NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Marisbrug

De Marisbrug, ook wel bekend als de Mauritsbrug, is een vaste brug in de Noord-Hollandse gemeente Heemstede. De brug overspant de Crayenestervaart en ligt op de grens met de gemeente Haarlem. Ze verbindt de Heemsteedse J.H. Weissenbruchweg met de Haarlemse Prins Mauritslaan. De noordoever aan de brug vormt sinds 1927 de gemeentegrens tussen Heemstede en Haarlem. De brug is vernoemd naar het iets zuidelijker gelegen Marisplein in de Schildersbuurt, dat op zijn beurt is genoemd naar de schilder Jacob Maris. Vanwege de ligging nabij de Prins Mauritslaan wordt de brug ook wel de Mauritsbrug genoemd. Geschiedenis Aanvankelijk werd voorgesteld de brug te vernoemen naar het Bronsteepark, als Bronsteebrug. Tijdens een raadsvergadering in 1928 wees een insprekende Heemstedenaar erop dat deze naam verwarrend kon zijn, aangezien het Bronsteepark spoedig zou verdwijnen vanwege de aanleg van een nieuw stratenplan. Bovendien lag de brug niet in het verlengde van de Bronsteeweg en bevond zij zich niet nabij de Bronsteeschool. Als alternatief werd de naam Marisbrug voorgesteld, naar het nabijgelegen Marisplein. Deze naam werd na inspraak met twaalf van de veertien stemmen aangenomen. De aan weerszijden gelegen gronden zijn bebouwd tussen 1910 en 1930. De brug werd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken in samenwerking met de beeldhouwer H.A. van den Eijnde en werd in 1928 opgeleverd. Beschrijving De brug is uitgevoerd in een stijl die elementen van de Nieuwe zakelijkheid en het expressionisme combineert. Er is gebruikgemaakt van staal, beton, natuursteen en graniet. De smeedijzeren brugleuningen bevatten decoratieve motieven in de stijl van de Amsterdamse School. De golvende patronen in het hekwerk verwijzen naar de stroming van het water onder de brug. De Marisbrug is een vaste liggerbrug. Het brugdek is opgebouwd uit stalen I-profielen, stampbeton en gewapend beton. Het rijvlak is afgewerkt met asfalt, terwijl de trottoirs aan weerszijden zijn voorzien van stoeptegels die rusten op een zandbed. De landhoofden springen naar voren ten opzichte van de taluds van de Crayenestervaart en zijn gefundeerd op stampbeton. Ze zijn opgetrokken uit paarsrode baksteen in staand verband, met afgeronde hoeken die bekleed zijn met granieten blokken. Ter hoogte van het brugdek worden deze hoeken bekroond met granieten pylonen. Deze pylonen zijn aan weerszijden van de brug onderling verbonden door een horizontale granieten lijst, wat de compositie een monumentaal karakter geeft. Aan de noordzijde van de brug, richting de Prins Mauritslaan, zijn de pylonen verbonden met plastisch bewerkte granieten pijlers. Deze zijn geïntegreerd in de naar boven doorgetrokken zijwanden van het landhoofd. De oostelijke pijler draagt, aan de zijde van de weg, de onder elkaar geplaatste letters ANNO; op de westelijke pijler is het jaartal 1928 in verticale richting aangebracht.
Costerustuin Hilversum

