NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Phare de Noordwijk

Le phare de Noordwijk est un phare actif situé à Noordwijk, province de Hollande-Méridionale aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1980 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire Dès 1444, au même endroit, des feux étaient déjà allumés pour guider les pêcheurs locaux qui rentraient après le coucher du soleil. La lumière n'était allumée que lorsqu'il y avait des pêcheurs en mer. Une structure en bois fut construite au 19e siècle et remplacée par une tourelle en pierre en 1854. Celle-ci a été démolie en 1913. La tour actuelle a été construite en 1921 sur une conception de C. Jelsma et construit par Van Splunder & Zn. Le 1er août 1923, le phare fut mis en service. Environ dix ans plus tard, une couche de plâtre blanc a été appliquée pour prévenir des fuites d'eau. Le phare fut automatisé en 1986. Il est ouvert au public uniquement à des occasions spéciales telles qu'aux Journées européennes du patrimoine. En 2004, la tour a subi une restauration. Le Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij utilise ce phare pour la communication. Depuis 2002, le phare est aussi utilisé par les opérateurs radioamateurs. Description Ce phare est une tour carrée en maçonnerie, avec une terrasse et une lanterne de 26 m. La tour est peinte en blanc. Son feu à occultations émet, à une hauteur focale de 33 m, trois éclats blancs de 3 secondes par période de 20 secondes. Sa portée est de 18 milles nautiques (environ 33 km). Il est doté d'un Système d'identification automatique. Identifiant : ARLHS : NET-019 ; NL-1324 -Amirauté : B0760 - NGA : 114-9784. Caractéristique du feu maritime Fréquence : 20 secondes (W-W-W) Lumière : 3 secondes Obscurité : 2 secondes Lumière : 3 secondes Obscurité : 2 secondes Lumière : 3 secondes Obscurité : 7 secondes Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vuurtoren van Noordwijk aan Zee » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Noordwijk - Site Lightphotos.net (en) Noordwijk Light - Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Vuurtoren van Noordwijk aan Zee

De vuurtoren van Noordwijk aan Zee staat aan de Koningin Wilhelminaboulevard 34 bij het Vuurtorenplein in de Nederlandse plaats Noordwijk aan Zee. De vuurtoren heeft zes verdiepingen en een trap met 108 treden. De toren heeft een lichthoogte van ruim 33 meter en is gemaakt van baksteen en gewapend beton. Op het Vuurtorenplein staat ook het monument 'Janus'. Geschiedenis Op dezelfde plek werden al in 1444 vuren gestookt ter oriëntatie voor de lokale visserij die na zonsondergang nog huiswaarts moesten keren. Het licht werd alleen ontstoken als er vissers op zee waren. In de 19e eeuw werd een houten stellage gebouwd die in 1854 werd vervangen door een stenen torentje. Dit licht werd in 1913 afgebroken. De toren in zijn huidige vorm werd van 1921 tot 1922 gebouwd als verkenningslicht voor de scheepvaart. Het ontwerp kwam van Otto Jelsma, tevens ontwerper van de vuurtoren van Harlingen, en de bouw werd verzorgd door Van Splunder & Zn. Op 1 augustus 1923 werd het licht voor het eerst ontstoken en liep het hele dorp uit. Circa tien jaar later werd om het doorlekken van water te voorkomen een witte pleisterlaag aangebracht. Dick van Dee was de laatste Noordwijkse vuurtorenwachter (1954-1986). Hierna was de toren onbemand. De vuurtoren is sinds 1980 een rijksmonument en zal binnenkort toegankelijk zijn voor het publiek. Het beheer is in handen van de Stichting Kurt Carlsen. In 2004 onderging de toren een restauratie waarbij hij opnieuw wit werd geschilderd en de ramen, ruiten van lichthuis en de koepel werden gekit. In 2017 werd de toren opnieuw gerestaureerd. Toen werden alle overbodige antennes verwijderd. De KNRM gebruikt deze vuurtoren voor communicatie. Sinds 2002 wordt tijdens evenementen de vuurtoren gebruikt door zendamateurs met de roepletters PG6N. Jaarlijks wordt wereldwijd door zendamateurs het "International Lighthouse and Lightship Weekend" georganiseerd gedurende het derde weekeinde van augustus. Licht Het lichtkarakteristiek is drie onderbrekingen per 20 seconden. Het licht heeft een sterkte van 38.000 cd en een zichtbaarheid van 18 zeemijl (33 km). De lichtkarakteristiek is: Oc(3)W20s33m18M Foto's Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Noordwijk (Zuid-Holland) Trivia Op maandagmiddag 5 oktober 2020 werd de vuurtoren getroffen door de bliksem, met schade aan de lampen, computers en wifi-netwerken. Externe links Website van de vuurtoren van Noordwijk aan Zee Informatie over rijksmonumentnummer 30734 Informatie van de website van de Openmonumenten Dag Artikel op vuurtorens.net (en) Pub. 114 - List of Lights, Radio Aids and Fog Signals for the British Isles, English Channel and. North Sea (PDF). National Geospatial-Intelligence Agency, Springfield, VA, USA (2015), "The Netherlands-North Sea", pp. 137-145. Geraadpleegd op 12-09-2015.
Golfcenter Seve

