NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 1186

Brug 1186 of Groene spechtbrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is gelegen in een voetpad in het park Bijlmerweide en overspant een ringwater om een eiland. De eerste brug die hier werd neergelegd dateerde uit 1970. Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken ontwierp een bijna tien meter lange houten voetbrug die zonder brugpijlers over het water hing. Het park droeg toen nog de naam Gaasppark. Liggers, leuningen en balustraden werden gevormd door dikke houten balken, een bouwwijze die Sterenberg gebruikte voor een veelvoud aan parkbruggen. In 2015 waren die bruggen in de Bijlmerweide vermolmd, verweerd en versleten, bovendien moesten ze ook de karretjes van de gemeentereiniging en –hersteldiensten (maximaal 5 ton) kunnen gaan dragen en daar waren ze niet op gebouwd. Stadsdeel Zuidoost gaf opdracht aan ipv Delft twaalf verschillende bruggen te ontwerpen (meerdere bruggen hebben hetzelfde ontwerp), die toch een eenheid zouden vormen in het park. Er kwam het waterbouwkundig aannemingsbedrijf Jos Scholman aan te pas de bruggen in te passen. Ipv Delft ontwierp een soort standaardmodel dat steeds indien nodig aangepast kon worden. Om de eenheid te bewaren zijn al die bruggen voorzien van cortenstalen randliggers (de buitenste liggers) en dito balusters. Opvallend is dat de balustraden met houten leuningen enigszins naar buiten wijken, bovendien gaan ze mee met de welving van de brug, ipv Delft omschreef het als "waaiervorm". Op 8 mei 2025 is aan een zevental bruggen in de Bijlmerweide een vogelnaam, beginnend met een G gegeven. Deze brug werd vernoemd naar de Groene specht. Bij de brug is een informatiebordje over deze vogel geplaatst, later is ook aan de brug een naambordje gehangen.
Brug 1128

Brug 1128 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is een zogenaamde duikerbrug. Zij werd in 1968/1969 gelegd in een brede afwateringstocht tussen de G-Buurt met Geerdinkhof en het park Bijlmerweide. Het park en het water zijn daar voor de helft om de buurt heen aangelegd. Er liggen in dit water zes vrijwel identieke duikers (brug 1124, brug 1125, brug 1126, brug 1127, brug 1128 en brug 1129), die keurig op een rijtje liggen. De brug verbindt de buurt en het park alleen voor voetgangers en fietsers. De zes bruggen hebben een identieke uitstraling. Ze liggen op maaiveldniveau waardoor voetgangers en fietsers over een bult in het landschap moeten gaan. De duiker is circa 32 meter lang en 4 meter breed; doorvaarthoogte is theoretisch, er is geen commerciële scheepvaart mogelijk in de gracht. Alle bouwonderdelen zijn in beton uitgevoerd, conform het ontwerp van de Dienst der Publieke Werken (specifieke ontwerper onbekend). Het Ganzenhoefpad, een twee kilometer lang voet- en fietspad tussen Provinciale weg 236/Weespertrekvaart (oost) en de Gooiseweg (west) voert over de duiker. Elders in de wijk Zuidoost zijn soortgelijke duikers geplaatst.
Brug 1187