Costerustuin is een vrij toegankelijke botanische tuin in Hilversum, die in 1920 werd gesticht door de bioloog Jan Costerus. De planten in de Costerustuin zijn niet naar kleur of bloeitijd gerangschikt, maar naar familie. Deze rangschikking is gebaseerd op het Eichler-systeem, dat wil zeggen naar vorm en functie van de voortplantingsorganen. Geschiedenis De tuin was aanvankelijk gelegen naast de bibliotheek aan de Herenstraat. Het publiek moest wennen aan een tuin met ‘onkruid’, maar door de uitleg van Jan Costerus en zijn mede-oprichters kwam er steeds meer enthousiasme voor dit initiatief. Toen de bibliotheek in 1929 verhuisde moest voor de tuin een andere plek gevonden worden. Aan de Zonnelaan in Hilversum werd in 1930 opnieuw een tuin ingericht en deze was aanzienlijk groter. Toen Jan Costerus in 1938 overleed had hij ervoor gezorgd om het voortbestaan van zijn tuin te garanderen. De grond aan de Zonnelaan, eigendom van de gemeente Hilversum en indertijd gelegen naast de Pedagogische Academie, werd ‘om niet’ gehuurd. Zijn legaat van 1000 gulden, in beheer bij de gemeente Hilversum, zou jaarlijks een rente moeten opbrengen die de kosten van het onderhoud moesten dekken. Collectie De tuin bevat een groot aantal wilde planten (zie hiervoor de externe website). Externe link Website Costerustuin
Courbe Voie

Courbe Voie aan de Eemnesserweg 97 is een gemeentelijk monument in Baarn in de provincie Utrecht. Het huis staat op de grens van het Wilhelminapark dat onderdeel is van rijksbeschermd dorpsgezicht Prins Hendrikpark e.o.. De naam Courbe Voie (Frans: kromme weg) is ontstaan door de plaatselijke bocht in de Eemnesserweg. Ook loopt er een gebogen oprijlaan naar het huis. Achter het pand staat een bijbehorend koetshuis dat later tot atelier is verbouwd. Architect was waarschijnlijk N. Redeker Bisdom die in het Benthuijs ernaast woonde. De villa is gebouwd in de neorenaissancestijl. Dit is thans niet meer zichtbaar omdat de villa nadien wit is gepleisterd. De toren van het pand bevindt zich aan de achterzijde. Dat is bijzonder, omdat de meeste torens van Baarnse villa's zijn gericht op de Zuiderzee. In deze toren bevinden zich de trappen naar de eerste verdieping. De op een heuvel staande villa werd in 1885 gebouwd voor eau-de-colognefabrikant Joannes Boldoot. Aan de achterzijde van het pand is een torentje gebouwd met daarop de letter B van architect Bisdom. De ingang zit aan de linkerkant, rechts is een serre aangebouwd. In 1918 is het pand onder toezicht van de Baarnse architect Onvlee verbouwd. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Baarn
Kornmühle Tüddern

Die Kornmühle Tüddern ist eine ehemals am Rodebach gelegene Wassermühle mit einem unterschlächtigen Wasserrad in Selfkant, einer ländlichen Gemeinde im nordrhein-westfälischen Kreis Heinsberg. Geographie Die Kornmühle Tüddern hat ihren Standort auf der rechten Bachseite in der Sittarder Straße 1–3, im Ortsteil Tüddern in der Gemeinde Selfkant. Das Gelände auf dem das Mühlengebäude steht, hat eine Höhe von ca. 41 m über NN. Nachbarmühlen sind oberhalb die Vollmühle Tüddern sowie unterhalb die Millener Mühlen. Gewässer Der Rodebach versorgte bis in das letzte Jahrhundert vierzehn Mühlen mit Wasser. Der Bach beginnt an einem Rückhaltebecken in der Nähe von Siepenbusch in der Stadt Übach-Palenberg in einer Höhe von 105 m über NN. Bis zur Mündung in die Geleenbeek bei Oud-Roosteren in den Niederlanden hat der Rodebach eine Länge von 28,9 km. Die Mündungshöhe beträgt 29 m über NN. Die Pflege und Unterhaltung des Rodebachs und seiner Nebenbäche unterliegt den jeweiligen, anliegenden Städten und Gemeinden. → Siehe auch Rodebach. Geschichte Die Kornmühle Tüddern stammt der Überlieferung nach aus dem Jahre 1654 und war dem untergegangenen Haus Blumenthal zugeordnet. Bis 1830 war sie eine reine Getreidemühle, dann erhielt sie neben ihren beiden Mahlgängen eine Ölpresse. Das unterschlächtige Wasserrad erlaubte jedoch nur eine Nutzung im Wechselwerk. Um die Jahrhundertwende vom 19. zum 20. Jahrhundert waren beide Tüdderner Mühlen im Besitz der Müllerfamilie Brandts. 1944 wurde der Mahlbetrieb wegen des herannahenden Krieges eingestellt. Nach den Kriegswirren entstand aus der Mühle ein Wohnhaus. An der Giebelwand steht heute noch in eisernen Buchstaben „Zur Alten Mühle“. Galerie Literatur Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlen-Führer 2. Auflage. Verein Niederrhein, Krefeld 1998, ISBN 3-00-002906-0, S. 252–255. Wilhelm Pieper: Das letzte Mühlenrad auf dem Rodebach Heimatkalender 1995 Kreis Heinsberg S. 158–164 Landesvermessungsamt Nordrhein-Westfalen Topographische Karte 1:50 000 L 5102 Geilenkirchen und L 5000 Selfkant, ISBN 3-89439-417-X Weblinks Website des Landschaftsparks Rodebach Website der Gemeinde Selfkant
Església de Sant Nicolau (Amsterdam)

