NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Витемски манастир

Витемският манастир (на нидерландски: Redemptoristenklooster van Wittem) е действащ католически манастир в с. Витем, провинция Лимбург, Южна Нидерландия, изграден през 1729 – 1733 г. Първоначално е манастир на Ордена на капуцините, а от 1835 г. принадлежи на Конгрегацията на редемптористите. Манастирският комплекс се състои от манастира, църква (от капуцините) и няколко параклиса. История Манастирът във Витем е построен през 1729 – 1733 г. по проект на архитекта Йохан Конрад Шлаун, и по поръчка на граф Фердинанд фон Плетенберг, в бароков стил. През 1733 г. манастирът е зает от монаси-капуцини от Кьолн, които остават в манастира до Френската революция. По време на революцията монасите са прогонени и манастирът остава празен в продължение на десетилетия. През 1835 г. става собственост на Конгрегацията на редемптористите и се превръща в семинария за обучаване на свещеници. През 1891 г. поради нарастващия брой на семинаристите, е построена нова манастирска сграда. От първоначалния манастир са запазени само отделни части. Новият манастир е проектиран от архитекта Йохан Кайзер. Тържественото откриване на новия манастир е през 1894 г. През 1938 г. се изгражда и ново допълнително крило. През следващите години броят на семинаристите се увеличава и в резултат на сътрудничеството на няколко религиозни ордена и конгрегации се открива нова богословска семинария в Хеерлен, като семинарията във Витем е закрита през през 1968 г. Понастоящем манастирът във Витем е културно религиозен център на редемптористите. Манастирска бира Абатската бира „Херардус Витемс Клостербиер“ (Gerardus Wittems Kloosterbier) се произвежда от нидерландската пивоварна „Gulpener Bierbrouwerij“ в общинския център Гулпен, провинция Лимбург. Бирата се прави в 2 варианта: Gerardus Wittems Kloosterbier Blond – светла блонд бира с алкохолно съдържание 6 % об., и Gerardus Wittems Kloosterbier Dubbel – тъмна дубел бира с алкохолно съдържание 7 % об. Вижте също Орден на капуцините Конгрегация на редемптористите Литература H. Mosmans, Het Redemptoristenklooster Wittem= Een Bijdrage Tot Onze Vaderlandsche Kerkgeschiedenis, Roermond [etc.]: Romen, 1936 Stephan de Smet, Klooster Redemptoristen, klooster- en bedevaartskerk Wittem, Regensburg: Schnell & Steiner, 1995 Henk Erinkveld и др., Klooster Wittem, een fenomeen: een eeuw lang levende traditie, Wittem: Klooster Wittem; [Sittard]: Mooi Limburgs Boekenfonds, 2005 Външни препратки Официален сайт на манастира
Zaanenpark

Het Zaanenpark is een park in het stadsdeel Haarlem-Noord van de Noord-Hollandse stad Haarlem. Het maakte vroeger deel uit van de heerlijkheid Zaanen. In het park bevinden zich naast Huis te Zaanen, een buurthuis, een speeltuin en een skatebaan. In 1931 werd er ter gelegenheid van de Haarlemse Lichtweek tijdelijk een lunapark met kermisattracties neergezet. Sindsdien wordt er ter gelegenheid van Koningsdag jaarlijks kermis gehouden. Daarnaast vindt er ieder jaar het buurtfestival 'Zomer in de Zaanen' plaats. Buurthuis 'Posthuis Zaanenpark' brandde in 2020 geheel af. De buurt maakt in samenwerking met de gemeente Haarlem plannen om het te herbouwen. Afbeeldingen Externe links Festival Zomer in de Zaanen Buurthuis Posthuis Zaanenpark
Molen van Dortants

De Molen van Dortants of Oude Molen is een voormalige windmolen nabij het Limburgse dorp Oirsbeek, in de Nederlandse gemeente Beekdaelen. Van de molen, gebouwd in 1802, resteert thans enkel nog de romp. De oude molen is gebouwd als korenmolen van het type grondzeiler en werd gesitueerd op een helling van het Plateau van Doenrade, aan de Hagerweg in de buurtschap Oppeven. Ongeveer honderd meter ten westen werd in 1878 een tweede windmolen gebouwd, de Janssenmolen. De oude molen heeft meer dan een eeuw dienstgedaan tot een brand in 1920 het complex verwoestte en waarbij enkel een gedeelte van de romp gespaard is gebleven. De molenromp is in 2007 gerestaureerd.
Koepelgevangenis (Breda)

