NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Griftland College

Het Griftland College is een protestants-christelijke middelbare school aan de Noorderweg 79 in het noorden van Soest. De school maakt samen met de Waldheim-mavo in Baarn deel uit van de Stichting Christelijk Voortgezet Onderwijs (CVO) te Baarn/Soest. Het Griftland College heeft richtingen voor mavo, havo, vwo en vwo-Xtra (vroeger vwo met Latijn). De school telt ongeveer 1270 leerlingen en werkt met een eenjarige brugperiode. Geschiedenis Het Griftland College ontstond in 1977 door een fusie van het Chr. College Griftland en de Chr. Mavo, beide te Soest. De Christelijke Mavo was in 1921 begonnen als mulo, het Chr. College Griftland werd in 1975 opgericht. Hierna werd begonnen met de bouw van een nieuw schoolgebouw dat op 7 november 1977 in gebruik genomen werd. Door het toegenomen aantal leerlingen werd de vroegere Christelijke Huishoudschool op de plaats van het huidige Verzetsplein. In 1996 werden alle leerlingen ondergebracht in een nieuw hoofdgebouw met o.a. een studiecentrum met mediatheek. Ook in 2000 en 2003 werden lokalen bijgebouwd, waaronder een gymnastiekruimte en veel publieksruimte. Bij de uitbreiding in 2011 kwamen er naast extra lokalen ook een vierde gymnastiekzaal. Er wordt aan een nieuw gebouw gewerkt, met de hopen dat dit tegen de kerstvakantie van 2026 af zal zijn. Naamgeving In 1239 ontstond aan de Noorderweg een gracht of grift ontstond die in rechtstreekse verbinding met de Eem. Na de aanleg van de 'Zoesdijc' werd de Praamgracht gegraven, evenwijdig aan de Oude Gracht. De gronden langs deze nieuw gegraven waterweg werden de Griftlanden genoemd. In de jaren zeventig van de 20e eeuw werd hierop het Griftland College gebouwd. Vwo-Xtra Er wordt op het Griftland een soort vwo plus aangeboden van klas 1 t/m 3. Daar krijgen leerlingen vakken zoals expertlessen, met thema's zoals sterrenkunde en Spaans. In de brugklas krijg je één keer per week breinkunde aangeboden. Ook is er de mogelijkheid om mee te doen aan de First Lego League. Vroeger konden leerlingen van vwo-xtra ook Latijn volgen. Je kreeg dan een vwo diploma met Latijn als 8e vak. Dit werd geschrapt met ingang van schooljaar 2024-2025 om financiële redenen. Er kozen namelijk maar 3 mensen Latijn op het Griftland. Bekende oud-leerlingen Willem Hoolwerf, schaatser Saskia van Dorresteyn, ontwerpster en kunstenares Bekende (oud-) leraren Jan Pieter Lokker, politicus Marijn Backer, schrijver Tsila Rädecker, historicus Externe link 50 Jaar Griftland College
Boerenweteringbrug

De Boerenweteringbrug (brug 406) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. Omschrijving De brug ligt in de Van Hilligaertstraat en vormt met brug 405 de verbinding met de Stadionweg. Ze overspant de Boerenwetering met de Ruysdaelkade en Hobbemakade, die hier ontmondt in De Kom. De brug maakt onderdeel uit van een viertal bruggen (Boerenweteringbrug, brug 405, Hildo Kropbrug en Kinderbrug) die het verkeer om De Kom leiden. Al in 1922 werd er aangegeven dat hier ter plaatse een brug moest komen in verband met de toenmalige stadsuitbreiding. De bouw werd opgehouden, totdat in 1925 er werd aangedrongen op spoed. De verkeersbrug werd aldus in 1926/7 aangelegd naar een ontwerp van Piet Kramer. In september 1927 reed er verkeer over de brug. Kramer hanteerde de Amsterdamse Schoolstijl bij zijn ontwerp. De gangbare elementen voor Kramers bruggen ontbreken hier niet. Een mengeling van bak- en natuursteen en siersmeedijzeren balustrades zijn er te vinden. Ook de beeldhouwwerken van Hildo Krop ontbreken niet. Die beeldhouwwerken die als pilaren op de brugsteunen staan zijn naar binnen gekeerd, naar de waterkant zijn ze "blind". De beelden zouden volgens de overlevering verwijzen naar een gedicht van Abraham Eliazer van Collem. Beelden
Mijnspoorpark