La Sint Nicolaaskerk (església de Sant Nicolau) és un temple catòlic situat al centre d'Amsterdam. Es va acabar de construir el 1887 per substituir l'antiga Amstelkring que va passar a convertir-se en museu. Va ser dissenyada per l'arquitecte Adrianus Bleijs (1842-1912), unint característiques de diferents estils, principalment neobarroc i neorrenaixentista. La façana està coronada per dues torres amb neobarroca entre elles una finestra en la qual en un baix relleu es representa a Crist i els 4 Evangelistes. Sobre ells se situa una estàtua de Sant Nicolau, patró de l'església tant com de la ciutat, va ser realitzada per l'escultor Bart van Hove (1850-1914) el 1886. L'interior té forma de creu, amb tres naus longitudinals i una perpendicular. A la intersecció s'alça una gran cúpula. Dos Capelles laterals dedicades a la Verge i Sant Josep completen el conjunt La basílica té una sèrie de murals religiosos. Darrere l'altar principal es troba la corona de Maximilià d'Àustria, donada pel mateix quan va realitzar una peregrinació un Amsterdam. És la principal església catòlica de la ciutat, amb freqüència també és seu de concerts per a orgue. Per sobre de l'entrada principal de l'església, sota la rosa, es pot trobar un Òrgan Sauer de 1889. Durant els mesos d'estiu se celebra un cicle internacional de concerts d'orgue. El Muziek Stichting in de Nicolaas (SMN - la Fundació de Música de la Basílica de Sant. Nicolau) va ser establert l'any 2000. La seva finalitat és facilitar l'ús de la basílica per a la presentació de la música coral i instrumental. El desembre de 2021, la basílica va rebre una relíquia de Sant Nicolau de l'abadia d'Egmond. Es diu que és un fragment de la costella del sant, l'os havia estat sota la custòdia de l'abadia des del 1087. Referències
Basilika St. Nikolaus (Amsterdam)

