NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Università di Wageningen

L'università di Wageningen con annesso un Istituto di ricerca è una università pubblica dei Paesi Bassi, che si è specializzata in studi agrari. Si compone della Wageningen University, del Van Hall-Larenstein (Scuola Superiore di Formazione Professionale), e degli ex istituti di ricerca agricola (Dienst Landbouwkundig onderzoek) del Ministero olandese dell'Agricoltura. L'Università è articolata in tre livelli (laurea, Master e PhD) in scienze della vita e concentra la sua ricerca su problemi scientifici, sociali e commerciali nel campo delle scienze della vita e delle risorse naturali. Nel campo delle scienze agrarie, l'università è considerata di livello mondiale. Storia La Wageningen University è stata fondata nel 1918 ricollegandosi alla scuola agraria fondata nel 1876. L'università ha circa 11.000 studenti provenienti da 110 paesi. Il suo obiettivo principale è la vita e scienze agrarie. Fa parte della rete universitaria Eurolega di Scienze della Vita (ELLS) Il riconoscimento ECTS L'Università olandese di Wageningen è stata la prima università o scuola a cui è stata riconosciuto il permesso di utilizzare il segno distintivo ECTS che è rilasciato dalla Commissione europea e garantisce la qualità del programma di studi. L'Università di conseguenza adotta lo European Credit Transfer System, per promuovere la mobilità degli studenti in Europa e impedire il ritardo nello studio.. Corsi di laurea I corsi di laurea di primo livello nell'anno accademico 2005-2009 erano 18. La lingua di insegnamento è in parte olandese, in parte in inglese. I master sono in inglese. I dottorati di ricerca hanno la durata di 4 anni. Istituti di ricerca Gli istituti di ricerca che sono integrati con l'università di Wageningen sono: Agricultural Economics Research Institute (LEI Wageningen UR) Agrotecnologia & Food Group Sciences (AFSG) Istituto di ricerca per il Mondo Verde (ALTERRA) - Alterra Istituto internazionale per la bonifica e miglioramento (ILRI) Animal Sciences Group (ASG) Ricerca Applicata Plant (PPO) Istituto Centrale per il controllo delle malattie animali (CIDC-Lelystad) Centro Internazionale Agricola (IAC) Plant Research International (PRI) RIKILT-Istituto di sicurezza alimentare Il Van Hall-Larenstein Scuola di Alta Formazione Professionale La Scuola di Alta Formazione Professionale Van Hall-Larenstein è stata costituita dalla fusione della Hall Van Instituut e Larenstein, Scuola di formazione professionale. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sull'Università di Wageningen Collegamenti esterni Sito ufficiale, su wur.nl.
Вагенингенский университет

Вагенингенский университет и научно-исследовательский центр (нид. Wageningen Universiteit en Researchcentrum) — крупный университет в Нидерландах, специализирующийся в области естественных наук. Университет был основан как высшая сельскохозяйственная школа 9 марта 1918 года в городе Вагенинген, Нидерланды. В 1986 году Высшая школа получила университетские права и стала именоваться Вагенингенский сельскохозяйственный университет, а с 2000 года — просто Вагенингенский университет. В 2009 году с включением в состав университета высшей школы Van Hall Larenstein официальное имя было изменено на «Вагенингенский университет и научно-исследовательский центр». В университете обучается около 12 000 студентов из более чем 100 стран мира. Он также является членом университетской сети Евролиги наук о жизни (ELLS). Вагенингенский сельскохозяйственный университет вошел в число 150 лучших университетов мира в четырех основных рейтинговых таблицах. Вагенинген был признан университетом номер один в Нидерландах пятнадцать лет подряд. Университет занял 59-е место в мире по рейтингу высшего образования Times и лучший в мире в области сельского и лесного хозяйства по рейтингу QS World University Rankings 2016–2020. Университет Вагенингена занимает первое место в области науки о растениях / животных, окружающей среды / экологии и сельскохозяйственных наук по версии US News & World Report. Университет считается ведущим в мире научно-исследовательским институтом в области сельского хозяйства. Примечания Ссылки Вагенингенский университет
Вагенінгенський університет