Het Mijnspoorpark is een park in het Nederlandse Brunssum. Geschiedenis In 1915 werd in Brunssum het mijnspoor Staatsmijn Maurits - Staatsmijn Hendrik aangelegd tussen de Staatsmijn Hendrik en de Staatsmijn Emma. Dit werd begin jaren '80 van de 20e eeuw opgebroken. Op een deel van het voormalige talud kwam de Emmaweg te lopen, maar vanaf Treebeek (Wieënweg) tot de Akerstraat werd op het talud een langwerpig park met wandelpaden aangelegd. Naar het westen toe sluit dit aan op een parkgebied van Heerlen, waaronder het Heidserpark.
Synagoge (Tilburg)

De Tilburgse synagoge is een voormalig Joods gebedshuis te Tilburg dat zich bevindt aan de Willem II-straat 20. Het gebouw dateert van 1874. Geschiedenis De eerste Joodse inwoner van Tilburg vestigde zich in 1767. Deze was afkomstig uit Oisterwijk, dat toen een belangrijker plaats was dan Tilburg zelf. Vanaf 1791 kwamen er meer Joden in Tilburg wonen. Het aantal Joodse inwoners nam verder toe toen, in het begin van de 19e eeuw, de textielindustrie in Tilburg zich ontwikkelde en deze plaats Oisterwijk begon te overvleugelen. Aldus vestigde het grootste deel van de Joodse gemeenschap uit Oisterwijk zich te Tilburg. Een synagoge was er echter nog niet, en men kwam bijeen in diverse gehuurde zalen. In 1820 kocht men een huis aan het huidige Piusplein en verbouwde dit tot synagoge. Toen de gemeenschap verder groeide werd een groter gebouw, gelegen aan de Zomerstraat, betrokken. In 1855 werd te Tilburg een Joodse begraafplaats geopend, gelegen aan de Bredaseweg. Voordien begroef men zijn doden te Oisterwijk. In 1874 werd uiteindelijk de nieuwe, huidige, synagoge aan de toenmalige Comediestraat (nu: Willem II-straat) ingewijd. Architect was Jean Fremau. De Joodse gemeenschap groeide ondertussen verder, en in de jaren 30 van de 20e eeuw vestigden zich ook vluchtelingen uit nazi-Duitsland te Tilburg. De bezetting betekende de uitsluiting van Joodse kinderen van openbare scholen in 1941 en de deportatie van 40% van de Joodse bevolking in de jaren 1942-'43. De overgeblevenen vonden een onderduikadres. Het interieur van de synagoge werd door de nazi's vernield. In 1949 werd de synagoge heropend en nu gebruikt door de orthodox-Joodse gemeenschap. Het aantal Joodse inwoners was gedurende de bezettingsjaren gedaald van 171 tot 120. Het aantal Joden nam echter steeds verder af. Daarom werd de synagoge in 1976 overgedragen aan de burgerlijke gemeente Tilburg. Nadat het gebouw een aantal jaren voor sociaal-culturele activiteiten werd gebruikt, werd het in 1998 overgedragen aan de Liberaal Joodse Gemeente Brabant. Ook de vooruitstrevende Joden uit de omgeving van Antwerpen zijn hierop aangewezen. De Orthodoxe Gemeente fuseerde met die in Breda. In 1998 woonden er nog slechts dertien Joden in Tilburg. Gebouw Het gebouw kenmerkt zich door een symmetrische voorgevel in baksteenarchitectuur met tal van versieringen. Links en rechts zijn, eveneens symmetrisch gerangschikt, twee poortjes te vinden. De Oosters aandoende ornamenten zijn ontleend aan synagogen in Berlijn, Dresden en Eindhoven. Zie ook Lijst van religieuze gebouwen in Tilburg Externe links Geschiedenis ReliWiki Liberaal Joodse Gemeente Brabant
De Lelie (Aalten)

