NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Andreaskerk (Heerlerbaan)

De Sint-Andreaskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de buurt Rukker-Bautsch, gelegen in het Heerlense stadsdeel Heerlerbaan, gelegen aan Palestinastraat 326. Geschiedenis Uitbreidingen van Heerlerbaan deden de behoefte voelen om naast de reeds aanwezige Sint-Josephkerk nog een tweede kerk te bouwen. Deze werd in 1977 ingezegend en was ontworpen door Laurens Bisscheroux. Het betrof een uitzonderlijke kerk, gelegen onder een kunstmatige heuvel en ingepast in het landschap. Dit refereerde aan het ondergrondse bestaan van de mijnwerkers uit de streek, en bovendien aan de parabel van de graankorrel in de aarde. In 1984 werd een stalen klokkenstoel achter de kerk geplaatst. Gebouw De kerk is gebouwd in beton en kubusvormig. Veel onderdelen vertonen een grote symboliek. Een buis leidt naar buiten en aldus wordt een uit plaatselijke löss vervaardigd beeld van Maria met Kind belicht (Mariaraam). Een ronde vijver ligt voor driekwart buiten, en voor een kwart binnen de kerk. Er is een sterke symboliek van de elementen aarde, water, lucht en vuur. Ook de kleurstelling, met name van het plafond, is bijzonder. De groepering van de stoelen, cirkelvormig om het altaar heen, en de twaalf lichtpalen om het altaar, en de lichtinval boven het altaar, vallen op. Meer traditionalistisch is het Andreasbeeld dat de ingang van de kerk flankeert.
Basilique Saints-Wiro-Plechelm-et-Otger de Sint-Odiliënberg

La basilique Saints-Wiro-Plechelm-et-Otger de la ville néerlandaise de Sint-Odiliënberg, dans la province de Limbourg et la commune de Roerdalen, est une ancienne abbatiale du VIIIe siècle de style roman, élevée en basilique par l’Église catholique romaine en 1957. Historique Première abbatiale Au VIIIe siècle, les trois prêtres missionnaires saxons Wiro, Plechelm et Otger fondent une abbaye en haut de la colline Saint-Pierre (heuvel de Sint-Petrusberg), en bas de laquelle s’est développé Sint-Odiliënberg. L’abbatiale originelle est remplacée entre le XIe et le XIIe siècle ; il n’en reste rien, mais on sait qu’elle possédait un massif occidental et un petit chœur. Église actuelle L’église actuelle est achevée au XIIe siècle en style roman, mais elle a été l’objet d’importantes restaurations entre 1880 et 1883, par l’architecte néerlandais Pierre Cuypers. L’église est en partie détruite au début de l’année 1945. Elle est reconstruite après la guerre en suivant les plans de Cuypers par Alphons Boosten, avec des modifications. En 1950, de nouveaux vitraux par Joep Nicolas sont ajoutés. Voir aussi À côté de la basilique se trouve la chapelle Notre-Dame, du XIe siècle. Crédit des auteurs (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Basiliek van de H.H. Wiro, Plechelmus en Otgerus » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail de l’architecture chrétienne Portail du monachisme Portail du catholicisme Portail des Pays-Bas Portail du haut Moyen Âge
Sint-Machutuskerk (Monster)

De Sint-Machutuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Choorstraat 103 in Monster. Geschiedenis De oude Hervormde kerk van Monster was oorspronkelijk ook gewijd aan Machutus en er werden enkele relieken van hem bewaard. Tijdens de reformatie ging deze kerk over naar de protestanten. De laatste pastoor en de kapelaan van de oude Machutuskerk werden in 1572 in Den Briel vermoord en horen bij de Martelaren van Gorcum. Pas rond 1775 werd een schuilkerk gebouwd. In 1790 werd een bijkerk gebouwd en in 1803 werd de statie Monster opgericht. De huidige kerk werd in 1828-1831 gebouwd. Dit is de enige kerk in Nederland die aan Machutus is gewijd. De kerk Architect J. Augier ontwierp een eenbeukige kruiskerk in neoclassicistische stijl. Het is een Waterstaatskerk. In 1859 werd de kerk vergroot door Jacobus van Rees. In 1927 werden de zijbeuken bijgebouwd. De halfingebouwde toren heeft vier geledingen, met een naaldspits. In 2000 werd de kerk gerenoveerd en werd het priesterkoor vergroot. Het 2,5 meter hoge standbeeld van Sint-Machutus werd in 1860 boven de ingang van de kerk geplaatst. Het beeld werd voor fl.170,- gemaakt door Stephen Louis Veneman. In 1877 werd bij de kerk een Lourdesgrot gebouwd. Interieur Binnen wordt de kerk overdekt door een gestuct tongewelf. De drie neobarokke altaren werden in 1860 in de kerk geplaatst en zijn afkomstig uit een afgebroken kerk in Rijpwetering. Het orgel werd rond 1845 gebouwd door F.B. Loret. De gebrandschilderde ramen werden in 1892 gemaakt door de Utrechtse firma H. Geuer. De kerk wordt tot op heden gebruikt door de parochie "Heilige Machutus". Het kerkgebouw en de orgelkast zijn Rijksmonumenten. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken Bronnen Website kerk Beschrijving Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed Diverse auteurs, Kerken in Delflanden, Rijswijk 2004. pp.17-21. Externe links Website RK Westland, Sint-Machutuskerk, Monster Reliwiki - Monster, Machutuskerk
KVC Oranje

