NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Ceres, Bovenkarspel

Ceres is an octagonal smock mill in Bovenkarspel, Netherlands. It was built in 1849 as a corn mill, using structural parts from a 17th-century oil mill. The mill’s wooden frame was originally part of De Oude Haas, an oil mill from Zaandijk. Initially called De Haas (the hare), the mill was renamed Ceres in 1908 after a local agricultural cooperative of that name purchased it. The mill is listed as a Rijksmonument, number 34497. The mill remains in working order as a gristmill operated by volunteer millers, and after suffering severe fire damage in 2019 it was fully restored and officially reopened in 2022. History Ceres was erected in 1849 on the Broekerhavenweg in Bovenkarspel to replace an earlier mill. Rather than being built entirely from new, it was constructed using the octagonal body and other parts salvaged from ''De Oude Haas'', a wind-powered oil mill that had stood in Zaandijk since before 1650. The timber was likely sourced from Sweden and felled around the 1660s. Initially named "De Haas," the mill operated as a ''korenmolen'' (gristmill), grinding grain for flour and animal feed. In 1908, the mill was acquired by the Venhuizer Cooperative Agricultural Purchase Association, known as Ceres, and renamed accordingly. For decades, it was used by millers to grind cattle feed, using wind and later electric power. Milling ceased in 1968, though the sails were occasionally turned. In 1986, ownership passed to Stichting De Westfriese Molens, and restoration efforts began in the 1990s. The mill was dismantled, repaired, and reassembled, resuming grain milling in 1998. On 31 December 2019, the mill suffered a major fire caused by fireworks. Though much of the exterior was damaged, the wooden frame survived. Restoration began in 2020 with national support, and the mill was refitted with traditional sails and a newly constructed cap. It was formally reopened on 18 March 2022 in a ceremony led by Princess Beatrix. Description Ceres is an ''achtkante bovenkruier'', an eight-sided smock mill with a rotating cap. It stands on a brick base integrated with a barn and features a stage for access to its four sails. Both the smock and cap are thatched with reed. The cap is turned manually using a tailpole and winch. The mill uses a cast-iron windshaft to power two pairs of millstones. The current sails have automatic brake shutters, installed after the 2019 fire. Internally, the structure includes preserved oak and pine beams, and it once featured a ''pelsteen'' (pearl barley stone) on the stage level. Gallery See also De Gekroonde Poelenburg De Kat, Zaandam References External links Ceres - Molendatabase
Ceres (Bovenkarspel)

De Ceres is een achtkante stellingmolen-korenmolen staande aan de Broekerhavenweg in Bovenkarspel. De molen werd in 1849, met ouder materiaal, gebouwd als opvolger van een standerdmolen. Het hout is zeer waarschijnlijk afkomstig uit Zweden en is daar rond 1660 gekapt. Het betrof de molen 'De Oude Haas' uit Zaandijk. De molen kreeg dan ook de naam 'De Haas', totdat landbouwcoöperatie 'Ceres' de molen in 1908 overnam en hij de huidige naam kreeg. Tot aan 1968 heeft de molen nog regelmatig gemalen. Daarna draaide de molen wel, maar het veevoer kwam uit een fabriek. In 1986 kwam de molen in handen van Stichting De Westfriese Molens, maar de molen raakte steeds meer in verval. Dat lot trokken een aantal lokale molenliefhebbers zich aan die Stichting Vrienden van molen Ceres oprichtten. Zij namen in 1992 eigenhandig de omvangrijke restauratie op zich. De molen werd gedemonteerd en kap en achtkant stond tijdenlang naast de onderbouw. Uiteindelijk was de Ceres vanaf 1998 weer maalvaardig en maalde hij tarwe en spelt. Het is ook een trouwlocatie voor de gemeente Stede Broec, waar Bovenkarspel toe behoort. Op 31 december 2019 brandde de molen volledig uit. De molen werd mogelijk geraakt door vuurwerk. Hij is niet volledig afgebrand, omdat er riettouwtjes om het riet heen zaten. Doordat die braken viel het riet naar beneden en is de molen er nog redelijk goed vanaf gekomen. Het karkas liep lichte schade op, de onderbouw liep juist waterschade op. Ondanks de brand bleef de monumentstatus van rijksmonument behouden. De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed was ook een van de instanties die bij overleg over restauratie betrokken was. Er werden verschillende acties opgezet om de molen financiële hulp te bieden voor de restauratie. Een van deze prijzen was de BankGiro Loterij Molenprijs 2020, welke na stemacties van het publiek werd uitgekeerd. Bij het schoonmaken van de molen bleek dat het wiekenkruis, de bovenas en de molenstenen nog bruikbaar waren. Eind 2020 werd de eerste fase van de restauratie afgerond: de molen werd waterdicht gemaakt en verbrande houtresten werden afgekrabd zodat alleen stevig hout overblijft. Na een publieksactie kwam er €10.000 vrij, welke door het Prins Bernhard Cultuurfonds verdubbeld werd. Door dit bedrag kon de restauratie van de molenwieken in 2021 beginnen. Op 18 maart 2022 is de gerestaureerde molen officieel heropend door prinses Beatrix.
Huis Baak

