NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Witte Leeuw

De Witte Leeuw is een rijksmonument in Zwolle. Het gebouw staat aan de Diezerstraat 58 en is in 1666 gebouwd om dienst te doen als bierbrouwerij (dit is te zien aan de gebeeldhouwde biervaten aan weerszijden van de dakkapel.) en woonhuis in opdracht van bierbrouwer Albert Brouwer. Het is ontworpen en gebouwd in de classicistische stijl door stadsbouwmeester Abraham de Cock, die ook de Grote Kerk na een brand door blikseminslag gerepareerd heeft. Al in 1560 was er een bierbrouwerij in Zwolle met de naam ‘de Witte Leeuw'. Waarschijnlijk stond die bierbrouwerij niet ver van deze vandaan. Het is niet helemaal zeker tot wanneer 'de Witte Leeuw' als bierbrouwerij heeft bestaan, maar vanaf ongeveer 1820 kwam er de likeurstokerij Doyer & van Deventer in het pand. In 1873 verhuisde deze stokerij naar de Oude Vismarkt, dus moest er een nieuwe gebruiker worden gevonden. In 1900 werd de winkelpui in neorenaissancistische stijl verbouwd omdat er een nieuwe winkel in kwam, de bont- en hoedenwinkel van Ad(am) Hendriksen. Eerst had deze winkel aan de Roggestraat gezeten, maar op die plek zou de Nieuwe Sint-Michaëlskerk worden gebouwd, dus moest hij uitwijken naar een andere plek. Na ongeveer 10 jaar kreeg hij dit pand toegewezen. Hij liet zijn naam en ook het woord ‘hofleverancier' boven de ingang zetten. Ook heeft de winkel een tijdje bestaan uit twee panden, nr. 58 en 56. In 1986 liep het nog voorspoedig met de hoedenzaak, maar drie jaar later werd de winkel gesloten. Nu zit er een vestiging van parfumketen ICI PARIS XL in het pand. Voorgevel In de voorgevel zitten een aantal elementen verwerkt die een speciale betekenis hebben. Boven de ingang staat de naam van de op een na laatste gebruiker, Ad Hendriksen. Boven die naam staat het koninklijke wapen en de vermelding hofleverancier. Daarboven loopt een fries. In dat fries staat de naam van het pand in gouden letters. Onder het middelste raam van de 1e verdieping is te zien waarom het pand 'de Witte Leeuw' heet. Er staat namelijk een witte leeuw. De leeuw heeft een blauwe bal onder z'n klauw liggen. Dit is een verwijzing naar de bijnaam van de Zwollenaren, te weten Blauwvingers. Onder het tweede en vierde raam op de tweede verdieping zijn de familiewapens van beide families (het familiewapen van Brouwer, en het familiewapen van de familie van zijn vrouw) weergegeven. Als afscheiding tussen de tweede en derde verdieping is een kroonlijst (met daaraan blokjes), ook wel tandlijst, gebruikt. Op de derde verdieping is een dakkapel te zien. Hierin is ook een classicistisch element verwerkt, namelijk een fronton. Naast het raam zijn twee biervaten te zien, waaruit de vroegere functie van het gebouw ontleed kan worden.
Begraafplaats Oud-Zuilen

De Begraafplaats Oud-Zuilen is een eind-18e-eeuwse begraafplaats in het Nederlandse dorp Oud-Zuilen. De begraafplaats is in 1781 gesticht door Willem René van Tuyll van Serooskerken als particuliere buitenbegraafplaats op diens landgoed ter hoogte van Slot Zuylen, welke met ingang van 18 maart 1782 in gebruik werd genomen. In die tijd was het een van de eerste in haar soort. De begraafplaats is aangelegd voor de familie Van Tuyll van Serooskerken en andere belangstellenden. Een bekend persoon die hier is begraven is de pionier in de Nederlandse oogheelkunde F.C. Donders. De ingangspartij van de begraafplaats en het ommuurde deel van de familiebegraafplaats van de familie van Tuyll van Serooskerkenals zijn gewaardeerd als rijksmonument. Afbeeldingen Externe link Geschiedenis begraafplaats op website begraafplaats Oudzuilen.nl Noten
Ammeloer Venn