Brug 1187 of Goudvinkbrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is gelegen in een voetpad in het park Bijlmerweide en overspant een ringwater om een eiland. De eerste brug die hier werd neergelegd dateerde uit 1970. Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken ontwierp een bijna tien meter lange houten voetbrug die zonder brugpijlers over het water hing. Het park droeg toen nog de naam Gaasppark. Liggers, leuningen en balustraden werden gevormd door dikke houten balken, een bouwwijze die Sterenberg gebruikte voor een veelvoud aan parkbruggen. In 2015 waren die bruggen in de Bijlmerweide vermolmd, verweerd en versleten, bovendien moesten ze ook de karretjes van de gemeentereiniging en –hersteldiensten (maximaal 5 ton) kunnen gaan dragen en daar waren ze niet op gebouwd. Stadsdeel Zuidoost gaf opdracht aan ipv Delft twaalf verschillende bruggen te ontwerpen (meerdere bruggen hebben hetzelfde ontwerp), die toch een eenheid zouden vormen in het park. Er kwam het waterbouwkundig aannemingsbedrijf Jos Scholman aan te pas de bruggen in te passen. Ipv Delft ontwierp een soort standaardmodel dat steeds indien nodig aangepast kon worden. Om de eenheid te bewaren zijn al die bruggen voorzien van cortenstalen randliggers (de buitenste liggers) en dito balusters. Opvallend is dat de balustraden met houten leuningen enigszins naar buiten wijken, bovendien gaan ze mee met de welving van de brug, ipv Delft omschreef het als "waaiervorm". Op 8 mei 2025 is aan een zevental bruggen in de Bijlmerweide een vogelnaam, beginnend met een G gegeven. Deze brug werd vernoemd naar de Goudvink. Bij de brug is een informatiebordje over deze vogel geplaatst, later is ook aan de brug een naambordje gehangen.
Brug 1189

Brug 1189 of Gierzwaluwbrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is gelegen in een voetpad in het park Bijlmerweide en overspant een ringwater om een eiland. Ze ligt in het verlengde van brug 1187. De eerste brug die hier werd neergelegd dateerde uit 1970. Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken ontwierp een bijna tien meter lange houten voetbrug die zonder brugpijlers over het water hing. Het park droeg toen nog de naam Gaasppark. Liggers, leuningen en balustraden werden gevormd door dikke houten balken, een bouwwijze die Sterenberg gebruikte voor een veelvoud aan parkbruggen. In 2015 waren die bruggen in de Bijlmerweide vermolmd, verweerd en versleten, bovendien moesten ze ook de karretjes van de gemeentereiniging en –hersteldiensten (maximaal 5 ton) kunnen gaan dragen en daar waren ze niet op gebouwd. Stadsdeel Zuidoost gaf opdracht aan ipv Delft twaalf verschillende bruggen te ontwerpen (meerdere bruggen hebben hetzelfde ontwerp), die toch een eenheid zouden vormen in het park. Er kwam het waterbouwkundig aannemingsbedrijf Jos Scholman aan te pas de bruggen in te passen. Ipv Delft ontwierp een soort standaardmodel dat steeds indien nodig aangepast kon worden. Om de eenheid te bewaren zijn al die bruggen voorzien van cortenstalen randliggers (de buitenste liggers) en dito balusters. Opvallend is dat de balustraden met houten leuningen enigszins naar buiten wijken, bovendien gaan ze mee met de welving van de brug, ipv Delft omschreef het als "waaiervorm". Op 8 mei 2025 is aan een zevental bruggen in de Bijlmerweide een vogelnaam, beginnend met een G gegeven. Deze brug werd vernoemd naar de Gierzwaluw. Bij de brug is een informatiebordje over deze vogel geplaatst, later is ook aan de brug een naambordje gehangen.
Ingendael

