NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zespół fabryczny Van Nelle

Zespół fabryczny Van Nelle – dawny zakład przetwórstwa i pakowania żywności zlokalizowany w Rotterdamie. Budynki zostały zaprojektowane przez holenderskiego architekta – Leenderta van der Vlugta, a proces budowy trwał 6 lat (1925–1931). Fabryki odpowiadały za przetwarzanie i pakowanie kawy, herbaty, tytoniu, papierosów oraz gum do żucia. W 2014 roku zespół fabryczny Van Nelle został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Zobacz też lista światowego dziedzictwa UNESCO w Holandii Przypisy
Van Nellefabriek

A antiga Fábrica Van Nelle (em neerlandês: Van Nellefabriek) à beira do Rio Schie em Roterdã é considerada um dos primeiros exemplos de construção feita em arquitetura estilo internacional ou arquitetura construtivista. Foi incluída na lista de Patrimônio Mundial da UNESCO em 2014. História A construção foi desenhada pelo arquiteto Leendert van der Vlugt da empresa Brinkman & Van der Vlugt em cooperação com o engenheiro civil J.G. Wiebenga, na época um dos maiores especialistas em construções à base de concreto reforçado e construída entre 1925 e 1931. É um exemplo da Nieuwe Bouwen, arquitetura moderna na Holanda. Foi patrocinada pelo co-proprietário da Companhia Van Nelle, Kees van der Leeuw, com o consentimento dos proprietários. Kees van der Leeuw e os diretores da companhia, Matthijs de Bruyn e Bertus Sonneveld, ficaram tão impressionados com o talento de Van der Vlugt que o contrataram para projetar suas próprias casas em Roterdã e nas proximidades de Schiedam, entre 1928 e 1932. A restaurada Casa Sonneveld hoje abriga um museu no centro de Roterdã, com mais de 30.000 visitantes anuais vindos de todo o mundo. No Século XX a fábrica foi uma processadora de café, chá e tabaco e depois começou a produzir goma de mascar, cigarros, pudim instantâneo e arroz. O funcionamento da mesma parou em 1996. Hoje, abriga uma variedade de companhias de design e de novas mídias, chamadas de Fábrica de Design Van Nelle ("Van Nelle Ontwerpfabriek" em holandês). Algumas áreas são usadas para reuniões, convenções e eventos. Eric Gude, um especialista holandês em conversão de ex-locais industriais, planejou e organizou essa mudança da Fábrica Van Nelle em 1997 e introduziu Wessel De Jonge, uma autoridade na renovação da arquitetura moderna em 1999, Na coordenação da renovação, que começou no ano 2000. Em 2015, a Fábrica Van Nelle ficou em primeiro lugar na lista das fábricas mais bonitas do mundo. Arquitetura A Fábrica Van Nelle mostra a influência do construtivismo russo. Mart Stam, que trabalhou durante 1926 como designer empregado na Brinkman & Van der Vlugt em Roterdã, entrou em contato com o Avant-Garde Russo em 1922 em Berlim. Em 1926 Mart Stam organizou um tour arquitetônico holandês para os artistas russos El Lissitzky e sua esposa Sophie Küppers, colecionadores de arte de vanguarda. Eles visitaram Jacobus Oud, Cornelis van Eesteren, Gerrit Rietveld, e outros artistas. Mart Stam conversou com Sophie Küppers sobre 'sua' fábrica durante a viagem, e isso foi causa de sua demissão imediata. Monumento nacional A Fábrica Van Nelle é monumento nacional holandês (Rijksmonument). UNESCO A Van Nellefabriek foi incluída na lista de patrimônio Mundial da UNESCO por "ser um dos ícones da arquitetura industrial do Século XX, compreendendo um complexo de fábricas, com fachadas em aço e vidro." Referências Ligações externas Van Nelle Ontwerpfabriek Lista de tentativas da UNESCO
Неллефабрик