Die Basilika St. Nikolaus (niederländisch Sint-Nicolaasbasiliek) ist eine römisch-katholische Kirche und Konkathedrale des Bistums Haarlem-Amsterdam. Der Sakralbau liegt gegenüber der Open Havenfront an der Prins Hendrikkade im Centrum der niederländischen Hauptstadt Amsterdam. Geschichte Adrianus Bleijs (1842–1912) entwarf die Kirche als Kombination mehrerer Historismus-Stile, insbesondere des Neubarocks und der Neurenaissance. Das sich von der Prins Hendrikkade bis zum Oudezijds Kolk erstreckende nordnordwest-südsüdost orientierte Gotteshaus wurde von 1884 bis 1887 errichtet. Die feierliche Kirchweihe fand am 7. Februar 1887 statt. Eine aufwändige Restaurierung der Basilika erfolgte 1999. Die Kirche wurde im Dezember 2012 zur Basilica minor und im Februar 2025 zur Konkathedrale und somit neben der St.-Bavo-Kathedrale (Haarlem) zum Bischofssitz des Bistums Haarlem-Amsterdam erhoben. Orgel Die Orgel wurde von Wilhelm Sauer erbaut und 1889 eingeweiht. Eine umfassende Restaurierung erfolgte Ende der 1990er Jahre. Das Instrument hat 40 Register auf drei Manualen und Pedal. Das erste und zweite Manual sowie das Pedal sind mit Barkermaschinen ausgestattet. Bildergalerie Literatur Eugenie Boer-Dirks: Sint-Nicolaas – een levende legende, Wandschilderingen in de Sint-Nicolaaskerk. Amsterdam 1992. Peter van Dael (Autor), André Bierlink (dt. Übersetzung): Basilika St. Nikolas Amsterdam (= Niederländisches Kulturgut – Nederlands Cultureel Erfgoed, Schnell Kunstführer Nr. 2904), Regensburg 2018. Weblinks Basiliek van de H. Nicolaas – Offizielle Website der Basilika St. Nikolaus (niederländisch/englisch/spanisch) Einzelnachweise
Basílica de San Nicolás (Ámsterdam)

La basílica de San Nicolás (en neerlandés: Sint-Nicolaasbasiliek) es un templo católico situado en el centro de Ámsterdam. Historia Se terminó de construir en 1887 para sustituir a la antigua Amstelkring que pasó a convertirse en museo. Fue diseñada por el arquitecto Adrianus Bleijs (1842-1912), uniendo características de diferentes estilos, principalmente neobarroco y neorrenacentista. La fachada esta coronada por dos torres neobarrocas con una ventana entre ellas en la que en un bajo relieve se representa a Cristo y los 4 evangelistas. Sobre ellos se sitúa una estatua de San Nicolás, patrón tanto de la iglesia como de la ciudad, fue realizada por el escultor Bart van Hove (1850-1914) en 1886. Descripción El interior tiene forma de cruz, con tres naves longitudinales y una perpendicular. En la intersección se levanta una gran cúpula. Dos capillas laterales dedicadas a la Virgen y San José completan el conjunto Detrás del altar principal se encuentra la corona de Maximiliano de Austria donada por el mismo cuando realizó una peregrinación a Ámsterdam. Es la principal iglesia católica de la ciudad. Todas las semanas se realizan cultos en castellano, con frecuencia es sede también de conciertos para órgano. Galería de imágenes Véase también Anexo:Basílicas y catedrales de los Países Bajos Arquitectura de los Países Bajos Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Basílica de San Nicolás. Página web Parroquia Hispanohablante San Nicolas Facebook Parroquia Hispanohablante St. Nicolaasbasiliek Amsterdam (Nederlands)
Basilique Saint-Nicolas d'Amsterdam

La basilique Saint-Nicolas (en néerlandais : Basiliek van de Heilige Nicolaas) est une basilique mineure catholique du centre-ville d'Amsterdam aux Pays-Bas, située en vis-à-vis de la gare centrale d'Amsterdam. Cette église néo-Renaissance fut construite en l’honneur de saint Nicolas, le saint patron des marins. Elle possède des colonnes de marbre noir et une voûte en bois. À l’intérieur, on peut voir un orgue du XIXe siècle récemment rénové, sur lequel des concerts sont régulièrement donnés. Officiellement nommée H. Nicolaas binnen de Veste, elle a été érigée entre 1884 et 1887 par l'architecte Adrianus Bleijs. Elle dépend du diocèse de Haarlem-Amsterdam. La basilique Saint-Nicolas est la troisième église à porter ce nom à Amsterdam, la première est l'actuelle Oude Kerk et la deuxième est actuellement connue sous le nom de Ons' Lieve Heer op Solder. Histoire L'architecte Adrianus Bleijs (1842–1912) est l'auteur des plans avec une combinaison de styles historicistes néo-renaissance et néo-baroque. L'église est édifiée entre 1884 et 1887 et consacrée solennellement le 7 février 1887. La propriétaire de bar Bet van Beeren, connue pour ses œuvres caritatives, indique en avoir payé l'une de ses croix. L'intérieur est restauré en 1999. Elle est élevée au rang de basilique mineure par Benoît XVI en 2012. Édifice Restauration Orgue L'orgue est issu de la maison Wilhelm Sauer de Francfort-sur-l'Oder et a été béni en 1889. Il a été restauré dans les années 1990. Il possède 40 registres, trois claviers manuels et un pédalier. Notes et références Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes (nl) Site officiel Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail d’Amsterdam Portail du catholicisme
Bazilika sv. Nikole u Amsterdamu