Ingendael is een natuurgebied in Zuid-Limburg in de Nederlandse gemeente Valkenburg aan de Geul. Het gebied ligt in het Beneden Geuldal ten oosten van Geulhem, ten zuidoosten van Houthem, ten zuiden van Sint Gerlach, ten zuidwesten van Strabeek en ten westen van Valkenburg. Aan de noordzijde wordt het gebied begrensd door het IJsvogelpad en de daar langzaam oprijzende helling van de noordelijke dalwand. Aan de zuidzijde wordt het gebied begrensd door het bosgebied Bergse Heide op de zuidelijke hellingen van het Geuldal. Het riviertje de Geul meandert met name aan de zuidkant door het natuurgebied. In het oostelijk deel meandert de Strabeek door Ingendael om er vervolgens in de Geul uit te monden. Ten noordwesten van Ingendael staat de Ronald McDonald Kindervallei en het Château St. Gerlach met ernaast de Sint-Gerlachuskerk. In een hoek van het gebied aan de noordrand bevindt zich het Gerlachusputje. De naam Ingendael betekent in het dal. Geschiedenis Eeuwenlang was het gebied een woest onontgonnen landschap. In de middeleeuwen werd de natte dalbodem ontgonnen en veelal gebruikt als weiland en hooiland, waarbij het klooster Sint-Gerlach een belangrijke rol speelde. Ook werden de Geuloevers met puin, stenen of hout vastgelegd, zodat de landbouwgronden niet door de Geul werden weggespoeld. In 1996 werd het gebied aangekocht door Het Limburgs Landschap en onttrokken aan landbouwkundig gebruik. 80 hectare werd teruggegeven aan natuur. Het Limburgs Landschap en ARK Natuurontwikkeling laten in het gebied de natuur zich vrij ontwikkelen om zo te komen tot een natuurlijk beekdallandschap. Zo werden na de aankoop de oeverbeschoeiingen verwijderd door Waterschap Roer en Overmaas om de beek vrij te laten meanderen. Sinds 1999 stroomt ook de Strabeek weer vrij door het gebied en heeft daar een moerassig gebied gecreëerd. In juli 2021 trof een overstroming het Geuldal toen de Geul buiten haar oevers trad en daarbij stond Ingendael vrijwel helemaal blank. Natuur Het terrein is ruig en gevarieerd en de Geul kan vrijelijk meanderen en de oevers afkalven. In de oeverwanden van de beek maken ijsvogels hun nesten. Het water van de beek vormt op verschillende plekken grindstrandjes die een thuis zijn voor ontkiemende zwarte elzen en wilgen en waar de grote gele kwikstaart naar voedsel zoekt. Het gebied wordt begraasd door galloways en Konikpaarden. In het noordelijke deel van het gebied is in een laagte een moeras ontstaan.
Ecoduct Bunderbosch

Het Ecoduct Bunderbosch is een ecoduct over de Nederlandse A2 en een lokale weg (Vliegveldweg) tussen Bunde en Meerssen. Het ecoduct ligt alleen over de zuidwaarts gaande rijstroken omdat hier de noordwaarts en zuidwaarts gaande rijstroken ongeveer 150 meter uit elkaar liggen. Ten oosten van het ecoduct is er nog een tweede viaduct, het Ecoduct Kalverbosch. Het ecoduct verbindt het natuurgebied Bunderbos aan de westzijde van de snelweg met het Kalverbosch aan de oostzijde. Het ecoduct ligt op de Kruisberg in het zuidwesten van het Centraal Plateau. Geschiedenis Sinds de opening in 1962 van het snelwegtraject tussen Meerssen en Beek vormde de A2 een barrière tussen de natuurgebieden aan weerszijden van de snelweg. Dieren in het ene leefgebied konden niet meer in het leefgebied aan de andere kant van de weg komen. Toen in 2011-2016 het gebied van de A2 in Maastricht werd verbouwd en de Koning Willem-Alexandertunnel werd aangelegd, besloten het Ministerie van Infrastructuur en Milieu en de gemeente Maastricht om ten noorden van Maastricht de barrièrewerking van snelweg op te heffen en gaven opdracht voor de aanleg van twee ecoducten. In oktober 2010 werd begonnen met de bouw van het viaduct om de versnippering van het leefgebied te verminderen. In september 2013 werd het ecoduct geopend. Constructie Het ecoduct is gebouwd met 1300 kubieke meter beton met een gewicht van ongeveer 3500 ton en ter overbrugging zijn er 21 liggers gebruikt en twee randliggers. Zie ook Lijst van ecoducten in Nederland
Ecoduct Kalverbosch

