NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oude Kerk (Zoetermeer)

Die Oude Kerk (deutsch Alte Kirche) ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Zoetermeer in der Provinz Zuid-Holland. Die Kirche ist seit 1967 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die ursprünglich dem heiligen Nikolaus von Myra gewidmete Kirche ist eine Hallenkirche auf quadratischem Grundriss mit einem rechteckigen Anbau an der Ostseite sowie einem dreiteiligen Turm mit achtseitiger Krone. Der von einer mittelalterlichen Vorgängerkirche erhaltene spätgotische Turm mit rechtwinkligen Strebepfeilern und Eckquaderungen aus Naturstein stammt aus der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Nach Sturmschäden im Jahr 1642 erhielt der Turm eine klassizistische Holzbekrönung mit Laterne. Darin sind eine von Adriaen Steilaert im Jahr 1571 gegossene Uhr und ein mechanisches Uhrwerk, 1664 von von Harmannus Brouckman gefertigt, enthalten. Die heutige Hallenkirche wurde nach einem Entwurf von Jan Giudici 1785 bis 1787 im Stil des Louis-seize errichtet. Der Kirchenraum ist von Stuckgewölben auf vier Säulen bedeckt. Zum Inventar, das auch im Stil des Louis-seize ausgeführt ist, gehören eine Kanzel und eine Taufschranke, beide von Franciscus van Ursel gefertigt, sowie drei Herrenbänke mit Schnitzereien von David Pieters. Die Orgel wurde von N.A. Lohman und Sohn 1839 erbaut. Das Instrument wurde im Jahr 1971 erweitert. Die Kirche und der Turm wurden in den Jahren 1969/70 restauriert. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 543. Weblinks Einzelnachweise
Oude Kerk (Zoetermeer)

De Oude Kerk in Zoetermeer is een hervormde kerk in het oude hart van het dorp, gebouwd in de periode 1785-1787 door de Italiaanse architect Jan Giudici. De kerk is van het type kruiskerk, hoewel de kerk van buitenaf vierkant lijkt. Het is Zoetermeers oudste gebouw, met de toren uit 1642, en de bakstenen voet uit de 15e eeuw. Op deze plek van de huidige oude kerk stond in 1296 waarschijnlijk ook al een kerk. De oude kerk aan de Dorpsstraat 59 is sinds de restauratie in 1970 door Piet van de Sterre uit Leiderdorp een rijksmonument. Het interieur De preekstoel is vervaardigd door Franciscus van Ursel uit Antwerpen en uitgevoerd in Lodewijk XVI-stijl. De rosetten, parellijstjes, guirlandes en door linten omwonden bladerenbundels op de kuip en het klankbord van de preekstoel horen bij deze stijl. Er zijn een regerings- of Schoutenbank en twee herenbanken. De laatste zijn van de familie Osy, ambachtsheren van Zegwaart, en van Gerardus van Aalst Schouten en zijn echtgenote Elisabeth van Revenhorst, ambachtsheer en -vrouwe van Zoetermeer. De kerk is in lichte kleuren uitgevoerd en heeft geen gebrandschilderde ramen. In de hele kerk is nagenoeg geen houtnerf zichtbaar, alle hout is roodbruin geschilderd. Naar verluidt was dit ten gevolge van een belastingmaatregel uit de napoleontische tijd. De orgels Het hoofdorgel In de kerk vindt men een Lohman-orgel uit 1838. Het werd in 1970 in eerste instantie gerestaureerd door Firma J. de Koff, maar dit werd voltooid door Flentrop. Die herstelde in 1982 ook de balgen en het houten pijpwerk, en vernieuwde het loodbeleg alsmede de tongen van de Dulciaan. Een tremulant werd in 1994 aangebracht. De vaste organist is Geurt van Lagen. Het koororgel Het koororgel is in 1996 door Jacob Breetvelt gebouwd (opus 18) en werd naar deze kerk verplaatst in 2006. Het torenuurwerk Het torenuurwerk op de tweede verdieping van de toren is van 1664, gemaakt door Harmannus Brouckman, stadsuurwerkmaker te Leiden. Het is "een oirlogie van heel en halff uyrslach, gaende met een slinger" en dus een van de oudste slingeruurwerken van Nederland. Het werd slechts enkele jaren na de uitvinding van het slingermechanisme door Christiaan Huygens in 1656 gemaakt. Na de Tweede Wereldoorlog werd het, na de restauratie van de kerktoren, buiten werking gesteld. Sindsdien heeft het niet meer gefunctioneerd. In 1996 is het - om verdere achteruitgang van het monument te voorkomen - grondig gereinigd en opnieuw van een verfje voorzien. De torenklokken De grote torenklok is uit 1667, de kleinere uit 1571. Het carillon bestaat uit 47 klokken. Het kerkhof Aan de zuidzijde van de kerk ligt nog een oud kerkhof, waar tot in de huidige tijd Zoetermeerders in grafkelders kunnen worden bijgezet. Er wordt niet meer begraven. Overige foto's Externe link http://www.oudekerkgemeente.nl/
Kinkerbrug