The Koepelgevangenis is a former prison in Breda, Netherlands, constructed in 1886, best known as the prison where convicted World War II collaborators and Nazi war criminals were housed (including The Breda Four). History The Koepelgevangenis was built from 1882 to 1886 (1886), having been designed by Johan Frederik Metzelaar, who also designed a similar prison at Arnhem. The prison was constructed as a panopticon, as invented in 1791 by Jeremy Bentham. This allowed the guards to continuously watch the prisoners from the centre of the building. The Koepelgevangenis complex was designated a national monument in 2001 and housed a women's prison until 2013. The women were transferred to the Ter Peel institution in Horst aan de Maas. In that year, it was announced that the entire prison would be closed due to budget cutbacks. The first department was closed in 2014, and the entire complex closed its doors at the start of 2016. As of 2018, the building is now used for events. Since March 11, 2022, the location has been adjusted to become a semi-permanent living space for approximately 370 refugees, following the Russian invasion of Ukraine. Layout The complex consists of: Fortified gate Separate church building A jail and the former Breda court building, designed by Willem Cornelis Metzelaar, son of Koepelgevangenis designer Johan Frederik Metzelaar. The Koepelgevangenis itself See also Koepelgevangenis (Arnhem), also designed by Johan Frederik Metzelaar Koepelgevangenis (Haarlem), designed by Willem Cornelis Metzelaar References External links De Koepel gevangenis: cellengebouw (koepel) in Breda at rijksmonumenten.nl (in Dutch)
Koepelgevangenis van Breda

De koepelgevangenis van Breda maakte deel uit van een justitieel complex in het centrum van Breda. De voormalige gevangenis is een van de drie koepelgevangenissen die Nederland kent. De andere twee bevinden zich in Arnhem en Haarlem. Het gebouw huisvestte een deel van de penitentiaire inrichting De Boschpoort. Deze kende drie onderdelen: een huis van bewaring, een gevangenis en een afdeling met extrazorgplaatsen. Tot januari 2013 was er ook een vrouwengevangenis. De vrouwen zijn overgeplaatst naar de penitentiaire inrichting Ter Peel in Horst aan de Maas. Op 22 maart 2013 werd bekend dat de hele gevangenis gesloten zou worden in verband met bezuinigingen. De eerstvolgende afdeling ging in 2014 dicht. De rest van het complex werd op 1 januari 2016 definitief als penitentiaire inrichting gesloten. Hiertegen rees in Breda veel protest, de burgemeester vertelde er verdriet over te hebben. Geschiedenis De koepelgevangenis werd in de periode 1882-1886 gebouwd naar een ontwerp door de justitie-architect Johan Metzelaar, die eerder de vergelijkbare koepelgevangenis van Arnhem ontwierp. Het gebouw werd ontworpen volgens het door de Brit Jeremy Bentham in 1791 bedachte panopticum-principe: vanuit het midden van het cirkelvormige complex konden de bewakers de gevangenen constant in de gaten houden. Het complex werd in 2001 aangewezen als rijksmonument. Medio 2007 liep een procedure om de omgeving rond De Koepel tot beschermd stadsgezicht te verklaren. Het gehele complex, met uitzondering van de rij bewaarderswoningen langs de Nassaustraat, is eigendom van de Staat en in beheer bij het Rijksvastgoedbedrijf. In 2021 werd de koepelgevangenis door het Rijksvastgoedbedrijf in de verkoop geplaatst. Al enkele decennia worden door de inrichting geregeld rondleidingen georganiseerd. In mei 2005 werd er voor het eerst een soort 'open dag' georganiseerd door het ministerie van Justitie. Er mochten die dag 75 mensen komen kijken. Indeling Het complex bestaat uit de volgende onderdelen: karakteristieke kasteelachtige poort losstaand kerkgebouw justitiegebouwen met het oorspronkelijke huis van bewaring en het voormalige gerechtsgebouw Breda, gebouwd door Willem Metzelaar, de zoon van Koepelontwerper Johan Metzelaar de koepelgevangenis. Bekende gedetineerden De Koepel is vooral bekend van de Vier van Breda; de vier daar gedetineerde oorlogsmisdadigers die het langst in hechtenis bleven. In de jaren vijftig werden veel tot zware straffen veroordeelde landverraders hier gevangen gehouden. Op tweede kerstdag 1952 wisten uit de koepelgevangenis te ontsnappen de zware oorlogsmisdadigers: Herbertus Bikker, SS'er Sander Borgers, SS'er Klaas Carel Faber, SS'er Jacob de Jonge, kampbewaarder Kamp Erika Willem van der Neut, kampbewaarder, bijnaam Beul van Amersfoort Willem Polak, SS'er Antoine Touseul, SS'er Externe links PI Breda (gearchiveerd) Stadsarchief Gemeente Breda (gearchiveerd)
Dierense toren