Het Ecoduct Kalverbosch is een ecoduct over de Nederlandse A2 tussen Meerssen en Bunde. Het ecoduct ligt alleen over de noordwaarts gaande rijstroken omdat hier de noordwaarts en zuidwaarts gaande rijstroken ongeveer 150 meter uit elkaar liggen. Ten westen van het ecoduct is er nog een tweede viaduct, het Ecoduct Bunderbosch. Het ecoduct verbindt het natuurgebied Kalverbosch aan de oostzijde van de snelweg met het Bunderbos aan de westzijde. Het ecoduct ligt op de Kruisberg in het zuidwesten van het Centraal Plateau. Geschiedenis Sinds de opening in 1962 van het snelwegtraject tussen Meerssen en Beek vormde de A2 een barrière tussen de natuurgebieden aan weerszijden van de snelweg. Dieren in het ene leefgebied konden niet meer in het leefgebied aan de andere kant van de weg komen. Toen in 2011-2016 het gebied van de A2 in Maastricht werd verbouwd en de Koning Willem-Alexandertunnel werd aangelegd, besloten het Ministerie van Infrastructuur en Milieu en de gemeente Maastricht om ten noorden van Maastricht de barrièrewerking van snelweg op te heffen en gaven opdracht voor de aanleg van twee ecoducten. In oktober 2010 werd begonnen met de bouw van het viaduct om de versnippering van het leefgebied te verminderen. In september 2013 werd het ecoduct geopend. Constructie Het ecoduct is gebouwd met 1500 kubieke meter beton met een gewicht van ongeveer 4000 ton en ter overbrugging zijn er 21 liggers gebruikt en twee randliggers. Zie ook Lijst van ecoducten in Nederland
Sportpark Reeweg

Sportpark Reeweg is een sportterrein in de Nederlandse plaats Dordrecht. Het sportterrein wordt in het noorden begrensd door de 'Groenezoom', in het oosten door de 'N3', in het zuiden door de 'Spoorlijn Elst - Dordrecht' en in het westen door de woonwijk 'Vogelbuurt'. Geschiedenis Het sportpark werd in 1923 aangelegd en in 1924 in gebruik genomen door ODS. De club was toen net gepromoveerd naar de Eerste klasse. Het terrein werd voorzien van een hoge zittribune met plek voor 1.400 toeschouwers. De overige drie zijdes werden voorzien van aarden wallen. De maximale capaciteit in die tijd was 12.000 toeschouwers. In 1933 verhuisde ook Emma naar het sportpark, nadat het oude sportterrein aan de Zeehavenlaan te klein was geworden. Vanaf 1941 speelde Emma geregeld haar seizoenen in de hoogste nationale voetbalcompetitie. Vanaf 1954 tot 1959 kwam de club tevens uit in het betaald voetbal. In 1959 keerden ze terug naar het amateurvoetbal. In 2007 verhuisde ODS naar Sportpark Krommedijk om in 2009 te verhuizen naar Sportpark Stadspolders na een fusie met SC GSC. Tegenwoordig bestaat het sportpark uit vier voetbalvelden, een atletiekbaan, twee tennisbanen, een handbalveld en een sporthal.
Middenmeer (Amsterdam)

Middenmeer is een wijk in het Amsterdamse stadsdeel Oost, voorheen stadsdeel Watergraafsmeer. De wijk wordt omsloten door de Kruislaan, het spooremplacement van de NS, de Ringvaart en de Middenweg. Middenmeer heeft 15.700 inwoners (2023). Stedenbouwkundig karakter Het noordelijk deel tussen de Ringvaart en de Copernicusstraat is 19e-eeuws en het middendeel behoort tot de gordel uit de jaren '20-‘40. Het zuidelijke deel, tussen de Kruislaan en de Johannes van der Waalsstraat heet Tuinstad Middenmeer en is onderdeel van het Algemeen Uitbreidingsplan uit de jaren dertig. Deze wijk, ontworpen door de architecten Piet Zanstra en J. van Schaik, werd gebouwd tussen 1954 en 1960. De flats aan weerszijden van de Radioweg zijn gemeentelijk monument.
Groeve Nagelbeek

