NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lockhorsterbos

Het Lockhorsterbos is een natuurgebied tussen Leusden en Amersfoort. Het ligt op de scheidslijn tussen de Utrechtse Heuvelrug en de Eemvallei. Het gebied wordt aan de oostkant begrensd door Leusden en aan de noordkant door de A28. De westgrens wordt gevormd door een spoorlijntje dat alleen wordt gebruikt voor het vervoer van auto’s van autobedrijf Pon. Aan het gebied grenst het 15 hectare grote landgoed landgoed Heiligenberg. Door het gebied is een 4 kilometer lange wandelroute uitgezet. Huis Lockhorst In 1927 was het Lockhorsterbos de eerste aankoop van de net opgerichte Stichting Het Utrechts Landschap. De naam is ontleend aan de patriciërsfamilie Lockhorst die het gebied in eigendom had. Lock is mogelijk afgeleid van Lok, afgesloten ruimte, en Horst, een met kreupelhout begroeid hoger gelegen stuk grond. De verlande gracht wordt gevoed door de Heiligenbergerbeek. Het terrein met de overblijfselen van kasteel Lockhorst kregen de status van rijksmonument als 'mottekasteel'. Natuur In het bos komen loof- en naaldhout door elkaar voor. Naast hele jonge bomen staan er ook statige eiken en beuken met een geschatte leeftijd van meer dan 200 jaar. In de Tweede Wereldoorlog zijn vele grote bomen gekapt vanwege het gebrek aan brandstof. Het bos is een toevluchtsoord voor veel inheemse mezen- en spechtensoorten, evenals de goudvink, de roodborst, de tuinfluiter, de gekraagde roodstaart en zelfs de ijsvogel. Overige dieren die er voorkomen zijn de eekhoorn, haas, ringslang, hazelworm, wezel en egel.
Hoog Moersbergen

Hoog Moersbergen is een natuurgebied van 58 hectare tussen Maarn en Doorn, gelegen ten zuiden van Landgoed Stameren. Het gebied is door een wandelpad verbonden met Zanderij Maarn In het gebied met kleine heideveldjes liggen meerdere grafheuvels. Het buiten Hoog Moersbergen werd in 1904 gebouwd op een nog kale Heuvelrug. Het kreeg door de ligging op de heuvel in het toen nog kale gebied de bijnaam Waai en Braai. Het landhuis hoorde bĳ het lager gelegen Kasteel Moersbergen. Het centraal gelegen acacia- en taxusbosje herinnert nog aan dit buiten dat in 1935 alweer werd afgebroken. Achtereenvolgende eigenaren als de opeenvolgende baronnen d’Ablaing van Giessenburg en de heren van Moersbergen hielden zich actief met bosbouw bezig. Door d’Ablaing geplante Weymouthdennen en Europese lariksen komen nog steeds voor op Hoog Moersbergen en in het Stamerbos. Flora en fauna Het gevarieerde bos betaat uit eiken en berken en vele verwilderde rododendrons. In het bos komen vogelsoorten voor zoals groene specht, ransuil, raaf en geelgors. Ook werden reptielen waargenomen zoals hazelworm en zandhagedis. Verder werden zoogdieren aangetroffen als boommarter, das, dwergvleermuis en laatvlieger. Fotogalerij
Juliusput

De Juliusput is een natuurgebied bij landgoed Stoutenburg. Het gebied is sinds het jaar 2000 eigendom van Utrechts Landschap. De Juliusput maakt evenals Stoutenburg deel uit van de ecologische hoofdstructuur van Nederland. De voormalige zandwinningsput ligt op de grens van de provincie Utrecht en Gelderland en ligt voor een deel bij de gemeente Amersfoort en voor het overgrote deel in de gemeente Barneveld. Aan de noordoostzijde van het gebied loopt de weg Vinkelaar. De plas heeft een diepte van negen tot zestien meter De put ontstond tussen 1966 en 1971 bij de zandwinning voor de aanleg van de naastgelegen A1. De plas is rijk aan vis en watervogels en soms laat ook de ijsvogel zich er zien. De naam is afgeleid van de ingenieur die de put liet graven ten behoeve van de aanleg van het knooppunt Hoevelaken. De bijnaam Het gat van 100 ontstond toen visclub "De club van 100" het viswater pachtte. In het gebied de Zwarte Goor bij de Juliusput werden door het Utrechts Landschap natte schraallanden en vochtige hooilanden ontwikkeld. Op de Zwarte Goor groeit naast het moeraskartelblad, blauwe knoop en gevlekte orchis ook het zeldzame draadgentiaan.
Jeremiebrug