Golfcenter Seve, tot 2013 Golf Centrum Rotterdam (GCR) is een complex met diverse oefenfaciliteiten voor golf in Rotterdam. Het is de grootste trainingsaccommodatie van Nederland en beschikt over ruim 60 afslagplaatsen. Op de driving range kan ook gebruikgemaakt worden van het Trackman systeem. Het GCR werd in 1987 door John Scholte opgezet met de bedoeling de golfsport toegankelijk te maken voor een breed publiek. In november 2007 verkocht John Scholte het golfcentrum, aan Golf Management Group (GMG). In 2012 ging het centrum failliet en werd kort daarna overgenomen door de Rotterdamse horeca-ondernemer Robin Bravenboer. Hij wijzigde de naam in 2013 in Golfcenter Seve, vernoemd naar de golfer Seve Ballesteros. Externe link Website Referenties
Golfclub Anderstein

Golfclub Anderstein is een Nederlandse golfclub in Maarsbergen. De golfbaan ligt op het landgoed Anderstein van de familie van Beuningen op de overgang van de Utrechtse Heuvelrug naar de Gelderse Vallei. Het landgoed had ruim een eeuw lang een boerenbedrijf, waarvan de boerderij en stallen verbouwd zijn tot clubhuis. De golfbaan is aangelegd in 1986 door architect Joan Dudok van Heel, en in 1991 uitgebreid door Gerard Jol en Van Aalderen. Hij bestaat nu uit drie lussen van negen holes. Iedere lus heeft zijn eigen karakter, hetgeen blijkt uit de namen: Vallei, Heuvelrug en Heide. Daarnaast zijn er zes korte oefenholes. Bij het clubhuis staat een beeld van een golfer, gemaakt door Pieter d'Hont (1989) Golfclub Anderstein is sinds 25 november 2014 GEO-gecertificeerd.
Verzorgingsplaats Mienscheer

Verzorgingsplaats Mienscheer is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A7 Zaandam-Bad Nieuweschans in het gedeelte tussen Marum en Tolbert ter hoogte van Nuis. Bij het plaatsen van ondergrondse opslagtanks werd er op 4,5 meter onder het maaiveld een grote zwerfsteen gevonden. Deze is voor het tankstation geplaatst. Het parkeerterrein beschikt over een spiegelafstelplaats. In 2015 werd middels een veiling de huurrechten van het pompstation verkocht. De naam verwijst naar de gemeenschappelijke weidegronden waar vee werd ingeschaard, ten zuiden van de verzorgingsplaats. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Oude Riet. Referentie
Sint-Willibrorduskerk (Teteringen)

