NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Gerlachuskapel (Houthem)

De Sint-Gerlachuskapel of kortweg Gerlachuskapel is een kapel in Houthem in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Valkenburg aan de Geul. De kapel staat in het dorp midden op de driesprong van de straten Onderstestraat en Sint Gerlachstraat. Op ongeveer 300 meter naar het oosten staat de Sint-Gerlachuskerk met daarachter Château St. Gerlach. De kapel is gewijd aan Gerlachus van Houthem. Geschiedenis Rond 1870 werd de kapel gebouwd op de driesprong op de plaats waar voordien een wegkruis stond. De kapel werd gebouwd in een tijd toen vele pelgrims in de nabijgelegen Sint-Gerlachuskerk het graf van de heilige Sint-Gerlach bezochten. In 1872 werd in de kapel het zijaltaar geplaatst uit de kerk. In 1938 werd achter de kapel een eik geplant ter ere van de geboorte van Beatrix der Nederlanden. Op 17 januari 1967 werd de kapel ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Bouwwerk De hoge kapel staat midden op een driesprong met achter de kapel een hoge eikenboom. Het bouwwerk is opgetrokken in Limburgse mergel in neoclassicistische bouwstijl. De open kapel bestaat uit een ronde boog met ervoor een ijzeren hek die die ondiepe kapel afsluit en wordt gedekt door een zadeldak. De klassieke gevel boven de nis omvat een dubbele architraaf, een fronton en op de top een stene kruis. In de kapel bevindt zich een barokke altaar waarop een beeld van Sint-Gerlach geplaatst is. Dit beeld is een kopie van het oorspronkelijke beeld dat na de restauratie in de Sint-Gerlachuskerk werd geplaatst. Boven het beeld is in de kapel een alziend oog met stralenkrans geschilderd, dit oog is het oog van de bescherming biedende God. Het altaar heeft een medaillon met daarin de Latijnse tekst "S. Gerlace OPN", hetgeen betekent "Sint Gerlach bid voor ons". Zie ook Gerlachusputje Lijst van rijksmonumenten in Houthem Lijst van weg- en veldkapellen in Valkenburg aan de Geul
Michaëlskerk (Koudekerke)

Die Michaëlskerk ist ein Kirchengebäude der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Koudekerke, einem Ortsteil der Gemeinde Veere in der Provinz Zeeland. Die Kirche ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die Michaëlskerk befindet sich zentral in der Mitte des Kirchenrings, der Standort der mittelalterlichen Vorgängerkirche war, die zu Ehren des Erzengels Michael geweiht war. Die Pfarrei Koudekerke entstand um 1198 als Abpfarrung von der Westmünsterkirche in Middelburg. Gebäude und Ausstattung Das heutige Kirchengebäude wurde unter teilweiser Verwendung älteren Mauerwerks Mitte des 17. Jahrhunderts als einschiffige Saalkirche mit Strebepfeilern und Dachreiter in nachgotischem Stil errichtet, der sich an den Dorfkirchen der Backsteingotik der Region anlehnt. 1836 wurde die weiß verputzte Sakristei im Stil der Neugotik angefügt. Im damals ebenfalls renovierten Dachreiter befinden sich Glocken, die 1570 von Pieter van den Ghein und 1755 von Michaël Everard gegossen wurden. Zwischen 1962 und 1964 wurde die Kirche von dem 1836 aufgebrachten Putz befreit und restauriert. Die Ausstattung umfasst eine Kanzel im Louis XVI-Stil vom Ende des 18. Jahrhunderts sowie eine um 1750 für eine Kirche in Maastricht gebaute Orgel, vermutlich von den Orgelbauern Thomas und Peter Weidtman geschaffen. 1778 gelangte diese Orgel in die Reformierte Kirche in Neerijnen, danach wurde sie 1866 durch die Kirchengemeinde in Koudekerke gekauft und 1953 durch den Orgelbauer Van Vulpen grundlegend restauriert. Auf dem umgebenden Friedhof, der von einer Mauer mit zwei Eingangstoren umgeben ist, befinden sich einige Grabsteine englischer Soldaten, die 1810 gefallen sind. Literatur Monumenten in Nederland. Zeeland, Zwolle 2003, S. 528. Weblinks Einzelnachweise
Cisterne (Veere)

