im Jahr 1573 wurden der Haupt- und Seitenchor des Gotteshauses bei der Wiederherstellung in den Jahren 1592 bis 1648 nicht wieder aufgebaut. Im Jahr 1631 wurde der freistehende Turm über einen Zwischenbau mit dem Mittelschiff verbunden und das Portal im Stil des Manierismus hinzugefügt. Im Turm befindet sich eine von Nicolaus Müller 1733 gegossene Glocke. 1913 erfolgte eine Wiederherstellung des Turms nach einem schweren Brandschaden, die Kirche wurde zwischen 1976 und 1982 grundlegend restauriert. Der Innenraum ist mit hölzernen Tonnengewölben aus dem Jahr 1636 gedeckt und weist achtseitige Säulen mit Rahmenkapitellen auf. Zum Inventar gehören eine Kanzel vom Anfang des 17. Jahrhunderts, eine Chorschranke um 1650, Kirchengestühl aus dem 17. Jahrhundert, darunter zwei überdachte Männerbänke, sowie die Orgel von Christian Müller aus dem Jahr 1756 mit Gehäuse und Orgelempore im Louis-quinze-Stil. Die fünfseitige Grabkapelle der Familie Corver an der Nordostseite der Kirche verfügt über ein Marmorportal aus dem frühen 18. Jahrhundert. Die Grabkapelle der Familie Hogguer an der Nordseite stammt aus dem späten 18. Jahrhundert. Auf der Südseite, neben dem Raum des Konsistoriums, befindet sich eine Grabkapelle aus dem Jahr 1751 der Familie Van Harencarspel, Handwerksherren von Beverwijk, mit einem einfachen Grab und neun Trauertafeln. In der Kirche befinden sich außerdem ein Epitaph für die Familie Coevenhoven (1798) und verschiedene Grabsteine, darunter der reich verzierte Grabstein für den Geistlichen Claes Martens († 1524). Einzelnachweise Literatur Monumenten in Nederland. Noord-Holland. Zwolle 2006, S. 233f. Weblinks
Sint-Theresiakerk (Eindhoven)

De Sint-Theresiakerk is een gebouw dat dienstdeed als rooms-katholieke kerk aan de Carmelitessenstraat 2 in het Eindhovense stadsdeel Strijp. Gebouw De driebeukige, bakstenen basiliek wordt gekenmerkt door een traditionalistische stijl met expressionistische elementen. Het ontwerp is van de hand van Martinus van Beek en de kerk werd in 1927 gebouwd door aannemersbedrijf Gebroeders Oudenhoven. Het oorspronkelijke interieur is bijzonder goed bewaard gebleven. Tot het interieur behoren wandschilderingen door Charles Eyck, waaronder een boven de triomfboog aangebrachte afbeelding van de heilige Theresia die knielt voor Maria. De Sint-Theresiakerk staat op de Nederlandse lijst van rijksmonumenten. Sluiting Naar aanleiding van teruglopende bezoekersaantallen en herindeling van de parochies in Bisdom Den Bosch is de kerk is op 13 januari 2013 aan de eredienst onttrokken. Extarne links Informatie over rijksmonumentnummer 518789
VV Rijnmond Hoogvliet Sport

