NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koningin Wilhelminahaven

De Koningin Wilhelminahaven of 'Nieuwe Haven' is een (gemeentelijke) handels- en visserijhaven in de Nederlandse gemeente Vlaardingen die vanaf het einde van de negentiende eeuw werd aangelegd langs de Nieuwe Maas. Aanvankelijk was deze haven verbonden met de Buitenhaven; later werd deze doorgang gedempt. Op de plaats van de gedempte verbinding tussen beide havens bevindt zich thans het Grote Visserijplein. De naam 'Grote Visserij' verwijst naar de haringvisserij op de Noordzee. Brand Op 9 februari 1951 woedde een grote oliebrand in de haven, die begon bij een destijds daar gevestigde scheepswerf. De wind had een olievlek in een hoek van de haven gedreven, waarna een vonk van een lasapparaat de olie deed ontbranden. Ook een drijvend dok en een sleepboot vatten vlam. Een wagen met vrijwillige brandweerlieden dat een inspectie van gebouwen langs de haven uitvoerde om het risico van overslag van de brand in te schatten reed door de dikke rook over de kade. De chauffeur raakte ten gevolge van het slechte zicht van de weg; de wagen met de brandweerlieden reed half de haven in en bleef boven de brandende olie tussen de kade en een dukdalf hangen. De chauffeur wist bijtijds uit de wagen te springen en raakte lichtgewond, maar voor de overige bemanningsleden was het te laat. Bevelhebber Jo Baars wist door onder te duiken en met zwembewegingen te ontkomen en raakte zwaargewond. De overige vijf brandweerlieden konden niet op tijd uit het voertuig ontsnappen en kwamen in de vlammenzee om. Pas toen de rook optrok werd ontdekt wat er was gebeurd. De lichamen waren onherkenbaar en niemand wist wie er in de wagen zat tot na een appel. De namen van de aanwezigen werden genoteerd; de ontbrekende mannen waren inzittenden van het verongelukte voertuig. Tot op heden geldt dit als het zwaarste brandweerongeluk dat in Nederland heeft plaatsgevonden. Zie ook Begraafplaats Emaus#Brandweermonument
Watertoren (Dokkum)

De watertoren in Dokkum is ontworpen door architect J.J.M. Vegter en werd gebouwd in 1958. Bij het ontwerp werd rekening gehouden met een restaurant boven in de toren. De watertoren heeft een hoogte van 37 meter en het waterreservoir heeft een opslagcapaciteit van 1000 m3. In juli 2010 is deze watertoren aangewezen als rijksmonument. Zie ook Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958 Noten
Bierhaven

De Bierhaven is een haven in Rotterdam. Het is een insteekhaven van de Leuvehaven. Oorspronkelijke Bierhaven De oorspronkelijke Bierhaven lag ter plaatse van de huidige Jufferstraat. Nadat deze haven gegraven was, werden in mei 1614 de erven aan de oost- en westzijde uitgegeven. De naam Bierhaven komt reeds kort na dat jaar voor in geschriften. De naam Bierhaven was mogelijk een eerbetoon aan de belangrijke Rotterdamse bierbrouwerijnijverheid. Een andere naam was Oostersche Dwarshaven, zo genoemd vanwege haar ligging ten opzichte van de Glas-, Wijn- en Scheepmakershaven. In de eerste helft van de 17de eeuw kwam ook de naam Schijtebotershaven voor, genoemd naar: Gillis Gillisz, bijgenaamd Schijteboter, eigenaar van enige huizen en erven aan de haven. Nadat de haven in 1898 was gedempt ontving deze de naam Gedempte Bierhaven. Oostelijk van de haven werd in het begin van de 17de eeuw een straat aangelegd, die onder naam: Bierstraat bekend werd. Deze straat ligt nog op dezelfde plaats.
De Vier Winden (Reutum)