Вагенінгенський університет (англ. Wageningen University & Research) (також відомий як WUR) — державний дослідницький університет у Вагенінгені, Нідерланди, який спеціалізується на науках про життя з акцентом на сільському господарстві, техніці та інженерії. Це всесвітньо важливий центр наук про життя та сільськогосподарських досліджень. Він розташований у регіоні Нідерландів, відомому як Food Valley. WUR складається з Вагенінгенського університету та колишніх сільськогосподарських науково-дослідних інститутів Міністерства сільського господарства Нідерландів. Університет Вагенінгена, як дослідницький університет, надає ступені бакалавра, магістра та доктора філософії в галузі життєвих і соціальних наук. Він зосереджує свої дослідження на наукових, соціальних і комерційних проблемах у галузі наук про життя та природних ресурсів. Він широко відомий своїми програмами з вивчення сільського господарства, лісівництва та екології. В університеті навчається близько 12 000 студентів із понад 100 країн світу. Він є членом мережі університетів Євроліги наук про життя (ELLS). Примітки
Manteling van Walcheren

Das Manteling van Walcheren ist ein Natura 2000-Gebiet in der Kategorie Dünen an der nördlichen Spitze der Halbinsel Walcheren in Seeland zwischen Domburg und dem Veerse Gatdam. Das Naturschutzgebiet ist etwa 740 Hektar groß und besteht aus Landgütern wie Kasteel Westhove, Berkenbosch und Duinbeek, Wäldern und kalkarmen Dünen mit feuchten Tälern, Grasland und Gebüsch. Das Oranjezon-Dünengebiet ist ebenfalls Bestandteil des Natura-2000-Gebiets. Der Name Manteling weist auf die Schutzfunktion hin; wie ein Mantel schützt es vor den heftigen Seewinden. Kaum irgendwo in Europa wachsen Laubwälder (niedrige, mannshohe Eichen mit gewundenen Stämmen) so nah an der Küste. Die Eichenwälder wurden im 18. Jahrhundert zum Schutz von Landhäusern gepflanzt. Im Manteling gedeihen Stinsenpflanzen wie Schneeglöckchen, Tulpe, Narzisse, Schlüsselblume, Buschwindröschen und Bärlauch, die sich von den Landgütern in das Gebiet ausgebreitet haben. In den feuchten Dünentälern des Teilgebiets Oranjezon blühen Gelbwurz (Linum catharticum), Steifer Augentrost (Euphrasia stricta), Parnassia (Parnassia palustri), Gelbes Teerkraut (Parentucellia viscosa), Bitterling (Blackstonia perfoliata) und Sumpf-Stendelwurz (Epipactis palustris). Säugetiere wie Rehe und Damhirsch leben dort. Frei lebende Konik-Pferde sorgen durch ihren Verbiss dafür das die Vegetation niedrig bleibt. Unter den brütenden Vogelarten sind Specht, Nachtigall, Dorngrasmücke, Kleiber, Feldschwirl, Stieglitz, Baumpieper, Waldohreule, Goldhähnchen, Zwergtaucher und Reiherente. Einige der Landgüter wurden 1995 im Rahmen eines Rekultivierungsprojekts restauriert. Bilder Weblinks Einzelnachweise
Manteling van Walcheren

