NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Montfort (zamek w Holandii)

Montfort – dawny zamek, istniejący od XIII do XVIII w., którego ruiny znajdują się w mieście Montfort w Holandii, w prowincji Limburgia, dawna siedziba hrabiów i książąt Geldrii. Historia i stan obecny Zamek zbudowany został około 1260 przez pochodzącego z rodu hrabiów Geldrii biskupa Liège Henryka z Geldrii. Po usunięciu z urzędu w 1274 zamieszkał tu i uprawiał stąd proceder rozbójnika. Po śmierci Henryka w 1285 Montfort trafił w ręce jego bratanka hrabiego Geldrii Renalda I, a później jego następców. Prawdopodobnie to Renald I ukończył główną wieżę zamku. W 1320 został on uwięziony na zamku przez swego zbuntowanego syna Renalda II i pozostał tu aż do swej śmierci w 1326. Za czasów Renalda II zamek stał się jedną z głównych siedzib książąt Geldrii i rozbudowano go na potrzeby dworu. W pierwszej połowie XVI w. umocnienia zamkowe rozbudowano, aby odpowiadały wymogom ówczesnej techniki wojennej. W 1543 został jednak zdobyty przez cesarza Karola V Habsburga i spalony. Nadal jednak pełnił funkcję militarną podczas wojny osiemdziesięcioletniej. Fortyfikacje zamkowe zostały zniszczone ostatecznie w latach 1685–1686. Pod zamkiem założono ogród. W końcu XVIII w. rezydencja ostatecznie popadła w ruinę. W połowie XIX w. na fundamentach jednego z dawnych budynków wzniesiono ośmioboczną, ceglaną wieżę, która obecnie służy jako centrum informacyjne dla turystów. Przypisy
Julius Caesarbrug

De Julius Caesarbrug is een stalen basculebrug voor fietsers en voetgangers over het Rijn-Schiekanaal in de Nederlandse stad Leiden. De in 2006 geopende brug is vernoemd naar de Romeinse keizer Julius Caesar, vanwege het feit dat het Romeinse kanaal van Corbulo en het castellum Matilo hier vlakbijgelegen waren. De brug verbindt de Professorenwijk met de Vinex-wijk Roomburg en het naastgelegen Meerburg. De door Royal Haskoning ontworpen brug bestaat uit een vast en een beweegbaar deel en wordt op afstand bediend en bewogen met een hydraulische cilinder. Inclusief aanbrug is de brug 31 meter lang, op het breedste gedeelte (aanbrug) 13,02 meter breed en op het smalste 7,05 meter. De gehele constructie weegt ruim 190 ton. De gemeente Leiden is eigenaar van de brug, maar de bediening is in handen van de provincie Zuid-Holland, omdat het Rijn-Schiekanaal een belangrijke route is voor de binnenvaart.
Verzorgingsplaats Labbegat

Verzorgingsplaats Labbegat is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van de A59 in de richting Serooskerke-Oss tussen afritten 36 en 37 in de gemeente Waalwijk. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats De Sprang.
Oude Kerk (Barneveld)