De Groeve Nagelbeek of de Groeve Schinnen is een zandgroeve in Nederlands Zuid-Limburg in de gemeente Beekdaelen. De groeve ligt ten zuidwesten van Nagelbeek en Schinnen, halverwege tussen Spaubeek en Nuth, in het noordoosten van het Centraal Plateau. Op ongeveer 500 meter naar het westen ligt de Groeve Spaubeek. Op ongeveer 400 meter naar het noordwesten ligt het Geologisch monument Diependaal in het hellingbos Diependaal en op 400 meter naar het noordoosten ligt de Mariakapel van Nagelbeek. Geschiedenis Vanaf de jaren 1930 werd de groeve ontgonnen en dit is door de jaren heen in vijf fases gebeurd. Nadat de in de eerste twee fases de ontginning voltooid werd, werden deze twee fases sinds 1969 tot 1992 gebruikt als vuilnisbelt (met alleen bovenafdichting) en is er een installatie geplaatst om stortgas op te kunnen vangen. Tussen 1987 en 2001 werd ook fases III gebruikt als vuilnisbelt (met onder- en bovenafdichting). Fase III heeft voor de opvang van stortgas een installatie gekregen en met de onderafdichting is gezorgd voor percolaatonttrekking. Anno 2009 was de ontgronding in fase IV afgerond en in fase V was dat moment bijna zover. In deze twee fases zal er geen vuilstortplaats aangelegd worden. Groeve De groeve is opgesplitst in twee delen, waarbij de fases I, II en III ten oosten van de holle weg Grubbenweg zijn ontgonnen en de fases IV en V ten westen. Fase III ziet er uit als een grasheuvel waarop schapen grazen. Geologie In de groeve werden zanden uit het Laagpakket van Heksenberg van de Formatie van Breda ontgonnen. Bovenop deze zanden lagen Vroeg-Pleistocene afzettingen van de Westmaas uit de Formatie van Beegden. De lagen die in de groeve zijn ontsloten zijn: Löss uit het Laagpakket van Schimmert Maasgrind en -zand uit het Laagpakket van St. Geertruid van de Formatie van Beegden Zand uit het Laagpakket van Heksenberg uit de Formatie van Breda
Stern (zandplaat)

Stern of Voolhok is een zandplaat in het waddengebied Voolhok binnen de Bocht van Watum in de Eemsmonding. Het ligt op de grens van de Nederlandse gemeenten Het Hogeland en Eemsdelta, ten noordoosten van het gehucht Nieuwstad. Het is aangewezen als broedvogelgebied voor strandvogels. Het eiland is vanwege haar functie niet toegankelijk voor mensen. Ontstaan De zandplaat werd in 2017 opgespoten met baggerspecie uit de verdiepte vaargeul van de Eemshaven naar de Noordzee, die nodig was om kolenschepen tot 14 meter diepte bij de Eemshaven te kunnen laten aanleggen. Het eiland vormt een natuurcompensatie voor het verdwijnen van broedgelegenheid in de Eemshaven. Daarnaast speelde mee dat de beoogde vogels overlast veroorzaakten in de Eemshaven. De opdrachtgevers waren Rijkswaterstaat en de provincie Groningen. De kosten werden deels gefinancierd door Groningen Seaports en bedrijven uit het Eemsmondgebied. Geografie Het ovale eiland heeft volgens verschillende bronnen een oppervlakte van ongeveer 2 of 3,1 hectare. Het hoogste punt van het eiland ligt op 2,9 meter boven NAP, zodat het normaliter alleen kan overstromen bij stormvloeden en het niet begroeid kan raken, waardoor strandvogels er niet meer zouden willen broeden. Aan zeezijde (noord-, oost- en zuidzijde) is een voorziening tegen zandafslag aangelegd, terwijl de westzijde is versterkt met keileem. Midden op het eiland zijn kleischelpen gestort. Op het eiland bevinden zich twee vogelobservatiehutten. Fauna De beoogde broedvogels zijn onder andere sterns, meeuwen en scholeksters. De eerste metingen in 2019 lieten zien dat het eiland een groot succes was. In 2022 was het de grootste broedplaats van de Waddenzee voor visdieven en noordse sterns. Daarnaast moet het eiland dienst doen als vluchtplek voor vogels bij hoogwater. In 2023 werden de vogels op het eiland getroffen door een hoogpathogene variant van de vogelgriep, waarbij een slachting onder de vogels werd aangericht. Ruim 3500 vogels kwamen om.
Zonder titel (Per Kirkeby)