KVC Oranje (Kerkraadse Voetbalclub Oranje) is een amateurvoetbalvereniging uit Kerkrade in de gelijknamige gemeente, Limburg, Nederland. Algemeen De vereniging werd opgericht op 11 maart 1911. De thuiswedstrijden worden op Sportcomplex Bleijerheide, gelegen in de wijk Bleijerheide, gespeeld. Hier beschikt de club over twee wedstrijdvelden, waarvan een kunstgras en een oefenhoek van kunstgras. In oktober 1940 kwam een fusie met RKVV Kerkrade tot stand die echter al na een paar weken weer ontbonden werd. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2021/22 in de Derde klasse van het KNVB-district Zuid-II. Erelijst kampioen Tweede klasse: 1967 kampioen Derde klasse: 1964 kampioen Vierde klasse: 1956, 2001, 2019 kampioen Vijfde klasse: 2001, 2017 Competitieresultaten 1952–2019 Bekende (oud-)spelers Roy Bejas Tim Blättler Rigino Cicilia Saydou Bangura
Stuw- en sluiscomplex Linne

De stuw en het sluiscomplex van Linne vormt een geheel van waterwerken ter regulering van de Maas in de Nederlandse provincie Limburg, ten behoeve van de daarop plaatsvindende binnenvaart. Het complex ligt in de gemeente Maasgouw aan de gemeentegrens met de gemeente Roermond. Bij de sluis ligt buurtschap Osen. Het complex bestaat uit een stuw, een waterkrachtcentrale met vier turbines, een vistrap en een separaat ten noorden gelegen sluis (naast sluis Heel). De sluis verbindt de Maas met de stroomafwaarts gelegen Maas nadat deze rond de Lus van Linne gemeanderd is. Stroomafwaarts ligt het Stuw- en sluiscomplex Roermond. Via Sluis Linne en Sluis Roermond kan de scheepvaart de Maas bevaren waarbij de meander van de Maas bij Linne afgesneden wordt. Ten westen van de sluis liggen nog twee sluiskolken van Sluis Heel die de Maas verbinden met het Lateraalkanaal Linne-Buggenum. Via deze sluis en dit kanaal heeft de scheepvaart een nog kortere route. Geschiedenis Begin 20e eeuw wilde men de Maas beter geschikt maken voor de binnenvaart, die daarop reeds eeuwenlang plaatsvond. Een probleem was om een vaargeul van de juiste diepte te verkrijgen, teneinde de Maas bevaarbaar te maken voor schepen tot 2.000 ton laadvermogen. Daartoe diende de Maas te worden voorzien van een vijftal stuwen, namelijk te Linne, Roermond, Belfeld, Afferden/Sambeek en Grave. Naast elke stuw kwam een sluizencomplex. In 1915 werd het doel van het project omschreven als: het verkrijgen van een hoofdverkeersweg ten dienste van het vervoer van massa goederen uit eene streek, waar eene sterk ontwikkelde groot industrie te verwachten is. Rond deze tijd begonnen namelijk ook de Limburgse mijnen in toenemende mate te produceren en het vervoer van de steenkool geschiedde aanvankelijk slechts per spoor. De stuw en sluizen werden in de jaren vanaf 1918 aangelegd. Op 20 oktober 1925 werd de stuw als eerste stuwcomplex in de rivier de Maas door koningin Wilhelmina officieel in gebruik genomen. Op 22 oktober begon men met de aanleg van het Julianakanaal. In 1929 was het gehele Maaskanalisatieproject voltooid. In 1972 kwam het Lateraalkanaal Linne-Buggenum gereed met Sluis Heel, die direct ten westen van Sluis Linne was gebouwd. Hierdoor ontstond er een nog snellere route voor de scheepvaart. In de jaren 1980 werd aan de zuidzijde van de stuw de Waterkrachtcentrale Linne gebouwd. Op 10 maart 1989 werd de eerste turbine in gebruik genomen en de vierde en laatste op 16 augustus 1989. Naast de centrale is een vistrap aangelegd om het hoogteverschil van 4,05 meter te overbruggen.
Afrikahuis