Фабрика ван Нелле (официальное русскоязычное название — Завод Неллефабрик) — здание бывшего завода в нидерландском городе Роттердам, яркий образец интернационального стиля в архитектуре. Здание было спроектировано и возведено в 20-х годах XX века по проекту Лейндерта ван дер Флугта под влиянием теории и практики советского конструктивизма. Она стала одним из важнейших образцов промышленной архитектуры Нидерландов эпохи модернизма (Nieuwe Bouwen). Заводской комплекс включает в себя несколько зданий промышленного назначения. Их фасады выполнены в основном из стали и стекла. В период функционирования на фабрике производились кофе, чай, различные виды табака. Производство было остановлено в 1996 году, а 21 июня 2014 года фабрика ван Нелле была включена в список объектов Всемирного наследия ЮНЕСКО. Примечания Ссылки Официальный сайт На странице Всемирного наследия
Фабрика Ван Неле

Фабрика Ван Неле (хол. Van Nellefabriek), која се налази на обали канала реке Шие на индустријском полдеру Спансе у северозападном Ротердаму, се сматра за најбољи пример међународног стила модерне архитектуре и индустријске архитектуре 20. века. Због тога је 2014. године доспела на УНЕСКО-в списак места Светске баштине у Европи. Историја Фабрику је дизајнирао холандски архитекта Линдерт ван дер Влугт у сарадњи са партнером Јоханесом Бринкманом и ижињером Ј.Г. Вибенгом који је тада био стручњак у градњи армираним бетоном. Фабрика је изграђена у периоду од 1925. до 1931. године као пример холандског архитектонског стила ”Nieuwe Bouwen“, за сувласника компаније Ван Неле, Киса ван дер Лиува. Импресионирани архитектовим делом, Кис ван дер Лиув, али и оба директора фабрике, Матијс де Брујн и Бертус Соневелд, су од ван дер Влугта наручили породичне куће. Цео 20. век у фабрици су се производили кафа, чај и дуван а касније и жвакаће гуме, цигарете, инстант пудинг и пиринач. Данас је у згради смештена неколико фабрика које се баве дизајном и новим медијима као што је ”Van Nelle Ontwerpfabriek“, а неке просторије се користе за конференције и друга збивања. Холандски стручњак задужен за преуређење бивших фабричких простора, Ерик Гуде, је испланирао и организовао њезину конвенцију 1997. година, а довршио је признати ауторитет на овом подручју, Весел де Јонге, који је координисано обнову модерне архитектуре од 1999. године. Архитектура Фабрика Ван Неле је заправо комплекс фабрика са фасадама од челика и стакла, што је била прва масовна употреба ових материјала за тзв. „фасадну завесу”. Замишљена је као „идеална фабрика“, отворена спољном свету, док су унутрашњи простори направљени тако да могу еволуирати према потреби, док је обиље дневног светла стварало угодно радно окружење. Она представља нову врсту фабрике засновану на симболу модерне и функционалистичке културе између два Светска рата и сведочанство дуге трговачке и индустријске историје Холандије у процесима обраде прехрамбених производа из тропских земаља и њиховој индустријској производњи за европско тржиште. Фабрика под утицајем руског конструктивизма. Наиме, Март Стам, који је радио као дизајнер компаније Brinkman & Vander Vlugt у Ротердаму, дошао је у додир са руском авангардом у Берлину 1922. године. Године 1926. управо је Март Стам, организовао обилазак грађевине модерне архитектуре за руског уметника Ел Лисицког и његову жену Софи Куперс, колекционара авангардне уметности. Посетили су многе архитекте као што су Јакобус Оуд, Корнелисван Естерен, Герит Ритвелд и други. Галерија Референце Спољашње везе
Фабрика Ван Неллє

Фабрика ван Неллє — будівля колишнього заводу у нідерландському місті Роттердам, яскравий приклад інтернаціонального стилю в архітектурі. Будівля була спроєктована та споруджена у 20-х роках XX ст. за проєктом Лейндерта ван дер Флугта під впливом теорії та практики радянського конструктивізму. Вона стала одним з важливіших зразків промислової архітектури Нідерландів епохи модернізму (Nieuwe Bouwen). Заводський комплекс включає в себе декілька будівель промислового призначення. Їхні фасади виконані переважно зі сталі та скла. У період функціонування на фабриці виготовлялися кава, чай, різні види тютюну. Виробництво було призупинено у 1996 році, а 21 червня 2014 року фабрика ван Неллє була включена до переліку об'єктів Світової спадщини ЮНЕСКО. Примітки Посилання Офіційний сайт На сторінці Світової спадщини
De Onderneming (Vierhuizen)