Das Ammeloer Venn ist ein etwa 70 ha großes Naturschutzgebiet auf dem Stadtgebiet von Vreden im Kreis Borken in Nordrhein-Westfalen. Lage, Ökologie Das Ammeloer Venn liegt nördlich von Ammeloe im münsterländischen Kreis Borken. Es ist ein ehemaliges Hochmoor mit weitgehend offenen Moorflächen. Die Moorflächen setzen sich nördlich auf niederländischem Staatsgebiet weiter fort. In den Senken des Venns lassen sich Heidegewächse und Torfmoose finden. Außerdem ist der Wasserfrosch hier beheimatet. Tourismus Das Ammeloer Venn ist an das Radverkehrsnetzes NRW angebunden (Wabe 55) und liegt an der grenzüberschreitenden Radroute 8-er de grens. Der Knotenpunkt 79 und damit der Anschluss an das niederländische Knotenpunktsystem liegt östlich des Naturschutzgebiets direkt auf der niederländisch-deutschen Grenze. Etwas weiter östlich schließen sich die beiden Naturschutzgebiete Lüntener Wald und Lüntener Fischteiche an. Westlich des Ammeloer Venns, dort wo die Grenze zu den Niederlanden eine Ecke bildet, befindet sich der Grenzstein Nr. 1, der im Jahre 1773 im Zusammenhang mit der Burloer Konvention gesetzt wurde. Siehe auch Liste der Naturschutzgebiete im Kreis Borken Liste der FFH-Gebiete in Nordrhein-Westfalen Lüntener Fischteich / Lüntener Wald (NaTourZeit). (PDF) Landesanstalt für Ökologie, Bodenordnung und Forsten NRW, abgerufen am 22. Dezember 2017 (deutsch, einschließlich Ammeloer Venn.). Weblinks Naturschutzgebiet „Ammeloer Venn“ (BOR-056) im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen Natura-2000-Gebiet: „Lüntener Fischteich u. Ammeloer Venn (FFH-Gebiet)“ im Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Klima Nordrhein-Westfalen
Leopoldskerkje (Meerssen)

Het Leopoldskerkje of Hervormde kerk is een monumentaal kerkgebouw in het Zuid-Limburgse dorp Meerssen, in de Nederlandse gemeente Meerssen. Het kerkje ligt in het centrum in de buurt van de Markt. Het gebouw is sinds 1967 een rijksmonument. Geschiedenis Tot 1836 maakte de protestantse gemeenschap van Meerssen in het kader van het simultaneum gebruik van de Basiliek van het H. Sacrament aan de Markt. In 1836 schonk de Belgische koning Leopold de protestanten van Meerssen dit kerkje. Hij wilde hiermee de spanningen en stekeligheden tussen de katholieken en protestanten in het toen door België bestuurde Limburg verminderen. Naast het kerkje in Meerssen liet de Belgische regering ook de Nederlands Hervormde kerken van Beek (Protestantse Kerk), Gulpen (Leopoldskerkje) en Heerlen (Hervormde Kerk) bouwen, alle 'Leopoldskerkjes' genoemd, waarvan alleen de eerste bewaard is gebleven. Het Leopoldskerkje van Beek vertoont, op de gepleisterde voorgevel na, een gelijkenis met het Leopoldskerkje van Meerssen. De architect van de kerk van Beek was H. Konings uit Roermond, waarschijnlijk dezelfde die ook de kerk van Meerssen bouwde. Huidig gebruik De kerk is tegenwoordig onttrokken aan de eredienst en in particuliere handen. Het gebouw is een van de trouwlocaties van de gemeente Meerssen. De ruimte is te huur voor velerlei activiteiten: zoals vergaderingen, workshops/cursussen, concerten, huwelijken, afscheidsvieringen, enz. Beschrijving Het Leopoldskerkje van Meerssen is een bakstenen zaalkerkje met een driezijdig gesloten koor, gebouwd in een eenvoudige neoclassicistische stijl. De voorgevel van het kerkje is gepleisterd en bestaat uit een breed fronton op vier pilasters. In de ongepleisterde zijgevels bevinden zich drie rondboogvensters tussen pilasters. Op het zadeldak is een zeer spitse dakruiter geplaatst waarin zich een luidklok bevindt. In het interieur staat een eenklaviers orgel uit de bouwtijd van de kerk, waarvan alleen de orgelkast origineel is. Het orgel is gebouwd door Adam Binvignat, zoon van de van oorsprong Franse orgelbouwer Joseph Binvignat. Adam Binvignat zou ook de preekstoel hebben vervaardigd. Externe link Website Leopoldskerkje
Haarlemmermeerse Bos