Het Afrikahuis is het voormalig kerkgebouw van de rooms-katholieke Sint Willibrodusparochie in de Amsterdamse wijk De Pijp. Het gemeentelijk monument is sinds 2008 niet meer in gebruik als godshuis, maar het is nog wel eigendom van het bisdom Haarlem-Amsterdam. Sinds 2008 wordt het gebruikt door tijdelijke huurders. Bouw De kerk, die geen toren kreeg, werd eind jaren 1960 gebouwd aan de Van Ostadestraat, op de hoek met de Henrick de Keijserstraat. Daar was ruimte in de tuin van het zusterklooster - dat aan beide straten lag. De kerk was bedoeld als vervanging voor Sint-Willibrorduskerk buiten de Veste die gesloopt werd. Omdat het aantal kerkgangers was afgenomen kwamen er in het nieuwe gebouw 900 in plaats van de eerdere 2000 zitplaatsen. Het gebouw zou multifunctioneel worden. Naast de kerkruimte was er ook een wijkcentrum in gevestigd. Volgens architect Joop van Stigt was het pand bedoeld om dienstbaar te zijn aan de wijk. Architectuur Op de hoek van het gebouw kwam de pastorie, en er werden ook woningen voor de conciërge en de koster gerealiseerd. Met de sterk geometrische plattegrond van vijf gekoppelde achthoeken is het gebouw te scharen onder de structuralistische bouwstijl. Door het gebruik van gewassen beton voor vloeren, wanden, trappen en plafonds zou men delen van het bouwwerk ook brutalistisch kunnen noemen. Op de betonnen plint die soms als 'tafel' is vormgegeven, staan gevels van Frans kalksteen. Het dak zweeft vrij boven de gevels, waardoor licht kan invallen. De achthoekige bouwvolumes worden geschakeld door vrijstaande entrees van stalen kozijnen met draadglas. In de betonnen plint waren stroken van glazen bouwstenen opgenomen, deze zijn later dichtgezet met stalen roosters. In het souterrain bevinden zich twee zalen en een entreeplein, die met een glazen gevel grenzen aan een half verdiepte binnentuin. Gebruik De structuralistische bouwstijl onderscheidt zich met haar grote gesloten vlakken van de vaak gedetailleerdere en ritmische baksteenarchitectuur van de 19e-eeuwse Pijp. Dit contrast was regelmatig aanleiding tot discussie. Bij de opening in 1968 werd het gebouw omschreven als 'een verguld stukje van de ellendige Van Ostadestraat'. Voor de gebruikers was het pand onpraktisch, met name vanwege de trappen. Al in 1973 onderzocht het kerkbestuur een alternatief voor de kerk. De naam Afrikahuis dankt het gebouw aan het feit dat het van 1994 tot 2008 in gebruik was door All Saint’s Church, een missionair project van de Sociëteit voor Afrikaanse Missiën voor Afrikaanse immigranten.
Bet van Beerenbrug

De Bet van Beerenbrug (brug nr. 210, voorheen ook wel bekend als de Stormsteegbrug) is een brug over de Oudezijds Achterburgwal in het Wallengebied in Amsterdam. De brug verbindt de Korte Niezel met de (Korte) Stormsteeg. Er ligt hier al eeuwenlang een brug. Al op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 is hier een brug te zien, maar vermoedelijk lag er al eerder een brug. Die kreeg allerlei varianten, zoals van hout en een brug met een ijzeren overspanning. De brug bracht niet alleen verkeer naar de overkant, ze droeg ook jarenlang aan de noordzijde een enorme buis. In 1972 werd de brug gedurende vijf maanden geheel vernieuwd en kreeg een voor deze buurt afwijkend uiterlijk met een grijze betonnen overspanning; de enorme buis verdween eveneens. Opvallend is tevens dat de oostelijke oever van de OZ Achterburgwal hier geen kades heeft. De brug is in 2017 vernoemd naar de vroege voorvechtster van holebirechten Bet van Beeren, die iets verderop op de Zeedijk de uitspanning "Het Mandje" uitbaatte. Zie ook Bruggen van Amsterdam
Vredenburgerbrug