De Cisterne is een historische regenput in het Zeeuwse Veere. De waterput werd gebouwd in 1551 op last van Maximiliaan van Bourgondië. Maximiliaan had de handelaren in Schotse wol beloofd dat hij in drinkwater en in spoelwater voor de wol zou voorzien. De put heeft een inhoud van 200 kubieke meter en vangt het regenwater op van het dak van de Grote Kerk. Het achthoekige cisternegebouw heeft een straalgewelf en tudorbogen op slanke zuilen.
De Schakel (Veghel)

De Schakel is een voormalige protestantse kerk in de tot de Noord-Brabantse gemeente Meierijstad behorende plaats Veghel. Het kerkgebouw is gelegen aan de Hoofdstraat 53. Geschiedenis Het protestantisme in Veghel begon in 1648 toen de oude Sint-Lambertuskerk werd genaast van de katholieken. Degenen "die de ware religie zijn toegedaan" bestonden slechts uit 1 Veghelnaar en 6 Udenaren. Zij hadden, te midden van de overwegend katholieke bevolking, onder meer het hoofd te bieden aan "paepistische stoutigheden en insolentiën". In de 18e eeuw groeide het aantal protestanten naar ongeveer 30. De godsdienstvrijheid die de Franse tijd bracht leidde ertoe dat de katholieken hun kerk weer terug eisten. Dit geschiedde – na de nodige strubbelingen – in 1820. Ondertussen werd een zogeheten Lodewijkskerkje gebouwd en door de protestanten in gebruik genomen. Terugloop van het aantal leden leidde tot het afstoten van het kerkje. In 2021 werd daar de laatste dienst gehouden. In 2022 kreeg het kerkje een nieuwe eigenaar, een vastgoedinvesteerder. De gemeente Uden-Veghel hield sindsdien haar diensten in de Protestantse kerk te Uden. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkje, ontworpen door J. Schoonwater op de plattegrond van een uitgerekte achthoek zoals vele hervormde kerkjes uit die tijd. Het kerkje heeft stijlelementen uit het neoclassicisme en de neogotiek. Op het dak bevindt zich een klokkentorentje. De kerk staat aan de achterzijde in verbinding met het gemeenschapshuis De Schakel. In de kerk bevond zich een 18e-eeuwse preekstoel. De kerk is geklasseerd als Rijksmonument.
Grote Kerk (Vianen)

Die Grote Kerk in der niederländischen Stadt Vianen, Provinz Utrecht, ist die älteste Kirche der Stadt und dient einer reformierten Kirchengemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Geschichte Einer schon vorbestehende Kapelle wurde am 1. August 1327 vom örtlichen Feudalherrn Zweder II. van Vianen Baugrund für einen Neubau geschenkt, den sein reicher Schwiegersohn Willem van Duivenvoorde, Siegelbewahrer der Grafschaft Holland, finanzierte. Errichtet wurde eine Pseudobasilika. Die Kirche unterstand der Pfarrei Gasperden (heute Hagestein), erhielt aber 1345 Tauf- und Bestattungsrechte. Nach der Erhebung zu einer eigenständigen Pfarrkirche im Jahr 1435 wurde das Gotteshaus zu einer Hallenkirche erweitert. Beim Stadtbrand von 1540 brannte auch die Kirche großenteils ab. Den schnellen Wiederaufbau leitete der Baumeister Cornelis Frederiksz. Seither gab es keine großen baulichen Veränderungen mehr. Am 25. September 1566 schloss sich die Pfarrei der Reformation an. Umgehend wurden Heiligenstatuen und Altäre entfernt. Bauwerk Die Grote Kerk ist eine Hallenkirche mit Querschiff. Der Westturm ist aus Backstein errichtet und weist überwiegend romanische Formen auf, obwohl er erst in „gotischer Zeit“ entstanden ist. Das Kirchenschiff, in mehreren Phasen im 14. bis 15. Jahrhundert errichtet, ist gotisch und größtenteils ebenfalls aus Backstein. In einigen Wänden gibt es aber einen dekorativen Farbwechsel, indem sich jeweils mehrere Lagen von Backstein und mehrere Lagen von Tuffstein fast gleicher Größe abwechseln. Die Bedachung des Schiffs besteht aus einem Längsdach und vier Querdächern. Deren östlichstes bedeckt das Querschiff, die drei anderen bedecken die Seitenschiffe des Langhauses. Deren westlichste Abschnitte, kürzer als ein normales Joch, hat jeweils einen First in Längsrichtung der Kirche und ein Giebeldreieck neben dem Westturm. Der von außen erkennbaren Struktur der Dächer und Dachfirste entspricht die Deckung der Teile des Kirchenschiffs mit hölzernen Tonnengewölben im Inneren. Weblinks Rijksmonumenten, Monumentnummer: 37388, Voorstraat 110 4132 AT te Vianen – über den Turm Rijksmonumenten, Monumentnummer: 37389, Voorstraat 110 4132 AT te Vianen – über das Kirchenschiff https://reliwiki.nl/index.php/Vianen,_Voorstraat_110_-_Grote_Kerk
Sint-Antonius en Nicolaaskapel