VV Rijnmond Hoogvliet Sport is een Nederlandse amateurvoetbalvereniging uit Hoogvliet. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zaterdag (2025/26). Geschiedenis De vereniging ontstond in 1988 als fusievereniging van de oudste Hoogvlietse vereniging SV Hoogvliet, opgericht 1 augustus 1934, en SV Rijnmond, dat op 28 augustus 1961 door een aantal medewerkers van de Nederlandse Spoorwegen in Pernis werd opgericht. Deze laatste datum is na de fusie als officiële datum van oprichting geregistreerd bij de KNVB. Op 1 augustus 1934 werd in Hoogvliet door twee verenigingen, Stormvogels en DVO (Door Vrienden Opgericht) besloten om samen te gaan en werd voetbalvereniging HVV opgericht. Omdat er in Den Haag ook een club was met de naam HVV, werd in 1940 de naam gewijzigd in VVH(oogvliet). In 1955 speelde VVH beslissingswedstrijden om het kampioenschap van Nederland in een competitie met IJsselmeervogels, SC Genemuiden, Quick Boys en Blauw Wit '34. In 1960 was er een fusie tussen VVH en Sportclub Delta en werd de nieuwe naam SV Hoogvliet SV Rijnmond is voortgekomen uit Spoorweg Sport Vereniging Pernis, opgericht op 28 augustus 1961 o.a. door oprichter Henk van Dongen. SSVP nam deel aan de landelijke Spoorwegcompetitie en bekerwedstrijden. Tevens werd deelgenomen aan een bedrijfszomeravondcompetitie. Voor de voetbalwedstrijden werden velden gehuurd bij Animo Hoogvliet en later ook bij VV Meeuwenplaat en werden hierbij gesubsidieerd door de Nederlandse Spoorwegen. Op 9 juli 1966 werd de naam SSVP gewijzigd in SV Rijnmond en op 5 december van dat jaar volgde de Koninklijke goedkeuring. In het seizoen '69/70 kreeg SV Rijnmond haar eigen complex. Nauwelijks een jaar later kwam het bericht dat door het doortrekken van de metrolijn naar Spijkenisse de velden moesten verdwijnen. In 1977 kreeg de vereniging een nieuw terrein toegewezen in Hoogvliet, de locatie waar vv Rijnmond Hoogvliet Sport nu nog speelt. Erelijst Kampioen 4e klasse: 1993 3e klasse: 1997, 2000 2e klasse: 2002 4e klasse: 2010 Copa Costa del Sol Spanje: 2019 Competitieresultaten (zaterdag) = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. SV Rijnmond SV Hoogvliet VV Hoogvliet Bekende (oud)voetballers Kevin Jansen Peter Houtman Dean Gorré Externe link Officiële website
Nooit Gedacht (Eindewege)

De Nooit Gedacht is een korenmolen aan de Arendstraat aan de rand van Eindewege. Het is een ronde bakstenen stellingmolen uit 1872, gedekt met dakleer en heeft een vlucht van 21,20/21,30 meter. Het is een redelijk beeldbepalende molen die vlak bij het spoor van de Zeeuwse lijn staat. Aan één kant van de molen wordt de landschappelijke waarde echter beperkt door huizen. De molen is gebouwd als vervanging van de molen aan de tegenwoordige Oude Rijksweg in 's-Heer Arendskerke die op 25 maart 1872 afbrandde. Tot het begin van de jaren 70 is de molen in bedrijf geweest. De molen is daarna voor een symbolisch bedrag in handen gekomen van een speciaal daartoe opgerichte stichting. In 1988 en 1999 heeft de stichting grote restauraties uitgevoerd. Het gevlucht heeft op de binnenroede het van Riet-systeem. Externe link Molen Nooit Gedacht Eindewege
Yerseke Moer

Das Yerseke Moer ist ein Naturschutzgebiet in der Nähe des Dorfes Yerseke in den Niederlanden. Früher war es ein Gebiet von Salzwiesen, das vom Meer überschwemmt wurde. In dem Gebiet leben viele Tierarten, zum Beispiel: Blässgans Seidenreiher Säbelschnäbler Weißwangengans Ringelgans Löffler Löffelente Großer Brachvogel Auch befinden sich in dem Gebiet verschiedene seltene Pflanzen, zum Beispiel: Europäischer Queller Bodden-Binse Ackerwinde
Stadhouderskade 85