De Vier Winden (ook wel de Weerselose Molen genoemd) is een korenmolen tussen de dorpen Reutum en Weerselo in de Nederlandse provincie Overijssel. De molen is in 1862 gebouwd en is lange tijd in bezit geweest van de familie Kleijsen. In 1982 heeft de familie de molen in de particuliere Stichting De Molenhof Erve Kleijsen ondergebracht. In 2003 vond een forse restauratie plaats waarna de molen weer door vrijwillige molenaars in bedrijf genomen is. De molen is thans ingericht met twee koppels maalstenen. De roeden van de molen zijn ruim 22,50 meter lang en zijn voorzien van het Systeem Van Bussel met zeilen. Trivia De molen behoort tot Reutum en de gemeente Tubbergen, maar door de ligging niet ver van Weerselo (gemeente Dinkelland) wordt ook wel van de Weerselose Molen gesproken. Geschiedenis Vóór 1862 had De Vier Winden al een leven als gemaalmolen zonder stelling in De Lutte bij Oldenzaal achter de rug, toen hij werd opgekocht door de rentmeester van de "Heerlijkheid Het Stift" te Weerselo. De molen werd als achtkantige stellingmolen op de huidige plaats herbouwd, waarbij voor de onderbouw stenen werden verwerkt van de inmiddels afgebroken stal bij de vroegere Stifts-poort. Door opdroging van de beken rondom Weerselo in het uitgebreide grondgebied van 'Het Stift' voldeden de aanwezige watermolens steeds minder en was er behoefte aan een tweede windmolen. De eerste windmolen van 'Het Stift' in Weerselo was een 'Stender'-molen, gebouwd in 1648 te Hengelo Overijssel en rond 1848 herbouwd op 'De Beld' aan de Bisschopstraat. In 1932 werd deze, echt 'Weerseloosche' molen, afgebroken. Door de economische neergang van 'Het Stift' sedert 1795 (Bataafse Republiek en aansluitende Franse tijd) door o.a. het verlies van prebenden, waardoor uittreding van de adellijke joffers van 'Het Stift' werd bespoedigd, werd men regelmatig genoodzaakt bezittingen en landgoederen te gelde te maken. Het Stift werd afhankelijk van de pacht van de uitgestrekte landerijen en boerenhofsteden die het in bezit had. De inkomsten uit de maalderijen van deze twee molens bleef achter bij de verwachtingen. Door voortdurend geldgebrek van Het Stift en waarschijnlijk om personeelskosten te besparen, werd de molen De Vier Winden omstreeks 1895 door de toenmalige houtvester van 'Het Stift', de heer B. Wilmink, in bezit overgedragen aan molenaar Henricus Antonius Kleijsen (* Albergen 8 mei 1862 - † Reutum, gemeente Tubbergen, 10 april 1941). Voordien had deze ervaring opgedaan, eerst als molenaars-gezel bij de 'Frielink's molen' te Fleringen bij Albergen, en in latere jaren bij diverse andere molenaars-bedrijven in Overijssel e.o., waaronder bij de molen te Dedemsvaart. De in zijn geboortejaar 1862 gebouwde molen De Vier Winden werd na 1932 -- toen de eerste molen was afgebroken -- in de volksmond de Weerselose Molen genoemd, veelal echter ook wel aangeduid als Kleijsen's Möll. De Kleijsenweg waaraan de molen ligt, herinnert nog steeds aan deze molenaar en eigenaar. Externe link www.molendatabase.nl Beschrijving in de Nederlandse Molendatabase.
Polder Hensbroek