De Sint-Antonius en Nicolaaskapel is een kapel in Groeningen in de gemeente Land van Cuijk in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kapel staat aan de Groeningsestraat 19. De kapel is gewijd aan Antonius van Egypte en Nicolaas van Myra. Geschiedenis In de 15e eeuw werd de kapel gebouwd. In de 18e eeuw werd de kapel verbouwd en in 1822 herstelde men het kerkgebouw. Op 7 mei 1968 werd de kapel opgenomen in het rijksmonumentenregister. Opbouw De georiënteerde kapel is in gotische stijl opgetrokken en bestaat uit een eenbeukig schip met een driezijdig gesloten smaller koor. De kapel wordt gedekt door zadeldaken met op het dak een dakruiter. De gevels zijn voorzien van rondboogvensters en het koor heeft steunberen.
Klimmender Huuske

Het Klimmender Huuske, Gen Huuske, 't Huuske, Huiskenshof, Hoeve Retersbeeck of Huize Retersbeek is een omgracht herenhuis in Retersbeek in de gemeente Voerendaal in de Nederlandse provincie Limburg. Ze ligt ten noorden van de Rijksweg 79 ten noorden van Klimmen op de rechteroever van de Retersbeek. Het herenhuis heeft een oude kelder en wordt omgracht door het water van de Retersbeek. Aan de noordwestzijde ligt er een U-vormige hoeve die aan de zuidwestzijde een toegangspoort heeft. Geschiedenis In de middeleeuwen heeft er hier reeds een kasteel gestaan, waarvan de huidige kelder nog het restant is. Waarschijnlijk is dit het stamslot geweest van het geslacht Retersbeek, later Von Schaesberg. In het begin van de 19e eeuw werd het huis gemoderniseerd en kreeg het zijn huidige uiterlijk. In 1837 werd de landschapstuin aangelegd die ten zuiden van het huis gelegen is. In het begin van de 19e eeuw is de bouwhoeve gebouwd. Op 17 januari 1967 werd het complex ingeschreven als rijksmonument. Bewoners Joris van Retersbeek (15e eeuw) Hans Truijen (1964-)
Holthuis (havezate)

