NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Amsterdam Symphony

Amsterdam Symphony is een bouwproject in de Amsterdamse Zuidas dat twee in het oog springende oranjerode wolkenkrabbers omvat. De woontoren met luxe appartementen is 105 meter hoog en telt 29 verdiepingen, de kantoortoren is 97 meter hoog en telt 27 verdiepingen. De torens zijn ontworpen door de Nederlandse architect Pi de Bruijn. In een derde, lager gebouw van donkerrode baksteen is het viersterrenhotel Crowne Plaza Amsterdam-South gevestigd, ontwerp van AWG architecten. Het project is een onderdeel van het Gershwin-project, een woonwijk met 1200 appartementen in het kerngebied Zuidas. Met de bouw is in september 2006 begonnen; het complex is in 2009 in gebruik genomen. Het complex speelde een belangrijke rol in de vastgoedfraudezaak. In december 2013 verkocht het Philips pensioenfonds de laatste kantoortoren voor 215,1 miljoen euro. De eerste woontoren werd al eerder verkocht.
Église Saint-Vitus de Naarden

L'église Saint-Vitus de Naarden est une église protestante située à Naarden aux Pays-Bas, partie de la commune de Gooise Meren. C'est la plus grande église de Naarden et la plus haute structure de la ville. Historique L'église est dédiée à saint Vite, ou saint Vith (Vitus en latin, d'où son appellation). La partie la plus ancienne est la tour, reste d'une église précédente construite de 1380 à 1440. Le reste de l'édifice a été construit de 1455 à 1518, période durant laquelle l'église a été détruite à deux reprises par le feu. Dimensions Les dimensions de l'édifice sont les suivantes ; Hauteur sous voûte ; 25 m Hauteur de la tour : 73 m Notes et références Liens externes Ressource relative à l'architecture : Rijksmonument Ressource relative à la religion : GCatholic.org Emporis Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail des Pays-Bas
Bantsiliek

De Bantsiliek is een kerkgebouw in het dorp Bant in de Noordoostpolder. Het werd gebouwd in 1955. De architect is Antonius Vosman jr. uit Deventer. Katholiek In 1951 werd met de bouw van het dorp Bant begonnen. Oorspronkelijk was de parochie toegewijd aan de H. Liudger en viel onder het bisdom Utrecht. Later behoorde de parochie tot het bisdom Groningen. De bevolkingsgroei in de Noordoostpolder bleef achter bij de verwachtingen. In 1991 werd de parochie van de H. Ludgerus dan ook samengevoegd met die van de H. Nicolaas in Creil en die van de H. Servatius te Rutten, tot parochie De Goede Herder. De kerkgebouwen van Bant en Creil zijn in 2001 afgestoten. De inventaris van Bant werd grotendeels opgenomen in de kerk van Rutten. Samen-op-weg De te Bant in 2001 gevormde Samen-op-weggemeente heeft haar kerkgebouwen verkocht om verder in één gebouw: de Bantsiliek. De grote kerkzaal werd in tweeën gedeeld tot een kerkzaal en een ontvangstruimte. De Mariakapel bleef in stand en is stilteruimte geworden. Er is verder veel aan de kerk verbouwd en aangepast. Zaterdag 27 november 2004 werd de kerk in gebruik genomen. De officiële ingebruikname was op zondag 23 januari 2005. Verkiezing In 2009 deed de Bantsiliek mee in de finale van de verkiezing Mooiste kerk van Nederland van het NCRV radioprogramma Plaza. Het gebouw kreeg de meeste stemmen maar tot winnaar werd uiteindelijk de Sint-Willibrordusbasiliek in Hulst uitgeroepen. Externe link Officiële website
Christus Koningkerk (Rotterdam)