De Manteling van Walcheren is een Natura 2000-gebied (gebiedsnummer 117) in de categorie 'duinen' op de Kop van Walcheren in Zeeland tussen Domburg en de Veerse Gatdam. Het natuurgebied is ongeveer 735 hectare groot en bestaat uit buitenplaatsen (landgoederen als Kasteel Westhove, Berkenbosch en Duinbeek), bossen en kalkarm duin met natte duinvalleien, duingraslanden en duinstruweel. Het duingebied Oranjezon maakt ook integraal deel uit van het Natura 2000-gebied. De naam 'Manteling' duidt op de beschermende functie van het gebied; het beschermt als een 'mantel' de Kop van Walcheren tegen de felle zeewind. Vrijwel nergens in Europa groeien loofbossen (lage, manshoge eikenbosjes met kronkelige stammen) zo dicht bij de kust. De eikenbossen werden tijdens de 18de eeuw aangeplant om de buitenplaatsen te beschermen. In de Manteling bloeien stinzenplanten als sneeuwklokje, bostulp, narcis, sleutelbloem, bosanemoon en daslook die zich vanuit de buitenplaatsen in het gebied hebben verspreid. In de natte duinvalleien van deelgebied Oranjezon bloeien geelhartje (Linum catharticum), stijve ogentroost (Euphrasia stricta), parnassia (Parnassia palustris), kleverige ogentroost (Parentucellia viscosa), bitterling (Blackstonia perfoliata) en moeraswespenorchis (Epipactis palustris). Er leven zoogdieren als ree, damhert, … Er broeden verschillende vogelsoorten waaronder specht, nachtegaal, grasmus, kneu, sprinkhaanzanger, goudvink, boompieper, ransuil, goudhaantje, dodaars en kuifeend. Externe links Manteling van Walcheren. Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Gearchiveerd op 11 april 2023. Geraadpleegd op 26 december 2023. Zoekresultaten voor 'Manteling van Walcheren'. Staatsbosbeheer (2023). Gearchiveerd op 26 december 2023. Geraadpleegd op 26 december 2023. Staatsbosbeheer (gearchiveerd 2017) Provincie Zeeland (mei 2010) (de) (en) (nl) Manteling van Walcheren. Zeeland.com (vroeger VVV). Gearchiveerd op 7 februari 2023. Geraadpleegd op 26 december 2023. Oranjezon. Oranjezon. Het Zeeuwse Landschap. Gearchiveerd op 13 december 2023. Geraadpleegd op 26 december 2023.
Manteling van Walcheren

Manteling van Walcheren este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 735 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Manteling van Walcheren este situat la coordonatele 51.5856°N 3.5653°E﻿ ()51.5856; 3.5653. Înființare Situl Manteling van Walcheren a fost declarat sit de importanță comunitară în decembrie 1996 pentru a proteja 1 specie de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în septembrie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 8 habitate naturale: Pășuni atlantice udate de apa mării (Glauco-Puccinellietalia maritimae), Dune mobile cu vegetație embrionară, Dune mobile de-a lungul țărmului cu Ammophila arenaria („dune albe”), Dune de coastă fixe cu vegetație erbacee („dune gri”), Dune cu Hyppophaë rhamnoides, Dune cu Salix repens ssp. argentea (Salicion arenariae), Dune împădurite din regiunile atlantică, continentală și boreală, Depresiuni intradunale umede. La baza desemnării sitului se află o specie protejată de nevertebrate: Vertigo angustior Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Maria ter Zeekerk

Maria ter Zeekerk (ook wel Maria Sterre der Zee) is een driebeukige kerk gelegen aan de Nieuwe Zeeweg 73 in Noordwijk aan Zee in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk is gebouwd in 1950 naar ontwerp van Jan van der Laan. Het vroeg-christelijke kerkbouw is gebaseerd op traditionalistische vormen van de Bossche School. Opvallend is het oplopend fries met siermetselwerk in meandermotief en de vierkante vensteropeningen met brede latei en deelzuiltje. Geschiedenis In 1928 waren er plannen om een kerk te bouwen. In 1939 werden deze plannen concreter door de oprichting van de stichting van een zgn. hulpkerk. Door de Tweede Wereldoorlog moesten de plannen enige tijd in de ijskast. In 1948 werd pastoor Bende als "bouwpastoor" aangesteld. De bouw verliep voorspoedig en in 1951 kon de nieuwe kerk worden ingewijd. In de loop der jaren is de kerk verschillende keren verbouwd, zoals: 1964: nieuwe parochiezaal 1979: altaarpodium vergroot 1996: achterwand achter het altaar opgeknapt naar het ontwerp van de Noordwijkse kunstschilder Kees Putman 2011: vernieuwing gebouw en uitbreiding Op 1 januari 2012 fuseerden parochiekernen St. Jeroen en St. Maria ter Zee (Noordwijk), St. Jozef en St. Victor (Noordwijkerhout), St. Pancratius (Sassenheim), St. Matthias (Warmond) en St. Bartholomeus (Voorhout) tot de Parochie Sint Maarten. In de zomer wordt de kerk ook gebruikt als expositieruimte. Zuilen Naast de kerk bevinden zich vier hardstenen zuilen die zijn gemaakt in ca. 1840-1880. Deze zuilen zijn afkomstig van de kapel Maria Sterre der Zee en Deur des Hemels gebouwd aan het begin van de 14e eeuw in Langevelderslag. Omdat er te Langevelderslag plaats moest worden gemaakt voor een campingterrein, zijn de zuilen in 2005 verplaatst naar deze kerk. Zie ook Lijst van gebouwen in Bossche Schoolstijl
Kerkgebouw Gereformeerde Gemeenten (Poederoijen)