De Lelie est un moulin à vent situé dans la localité d'Aalten, à Aalten, dans la province de Gueldre aux Pays-Bas. Notes et références Annexes Articles connexes Liste des moulins à vent de Gueldre Liens externes (nl) « De Lelie », sur molendatabase.nl Portail des énergies renouvelables Portail des Pays-Bas
De Lelie (Aalten)

De Lelie is een kleine korenmolen aan de Dinxperlosestraatweg in Aalten in de provincie Gelderland. Het molentje werd in 1974 gebouwd door molenmaker Jan ten Have bij zijn woning in Aalten. Tien jaar later kwam de molen naast korenmolen De Vier Winden in Vragender te staan. In 1995 werd de molen boven op de werkplaats van molenmaker Vaags in Aalten geplaatst. Hier had de molen ook zelfkruiing door middel van twee windrozen. In 2000 werd de molen op de huidige plek neer gezet in de tuin van molenmaker Henk Vaags in Aalten. Het molentje is voorzien van roeden met een lengte van ruim 6 meter en het Van Busselsysteem.
Augustijnenkerk (Dordrecht)

De Augustijnenkerk is een kerk in de binnenstad van de stad Dordrecht, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De Augustijnenkerk behoorde bij het Augustijnenklooster en werd oorspronkelijk gebouwd rond 1293. In de tweede helft van de 15e eeuw is de kerk uitgebreid met een zijbeuk. De voorgevel, in classicistische stijl, is uit 1773. De kerk werd tussen 1994 en 1996 gerestaureerd en bezit een Maarschalkerweerd-orgel uit 1899. In de tijd voor de reformatie hebben verschillende families kapellen in de kerk laten bouwen: Quekel, Drenkwaert en Van Beveren. De eerste hervormde kerkdienst in de Augustijnenkerk vond plaats op zondag 27 juli 1572, ruim een maand na de omwenteling toen Dordrecht de poorten opende voor de Watergeuzen. In de zeventiende eeuw was de grond in de kerk met grafstenen van een aantal aanzienlijke Dordtse families. Rond 1795 werden deze gedenktekens beschadigd of weggebroken en diende de kerk enige tijd als stalling voor de paarden van de Fransen. De kerk is eigendom van de Nederlands Hervormde Gemeente van Dordrecht. Deze wijkgemeente rekent zich tot de modaliteit van de Gereformeerde Bond in de Protestantse Kerk in Nederland. Literatuur A. Nelemans. De Augustijnenkerk van Dordrecht. Dordrecht, Kerkvoogdij Herv. Gemeente Dordrecht. 1993. G.D.J. Schotel, Het klooster, het hof en de kerk der Augustijnen te Dordrecht, Dordrecht 1861. Herman A. van Duinen, Een augustijnenklooster van aanzien: conventus sancti augustini dordracencis 1275-1572, Dordrecht 2011.
Grand-Place de Bréda