De Oude Kerk (voorheen Grote- of Odolphuskerk) in het Gelderse dorp Barneveld is een gotische hallenkerk. Het gebouw is eigendom van de hervormde gemeente van Barneveld (PKN) en wordt gebruikt voor kerkdiensten, concerten en kooruitvoeringen. Dit Rijksmonument telt 1.100 zitplaatsen. Geschiedenis Het bisdom Utrecht maakt in de 12e of 13e eeuw voor het eerst melding van een kerk in Barneveld. Oorspronkelijk was het een kruiskerk, maar door meerdere uitbreidingen (laatste in 1930) is de huidige vorm ontstaan. In 1421 werd de kerk ernstig beschadigd door brand tijdens de strijd tussen de Utrechtsen en de Geldersen. In 1482, tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten sprong volgens de overlevering de in het nauw gedreven Kabeljauw Jan van Schaffelaar van de toren van de kerk. Op het kerkplein is een standbeeld van hem te zien. De vierkante toren is in 1828 compleet herbouwd. Net onder de spits bevindt zich sinds 1963 het carillon. Dit was eerder lager in de toren gesitueerd. Lucas Willem Baron van Essen tot Helbergen, heer van Landgoed Schaffelaar en zijn echtgenote de dichteres Margriet Barones de Cocq Van Haeften zijn in de kerk begraven in respectievelijk 1791 en 1793. Carillon De toren van de kerk bevat een carillon bestaande uit 49 klokken: 17 klokken van de Engelse firma Gillett en Johnston zijn in 1927 geïnstalleerd door Klokkengieterij Eijsbouts. 1 klok is van Petit & Fritsen (1998). 2 klokken zijn van Van Bergen (1977). 29 klokken zijn van Eijsbouts. In een van de grootste klokken is een herinneringstekst gegoten ter ere van het 40-jarig ambtsjubileum van voormalig burgemeester Van Nagell van Barneveld. De beiaardier van het carillon is Boudewijn Zwart. Orgel Reeds halverwege de 16e eeuw was er sprake van een Renesse-orgel in de kerk. Het huidige zogenaamde Paradijsorgel dateert van 1765. het is in 1955 gerenoveerd door Ernst Leeflang uit Apeldoorn. In 1983 werd het instrument gerestaureerd. Externe link Website van de Hervormde Gemeente te Barneveld
Landgoed Eyckenstein

Eyckenstein is een landgoed met landhuis even ten oosten van Maartensdijk (gemeente De Bilt, Nederland) langs de Dorpsweg. Rond het huis ligt 182 hectare aaneengesloten grond. Inclusief elders gelegen boerderijen bedraagt de totale oppervlakte van het landgoed 394 hectare. Het ligt op de Utrechtse Heuvelrug. Het landhuis wordt particulier bewoond. De geschiedenis van het landgoed begint vroeg in de 17e eeuw. In die tijd was er sprake van een herenboerderij. Geleidelijk is het huis uitgebouwd tot het huidige Eyckenstein met de karakteristieke vier zuilen. Geschiedenis Het landhuis is via verschillende fases uiteindelijk tot de huidige staat gekomen. Begin 17e eeuw is het gebouwd als herenboerderij met aan drie zijden trapgevels. Aan de achterkant heeft een stal gestaan. Omstreeks 1780 heeft het pand onder Adriaan Hendrik Eyck een flinke vernieuwing ondergaan, nadat hij het eerst grotendeels had laten slopen. Het resultaat was een statig hoog gebouw met overdekte terrassen aan beiden zijden. Zijn zoon Maurits Jacob Eyck heeft er in 1809 de grote witte zuilen voor laten plaatsen en de vloeren met ruim een halve meter verhoogd. Ook de klokkenstoel op het dak is in zijn opdracht gebouwd. Willem Carel baron van Boetzelaer heeft in de jaren 1880-1883 alle ramen laten vervangen, van binnen allerlei wijzigingen aangebracht en de terrassen tot kamers met een verdieping omgebouwd. Een van deze kamers heeft hij in de Moorse stijl gebouwd. Behalve deze ontwikkelingen hebben er nog allerlei kleinere verbouwingen plaatsgevonden. Ongeacht de verschillende bouwstijlen is de stijl heel in het algemeen Engels neo-Palladiaans (een vorm van Neoclassicisme) te noemen. Het Palladianisme is genoemd naar de Italiaanse renaissancearchitect Andrea Palladio (1508-1580), een strenge classicist die zich baseerde op de Romeinse bouwkunst. Ligging Eyckenstein ligt in de Laagte van Pijnenburg, te midden van andere landhuizen: ten westen Rustenhoven en wat verder weg ten oosten Rovérestein dat in 1884 werd gebouwd in opdracht van de eigenaar van Eyckestein, Nicolaas Laurens Burman Eyck tot Zuylichem. Rovere is oud Italiaans voor eik; deze twee landhuizen delen dus in feite dezelfde naam. Sinds 1969 staan Eyckenstein, het omliggende park en enkele bijbehorende gebouwen op de rijksmonumentenlijst. Het landgoed bestaat voornamelijk uit bosgebied dat grotendeels voor wandelaars is opengesteld, maar ook uit akkers en weilanden. Meteen ten noorden van het landhuis ligt het parkgedeelte van circa twaalf hectare, dat vanaf 1881 aangelegd is naar een ontwerp van tuinarchitect Leonard Anthony Springer. Bewoning Sinds de bouw van het huis hebben er verschillende families op Eyckenstein gewoond: Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Maartensdijk
Jan Swinkelsbrug