De Christus Koningkerk is een voormalige rooms-katholieke kerk aan het Statenplein in Rotterdam. Geschiedenis De Christus Koningkerk werd in 1928-1930 gebouw voor de nieuwe opgerichte parochie in Hillegersberg. Architect H.P.J. de Vries ontwierp een grote driebeukige kerk met een terzijde staande toren. De Vries ontwierp tevens de bij de kerk horende pastorie en het klooster. Samen met enkele later gebouwde scholen, vormen deze gebouwen het Christus Koningcomplex. In 1991 sloeg de bliksem in de kerktoren, die daarna dreigde in te storten. De spits werd daarom gesloopt en is daarna niet meer herbouwd. Wegens teruglopend kerkbezoek werd op 1 januari 2003 werd de kerk gesloten. De parochie is opgegaan in de nieuw opgerichte parochie "De vier Evangelisten". De kerk werd al in 1997 aangewezen als gemeentelijk monument, maar het parochiebestuur tekende beroep aan omdat men het gebouw wilde laten slopen. Buurtbewoners kwamen in actie om het kerkgebouw te behouden. In 2010 werd overeenstemming bereikt en werd het gehele complex definitief op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst. De kerk zou worden verbouwd tot appartementencomplex. Bron Reliwiki - Rotterdam, Christus Koningkerk Besluit gemeenteraad over monumentenstatus[dode link]
De Helper

De Helper is een poldermolen op de oostelijke oever van het Paterswoldsemeer in de gemeente Groningen, in het gehucht Nijveensterkolk. De molen is in 1863 gebouwd ten zuiden van de stad Groningen voor de bemaling van de polder Helpman met behulp van een vijzel. De molen raakte in de jaren zestig van de twintigste eeuw definitief buiten gebruik en raakte in verval. De molen werd vanwege uitbreiding van de stad Groningen en de aanleg van de A28 in 1969 op zijn oorspronkelijke plek afgebroken en in 1971 bij het Paterswoldsemeer weer opgebouwd. De bemaling is nu in een circuit aangelegd voor watercirculatie van de sloten aan de oostelijke kant van het meer. De molen is op vrijwillige basis in bedrijf. Externe links De Helper op molendatabase.org
Arnhem smock mill (1960)

The smock mill at the Netherlands Open Air Museum, Arnhem, Gelderland, Netherlands was originally built at Noordlaren, Groningen, Netherlands in 1862. It was dismantled in 1953 and re-erected at the museum in 1960. The mill has been restored to working order. History The mill was originally built to drain the Oosterpolder at Noordlaren, Groningen in 1862, replacing an earlier mill. In 1895, the upper part of the wooden upright shaft was replaced by one of cast iron, made by the IJzergieterij De Prins van Oranje, The Hague, South Holland. At that time, one pair of Common sails were replaced by Patent sails. Later, the mill ran with four Patent sails. In 1913, a steam-powered pumping station was constructed to assist the drainage of the polder during periods of calm. Electricity replaced steam in 1939. In 1942, it was proposed to demolish the mill, but this was postponed due to World War II. Post-war, the polder board and the Gemeente Haren disagreed over the proposal to demolish the mill. A licence to demolish was issued on 17 January 1951. The mill was dismantled in 1953 and moved to Arnhem. The mill was rebuilt in 1960, incorporating the base of a demolished windmill from Spijkerboor. The Patent sails were replaced with Common sails, but the mill was not returned to working order. This did not occur until 1995 when the mill was restored. The sails were fitted with the Fok system on their leading edges. Description The mill is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails, fitted with the Fok system on their leading edges. They have a span of 19.90 metres (65 ft 3 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft which was cast by the IJzergieterij De Prins van Oranje, The Hague, South Holland in 1960. The windshaft carries the wooden brake wheel which has 48 cogs. This drives the wallower (29 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels. The upper crown wheel, which has 40 cogs drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 35 cogs is carried on the axle of the Archimedes' screw. Public access The mill is open during museum opening hours. See also Windmills in Arnhem De Hoop De Kroon Windmills in the Netherlands Open Air Museum Boktjasjker Het Fortuyn Huizermolen Mijn Genoegen Spinnenkop Arnhem post mill (1946) Arnhem post mill (1989) References External links Openluchtmuseum webpage about the mill (in Dutch)
Poldermolen (Noordlaren)