Konkatedralna bazilika svetog Nikole (nizozemski: Co-kathedrale Basiliek van de Heilige Nicolaas) nalazi se u starom centru Amsterdama u Nizozemskoj, vrlo blizu glavnog željezničkog kolodvora. Sveti Nikola je zaštitnik crkve i grada Amsterdama. Bazilika je glavna rimokatolička crkva u gradu. Pozadina Crkva je izgrađena na prethodno urbaniziraom mjestu, što zahtijeva usvajanje osi sjeverozapad-jugoistok, umjesto standardne osi istok-zapad. Nalazi se između ulice Prins Hendrikkade i kanala Oudezijds Kolk i zidom je povezana sa susjednim zgradama. Kada je izgrađena, crkva se zvala Sv. Nikola unutar zidina, tj. unutar gradskih zidina Amsterdama, najstarijeg dijela obrambenih radova Amsterdama. Arhitekt Adrianus Bleijs (1842.-1912.) projektirao je crkvu na temelju kombinacije nekoliko stilova preporoda: najistaknutiji su neobarok i neorenesansa. Izgradnja je završena 1887. godine. U prosincu 2021. godine, bazilika je primila relikviju Sv. Nikole iz opatije Egmond. Navodno je riječ o ulomku svečeva rebra, a kost se čuvala u opatiji od 1087. godine. Status bazilike U 125. godini svog postojanja, crkva sv. Nikole uzdignuta je u "baziliku minor". To se formalno dogodilo 8. prosinca 2012. Prigoda je obilježena tijekom slavlja svečane Večernje, a prisustvovali su crkveni i svjetovni dužnosnici, uključujući mons. A. Dupuya, apostolskog nuncija u Nizozemskoj, koji je službeno proglasio promjenu statusa kongregacije. Konkatedrala Dana 1. veljače 2025., papa Franjo uzdigao je baziliku na razinu konkatedrale biskupije Haarlem-Amsterdam. 8. ožujka 2025. biskup Jan Hendriks zauzeo je svečano sjedište tijekom papinske mise . Sjedalo je poznato kao "sjedalo s grifonima" i osmišljeno je 1853. kao prvo službeno sjedište biskupije nakon završetka 270 godina protestantskog ugnjetavanja i diskriminacije katolika. Izvori Vanjske poveznice
Bazylika św. Mikołaja w Amsterdamie