Het Haarlemmermeerse Bos is een 115 hectare groot, parkachtig gebied ten noordwesten van Hoofddorp. Het bos is in de jaren 1970 aangeplant, waarna het in 1979 officieel voor het publiek is opengesteld en het zich tot een regionale trekpleister heeft ontwikkeld. In het bos worden regelmatig evenementen gehouden, zoals het jaarlijkse Mysteryland en Concours Hippique. In een gedeelte van het bos heeft in 2002 de Floriade plaatsgevonden, waardoor dit gedeelte dus een tijd afgesloten was en enkel toegankelijk was met een toegangskaart. Er zijn nog enkele overblijfselen van de Floriade 2002 aanwezig in het bos, zoals het Haarlemmermeerpaviljoen, expogebouw en de Big Spotters Hill. Recreatieplas Aan de recreatieplas in het bos is een restaurant gevestigd. Ook liggen er aan de rand van het bos, tegen de N201, het Historisch Museum Haarlemmermeer en een hotel en evenementencentrum. Externe links Website van het Concours Hippique Website van het Historisch museum Haarlemmermeer
Wijde Ee (Grouw)

De Wijde Ee (Fries en officieel: Wide Ie) is een meer in de gemeente Leeuwarden in de provincie Friesland (Nederland) bij Grouw. Beschrijving De Wijde Ee is 2,4 kilometer lang. In het westen gaat de Wijde Ee over in de Peanster Ee (Peanster Ie) en aan in het noordoosten in de Sitebuurster Ee (Sitebuorster Ie). De Janssloot (Janssleat) naar de Modderige Bol bij Goëngahuizen mondt uit in de Wijde Ee. Ten zuiden van de Wijde Ee liggen de plaatsen Pean en Goëngahuizen en ten oosten Gotum en Grouw. Ten noorden van de Wijde Ee grenst het meer aan De Burd. In de Wijde Ee ligt het eiland Aegehoek. Per 1 januari 2014 zal het meer deel uitmaken van de gemeente Leeuwarden. Vaarverbindingen Door de Wijde Ee lopen de volgende vaarverbindingen: Noordwaarts via de Peanster Ee, Tijnje en Pikmeer naar het Prinses Margrietkanaal bij Grouw. Oostwaarts via de Sitebuurster Ee, Kromme Ee, Grietmansrak en Drachtster Wijde Ee, Monnike Ee richting Drachten. Zuidwaarts via de Peanster Ee, Graft, Birstumerrak en Zijlroede naar de Boorne in Nes.
Bezembrug (Utrecht)