De poldermolen uit Noordlaren is een poldermolen in het Nederlands Openluchtmuseum. De molen is in 1862 gebouwd om de Oostpolder te bemalen. Het is een bovenkruier met rietgedekte houten achtkant. In 1895 werd de houten bovenas vervangen door een 4,40 m lange, gietijzeren Prins van Oranje-as en werd toen op één roede zelfzwichting aangebracht. De vang is een zogenaamde Vlaamse vang, die bediend wordt met een wipstok. Het kruiwerk is een voeghoutenkruiwerk, dat wordt bediend met een kruiwiel. De vijzel voor het opvoeren van het water is nog van hout. De molen is in 1953 afgebroken. In 1960 werd de molen heropgebouwd op het museumterrein. Het wiekenkruis werd hierbij voorzien van het oudhollands hekwerk, en heeft sindsdien geen zelfzwichting meer. In 1995 kreeg de molen nieuwe roeden voorzien van het fokwieksysteem met remkleppen. De roeden zijn in 1994 gelast door de firma Buurma. De buitenroede heeft nummer 298 en de binnenroede nummer 299. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 1,89. Het bovenwiel heeft 48 kammen en de bovenbonkelaar heeft 29 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,655 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 11,5 cm. De onderbonkelaar heeft 40 kammen en het vijzelwiel 35 kammen. Het vijzelwiel draait hierdoor 1,05 keer sneller dan de koningsspil en 1,89 keer sneller dan de bovenas. De steek is 10,5 cm.
Rengerspark

Rengerspark is een buurt en park in de stad Leeuwarden, in de Nederlandse provincie Friesland. Het ligt in de wijk Sonnenborgh e.o.. Het park is vernoemd naar baron Rengers. Het park ligt aan de westzijde van de Rengerslaan. Aan de westzijde van het park ligt de Oude Stadsbegraafplaats. Het park ligt aan de noordzijde van de Spanjaardslaan. Park In 1902 werd door Mr. Wilco Julius van Welderen baron Rengers en diens echtgenote C.T. Baronnesse van Welderen Rengers-Looxma een perceel grond aan de gemeente Leeuwarden aangeboden met de bedoeling op dat terrein een wandelgebied aan te leggen. Dit aanbod werd door de gemeente aangenomen. Tuinarchitect Hendrik Copijn maakte in 1904 het ontwerp. In april 1906 werd het park in gebruik genomen. Externe link Rengerspark Leeuwarden
Kruiswaterbrug

De Kruiswaterbrug is een brug in Friesland in de A7 tussen Sneek en de Afsluitdijk ter hoogte van Bolsward in de splitsing met de Wijmerts en de Workumertrekvaart. Dit tezamen wordt het Kruiswater genoemd, vandaar de naam Kruiswaterbrug. De brug heeft een doorvaarthoogte van 2,80 meter en staat op de lijst van slecht onderhouden bruggen en wordt in het laatste kwartaal van 2013 en het eerste kwartaal van 2014 gerenoveerd. De brug heeft een houten en een metalen klep. Alleen de zuidelijke metalen klep heeft te maken met vermoeiing en wordt vervangen. Ook de bediening en de besturing worden vernieuwd.
Joanneskerk (Oisterwijk)

De Heilige Joanneskerk is een rooms-katholieke kerk in Oisterwijk in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Ze is gelegen aan De Lind 52. De kerk behoort tot het bisdom 's-Hertogenbosch en valt onder de Sint Jozefparochie. De kerk kenmerkt zich door een zadeldaktoren. Geschiedenis De parochie werd gesticht nadat Oisterwijk in het begin van de 20e eeuw een sterke bevolkingsgroei had doorgemaakt. In 1926 werd de parochie afgesplitst van de Parochie van Sint-Petrus'-Banden. De kerk werd ontworpen door architect H.W. Valk en gebouwd in 1927. In 1953 werd het toren- en portaalcomplex, dat Valk ontwierp in samenwerking met zijn zoon G.H.F Valk, aangebouwd. In 1958 werden drie klokken met de namen: Joannes, Maria en Josef in gebruik genomen en in 1972 ook een dagkapel. In 1966 splitste de parochie Levenskerk zich af van de Joannesparochie, om in een nieuw te bouwen woonwijk een kerk te stichten. Deze bevond zich aan de Le Sage ten Broekstraat 42 en is een modern kerkgebouw en is in 2017 opgeheven. Toekomst de Joanneskerk zou per 1 juli 2018 onttrokken worden aan de eredienst, de Congregatie voor de Clerus in Rome heeft het bisschoppelijk besluit om de kerk aan de eredienst te onttrekken opgeschort met 5 jaar. Jan van Oisterwijk In 1572 werden in Gorcum negentien religieuzen gemarteld en op 9 juli 1572 in Den Briel opgehangen. Zij worden nog steeds op 9 juli herdacht. Een van hen was Joannes Lenartsz, geboren in 1504. Hij was monnik en werd met de andere achttien martelaren in 1867 heilig verklaard door Paus Pius IX. Nu wordt hij Sint Johannes of Sint Jan van Oisterwijk genoemd. Op een afbeelding in de kerk van Sint Petrus Banden draagt Jan de palmtak der martelaren en het koord met strop ter verwijzing naar zijn dood. Galerij Externe links Officiële website Bisdom Den-Bosch 360 weergave Persbericht vanwege sluiting H. Joanneskerk Parochianen Joanneskerk in Oisterwijk zelfverzekerd: 'Van uitstel komt afstel
Johannes Nepomukkerk