La Grand-Place (Grote Markt en néerlandais) est la place principale de la ville de Bréda aux Pays-Bas, située dans le centre-ville, proche du Havermarkt (« marché d'avoine ») et la Reigerstraat (« rue du Héron »). Sur la place se trouvent de nombreux restaurants et cafés, la grande église Notre-Dame avec la tombe d'Engelbert II de Nassau et l'hôtel de ville. Histoire En 1313, il y avait deux grands marchés annuels : le marché Sinxen et le marché Barnis. La municipalité de Bréda faisait exécuter les criminels sur la Grand-Place. Au Moyen Âge il y avait trois auberges situées sur la Grand-Place : L'« auberge de l'ours » (Herberg de Beer), l'« auberge du cygne » (Herberg de Zwaan) et l'« auberge Wilderman ». Il y avait aussi une « halle aux viandes » (Vleeshal). Événements Sur la Grand-Place se déroulent de nombreux événements tels que le festival de jazz de Bréda et le carnaval de Breda. La place est aussi le départ et l'arrivée de la Singelloop de Bréda. Chaque décembre, il y a un marché de Noël et un grand sapin de Noël est placé au milieu de la place. Galerie Notes et références Voir aussi Liens externes La Grand-Place sur Michelin Voyage La Grand-Place sur le Routard Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pays-Bas
Grote Markt (Breda)

De Grote Markt is het centrale plein in de Nederlandse stad Breda. Het ligt dicht bij het stadspark Valkenberg, de Reigerstraat de Havermarkt in het centrum van de stad. Hier staan de bezienswaardige Onze Lievevrouwekerk met het praalgraf van Engelbrecht II van Nassau en het oude stadhuis van Breda. Ook staan op de Grote Markt enkele monumentale panden die veelal een horeca-gelegenheid huisvesten. Direct achter enkele panden aan de Grote Markt staat ingesloten tussen de gebouwen de Lutherse kerk. Geschiedenis Het plein ligt in de binnenstad en werd vroeger de Plaetse genoemd, hart van de stad, plek van samenkomst in voor- en tegenspoed. In 1313 waren er twee jaarmarkten: de Sinxenmarkt (vanaf Pinkstermaandag) en de Barnismarkt (1 oktober). Het Stadsbestuur van Breda liet misdadigers executeren op de Grote Markt. In de Middeleeuwen waren er drie herbergen gevestigd op de Markt: Herberg de Beer, gerund door de zuster van de schout van Zevenbergen, Herberg de Zwaan en Herberg de Wilderman. Ook was er de vleeshal. De Grote Markt was oorspronkelijk een stuk compacter. Na de grote stadsbrand van 1534 werd een afgebrande huizenrij afgebroken en kreeg de Markt de huidige afmetingen. Tot 1898 stond er een reusachtige lindeboom. Deze werd in het kroningsjaar van koningin Wilhelmina omgehakt en maakte plaats voor de Wilhelminafontein die daar een decennium heeft gestaan. In 1909 verhuisde de fontein naar zijn huidige locatie op het Sophiaplein. Ook stond op de Grote Markt tot 1950 een muziekkiosk, waar in de zomer muziekuitvoeringen werden gegeven. Op het plein staat nog het oorlogsmunument Judith met het hoofd van Holofernes van Niel Steenbergen. Huidige functie Er zijn veel horeca-gelegenheden zoals cafés en restaurants gevestigd op de Grote Markt, vaak voorzien van een terras. De Grote Markt fungeert als middelpunt van de stad en er vinden hier regelmatig evenementen plaats, zoals het jaarlijkse Breda Jazz Festival, en de grote optocht met van het carnaval Breda. Het plein dient als start- en finishplaats van de Bredase Singelloop. Op dinsdagmorgen vindt er een weekmarkt plaats op de Grote Markt (al sinds 1321), evenals op vrijdagmorgen. Op woensdagmiddag is er een boeken- en antiekmarkt. Verder zijn er diverse winkels en naast het oude stadhuis een kleine vestiging van de VVV Breda. Het gebied geldt als voetgangerszone. Vanaf de Grote Markt zijn de winkelstraten zoals de Ginnekenstraat en de Veemarktstraat makkelijk te bereiken. Achter de Grote Markt ligt het Stadserf en de Willem Merkxtuin, bereikbaar door de poort naast het Oude Stadhuis en via de vestiging van de VVV. Het Station Breda is bereikbaar langs het Park Valkenberg. Met de feestdagen in december wordt er een grote kerstboom midden op de Grote Markt geplaatst. Op het Kerkplein vindt een kerstmarkt plaats. In 2008 en 2016 werd 3FM Serious Request op de Grote Markt gehouden. Galerij
Kanselarij (Leeuwarden)