De Kinkerbrug (brug nr. 266) is een brug over de Kostverlorenvaart in Amsterdam-West. De brug verbindt de Kinkerstraat met de Postjesweg en Witte de Withstraat en vormde tussen 1990 en 2010 de grens tussen de voormalige stadsdelen De Baarsjes en Oud-West. Geschiedenis Tot 1913 was er geen mogelijkheid om de Kostverlorenvaart over te steken van uit de Kinkerstraat naar toen nog de gemeente Sloten. Indien men wilde oversteken dienden men of de Wiegbrug ten noorden of de Overtoomse Sluis ten zuiden van de Kinkerstraat te gebruiken. Door uitbreiding van Sloten met woningen voor forensen ten westen van de Kostverlorenvaart werd een brug noodzakelijk. De eerste versie van de Kinkerbrug werd in 1913 gebouwd als een draaibrug. De brug zorgde toen voor de verbinding tussen Amsterdam en Sloten. Toen in 1921 Amsterdam de gemeente Sloten annexeerde was de brug al te smal voor het toenmalige verkeer, maar zorgde ook voor oponthoud in de scheepvaart. Sinds 1924 rijden tramlijn 7 en 17 enkelsporig over de brug. In 1936/1937 werd de brug vernieuwd als basculebrug, naar een ontwerp van Piet Kramer werkend bij de Dienst der Publieke Werken. Kramer hield het bij deze brug sober bij de afwisseling van baksteen en graniet. Wel verrees er naast de brug een brugwachtershuisje in de Amsterdamse Schoolstijl, die ook terug te vinden is in de walkanten en verder aanzien van de brug, zie bijvoorbeeld de zware ijzeren leuningen met metaalbewerkingen. De leuningen kregen de hetzelfde figuratie mee als die van de Mirakelbrug en Willemsbrug. Tijdens de bouw was er ten noorden van de brug een tijdelijke brug voor voetgangers en fietser.De tramlijn 7 en 17 werden gedurende de bouw ingekort tot de lus Borgerstraat. Een tijdelijk tramlijn 15 verbond de vervallen gedeelte waarbij tijdelijke bogen werden aangelegd vanuit de Postjesweg naar de Witte de Withstraat. Ook de van Kramer bekende jaarstenen (Anno 1937) van graniet ontbreken niet. De brug was nu breed genoeg voor dubbelspoor voor de tram. Het rijverkeer werd bij opening van de brug tegengehouden door zware ijzeren handbediende deuren. Deze sneuvelden rond 1970 toen er slagbomen kwamen. De Kinkerbrug is in de zomer van 2003 gerenoveerd, waarbij het originele ontwerp werd gehandhaafd. Het naamplaatje werd gemonteerd op de hekwerken in de “elleboog” van de brug. De brug werd in 2017 verbouwd voor bediening op afstand. Na de nodige aanpassingen, waarbij de brug tijdelijk een aantal nachten is afgesloten voor al het verkeer, werd het brugwachtershuisje overbodig. Zoals meerdere brugwachtershuisjes werd het omgebouwd tot hotelkamer. De brug is een halfjaar op afstand bediend geweest. Vanwege verschillende problemen werd later weer overgegaan op lokale brugbediening, maar niet van uit het brugwachtershuisje. Vanaf de brug zijn drie opmerkelijke gebouwen zichtbaar: Het Sieraad, de Westermoskee en bij helder weer het Pontsteigergebouw. Amsterdam kent ook een Oude Kinkerbrug, die ligt aan het andere eind (richting centrum) van de Kinkerstraat. Voorts kent Amsterdam een Kinderbrug in Amsterdam-Zuid. Afbeeldingen
Dorpskerk ('s-Gravenzande)