De Johannes Nepomukkerk is de katholieke kerk van de parochiekern Woudrichem binnen de Sint Elisabethparochie. De kerk bevindt zich in de Woudrichemse vesting aan de Vissersdijk. De kerk werd gebouwd nadat een kleine groep Woudrichemse katholieken aan koning Willem I toestemming had gevraagd voor de oprichting van een kerk en om de te benoemen pastoor een jaarlijks traktement te geven. Op 1 juni 1836 beschikte koning Willem I gunstig. In de gemeenteraadsvergadering van 29 juni 1836 maakte de burgemeester de oprichting van de parochie bekend. In 1837 had de parochie voldoende geld ingezameld om met de bouw te beginnen. Nadat de Woudrichemse katholieken tot 1838 een noodkerk gebruikt hadden, kwam in 1838 de waterstaatskerk in neoclassicistische stijl gereed, ontworpen door J. de Kroon. De eerste steen werd op 20 maart 1838 gelegd door J.P. Wilmer, de secretaris van vicariaat. Kenmerkend is de boognis boven de ingang, voorzien van dorische zuilen en het beeld van Johannes Nepomucenus. De zaalkerk heeft op het dak een achtkantig klokkentorentje met een door zink afgedekt koepeltje. In het interieur bevinden zich ionische zuilen en het geheel wordt met een tongewelf overdekt. Er is een houten altaarretabel uit 1840 met een altaarstuk uit 1839 van de hand van Jan Baptist van der Hulst. Het stelt de geboorte van Christus voor. Een gesneden eiken communiebank dateert van 1840. Inmiddels heeft op 15 december 2024 de allerlaatste eucharistieviering plaatsgevonden. De pastor van de Sint Elisabethparochie heeft definitieve en volkomen sluiting van deze kerk in januari 2025 aangekondigd. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken Externe links R.K. Kerk van Johannes Nepomuk, Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed R.K. Kerk van Johannes Nepomuk, Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed R.K. Kerk van Johannes Nepomuk op ReliWiki
Landgoed Schovenhorst

Landgoed Schovenhorst is een landgoed bij het Nederlandse Putten op de Veluwe, gesticht in 1848. Op het landgoed is lange tijd geëxperimenteerd met allerlei boomzaden. Tegenwoordig stelt men recreatieve en educatieve activiteiten centraal rond het het thema natuur-cultuur. Oorsprong Van oorsprong was het gebied bedoeld om van boomsoorten uit allerlei delen van de wereld te onderzoeken of ze op de heide konden groeien. De stichter, Mr. J. H. Schober, wilde nagaan of op de zogenaamde woeste gronden landbouw of bosbouw mogelijk was, teneinde deze als bron van welvaart aan te kunnen wenden. Het gebied is na 1901 door zijn schoonzoon dr. Johannes Theodorus Oudemans beheerd. Op Schovenhorst is de Douglasspar in Nederland geïntroduceerd Recente ontwikkeling In 1967 is de Stichting Schovenhorst opgericht om het landgoed in stand te houden. Op het landgoed is binnen het bosbeheer nog steeds veel ruimte voor experimenten. De laatste decennia, met name vanaf 1998, staat de recreatieve functie van het terrein echter voorop. Er zijn 5 parken en tuinen, onder andere het oudste Nederlandse pinetum. Naast horeca en een bezoekerscentrum zijn er een zogenaamde Bostoren, een ontwerp van Bjarne Mastenbroek van het Amsterdamse Architectenbureau SeARCH en enkele kunstwerken. Externe links Schovenhorst brochure Jaap Buis, Anderhalve eeuw Schovenhorst
Paleis van Justitie (Leeuwarden)