De Kanselarij is een monumentaal gebouw in Leeuwarden (Turfmarkt 13). Het behoort tot de belangrijkste en best bewaarde voorbeelden van niet-kerkelijke baksteengotiek in de noordelijke Nederlanden, met enkele renaissance toevoegingen. Geschiedenis Het werd in de periode 1566-1571 gebouwd, waarschijnlijk op kosten van Filips II, als zetel van het Hof van Friesland. In 1814 werd de kanselarij als ziekenhuis ingericht. Van 1814 tot 1824 diende het gebouw als kazerne. Van 1824 tot 1892 was de kanselarij in gebruik als huis voor burgerlijke en militaire verzekering. In 1892 werd de kanselarij gerestaureerd onder leiding van de rijksbouwkundige Jacobus van Lokhorst. In 1897 werd in het gebouw de Provinciale Bibliotheek van Friesland (tot 1966) tezamen met het Rijksarchief en de Buma Bibliotheek (tot 1934) ondergebracht. Van 1979 tot de jaren 80 was het Fries Verzetsmuseum er gehuisvest. Tot 2013 was de kanselarij een van de gebouwen waarin het Fries Museum was gehuisvest. Na het vertrek van het museum en een verbouwing heeft de Kanselarij nieuwe huurders gekregen waaronder de Thorbecke Academie. De dependance van deze Academie huisvest een deel van het onderwijscurriculum van de opleiding bestuurskunde. In 2022 werd het gebouw voor het symbolische bedrag van een euro verkocht aan de Vereniging Hendrick de Keyser. Het gebouw blijft een ontmoetingsplek voor overheid, ondernemers en onderwijs. Tijdens de restauratie volgend op de koop van het pand, werden in een van de eikenhouten treden loden kogels gevonden. De eikenhouten trap met spil is het enige interieuronderdeel dat stamt uit de bouwtijd, dit werd bevestigd door dendrochronologisch onderzoek dat uitwees dat het hout omstreeks 1571 moet zijn gekapt. Bordes In 1621 werd aan de kanselarij een bordes toegevoegd. Het draagt het Wapen van Friesland. Op het bordes staan vier stenen leeuwen. Deze leeuwen dragen de wapenschilden van de vier kwartieren van Friesland: Oostergo, Westergo, Zevenwouden en de Friese elf steden. Beeldengroep gevel De kanselarij heeft een trapgevel met negen beelden. Het bovenste beeld, een mannenfiguur, stelt de goddelijke voorzienigheid (providentia Dei) voor. Dit beeld draagt een pauselijk tiara op het hoofd. In de linkerhand draagt het de rijksappel als machtsteken van Hem die regeert en in de rechterhand de scepter van het wereldbestuur. De andere acht beelden zijn vrouwenfiguren. Aan de linkerkant staan van boven naar beneden: gerechtigheid (iustitia), geblinddoekt met zwaard en weegschaal; naastenliefde (caritas) met kind; hoop (spes) met anker; geloof (fides) met kruis en boek. Aan de rechterkant staan van boven naar beneden: verstand (prudentia), met spiegel en slang; dapperheid (fortitudo); matigheid (temperantia), met kruik; eendrachtigheid (concordia), met hoorn des overvloeds.
De Hoop (Garsthuizen)

De Hoop is een koren- en pelmolen ten zuiden van het dorpje Garsthuizen in de provincie Groningen. De molen werd in 1839 gebouwd nadat zijn voorganger, een spinnenkopmolen met stelling was omgewaaid. De molen is tot de dood van de laatste beroepsmolenaar in 1970 in bedrijf geweest. In 1973 liet een particulier de molen geheel herstellen, waarbij de gehele onderbouw opnieuw werd opgemetseld. Sinds deze omvangrijke restauratie wordt de molen regelmatig door een vrijwillig molenaar in bedrijf gesteld. Na een brand in 1995 is de molen wederom volledig gerestaureerd. De huidige vrijwillig molenaar is tevens instructeur van het Gilde van Molenaars en geeft les aan aankomende molenaars. Externe link Molen De Hoop Garsthuizen
Ernst Cahn en Alfred Kohnbrug