De Jeremiebrug is een brug in de Nederlandse stad Utrecht. De huidige brug overspant sinds 2012 de Kruisvaart, iets voor het punt waar deze uitmondt in de Vaartsche Rijn. De vorige Jeremiebrug uit 1912, een gemeentelijk monument, bevindt zich sinds 2015 in het Máximapark te Vleuten. Deze ijzeren ophaalbrug overspant daar de Aledorperwetering en ligt in de Alendorperweg. 1912-2011 De vroeg-20e-eeuwse Jeremiebrug was een ophaalbrug uit 1912 die bij de aansluiting Kruisvaart met Vaartsche Rijn een eerdere draaibrug verving, die ook al dezelfde naam droeg. In de 18e eeuw bevond zich in de directe omgeving namelijk de herberg "Jeremie" van de schipper Jeremias du Chemin. (Ook was hier het Vaartsche Veerhuis.) De brug uit 1912 werd gebouwd door de Utrechtsche stoom-grofsmederij firma P.H. Hörmann in gietijzer. In eerste instantie was ze handaangedreven en werd later geëlektrificeerd. Voor het treinverkeer lag hier tevens de Stopplaats Jeremiebrug, vanaf 1893 tot 1935 in gebruik. De naastgelegen ongelijkvloerse kruising met de spoorlijnen werd in 1924 aangelegd ten behoeve van voetgangers en vormde deel in het opheffen van de "ijzeren omknelling" rond de stad (zie ook Leidseveertunnel). 2012 In verband met een verbreding van de naastgelegen sporen en de bouw van het Station Utrecht Vaartsche Rijn, is de oude Jeremiebrug in 2011 verwijderd om te verhuizen naar de wijk Vleuten-De Meern ter overspanning van de Alendorperwetering in het Máximapark. Op 16 juli 2015 werd de brug op deze nieuwe locatie in gebruik genomen. Begin 2012 is daarop een nieuwe brug geplaatst bij de aansluiting van de Kruisvaart op de Vaartsche Rijn. Ook deze brug heeft de naam Jeremiebrug. Trivia In de overgang van weg naar brug was tot aan de verplaatsing van de brug nog een paar centimeter tramspoor van de in 1929 opgeheven Tramlijn Utrecht - Vreeswijk te zien. Zie ook Hefbrug in de Kruisvaart
Gouwekerk