Paleis van Justitie Leeuwarden is een gerechtsgebouw in Leeuwarden. Het neoclassicistische gebouw uit 1851 is een ontwerp van Thomas Adrianus Romein. De voorgevel heeft een Korinthische zuilengalerij en een fronton waarin zich het Rijkswapen bevindt. Van stadsarchitect Romein is ook het Beurs- en waaggebouw uit 1880. Het Paleis werd oorspronkelijk gebouwd voor het provinciaal gerechtshof. Tot tweemaal toe is dit gebouw herbouwd na een verwoestende brand. Slechts negen jaar na de bouw brandde het gebouw volledig af. Na herbouw gebeurde hetzelfde op 7 februari 1919. Een pannetje brij dat was blijven smeulen, was de oorzaak. Door de gebrekkige uitrusting van de brandweer kon de brand vrij zijn gang gaan. De kostbare bibliotheek van het Hof werd uit de ramen gegooid om zoveel mogelijk boeken te redden, waarbij een deel van de banden beschadigd raakte. Daarna werd de bibliotheek in bewaring gegeven bij de Provinciale Bibliotheek van Friesland. Een derde brand bleef het gebouw bespaard. Toen de Duitsers zich in 1945 terugtrokken, deden zij een poging dit gebouw te verwoesten. De schade bleef echter beperkt. Het paleis van justitie aan de westzijde van het Wilhelminaplein is een van de twee vaste zittingslocaties van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De andere vaste zittingslocatie is het paleis van justitie Arnhem. Veel van de raadsheren en medewerkers hebben hun kamer in het Hofkwartier uit 1994 van architect Abe Bonnema aan de het Zaailand, op loopafstand van het paleis van justitie. Externe links Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden Reconstructie: hoe in Leeuwarden het Paleis van Justitie in brand vloog door een pannetje pap, Leeuwarder Courant, 6 februari 2019
Verzorgingsplaats Raakeind

Verzorgingsplaats Raakeind is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van de A58 in de richting Vlissingen-Eindhoven tussen afritten 13 en 12 in de gemeente Gilze en Rijen. Door een tunnel kan men bij verzorgingsplaats Molenheide komen, daar vindt men een Burger King, La Place en Subway.
Joodse begraafplaats (Oosterhout)

De Joodse begraafplaats in de Nederlandse gemeente Oosterhout ligt op de Vrachelse heide. De begraafplaats stamt uit 1822 en werd gebruikt door de Joodse gemeenschappen van Oosterhout, Breda en Geertruidenberg. Op de begraafplaats staan 168 grafstenen, alsmede een metaheerhuisje, kohaniemhuisje en een beheerderswoning. De begraafplaats is een gemeentelijk monument. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Esserveld (Groningen)

Het Esserveld (1924) is een begraafplaats aan de Esserweg in de Nederlandse gemeente Groningen. Esserveld werd aangelegd aan de zuidkant van de stad Groningen, ten oosten van de Verlengde Hereweg, toen begin jaren twintig van de twintigste eeuw de Noorder- en Zuiderbegraafplaats vol begonnen te raken. De begraafplaats is concentrisch aangelegd rond een centrale toegangsas. De eerste begrafenis was die van Evert van Ketwich Verschuur op 23 april 1924, nog voordat de begraafplaats officieel in gebruik werd genomen. Het poortgebouw met toegangsbrug werd in opdracht van de gemeente gebouwd naar een ontwerp van de toenmalige gemeentearchitect Siebe Jan Bouma (1899–1959). Het is gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School. In 1994 werd de gehele begraafplaats inclusief het poortgebouw aangewezen als rijksmonument. Op het Esserveld is in 1946 een oorlogsmonument geplaatst, dat werd vervaardigd door de beeldhouwer Willem Valk (1898–1977), ter herinnering aan gefusilleerde verzetsstrijders. Op de begraafplaats liggen ook zestien Britse militairen van de Royal Air Force. In 2012 was het Esserveld de duurste begraafplaats van Nederland. In 2020 was dat opnieuw het geval. Hier begraven Hilmar Johannes Backer, (1882–1959), hoogleraar scheikunde aan de Rijksuniversiteit Groningen Jakob Bruggema (1909–1944), architect en verzetsstrijder Johan Dijkstra (1896–1978), kunstenaar Henk Feldmeijer (1910–1945), Hauptsturmführer, Landstorm Nederland K.H. Holthuis (1852–1942), architect T. Holthuis (1880–1937), architect Hermannus Hoving (1889–1929), veldwachter, slachtoffer van IJje Wijkstra Jantina Tammes (1871–1947), eerste hoogleraar genetica in Nederland, eerste vrouwelijke hoogleraar Rijksuniversiteit Groningen Evert van Ketwich Verschuur (1879–1924), burgemeester van Groningen Frederik Legger (1917–1944), verzetsstrijder Evert van Linge (1895–1964), architect en voetballer Henk Ridder (1918–1944), verzetsstrijder Jan Schaper (1868–1934), SDAP-politicus Adrianus van Veldhuizen (1871–1935), hoogleraar theologie aan de Rijksuniversiteit Jan Werkman (1870–1929), veldwachter, slachtoffer van IJje Wijkstra Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Groningen (stad)
Militärflugplatz Woensdrecht