De Ernst Cahn en Alfred Kohnbrug is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De verkeersbrug waarover ook tramlijn 4 rijdt, vormt de verbinding tussen de Van Woustraat en de Rijnstraat. Ze overspant hier het Amstelkanaal met de noordelijk gelegen Jozef Israëlskade en zuidelijk gelegen Amstelkade. De brug is ontworpen door Piet Kramer in dienst bij de Dienst der Publieke Werken. Hij hanteerde de Amsterdamse Schoolstijl. Baksteen wordt afgewisseld met natuursteen (graniet) en er zijn siersmeedijzeren balustrades. In tegenstelling tot andere bruggen over het Amstelkanaal ontbreken hier beelden van Hildo Krop en brughuisjes zoals bij de P.L. Kramerbrug en de Barbiersbrug. Daarvoor in de plaats zijn er vier granieten walmuren. Elke walmuur heeft drie bewerkingen; ze hebben forse uitsparingen, de uiteinden zijn bewerkt en op die uiteinden liggen een soort rozetten. Net boven het wateroppervlak is bij de noordwestvleugel een granieten steen te zien met daarop NAP. De hele brug wordt gedragen door een houten paalfundering; de overspanning wordt verzorgd door stalen liggers, waarop gewapend beton. De brug kostte destijds circa 80.000 gulden. In 2003 zijn delen van de brug vernieuwd. De eerste ontwerpen voor deze brug dateren al uit 1916. Door de Eerste Wereldoorlog (en de daarmee gepaard gaande prijsverhogingen) kwam het er toen niet van. Er werd een houten noodbrug (hier ook geschikt voor rijverkeer) geplaatst. Er werd een aantal keren gevraagd of het nu niet eens tijd werd een permanente brug aan te leggen en zo geschiedde maar pas in 1927 (de verderop gelegen Han van Zomerenbrug zou altijd het uiterlijk behouden van een noodbrug). De brug is in 2008 vernoemd naar Ernst Cahn en Alfred Kohn die op Van Woustraat 149 en in de Rijnstraat het IJssalon Koco voerden. Vanuit hun ijssalon werd tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog leiding gegeven aan een verzets- en knokgroep totdat de groep in 1941 werd opgepakt. Aan genoemd pand is daartoe een plaquette bevestigd. Cahn, naar wie in de wijk De Aker in Amsterdam de Ernst Cahnsingel is vernoemd, werd gefusilleerd op de Waalsdorpervlakte, Kohn werd omgebracht in Auschwitz.
Blauwe Klap

De Blauwe Klap is een brug in de stad Assen over Het Kanaal (een oud gedeelte van het Noord-Willemskanaal). De brug werd op 11 december 2015 voor het auto- en fietsverkeer officieel geopend. Over de brug loopt de Industrieweg, een van de belangrijkste ontsluitingswegen in Assen. De Blauwe Klap is onderdeel van het project Blauwe As (onderdeel van Florijnas) en heeft als doel het weer bevaarbaar maken van Het Kanaal tussen het Havenkanaal en de Vaart. Naast deze brug bestaat het project uit vijf bruggen (drie fiets- en twee autobruggen) en twee sluizen. In feite bestaat de Blauwe Klap uit vier ophaalbruggen die naast elkaar gelegen zijn. Van de vier brugdelen zijn er twee bedoeld voor fietsers en voetgangers en twee voor gemotoriseerd verkeer (één per richting). Oorspronkelijk lag op deze plek een brede dam die het Havengebied afsloot van Het Kanaal. De naam Blauwe Klap is bedacht door Ada Klaassens uit het woord klap dat brug betekent, meer in het bijzonder een ophaalbrug, en "blauw" van het project waar het toe behoort: Blauwe As. De naam werd officieel in april 2015. Externe links Officiële website van Florijnas Beschrijving Blauwe Klap
Leeuwenputbrug