De Bezembrug is een rijksmonumentale boogbrug in de Utrechtse binnenstad. De brug overspant de Oudegracht. Geschiedenis In vroegere eeuwen stond de Bezembrug bekend als de Beyerbrug. Op en rond de brug werden diverse marktwaren verhandeld en vervoerd. Vanouds was hier de handelswijk Stathe gelegen. Omstreeks 1400 werd er reeds markt gehouden op de brug en op dezelfde hoogte de Stadskraan gebouwd. In de landhoofden van de Bezembrug bevinden zich brugkelders, aansluitend liggen werfkelders en werven. Aan de zuidzijde van de gracht bevond zich ter hoogte van de brug vanaf de middeleeuwen een buurtje, dat bekendstond als de Snippenvlucht. Rond 1700 werden de huizen daarvan die op de werf stonden afgebroken en de ontstane ruimte werd gebruikt om de gracht en Bezembrug te verbreden. Een appelmarkt vond tegen 1832 plaats op de brug, rond 1850 kregen bezemverkopers er een marktvergunning. Een aantal lantaarconsoles is ter hoogte van de brug aangebracht. De beeldhouwer Kees Groeneveld vervaardigde een viertal van deze consoles met onder meer een uitbeelding van een bezemverkoper en een heks op een bezem. Heulen Op Utrechtse bruggen werd destijds "geheuld". Jonge boerengeliefden reden dan op zondag met sjees over elke Utrechtse brug. Op iedere brug werd Heul-Heul geroepen, waarna ze elkaar kusten. Wegens het onstichtelijke karakter werd het gebruik verboden. Afbeeldingen Externe link Diverse foto's en tekeningen van de Bezembrug - Het Utrechts Archief Noten
Koningssloep (schip, 1818)

De Nederlandse Koningssloep is een sloep die door de jaren heen bij verschillende Nederlandse koninklijke gelegenheden is gebruikt. De Koningssloep is eigendom van de Nederlandse staat en wordt beheerd door Het Scheepvaartmuseum in Amsterdam. De sloep is gemaakt van eikenhout en teakhout en meet 17 bij 2,66 meter. Er is plaats voor 20 roeiers. De riemen zijn 4,35 tot 4,75 meter lang. De vlaggenstok op het voorschip is 5 meter lang, die op het achterschip 4,85 meter. Geschiedenis De sloep is gebouwd in 1816-1818 voor koning Willem I. De sloep is ontworpen door C.J. Glavimans en gebouwd op de Marinewerf in Rotterdam. Na de sluiting van de werf in 1851 kwam de sloep naar Amsterdam. Onder Europese vorsten was het vanaf de 17e eeuw mode om zich bij bijzondere gelegenheden te laten vervoeren in rijk versierde roeisloepen. Nederland was de maritieme natie bij uitstek en daarom was het niet meer dan logisch dat Nederlands eerste koning, Willem I, ook een 'Koninklijke Chaloupe' kreeg. De gouden koets te water is 24 keer gebruikt sinds de bouw in 1818. Na de tewaterlating duurde het 23 jaar voordat Willem II haar, bij zijn inhuldiging in 1841, voor het eerst gebruikte. De Koningssloep is altijd exclusief gebruikt voor feestelijke gebeurtenissen in gezelschap van het Koninklijk Huis. De elegante en rijkversierde sloep was zeer representatief voor de ontvangst van buitenlandse gasten, zoals de sjah van Perzië (1889) en koning Haakon van Noorwegen (1954). Als koningin Wilhelmina een tewaterlating verrichtte, dan liet ze zich per Koningssloep naar de werf vervoeren. De Koningssloep werd voor het laatst gebruikt tijdens het zilveren huwelijksfeest van koningin Juliana en prins Bernhard in 1962. Scheepvaartmuseum Na iedere vaartocht werd de sloep droog opgeslagen in een loods op de marinewerf in Amsterdam, naast Het Scheepvaartmuseum. In 1983 verhuisde de sloep naar Het Scheepvaartmuseum. Daar was de Koningssloep in een vaste expositie te zien tot Het Scheepvaartmuseum in 2007 ten behoeve van een renovatie zijn deuren sloot. Sinds 15 oktober 2015 is de Koningssloep weer bij het museum te zien. Galerij Meer informatie G.C.E. Crone, De jachten der Oranjes; historisch en scheepstechnisch overzicht van de jachten der stadhouders en vorsten uit het huis van Oranje-Nassau van af het einde der 16e eeuw, 1937. P. van Overbeek, 'De Koningssloep. Een gouden koets te water, gebouwd in 1816', In: H. Hazelhoff Roelfzema (e.a.) Roeien met de Riemen: 75 jaar Vereeniging Nederlandsch Historische Scheepvaart Museum (Jaarboek 1991). J.C.A. Schokkenbroek, C.E. Zonnevylle-Heyning, Kunst op het water: Nederlandse scheepssier 1650 – 1850, 1995. E. Spits, 'Juliana en Bernhard varen in de Koningssloep over de Amstel', In: Maritieme geschiedenis van Nederland in 70 hoogtepunten : 1500 – 2000. (Jaarboek 2004) H. Wijn, 'Het Koninklijk Huis te water', In: Henk Dessens, Lucas Veeger en Jan van Zijverden (red.), Verhalen van het water: Scheepvaart en mensen in de twintigste eeuw (Jaarboek 1997) Externe links Het Scheepvaartmuseum
Sint-Paschalis Baylonkerk