De Sint-Willibrorduskerk is een rooms-katholieke kerk te Teteringen die zich bevindt aan de Hoolstraat 13 en werd ingewijd 26 september 1927. De kerk is de opvolger van de kerk die midden op de begraafplaats stond en die op 26 september in 1820 werd ingewijd. De kerk is geklasseerd als rijksmonument. De huidige Sint-Willibrorduskerk werd ontworpen door Jacques van Groenendael. Het is een bakstenen christocentrische kerk met neobyzantijnse kenmerken. Sommige elementen, zoals het kruis op de toren en de spuwers, zijn uitgevoerd in art-decostijl. Hoewel de kerk het uiterlijk van een kruiskerk heeft, toont het interieur een meer centraliserende ruimte, gelijkend op een ruime zaalkerk. Deze wordt gedomineerd door een bakstenen koepel, welke aan de buitenzijde van de kerk minder opvallend is. De kerk heeft roosvensters in de voorgevel en de zijbeuken. Het interieur van de kerk omvat kruiswegstaties door G. van Geffen, vervaardigd in de periode 1929-1943. Ook zijn er glas-in-loodramen aanwezig van Joep Nicolas en Jan Willemen, alsmede een beeld van de Heilige Ambrosius. Uit de voormalige schuurkerk stamt een hardstenen doopvont (1787). Ook hangen in de kerk een tweetal schilderijen: Een Verrijzenis van Christus door W. Schaeken (1823) en een schilderij van de Heilige Familie, uit de tweede helft van de 17e eeuw. In de kerk staat een orgel welke in 1823 is gebouwd door de Vlaming Jean Joseph Delahaye. Het orgel is een rijksmonument en uniek in Nederland. Externe links Willibrorduskerk in Teteringen op Rijksmonumenten ReliWiki
Oude raadhuis (Mierlo)

Het oude raadhuis van de voormalige gemeente Mierlo was van 1806 tot 1963 het raadhuis van het dorp. Het gebouw staat aan de Dorpsstraat te Mierlo. Geschiedenis Tijdens de Bataafse Republiek werd de adel afgeschaft. De Heerlijkheid Mierlo werd een gemeente, het dorp werd niet meer vanuit het kasteel bestuurd. In 1806 werd een raadhuis geopend. In het gebouw bevonden zich ook een cachot en een veldwachterskamer. Het pand bleef tot 1963 in gebruik als raadhuis. In dat jaar werd een nieuw gemeentehuis geopend in het centrum van Mierlo. In 1990 werd het oude raadhuis gerestaureerd. Er werd een trouwzaal, een kantoor van de Buurtzorg Nederland en van de Heemkunde kring in gevestigd. Het oude raadhuis leek veel op het afgebroken raadhuis van de gemeente Deurne en Liessel
Edith Stein College

Het Edith Stein College is een middelbare school in Den Haag. Naam Het college stond vroeger bekend als het Rooms-Katholiek Meisjes Lyceum. Meisjes en jongens gingen vroeger naar verschillende scholen. Katholieke jongens uit Den Haag gingen naar het Aloysius College aan de Oostduinlaan. Vanaf 1961 heette de school het Edith Stein Lyceum voor meisjes en sinds 1970 het Edith Stein College. Met de naam wordt de rooms-katholieke martelares en heilige Edith Stein geëerd. In de wandeling wordt de school aangeduid als 'het Edith Stein'. Tegenwoordig profileert de school zich ook als Edith Stein College. Voorheen Internationaal College Edith Stein. Locaties en bestuur De school werd in 1915 opgericht door de Antonius Abt parochie. Ze werd gehuisvest in gebouwen aan de Amaliastraat. Het schoolbestuur werd in 1920 overgenomen door de Sint-Willibrordus Vereniging van Den Haag. In 1931 werd een nieuw gebouw in gebruik genomen op de locatie van de in 1919 afgebrande Oranjekazerne aan de Nieuwe Schoolstraat / Mauritskade. Uitbreidingen werden vanaf 1953 gevestigd aan het nabijgelegen Louis Couperusplein (voorheen 'Lyceumplein' geheten). In 1971 werd de St. Michael Mavo opgenomen in dezelfde schoolvereniging. In 2015 is het de school eindelijk gelukt om een nieuw gebouw neer te zetten (op dezelfde locatie). Hierbij is onder andere de oude kapel wel behouden gebleven. Samen 11 andere (inter) confessionele middelbare scholen in Den Haag (met onder meer het Corbulo College in Voorburg (de vroegere Vlietschool) en het Montaigne Lyceum in Den Haag) maakt de school sinds 2016 deel uit van LVODH, dat op haar beurt weer onderdeel is van Lucas Onderwijs, een van de grootste schoolbesturen van Nederland. Band met andere instellingen of verenigingen De school was betrokken bij de oprichting van het Edith Stein Concours waar klassieke muziek, jazz en compositie wordt gepromoot naar jonge mensen van 12 tot 19 jaar toe. Het Concours werd in 1990 hernoemd naar het Prinses Christina Concours. Meisjes van het lyceum maakten deel uit van de in 1932 opgerichte katholieke hockeyclub. Deze club, het tegenwoordige H.C.C. Groen-Geel, dankt zijn bloei dan ook aan het lyceum, thans college. er is ook een natuurkunde YouTube kanaal Externe links Edith Stein College LVODH Lucas Onderwijs
Muiden Fortress