De Onderneming is een korenmolen in het Groningse Vierhuizen in de gemeente Het Hogeland. Geschiedenis De stellingmolen werd in 1858 gebouwd ter vervanging van een kleine grondzeiler. De molen werd gebouwd in opdracht van het echtpaar Jacob Jans Loots een Geertruid Bolt, bakkers in Vierhuizen. In 1952 leek het met de molen gedaan: een sloopvergunning was al verkregen. In 1956 werd de molen door Jacob Loots, een kleinzoon van de eerste eigenaars, verkocht aan de plaatselijke timmerman-aannemer L.M. Knol. Hierna kwam de molen in eigendom van een stichting. Dankzij dit particulier initiatief bleef de molen behouden en is hij in 1969 gerestaureerd. In de jaren daarna kwam de molen in gebruik als lesmolen. Bernard Dijk leidde hier van 1971 tot aan zijn overlijden in 2001 meer dan zeventig vrijwillige molenaars op. Dijk was (beroeps)watermolenaar van de Fransumerpolder en woonde met zijn echtgenote naast de poldermolen De Eolus aan het Aduarderdiep. Hij was medeoprichter van de Vereniging Vrienden van de Groninger Molens en initiatiefnemer voor de opleiding van vrijwillige molenaars in de provincie. Als instructeur van het Gilde van Molenaars bleek hij een natuurtalent. Ook cabaretier Herman Finkers volgde bij Dijk enige tijd de opleiding tot vrijwillige molenaar, maar hij maakte die niet af. Na het overlijden van Dijk nam dhr Groen, een inwoner van Vierhuizen als vrijwillige molenaar het dagelijks beheer van de molen over. De Onderneming is geen lesmolen meer, maar draait nog regelmatig. De molen heeft op dit moment een restauratie nodig die wordt gerealiseerd door de nieuwe eigenaar, de Stichting Het Groninger Landschap.
Huis Groenestein

Het Huis Groenestein is een landgoed in de wijk Helpman, in het zuiden van de stad Groningen. Het is gebouwd in 1685 door Lucas Alting, een welgestelde stadjer. Het werd in 1871 aanzienlijk uitgebreid, waarbij de oorspronkelijke vorm verloren is gegaan. Het einde van de zeventiende eeuw was een periode van betrekkelijke rust. De stedelingen werden daardoor gestimuleerd buiten de veiligheid van de stadsmuur buitens te bouwen. In Groningen ontstonden die vooral aan de zuidkant van de stad, met name in de buurt van Helpman. Groenestein wordt omgeven door het Park Groenestein, dat bij de verbouwing in 1871 zijn huidige vorm heeft gekregen. Het huis wordt bewoond, het park is vrij toegankelijk. Zie ook Polder Groenestein Lijst van gebouwen in Groningen Externe link Landgoed Groenestein
Eeltjemeer

Het Eeltjemeer (Fries en officieel: Eeltsjemar) is een meer van circa 100 hectare, ten zuidwesten van het dorp Rinsumageest in de gemeente Dantumadeel in de Nederlandse provincie Friesland. In 1961 werd een ontgrondingsvergunning afgegeven voor zandwinning in het meer, die nog steeds actief is. In 1997 werd aan de noordoostzijde een dagrecreatiegebied aangelegd met strand, speeltoestellen, parkeerterrein en sanitaire voorzieningen. Er kan worden gesurft, gezeild, gevaren en gezwommen. In 2011 werd de zandwinningsconcessie vergroot aan de westzijde. Aan de noordzijde van het meer verbindt de Ingeloane het Eeltjemeer het noordelijker gelegen Wijde Murk (Wide Moark) via de Murk (De Moark).
Maria Koningin van de Vredekerk (Vredepeel)

De Maria Koningin van de Vredekerk is de parochiekerk van de Nederlands-Limburgse plaats Vredepeel, gelegen aan Johan van Stalbergweg 4. Geschiedenis De ontginningen in de Peel, ook na de Tweede Wereldoorlog voortgezet, deden het aantal inwoners van Vredepeel en omgeving toenemen. In 1961 werd een rectoraat opgericht voor de toen 340 parochianen. De nieuwe kerk, ontworpen door Jan Magis, werd in 1963 ingezegend. Gebouw Het betreft een rechthoekige bakstenen zaalkerk, waarnaast een open stalen klokkentoren die prefab in een fabriek werd vervaardigd. Er is plaats voor 140 gelovigen. De kerk heeft een plat dak. Het interieur oogt sober en strak, op enkele heiligenbeelden na. Er is een klein Vermeulen-orgel uit 1964. De kruiswegstaties zijn afkomstig van de Vredeskerk te Venray, die onttrokken werd aan de eredienst.
Koninklijk Instituut voor de Marine