De Dorpskerk in 's-Gravenzande is een kerk van de hervormde gemeente die op 1 december 1816 in gebruik is genomen. De kerk is een rijksmonument en staat aan de rand van het centrum. Geschiedenis Het gebouw is ontworpen door Adrianus Tollus en werd in 1850 uitgebreid. De eerste kerk op deze plek was een kerk uit de 13e eeuw die in opdracht van gravin Machteld van Brabant gebouwd werd. De kerk werd gewijd aan de heilige Elisabeth van Thüringen. Machteld schonk tevens een Madonnabeeld aan de 13e-eeuwse kerk dat aan deze heilige toebehoord had. Dit beeld zou wonderen verrichten en daardoor groeide 's-Gravenzande uit tot een belangrijk bedevaartsoord. Door de inkomsten als bedevaartsplaats was het mogelijk in de 14e eeuw een nieuwe en grotere kerk te bouwen, een hallenkerk met drie schepen en een 90 meter hoge toren. Deze toren stortte begin 19e eeuw in en verwoestte een groot deel van de middeleeuwse kerk. Door geldgebrek was het niet mogelijk de kerk te herstellen, maar door een schenking van koning Willem I was het wel mogelijk in 1816 een nieuwe kerk te bouwen. Tegenwoordig is het een kerkgebouw van de PKN. In 2005 is de kerk gerestaureerd.
Reformed Church, Nieuw-Lekkerland

The Reformed Church in Nieuw-Lekkerland is the biggest and oldest church in Nieuw-Lekkerland, Netherlands. The church was built in 1848, but it is nearly sure that there was a church before. The architect was D. Slingerland. There are 1.125 seats. The pulpit is from the 17th century. Ministers W. Hovius 1961–1966 Tjitze de Jong 1969–1974 W. Verboom 1978–1983 H. Penning 1984–1992 C. van den Berg 1992–1997 J. Belder 1997–2002 J. van den Berg 2002–2008 J. Volk 2002–2007 J. Zuijderduijn 2007–2013 E. Gouda 2009– References External links (in Dutch) Website of Reformed Church Nieuw-Lekkerland
Hervormde kerk (Nieuw-Lekkerland)

De Hervormde kerk van Nieuw-Lekkerland is de grootste en oudste kerk van de plaats Nieuw-Lekkerland, in de Nederlandse gemeente Molenlanden. Het gebouw werd ontworpen door de architect D. Slingeland en biedt, na in 1966-'67 aan de noordzijde te zijn uitgebreid, ruimte aan 1.125 kerkgangers. Het geraamte en de toren komen wel uit 1848. De Hervormde Gemeente van Nieuw-Lekkerland die eigenaar is van de kerk maakt deel uit van de behoudende vleugel van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). Geschiedenis Deze kerk stamt uit 1847, maar sinds 1455, toen er een eerste kapel gebouwd werd, heeft hier een kerk gestaan. Het huidige Godshuis is waarschijnlijk het derde. De preekstoel, het koorhek en de doopboog dateren uit de zeventiende eeuw. Het orgel werd in 1853 geschonken door de ambachtsheer van Nieuw-Lekkerland, de scheepsbouwer en reder Fop Smit. Het telt 17 registers en werd gebouwd door W.H. Kam uit Rotterdam. Deze orgelbouwer heeft ook het orgel van Dordrecht gebouwd. In 1943 werd op last van de Duitse bezetter de in 1774 vervaardigde kerkklok uit de toren gehaald om te worden omgesmolten. In 1949 kwam er een nieuwe klok, deze draagt het opschrift: Mijn voorganger is in oorlogstijd verdwenen. Nu ben ik in vredestijd verschenen. Een bekende voorganger van de gemeente was Tjitze de Jong, die de gemeente diende van 1969 tot 1974. Externe links Website van de Hervormde Gemeente Nieuw-Lekkerland-dorp
Protestant church of Aldtsjerk

The Protestant church of Aldtsjerk or Saint Paul's church is a religious building in Aldtsjerk, Netherlands, one of the numerous medieval churches in Friesland. It is a mid 12th century Romanesque church with a triple closed choir built out of brick covered with tuffstone, located on the Van Sminiawei 29. The tower dates from the 13th century and is like the church build out of brick covered with tuffstone. The church was once a Roman Catholic church dedicated to Saint Paul but became a Protestant church after the Protestant Reformation. Over time the tower and church were several times changed/converted. It is listed as a Rijksmonument, number 35669. References
Uden War Cemetery