De Polder Hensbroek is een windmolen in het buitengebied van Hensbroek, ter hoogte van het plaatsje Draai. De molen is in 1866 gebouwd voor bemaling van de polder Hensbroek, als aanvulling op de bestaande bemaling door een bestaande molen. In 1879 werd naast de oude molen een stoomgemaal geplaatst, dat samen met Polder Hensbroek de bemaling verzorgde. De oude molen werd daarbij onttakeld. In 1934 moest het gemaal vanwege een onbetrouwbare ketel buiten bedrijf worden gesteld en werd de windmolen uitgerust met wieken volgens het systeem Dekker, waarmee de molen tot 1948 de polder geheel op eigen kracht drooghield. In dat jaar werd het gemaal verbouwd tot dieselgemaal, dat nu de hoofdbemaling verzorgde. In 2001 kwam de molen in bezit van de Stichting De Westfriese Molens. In de molen bevindt zich nu een woning. De molen is niet te bezichtigen.
Verzorgingsplaats Bodegraven

Verzorgingsplaats Bodegraven is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A12 Beek-Den Haag tussen knooppunt Bodegraven en afrit 12 nabij Bodegraven. Er is een tankstation van TotalEnergies. Door middel van een loopbrug zijn de volgende horecagelegenheden bereikbaar: een restaurant van La Place (tot 2017 AC Restaurants), een Gr8 hotel en een McDonald's (ze behoren echter niet op grondgebied van de verzorgingsplaats). Deze zijn ook vanaf N459, die van Bodegraven naar Reeuwijk-Brug loopt, te bereiken.
Christelijk Lyceum Delft

Het Christelijk Lyceum Delft (CLD) is een in 1948 opgerichte, protestants-christelijke scholengemeenschap in de gemeente Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Gestart werd in de villa 'Bimini' aan de Delftweg. Het CLD fuseerde in 1994 met het Hof van Delft-college en het Delfland-college. Deze bestaan voort als vestigingen van het CLD. De drie vestigingen zijn het Molenhuispad (havo/vwo), Hof van delft (mavo/havo) en sc Delftland (vmbo-gl/kbl/bbl). In totaal zijn er meer dan 2400 leerlingen en zo'n 200 medewerkers, verspreid over drie locaties. De school heeft sinds 2003 een band met de school Pré-Universitario in Estelí (Nicaragua). Bekende oud-leerlingen Shelly Sterk, presentatrice Jody Bernal, zanger Peter Blok, acteur Janke Dekker, actrice Anna Enquist, schrijfster Wim Hazeu, schrijver Ronald van Assen, schrijver Jan Hoek, bestuurder Marjo van der Knaap, neurologe Tineke Lodders, politica Ard van Peppen, voetballer Jan Timman, schaker Johan Voskamp, voetballer Roel van Velzen, muzikant Mariska Hulscher, presentatrice Tanja Klip-Martin, politica Bekende oud-docenten en rectoren Antoon Veerman, rector Externe link Officiële website
Wilhelminafontein (Deventer)

Op de Brink in Deventer staat een Wilhelminafontein. Het monument werd in 1898 onthuld ter gelegenheid van de inhuldiging van koningin Wilhelmina. Het monument is van de hand van de Deventer stadsarchitect J.A. Mulock Houwer. In 1893 was er al een fontein voorzien geweest ter ere van de voltooiing van de Deventer waterleiding, maar geldgebrek noopte toen af te zien van de bouw. In 1898 deed zich de gelegenheid voor om alsnog een fontein te plaatsen. Het monument - waarvan de gietijzeren onderdelen werden gegoten bij Nering Bögel - hinkt op die twee gedachten. Anders dan het opschrift op de sokkel (waar Wilhelminafontein staat te lezen) doet vermoeden, bevat het monument verder geen verwijzingen naar de vorstin. Op de sokkel staat de Stedenmaagd van Deventer, gemaakt door Wilhelmus Gerhardus van Poorten. Zij is voorzien van een laurierblad en een schild waarop het stadswapen staat afgedrukt. De fontein werd in 1960 afgebroken om het autoverkeer vrije doorgang te verlenen over de Brink. Gewijzigde opvattingen over autoverkeer in de binnenstad leidden tot een heroprichting van het monument in 1985. Het bouwwerk is sinds 1998 opgenomen in het register van rijksmonumenten.
Lieve Vrouwekerkhof (Amersfoort)