Das Koninklijk Instituut voor de Marine (KIM) (deutsch „Königliches Institut für die Marine“) ist die Marineakademie der Niederlande. Aufgabe Das KIM dient der Ausbildung von Marineoffizieren der Koninklijke Marine, also der niederländischen Königlichen Marine. Es ist ein Bestandteil der Niederländischen Verteidigungsakademie, Nederlandse Defensie Academie (NLDA). Sein Sitz ist Den Helder, eine Gemeinde an der Nordseeküste in der Provinz Nordholland. Pendant für Offiziere von Heer und Luftwaffe der niederländischen Streitkräfte ist die Koninklijke Militaire Academie (KMA) in Breda. Die Königliche Marine stellt besondere Anforderungen an junge Offiziere, die in den operativen Einheiten arbeiten. Daran angepasst ist das Ausbildungs­programm des KIM. Die Kadetten werden sorgfältig auf ihre Karriere als militärische Führungs­persönlichkeiten vorbereitet. Hierbei wechseln sich Theorie und Praxis ab. Die Kurse bestehen aus einer Kombination von maritimer, militärischer, technischer und persönlicher Ausbildung. Dazu gehört auch eine fundierte naturwissenschaftliche Ausbildung. Pro Jahrgang erhalten etwa 300 zukünftige Offiziere ihre Ausbildung am KIM. Das Motto Sumus et fore speramus in lateinischer Sprache bedeutet: „Wir sind, und hoffen zu werden.“ Weblinks Koninklijk Instituut voor de Marine (KIM) (niederländisch) Einzelnachweise
Royal Naval College (Netherlands)

The Royal Naval College was the service academy of the Royal Netherlands Navy. From 2005 it is part of the Koninklijk Instituut voor de Marine ("Royal naval institute" or KIM) as part of the Nederlandse Defensie Academie ("Netherlands defence academy") in Den Helder. It offers a program of four or five years and also a short course of 16 to 22 months. Upon the completion of the program a graduate is awarded a bachelor's degree and is commissioned in the Royal Netherlands Navy. The training of officers for the Royal Netherlands Army and Royal Netherlands Air Force is done by the Koninklijke Militaire Academie in Breda. History The Royal Netherlands Navy was officially founded in 1815, but existed in various forms since 1488. In the early years of the Navy, officers were trained in service aboard ships. In 1785, the 'Kweekschool voor de Zeevaart' the first land-based training school for future officers, opened. This school was the predecessor of the KIM. During the time of the Batavian Republic (1795–1806), as the Dutch Navy began to become more organized, the training school was improved as well. With the forming of the Kingdom of the Netherlands on 10 January 1816, an institute for training naval officers was founded in Delft. Twelve years later, it was moved to a site near Medemblik, and many improvements were made for the move. A boarding school system was introduced, and the institute applied for officer training. On 28 August 1829, the opening of the institute was celebrated in the great church of Medemblik. That date is now observed as the anniversary of KIM's founding. In 1854, the current campus at Willemsoord in Den Helder was opened. In 2005 the academy was incorporated in the newly founded 'Nederlandse Defensie Academy' (NLDA), which was followed by the arrival of a lot of army and air force cadets in technical studies, and the transfer of midshipmen that followed non-technical studies to Breda, effectively ending its role as a 'maritime' academy. Alumni Piet de Jong '34, former Prime Minister of The Netherlands (1967–1971) Eugène Lacomblé '17, posthumous recipient of the Military William Order Hans Larive, escapee from Colditz, recipient of the Military William Order Ranks References External links Official website in Dutch
Institut royal de la Marine