Op het Hildo Kropplein in Amsterdam-Oost staat een titelloos artistiek kunstwerk van de Deense kunstenaar Per Kirkeby. Het werk laat zich het best omschrijven als "Bakstenen beeld met vijver". Kirkeby is bekend geworden vanwege zijn bakstenen beelden. Hij liet zich voor deze plek inspireren door de plek waar het kwam te staan, het Hildo Kropplein, een eerbetoon aan Hildo Krop, bekend van de Amsterdamse School; het bakstenen abattoir dat ongeveer een eeuw lang op die plek stond; stierenkop, ter nagedachtenis aan de dieren die hier geslacht werden; de Deense variant van de Amsterdamse School, toegepast in de bakstenen gebouwen in Kirkeby’s woonplaats Kopenhagen; Kirkeby’s jeugd, waarbij hij in een bakstenen omgeving bij een vijver speelde; de ontspanningsbogen lijken te verwijzen naar die van de voormalige pakhuizen die hier in de omgeving staan. Het werk bestaat uit een deels open gebouw, waarin kinderen naar binnen en naar buiten kunnen en zich veilig moeten voelen. Steunberen ondersteunen de constructie en de twee bakstenen uitlopers in de vorm van kale muren (hoorns van de stier). Naast de bouwconstructie ligt een vijver. In tegenstelling tot het bouwwerk is de vijver kronkelig; er is geen recht hoekje te vinden. Het “gebouw” verweert langzaam; korstmossen groeien op de bakstenen en op de “plafondbalken” groeien grasveldjes. Het geheel geeft daarbij het idee dat dit een ruïne is uit een groter complex. De komst van het beeld werd ingeluid tijdens een lezing van Wim Beeren in het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis (om de hoek bij het beeld). Bij de onthulling in mei 1990 stond het kunstwerk bij een bouwput, die de wijk toen was. Bewoners vonden het toen (nog) niet passend een dergelijk kunstwerk te plaatsen, terwijl het in de wijk ontbrak aan de basisvoorzieningen, aldus een reactie op het artikel in Het Parool. De inspraakprocedure zou verre van optimaal zijn geweest, het overleg werd gevoerd terwijl de meeste bewoners nog “toekomstig” waren Ten zuiden van de titelloze werk staat Corned beef van Carolien Feldbrugge, ook een verwijzing naar de voormalige slachthuizen.
Sportpark Rozenoord

Het sportpark Rozenoord is een sportpark in de Nederlandse plaats Bergen op Zoom. Het sportpark wordt in het noorden begrend door de 'Beukenlaan' en de 'Jupiterweg', in het oosten door de 'Dokter de Ramlaan', in het zuiden door de 'Olympialaan' en in het westen door de 'Marathonlaan'. Geschiedenis Het sportpark is rond 1950 aangelegd om zoveel mogelijk sporten in de stad Bergen op Zoom centraal te organiseren. Het voormalige sportterrein voldeed niet meer aan de eisen van de KNVB en werd mede door gesjoemel met veldmaatvoering afgekeurd voor voetbal op het hoogste voetbalniveau. Het hoofdveld bestond uit een voetbalveld met daaromheen een atletiek-/ wielerbaan. Na loop van jaren werd het sportpark uitgebreid met meer sportvelden. Vanaf 1955 tot en met de zomer van 1959 werd het hoofdveld gebruikt voor betaald voetbalwedstrijden van DOSKO. Anno 2021 bestaat het sportpark uit zeven wedstrijd- en trainingsvelden voor voetbal, drie volledige hockeyvelden en drie trainingshockvelden, enkele tennisbanen en het voormalig hoofdveld met atletiekbaan is omgebouwd tot een volledige atletiekbaan met ruimte oefeningen in het midden van de baan.
Begraafplaats van de familie Groeneveld