De Dierense toren is het restant van de voormalige Onze Lieve Vrouwe ten hemelopnemingkerk in de Gelderse plaats Dieren. De toren is een ontwerp van de architect W. te Riele. De toren werd omstreeks 1924/1925 gebouwd bij de al bestaande Onze Lieve Vrouwe ten hemelopnemingkerk uit 1894. In 1978 werd de kerk afgebroken. Hoewel er sprake van was dat ook de toren zou worden afgebroken, bleef deze - na verzet van de Dierense bevolking - gespaard. In 1981 werd de toren gerestaureerd. De exploitatie is sinds 1986 in handen van de stichting "Dierense Toren". In 1985 werd de inspanningen tot behoud van de toren beloond met de Conservation Award. Aan de oostzijde van de toren is het gebied gemarkeerd waar de afgebroken kerk heeft gestaan. Externe link Dierense toren .
Villa Fiasko

Villa Fiasko is een cakewalk in het Nederlandse Attractiepark Toverland. Villa Fiasko staat in het oosten van het indoor themagebied Wunder Wald direct bij de verbindingsroute met het themagebied Land van Toos. De cakewalk is gethematiseerd naar een woning. Zo kunnen bezoekers over het balkon lopen waarop zich een lopende band bevindt of een bewegende trap oplopen. Villa Fiasko werd geopend in 2004, tegelijkertijd met de opening van het themagebied Magic Forest (tegenwoordig Wunder Wald) onder de naam Villa Fiasco. Villa Fiasko was de eerste gethematiseerde attractie van het park. Vanaf het begin kampte de attractie met technische problemen en werd het later gerenoveerd door ETF ride systems. Begin 2015, toen het attractiepark meer bekendmaakte over de attractie Maximus' Blitz Bahn, werd Villa Fiasko betrokken bij het achtergrondverhaal van de attractie. Zo zou de hoofdpersoon, Maximus Müller, van de Blitz Bahn in zijn jeugd in Villa Fiasko opgegroeid zijn. In maart datzelfde jaar werd de attractie hernoemd naar Villa Fiasko en kreeg de attractie een nieuwe soundtrack gecomponeerd door IMAscore.
Kerk van Kantens

De Antoniuskerk staat op het hoogste punt van de dorpswierde in Kantens. De kerk is vooral bekend door de forse steunbeer. De onderbouw van de toren en het westelijke deel van het schip dateert van omstreeks 1200. Dit oudste deel van de kerk heeft een romaans karakter. Het schip heeft aan beide zijden een rondboogfries en een spaarveld. Aan de noordzijde bevinden zich rondboogvensters. Het schip en het koor werden in de tweede helft van de 13e eeuw uitgebouwd in een romanogotische stijl. De ingebouwde toren is omstreeks 1500 verhoogd. De steunbeer is in de 16e eeuw tegen de toren geplaatst. De preekstoel is in 1741 vervaardigd naar een ontwerp van Jan Bitter met houtsnijwerk van Casper Struiwig. Het kerkorgel stamt uit 1661 en is waarschijnlijk gebouwd door Hendrick en Johannes Huis. In 1821 heeft Johannes Wilhelmus Timpe het gerestaureerd, waarbij hij het rugpositief leeg liet. Dat werd pas in 2007 door Hendrik Ahrend weer speelbaar gemaakt. Referenties p. karstkarel: "Alle middeleeuwse kerken van Harlingen tot Wilhelmshaven", Groningen, 2007, ISBN 978 90 330 0558 9 Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Kantens Lijst van Groninger kerken Externe links De website van het dorp
De Koning (molen)