De Sint-Paschalis Baylonkerk aan de Wassenaarseweg in Den Haag is gebouwd tussen 1919 en 1921. De kerk is genoemd naar de Spaanse heilige Paschalis Baylon. De school in de buurt is weer vernoemd naar de kerk. De kerk is een goed voorbeeld van de traditionalistische bouwstijl van A.J. Kropholler, die niet eerder zo'n grote kerk bouwde. Alle muren zijn van baksteen, op enkele natuurstenen elementen na. Rondom de kerk staan nog enkele huizen van dezelfde architect. Het ommuurde terrein is bijna vierkant, de kerk staat er diagonaal op met de deur naar het westen op de hoek van de Neuhuyskade en de Wassenaarseweg. Het koor staat dus aan de oostkant. Het pseudobasilicale schip heeft een houten ziende kap, gedragen door een houten constructie. Alleen het koor is overwelfd. Door de prominente toren en de ligging aan de hoek van het Jozef Israëlsplein domineert de kerk de omliggende wijk. Het schip van de kerk is zeer breed, omdat Kropholler wilde dat de priester en het altaar voor iedereen goed zichtbaar moesten zijn. De zijbeuken zijn smal en donker. De noordelijke eindigt in de preekstoel, de zuidelijke in een zijaltaar met retabel gewijd aan de heilige Paschalis Baylon met een schildering door Lodewijk Schelfhout. Er zijn verschillende andere kunstwerken in en aan de kerk aangebracht, onder meer een reliëf boven de ingang van Lambertus Zijl en een preekstoel, een doopvont, kruiswegstaties en een communiebank van de gebroeders Jan Eloy en Leo Brom, alsmede beelden van Jacques en Johanna Sprenkels. De kerkbanken en het andere meubilair plus de lichtkronen zijn ontworpen door de architect. Parochie De kerk werd opgericht als bijkerk van de Antonius en Lodewijkparochie, beter bekend als de Boschkantkerk en werd zodoende bediend door de paters franciscanen. Plannen voor deze nieuwe kerk beginnen in 1910, tegelijk met de eerste plannen voor nieuwe woningbouw in Benoordenhout. In 1922 wordt de bijkerk een zelfstandige parochie. In 1978 vertrokken de franciscanen uit de parochie. In 2007 fuseerde de Paschalisparochie met vier andere parochies in de Haagse Hout tot de Driekoningenparochie waarbinnen de Paschaliskerk als hoofdkerk fungeerde. In 2015 volgde een nieuwe parochiefusie, de kerk hoort sindsdien bij de parochie Maria Sterre der Zee. Externe link Informatie over rijksmonumentnummer 459738
Pancratiuskerk