Bazylika św. Mikołaja w Amsterdamie (hol. Basiliek van de H. Nicolaas ) – kościół rzymskokatolicki w Amsterdamie przy Prins Hendrikkade 76, zbudowany w latach 1884–1887. Położony w centrum Starego Miasta naprzeciwko głównego dworca kolejowego. Oficjalnie kościół nosił wezwanie św. Mikołaja Wewnątrz Murów (H. Nicolaas binnen de Veste), w nawiązaniu do najstarszej linii murów obronnych miasta. Jest on drugim kościołem Amsterdamu pod tym wezwaniem; pierwszym był do 1578 Oude Kerk, który po nadejściu reformacji został odebrany katolikom). Bazylika św. Mikołaja figuruje w rejestrze zabytków pod nr 4140. Opis Kościół zaprojektował architekt Adrianus Bleijs w stylu będącym połączeniem neobaroku i neorenesansu i nadał mu formę trzynawowej bazyliki. Nad skrzyżowaniem naw i transeptu wznosi się oktagonalna wieża zwieńczona kopułą i latarnią. Wnętrze jest bogato dekorowane, głównie przez Jana Dunselmana. Jego dziełem są stacje drogi krzyżowej oraz szesnaście scen przedstawiających życie św Mikołaja. Organy zbudował w 1889 niemiecki organmistrz Wilhelm Sauer. Fasadę kościoła zdobi rzeźba św. Mikołaja, patrona kościoła i miasta. W 1999, po okresie zaniedbań, ukończono kosztowną restaurację części zewnętrznej oraz wnętrza świątyni. Odnowiono również imponujące XIX-wieczne organy Sauera, regularnie używane podczas organizowanych w kościele koncertów organowych, w których udział biorą organiści z całego świata. Organistą i dyrygentem w kościele św. Mikołaja jest Michael Hedley. Liturgia Oprócz mszy katolickich w języku holenderskim i hiszpańskim, w każdą sobotę jest sprawowane nabożeństwo anglikańskie, podczas którego chór kościelny odśpiewa nieszpory. Tytuł bazyliki mniejszej 9 grudnia 2012 papież Benedykt XVI podniósł kościół św. Mikołaja do godności bazyliki mniejszej. Watykańska Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów jako uzasadnienie tej decyzji podała dwa argumenty: kult św. Mikołaja, patrona Amsterdamu oraz kult Cudu Amsterdamskiego (Mirakel van Amsterdam), w którym św. Mikołaj odgrywa ważną rolę. Bazylika św. Mikołaja w Amsterdamie stała się tym samym 24. bazyliką w Holandii, a trzecią w diecezji Haarlem-Amsterdam obok bazyliki św. Bawona w Haarlemie i bazyliki św. Jana Chrzciciela w Laren. Znane holenderskie bazyliki to: katedra św. Jana w ’s-Hertogenbosch, bazylika św. Serwacego i bazylika Najświętszej Marii Panny w Maastricht oraz bazylika św. Agaty i św. Barbary w Oudenbosch Uwagi Przypisy
Heidepark (Bilthoven)

Het Heidepark is een 23 ha groot natuurgebied bij Bilthoven in de Nederlandse gemeente De Bilt. Het park is eigendom van de gemeente De Bilt. Het Heidepark ligt aan de oostzijde van de Kees Boekelaan en ten noorden van de hockeyvelden van SCHC. Geschiedenis Het heidegebied met een enkel daggeldershuisje werd door de gemeente De Bilt in 1926 gekocht voor woningbouw, maar uiteindelijke zou slechts een klein deel als bouwterrein worden verkocht, het grootste deel werd als natuurreservaat bewaard. Excercitieterrein In de periode 1916 – 1918 werd het stuk heide in gebruik genomen als militair kamp de Bilt. Het gebied stond lang bekend als exercitieterrein en werd gebruikt als oefenterrein voor de artillerie uit Utrecht. Een tweede militaire kamp bij Bilthoven, kamp De Pan, lag aan de oostkant van Bilthoven, in de Biltse Duinen. Hotel Concordia Op 26 november 1927 werd het verenigingsgebouw Concordia geopend. De bouw van het sociëteitsgebouw gebeurde in opdracht van bankier, reder en cargadoor Paul Nijgh. Nijgh woonde aan de Rembrandtlaan 30 in villa Reewijck. De tuin bij deze villa besloeg het hele stuk grond gelegen tussen de Rembrandtlaan, Soestdijkseweg Noord, de Jan Steenlaan en de Van Ostadelaan. De entree van Amicitia was aan de kant van de Jan Steenlaan. Het verenigingsgebouw zou later ook als bioscoop dienst doen. Na een uitbreiding in 1930 werden aan de rechterkant van het gebouw een restaurant en vijf hotelkamers toegevoegd. Daarbij werd de naam veranderd in Hotel Heidepark. zo genoemd. In 1933 werd het gebouw aan de linkerzijde nogmaals uitgebreid. De kegelbaan werd later ingericht als restaurant met biljart. Daarboven bevonden zich hotelkamers. De ingang werd na de oorlog verplaatst naar Heidepark. Na enkele jaren leeg te hebben gestaan werd het hotel in 2015 gesloopt. Heidemeertje Het Heidemeertje werd in de jaren dertig van de twintigste eeuw aangelegd als werkverschaffingsproject, evenals het oude Biltsche Meertje in De Bilt. Bunkers Concordia en het Heidepark werden in de Tweede Wereldoorlog gevorderd door de Duitsers. Doordat het complex in een gebied met veel Duitse militaire installaties van de Wehrmacht lag was het herhaaldelijk doelwit voor geallieerde luchtaanvallen. De bunkers die op het terrein stonden zijn in het begin van de jaren vijftig voor het grootste deel opgeblazen.
D'Oultremont College