Het Lieve Vrouwekerkhof, ook wel het Lieve Vrouweplein genoemd, is een plein in de Nederlandse stad Amersfoort. Het plein ligt op de plaats van de voormalige Onze-Lieve-Vrouwekerk en het omliggende kerkhof. Het Lieve Vrouwekerkhof ligt in het westen van het centrum en wordt aan de westkant begrensd door de Krankeledenstraat en aan de oostkant door de Lieve Vrouwestraat. Geschiedenis In de loop van de 14e en 15e eeuw wordt er gesproken over een drietal kapellen in de omgeving van het huidige Lieve Vrouwekerkhof: De Onze-Lieve-Vrouwekapel stond op de plaats van het plein en wordt gedateerd in de eerste helft van de 14e eeuw. De Sint-Joostenkapel is mogelijk een houten voorganger van de Onze-Lieve-Vrouwekapel. Ook is het mogelijk dat het hier gaat om dezelfde kapel, die eerst alleen gewijd was aan Sint-Joost en in een latere periode daarnaast ook aan Maria. Halverwege de 14e eeuw wordt gesproken over de Sint-Sebastiaankapel en een bijbehorend kerkhof. De exacte locatie is niet bewaard gebleven. Het in 1444 gevonden Mariabeeldje, dat is verbonden met het Mirakel van Amersfoort, werd ondergebracht in de Onze-Lieve-Vrouwekapel. Deze kapel werd vervolgens uitgebreid tot een kerk. Uit archeologische opgravingen is gebleken dat de kapel het koor van de nieuwe Onze-Lieve-Vrouwekerk vormde. Naast de kerk werd de Onze-Lieve-Vrouwetoren gebouwd. In 1579 kwam de kerk in handen van de gereformeerden en later werd hij onder andere gebruikt als opslagplaats voor munitie. In 1787 is de Onze-Lieve-Vrouwekerk ingestort als gevolg van een explosie en in 1845 zijn de laatste resten opgeruimd. In 1986 en 1987 vond archeologisch onderzoek plaats naar de fundamenten van de Onze-Lieve-Vrouwekerk. De plaats van deze fundering is daarna gemarkeerd in de bestrating van het Lieve Vrouweplein. Gebouwen aan het plein Naast de Onze-Lieve-Vrouwetoren en de fundamenten van de Onze-Lieve-Vrouwekerk zijn er nog een twee rijksmonumenten aan het Lieve Vrouwekerkhof, beiden met de zijgevel aan het plein: Het Kapelhuis (Krankenledenstraat 11), een laat-gotisch pand van rond 1500. Het Onze-Lieve-Vrouwebroederschap, dat het beheer had over de kerk, vergaderde hier. Het pand is in 1905 en 1940 gerestaureerd. Het pakhuis De Klok (Lieve Vrouwestraat 20), een pand van rond 1615 in Hollandse renaissancestijl, met trapgevel en vensterbogen met metselmozaïek gevuld. Dit pand is gerestaureerd in 1919. In verschillende panden aan het Lieve Vrouwekerkhof bevinden zich tegenwoordig horecagelegenheden met terrassen op het plein, waaronder Theater Film Café De Lieve Vrouw. Op de hoek van het plein en de Breestraat is VVV Amersfoort gevestigd. Een keer per maand, meestal op de eerste zaterdag, is op het plein een snuffelmarkt. Fotogalerij
Sint-Bartolomeüskerk (Poeldijk)