Huis Baak is een kasteel en landgoed binnen de dorpsgrenzen langs de weg naar Wichmond in Baak, in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis Huis Baak wordt in 1294 voor het eerst genoemd. Het huis is in deze tijd tijnsplichtig aan de graven van Gelre. In het tweede kwart van de 14e eeuw was er sprake van het geslacht Van Bake, dat beleend werd met het kasteel. In 1478 kwam het kasteel terecht bij Jorden van Hoevelwijck, een verwant van de familie Van Bake, die waarschijnlijk in mannelijke lijn was uitgestorven. Hij verkocht het echter al direct aan Agnes Kreynck. Van 1594 tot 1691 was Baak in bezit van de familie Van Westerholt. Hierna kwam het terecht bij het geslacht Van der Heyden, vervolgens na erfenis van 1868 tot 1890 in de familie Van Middachten waarna het, opnieuw door vererving, overging naar het geslacht Helmich. De laatste bewoner uit deze familie verkocht in 1956 het huis aan de kloosterorde Dochters van Liefde, die er tot 1978 in woonde. Na het vertrek van de nonnen was er tot 1982 een opvangcentrum voor mensen met psychische problemen in gevestigd. Hierna kwam het huis in handen van de rooms-katholieke Focolarebeweging, ook wel genoemd de stichting "Werk van Maria". Het diende vijfentwintig jaar lang als een Mariapoli. In 2007 werd het Huis Baak verkocht aan de internationale christelijke organisatie Ellel Ministries. Beschrijving Een tekening uit 1730 toont een hoofdburcht met twee vleugels van drie bouwlagen hoog. Het plein aan de noordzijde was via een poort te bereiken. Een lagere vleugel met Gelderse gevel sloot tegen de poort aan. In 1738 en 1739 werd het kasteel door architect Gerrit Ravenschot uit Zutphen herbouwd en vernieuwd. Dit resulteerde in een landhuis in Lodewijk XIV-stijl. In 1801 liet Joost Hendrik Anton van der Heyden het huis moderniseren in classicistische stijl. De ingang van het huis werd verplaatst van de noord- naar de zuidzijde, waar tevens een nieuw voorplein kwam. Omdat het oude voorplein aan de noordzijde bleef bestaan, kreeg het huis in feite twee representatieve voorgevels. De oude grachten werden vergraven en verlegd. In 1878 werd Huis Baak aan de zuidzijde uitgebreid met een blokvormig gebouw. Literatuur Frans Helmich, Verhalen rondom Huize Baak, (Dieren, 2018) Astrid Schutte, De laatste heer, (Ambo|Anthos, 2021) Zie ook Wapen van de heerlijkheid Baak Externe links Huis te Baak op de website Kastelen in Gelderland Huis Baak op de website Kastelen in Nederland
Ledevaertkerk

