NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oosterkerk (Aalten)

De Oosterkerk is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Aalten. De kerk aan de Oosterkerkstraat 1 werd gebouwd in 1913 en verving de oudere Oosterkerk, die op dezelfde locatie stond en te klein was geworden. De kerk werd ook wel Kerk A genoemd, waar de Westerkerk Kerk B werd genoemd. De nieuwe kerk werd gebouwd naar ontwerp van architect Ane Nauta. In 1931 werd de kerk verder uitgebreid, aangezien het aantal zitplaatsen nog steeds te klein bleek. Nauta gebruikte voor het ontwerp elementen uit de neorenaissance, maar was ook beïnvloed door Hendrik Petrus Berlage. De kerk is oorspronkelijk gebouwd op een T-plattegrond. Voor de voorgevel die is voorzien van een tuitgevel, is een entree aangebracht die een eigen tuitgevel heeft. Boven de ingang is een raamwerk aangebracht. In de voorgevel zijn diverse rondboogvensters aangebracht, met in het midden een trifora waar gebrandschilderd glas in is aangebracht. Het gedenkraam is ontworpen door Marius Richters en heeft een tekst verwijzend naar de dankbaarheid voor hulp in de Tweede Wereldoorlog. De architectuur van de kerk is in alle gevels doorgezet, waarbij glas-in-loodramen zijn toegepast. Aan beide zijden van de voorgevel is een toren aangebracht, waarbij de linker beduidend groter is. Beide torens worden bekroond met een naaldspits. De kerk is in 2001 aangewezen als rijksmonument. In 2022 wordt de kerk verbouwd en komen er zorgappartementen, wel met behoud van originele elementen en ook de buitenkant blijft intact.
Luchtwachttoren 7O3 - Bedum

Luchtwachttoren Bedum is een luchtwachttoren (postnummer 67O3) op het erf aan de Oude Dijk 1 in Bedum in de Nederlandse provincie Groningen. De luchtwachttoren werd in 1954 gebouwd voor het Korps Luchtwachtdienst (KLD). De toren was van het type E1848 en had daarom bij de bouw een hoogte van 20 meter. Daarmee was het de hoogste raatbouwtoren van Groningen. Vanwege deze hoogte moest de toren worden ondersteund door twee steunberen, die eveneens van raatbouwelementen waren. De toren vormde onderdeel van de luchtwachtkring tussen Bedum, Warfhuizen en Warffum-Noord (groep O). Van deze torens is alleen Warffum-Noord (volledig) afgebroken. Toen in 1964 het KLD werd opgeheven raakte de toren buiten gebruik. Hij werd voor een symbolisch bedrag verkocht aan de eigenaar van het erf waarop hij stond. In de jaren 1970 had een latere eigenaar last van de steunberen en haalde ze daarom weg. Om te voorkomen dat de toren om zou vallen, brak hij ook het bovenste deel af. De toren kreeg daardoor een hoogte van 10,5 meter. De gesloopte delen hergebruikte hij voor een schuur. In het onderste deel plaatste hij ramen. Op 15 april 2026 is een vergunning voor sloop van de restanten van de toren aangevraagd bij de gemeente Hogeland.
Hervormde kerk (Megchelen)

De Hervormde kerk, ook wel de Protestantse kapel, is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Megchelen. De witgepleisterde zaalkerk werd in 1411 al genoemd en zou toen als kapel zijn gebouwd. De kerktoren met kleine spits is in 1776 aan het gebouw toegevoegd. Tot 1862 is de kerk ook als school gebruikt. De kerkklok is in 1787 gegoten door Johannes Voigt en in de kerk is een orgel aanwezig uit 1870 van de firma Eckert. De kerk is in 1967 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Sint-Maartenkerk (Gendringen)