Mouse Fort (Dutch: Muizenfort) is a Dutch fort in Muiden. The fort is part of the Stelling van Amsterdam, the UNESCO World Heritage site that consists of a set of forts around the city of Amsterdam. The fort is made of masonry and covered with sand on the east side. The fort has nine casemates, of which the two artillery casemates with three embrasures each, are the most important. From here, the bridges, dike, and channel could be attacked. The Fort also has the crew quarters, the room for the guard, the kitchen, the room for officers, the rooms for storing food, gunpowder, and the guns. External links Official website
Fortaleza Muiden

La fortaleza Muiden (holandés: Muizenfort) es una fortaleza neerlandesa en Muiden, construida entre 1874 y 1877.​ La fortaleza es parte de Stelling van Amsterdam, el sitio del Patrimonio Mundial de la UNESCO que consiste en un conjunto de fuertes alrededor de la ciudad de Ámsterdam. La fortaleza está hecha de mampostería y cubierta de arena en el lado este. La fortaleza cuenta con nueve casamatas, de las cuales las dos casamatas de artillería con tres troneras cada una, son las más importantes. Desde aquí, los puentes, el dique y el canal podrían ser atacados. La fortaleza también tiene cuartos de la tripulación, para el guardia, la cocina, el cuarto para los oficiales, despensa para almacenar comida, pólvora y armas. Segunda Guerra Mundial A medida que se acercaba la Segunda Guerra Mundial, la fortaleza fue reforzada y se asignaron tropas a la misma. Se construyó un Refugio de Grupo Tipo P en la parte delantera. Este pesado refugio de hormigón proporcionó cobertura a las tropas durante un bombardeo hostil. Junto a ella se colocó una casamata abovedada (tipo G ); contenía una ametralladora pesada que podía apuntar al Naardertrekvaart y la carretera contigua. Durante la guerra, el ejército alemán retiró la cúpula de acero y dejó un gran agujero en la casamata. Según la etimología popular , el nombre se refiere a los uniformes gris ratón de las tropas holandesas del período de movilización de 1939-1940, pero el nombre es probablemente mucho más antiguo. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Fortaleza Muiden. Página web oficial
Sloterpark

Sloterpark is an urban park in Amsterdam, the Netherlands. Located in the borough Amsterdam Nieuw-West, around the artificial lake Sloterplas. History It is the heart of the Westelijke Tuinsteden ("Western Garden Cities"), built between 1958 and 1974 as part of the implementation of the General Enlargement Plan of 1935 (Algemeen Uitbreidingsplan). it is based on the organizational logic desired by Cornelis van Eesteren for his garden cities, built around four axes: housing, employment, leisure and transport. When the city established its boroughs in 1990, the lake was divided into three: Geuzenveld-Slotermeer, Slotervaart and Osdorp. Since 2010, it has been an integral part of the Nieuw-West borough. Activities There is a trail for walkers, joggers, cyclists and skaters called the 'Rondje Sloterplas' around the lake. Along the route is exercise equipment, a skatepark and a football pitch. There is a petting zoo for children and a nature playground. The lake has a beach with a nearby swimming pool which includes an outdoor pool, a paddling pool, a sunbathing area and a playground. The water sports centre has a marina. Canoes, surfboards and sailing boats are available for rent including lessons. The disc golf club has an official competition course. Gallery References Bibliography The parks of Amsterdam. Ernest Kurpershoek & Merel Ligtelijn. Publisher Lubberhuizen. 2001
Sloterpark