De Gouwekerk (voorheen Sint-Jozefkerk) is een voormalige rooms-katholieke neogotische kruiskerk in de Nederlandse stad Gouda. De kerk is gelegen aan de Hoge Gouwe in de Goudse binnenstad en stamt uit het begin van de 20e eeuw. De Gouwekerk is een kruiskerk, opgetrokken uit rode baksteen. Op de kruising van het dak bevindt zich een zeshoekige, deels opengewerkte spits. Deze vieringtoren is vanuit de verre omgeving te zien en is met een hoogte van circa 80 meter het hoogste punt van de stad. Geschiedenis In de eerste helft van de 17e eeuw werd aan de Hoge Gouwe te Gouda een rooms-katholieke schuilkerk gesticht door de franciscaner pater Gregorius Simpernel. Aanvankelijk vonden de erediensten plaats in een huis "Het Cromhout", dat in 1732 vervangen werd door een nieuwgebouwde schuilkerk. Nadat deze kerk was afgebrand in 1767 werd een nieuwe kerk gebouwd naar een ontwerp van waarschijnlijk Pieter de Swart. In 1853 werd deze kerk, na het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie in Nederland, officieel een parochiekerk, die als naam kreeg de Sint-Jozefkerk. De voor de kerk gelegen bebouwing werd in 1877 afgebroken. Zo'n tien jaar later werd op een naastgelegen perceel door de Goudse architect C.P.W. Dessing een nieuwe pastorie in neorenaissancestijl gebouwd. Dezelfde architect-aannemer kreeg ook de opdracht om een nieuw kerk te ontwerpen en te bouwen. Tussen 1902 en 1904 werd de nieuwe neogotische Sint-Jozefkerk gebouwd. De kerk werd door de Goudse bevolking de Gouwekerk genoemd. In de zestiger jaren van de 20e eeuw werd de kerk verlaten door de franciscanen en kwam de kerk in gebruik bij de parochie Onze Lieve Vrouwe Hemelvaart. De Kleiwegkerk van deze parochie was in 1964/1965 afgebroken. In de jaren zeventig werd door het kerkbestuur besloten de kerk te verkopen. Sinds 1979 is de kerk eigendom van de stichting Johan Maasbach Wereldzending. In 2018 werd de kerk verkocht aan een particuliere investeerder. Eind 2018 stond de kerk leeg en werd er tijdelijk een ijsbaan in geëxploiteerd. Sinds maart 2024 heeft de Gouwekerk een nieuwe bestemming gekregen ten behoeve van exposities, concerten, evenementen en andere bijeenkomsten. Op zondag wordt de het gebouw weer gebruikt voor kerkdiensten, georganiseerd door het kerkgenootschap Gouds Licht. De kerk werd in 1978 ingeschreven in het rijksmonumentenregister.
Heilig Hartkerk (Breda)

Heilig Hart van Jezus Kerk is een kerk aan de Baronielaan nabij de binnenstad in Breda. Het behoorde oorspronkelijk tot Teteringen. De parochie werd opgericht op 17 november 1899 en was gericht op de gelovigen van Princenhage, Ginneken en Teteringen. De kerk werd na 1900 gebouwd naar een ontwerp van P.J. van Genk, indertijd de belangrijkste kerkarchitect van het Bisdom Breda. Het is een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl en is, zoals gebruikelijk bij Van Genk, grotendeels opgetrokken uit baksteen maar met een prominent decoratief gebruik van natuursteen. De voorgevel, met terzijde staande toren, is in veel opzichten het spiegelbeeld van Van Genks kerk te Culemborg uit 1886. Tussen 1929 en 1931 werden het transept en het koor aangebouwd, naar een ontwerp van Jan Stuyt.In 1949 is de Mariakapel voorzien van wandschilderingen door de Friese schilder Jacob Ydema. Aan de rechterzijde van het altaar van de Mariakapel is bovenaan een voorstelling te zien van de kruisiging van Jesus, met naast hem Maria. Op de achtergrond is het ontstaan van de erfzonde te zien en de verdrijving van Adam en Eva uit het Paradijs. Het paneel daaronder toont Maria als middelares, een voorbeeld van volksdevotie rond Maria. Aan de linkerzijde van het altaar zijn legendes afgebeeld rond een Maria-ikoon, de Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstand. Ydema wordt in de literatuur beschouwd als vertegenwoordiger van de zogenoemde barokke school uit de tijd van het Interbellum. De kapel in Breda is echter een voorbeeld van de rijpere stijl van de kunstschilder, zie wordt gekenschetst door een hoge maat van stilering, zoals ook zijn kerkschilderingen in Nieuw-Dijk, St. Isidorushoeve en Groessen. De Heilig-Hartkerk is sinds 1986 niet meer als kerk in gebruik. Later werd de kerk verkocht aan een projectontwikkelaar, die op deze plaats een appartementencomplex wilde bouwen. 24 juni 1990 werd het negentigjarig bestaan gevierd met een openluchtmis. In 2000 werd een sloopvergunning afgegeven, maar de sloop werd niet uitgevoerd, mede doordat de kerk werd bezet door krakers. Later werd de vergunning ingetrokken. In 2004 kreeg de inmiddels sterk vervallen kerk de status van Rijksmonument. In de kerk worden thans alsnog appartementen gerealiseerd in de kerk, maar de Mariakapel blijft behouden en blijft toegankelijk als devotiecentrum. Externe link Heilig Hartkerk op Reliwiki
RKSV Minor