De Koning is een korenmolen aan de Veerseweg in de Nederlandse stad Middelburg. Molen De Koning stond aan het eind van de in 1968-1970 afgebroken Winterstraat, op de zuidwestpunt van de historische binnenstad. Bij de aanleg van het Kanaal door Walcheren is de zuidelijke omwalling gesloopt en is de molen in 1867 verplaatst naar de Veerseweg. Op de plaats waar de molen stond, stroomt het Kanaal door Walcheren. De huidige molen aan de Veerseweg werd in 1882 gebouwd nadat de voorganger was afgebrand. De onderbouw van deze voorganger werd hierbij van de huidige ronde bovenbouw voorzien. De molen bleef tot 1938 op windkracht in bedrijf. In 1951 werd de vervallen molen onttakeld, maar in 1956 volgde een restauratie waarna de molen weer in bedrijf kwam. In 1995 en 1996 volgde andermaal een restauratie waarbij de molen ook recht werd gezet. Sinds 1998 is de molen weer op vrijwillige basis in bedrijf. De roeden van de molen zijn 22,30 meter lang. De binnenroede heeft het Systeem van Bussel met remkleppen en zeilen. De buitenroede is voorzien van het Oudhollands hekwerk, eveneens met zeilen. In De Koning bevinden zich vier koppels maalstenen: 3 koppel 16der blauwe en 1 koppel 16der kunststenen. Verder een buil en een schoonmachine. Ook is er een nog werkende dieselmotor aanwezig, die vroeger als hulpmotor in gebruik was. Een enkele regulateur werkt op drie van de vier koppels. De molen is eigendom van de gemeente Middelburg. Foto's
Fort bij Marken-Binnen

Het Fort bij Marken-Binnen (ook bekend als Fort Knollendam en Fort Markenbinnen) ligt aan de Markervaart bij Markenbinnen in de polder Starnmeer en is onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Bouw en functie Het fort model A kwam gereed omstreeks 1905 en had tot doel de verdediging van het acces gevormd door het Markervaart. In het fort was plaats voor 300 soldaten. De genieloods werd rond 1940 gesloopt, maar in 2007 is een nieuw gebouw geplaatst volgens de originele bouwtekeningen. Voor het fort werd tussen 1899 en 1901 halverwege de polder Starnmeer een korte liniewal aangelegd. Deze diende als waterkering, waardoor het zuidelijke deel van de polder droog bleef bij een inundatie, maar ook als opstelplek voor geschut. De liniedijk liep van de Knollendammervaart tot aan de dijk van de Markerpolder, maar grote delen zijn afgegraven. Herbestemming Na de Tweede Wereldoorlog kwam het fort in gebruik bij de Bescherming Bevolking (BB). De BB ondersteunde de bevolking bij grootschalige rampen. Zij bestond uit een brandweer en eerste hulp- en reddingsdiensten. In 1986 is de BB opgeheven, maar het fort is nog steeds deels in gebruik door het RBOC die opleidingen verzorgt voor de brandweer en hulpverleningsinstanties. In het andere deel worden recreatieve activiteiten georganiseerd. Afbeeldingen Externe links Stelling van Amsterdam – een stadsmuur van water Fort bij Marken-Binnen Rondomkijken.nl Fort bij Marken-Binnen, met 360 graden foto's van interieur en exterieur Evenementenorganisatie FORTtreffelijk
Hoogovensmuseum

The Hoogovensmuseum is a museum located on the northern side of the North Sea Canal sluice gates at IJmuiden, in the former "buizengieterij" (pipe making factory) of Koninklijke Hoogovens, now Tata Steel IJmuiden, on the Buizenweg in Velsen-Noord. It overlooks the binnenkanaal where water was pumped up to use for cooling. The former cooling bath house has been converted to an exhibition space. History The museum was opened in 2009 by the Stichting Industrieel Erfgoed Hoogovens (SIEHO) in order to preserve the industrial heritage of this historic steel producing site. The museum is sponsored by the current owner, Tata Steel. The museum is open Tuesdays and Thursdays from 10:00 to 16:00. It is also open whenever the Corus Steam train is running. Admission is 5 euros (children under 16 free). Group tours can be booked on request. Parking is available in front of the museum, but it is also listed on the "Holland Route", a bicycling tour of Industrial monuments in the greater Amsterdam area. References External links Hoogovensmuseum Website (in Dutch) Corus Steam IJmuiden Archived 2018-10-27 at the Wayback Machine (in Dutch)
Hoogovensmuseum