The Uden War Cemetery is a Commonwealth War Graves Commission cemetery in Uden, the Netherlands. It was established in 1960 and is home to 703 graves from the Second World War. History After the Battle of the Netherlands the country was occupied by the Germans. During the occupation allied casualties were buried in the parish priest's garden. In 1943 the municipality acquired the Roman Catholic Cemetery which was out of use since 1918. After the war about 100 graves were moved from the garden into the new cemetery. Many other graves from the region were also moved to the cemetery. Most of the buried are casualties from Operation Market Garden. Cemetery The cemetery contains 701 graves and a Cross of Sacrifice, surrounded by a brick wall. The municipality of Uden has designated the cemetery a municipal monument. Notable burials Major Walter Long, 2nd Viscount Long Captain Prince Dimitri Galitzine See also World War II memorials and cemeteries in the Netherlands References External links Uden War Cemetery at Find a Grave
Uden War Cemetery

Uden War Cemetery is een Brits ereveld gelegen aan de Burgemeester Buskensstraat in Uden in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Er liggen 703 slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog. Zij zijn allen afkomstig uit landen van het Gemenebest, met uitzondering van twee Polen. Van vier doden is de identiteit onbekend. De doden zijn deels afkomstig uit de rooms-katholieke begraafplaats en de aangrenzende tuin van de plaatselijke pastoor; ruim 100 graven werden daarvandaan verplaatst. Op de begraafplaats staat een herdenkingskruis (Cross of Sacrifice) naar ontwerp van Sir Reginald Blomfield. Het is uitgevoerd in natuursteen, en er is een bronzen zwaard op aangebracht. De Commonwealth War Graves Commission is verantwoordelijk voor de begraafplaats. Er zijn een register en een gastenboek aanwezig. De begraafplaats is aangemerkt als gemeentelijk monument. Externe link (en) Informatie over de begraafplaats op de website van de CWGC.
De Roos (Delft)

De Roos is de laatst overgebleven molen van de vijftien windmolens die ooit hebben gestaan op de stadswallen van de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De molen doet dienst als korenmolen en draait geregeld. Geschiedenis De eerste vermelding van een houten standerdmolen, op de huidige plaats aan de Phoenixstraat, dateert uit 1352 onder de naam Gasthuismolen. De molen werd gedurende de tijd in fasen verbouwd tot stenen stellingmolen. In 1679 werd de molen gebouwd op een rondeel, dat deel uitmaakte van de verdedigingswerken in de stadsmuur. Rond 1760 kreeg hij zijn huidige vorm met de zeskantige onderbouw en ronde bovenbouw. Het woonhuis werd in een halve cirkel rond de molen gebouwd. De Roos werd als maalderij gebruikt voor meel voor de bakkers en de burgers, gerst voor de bierbrouwers en veevoer voor de boeren. Restauratie In 1929 werd geconstateerd dat de molen scheef begon te staan door een verzakkingen ten gevolge van de aanleg van de tramrails ten behoeve van de elektrificatie en verlegging van de tramlijn Den Haag-Delft. Vanwege bemaling van het grondwater door de nabijgelegen Koninklijke Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek (nu DSM), een gedempt water dat zich naast de molen bevond en afgravingen, werd dit scheefzakken verergerd. Voorts bleek de kap van de molen te zijn aangetast door de bonte knaagkever. De stichting "Molen de Roos" begon een drie jaar durende inzamelingsactie voor een restauratie. Na restauratiewerkzaamheden, waarbij ook de bovenbouw werd rechtgezet, werd op 28 september 1990 de molen feestelijk geopend door Prins Claus. Tunnelbouw In verband met de aanleg van de spoortunnel werd in december 2009 De Roos voor de periode van de constructie van de tunnel overgedragen aan ProRail. In eerste instantie werd de fundering van de molen versterkt in de vorm van een gewapend betonnen plaat onder de molen en zijn aanbouw. Deze betonnen plaat werd gedragen door 45 stalen palen (vijzels). Op 4 juli 2012 werd de molen met het molenaarshuis een meter opgevijzeld om tunnelbouw mogelijk te maken. Hierna werd de grond onder de betonnen plaat verwijderd en de draagconstructie van de tunnel (in feite het dak van de tunnel) aangebracht. Op 12 december 2012 werd de molen weer neergelaten en sindsdien staat hij op het dak van de tunnel. De vijzels werden verwijderd. In 2013 werden de tijdelijk verwijderde wieken van de molen weer aangebracht en 4 september 2013 kreeg Vereniging De Hollandsche Molen, eigenaar sinds 1926, de molen weer onder haar beheer. Heropening en ingebruikneming In het weekeinde van 21 en 22 september 2013 werd de molen weer voor publiek opengesteld. Sinds januari 2015 wordt biologisch graan voor horeca, particulieren en bakkers gemalen. Op bepaalde dagen is de molen ook voor bezoek en rondleidingen geopend. De molen is te bezoeken als de blauwe wimpel uit is. Op de tweede zolder van de molen bevindt zich de permanente tentoonstelling "Delftse windmolens". Er is op de begane grond een winkel voor meelproducten gevestigd. Het molenaarshuis dient sinds 2016 tevens voor het geven van workshops en als ruimte voor feesten en vergaderingen. Externe link Officiële website
Vloeiweide (Zundert)