De Kerk van de Gereformeerde Gemeenten is een kerkgebouw te Poederoijen, gelegen aan Dorpsweg 6. Geschiedenis De Gereformeerde Gemeenten (GG) betrokken in 1928 een kerkgebouw aan Maasdijk 50. Het was een eenvoudig bakstenen gebouwtje onder zadeldak, met rondbogige vensters. Omdat dit kerkje ongunstig lag en parkeerproblemen veroorzaakte, werd een nieuwe kerk gebouwd aan Dorpsweg 6. In 1986 werd deze kerk in gebruik genomen, en het oude kerkje werd gesloopt. Het is een bakstenen gebouw met schuin aflopend dak en een zeer spits toelopende dakruiter. Het orgel is van 1971 en werd vervaardigd door K.B. Blank.
Hersteld Hervormde Kerk (Poederoijen)

De Hersteld Hervormde Kerk is een kerkgebouw aan de Burgemeester Posweg 3 te Poederoijen in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis De Hersteld Hervormde gemeente te Poederoijen & Loevestein ontstond in 2004 in reactie op de vorming van de Protestantse Kerk in Nederland. Een groot deel van de Hervormde gemeente scheidde zich op dat moment af. De Hersteld Hervormde gemeente is gebruik gaan maken van de christelijke gereformeerde kerk. In 2009 werd een voormalige garage ingrijpend omgebouwd tot kerkgebouw. Het gebouw wordt gekenmerkt door rondbogige vensters en het naar voren springend ingangsportaal. Het gebouw biedt plaats aan 210 personen. Naast de kerkzaal zijn ook nevenruimtes aanwezig voor vergaderingen en andere activiteiten. Naast het gebouw staat de pastorie van de gemeente.
Christelijke Gereformeerde Kerk (Poederoijen)

De Christelijke Gereformeerde Kerk is een kerkgebouw aan de Maasdijk 60 te Poederoijen in de Nederlandse provincie Gelderland. Geschiedenis Dit zeer sobere kerkje is een typische schuurkerk, die aan de rondbogige vensters herkenbaar is als kerkgebouw. Het gebouw werd in 1835 gesticht door de afgescheiden gemeente. In 1892 ging deze op in de Gereformeerde Kerken in Nederland. Nadat in 1942 de voormalige hulpprediker Cornelis Steenblok vanuit de Gereformeerde Kerken was overgestapt naar de Gereformeerde Gemeenten, verliet in 1943 ook de gemeente te Poederoijen het kerkverband. Zij sloot zich echter niet aan bij de Gereformeerde Gemeenten, maar bij de Christelijke Gereformeerde Kerk. Van 2004-2009 bood de kerk tevens onderdak aan de Hersteld Hervormde gemeente, die in 2009 de beschikking kreeg over een eigen kerkgebouw.
Kerkgebouw Gereformeerde Gemeenten (Aalst)