Het Hoogovensmuseum is een museum in de Noord-Hollandse plaats IJmuiden. Het museum toont de geschiedenis van het staalbedrijf in IJmuiden. Bovendien laat het de ontwikkeling van de ijzer- en staalindustrie in het algemeen zien. Het museum is gevestigd in de oude buizengieterij van Koninklijke Hoogovens. Het gebouw staat net buiten het bedrijfsterrein van Tata Steel Europe. In het gebouw zijn objecten, historische documenten, foto’s en filmmateriaal te zien. Op het buitenterrein staat divers groot materieel voor de ijzer- en staalbereiding. Het Hoogovensmuseum is aangesloten bij de Europese Route voor Industrieel Erfgoed (ERIH), het toeristische informatienetwerk voor industrieel erfgoed in Europa. Externe links Website van het Hoogovenmuseum ERIH website
Sint-Werenfriduskerk (Elst)

De Sint-Werenfriduskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Nederlandse plaats Elst in de gemeente Overbetuwe. De kerk maakt sinds 1 januari 2010 deel uit van de Sint-Benedictusparochie. Het is het vierde kerkgebouw op deze plaats. Bouwgeschiedenis Schuilkerk Na de reformatie werd de Grote Kerk in Elst in gebruik genomen door de protestanten. Het katholicisme werd officieel verboden. De katholieken die toch hun geloof wilden uitoefenen moesten hun toevlucht nemen tot schuilkerkjes. Tijdens de Franse tijd in Nederland werd door de Franse bezetter godsdienstvrijheid afgedwongen. Zodoende kon de katholieke gemeenschap in 1802 een bescheiden kerkgebouw aan de dorpstraat in gebruik nemen. Het kerkje werd, net als de Grote Kerk eerst, gewijd aan Werenfried van Elst. Waterstaatskerk Het oude kerkje werd al snel te klein. In 1840-1842 werd op de plaats van het oude kerkje een nieuwe kerk gebouwd met steun van Waterstaat. Architect was H.F. Fijnje. Neogotische kerk Een halve eeuw later had ook deze kerk afgedaan. Wolter te Riele werd gevraagd om voor de parochie een nieuwe, ditmaal neogotische kerk te ontwerpen. De eerste steen werd gelegd in 1907 en in 1908 kon de kerk al worden ingewijd. Deze kerk werd echter tijdens de oorlog in 1944 zodanig beschadigd, dat nieuwbouw noodzakelijk was. Huidige kerk G.M. Leeuwenberg ontwierp een driebeukige basiliek in de stijl van de Bossche School. De bouw was in 1950 voltooid. Externe link Website van de parochie
Big Spotters Hill

Big Spotters Hill is een in 2002 gemaakte met gras begroeide heuvel in de vorm van een vierkante piramide bij Vijfhuizen in Haarlemmermeer. De heuvel ligt bij de Geniedijk en de Drie Merenweg (N205), ten zuidwesten van Vijfhuizen en ten noorden van Hoofddorp. Big Spotters Hill is 22 meter hoog en aangelegd op een kunstmatig eiland als uitzichtpunt voor de Floriade 2002 in Haarlemmermeer en is gemaakt van het zand en de aarde die vrijkwam bij het uitgraven van sloten en vijvers op het Floriadeterrein. De vorm is gebaseerd op de Piramide van Cheops in Egypte. De heuvel speelt een centrale rol in het album De fleurige Floriade uit 2001 van Suske en Wiske van Marc Verhaegen. De heuvel maakt met de nabij liggende kleinere eilandjes deel uit van het park Groene Weelde, dat wordt beheerd door het Recreatieschap Spaarnwoude. Enkele keren per jaar wordt het gebied verhuurd voor evenementen, waaronder het jaarlijkse muziekfestival Mysteryland. Op de top van de piramide was in 2002 een kunstwerk gemaakt, Ruimtetempel van Auke de Vries, dit werd echter in 2004 door een storm verwoest. In 2014 is een nieuw object geplaatst, MainPoort van Lehner Gunther.
Baggelhuizerplas