De Sint-Maartenkerk, ook wel de Hervormde kerk, is een protestantse kerk in de Nederlandse plaats Gendringen. De oorspronkelijke kerk is in de 15e eeuw gebouwd en ging tijdens de reformatie over van de katholieken naar de protestanten. Deze kerk brandde in 1830 grotendeels af, op delen van de toren na. In 1835 werd de heropgebouwde kerk geopend. De onbekend architect heeft zich, gezien de merkwaardige pilasters die de rechthoekige vensters flankeren, duidelijk laten inspireren door contemporaine kerkgebouwen uit de school van Karl Friedrich Schinkel in het Duitse Rijnland, zoals de St.Mariä Himmelfahrt in Rees (1820-1828). Sterk verwant is ook de Evangelische Kirche in het direct over de grens gelegen stadje Isselburg (1830-32). De lichtgekleurde zaalkerk heeft een vierkante toren die in de voorgevel is verwerkt. Deze toren is in 1879 uitgebreid en wordt bekroond met een relatief hoge achtkantige naaldspits. In de kerk is een klaviersorgel uit 1841 aanwezig van de firma Nolting. Dit orgel is in 1965 en in 2014 gerestaureerd. De kerk is in 1967 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Johannes de Doperkerk (Haamstede)

Die Johannes de Doperkerk (deutsch Johannes der Täufer-Kirche; auch Hervormde Kerk, deutsch Reformierte Kirche genannt) ist das Kirchengebäude einer evangelisch-reformierten Gemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Haamstede, einem Ortsteil von Burgh-Haamstede (Gemeinde Schouwen-Duiveland) in der Provinz Zeeland. Das Kirchengebäude ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die Johanneskirche zu Haamstede geht zurück auf eine Stiftung des Bischofs zu Utrecht. Ihre erste Erwähnung erfolgte 1226. Der erste Kirchenbau aus Tuffstein, dessen Fundamente bei archäologischen Untersuchen 1966 in das 11. Jahrhundert datiert werden konnten, ist 1506 einem Brand zum Opfer gefallen. Bald nach dem Brand wurde ein großer spätgotischer Neubau in Form einer dreischiffigen Pseudobasilika mit Querschiff begonnen. Der Dachreiter erhielt 1532 eine Glocke. Nach Einführung der Reformation wurde der Chor im reformierten Gottesdienst nicht mehr benötigt und wurde baufällig. Der Chorraum wurde 1605 niedergelegt. Im Triumphbogen wurde ein großes gotisches Fenster eingebaut, welches heute vermauert ist. Das Querhaus wurde 1810 durch eine bemalte hölzerne Wand vom Langhaus und den Seitenschiffen abgetrennt. Die Reformierte Gemeinde gehört zur 2004 geschaffenen unierten Protestantischen Kirche in den Niederlanden (PKN). Sie hat sich innerhalb der Union der Vereinigung PKN Kerken in de Westhoek van Schouwen-Duiveland angeschlossen. Orgel Die erste Orgel wurde 1921 eingeweiht. Es handelte sich dabei um ein pneumatisches Instrument der Orgelbaufirma A.S.J. Dekker (Goes). Die heutige Orgel wurde 1987–1988 von der Orgelbaufirma A. Nijsse en Zoon (Wolphaartsdijk) erbaut, in der das Pfeifenmaterial der Dekker-Orgel wiederverwendet wurde. Das Instrument hat 15 Register auf zwei Manualen und Pedal. Koppeln: II/I, I/P, II/P Literatur Peter Don: Kunstreisboek Zeeland. Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985, ISBN 90-6091-248-9. Carel van Gestel: Van Kerk naar Kerk. Schouwen-Duiveland/Tholen, Ijzerlo 2010. H. Janse: Kerken en torens in Zeeland. Europese Bibliotheek, Zaltbommel 1969. Weblinks Einzelnachweise
Johanneskerk (Serooskerke)