The Rooms Katholieke Voetbalvereniging Minor is a Dutch association football club from Nuth. Its colors are green-white. Home grounds are at Sportpark De Kollenberg. Its prime team plays in the Hoofdklasse since 2018. History The club was founded on June 27, 1918, at the Vaesrader Voetbal Club (VVC). In 1922 the name was changed to Minor. Minor reached a high in 1966 when, unbeaten over an entire football season, took a championship in the Eerste Klasse, at the time the highest amateur league. In 2018, it promoted to the Hoofdklasse after a second Eerste Klasse championship. In 2019, it held on to a place in the Hoofdklasse, finishing the season in 10th position. Also in 2019 it lost 4-2 through penalties in the semifinals for the KNVB South II Cup, against SV TOP, after the game had ended in a 1–1 draw. References
RKSV Minor

RKSV Minor, kortweg Minor, is een amateurvoetbalvereniging uit Nuth, gemeente Beekdaelen, provincie Limburg, Nederland. De clubkleuren zijn groen-wit. De thuiswedstrijden worden op “Sportpark De Kollenberg” gespeeld. Het standaardelftal van de club speelt met ingang van het seizoen 2021/22 in de Hoofdklasse zondag. In 2024 degradeerde de club terug naar de 2e klasse van Zuid-II. Minor werd op 27 juni 1918 opgericht als “Vaesrader Voetbal club” (VVC). De naam werd in 1922 veranderd in Minor. Minor bereikte een hoogtepunt in 1967 toen het ongeslagen afdelingskampioen werd in de hoogste amateurklasse. Competitieresultaten 1941–heden Bekende (oud-)Spelers Issam Al Kamouchi Jerome Beckers Roy Bejas Souhail Belkassem Lugman Bezzat
Dirck Crabethbrug

De Dirck Crabethbrug is een monumentale brug in Gouda, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De brug verbindt de Hoge en Lage Gouwe met elkaar. Geschiedenis De brug is gebouwd in 1867 door de Haagse ijzergieterij De Prins van Oranje. Het is de laatste 19e-eeuwse gietijzeren draaibrug in Gouda. In de jaren zestig van de 20e eeuw is de brug, na lange tijd voor het verkeer gesloten te zijn geweest, hersteld en sindsdien opgensteld voor fietsers en voetgangers. In 1996 is de brug wederom gerenoveerd door een bedrijf uit Gouda. De brug is erkend als rijksmonument. De brug is genoemd naar de Goudse glazenier Dirck Crabeth, schilder van een deel van de gebrandschilderde Goudse glazen in de Sint-Janskerk. Hij woonde in een huis tegenover de brug aan de Hoge Gouwe.
Vijverhof (Den Dolder)