Le Sloterpark est un jardin public de la ville d'Amsterdam, aux Pays-Bas. Situé dans l'arrondissement de Amsterdam Nieuw-West, autour du lac artificiel du Sloterplas, il constitue le cœur des Westelijke Tuinsteden (« Cités-jardins de l'ouest »). Construit dans le cadre de la mise en place du Plan général d'élargissement de 1935, il répond à la logique d'organisation voulue par Cornelis van Eesteren pour ses cités-jardins, construites autour de quatre axes, logements, emplois, loisirs et transport. Sa construction s'est étalée entre 1958 et 1974. Au moment de la mise en place des arrondissements par la ville en 1990, le lac fut partagé en trois entre Geuzenveld-Slotermeer, Slotervaart et Osdorp. Depuis 2010, il fait intégralement partie de l'arrondissement de Nieuw-West. Portail d’Amsterdam Portail du jardinage et de l’horticulture
De Held Jozua, Zaandam

De Held Jozua (English: The Hero Joshua) is a paltrok mill in Zaandam, Netherlands which has been restored to working order. As all Dutch paltrok mills it is a wind-powered sawmill. The mill is listed as a Rijksmonument, number 40094. History De Held Jozua was built in or shortly before 1719. The "windbrief" (letter of wind rights), dated 25 July 1719 was granted to Hendrik Claasz. de Boer. An insurance contract mentions a vicar called Gerardus van Aelst as owner in 1728, who may be the source of the biblical name of the mill. Over the years the windmill changes hands many times. Its working life ends with the construction of a mechanical sawmill in 1946. The windmill was at first still regularly being maintained but slowly fell into disrepair by the 1970s. The mill and accompanying drying sheds were finally restored in 1995. Since then it is regularly working while the sheds now house a restaurant. Description De Held Jozua is a Dutch paltrok mill - a wooden mill supported on a short central post and a ring of wooden rollers on a low brick base and designed specifically for sawing wood. The mill body is boarded, however the sawing floor is open on three sides with only the windward facing side and the side roofs giving protection against the weather. The entire mill is winded by a tailpole and winch. On the front is a stage, 3.0 metres (9 ft 10 in) above ground for setting the sails. The sails are common sails with a span of 20.5 metres (67 ft 3 in). They are carried on a cast-iron windshaft cast by foundry Koninklijke Nederlandse Grofsmederij in 1904. The brake wheel with 72 cogs on the wind shaft drives the crank wheel with 27 cast iron radial cogs on the horizontal crank shaft. There is no upright shaft. The crank shaft has three crank pins. Connecting rods from the crank pins drive the three frame saws. Reciprocating lever bars also drive the pawl and ratchet mechanisms which in turn drive the winches and the feeding mechanism of the log carriages through rack and pinion mechanisms. The winches can be used with the log hoist to lift logs from the water onto the sawing platform and to pull the log carriages back to their starting position. Public access The windmill is open to visitors when it is turning. References
De Held Jozua