Die Johanneskerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Serooskerke in der Gemeinde Veere in der Provinz Zeeland. Sie wird charakterisiert durch den wuchtigen spätgotischen Westturm. Der Turm sowie das Langhaus der Kirche sind seit 1967 als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die Pfarrgemeinde zu Serooskerke war um 1200 von Oostkapelle abgepfarrt worden. Bis zur Reformation war die Kirche dem Heiligen Apostel Johannes gewidmet. Der massive Kirchturm wurde im Laufe des 15. Jahrhunderts errichtet. Während des Achtzigjährigen Krieges erlitten Langhaus und Chor zwischen 1572 und 1574 schwere Beschädigungen. Das Langhaus erhielt seine heutige Gestalt zu Beginn des 17. Jahrhunderts, der zu dieser Zeit nur noch als Ruine vorhandene Chor wurde abgerissen. An seiner Stelle befindet sich heute eine Sakristei von 1880. Der Chor hatte im calvinistischen Gottesdienst seine liturgische Funktion verloren. Während des Umbaus des Langhauses wurde aus der Johanneskerk eine typische protestantische Predigtkirche. Hiervon zeugt in der Kirche noch die Kanzel von 1661. Die Kirchengemeinde gehört zur 2004 geschaffenen unierten Protestantse Kerk in Nederland. Zur Protestantse Gemeente Serooskerke gehört neben der Johanneskerk auch noch die ehemalige Gereformeerde Kerk, die Petruskerk. Orgel Die Orgel wurde 1926 durch die Orgelbaufirma Standaart (Schiedam) erbaut. Das Kegelladen-Instrument hat 16 Register auf zwei Manualwerken und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind pneumatisch. Koppeln: I/II, II/I, I/P, II/P Literatur Carel van Gestel: Van kerk naar kerk, Band 3: Walcheren/Noord-Beveland, Zaltbommel 2009. Weblinks Johanneskerk in Serooskerke: Website des Fremdenverkehrsvereins VVV Zeeland (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Johanneskerk (Serooskerke)

De Johanneskerk is de protestantse kerk van Serooskerke, gelegen aan Noordweg 3. Geschiedenis De oorspronkelijke parochiekerk was gewijd aan Johannes Evangelist. De gotische toren werd gebouwd in de 15e eeuw, en rond deze tijd kwamen ook het schip en het koor gereed. Dit werd echter verwoest tijdens het Beleg van Middelburg (1572-1574). Begin 17e eeuw volgde herbouw, maar het koor werd niet meer opgebouwd, zodat het schip sindsdien recht gesloten is en de herbouwde kerk geschikt was gemaakt voor de hervormde eredienst. In 1958 is de kerk gerestaureerd. De kerk wordt gebruikt door de Protestantse Gemeente Serooskerke (PKN). Gebouw De zware bakstenen 15e-eeuwse toren heeft twee geledingen met aanzet tot een derde geleding, en ze heeft overhoekse steunberen. De toren wordt gedekt door een tentdak en erin hangt een klok uit 1676, gegoten door Johannes Burgerhuys. Het schip is eenbeukig en vlak afgesloten. Het interieur wordt overwelfd door een tongewelf met trekbalken. De preekstoel is van 1661 en in hetzelfde jaar overleed Philibert van Tuyll van Serooskerke, die ambachtsheer van Serooskerke was, en met zijn vrouw Vincentia Magdalena van Swieten, gestorven in 1629, begraven werd onder een nog aanwezige zerk. Ook drie grafstenen uit het begin van de 17e eeuw zijn nog aanwezig.
Weerribben-Wieden National Park