L'Institut royal de la Marine ((nl) : Koninklijk Instituut voor de Marine (KIM)) est le seul institut de formation des officiers de marine de la Marine royale néerlandaise depuis sa fondation le 28 août 1829. Historique Son premier site était dans la ville de Medemblik, en Frise occidentale. Le climat malsain de cette région a entraîné un taux élevé de maladies parmi le personnel et les élèves, ce qui a conduit à la décision de fermer l'institut et de le fusionner avec l'Académie militaire de Bréda (KMA) à Breda. Cette situation a beaucoup déplu à la Marine royale néerlandaise, notamment parce que la ville de Breda est aussi enclavée que possible aux Pays-Bas. Pour cette raison, entre autres, la formation des officiers de marine se ferait à partir de 1854 de manière indépendante et dans un lieu beaucoup plus inspirant : Willemsoord, le quai gouvernemental de Den Helder, épicentre de la Marine royale néerlandaise en Europe. Depuis 1870, le KIM est installé de façon permanente dans son bâtiment actuel. Il fait partie de la Nederlandse Defensie Academie (NLDA) ( « Académie néerlandaise de défense »), basée à La Haye, depuis la fondation de celle-ci en 2005. Notes et références Liens externes Site officiel Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Portail des Pays-Bas Portail de l’histoire militaire Portail de l’éducation Portail de la mer
Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk (Roosendaal)

De Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk is een rooms-katholieke kerk aan de Kade 21 in Roosendaal. De kerk is gebouwd in neoromaanse en neobyzantijnse stijl en werd ontworpen door Theo Asseler. Het gebouw stamt uit 1868 en was oorspronkelijk de kloosterkerk van de Paters Redemptoristen. Het is een driebeukige kruiskerk met 2 torens en een grote vieringtoren. De torens zijn beide 37 meter hoog. De vieringtoren werd toegevoegd tijdens een vergroting tussen 1907 en 1909. Het interieur wordt gedekt door kruisribgewelven met een hoogte van ongeveer 18,8 meter. De inwendige hoogte van het koepelgewelf bedraagt 27,7 meter. Verder bezit de kerk een Mariakapel, Gerarduskapel en een huiskapel in het kloostergebouw. De kerk was vroeger onderdeel van een Redemptoristenklooster. Toen het klooster werd verlaten is de kerk een parochiekerk geworden en het klooster een parochiecentrum. De kerk werd gebruikt door de Onze lieve vrouweparochie, inmiddels is deze parochie gefuseerd met de Emmausparochie en parochie de Ark. Samen vormen zij nu de Sint-Norbertusparochie, deze parochie is voor heel Roosendaal en Nispen. De voorgevel met tweetorenfront van de Sint-Petrus-en-Pauluskathedraal te Paramaribo is grotendeels afgeleid van dat van de Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk. Sinds 2001 vervangt de kerk de Sint-Janskerk als centrumkerk van Roosendaal en is op 28 juni 2026 aan de eredienst onttrokken. De Redemptoristen vertrokken in 2003 uit de stad. Externe links Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, Rijksmonumentnr: 517267 ReliWiki Referenties
Sint-Antonius van Paduakerk (Veulen)

De Sint-Antonius van Paduakerk is de parochiekerk van Veulen, gelegen aan Veulenseweg 52. De inwoners van Veulen maakten deel uit van het rectoraat Leunen, maar in 1942 werd een noodkerk ingericht. In 1946 werd Veulen een eigen rectoraat en al spoedig werd besloten een eigen kerk te bouwen. Deze werd in 1949 ingezegend: het was de eerste nieuw gestichte kerk in Nederland ná de Tweede Wereldoorlog. Een probleem was echter dat, in tegenstelling tot de verwachtingen, Veulen niet uitgroeide tot een dorp. Het gebouw werd ontworpen door A.H.J.M. Vermeulen in traditionalistische, naar vroegchristelijke kerken zwemende stijl. Het betreft een zaalkerk met aan de noordzijde één kleine zijbeuk. Een toren is er niet, slechts een bescheiden dakruiter op het zadeldak. Het is een gesloten baksteenbouw met een lage, halfronde apsis. Het interieur toont een ruimte met hoge lichtvensters en wanden van schoon metselwerk. De kerk bezit een eenvoudig Verschueren-orgel uit 1960.
De Doornboom