De Vloeiweide is de naam van een natuurgebied in de Nederlandse provincie Noord-Brabant dat zich bevindt tussen de dorpen Effen en Rijsbergen. Het is eigendom van de Stichting Brabants Landschap en meet ongeveer 135 ha. In het begin van de 19e eeuw werd in dit gebied een bevloeiingssysteem aangelegd, bestaande uit een systeem van greppels die loodrecht op de door het gebied stromende Bijloop werden gegraven. Aldus werden de beemden bevloeid met min of meer voedselrijk water, zodat de opbrengst aan hooi toenam. De nabijgelegen heidegebieden werden enige jaren later beplant met grove den. Er ontstond een landgoedachtig gebied, gekenmerkt door lanen. In het begin van de 20e eeuw werd de Slingervijver aangelegd in Engelse landschapsstijl. Ook na de Tweede Wereldoorlog werd nog grove den aangeplant en werden ook populierenplantages aangelegd. Op de Turfvaart, die ook langs het gebied stroomt, stond tot 1856 de IJzermolen van Rijsbergen, die vele jaren lang de hamers van een ijzerpletterij aandreef. Op 4 oktober 1944 vond hier het drama De Post in de Vloeiweide plaats. Een monument nabij de betrokken boswachterswoning herinnert aan het gebeurde. Heden Tegenwoordig wordt de Bijloop omzoomd door elzenaanplant, waardoor sprake is van een zogeheten houtwalbeek. Hier vindt men de weidebeekjuffer en de bosbeekjuffer. De beemden werden door beheersmaatregelen verschraald, beddingen werden uitgegraven en de drassige oevers werden opnieuw aangelegd. Als gevolg daarvan konden pilvaren en dwergviltkruid zich weer ontwikkelen. In het gebied is een wandeling uitgezet. Naar het noorden toe sluit het aan op De Rith en naar het zuiden ligt het Hellegat en het klooster Bethanië. Ten oosten van het gebied liggen de Krabbenbosschen. Externe link Vloeiweide op brabantslandschap.nl
Kromslootpark

Het Kromslootpark is een natuurgebied van circa 149 hectare in de gemeente Almere . Het gebied maakt deel uit van de stadsbossen van Almere. Het Kromslootpark vormt met het Beginbos en het Vroege Vogelbos een aaneengesloten groene zone tussen Almere Haven en Almere Stad. Ten westen van Almere Haven lag in de jaren zeventig een groot leeg gebied. Dit gebied werd bestemd tot een natuurgebied voor de bewoners van Almere. Het gebied wordt gekenmerkt door kreken, moerasgebieden, velden en bos. Er grazen Schotse hooglanders, schapen, Mangalitza-varkens en paarden. Door het Kromslootpark loopt het Blanchardpad, een fietspad en veel looppaden. Aan de bochtige kreken ontleend het park zijn naam. In het Kromslootpark staat tevens een kunstwerk — 'De Urn' — van Armando. Vogels Door de ligging van het park en een overwegend zuidwest gerichte vogeltrek trekken hier op goede trekdagen in oktober tienduizenden vogels langs. De Vogel- en Natuurwacht 'Zuid-Flevoland' is actief in het gebied. Al jaren houdt de vereniging er ringonderzoeken. In de nazomer en het najaar van 1984 werden er 29 vogelsoorten gevangen en geringd. In 1997 was dit aantal opgelopen tot 54. In het natte gedeelte van het park komt een aantal bijzondere vogelsoorten voor waaronder het baardmannetje en de blauwborst. Externe link Kromslootpark Almere op Waarneming.nl
Oosterkerk, Amsterdam