Landgoed De Vijverhof is een natuurgebied bij Den Dolder. Het ligt ten noorden van het Willem Arntszbos aan de Soestdijkerweg. Het landgoed uit de 19e eeuw is een afsplitsing van het noordelijker gelegen Prins Hendriksoord. De Vijverhof is eigendom van het Utrechts Landschap. Natuur Door de ligging in een laagte van de stuwwal ligt, is het gebied van oudsher nat. De uitheemse boomsoorten in het park zijn aangelegd door de voormalige eigenaar. Toen het bos langzaam bezit nam van de voormalige akker nam werd het jonge bos verwijderd en de verrijke bovengrond afgegraven. De bodem werd daardoor natter en minder voedselrijk. In het ontstane schraalland biedt kansen aan koningsvaren, dopheide, trekrus, veenmos en de zeldzame moeraswolfsklauw. Villa Het grote, langgerekte landhuis is gebouwd in een landelijke stijl. Het heeft een U-vormige plattegrond met naar voren stekende topgevelpartijen. In de linker topgevel was de paardenstal met daarachter en daarboven de koetsierswoning. In de rechter gevelhelft was de garage met daarachter en daarboven de chauffeurswoning. De verdiept aangelegde, geometrische tuin is een ontwerp van Dirk Tersteeg.
Sint-Joostkapel (Breda)

De Sint-Joostkapel ligt in de binnenstad van Breda midden in een van de belangrijkste winkelstraten, de Ginnekenstraat, in het stadsdeel Breda Centrum. Het is de oudste kapel van Breda en werd gebouwd omstreeks 1436. Zij was indertijd toegewijd aan Sint Joost, de patroonheilige van pestlijders. Vandaar dat deze kapel toen buiten de stadsmuren van Breda stond. Voordat deze kapel werd gebouwd stond een grotere houten kapel (met dwarsschip en koor) op deze plaats. Deze zou omstreeks 1300 in opdracht van Raso II van Gaveren, Heer van Breda, zijn gesticht. In 1637 moest de kapel op last van de protestantse magistraat gesloten worden. Het gebouw diende daarna onder meer als pakhuis, stal en gevangenis van militairen. De toren werd in 1662 vernieuwd. Begin 19de eeuw werd de kapel verbouwd tot woning, wat het tot 1945 zou blijven. Op 3 mei 1947 wijdde Mgr. Petrus Hopmans de kapel in. Dit ter inlossing van diens belofte dat er in Breda een Mariakapel zou worden ingericht als de stad de oorlog zonder grote rampen zou doorstaan. Hoewel de kapel sinds 1947 is toegewijd aan O.L. Vrouw, wordt zij in de volksmond Sint-Joostkapel genoemd. Het kapelletje is geopend voor publiek en veel voorbijgangers gaan er binnen om bijvoorbeeld een kaarsje op te steken. Het Mariabeeld, het altaar en de twee profetenhoofden onder de dakconstructie zijn gemaakt door Niel Steenbergen, de verguld zilveren kronen van Maria en kind werden gemaakt door Nico Witteman. De twee mozaïektableaus op de zijmuren links en rechts van het altaar zijn van de hand van Marius de Leeuw. Het linker tableau stelt de boodschap van de engel aan Maria voor, het rechter verbeeldt de Moeder van Smarten. De zes fraaie gebrandschilderde ramen tonen de strijd tussen Maria en Satan, de belofte van bisschop Hopmans om een devotiekapel te stichten, de bescherming van Breda door Maria, de bevrijding van de stad door de Polen, de schenking van de kapel door het stadsbestuur, de dank van de burgerij aan Maria als beschermheilige van de stad. De ramen zijn ontworpen door Gisèle van Waterschoot van der Gracht. Externe links St. Joost-Kapel St. Joost-Kapel
Bosje van Six

Het Bosje van Six is een natuurgebied van het Goois Natuurreservaat in Blaricum. Het gebied van 6 hectare bestaat voornamelijk uit loofbos. Het ligt ten oosten van de Eemnesserweg tussen Blaricum en Laren, op de grens met de gemeente Eemnes. De naam van het gebiedje kwam aan zijn naam door Jan Willem Six (van Vromade) (1872-1936) uit de familie Six die het bosje verkocht. Het bosje ligt in de ecologische verbindingszone tussen de droge zandgrond van het Gooi en de open Eempolder. In het bos groeit loofhout op de wat rijkere grond. In het bos ligt een poel als leefgebied voor amfibieën. Het bosje ligt in een gebied dat vroeger bekend was als de Bouwvenen. Toen de Gooyergracht in 1356 als grens tussen het graafschap Holland en het Sticht werd gegraven ontstonden de Bouwvenen als een driehoekige strook van bijna 3 km lang. Dit gebied werd aan Holland toegewezen maar werd gebruikt door de Eemnesser boeren.
Heemtuin Sloterpark