De Vredenburgerbrug (brug nr. 209) is een voetgangersbrug in Amsterdam-Centrum. Ze overspant de Oudezijds Achterburgwal in het Wallengebied en is daarmee de noordelijkste brug over die gracht voordat die samenstroomt met de Oudezijds Voorburgwal tot Oudezijds Kolk. De brug verbindt de Vredenburgersteeg met de Spooksteeg. De brug is net als de steeg vernoemd naar Vredenburgh. De brug ligt een beetje verscholen en is in de 21e eeuw alleen overdag toegankelijk. Opvallend is dat de OZ Achterburg aan de oostzijde zowel ten noorden als ten zuiden van de brug geen kades heeft, ook aan de westzijde ligt er ten noorden van de brug geen kade. Aan de andere kant van de Vredenburgersteeg ligt de veel langere en bredere Armbrug. Er ligt hier al eeuwen een bruggetje. Op de geschilderde plattegrond van Cornelis Anthonisz. uit 1538 is niet goed te zien of er een brug ligt, maar op zijn vernieuwde plattegrond van 1544 ligt er wel een bruggetje. Ook de plattegrond van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 laat een brug zien, al heette de Vredenburgersteeg en Spooksteeg toen nog Sout Steech naar een zoutkoperij. Een oude bijnaam van de brug was dan ook Zoutkopersbrug. In 1893 moesten de stenen landhoofden van deze houten vaste brug vernieuwd worden. Wellicht werd toen tegelijkertijd of vlak daarna ook de overspanning vernieuwd. Op foto’s etc. is in 1888 nog een houten overspanning te zien, in 1905 is de overspanning van ijzer met de typisch Amsterdamse plaatconstructie.
Proosdijpark

Het Proosdijpark is een park, centraal gelegen in de Nederlandse plaats Meerssen. In 1642 werd bij de Proosdij van Meerssen een park aangelegd in Franse stijl. In 1795 werd de proosdij door de Fransen opgeheven en de proosdijgebouwen met omringende tuinen en landerijen verkocht. De proosdijgebouwen werden deels afgebroken en op het terrein verrees een herenhuis dat 'proosdij-kasteel' werd genoemd. Het park werd heringericht in Engelse landschapsstijl. In 1807 werd op initiatief van Charles Clément Roemers, de toenmalige bewoner, de noordelijke Geultak verlegd. In 1858 werd een folly aangelegd, bestaande uit een brug die geen enkel doel had, gebouwd met materiaal van het voormalig proosdijgebouw. In 1888 werd de theekoepel Gloriëtte gebouwd. Omstreeks 1890 werd het park enigszins aangepast naar plannen van L. von Fisenne. In 1936 werd het proosdij-kasteel afgebroken en werd in plaats daarvan het Klooster Kleine Zusters van Sint Joseph gebouwd. In 2006 verlieten de laatste zusters het klooster, waarna het - tegen de bedoeling van de zusters - met sloop werd bedreigd. Hiertegen kwam verzet en uiteindelijk werd het omgebouwd tot appartementencomplex met de naam Nieuw Proosdij. In 1941 werd in het park de Vredeskapel gebouwd.
Weerter- en Budelerbergen