Der Militärflugplatz Woensdrecht (niederländisch Vliegbasis Woensdrecht, englisch Woensdrecht Air Base, IATA-Code: WOE, ICAO-Code: EHWO) ist ein Militärflugplatz der niederländischen Luftstreitkräfte. Die Basis liegt in der Provinz Nordbrabant östlich der namensgebenden Gemeinde Woensdrecht zum größten Teil auf der Gemarkung des Ortes Hoogerheide. Sie dient den niederländischen Streitkräften (KLu) heute insbesondere als Trainingsstützpunkt. Am Platz befindet sich auch ein ziviler Flugzeuginstandhaltungsbetrieb. Geschichte Der Flugplatz Woensdrecht wurde 1934 als Segelflug- und Flugschulfeld der Königlichen Luftmacht der Niederlande eröffnet. Nach der Besetzung der Niederlande durch die deutsche Wehrmacht wurde die Basis von der Luftwaffe bombardiert und im weiteren Verlauf des Zweiten Weltkrieges als Fliegerhorst genutzt. Hier lagen unter anderem Jagdgruppen verschiedener Geschwader. Hierzu gehörten zwei Staffeln der I. Gruppe des Jagdgeschwaders 52 (I./JG 52) im Frühjahr 1941, verschiedene Staffeln der II. Gruppe des Jagdgeschwaders 1 (JG 1) zwischen Januar 1942 und Sommer 1943 und die komplette I. Gruppe des Jagdgeschwaders 26 (I./JG 26) im Sommer 1943. Die Staffeln waren anfangs mit Messerschmitt Bf 109 ausgerüstet, später auch mit Focke-Wulf Fw 190. Nach Befreiung der Gegend im Dezember 1944 durch die Alliierten wurde der Flugplatz bis nach Kriegsende als Advanced Landing Ground ALG B-79 von der britischen Royal Air Force betrieben. Hier lagen unter anderem im Januar/Februar 1945 die von Niederländern geflogenen Supermarine Spitfire XVIe der 322. Squadron. Nach Kriegsende wurde die Basis erneut ein Trainingsflugplatz der Niederlande. Nach dem NATO-Doppelbeschluss entschied das Bündnis 1983, 48 bodengestützte Marschflugkörper, die mit Nukleargefechtsköpfen ausgerüstet werden sollten, auf der Woensdrecht Air Station zu stationieren. Der Betrieb sollte durch das 486th Tactical Missile Wing der 17. US-Luftflotte erfolgen, letztere hatte ihr Hauptquartier in pfälzischen Sembach. Nachdem der Flugplatz zur Aufnahme der BGM-109G Gryphon-Marschflugkörper und den 1100 Mann des Geschwaders vorbereitet worden war, wurde 1987 der INF-Vertrag geschlossen, so dass es zu keiner Raketen-Stationierung mehr kam. Militärische Nutzung Die Basis wird zurzeit (2014) von einer fliegenden Staffel genutzt: 131. (EMVO) Squadron, ausgerüstet mit Pilatus PC-7 Schulflugzeugen zur Basisausbildung, als Teil der Militärschule der Luftstreitkräfte Zu ihr gehören noch weitere nichtfliegende Einheiten und darüber hinaus befinden sich der meteorologische Dienst und das Logistikzentrum in Woensdrecht. Zivile Nutzung Der Militärflugplatz wird von der Firma Fokker Services zur Flugzeugwartung genutzt. Sie ist auf Flugzeuge der Firma Fokker spezialisiert. Weblinks Vliegbasis Woensdrecht. In: defensie.nl. Rijksoverheid (niederländisch)