De Heemtuin Sloterpark ligt in het Sloterpark ten westen van de Sloterplas in Amsterdam Nieuw-West. Na ophoging van het terrein in de jaren vijftig bleef dit gebied lange tijd onaangeroerd. Hier ontwikkelde zich spontaan een ruig gebied met wilde planten, riet en wilgen. Heemtuin Het parkgedeelte ten westen van de President Allendelaan werd aangelegd in de eerste helft van de jaren zeventig. Er werd gekozen voor aanleg van een heemtuin (1,5 hectare) en een kinderboerderij. Een deel van het terrein bleef ruig, dit is het 'Ruige Riet' (14,3 hectare). Hier is de begroeiing en onderhoud aan de natuur overgelaten en groeien minder verschillende soorten. Met de aanleg van de heemtuin werd in 1975 begonnen, toen de eerste bomen werden geplant. Daarna werden er hoogteverschillen in het terrein gemaakt en ook grond van elders werd aangevoerd, zoals veen, zand, klei en mergelkalk, zodat in zeer gevarieerde milieuomstandigheden een keur aan plantensoorten kon worden ingezaaid en geplant. Inmiddels is hier in veertig jaar een afwisselend geheel ontstaan van bos op humeuze grond, vennetjes, plasoevers, rietlanden, een heideveldje en mergel- en duingebied, doorkruist door een net van paden. In de tuin komen bijzondere soorten voor zoals de paarse schubwortel, geelwitte ossentong en de eenbes. Naast de heemtuin is in 2006 een Natuur en Milieu Educatiecentrum (NME) verrezen, de 'Drijfsijs'. Brug 725 en 726 Tijdens de aanleg van de heemtuin werden een waterpartij gegraven waarover heen weer bruggen werden neergelegd. Deze zijn zeer eenvoudig van model, zodat ze in het geheel eigenlijk niet opvallen. De twee dateren uit 1975 en zijn ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. Afbeeldingen
Buitenplaats Leeuwenbergh

Buitenplaats Leeuwenbergh was een buitenplaats aan de Westvlietweg in de Nederlandse plaats Leidschendam, onderdeel van de Zuid-Hollandse gemeente Leidschendam-Voorburg. Het huis werd oorspronkelijk rond 1640 gesticht door Lenaert Kettingh, lid van de Haagse vroedschap. De bestaande villa dateert van 1880 en is in neorenaissancestijl gebouwd. In 1925 werd er in opdracht van Emalia Dorrepaal een derde woonlaag op het bouwwerk geplaatst omdat er een herstellingsoord in werd gevestigd. Huize Leeuwenbergh heet sindsdien in de wandeling Dorrepaal. Tijdens de meidagen van 1940 werd de villa door Nederlandse troepen onder George Maduro op Duitse parachutisten veroverd. Zij voerden een aanval uit vanuit de villa Heeswijk, die aan de andere oever van de Vliet lag, tegenover Dorrepaal. Maduro stak met een kleine groep militairen de Oude Tolbrug over, een gewaagde actie waarvoor hem postuum een Militaire Willemsorde werd toegekend. Het doel van deze actie was de vrije doorgang voor Nederlandse militairen over de Oude Tolbrug te herwinnen. In de villa is een instelling gevestigd voor mensen met een verstandelijke beperking. Het gebouw is een gemeentelijk monument. Achter het huis kwam een villaparkje tot stand genaamd Park Leeuwenbergh. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Leidschendam-Voorburg
Sportcentrum Olympos