De Doornboom is een windmolen in Hilvarenbeek in Noord-Brabant. De molen staat aan de Doelenstraat, naast de heemtuin en het museum De Dorpsdokter. De vroegere eigenaar was de familie Van Rijswijk. Men kan de molen bezoeken op zaterdagen tussen 13.30 en 17.30 uur en op afspraak. Het is een ronde stenen beltmolen uit 1856, gedekt met dakleer, met een vlucht van 27,1 meter, die heeft gedraaid als korenmolen, pelmolen, oliemolen en eekmolen. In 1905 brandde de molen geheel uit, maar is daarna hersteld met onderdelen uit andere molens. Het schilderwerk rond de kozijnen van De Doornboom is op een typische moors aandoende manier uitgevoerd. De molen is in de jaren 60 stilgevallen, maar in 1972 gerestaureerd. Sindsdien wordt er op vrijwillige basis graan gemalen. De molen heeft 3 maalkoppels en een elektrisch aangedreven maalstoel. Van de 17der (150 cm doorsnede) maalstenen bestaat een koppel uit kunststenen en twee uit blauwe stenen. Een koppel blauwe stenen is geschikt voor het malen van schors. De maalstoel heeft ook sinds 2010 een koppel 17der kunststenen, daarvoor waren het ook blauwe stenen. Het gevlucht is oudhollands opgehekt en heeft fokwieken met remkleppen. Het moment van opgaan van de remkleppen moet voor het draaien bij de twee roeden ingesteld worden, omdat de as niet doorboord is. De gelaste roeden uit 1970 zijn gemaakt door de firma Derckx te Beegden. De binnenroede heeft het nummer 53 en de buitenroede het nummer 52. Het gevlucht wordt op de wind gezet met een kruilier, die zowel met de hand als elektrisch bediend kan worden. De staart van de molen rust met een wiel tegen de romp. De met dakleer gedekte kap draait op een engels kruiwerk. De 4,20 meter lange, gietijzeren bovenas uit 1840 is gegoten door de firma L.I. Enthoven & Co., Den Haag en in 1905 in de molen geplaatst. De molen wordt gevangen (geremd) met een vlaamse vang en bediend door een vangtrommel. Voor het luien (ophijsen) van het graan heeft de molen een sleepluiwerk. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,8. Het bovenwiel heeft 85 kammen en de bovenschijfloop heeft 40 staven. De koningsspil draait hierdoor 2,12 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de staven, is 10,3 cm. Het spoorwiel heeft 90 kammen en de steenrondsels 33 staven. De steenrondsels draaien hierdoor 2,73 keer sneller dan de koningsspil en 5,8 keer sneller dan de bovenas. De steek is 9,5 cm. Fotogalerij Externe link Eigen website
Heilig Hartbeeld (Teteringen, Oosterhoutseweg)

Het Heilig Hartbeeld is een standbeeld in de Nederlandse plaats Teteringen. Achtergrond Het neogotisch Heilig Hartbeeld werd in 1930 geplaatst ten noorden van de kapel van het voormalige Missiehuis St. Franciscus Xaverius, tegenwoordig bekend als Zuiderhout. Het beeld werd in een grotere oplage gemaakt, identieke beelden (soms zonder kruisnimbus) staan in onder andere Geldrop, Kaatsheuvel, Riel, Schalkhaar en Waspik. Beschrijving Het beeld is een blootsvoetse, staande Christusfiguur, naar het voorbeeld van het mozaïek Christus in majesteit in de Parijse Basilique du Sacré-Cœur. Hij is gekleed in een lang gewaad en houdt zijn armen wijd gespreid, in zijn handen toont hij de stigmata. Op zijn borst is te midden van een stralenkrans het vlammende Heilig Hart zichtbaar, omwonden door een doornenkroon en bekroond met een klein kruis. Achter zijn hoofd is een kruisnimbus geplaatst. Het beeld staat op een voor dit doel opgeworpen heuvel. De bakstenen sokkel is in art-decostijl gebouwd. Deze is trapvormig en heeft drie treden. De console en afdekplaten zijn van hardsteen. Op een in de sokkel aangebrachte plaquette staat UW RIJK KOME Waardering Het beeldhouwwerk werd in 2002 als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister, het "is van algemeen belang. Het maakt deel uit van een complex van cultuurhistorisch belang als voorbeeld van de ontwikkeling van het katholicisme, in het bijzonder de stichting van kloosters en missiehuizen door congregaties ten behoeve van de opleiding van hun leden." Zie ook Heilig Hartbeeld (Teteringen, Hoolstraat) Lijst van Heilig Hartbeelden in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Teteringen