Het d'Oultremontcollege is een school voor voortgezet onderwijs in Drunen. Samen met het Dr. Mollercollege (Waalwijk), de Walewyc (Waalwijk) en het Van Haestrecht College (Kaatsheuvel) maakt het d'Oultremont College onderdeel uit van het onderwijsconglomeraat OMO Scholengroep de Langstraat. Het schoolgebouw stamt uit het jaar 1993 en de school heeft sinds het schooljaar 2014-2015 een geheel nieuw gebouw, bestemd voor het technasium. De school, vernoemd naar Kasteel d'Oultremont, verzorgt de opleidingen voor mavo, havo, atheneum, gymnasium en technasium. Het d'Oultremont College is de enige school voor voortgezet onderwijs in de gemeente Heusden. De leerlingen komen, naast de vele kernen uit de gemeente Heusden, ook uit de omliggende dorpen en de school vervult daardoor een regionale functie. Het Technasium is er voor havo en vwo leerlingen. Voor de mavo leerlingen wordt het vak 'onderzoek en ontwerpen' in leerjaar 1 en 2 aangeboden. Vanaf het derde trimester van klas 1 biedt de school alle mavo, havo en vwo leerlingen de mogelijkheid om Cambridge Engels te gaan volgen. Voor havo en vwo leerlingen is een aparte ruimte gecreëerd waar men zelf mag studeren. Vanaf het schooljaar 2017-2018 heeft de school geen aanbod meer voor leerlingen van de basisberoepsgerichte en kaderberoepsgerichte leerweg. Aan het einde van het schooljaar 2018-2019 was er een grote actie: er werden hoodies verkocht ter ere van het 25-jarig bestaan. Daarnaast bestaan er ook jaarlijkse acties voor het goede doel (ook wel het goede d'Oul), zoals de trappenloop en de 24-uursactie. De laatste jaren is de school bezig om te verhuizen naar een geheel nieuw gebouw. Echter is dit verzoek nog steeds in behandeling bij de gemeente en wordt gekeken naar begin van de bouw van een nieuwe school in 2025/2026. Externe link Website d'Oultremont College
DSV '61

DSV '61 is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Doornspijk in Gelderland, opgericht in 1961. Het eerste elftal van de club speelt in de 4e klasse zaterdag (2023/24). DSV '61 telt 12 seniorenteams (waarvan 4 dames en 1 45+ elftal), 4 juniorenteams (waarvan 1 meisjes) en 8 pupillenteams. De club speelt zijn thuiswedstrijden op Sportpark de Haere. Competitieresultaten 1978–2018 2016: de beslissingswedstrijd op 17 mei om het klassekampioenschap in 3B werd bij VV Hulshorst met 3-0 verloren van AGOVV. Externe link Officiële website