De kerk van de Gereformeerde Gemeenten is een kerkgebouw te Aalst in de Nederlandse provincie Gelderland. De kerk is gelegen aan Prins Hendrikstraat 13. Geschiedenis De Gereformeerde Gemeente van Aalst ontstond in 1922 en gekerkt werd aan Maasdijk 126. Het betrof een eenvoudig gebouw met zadeldak, met rondbogige vensters. Dit gebouw werd in 1974 verlaten, om vervolgens tot woonhuis te worden verbouwd. Het nieuwe kerkgebouw werd toen betrokken, nog uitgebreid in 1985 tot 224 zitplaatsen. In 2004 werd een nieuw orgel geplaatst, afkomstig uit Engeland en daar in 1876 gebouwd door Henry Willis. Van 2004 tot 2022 werd het kerkgebouw ook (tijdelijk) gebruikt door de Hersteld Hervormde Kerk, aangezien deze gemeente toen nog niet over een eigen kerkgebouw beschikte. Het betreft een bakstenen gebouw met zadeldak, met vooruitspringende zijvensters en een dakruiter in de vorm van een vierhoekig torentje met hoge naaldspits.
De Lieskampen

De Lieskampen is een natuurgebied ten zuidwesten van Gameren, een dorp in de gemeente Zaltbommel, gelegen in de provincie Gelderland. Het gebied is 91 ha groot en 43 ha daarvan is toegankelijk. Het is in bezit van Staatsbosbeheer. Het gebied bestaat uit komgronden en is voornamelijk gelegen tussen het afwateringskanaal Capreton en de Provinciale weg 322. Vroeger was dit laaggelegen gebied erg vochtig. Het werd gebruikt voor griendcultuur of hooiland, en er waren ook drie eendenkooien in dit gebied, tegenwoordig is er nog een. In het gebied De Woord waren kleiputten. In de jaren '50 en '60 van de 20e eeuw werd een grootschalig ruilverkavelingsproject in de Bommelerwaard uitgevoerd. Het gebied De Lieskampen is ontstaan door uitruil van gronden en werd vanaf de jaren '70 van die eeuw aangelegd. Het waterpeil wordt er kunstmatig hoger gehouden dan in de omliggende landbouwgebieden. Ook is de invloed van kwel er nog aanwezig. Het voor het publiek toegankelijke deel heeft onder meer een visvijver, wandelpaden en ruiterpaden. In de kleiputtengebieden heeft zich een bijzondere flora met onder meer orchideeën ontwikkeld. Ook de kwel zorgt voor een rijke plantengroei op de aanwezige schraallanden (onder meer schildereprijs en pijptorkruid). De Capreton wordt ontwikkeld als een ecologische verbindingszone tussen De Lieskampen en de Meidijkse Wielen.
Blauwe Golven

De Blauwe Golven is een kunstwerk van Peter Struycken, uitgewerkt als inrichting van de openbare ruimte van het Roermondsplein in de Nederlandse plaats Arnhem. Gelijk aan de naam bestaat de inrichting van de ruimte tussen de doorgaande wegen voornamelijk uit een blauw-wit, golvend patroon, met als in het westelijk deel een grote fontein. Het geheel is in 1977 gelijktijdig met de Nelson Mandelabrug en Roermondsplein aangelegd. De blauwe golven refereren naar het gegeven dat in vroeger tijden zich op deze plek de Oude Haven bevond, die de stad met de Rijn verbond. Het kunstwerk is min of meer driehoekig van vorm en ongeveer 150 × 300 × 500 meter groot. Het plein was in zijn oorspronkelijk ontwerp al bedoeld als parkeerterrein. In 1978 werd het plein hiervoor echter om veiligheidsreden al gelijk weer afgesloten. In 2010 werd het parkeren, door het steeds groter wordende parkeerprobleem, op een gedeelte van de Blauwe Golven weer mogelijk gemaakt. Daartoe werden met oranje verf parkeervakken op de inmiddels sterk vervuilde klinkers aangebracht. Het kunstwerk maakte al met al sinds 2010 een verrommelde indruk. Naast de oranje strepen, stond de fontein droog en was ook de oostelijke kadewand sterk vervuild. Nieuwe inrichting De gemeente ontwikkelde in 2017 voor het plein een nieuwe visie. Een groene corridor zou de binnenstad verbinden met het Museum Arnhem en ArtEZ. De Blauwe Golven zouden hierbij plaatsmaken voor groen. Tegen dit plan kwam veel protest, waaronder van Peter Struycken zelf. In 2020 werd hierop een geheel nieuw plan ontwikkeld door de landschapsarchitecten van Veenenbos en Bosch. Zij ontwikkelden een plan waarbij de Blauwe Golven behouden bleven, de fontein weer in ere werd hersteld en nieuwe bomen zouden worden geplant. Het kunstwerk bleef in dit nieuwe plan functioneren als parkeerplaats.
Groentemarktbrug