Stadhouderskade 85 is een perceel dat gelegen is aan de Stadhouderskade, de zuidoever van de Singelgracht in Amsterdam-Zuid, De Pijp. Henriëttehofje Aan de Stadhouderskade verrees in de jaren zeventig van de 19e eeuw hier een toen luxe bejaardencentrum voor tien dames op leeftijd. Het gebouw stond toen buiten de stad, die ophield bij de Buitensingel (tegenwoordig de Singelgracht). Van verdere stedelijk bebouwing was toen nog geen sprake. Echter al vrij snel verschenen aan deze buitenkant van de stad bedrijven of instellingen. Er kwamen de Heineken brouwerij en de Rijksakademie van beeldende kunsten. Het gebouw werd bekostigd door de zakenman Jacob de Vos Jacobszoon. Hij vernoemde het gebouw naar zijn vrouw Henriëtte Wurfbain. Het uitzicht aan de achterkant werd na verloop van tijd geblokkeerd door de bouwsels die later De Pijp zouden worden. De bewoners kregen daarbij uitzicht op een vroege flat voor arbeiders, Tweede Jacob van Campenstraat 87-89. Het hof raakte langzaam in verval en in de jaren vijftig van de 20e eeuw moest het gesloopt worden. Nieuwbouw In de jaren 1957 tot en met 1959 werd hier gebouwd aan een nieuw industrieel ontwerp van architectenkantoor Ben Merkelbach & Piet Elling. Zij hadden in opdracht van De Geïllustreerde Pers een kantoorgebouw ontworpen van beton en glas, vliesgevel. De architecten Benjamin Merkelbach en met name Mart Stam zetten een kantoor neer, waarbij de lichtval een van de belangrijkste uitgangspunten was. Het kreeg de bijnaam Glazen Huis. Opvallend aan het gebouw zijn de balkonnetjes. Ze lijken lukraak tegen de voorgevel geplaatst. De zevende etage wijkt terug ten opzichte van de onderliggende zes. De Geïllustreerde Pers had in de jaren daarvoor furore gemaakt met het damesblad Margriet en het kinderstripblad Donald Duck, waarvan zij de Nederlandse rechten had verworven. In 1965 gingen de Geïllustreerde Pers en de Uitgeverij en Drukkerij De Spaarnestad op in de VNU (Verenigde Nederlandse Uitgeversmaatschappijen), waarna ook andere redacties aan de Stadhouderskade terecht kwamen, zoals van Libelle. In 1995 vertrokken de VNU-bladen naar de Margriettoren in Amsterdam-Zuidoost. In 1997 vestigde zich aan de Stadhouderskade de Dienst voor het Bevolkingsregister van de Gemeente Amsterdam, eerst als Register Amsterdam, sinds 2005 Dienst Persoonsgegevens (DPG) geheten. In 2008 werd dit uitgebreid tot de Dienst Persoons- en Geo-informatie, in 2011 vernoemd tot Dienst Basisinformatie. In 2013 verhuisde de DBI naar de Jodenbreestraat. Van 2012 tot 2018 was het Amsterdamse loket van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) gevestigd op nummer 85, maar dat verhuisde naar de Pieter Calandlaan. Het pand werd toen verkocht aan een investeerder. Literatuur Peter Jan Margry, Jenny Reynaerts & Jurjen Vis, Het verdwenen hofje. Het Henriëtte Hofje, zijn stichters en hun erfgoed (Nijmegen: Vantilt, 2017).
Brug Leidsevaartlaan 3

De toegang van het perceel Leidsevaartlaan 3 te Rijnsaterwoude in de gemeente Kaag en Braassem, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, wordt gevormd door een monumentale brug. De brug is gemeentelijk monument. Hij werd in 1872 gebouwd als een tweedelige ophaalbrug over de rivier de Does te Hoogmade. In 1925 werd de brug vervangen door een groter exemplaar, en werd de oude brug verplaatst naar de weg Hoogmade - Rijpwetering, waar hij de Noord-Aa kruiste. Hij werd overbodig na aanleg van de A4 en verhuisde in de jaren '60 naar Rijnsaterwoude. Eén helft van de brug is hier opgeknapt en dient sindsdien als toegang tot het huis Leidsevaartlaan 3.
Eco-aquaduct Zweth en Slinksloot

Het Eco-aquaduct Zweth en Slinksloot is een gecombineerd ecoduct en aquaduct over de autosnelweg A4 vlak bij de Nederlandse plaats Schiedam. De constructie heeft als doel om het riviertje de Zweth ongehinderd door te laten lopen, maar ook om dieren de mogelijkheid te geven de A4 te kruisen. Door een aantal type natuur naast elkaar te plaatsen kunnen veel verschillende dieren gebruik maken van het ecoduct. Afbeeldingen