The Pancratiuskerk (St. Pancras Church) is a Roman Catholic church in Heerlen in the Netherlands. History Although no written sources about the origin of the church are known, a comparative study (including among others Onze-Lieve-Vrouwebasiliek in Maastricht) concludes that building started in the first half of the 12th century. However, since this study the age of both Onze-Lieve-Vrouwebasiliek and the church of Rolduc have been pushed back two centuries. It is suggested that the building of the Pancratiuskerk also started earlier, the 11th and possibly 10th century are most likely. It is believed that the building was commissioned by the counts of Ahr-Hochstaden in the Rhineland, then the lords of Heerlen. The current bell tower was built in 1394, and for the size of the church at that time was of a relatively heavy construction. The tower served as part of the defense mechanism for the Landsfort Herle. From 1632 till 1836 the Pancratiuskerk served as a shared church for both Catholics and Protestants. The Protestants obtained their own church in 1836 and the arrangement ended. A stair tower, located on the south side of the bell tower was built in 1862. Between 1901 and 1903 Joseph Cuypers renovated and enlarged the church. The choir was demolished and replaced by a new eastern part, with a transept, crossing tower and a new choir, all in neo-romanesque style and using marl stone. Frits Peutz, best known for the Glaspaleis located on the same square, supervised the repair of war damage between 1945 and 1948. In 1960 a sacristy and a baptistry were built on the south side. The current interior is a mixture of an interior created by Pierre Cuypers in 1880 and a modernisation of 1969. Frescoes created by Charles Eyck decorate parts of the ceiling. The stained glass windows dating from between 1947 until the 1960s was created by Eugène Laudy and include Saint Nicholas, Saint Andrew, Saint Barbara, and Saint Servatius. Architectural features The building is a triple-aisled cruciform basilica in a combination of Romanesque and Neoromanesque styles. See also Schelmentoren References
Wildpark Gangelt

Der Wildpark Gangelt liegt in der namensgleichen Gemeinde Gangelt im deutschen Bundesland Nordrhein-Westfalen. Er wurde am 24. Mai 1969 eröffnet. Auf einem 50 Hektar großen Gelände beherbergt der Wildpark unter anderem Braunbären, Wildschweine, Wölfe und weitere europäische Wildtierarten. Zudem gibt es eine Greifvogelstation, die in dem Wildpark integriert ist und regelmäßig Freiflüge anbietet. Eine weitere Attraktion bildet das Bienenhaus, das von einheimischen Imkern betrieben wird. Tierarten Es gibt im Wildpark 30 verschiedene Tierarten, dazu gehören Wasservögel, Damhirsche, Greifvögel, Steinböcke, Braunbären, Wildschweine, Wölfe, Rotfüchse und Waschbären. Artenschutzprogramm Der Wildpark unterstützt den Naturschutz mit Artenschutz- bzw. Wiederaussiedlungsprogrammen. Er bemüht sich darum, verschiedenen Tierarten, welche in ihrem natürlichen Lebensraum als stark bedroht gelten, die Fortpflanzung zu gewährleisten und die Jungtiere auf ein Leben in der freien Natur vorzubereiten. Die Jungluchse, welche unter diesem Konzept geboren werden und bis zu einem gewissen Alter im Wildpark aufwachsen, werden dann in Polen ausgewildert. Auch die Nerze, welche aufgrund ihres Lebensraumverlustes als bedrohte Tierart gelten, werden im Rahmen des Europäischen Erhaltungszuchtprogramms betreut. Weblinks Website des Wildparks Website des Tourismusverbandes Nach dem Sturm: Luchs aus dem Wildpark Gangelt entlaufen. Aachener Nachrichten. aachener-nachrichten.de 21. Februar 2022. Einzelnachweise
Wildpark Gangelt

Wildpark Gangelt ligt net over de grens bij Sittard, Brunssum en Schinveld in de Duitse deelstaat Noordrijn-Westfalen in het plaatsje Mindergangelt, gemeente Gangelt. Het park ligt geheel in een bos en is zo'n 20 hectare groot. De dieren Wildpark Gangelt heeft een zeer uitgebreide collectie roofvogels, waarmee elke dag shows gegeven worden. Verder zijn er de volgende diersoorten: Externe link Wildpark Gangelt
Johanneskerk (Weidum)