Weerribben-Wieden National Park (Dutch: Nationaal Park Weerribben-Wieden) is a Dutch national park in the Steenwijkerland and Zwartewaterland municipalities in the Overijssel province. Comprising the largest bog of Northwestern Europe, the park consists of two areas, De Weerribben and De Wieden; it has an area of roughly 100 square kilometres (39 sq mi). The park was founded in 1992, although De Wieden was added later, in 2009. History and former use Large parts of the area were used for peat production until the Second World War. Since then a part of the area has been used for thatching reed production. Present management The area is managed by the large private nature-conservation organisation Natuurmonumenten and by the Staatsbosbeheer (State Forest Service). Other parties are involved in management issues as well, such as local communities. About 1,000 hectares (2,500 acres) is still used for thatching reed production. Villages like the picturesque Giethoorn and monumental towns like Blokzijl and Vollenhove are important for tourism and recreation. Vegetation and wildlife The vegetation and wildlife are typical for such an area, full of peat and water. Resident species include the water soldier, the sundew, the black tern, the northern pike and, recently, the otter. In addition, the Green Hawker and the Large Copper are found here. Visitor centres Visitor centre De Weerribben in Ossenzijl Information centre of the national park in Kalenberg Visitor centre De Wieden in Sint Jansklooster Schoonewelle 'Centrum Natuur en Ambacht' in Zwartsluis Pictures References External links Weerribben-Wieden National Park travel guide from Wikivoyage Media related to Weerribben-Wieden at Wikimedia Commons Official website
Parc national Weerribben-Wieden

Le parc national Weerribben-Wieden (en néerlandais Nationaal Park Weerribben-Wieden) est un parc national des Pays-Bas, situé dans la province de l'Overijssel. Il est proche de la commune de Steenwijkerland. Le parc national est la plus grande tourbière du nord-ouest de l'Europe. Créé en 1992, il a une superficie d’environ 100 kilomètres carrés. Il est agrandi en 2009 dans les régions de Weerribben et De Wieden. Description La végétation et la faune sont typiques d’une telle région, pleine de tourbe et d’eau. De grandes parties de la région ont été utilisées pour la production de tourbe jusqu’à la Seconde Guerre mondiale. Les espèces résidentes comprennent la guifette noire, le grand brochet et, récemment, la loutre. Des villages comme le pittoresque Giethoorn et des villes comme Blokzijl et Vollenhove sont importants pour le tourisme et les loisirs. La zone est gérée par la grande organisation privée de conservation de la nature néerlandaise, Natuurmonumenten. Galerie Lien externe Site officiel Portail des Pays-Bas Portail de la conservation de la nature
Parco nazionale Weerribben-Wieden

Il parco nazionale Weerribben-Wieden (in olandese: Nationaal Park Weerribben-Wieden) è un parco nazionale situato nell'Overijssel, nei Paesi Bassi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su parco nazionale Weerribben-Wieden Collegamenti esterni Sito ufficiale, su np-weerribbenwieden.nl. (EN) Parco nazionale Weerribben-Wieden, su Sistema informativo europeo della natura - Common Database on Designated Areas, EEA.
Вірріббе-Віде (національний парк)

Національний парк Вірріббе-Віде (нід.: Nationaal Park Weerribben-Wieden) — нідерландський національний парк у муніципалітетах Стенвейкерланд і Звартеватерланд у провінції Оверейсел. У ньому найбільше болото Північно-Західної Європи, парк складається з двох областей, De Weerribben і De Wieden; площею приблизно 100 квадратних кілометрів (39 миля2). Парк був заснований у 1992 році, хоча De Wieden був доданий пізніше, у 2009 році. Історія та колишнє використання Велика частина території використовувалася для видобутку торфу аж до Другої світової війни. Відтоді частину території використовували для виробництва очерету. Нинішнє керівництво Територією керує велика приватна природоохоронна організація Natuurmonumenten і Державна лісова служба. Інші сторони також залучені до питань управління, наприклад місцеві громади. Близько 1 000 гектарів (2 500 акрів) все ще використовується для виробництва очерету. Такі села, як мальовничий Гітгорн, і значні міста, як Блокзейл і Волленгове, важливі для туризму та відпочинку. Рослинність і тваринний світ Рослинність і тваринний світ типові для такої території, повної торфу і води. Серед місцевих видів — водяний різак, росичка, крячок чорний, щука звичайна, а останнім часом і видра. Крім того, тут трапляються коромисло зелене і дукачик непарний. Центри для відвідувачів Туристичний центр De Weerribben в Оссензейлі Інформаційний центр національного парку в Каленберзі Туристичний центр De Wieden в Сінт-Янсклостері Шоневеле «Centrum Natuur en Ambacht» у Звартслейсі Галерея Список літератури Посилання Вірріббе-Віде (національний парк) у Вікімандрах Офіційний сайт
Parque nacional Sallandse Heuvelrug