The Oosterkerk ("eastern church") is a 17th-Century Dutch Reformed church in Amsterdam, The Netherlands. The Oosterkerk was built in the period 1669-1671 by architect Daniël Stalpaert and completed by Adriaan Dortsman. The church bells were cast by Pieter Hemony. The church has not been used for church services since 1962, and fell into decay since then. It was restored in the 1980s. The layout of the church is in the shape of a Greek cross in which the space between the arms has been partially filled by lower volumes. On the canal side is the main entrance, the elevation of which is supported by a balustrade. Some 500 people were buried in the church, including Adriaan Dortsman. External links Media related to Oosterkerk (Amsterdam) at Wikimedia Commons (in Dutch) Oosterkerk
Oosterkerk

L'Oosterkerk (en néerlandais : « église de l'Est ») est une église protestante de style Renaissance située à Amsterdam, dans le quartier des Oostelijke Eilanden. Elle est construite durant la seconde moitié du XVIIe siècle, entre 1669 et 1671. Sa construction, ainsi que celle d'une autre église baptisée Eilandskerk (« Église de l'île ») fut décidée par le Vroedschap en 1659. Initialement, les deux églises devaient être construites en bois, puis reconstruites en pierre par la suite. Finalement, Oosterkerk fut bel et bien reconstruite en pierre, mais au niveau de Wittenburg, et non sur le Rapenburg où l'église en bois fut bâtie. Ses cloches sont l'œuvre de Pierre et François Hemony. L'église n'est plus utilisée pour les services religieux depuis 1962. Après être tombée en désuétude, elle fit l'objet de restaurations dans les années 1980. Avec Noorderkerk, Westerkerk et Zuiderkerk, Oosterkerk constitue l'une des quatre églises « cardinales » de la ville d'Amsterdam. Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument Structurae Site web de l'église Oosterkerk Portail d’Amsterdam Portail du protestantisme Portail de l’architecture chrétienne
Chiesa Orientale (Amsterdam)

La Chiesa Orientale (in olandese Oosterkerk) è una chiesa riformata del XVII secolo della città di Amsterdam. La chiesa è stata costruita tra il 1669 e il 1671 dall'architetto Daniël Stalpaert e completato da Adriaan Dortsman e le campane sono opera di Pieter Hemony. La pianta della chiesa ha la forma di una croce greca in cui lo spazio tra le braccia è stato parzialmente riempito da volumi inferiori. Sul lato che si affaccia sul canale si trova l'ingresso principale, la cui elevazione è supportata da una balaustra. La cornice dei volumi inferiori segue il rilievo delle pareti, mentre la cornice della croce greca si conforma rigorosamente alla pianta senza riconoscere le rientranze del muro. Circa 500 persone sono sepolte nella chiesa, tra cui Adriaan Dortsman stesso. La chiesa non è stata utilizzata per i servizi religiosi dal 1962 e da allora era andata in rovina finché non è stata restaurata negli anni '80. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Oosterkerk Collegamenti esterni (EN) Chiesa Orientale, su Structurae. Rijksmonument (6444)
Остеркерк

Остеркерк (нид. Oosterkerk), или Восточная церковь— протестантская церковь XVII века в Амстердаме, столице Нидерландов. История и описание Остеркерк была построена в 1669 — 1671 годах по проекту архитектора Даниэля Сталпэрта. Строительство храма завершил архитектор Адриан Дортсман. Церковные колокола были отлиты Питером Хемони. Храм принадлежал Нидерландской реформатской церкви. В 1942 году нацисты арестовали священника храма Якобуса Овердёйна за то, что он позволил себе публично помолиться об освобождении заключённых оккупантами в тюрьмы учителей христианских школ. В храме находились тайные агенты полиции, которые арестовали его после службы. Он находился в заключении в концлагерях Амерсфорт и Дахау, выжил, вернулся к служению и написал книгу «Рай и ад Дахау». С 1962 года в церкви перестали проводить службы. С того времени здание начало постепенно разрушаться. Оно было восстановлено в 1980 году. Церковь была построена в форме греческого креста. Со стороны канала находится главный вход, высота которого поддерживается балюстрадой. Карниз меньших размеров обрамляет стены. Около 500 человек были похоронены в церкви, в том числе и один из её строителей, Адриан Дортсман. Ссылки Amsterdam Bureau Monumenten & Archeologie Oosterkerk Архивная копия от 8 апреля 2013 на Wayback Machine См. также Нордеркерк