De Leeuwenputbrug (brug 371) is een vaste brug in Amsterdam-Noord. Deze verkeersbrug is gelegen in de Grasweg en overspant het Buiksloterkanaal. Aan de oostkant van het kanaal komt de Grasweg uit op de Ranonkelkade. De eerste plannen voor een brug op deze plek stammen uit 1916, toen het terrein in erfpacht werd gegeven aan de Dordtsche Petroleum Maatschappij tot aanleg van een weg etc. Die brug raakte midden jaren dertig dermate beschadigd, dat er reparaties moesten plaatsvinden aan een van de landhoofden. Vervolgens moest hij aan het verkeer onttrokken worden. In december 1936 konden bedrijven intekenen op de aanleg van een nieuwe brug. Het bedrijf mocht bij intekening ook een andere brug in de Grasweg aanleggen en de bijbehorende werken voor haar rekening nemen. Piet Kramer, werkzaam bij de Dienst der Publieke Werken ontwierp de brug, maar dan niet in zijn gebruikelijke Amsterdamse Schoolstijl. Hij ontwierp voor hier een "kale" constructie van beton (landhoofden) en staal (liggers). Die combinatie van Kramer is ook terug te vinden in een aantal bruggen die hij ontwierp voor het Amsterdamse Bos. Staande delen van de borstwering van de Leeuwenputburg zijn bijvoorbeeld ook terug te vinden bij brug 544 in het bos. Het geheel wordt gedragen door een naaldhouten paalfundering; hout is ook terug te vinden in de brugpijlers met juk. De brug wordt verlicht door sierlijke lantaarns. Leuningen, balusters en lantaarns zijn uitgevoerd in blauw. De werkzaamheden begonnen in januari 1937 en waren rond de zomer afgerond. In oktober 2018 besloten burgemeester & wethouders van Amsterdam, dat de brug die tot dan toe alleen onder een nummer (371) bekend stond, de naam Leeuwenputbrug kreeg, naar een put, met zuilen met leeuwen, die in het nabijgelegen vroegere galgenveld lag. Ondertussen (2026) is deze brug er een voorbeeld van hoe de gemeente Amsterdam haar bruggen verwaarloosd - deze brug is al twintig jaar niet meer onderhouden !! De brug had een zusje in brug 365 die gelijk met deze brug werd gebouwd. Deze brug werd rond 1975 afgebroken.
Emmanuel Baptist Church

De Emmanuel Baptist Church is een kerkgebouw aan de Kouvenderstraat 135 in de Nederlands-Limburgse plaats Hoensbroek. Geschiedenis Deze baptistische kerkgemeente (gerelateerd aan de Southern Baptist Convention) werd opgericht in 1976 en verzorgt Engelstalige diensten, oorspronkelijk speciaal voor de militairen die werkzaam zijn bij AFCENT in Brunssum. Er was weliswaar reeds een Engelstalige protestantse kerk, dat was de militaire kapel op de basis van AFCENT, die vanaf 1969 in gebruik was, maar dit werd onvoldoende geacht, reden om een kerkgemeente op te richten, met financiële steun van een verwante kerkgemeenschap in Jurbeke (Baptist International Church). Men kerkte aanvankelijk in een school van AFCENT, later in een kerk te Kerkrade en in 1985 werd een leegstaande garage te Hoensbroek aangekocht die als kerkgebouw werd ingericht en sedertdien in gebruik is. In de loop der jaren evolueerde het genootschap van een louter militaire aangelegenheid tot een plaats waar allerlei Engelstalige personen lid van werden, meestal expats, zakenlieden, studenten, vluchtelingen en dergelijke. Gewoonlijk is hun verblijf in de regio slechts tijdelijk.