El Parque nacional Sallandse Heuvelrug (en neerlandés: Nationaal Park Sallandse Heuvelrug)​ es un parque nacional en la provincia holandesa de Overijssel, establecido en el año 2004. El parque está sobre todo administrado por Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten y la empresa de agua llamada Vitens. Además, varios pequeños propietarios particulares están involucrados en la gestión, así como las comunidades y actores regionales. La gestión de la zona se encuentra con varios problemas serios. Uno de los problemas es mantener el lugar en su estado actual y evitar el establecimiento de otros árboles y pastos. Las organizaciones que lo manejan permiten a las ovejas y vacas pastar allí. Para evitar alteraciones, algunas partes del parque están cerradas para los visitantes y el camino por el parque se cierra por la noche. Véase también Anexo:Parques nacionales de los Países Bajos Salland Referencias
Parc national Sallandse Heuvelrug

Le parc national Sallandse Heuvelrug (en néerlandais : Nationaal Park Sallandse Heuvelrug) est un parc national des Pays-Bas situé dans la province d'Overijssel. Il se trouve à cheval sur les communes de Rijssen-Holten et Hellendoorn, entre Deventer et Almelo. Les origines du paysage Le parc de Sallandse Heuvelrug a un sol composé de moraine, âgé d'environ 150 000 ans, de l'avant-dernier glaciation, appelée saalien. Au cours de l'Holocène les forêts ont commencé à se développer, mais avec la croissance de la population humaine, ces forêts ont été coupées. Depuis le Moyen Âge la zone a été utilisée pour le pâturage par les moutons et les chèvres; les couches supérieures du sol ont été retirées pour être utilisées comme engrais. Pendant ce temps, la région est devenue une lande de sable. Au début du XXe siècle l'état a fixé des programmes forestiers, pour empêcher l'érosion du sable et pour produire du bois de pin. La région est bien connue pour ses paysages à cause de ses landes relativement importantes. Végétation et faune Les traits les plus caractéristiques du parc national sont le relief et les landes. La canneberge croît en grand nombre. Ici se trouve la dernière population néerlandaise de tétras lyre, de l'engoulevent d'Europe et de plusieurs espèces de lézards dont le lézard vivipare. Gestion La gestion de la zone rencontre plusieurs problèmes difficiles. L'un d'eux est de préserver le parc dans son état actuel et d'empêcher la croissance des arbres et des graminées. Les organisations de gestion utilisent la pâture des moutons et des vaches. Pour éviter toute perturbation, certaines parties du parc sont fermées aux visiteurs et la route traversant le parc est fermé la nuit. Loisirs Dans le parc on trouve plusieurs sentiers pour la marche, le vélo et le VTT. C'est un domaine important pour les longues distances à pied et le vélo avec de nombreux campings, restaurants et hôtels. Près de Nijverdal un centre accueille les visiteurs et près de Holten un musée d'histoire naturelle, Natuurdiorama Holterberg explique la nature. Voir aussi Articles connexes Salland Liens externes (nl) Site officiel Portail des Pays-Bas Portail de la conservation de la nature
Parco nazionale Sallandse Heuvelrug