De Ledevaertkerk is een protestantse kerk in het oude centrum van Chaam in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het bouwwerk werd in 1971 aangewezen als rijksmonument. De kerk werd in de 15e en de 16e eeuw gebouwd, op de plaats van een oudere kapel. Het is een gotische kruiskerk. De kerk was destijds gewijd aan Sint-Antonius Abt. Na de reformatie werd de kerk door de protestanten overgenomen, hoewel zij alleen het koor en het transept voor hun diensten gebruikten. De huidige preekstoel werd in 1648 geplaatst. In 1815 kreeg de kerk een orgel. Op 28 oktober 1944 trok de Duitse bezetter zich terug uit Chaam en blies daarbij de kerktorens en de molen van het dorp op. Dit lot trof ook de Ledevaertkerk, waarbij de toren boven op het schip viel. Alleen het transept en koor bleven gespaard. Na de oorlog werd de kerk gedeeltelijk gerestaureerd, waarbij één travee van het schip, het koor en het transept werden hersteld. Wegens geldgebrek kon de toren niet worden herbouwd. De uit 1392 stammende luidklok heeft de verwoesting van de toren overleefd. Op de klok staat het randschrift "Ledevaert is miine naeme, miin luut si gode bequame: M:CCC:XCII" (Leonard is mijn naam, moge mijn geluid god welgevallig zijn: 1392). De naam Ledevaert op de klok werd in de jaren 1990 na een restauratie ook aan de kerk gegeven. Uit onderzoek in 2001 bleek echter dat hier oorspronkelijk Ledenaert had moeten staan. Bij het gieten van de mal was de letter N omgevallen. Ledenaert was de oud-Nederlandse naam voor de heilige Leonardus, die in de 15e eeuw in Brabant werd vereerd. Het kerkbestuur heeft besloten de gegeven naam voor de kerk te handhaven. Naast de 17e-eeuwse eiken preekstoel staat er nog een koperen doopvont uit de 18e eeuw in de kerk. Referenties Protestantse Gemeente te Chaam c.a. - Historie Kerk Externe link Ledevaertkerk op Reliwiki
De Achlumer Molen, Achlum

De Achlumer Molen is a smock mill in Achlum, Friesland, Netherlands which has been restored to working order. The mill is listed as a Rijksmonument, number 15821. History De Achlumer Molen was built in 1851 to drain the Achlumer Noorderpolder. It worked by wind until 1954 when the cap and sails were removed and the smock tower fitted with a thatched conical roof. After that, an electric motor drove the Archimedes' screw. In 1981, the mill was bought by Stichting De Fryske Mole (English: The Frisian Mills Foundation). The previous owner, Haye Thomas, a Dutch TV journalist, sold the mill for ƒ1. In September 2006 it was decided to restore the mill. The work was undertaken in the summer of 2007. On 18 October 2007 the new cap and sails were fitted to the mill. The restoration was carried out by Bouwbedrijf Hiemsta of Arum. Description De Achlumer Molen is what the Dutch describe as an achtkante grondzeiler – a smock mill whose sails reach almost to the ground. It is a three-storey smock mill on a single-storey base. The smock and cap are thatched. The mill is winded by a tailpole and winch. The sails are one pair of Common sails and one pair of Patent sails. The Common sails are carried on the inner stock. They have a span of 18.60 metres (61 ft 0 in); the Patent sails are carried on the outer stock. They have a span of 18.70 metres (61 ft 4 in). They are carried on a cast-iron windshaft which was cast by Koning in 1909. It is 4.15 metres (13 ft 7 in) long. The Brake wheel has 51 cogs. It drives the wallower (27 cogs) at the top of the upright shaft. At the lower end of the upright shaft, the crown wheel (42 cogs) drives the Archimedes' screw via a gearwheel with 39 cogs. The steel screw is 1.20 metres (3 ft 11 in) diameter and 4.45 metres (14 ft 7 in) long, its axle is 500 millimetres (1 ft 8 in) diameter. It is inclined at 22½°. Each revolution of the screw lifts 561 litres (123 imp gal) of water. Public access Achlumer Molen is open to the public on the Dutch National Mills Day and also on the Frisian Mills Day. References External links Website Archived 2011-08-15 at the Wayback Machine
Achlumer Molen

De Achlumer Molen staat bij Achlum in de Nederlandse provincie Friesland. De molen werd door de vorige eigenaar Haye Thomas geschonken aan de Stichting De Fryske Mole. Van deze in 1853 gebouwde poldermolen was toen alleen de romp nog aanwezig. In 2007 is de molen compleet gerestaureerd. De al in 1954 verwijderde koningsspil, het staartwerk, het gevlucht en de kap werden opnieuw aangebracht. Sinds 1950 draaide de schroef op een elektromotor. Met het Wetterskip Fryslân is afgesproken dat de molen nu weer bij extreme wateroverlast (zogenaamde clusterbui) met windenergie ingezet zal worden voor bemaling van de Achlumer Noordpolder. Het gevlucht van de Achlumer Molen is voorzien van zelfzwichting op de buitenroede. Bij de molen staat de voormalige molenaarswoning. Deze doet nu dienst als recreatiewoning. Externe link weblog van de molen
De Achlumer Molen