De Groentemarktbrug (brug 156) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de Marnixstraat. Ze overspant daarbij een doorvaart tussen enerzijds (aan centrumkant) de Lauriergracht (met daarover brug 110) en Lijnbaansgracht en anderzijds (westkant) de Singelgracht. Ten noorden van de brug staat een aantal gemeentelijk monumenten bestaande uit een drietal losstaande huizenblokken uit eind 19e eeuw, bestemd voor handelaars van de groentemarkt die hier tot 1934 werd gehouden en naamgever van de brug. Aan de zuidwestkant staat Europarking, een 20e-eeuwse parkeergarage. Het stadsarchief van Amsterdam is in het bezit van een oude bouwtekening van brug 156, maar die lag bij Stellingmolen De Kat,, die een flink eind noordelijker stond (ongeveer bij het Marnixplein). De brug 156 die op de huidige plaats ligt kwam er doordat in 1887 de gemeenteraad besprak dat de Lauriergracht die toen haar eind had aan de Lijnbaansgracht een doorvaart (en doorstroom) moest krijgen naar de Singelgracht. Men was echter druk in de weer met de aanleg van de groentemarkt. Pas eind 1891 werd de aan te leggen brug weer bespreekbaar. Op 26 oktober werd dan ook een dubbele aanbesteding uitgeschreven voor a.het leveren van 37 ton balkijzer en ruim 11 ton buckelplaten voor deze brug en (de inmiddels verdwenen) brug over de Elandsgracht (toen nog gracht) in de Lijnbaansgracht en b.het bouwen van de brug, dan nog over de te verlengen Lauriergracht. Het zou daarbij gaan om een 15 meter brede brug met een doorvaart van 10 meter en een hoogte van 2,12 meter. Om de brug te kunnen bouwen werd de Marnixstraat ter plaatse voorzien van een noodweg, die het verkeer tijdens de bouw even om de plaats van de bouwput moest leiden. Het werk vorderde maar traag; in juli 1892 was alleen de fundering gereed en begon de aannemer met het opmetselen van de landhoofden. In november 1892 was de brug zover gevorderd, dat men begon met het uitgraven van de doorvaart en heiwerk voor de kades. In maart 1893 werd meegedeeld dat het project gereed was, zodat scheepvaart direct van de Prinsengracht de Singelgracht kon bereiken en andersom, ten minste voor die schepen die niet te hoog waren, bleek later. Een van de bruggen over de Lauriergracht was verlaagd en blokkeerde daardoor al te hoge schepen. De brug moest in de jaren volgend op de oplevering steeds aangepast worden aan het tijdsbeeld. Zo moest er verstevigd worden in verband met de komst van de elektrische tram en in 1949 werd de brug (wederom) verbreed, zij vormde een flessenhals in de Marnixstraat, waarbij regelmatig ongelukken plaatsvonden. Het werd een gigantisch karwei, want ook kabels en buizen moesten in de brug verwerkt worden. Daarna vonden nog kleine reparaties en onderhoud aan de brug plaats. Het uiterlijk van de brug, met name de versiering van de landhoofden en balusters, verraadt de invloed van Willem Springer, die vlak voor de bouw van de brug vertrok als assistent-stadsarchitect, echter vooralsnog is niet duidelijk of hij daadwerkelijk de ontwerper was van de brug. De Publieke Werken werkte als een collectief. De brug is tevens voorzien van sierlijke balustrades.