Holthuis is een landhuis en voormalige havezate in het Nederlandse dorp Twello, provincie Gelderland. Geschiedenis In 1374 wordt voor het eerst melding gemaakt van het kasteel ‘het Holthues’. In dat jaar werd het kasteel verplicht om een tiende af te dragen aan het Heilige Geest Gasthuis in Deventer. In 1512 werd het Holthuis in leen uitgegeven door de heren van Bronckhorst aan de familie Cuynre. Twaalf jaar later werd het bewoond door de familie Schull, die er tot 1575 bleef wonen. In 1593 ging het Holthuis over naar de familie Van der Hell. De familie Van Renesse kreeg de havezate in 1695 in eigendom. In 1719 kocht het echtpaar Brand-Seppe het huis aan. Zij lieten het Holthuis gedeeltelijk afbreken en in 1721 vervangen door een grotendeels nieuw landhuis. In de 19e eeuw waren er diverse eigenaren, zoals Carel Arend Jan baron van Boecop en Joan Frederik Nering Bögell. Die laatste kocht Holthuis op een veiling, voerde enkele aanpassingen door en gebruikte het daarna als zomerverblijf. Burgemeester Gustaaf Willem Jacobus van der Feltz kocht in 1938 het Holthuis aan. Inmiddels was het verwaarloosd geraakt en hij liet het renoveren. In 1944 werd het echter gevorderd door de Duitse bezetter. De enige oorlogsschade ontstond door een geallieerd vliegtuig dat neerstortte. De schade aan het huis werd in 1947 weer hersteld. Beschrijving De middeleeuwse havezate was omgracht en had een voorburcht. Het is niet bekend hoe dit kasteel er uit heeft gezien. Op de fundamenten van de middeleeuwse voorganger is in 1721 door het echtpaar Brand-Seppe het nieuwe landhuis gebouwd. Twee tekeningen uit 1743 van Jan de Beijer laten het huis zien zoals dat door hen was gerealiseerd: een hoofdvleugel met een breed voorhuis van twee bouwlagen en een souterrain, een smaller achterhuis, en een zeshoekige traptoren met een aanbouw. Aan de rechterzijde was tevens een lagere zijvleugel gebouwd met aan het uiteinde een vierkante toren. Begin 19e eeuw waren de zijvleugel en de toren verdwenen. De grachten werden gedempt en in de periode 1873-1875 werden de traptoren en een deel van het achterhuis gesloopt. Het park had in de 18e eeuw nog een geometrische structuur, maar kreeg in de 19e eeuw een landschappelijk karakter. De Firma Copijn en Zoon ontwierp in 1925 opnieuw het park en twee jaar later de geometrische deeltuin. Het huidige landhuis heeft twee verdiepingen en wordt afgedekt met een omlopend schilddak. Op de hoeken van het dak staan schoorstenen met windkappen. De duiventil is na de oorlog geplaatst om aan te geven waar het geallieerde vliegtuig is neergestort.
Dorpskerk (Twello)

De dorpskerk Twello is een 15e-eeuwse eenbeukige kerk, die oorspronkelijk gewijd was aan Maria, in de Gelderse plaats Twello. De toren van de kerk werd in het begin van de 15e eeuw gebouwd tegen de westzijde van het toen al bestaande schip. Halverwege de 15e eeuw werden het koor en de sacristie gerealiseerd. In 1522 werd een deel van de kerk door brand verwoest tijdens gevechten tussen de stad Deventer en Karel van Gelre. Achttien parochianen kwamen bij deze brand om het leven. De kerk werd weer hersteld. Halverwege de 16e eeuw werd de toren verhoogd met een derde geleding. Bijzonder zijn de in de 16e eeuw aangebrachte muurschilderingen in de kerk door Ewold van Delft. Aan de zuidmuur van de kerk hangt een epitaaf met de afbeelding van de kruisafneming. Het laatgotische doopvont dateert uit de 15e eeuw. De preekstoel werd vervaardigd door Joost Kok in 1771 en het orgel werd in de periode 1819 tot 1823 gemaakt door de orgelbouwer Abraham Meere. De kerk en de toren werden in de jaren 1902 en 1903 gerestaureerd door de architect Wolter te Riele. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden de beide klokken door de Duitsers uit de toren geroofd. De door Willem Wegewaert in 1601 gegoten klok is nooit teruggevonden. De klok die door Gerrit Schimmel in 1678 werd gegoten werd wel teruggevonden en hangt weer in de toren. In de jaren 1965 en 1984 werd de kerk opnieuw gerestaureerd. In 2011 werd de kerk heringericht door de architect P.D. van Vliet. In februari 2018 werden twee gebrandschilderde glas-in-loodramen, voorstellend Jeremia en Jesaja, in de nissen aan weerszijden van de preekstoel geplaatst. De ramen zijn gemaakt door Jan Ooms (1915-1975) en gerestaureerd door de heer A. Rauwerdink uit Aalten. De ramen zijn geschonken door de familie Ooms. De kerk en de kerktoren zijn erkend als rijksmonument en werden in 1971 ingeschreven in het monumentenregister.
Dorpskerk (Wilp)