De Achlumer Molen – wiatrak w miejscowości Achlum, w gminie Franekeradeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Został zbudowany w 1851 r. Młyn ma trzy piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Skrzydła wiatraka mają rozpiętość od 18,6 m do 18,7 m. Młyn udostępniony jest do zwiedzania przez dwa dni w roku. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-08]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9. Informacje o młynie. [dostęp 2014-03-08]. (niderl.).
Nooit Gedagt (Woudrichem)

De molen Nooit Gedagt is een wal- en windmolen in de Nederlandse stad Woudrichem. Hij staat aan de Rijkswal. Het is een achtkante, stenen en gedeeltelijk bepleisterde stellingmolen voor het malen van graan (korenmolen), die ook nu nog graan maalt. De molen is beroepsmatig in bedrijf en in de molen is een winkel gevestigd met eigen producten. Geschiedenis Al omstreeks 1280 wordt er melding gemaakt een windmolen op deze plaats, maar de stenen molen werd omstreeks 1662 op het bastion gebouwd. Door de Duitsers werd de molen op 21 april 1945 opgeblazen. Vlak naast de plaats van de oorspronkelijk molen staat nu de nieuwe molen. De herbouw van de molen begon op 5 mei 1990 en op 31 mei 1996 werd de nieuwe molen officieel geopend. Specificaties De molen beschikt over 1 maalkoppel 17der (150 centimeter doorsnede) kunststenen met een regulateur. De uit 1994 stammende, stalen roeden zijn van de firma Derckx en oudhollands opgehekt. De binnenroede is 23,65 m lang en de buitenroede 23,70 m. De kap van de molen is gedekt met dakleer. De uit 1990 stammende, gietijzeren bovenas van de molen is van de fabrikant Gieterij Hardinxveld, heeft 40 als nummer en is in 1995 geplaatst. De kap van de molen heeft een engels kruiwerk dat bediend wordt met een kruirad. De molen heeft voor het vangen (stilzetten) een Vlaamse blokvang bestaande uit vijf vangstukken, die bediend wordt met een vangstok. Voor het opluien (ophijsen) van het maalgoed is een sleepluiwerk aanwezig. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,74. Het bovenwiel heeft 56 kammen en het bovenrondsel heeft 27 staven. De koningsspil draait hierdoor 2,07 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is cm. Het spoorwiel heeft 83 kammen en het steenrondsel 30 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 2,76 keer sneller dan de koningsspil en 5,74 keer sneller dan de bovenas. De steek is cm. Eigenaren 1990 - heden: Stichting Molen Nooit Gedagt. Externe link Geschiedenis van de molen Foto's
Voorhaven (Delfshaven)

De Voorhaven is de oude haven in Rotterdam-Delfshaven. De haven is in 1389 gegraven als onderdeel van de aanleg van de Delfshavense Schie tussen Overschie en de Nieuwe Maas en fungeerde als voorhaven voor de stad Delft. Oorspronkelijk lag de Voorhaven buitendijks (dat wil zeggen tussen Schielands Hoge Zeedijk en de Nieuwe Maas) en was de Aelbrechtskolk de sluis. Na de opening van de Ruigeplaatsluis in 1875 was de Voorhaven getijdenvrij. De directe verbinding tussen de Voorhaven en de Nieuwe Maas werd in 1968 afgesloten door de Westzeedijk. De verbinding naar de Nieuwe Maas liep sindsdien via de Achterhaven, de Coolhaven en de Parksluizen.
Tankstation Zaandam-Zuid

Tankstation Zaandam-Zuid is een zelfbedienings-tankstation van Texaco, gelegen aan de zuidzijde van de stadsroute S151 (Prins Bernhardweg) in Zaandam, gemeente Zaanstad gelegen tussen het Prins Bernhardplein en knooppunt Zaandam. Er zijn zes zelfbedieningspompen en een winkel van Spar. Aan de noordzijde van de autoweg ligt een onbemand tankstation van Esso Express.
Sint-Catharinakerk (Ulestraten)