De Begraafplaats van de familie Groeneveld is een particuliere begraafplaats in Woerden. In 2021 ligt deze begraafplaats aan de De Brauwstraat. De begraafplaats had verschillende namen in de diverse archieven: Op het oudeland; graf buyten; Oudeland en Luthers Kerkhof Bij de begraafplaats hoorde een huisje en een boomgaard. De eerste persoon die op deze begraafplaats werd begraven was Dionisius Groeneveld, een rijke kastelein van herberg De Roos in de Pannenbakkerijen in Woerden en tevens grondbezitter. Hij werd op de dag van zijn overlijden, 29 juli 1813 begraven op een eigen stukje grond, dat later de particuliere begraafplaats van de familie Groeneveld werd. Voor die tijd werden de meeste Woerdenaren begraven in de Petruskerk en Groeneveld had ook al een graf in die kerk in zijn bezit. Vanaf begin 1813 mocht er in heel Nederland op grond van de Franse wetgeving niet meer in de kerk begraven worden. Zijn familieleden en nazaten werden tot 1963 op deze begraafplaats begraven. De zoon van Dionisius, Gijsbert Groeneveld was een van de erfgenamen. Hij overleed in 1849. Daarna werd de begraafplaats beheerd door zijn schoonzoon, Jan Willem Roessingh van Iterson, gemeentesecretaris van Woerden. Op 16 april 1919 werd te 's-Gravenhage door de nazaten van Dionysius Groeneveld "Groeneveldstichting" opgericht voor het beheer. Eind jaren 1980 ging het eigendom en het beheer over naar de gemeente Woerden. In 1992 werd de begraafplaats een gemeentelijk monument van de gemeente Woerden. Graven De begraafplaats bevat 14 zichtbare graven, maar er zijn minstens 68 personen begraven. Onder anderen waren dat: Dionisius Groeneveld (1734 – 1813) Isaac de Brauw, 1784 – 1871. arts en burgemeester van Woerden. Naar hem is de De Brauwstraat genoemd. Jan Willem Roessingh van Iterson (1810 – 1889). Jan Willem Roessingh van Iterson Gzn (waarschijnlijk Gerritszoon). (1879 – 1924) Jan Derk Domela Nieuwenhuis Nyegaard (1870 – 1955), predikant en flamingant.
Sionskerk (Bennekom)

De Sionskerk is een Christelijk Gereformeerd kerkgebouw in de Gelderse plaats Bennekom. Het gebouw staat aan de Beatrixlaan 4, op de hoek Margrietlaan / Beatrixlaan. Het werd gebouwd in 1966. De architect was Th. Dekker. Het gebouw heeft een vrijstaande toren. Geschiedenis Een Christelijk Gereformeerde Kerk van Bennekom was al negen jaar eerder geïnstitueerd. Op 30 juli 1957 was de gemeente in Bennekom zelfstandig geworden nadat er eerst in Wageningen diensten werden belegd. Kerkdiensten werden toen gehouden in het Verenigingsgebouw (nu Kijk- en Luistermuseum) in Bennekom. In mei 1965 werd de bouwlocatie aan de Beatrixlaan gekozen door de gemeentevergadering. In april 1966 werd een aanvang gemaakt met de bouw van de kerk. De totale kosten bedroegen f 360.000. De eerste steen werd gelegd op 23 juni 1966 door Ds. P. van Zonneveld. Op 22 december 1966 werd het gebouw in gebruik genomen. Het gebouw heeft geen monumentale status en in september 2025 werd begonnen met een zeer ingrijpende verbouwing. Fotogalerij