De Weerter- en Budelerbergen, ook wel bekend als de Weerter- en Buulderbergen (Limburgs: Wieërter- en Beulderbêrge) is een 912 hectare groot natuurgebied in de Nederlandse gemeenten Cranendonck en Weert. Het maakt deel uit van het Natura 2000-gebied Weerter- en Budelerbergen & Ringselven. Het is aangewezen als Europees Vogelrichtlijngebied ter bescherming van zeldzame en bedreigde vogelsoorten. Broedvogels die onder deze bescherming vallen zijn de nachtzwaluw, roodborsttapuit en boomleeuwerik. Daarnaast komen dertien Rode lijst-soorten voor, waaronder geelgors, spotvogel, tapuit en duinpieper. Het gebied bestaat uit naaldbossen met centraal daarin gelegen een droog heideveld met stuifzanden. Een groot deel is militair oefenterrein en maakt deel uit van Legerplaats Budel. Veel ervan is vrij toegankelijk. In het noorden van het gebied bevindt zich de Nassau-Dietzkazerne. Het grootste deel van de Weerter- en Budelerbergen is eigendom van het Ministerie van Defensie. Daarnaast zijn er particuliere bezittingen. Als defensie het gebied verlaat zullen natuurontwikkelingsprojecten worden uitgevoerd. Het zuidelijk deel wordt gevormd door de Boshoverheide, waar archeologisch belangwekkende objecten te vinden zijn. De stuifzanden zijn in de late middeleeuwen ontstaan, daarna gestabiliseerd door de aanleg van naaldbos, om vervolgens weer geactiveerd te worden door de militaire activiteiten. In het oosten ligt aansluitend de Weerterheide, een terrein dat eigendom is van de Vereniging Natuurmonumenten. In 2014 is een ecoduct geopend over de snelweg A2 en de spoorlijn Eindhoven - Weert. De Weerter- en Budelerbergen zijn zo verbonden met het Weerterbos. In het zuiden zullen de Weerter en Budelerbergen verbonden worden met de Laurabossen. Vanaf wegrestaurant De Wildenberg start een gemarkeerde rondwandeling door het gebied met een lengte van 9 km. Ook enkele lange-afstandswandelingen doorkruisen het gebied. Monumenten Aan de Geuzendijk die door het gebied loopt bevinden zich bij Boshoven (Weert) een grensmonument en een dwaalkruis.
Gerben Wagenaarbrug

De Gerben Wagenaarbrug (brug 357) is een basculebrug in de Havikslaan in Amsterdam-Noord. De verkeersbrug verbindt het Kraaienplein met het Hagedoornplein en overspant het Noordhollandsch Kanaal en de Nieuwe Leeuwarderweg (s116), de toevoerweg naar de IJtunnel. Eerste versie In 1925 werd, na de tweede aanbesteding in december 1924, hier een ophaalbrug gebouwd naar een ontwerp van Piet Kramer en Wichert Arend de Graaf van de Dienst der Publieke Werken, geschatte kosten 181.500 gulden (aanbesteding 86.600 gulden). Het ontwerp en de discussie over de brug dateerden van 1922. De brug zou in omvang de grootste in zijn soort zijn geweest, voor wat betreft de vijf meter 'brede' rijbaan toch vrij smal. De opening werd in april 1925 verricht door wethouder Joannes ter Haar. Kramer ontwierp voor de brug ook jaarstenen "Anno" "1924" in graniet en in de stijl van de Amsterdamse School. Ook zouden er stenen te zien geweest om het "NAP" aan te geven en het brugnummer. Het is niet duidelijk of deze versierselen ook daadwerkelijk geplaatst werden. Hij was ook verantwoordelijk voor het brugwachtershuisje in dezelfde bouwstijl. Tweede versie Er was midden jaren zestig een nieuwe brug nodig. Deze moest niet alleen het kanaal overspannen, maar ook de verkeersroute Nieuwe Leeuwarderweg naar en van de IJtunnel. In de brug werden voorts nog twee fietstunnels ingebouwd voor fietsers langs het kanaal. Bovendien kon de brug waarvoor ze in de plaats kwam, het verkeer nauwelijks aan. Die brug werd ontworpen door architect en ingenieur Enrico Hartsuyker, Ze dateert uit 1965 (opening 23 december 1965). Het werd een moderne betonnen basculebrug met een brugwachtershuis in de stijl van de Amsterdamse School. Vanuit de toren kon zowel het kanaal als de toevoerweg van de IJtunnel in de gaten gehouden worden. Totale kosten van de brug liepen op naar 3.055.000 gulden De brug wordt gedragen door een betonnen paalfundering, heeft stalen liggers en een stalen brugdek. De landhoofden zijn van metselwerk, beton en graniet. De oude brug werd op 23 december 1965 gesloten (met de klap omhoog), toen de nieuwe geopend werd door rennende kinderen. De brug is in 1996 vernoemd naar verzetsheld en politicus Gerben Wagenaar, aldus een plaquette uit dat jaar aangebracht op de brug. De voorheen gebruikte officieuze naam Kraaienpleinbrug verwees naar het plein en indirect dus naar de kraaien, de Vogelbuurt ligt in de directe omgeving. Het brugwachtershuisje kreeg toen het verhuurd werd als logiesruimte het adres Kraaienplein 1; het enige pand met een oneven nummer aan dat plein.
Oosterbeerbrug