De H. Bartholomeuskerk is een Rooms-katholieke kerk in het Zuid-Hollandse Poeldijk. Hij staat bekend als de 'kathedraal van het Westland'. De eerste kerk in Poeldijk werd in 1252 gesticht en gewijd aan de Tenhemelopneming van Maria en de apostel Bartholomeus. De kerk werd verwoest tijdens de Beeldenstorm in de 16e eeuw, maar het katholieke geloof verdween niet in het Westland. In 1849-1850 werd een nieuwe kerk gebouwd. In 1924-1926 werd een grotere neogotische kruiskerk gebouwd, naar een ontwerp uit 1913 van Nicolaas Molenaar sr.. De toren is 76 meter hoog. In de Tweede Wereldoorlog werden de klokken door de Duitse bezetter geroofd en na de oorlog niet meer teruggevonden, in 1947 werden drie nieuwe klokken geplaatst. Externe link H. Bartholomeuskerk Poeldijk
Sint Anna (Tungelroy)

Sint Anna is een korenmolen aan de Tungeler Dorpsstraat in Tungelroy (gemeente Weert) in de Nederlandse provincie Limburg. De molen werd in 1875 in opdracht van Jan Mathijs Peerlings gebouwd. De bouw had waarschijnlijk te maken met het sluiten van twee waterkorenmolens in 1880, toen de waterhuishouding verbeterd moest worden. Het gevlucht van de molen is in 1939 uitgerust met het Systeem van Bussel. De molen bleef tot begin van de jaren 70 in gebruik. Toen moest de molenaar zijn bedrijf stoppen en kwam de molen stil te staan. In 1991 kocht de gemeente de Sint Anna en liet de inmiddels vervallen molen restaureren. De molen werd in 2009/2010 opnieuw gerestaureerd en tijdens de Limburgse Molendag op 2/3 oktober 2010 weer feestelijk overgedragen. Sedert 1 januari 2010 heeft de Molenstichting Weerterland het beheer over deze molen. De roeden van de molen zijn voorzien van het oudhollands hekwerk met zeilen. De molen is ingericht met twee koppel 17der kunststenen waarvan een is open gemaakt zodat het scherpsel van de stenen en de lagering van de bovensteen de z.g. loper goed zichtbaar is.
Grote Markt (Arnhem)

De Grote Markt van Arnhem is een groot plein gelegen in het centrum van Arnhem. Het plein behoort tot de oudste delen van de stad en ligt op wandelafstand (via de Sabelspoort) van de Nederrijn. Het is een plein met een aantal oude en bekende bouwwerken. Er liggen enkele restaurants en cafés aan de markt. Hier zijn onder meer te vinden: het Huis der Provincie Sint-Eusebiuskerk Paleis van Justitie de Waag Activiteiten en evenementen Op vrijdag en zaterdag is er warenmarkt. Een van de Arnhemse kermissen vindt plaats op de Grote Markt. Een keer per jaar (meestal in augustus) is het World Statues Festival op de Grote Markt. De Grote Markt is een van de druksbezochte locaties tijdens Koningsdag. In augustus 2024 was het een van de locaties van het Europees kampioenschap beachvolleybal.
Brug Spannenburg

Brug Spannenburg (Fries: Brêge Spannenburch) is een basculebrug over het Prinses Margrietkanaal bij Spannenburg in Friesland. De brug bevindt zich in de N354 (tussen de A6 en Sneek). Aan de oostzijde ligt een kruising met de N927 naar Sint Nicolaasga. Aan de westzijde een kruising met de weg richting Sloten. Het vaste gedeelte van deze brug heeft een doorvaarthoogte van 7,05 meter. De doorvaartwijdte van het beweegbare gedeelte is 12 meter.
Fort de Bilt