De Baggelhuizerplas is een plas en recreatiegebied met stranden, grasvelden en bossen, gelegen ten noorden van Witten en ten zuidwesten van de Drentse hoofdstad Assen. Het gebied ligt binnen de gemeente Assen. De plas is ontstaan uit een zandafgraving en dankt zijn naam aan de Asser woonwijk Baggelhuizen. Het recreatiegebied grenst aan de snelweg A28. Geschiedenis De Baggelhuizerplas is eind jaren tachtig ontstaan en ingericht als recreatiegebied: 125 ha groot bosrijk, waterrijk, en ruimtelijk. Het recreatiegebied heeft vroeger gediend als oefenterrein van Defensie.
Sint-Gabriël (Haastrecht)

Sint-Gabriël was een klooster met bijbehorende kerk van de paters passionisten in de plaats Haastrecht (gemeente Krimpenerwaard), in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De passionisten verlieten het klooster en de kerk eind 2022, na er een eeuw te hebben verbleven. Het klooster ligt aan de provinciale weg naar Oudewater, ongeveer ter hoogte van Hekendorp aan de andere zijde van de Hollandse IJssel. Klooster Het klooster en de kapel zijn gebouwd in de jaren 1921 en 1922. Het klooster werd gewijd aan Gabriele dell' Adolorata (Gabriël van de Moeder van Smarten), die in 1920 heilig was verklaard. Het klooster diende voor de opleiding van missionarissen. Het klooster behoorde tot de congregatie van de passionisten en diende vanaf 1967 als bestuurlijk centrum van de congregatie. De passionisten leggen naast de geloften van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid nog een vierde gelofte af, de herinnering aan het lijden (Memoria Passionis). Hieraan ontlenen zij hun naam, die verwijst naar het lijden van Christus en naar hun opdracht om aandacht te hebben voor het lijden van de mensen. Achter het klooster aan de oever van de Hollandse IJssel bevindt zich een begraafplaats voor de paters en broeders. Een ijzeren hek geeft toegang tot de begraafplaats. In december 2022 heeft de communiteit van de Passionisten het Sint-Gabriëlklooster verlaten en is verhuisd naar Oudewater. Kerk De bijbehorende Sint-Gabriëlkerk is ontworpen door de architect Joseph Franssen. De eerste steen werd gelegd op 15 maart 1928 door pater Stephanus Peeters, de toenmalige provinciaal overste van de passionisten in Nederland. In het kerkportaal is een herdenkingstegel ingemetseld. De kerk is bedoeld voor de lokale bevolking. Kunstwerken Achter in de kerk staat een marmeren beeld van Gabriele dell' Adolorata. Ook staat hij afgebeeld op een gebrandschilderd ramen links boven het hoofdaltaar. Op de twee overige ramen staan de heiligen Paulus van het Kruis en Vincentius Strambi afgebeeld. De ramen zijn vervaardigd door de Haagse glazenier Alex Asperslagh. Tegenover het beeld van Gabriele dell' Adolorata staat een beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten. De kerkruimte wordt van de hal gescheiden door een hek dat is vervaardigd door Smederij Frits Kramer uit Hekendorp. De kruiswegstaties dateren uit de periode 1939-1942 en zijn geschilderd door Gerrit van Geffen uit Den Haag. Klokken In de toren hangen drie klokken die zijn vernoemd naar de schenkers Trui, Kees en Piet. Deze klokken zijn in de Tweede Wereldoorlog gevorderd en omgesmolten voor de oorlogsindustrie. In 1946 en 1947 zijn er nieuwe klokken geplaatst. Deze zijn genoemd naar Paulus van het Kruis, Gabriele dell' Adolorata en Gemma Galgani. Orgel Het kerkorgel is gemaakt door de firma Pereboom & Leijser en is in 1988 gerestaureerd. Het heeft acht registers en 432 pijpen. De langste pijp is 2,5 meter en de kleinste 1 centimeter lang. De toetsen hebben een mechanische verbinding met het blaasgedeelte. Afbeeldingen
Verzorgingsplaats Oudbroeken

Verzorgingsplaats Oudbroeken is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A12 Den Haag-Beek tussen afritten 28 en 29 nabij Zevenaar, in de gemeente Duiven. De naam Oudbroeken komt van een gebied in de buurt met dezelfde naam. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Aalburgen. Bij de locatie van deze verzorgingsplaats wordt volgens planning in 2024 het knooppunt De Liemers geopend, dat de A12 zal verbinden met de dan doorgetrokken A15.