De Sint-Catharinakerk is een kerkgebouw in Ulestraten, in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Meerssen. Het gebouw is op een breed plateau in een heuvel gelegen. Ze ligt midden in het dorp aan een plein en aan een kruising van de doorgaande weg van Meerssen naar Oensel/Schimmert en de Dorpstraat naar Genzon. Het gebouw bestaat uit een zuidwesttoren met ingesnoerde naaldspits, een driebeukig schip met vijf traveeën en een koor van twee traveeën. De kerk is in 1904 in baksteen opgetrokken in neogotische stijl naar het ontwerp van architect Caspar Franssen. Het gebouw is volledig overwelfd met kruisribgewelven rustend op schalken. Het kerkgebouw is een rijksmonument en gewijd aan Heilige Catharina.
Stadsbrug (Kampen)

Huidige brug De stadsbrug in Kampen vormt van oudsher de verbinding over de IJssel tussen de grondgebieden van deze Nederlandse gemeente. De historische stad is gesitueerd aan de zuidoever van de IJssel terwijl aan de IJsselmuider oeverzijde de gemeente Kampen al voor de gemeentelijke herindeling grondbezit had. Aan deze zijde is ook station Kampen, eindpunt van het Kamperlijntje (de spoorlijn Zwolle – Kampen) gevestigd. Deze stadsbrug wordt in de volksmond aangeduid als de lange brugge, terwijl de Molenbrug de nieuwe brug wordt genoemd. De huidige hefbrug werd ontworpen door Zwarts & Jansma Architecten en geopend in 1999. De bouwkosten bedroegen bijna 35,5 miljoen gulden (ongeveer 15 miljoen euro). Het voetgangersgedeelte van de brug is afgescheiden van de rijbaan door een glazen hekwerk. Schanscaissons In 2016 zijn in het kader van het project ruimte voor de rivier een vijftal zogenaamde schanscaissons bij de stadsbrug geplaatst. Deze caissons lopen schuin op en kunnen hiermee de kracht van een frontale aanvaring van een schip opvangen. Na het verdiepen van de IJssel bleek de oorspronkelijke aanvaarbeveiliging te zwak om dergelijke aanvaringen van de brugpijlers aan te kunnen. De schanscaissons zijn tien meter hoog en twintig meter lang en wegen 710.000 kilo per stuk. Ze zijn op maat gebouwd in de Zuiderzeehaven in Kampen. Elk schanscaisson bestaat uit drie delen, die als een soort LEGOblokken op elkaar zijn geplaatst. Het grootste deel van de caissons ligt onder water. Geschiedenis De huidige brug is de zesde brug die in Kampen over de IJssel werd gebouwd. De eerste (houten) brug werd gebouwd in 1448, in die tijd een bijna onvoorstelbare ingreep in het landschap, gezien de lengte van de overspanning. In de zes eeuwen die volgden heeft de brug vele verschillende gedaanten gehad. In 2016 werden bij de werkzaamheden ten behoeve van ruimte voor de rivier palen aangetroffen van een van de middeleeuwse bruggen. De oudste van deze palen is gedateerd uit 1476. De palen zijn geborgen en na documentatie overgedragen aan verschillende organisaties in Kampen die er een goede bestemming voor hebben gevonden.
Stadsbrug (Kampen)

Stadsbrug lub IJsselbrug – most podnoszony nad rzeką IJssel pomiędzy Kampen i IJsselmuiden, w prowincji Overijssel, w Holandii. Pierwszy most łączący Kampen i IJsselmuiden powstał w 1448 roku. Była to wówczas drewniana, stałą przeprawa, która utrudniła żeglugę po rzece IJssel, co spotkało się z niezadowoleniem ze strony innych miast położonych nad tą rzeką, jednak ich protesty nie uzyskały żadnego rezultatu. W 1589 roku powstała druga wersja mostu, tym razem z ruchomą częścią dla ułatwienia żeglugi. W 1638 roku wybudowano trzecią wersję, tym razem znów bez części ruchomej ułatwiającej żeglugę. Czwarty wariant mostu wybudowano w roku 1784. Był to most zwodzony z dwoma podnoszonymi przęsłami usytuowanymi w odległości 2,5 m od nabrzeża. W 1872 roku most został przebudowany, w wyniku czego stał się odtąd konstrukcją stalową. W dalszym ciągu był to most zwodzony z dwoma podnoszonymi skrzydłami usytuowanymi w jego środkowej części. Podczas II wojny światowej most był dwukrotnie wysadzany (1940, 1945) i za każdym razem później odbudowywany. W 1962 roku most zwodzony przekształcono w most podnoszony. Ostatnia przebudowa mostu miała miejsce w latach 1998–1999. Przypisy
Fort Henricus