De Held Jozua is een paltrok-houtzaagmolen in Zaandam en was een balkenzager. De molen staat aan de Houtveldweg ter hoogte van de Ilpendamstraat in de wijk Westerwatering. De molen is gebouwd in of kort voor 1719. De windbrief is afgegeven op 25 juli 1719, maar het gebeurde veelvuldig dat deze windbrief werd afgegeven terwijl de molen al in bedrijf was. De molen is vernoemd naar de bijbelse persoon Jozua, de opvolger van Mozes. De molen vormt nog een geheel met zijn houtloodsen, alleen hebben die schuren een andere bestemming gekregen in de vorm van een restaurant. Bij de bouw van de omliggende wijk in de jaren '80 is goed rekening gehouden met de molen door middel van zichtlijnen, waardoor de molen ondanks de bebouwing rondom redelijk kan draaien. Na de bouw van een elektrische zagerij in 1946 kwam de molen uiteindelijk in 1949 tot stilstand. Tot 1970 draaide de molen echter nog wel zo af en toe, daarna was het niet echt meer mogelijk en trad het verval in. Na vele ontwikkelingen kwam de molen in 1987 in handen van Dhr. Koeman, die hem uiteindelijk in 1994/95 liet restaureren onder beheer van Stichting De Held Jozua. Het eigendom van De Held Jozua is eind 2022 overgedragen aan Stichting Paltrokmolen Zaandam. De molen is op zaterdagen in werking, en dan ook te bezoeken. Bouw en inrichting Het 20,50 m lange gevlucht is oudhollands opgehekt. De geklonken roeden zijn gemaakt door de firma Pot in Kinderdijk. De binnenroede is gemaakt in 1906 en heeft nummer 2041. De buitenroede stamt uit 1919 en heeft nummer 2442. De gietijzeren bovenas is in 1904 gegoten door de Koninklijke Nederlandse Grofsmederij in Leiden. De molen is een onderkruier met een rollenkruiwerk. Het kruien gebeurde met behulp van een kruihaspel, maar tegenwoordig met een kruilier. De molen heeft voor het vangen een stutvang bestaande uit drie vangstukken. De molen heeft een krukas met drie zaagramen. Er zijn twee zaagramen, waarvan er een een combinatie van zaagraam en schulpraam is. Het derde zaagraam is een schulpraam. Het krukwiel heeft gietijzeren kammen, die als ingesleten kammen gegoten zijn. Overbrengingen De overbrengingsverhouding naar de zaagramen is 1 : 2,67. Het bovenwiel heeft 72 kammen en het krukwiel 27 kammen. De steek, de afstand tussen de kammen, is 10 cm.
Sint-Vituskerk (Stiens)

De Sint-Vituskerk is een kerkgebouw in Stiens in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De kerk was oorspronkelijk gewijd aan Sint-Vitus. De eenbeukige kerk heeft een schip van tufsteen uit de 12e eeuw. In de zadeldaktoren uit de 16e eeuw hangen drie klokken. Een klok uit 1381 van een onbekende gieter met een diameter 105 cm en 810 kg zwaar, een klok uit 1509 van Arent van Wou 136 cm en 1587 kg en een door Gregorius van Hall gegoten klok uit 1607 van 124 cm en 1210 kg. De ruimte in de toren is nu consistoriekamer. Het koor werd in de 13e en 19e eeuw gewijzigd. De toren werd in 1957 gerestaureerd en de kerk in de jaren 1974-1976. Het gebouw is een rijksmonument. Het interieur wordt gedekt door een houten gebroken tongewelf (16e eeuw). Er zijn drie herenbanken Op een wapenbord (1635) zijn wapens afgebeeld van de families Dekema, Van Burmania en Van Cammingha. Het doopvont is afkomstig uit de gesloopte OLV Ten Hemelopnemingkerk (1966) in Wijtgaard. Het orgel uit 1830 is gemaakt door Van Dam. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Stiens Kerken in Friesland
Gemaal Driepoorten

Het Gemaal Driepoorten is een gemaal in de wijk Presikhaaf in de Nederlandse stad Arnhem. Het gebouw dateert uit 1956. Het was vroeger ook een poldergemaal, maar tegenwoordig wordt het alleen nog gebruikt als vuilwaterpersgemaal voor de wijken Geitenkamp, Paasberg, Plattenburg en Presikhaaf. Het gemaal perst dit water naar de rioolwaterzuiveringsinstallatie in Duiven. Vroeger werd dit vuile water rechtstreeks geloosd op de rivier de IJssel. De naam verwijst naar het naastgelegen Driepoortenviaduct in de spoorlijn Arnhem-Zevenaar. Van een van de centrifugaalpompen in het gemaal is een klein monument gemaakt. Deze pomp heeft dienstgedaan van 1956 tot 2000, en heeft in die tijd 115 miljard liter water verpompt.