De Johanneskerk is een kerkgebouw in Weidum in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is in 2020 overgenomen door de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Beschrijving De romaanse tufstenen toren van drie geledingen met spaarvelden dateert uit de 12e eeuw. In de toren met ingesnoerde naaldspits hangt een klok (1531) van Geert van Wou en Johan Tersteghe en een klok (1626) van Hans Falck. De romanogotische kerk uit de 13e eeuw is oorspronkelijk gewijd aan Johannes de Evangelist. De noordzijde en de zuidzijde hebben een ingangspoort. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf uit de 16e eeuw dat een stenen gewelf verving. Een van de vier overhuifde herenbanken is van de familie Burmania. De preekstoel en het doophek zijn in 1712 vervaardigd door Gerrit Payaar. Het orgel uit 1889 is gebouwd door L. van Dam en Zonen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Weidum Kerken in Friesland
Reekse Heide

De Reekse Heide of Reeksche Heide is een natuurgebied van 465 ha dat zich bevindt tussen Schaijk, Reek, Velp en Langenboom. Het is eigendom van de gemeente Maashorst en in gebruik bij het Nederlandse Ministerie van Defensie. Aansluitend naar het oosten liggen de Reekse Bergen. Het was in 1850 reeds in gebruik als een militair oefenterrein en schietterrein voor het in Grave gelegerde garnizoen. De stuifduinen werden als kogelvangers gebruikt. Ook momenteel is het gebied als zodanig in gebruik. Een groot deel van het terrein is dan ook omheind. Het gedeelte dat niet omheind is, is toegankelijk met de restrictie dat het om militair oefenterrein gaat. Op het omheinde gedeelte zijn een aantal gebouwencomplexen en bijbehorende infrastructuur aangelegd. De Reekse Bergen zijn vrij toegankelijk en geen militair terrein. De Reekse heide bestaat voornamelijk uit voormalig stuifzandgebied, grotendeels met naaldhout beplant en nog enkele heiderestanten bevattend. De beplanting dateert uit het begin van de 20e eeuw. Waterlopen direct ten oosten van de Reekse Bergen zijn: De Halse Beek en de Hoge Raam, die ijzerhoudend kwelwater van de Peelhorst afvoeren naar de Graafse Raam. Naar het oosten gaat het gebied over in het gebied Langenboom en naar het westen in de Mineursberg, de Gaalse Heide en het Natuurpark Maashorst.
Den Haas (Zierikzee)

Den Haas is een uit 1727 daterende stellingmolen in de stad Zierikzee, in de Nederlandse provincie Zeeland. In 1966 werd de molen aan de gemeente verkocht, en in 1987 werd de molen weer in gebruik genomen. De molen heeft drie koppels maalstenen. Rond 1600 stond op dezelfde locatie, het Bolwerk (de vestingwal aan de zuidzijde van Zierikzee, nabij de haven), een standerdmolen. Deze werd in 1723 gesloopt. In 1726 vroegen de eigenaren van een andere standerdmolen (De Flesse, gelegen bij de Karnemelksvaart) toestemming om eveneens te slopen en ter plaatse een nieuwe, duurzame stenen molen te bouwen. In 1727 verrees zo de huidige korenmolen Den Haas. De eerste eigenaren waren Willem van Schelven en Gysbregt Blom.Door de eeuwen heen wisselde de molen van eigenaar, onder meer in 1840 naar Francois Jan van Schaverbeeke uit Goes en in 1855 naar Pieter Luteyn uit Zuidzande. Tot 1953 werd er regelmatig graan gemalen voor beroepsmatig gebruik. Daarna raakte de molen in verval.In 1966 werd hij verkocht aan de gemeente (toen nog Zierikzee, later Schouwen-Duiveland). Tussen 1984 en 1987 volgde een grondige restauratie, waarna de molen in 1987 weer maalvaardig in gebruik werd genomen. Hij is sindsdien een rijksmonument Het is een ronde stenen molen gedekt met eiken schaliën. De wieken hebben een vlucht van ruim 23,80 meter. De molen draait veelal op vrijdag en is dan ook te bezichtigen. De gemeente Schouwen-Duiveland is eigenaar van de molen. De vrijwillige molenaar is Jeroen van Dijke. Referenties