De Oosterbeerbrug (brug 354) is een vaste brug in Amsterdam-Oost. Beschrijving De verkeersbrug verbindt de Zeeburgerstraat en Zeeburgerdijk. Ze overspant de plaats waar de Singelgracht met haar Alexanderkade en Mauritskade overgaat in het Lozingskanaal. Ten noorden van de brug staat de molen De Gooyer. Ter plaatse is flink gesloopt. Er verdween (vermoedelijk in de Tweede Wereldoorlog) een compleet woonblok en ook de Funenkerk werd gesloopt (1975). In vroeger tijden lag hier vanaf 1879 een brug met sluis. Er lag hier ook een spoorbrug voor het transport van kolen naar de elektriciteitscentrale aan de Hoogte Kadijk. De brug/sluis werd regelmatig voor het verkeer gestremd als het water in de Amsterdamse grachten ververst moest worden. In april 1950 werd aangekondigd dat de bestaande brug te klein werd voor het verkeer en dat er vanaf Pasen een nieuwe brug aangelegd zou worden. Er werd ingeschat dat men 39 weken bezig zou zijn, doch het werden er meer. Pas in juni 1951 kon worden geconstateerd dat de brug gereed was en dat een opening midden juni tot de mogelijkheden behoorde. De brug lag er toen ruim bij, pas een jaar later werd de breedte van de Zeeburgerstraat aangepast tot de breedte van de brug (respectievelijk 24 en 21 meter). De brug kwam van de hand van Piet Kramer in zijn Amsterdamse Schoolstijl. De hier en daar terugliggende bakstenen walkanten zijn een bewijs daarvan. Echter de brug is simpel gehouden, er zijn geen beeldhouwwerken op of rondom de brug en ook het gebruik van graniet/natuursteen is beperkt. Zelfs de balustrades zijn hier eenvoudig gehouden, alhoewel er wel sprake is van siersmeedijzer. Het bruggenhoofd van de voormalige spoorbrug werd in het nieuwe ontwerp meegenomen en is nog terug te vinden als een soort terras. De handtekening van Kramer in de vorm van een windroos is wel te vinden. Die is hier niet uitgevoerd in beeldhouwwerk, maar in kleur baksteen. De brug wordt aan een zijde beschermd door remmingswerk als ook een (water)stroomgeleider. Tussen de stenen pijlers van de brug bevindt zich de Dageraadswaterkering (sluis 207) met een toldeur, twee stel puntdeuren in de middelste doorvaart en een vaste betonnen damwand. De brug is vernoemd naar het voormalige bolwerk Oosterbeer, dat hier in de buurt lag. Afbeeldingen
Dageraadsbrug

De Dageraadsbrug (brug 353) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ligging De verkeersbrug, waarover ook tramlijn 7 rijdt, vormt de verbinding tussen de Sarphatistraat en de Czaar Peterstraat. Ze overspant daarbij de grens van de Nieuwe Vaart (Nieuwevaart) met haar kades Oostenburgergracht en Cruquiuskade. Ten oosten van de brug staat de molen De Gooyer. Geschiedenis Eind 19e eeuw lag hier een ophaalbrug onder de naam Oetewalerbrug. Toen die brug werd vervangen door een draaibrug kreeg ze de naam Dageraadsbrug, vernoemd naar scheepswerf De Dageraad, die hier aan de Nieuwe Vaart lag. Amsterdam was in verband met de geringe doorvaartbreedte niet verzot op draaibruggen, ook was het draaimechaniek steeds defect. In 1922 deed zich het fenomeen voor, dat de brug door de hitte zo uitgezet was, dat die na opening voor de scheepvaart niet meer dicht kon. Zo kwam het dat er in 1934/35 alweer een nieuwe brug kwam. Die brug werd al in 1931 ontworpen door Piet Kramer, de crisis stelde de bouw uit. Hij tekende een bouwwerk in de Amsterdamse School met baksteen, natuursteen (graniet) en siersmeedijzeren balustrades. Alleen beeldhouwwerken van Hildo Krop ontbreken hier. De constructie van de rijbaan werd van staal en beton. Door dit bouwwerk werd de rijbaanbreedte verveelvoudigd (van 6,83 tot 26,5 meter). Tegelijkertijd werd bij die brug een spoorbrug neergelegd, die in 2019 door de omleiding van het treinverkeer werd afgebroken. De brug kende diverse namen: Oetewalerbrug (naar het voormalige dorp Oetewaal), Eerste schansbrug (verdedigingslinie), Papenkerkbrug (de bewoners van Oetewaal bleven na de hervorming van 1578 katholiek). Afbeeldingen