Il parco nazionale Sallandse Heuvelrug (in olandese: Nationaal Park Sallandse Heuvelrug) è un parco nazionale situato nell'Overijssel, nei Paesi Bassi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su parco nazionale Sallandse Heuvelrug Collegamenti esterni Sito ufficiale, su sallandseheuvelrug.nl. (EN) Parco nazionale Sallandse Heuvelrug, su Sistema informativo europeo della natura - Common Database on Designated Areas, EEA.
Sallandse Heuvelrug

Sallandse Heuvelrug este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI, arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 2.217 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Sallandse Heuvelrug este situat la coordonatele 52.3381°N 6.4099°E﻿ ()52.3381; 6.4099. Înființare Situl Sallandse Heuvelrug a fost declarat sit de importanță comunitară în iulie 1998 pentru a proteja 4 specii de animale. Alte tipuri de protecție: arie de protecție specială avifaunistică (în martie 2000) arie specială de conservare (în mai 2013) Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 7 habitate naturale: Lacuri și iazuri distrofice naturale, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Formațiuni de Juniperus communis pe lande sau pajiști calcaroase, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Turbării active, Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: păsări (3): caprimulg (Caprimulgus europaeus), mărăcinar negru (Saxicola torquatus), cocoș de mesteacăn (Tetrao tetrix) amfibieni (1): triton cu creastă (Triturus cristatus) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
De Maasduinen National Park

De Maasduinen National Park (duinen = dunes) is a national park in the Dutch province of Limburg, founded in 1996 and covering approximately 4500 ha. The landscape consists of forests and heathlands on a sandy plateau along the river Meuse close to the German border. The estate 'de Hamert' is the heart of the park. Until 1998 the national park was called 'De Hamert' after this estate. The present name is derived from the parabolic dunes which date from the last glaciation. Landscape and history The present characteristics of the park are strongly influenced by an intense interplay of wind, water and humans through the course of time, resulting in a unique pattern of drifting sand ridges or parabolic dunes. At present drifting sand is rare due to the forestry programs of the state at the beginning of the 20th century. Besides heathlands and forests, there are several fens in the park. A part of the area was used for sand and gravel extraction in the 1980s. Flora and fauna In the park quite a lot of reptiles and amphibians species occur such as Smooth snake, Natterjack toad, Pelobates fuscus, Sand lizard, Slow worm, and Viviparous lizard. Some typical birds for the park are Common crane, European nightjar, Eurasian hobby, Western marsh harrier, Black woodpecker and Common kingfisher. Several marten species can be found in the park, such as the beaver (Eurasian beaver), as well as several bat species such as Common pipistrelle and Brown long-eared bat. There are at least 26 species of dragonflies and 33 species of butterflies. Among the flora we find several oak species, birch, pine, alder and beech and the very rare marsh gentian (Gentiana pneumonanthe) and bog myrtle (Myrica gale). Management Responsible for the management of the park are the municipality of Bergen, the provincial private nature conservation organisation Stichting het Limburgs Landschap, Staatsbosbeheer and some private land owners. One of the aims of the management is to connect the national park with other nature reserves. Other aims are to prevent forest growth in the heathlands (for this, sheep are used) and to stimulate natural rejuvenation of the forests (for this, Galloways and goat are used). See also Well, Limburg#Localities External links Official website
Parque nacional De Maasduinen

Parque nacional De Maasduinen (en neerlandés: Nationaal Park De Maasduinen)​ es un parque nacional en la provincia neerlandesa de Limburgo, que fue establecido en 1996 y abarca aproximadamente 4500 hectáreas. El paisaje se compone de bosques y páramos en una meseta de arena a lo largo del río Mosa, cerca de la frontera alemana. La propiedad llamada 'de Hamert' es el corazón del parque. Hasta 1998 el parque nacional se llamó "De Hamert" por la ubicación en este sitio. El nombre actual se deriva de las dunas que datan de la última glaciación. Véase también Anexo:Parques nacionales de los Países Bajos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Parque nacional De Maasduinen.