Fort de Bilt, ook Fort op de Biltstraat genoemd, is een van de verdedigingswerken van de Nieuwe Hollandse Waterlinie in de gemeente Utrecht. Geschiedenis Het fort is gebouwd in de jaren 1816-1819 en diende voor het afsluiten van het acces van de Biltse straatweg tussen Utrecht en De Bilt. In de jaren 1848-1852 en 1875-1879 werd het fort gemoderniseerd. De laatste moderniseringswerken werden uitgevoerd door Nicolaas van Haaren. Hij bouwde er een bomvrije kazerne voor 208 manschappen. Verspreid over het fort werden in deze periode ook enkele bomvrije bergplaatsen voor munitie en twee remises, bergplaatsen voor geschut opgetrokken. In de jaren 1930 zijn betonnen mitrailleurkazematten op het fort aangelegd. Sinds de bouw van het fort liep de weg, en sinds 1879 ook de tramlijn Utrecht - Zeist, via de zuidelijke zijde om het verdedigingswerk heen. Naarmate met de jaren het verkeer toenam werd dit smalle weggetje, dat zich om het fort heen kronkelde, een steeds groter obstakel voor het verkeer. In 1929-1930 werd daarom de Biltse straatweg, inclusief de dubbelsporige baan van de inmiddels elektrische tram, uiteindelijk dwars door het fort heen getrokken, waardoor het in twee helften werd gesplitst. Tijdens de mobilisatie in 1939 is door een aantal soldaten een Wilhelminaboom geplant. Deze boom is officieel gedoopt. Niet met champagne, die was even niet verkrijgbaar. In plaats daarvan met chocolademelk uit de kantine. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Fort de Bilt door de bezetter in gebruik als executieplaats. In die periode zouden hier volgens de daar neergelegde naamstenen 139 verzetsstrijders zijn gefusilleerd. In 2022 bleek uit een artikel van historisch onderzoeker Jim Terlingen dat er veel fouten zijn gemaakt op deze herdenkingsstenen. Direct na de bevrijding in 1945 was het fort enige jaren een gevangenkamp voor NSB'ers en collaborateurs. In 1949 werd het Herdenkingsmonument Fort de Bilt van Leo Jungblut geplaatst. Van 2017 tot 2022 werd op de noordelijke helft van het fort door ProDemos een educatief herinneringscentrum beheerd met een op jongeren gerichte interactieve tentoonstelling over tolerantie, oorlog en vrede en het Nederlands verzet in de Tweede Wereldoorlog. De noordelijke helft van het Fort is in 2022 weer overgedragen aan de gemeente Utrecht. De zuidelijke helft is nog in gebruik door de Koninklijke Marechaussee. In de buurt van het fort zijn nog enige houten Kringenwetwoningen te vinden. Afbeeldingen Monumentenstatus Het fort heeft een beschermde status als rijksmonument. 23 onderdelen van het fort zijn ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Zie ook Forten bij Utrecht Externe link Fort op de Biltstraat, Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum.
Cartesius Lyceum