Le Fort Henricus est un dispositif fortifié destiné à protéger la ville de Steenbergen (Brabant-Septentrional). Historique Édification Le fort Henricus a été érigé en 1626 pour protéger le port de Steenbergen. D'après les plans de David van Orliens, il s'étendait en partie sur le Graaf Hendrikpolder et en partie sur les marais salants et les vasières qui furent asséchés plus tard, respectivement en 1649 et en 1788, pour former l'Oude Vlietpolder et le Nieuwe Vlietpolder. Le fort possède cinq bastions et un fossé humide avec contrescarpe. En 1809, le fort fut mis en état d'alerte pour la dernière fois, en prévision d'une éventuelle invasion britannique de la Zélande. En 1816, le fort tomba en désuétude. En 1827, le site fut vendu à un particulier pour des activités agricoles. Le fort faisait partie de la ligne de navigation du Brabant occidental. Reconstruction La restauration partielle du fort a commencé en 2008. Il appartient à Natuurmonumenten (Société néerlandaise pour la conservation de la nature). Références Liens externes Site Web de la Ligne de flottaison du Brabant occidental. Site Web de Han Leune. Portail du Brabant flamand
Vestingwerken van Klundert

De Vestingwerken van Klundert zijn in 1584-1588 aangelegd naar ontwerp van Adriaen Anthonisz. De vestingwerken bestonden uit onder meer diverse bastions, een aarden wal en een gracht. De gracht werd gevoed met het water afkomstig van de Roode Vaart. De vestingwerken aan de noord- en zuidzijde van Klundert zijn goed bewaard gebleven. Het kroonwerk Suykerbergh is in 1948 gerestaureerd. In de gracht van het kroonwerk ligt een bakstenen beer met monniken. Aan de noordzijde bij de kruising van de Bottekreek met de wal bij de Verlaatstraat bevindt zich een gele bakstenen brug uit 1769. De huidige situatie wijkt op veel punten af van het oorspronkelijke ontwerp zoals te zien in de Atlas van Blaeu van Joan Blaeu. Doordat Klundert een versterkte vesting was op een strategische plaats, werd het onderdeel van de Stelling van het Hollandsch Diep en het Volkerak. Door de aanwezigheid van vestingwerken, kon in 1793 de oprukkende Franse troepen enige tegenstand geboden worden. In 1809 werd de vesting opgeheven. De restanten van de vestingwerken werden van 1931 tot 1979 gerestaureerd en hebben de status van rijksmonument. Galerij
Sint-Petruskerk (Etten-Leur)

Die römisch-katholische Sint-Petruskerk in Etten-Leur ist eine neugotische kreuzförmige Basilika mit zwei Kirchtürmen mit achteckigen Spitzen, fertiggestellt 1889 nach einem Entwurf von P. J. van Genk. Die Kirche ist seit dem Jahr 1976 als Rijksmonument eingestuft. Die Kirche wurde 1889 geweiht. Sie hat ein dreischiffiges Langhaus. Der nach Süden ausgerichtete Chor hat einen fünfseitigen Abschluss. An ihn sind zwei Seitenkapellen und eine Sakristei angefügt. Hinter der Kirche befindet sich ein Friedhof. Weblinks Sint-Petruskerk op Reliwiki Locaties (Netzpräsenz der Pfarrei, niederländisch) Einzelnachweise
Sint-Petruskerk (Etten-Leur)

Sint-Petruskerk is een neogotische kruisbasiliek met twee kerktorens met acht-zijdige spitsen uit 1889 in Leur in Etten-Leur naar een ontwerp van P.J. van Genk. De kerk werd in 1889 ingewijd. De kerk heeft een driebeukig schip. Het koor heeft een vijfzijdige sluiting, twee zijkapellen en een sacristie. Achter de kerk bevindt zich een begraafplaats. Externe links Sint-Petruskerk op Reliwiki Heilige Mariaparochie