De Dorpskerk, voorheen de Nederlandse Hervormde kerk, is een kerkgebouw in Wilp in de Nederlandse provincie Gelderland. Het is sinds 2021 eigendom van de Stichting Behoud Dorpskerk Wilp die er tentoonstellingen, lezingen en concerten organiseert en de ruimte verhuurt voor incidentele bijeenkomsten. De protestantse streekgemeente Voorst-Klarenbeek-Wilp gebruikt blijft het gebouw gebruiken voor erediensten. De kerk van Wilp is de oudste dijkkerk van Nederland, ze staat op een van de hoogste punten van het dorp en speelde een belangrijke rol bij de groei en ontwikkeling ervan. Geschiedenis De huidige kerk had een houten kapel als voorganger die er omstreeks 765 gesticht werd in het kader van de kerstening van de bewoners door de Angelsaksische missionaris Liafwin, beter bekend als Lebuïnus. In de 11de eeuw werd deze vervangen door een tufstenen kerk bestaande uit een eenbeukig, romaans schip. Een toren, hoogstwaarschijnlijk stammend uit de vroege 12de eeuw, werd hier later aan toegevoegd. Bij van de Reformatie kwam de kerk in handen van de protestanten, het was lang een gebedshuis van Nederlandse Hervormde Kerk. De eerste predikant was Georgius Mullerus. Eind 16de eeuw vond een grote uitbreiding plaats in de vorm een koor van baksteen in de laatgotische stijl. Ook de kerktoren werd onder handen genomen. Hij werd met baksteen overhoogd en voorzien van een gotische torenspits. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog liep de kerk veel schade op. Op 12 april 1945 staken Canadese troepen in het kader van operatie Cannonshot met amfibievoertuigen vanaf Gorssel de IJssel over. In en rondom Wilp vonden zware gevechten plaats. Naast externe schade was het orgel van de kerk verwoest. Ter herinnering aan de 19 Canadezen die in de gemeente Voorst om het leven kwamen is er een plaquette bevestigd aan een buitenmuur van het koor van de kerk. Tussen 1949 en 1953 werd de oorlogsschade aan de kerk te hersteld. Hierbij vonden aanpassingen plaats, zo verdwenen twee steunberen aan de westgevel van de toren en de wijzerplaat van het uurwerk werd hoger geplaatst. Interieur Het interieur van de kerk bevat verschillende elementen van historische waarde. Op de vloer van de het koor kerk zijn grafzerken uit de 16de eeuw te vinden. Ook bevat de kerk twee eikenhouten herenbanken uit de 17de eeuw. Daarnaast bezit de kerk een orgel gemaakt door C.F.A. Naber uit Deventer in 1853, dat oorspronkelijk afkomstig was Lutherse kerk te Deventer. Het orgel is in 2009 gerestaureerd en na een verbouwing in de kerk geplaatst. De toren bevat twee klokken, waarvan een van F. en P. Hemony uit 1649 en een van J. Maritz uit 1781. Het had niet veel gescheeld of deze klokken zouden tijdens de Tweede Wereldoorlog verloren zijn gegaan. Op 15 februari 1943 werden de klokken gevorderd door de Duitsers ten behoeve van de Duitse oorlogindustrie. Kort na de oorlog bleken de klokken echter niet omgesmolten te zijn. Op 3 juli 1945 zouden ze weer op hun oude plek in de toren worden opgehangen. Afbeeldingen Externe links Stichting Behoud Dorpskerk Wilp
Sint-Clemenskerk (Waalwijk)

Sint-Clemenskerk is een driebeukige rooms-katholieke kruisbasiliek in neogotische stijl in de voormalige gemeente Baardwijk aan de Loeffstraat 50 in Waalwijk. De huidige St.-Clemenskerk werd in 1896 gebouwd vlak naast de toenmalige Waterstaatskerk. Vanwege het Calvinistische verleden van Baardwijk kon er hier niet eerder een prominente rooms-katholieke kerk gebouwd worden. De kerk is vernoemd naar paus Clemens I, die als beeld boven de hoofdingang staat. Naast de kerk staat een Heilig Hartbeeld. Architect van de kerk is Jacques van Groenendael, die een bouwbudget van 69.837 gulden had. In de jaren tachtig van de vorige eeuw is de toren gerestaureerd. Het gebouw valt onder de rijksmonumenten. Naast het Vermeulen-orgel (1957) is er een Verschueren-orgel (1968), dat uit de in 2000 gesloten Bernadettekerk komt. De kerk bleef na de fusie met de parochie van de Sint-Janskerk in gebruik. In 2017 kreeg zij de status van kapel. In 2019 is de kerk aan de eredienst onttrokken. Sinds 2018 stond het kerkgebouw te koop. Er is een koopovereenkomst met een ondernemersechtpaar gesloten. Fotogalerij Externe links Parochie St. Jan de Doper Waalwijk en Waspik - Gearchiveerd(04-08-2018) Orgels - Gearchiveerd(10-08-2016)
Grote Kerk (Wageningen)