Het Cartesius Lyceum is een school voor havo- en vwo-onderwijs in Amsterdam. De school is vernoemd naar de Franse filosoof Cartesius (Descartes). Ook zijn lijfspreuk: Cogito ergo sum (ruim vertaald: Ik denk, dus ik ben (besta)), is door de school overgenomen. De school is onderdeel van de Esprit Scholengroep. Geschiedenis Aanvankelijk was het Cartesius Lyceum gevestigd aan de Piet Mondriaanstraat in de wijk Overtoomse Veld. Het ontwerp van dit schoolgebouw was een ontwerp van de Dienst der Publieke Werken en verwant aan dat van het enkele jaren eerder gebouwde Spinoza Lyceum in Amsterdam-Zuid. Het was een school voor HBS en gymnasium. De eerste rector was G.W. Bolkestein. Van 1959 tot 1968 was dr. P.J. Reimer eerst conrector en later rector. Door de invoering van de Mammoetwet van de toenmalige minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen Jo Cals verdwenen de HBS en MMS. In 1968 gingen het Cartesius Lyceum en de naastgelegen Reina Prinsen Geerligs MMS, samen in de Scholengemeenschap Cartesius Lyceum Reina Prinsen Geerligs. In 1968 werden de afdelingen havo, atheneum en gymnasium opgericht. In 1989 fuseerde die scholengemeenschap met de Plesman MAVO om het gezamenlijk het Mondriaan Lyceum te vormen. In 1995 ging dat deel uitmaken van de Esprit Scholengroep, een fusieconglomeraat met vier andere scholen. Tot 2015 was er een vestiging van het Nova College in het schoolgebouw aan de Piet Mondriaanstraat 140. Sinds januari 2016 was er tijdelijk een broedplaats gevestigd, Lola Luid. Het gebouw heeft later weer een bestemming als school gekregen. Thans is hier de Esprit-school DENISE gevestigd (basis- en voortgezet onderwijs). Opnieuw Cartesius Lyceum In de jaren 1990 werd het Mondriaan Lyceum weer opgesplitst en werd het nieuwe Cartesius Lyceum gevormd. Alleen de naam, Cartesius Lyceum, leeft nog voort in de huidige school. Deze school is echter niet meer in Nieuw-West, doch in de Frederik Hendrikbuurt gevestigd. Vanaf het schooljaar 2011-2012 wordt les gegeven op één locatie aan het Frederik Hendrikplantsoen in Amsterdam-West, in een gerenoveerd schoolgebouw. De buitengevel is opgeknapt en het interieur is vernieuwd. De school biedt nog altijd onderwijs aan op havo-, atheneum- en gymnasiumniveau. Oud-rector G.W. Bolkestein, eerste rector Piet Reimer Rob de Breij Annette Sloan Sandra Niemeijer Greet Swart Liesbeth van Welie Bekende oud-leerlingen Samir Azzouz Frans Bromet Joke Geldhof Simone Kleinsma Ron Kroon Hans Liberg Tom Mulder Hans Ree Gerdi Verbeet Mohammed Bouyeri Clairy Polak Externe link Officiële website
Meidoornplein

Het Meidoornplein is een rechthoekig plein in Amsterdam-Noord. Het plein kreeg haar naam op 21 januari 1920 en snoepte daarmee een deel af van de Meidoornlaan, die al in 1919 haar naam had gekregen. Beide werden vernoemd naar de Meidoorn. De Meidoornlaan doorsnijdt sinds het begin van de bebouwing uit dezelfde tijd het plein. Het gehele gebied valt binnen het rijksbeschermd stadsgezicht. Noordkant De buurt staat bekend als de Bloemenbuurt in de Van der Pekbuurt en dat geeft dan direct een indicatie voor wat voor soort woninkjes hier staat. Jan Ernst van der Pek ontwierp voor de gehele wijk arbeiderswoningen, zo ook hier. Het zijn portiekwoninkjes van twee bouwlagen en daarop een zolder onder het puntdak met dakpannen. Ook de kleurstelling van de woningen wijkt niet af: bruinrood baksteen, mosterdgele accenten in houtwerk en groene deuren. Uiteraard behoort de totale symmetrie ook hier tot het uitgangspunt. Midden in het plantsoen staat echter een gebouw, wel in dezelfde stijl maar dan van een architect van de Dienst der Publieke Werken. De woningen worden qua architectuur hoog ingeschat (orde 2, bijna monument), het pand midden op het plein, origineel een leeszaal, minder (orde 3, moeite van het bewaren waard). De woningen zullen een aantal keren gerenoveerd zijn, want ze moesten steeds aangepast worden aan modernere wensen en eisen. Zuidkant Dat geldt niet voor de bebouwing aan de zuidkant. Deze zuidkant werd in eerste instantie open gehouden; een grasveld. Dat werd later in de jaren tachtig in verband met stadsverdichting richting Hagedoornplein volgebouwd met school en kantoor van architect Pi de Bruijn. Daartoe werd zelfs een artistiek kunstwerk geïnitieerd. In 2023/2024 gingen deze gebouwen (alweer) tegen de vlakte, ook het beeld Mikado van Han Goan Lim verdween daarmee.