Sportcentrum Olympos is het studentensportcentrum van de Universiteit Utrecht en de Hogeschool Utrecht. Het complex, met binnen drie sporthallen, vier squashbanen, één fitnessruimte, twee danszalen, één multi-functionele zaal, één spinningzaal en een sportcafé, bevindt zich aan de Uppsalalaan in De Uithof. Buiten liggen drie natuurgrasvelden (één veld voor rugby en voetbal, één rugby-trainingsveld en één veld voor voetbal en hockey), drie kunstgrasvelden (één voetbalveld, één semi-waterveld voor hockey, en één zandingestrooid veld voor hockey en korfbal), één beachvolleybalveld, negen all-weather tennisbanen, één survivalrunbaan, en vier klimwanden (klimmuur 'Kalymnos'). Er zijn ruim dertig studentensportverenigingen verbonden aan Sportcentrum Olympos, waarvan er ongeveer twintig het sportcentrum als hun thuisbasis hebben. Externe link Website sportcentrum Olympos
Gevangenis Dordrecht

De penitentiaire inrichting Dordrecht (kortweg P.I. Dordrecht voorheen Dordtse poorten) is een penitentiaire inrichting in de gemeente Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De inrichting maakt deel uit van de Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI) van het Ministerie van Justitie en Veiligheid. P.I. Dordrecht bestaat sinds 1996 en is gelegen op een industrieterrein. De gevangenis wordt als modern beschouwd en is efficiënt ingericht. Vanaf een centrale post, gelegen op het kruispunt van drie gangen, kunnen de afdelingen van 48 (tweepersoons)cellen in de gaten worden gehouden. Er is in totaal plaats voor 372 gedetineerden. Bijzondere gebeurtenissen Op 8 januari 2012 vond er een mislukte ontsnappingspoging plaats. Op 7 juli 2015 pleegde een gedetineerde zelfmoord in zijn cel.
Cannenburger Molen

De Cannenburger Molen (Cannenburgher Molen of Cannenburcher Molen of Cannenburgh's Molen is een watermolen op de Hartense Molenbeek in Vaassen in de Nederlandse gemeente Epe. Geschiedenis De eerste vermelding van een molen op deze plaats dateert van 1387. De rechten van deze en veel andere molens behoorden toe aan kasteel De Cannenburgh. De Cannenburger Molen is de oudste van deze molens. In 1872 kocht Gerrit 'Gait' te Riele de molen. Hij was daarmee de eerste van de familie te Riele die molenaar op de molen was. De molen is ook nu (2009) eigendom van een telg van deze familie. Na een brand werd de oorspronkelijk grotendeels houten molen in 1942 in steen herbouwd. Hierbij werd een turbine aangebracht in plaats van het waterrad. Hiermee is de Cannenburger Molen tot 1978 op waterkracht in bedrijf geweest. Bij de restauratie in 2009 is een bovenslagrad geplaatst, maar de turbine bleef gehandhaafd. In de molen bevindt zich een gespecialiseerde maalderij voor het malen van groenten, kruiden, specerijen en boekweit. De molen is niet voor bezoekers geopend.
Scheiwijkse Molen

De Scheiwijkse Molen is een wipmolen aan de Lage Giessen 53 in Hoornaar, in de Nederlandse gemeente Molenlanden (provincie Zuid-Holland). Het is een van de twee resterende molens van wat Het Land der Zes Molens heet. De andere nog bestaande molen is de Oudendijkse Molen. De molen is in 1638 gebouwd en is tot 1974 in bedrijf geweest. De Scheiwijkse Molen is in dat jaar door het polderbestuur buiten bedrijf gesteld en meteen overgedragen aan de SIMAV. Het gevlucht met een lengte van 27,55 m is sinds 1974 opnieuw oud-Hollands opgehekt. De Scheiwijkse Molen is maalvaardig en bemaalt de polder met behulp van een scheprad met een diameter van 5,73 m. en een breedte van 56 cm. De opvoerhoogte bedraagt 1,10 m. Opvallend aan de Scheiwijkse Molen is dat hij, in tegenstelling tot veel van de andere wipmolens, nooit is verhoogd.