The Grote Kerk or Johannes de Baptistkerk is a three-aisled cruciform church on the Markt in Wageningen in the Dutch province of Gelderland. The first church on this site was built in Romanesque style after Wageningen received city rights in 1263. In the 15th century the church was expanded with a north aisle in Gothic style. In the 16th century, the rest of the church was also renovated in this style. In 1861-1862 the church was restored under the direction of the architect L. H. Eberson, during which the tower was fitted with four later highly criticized gables. The church has the status of a national monument. In 1810 the church came into the possession of the Reformed Municipality of Wageningen, but the tower always remained in the possession of the civil municipality. On August 25, 2017, the Grote Kerk in Wageningen was officially transferred to the Old Gelderse Churches Foundation by the Protestant Community in Wageningen. The management and operation is done by a supporting foundation, the Grote Kerk Wageningen Foundation. The church will continue to be used for church services. The Grote Kerk Wageningen Foundation aims to develop other activities that can cover the regular costs for maintenance and operation. The aim is to give the church building a central place and a broad function for the entire local community of Wageningen. A renovation is planned for 2019 and 2020, the intention being to give the church a multifunctional character. References
Grenskerk (Grashut)

De Grenskerk is een voormalige grenskerk bij Grashut in de Nederlandse gemeente Nederweert. De openluchtkerk ligt tussen Weert en Budel naast de grens van Noord-Brabant met Limburg in het Weerterbos. Geschiedenis In 1629 werd 's-Hertogenbosch door Frederik Hendrik van de Staten van Holland veroverd op de Spaanse overheersers en kwam het katholieke geloof onder druk te staan en werd in 1649 zelfs verbannen. In 1648 werd de Vrede van Münster getekend waarbij het gebied ten noordwesten van de latere provinciegrens tot het protestantse Holland ging behoren. Aan de zuidoostzijde van de grens lag het (katholieke) Spaans Opper-Gelre. Rond 1649 werd de grenskerk gesticht en werden er door de paters van Biest kerkdiensten gehouden voor de gelovigen uit Noord-Brabant. De grenskerk was tot 1682 in gebruik. In 1981 werd de (herbouwde) grenskerk overgedragen aan het Limburgs Landschap. Bouwwerk Het grenskerkmonument bestaat een rechthoekig terrein dat omgeven is door een lage bakstenen muur met op dit terrein rijen bankjes. Tegen de achtermuur is het altaar geplaatst dat aan de voorzijde versierd is met een kruis en druiventrossen. Achter het altaar is een groot houten kruis geplaatst. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Nederweert
Sint-Rumolduskapel (Weert)

De Sint-Rumolduskapel (ook: Rumolduskapel) is een betreedbare kapel te Weert in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat nabij Molenpoort 27. Ten noordoosten van de kapel ligt het Sint-Martinuskerkhof. Geschiedenis Reeds omstreeks 1400 moet op deze plaats een kapel hebben gestaan, waar Sint-Rumoldus werd vereerd tegen quade oogen, geschillen in de kele (keelaandoeningen) en veeziekten. Een kaart van Jacob van Deventer uit 1560 toont eveneens een kapel op deze plaats. De kapel raakte geleidelijk in onbruik en in verval. In 1975 werd ze aangekocht door de gemeente en gerestaureerd. Sindsdien doet ze dienst als gedachteniskapel voor de tijdens de Tweede Wereldoorlog omgekomen Weertenaren. Een kunstwerk, vervaardigd door Felix van Kalmthout, werd in de kapel geplaatst. Het beeldt een groep gevangenen uit die wordt gedeporteerd, vergezeld van de tekst: Opdat wij niet vergeten. Gebouw De huidige kapel is een driezijdig gesloten zaalkerkje uit de 18e eeuw, mogelijk omstreeks 1775. In 1838 bleek het bestuur van de Sint-Martinusparochie voornemens rondom de kapel buiten de Molenpoort eenige linden boomen te planten. Deze lindebomen staan er nu nog. De bakstenen kapel heeft een gezwenkte voorgevel en in de kapel bevindt zich een galerij in Lodewijk XV-stijl. Aan de oostzijde van de kapel is een overhuifd kruisbeeld bevestigd uit 1883. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert Lijst van rijksmonumenten in Weert