De Jan Swinkelsbrug is een brug voor fietsen en voetgangers in Abcoude, gemeente De Ronde Venen. De brug overspant het Gein waar deze overgaat in het Nauwe Gein met een diepgang van slechts 90 centimeter. De brug die enigszins bollend is en een rode kleur heeft ligt naast het in 2007 in gebruik genomen Rien Nouwen Aquaduct waaronder de spoorlijn rijdt en verbindt het Gein-Zuid en de Stationstraat met de Kerkstraat en het Broekerpad. Het autoverkeer dient om te rijden via de Brug Nauwe Gein in het centrum. De brug kwam ter vervanging van de oude hefbrug voor het spoor over het Gein waarlangs een fiets- en voetpad lag, dat in verband met de viersporigheid moest verdwijnen. Vlak naast de brug staat aan het Stationsplein het oude stationsgebouw van Abcoude waarin tegenwoordig een hotel is gevestigd. De brug kwam tot stand na de dijkverbetering langs het Gein door het Waterschap Amstel, Gooi en Vecht en is vernoemd naar Jan Swinkels, grondlegger van het nieuwbouwproject aan het Abcoudermeer dat in de jaren negentig werd ontwikkeld.
Polderpark Cronesteyn

Polderpark Cronesteyn is een circa 120 hectare groot park in de gemeente Leiden in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het is ingedeeld als buurt die deel uitmaakt van wijk Roodenburgerdistrict. Het park is in 1982 gerealiseerd naar ontwerp van Evert Cornet in de Kleine Cronesteinse of Knotterpolder tussen de snelweg A4, de spoorlijn Leiden - Alphen, het Rijn-Schiekanaal en de Vrouwenvaart. Het park en de polder zijn vernoemd naar het verdwenen Kasteel Cronesteyn, waarvan alleen de slotgracht nog resteert. Deze maakt nu deel uit van het Landgoedbos in het polderpark. Het gebied lag tot de annexatie van 1966 in de gemeente Zoeterwoude. In 1975 kwam het grondgebied geheel in bezit van de gemeente Leiden, waarna werd besloten het tot polderpark te bestemmen.
Korenmolen Waardenburg

De Molen van Waardenburg is een zeskantige rietgedekte grondzeiler, een maalvaardige korenmolen langs de rivierdijk de Waalbandijk en in het bezit van de gemeente West Betuwe. De huidige molenaar, A. Roefs, is lid van het Gilde van Molenaars. De molen en de aangrenzende volkstuintjes zijn beschermd dorpsgezicht. Constructie Romp: De molen staat op een hoge gemetselde zeskantige voet met pilasters Kap: gedekt met riet Vlucht: 23,50 m. Wiekenvorm: Oudhollands Kruiwerk: Engels met 22 rollen; kruihaspel Vang: Vlaamse vang; vangbalk met haak; vangstok Inrichting: 1 koppel 16der blauwe en 1 koppel 16der kunststenen; sleepluiwerk Overbrenging: Bovenwiel 63 kammen Bovenschijf 31 staven, steek 12,0 cm. Spoorwiel 60 kammen Steenschijven 19 staven, steek 10,0 cm. Overbrengingsverhouding 1:6,42. Geschiedenis Voor 1780 stond op de plaats van deze korenmolen bijna zeker een standerdmolen, ook wel staakmolen genoemd. De standerdmolen is omgewaaid, weer hersteld, en rond 1780 definitief afgebroken en vervangen door de huidige zeskante molen. In de huidige molen zijn nog onderdelen van de oude standerdmolen terug te vinden. De molen, gelegen aan de Waalbandijk, werd meer dan 200 jaar bemalen en gepacht door de familie van Aken. Tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) is de molen gebruikt voor het opwekken van elektriciteit door molenaar A. van Ielen. Vroeger behoorde de molen, samen met het Kasteel Waardenburg, het T-boerderij 't Molenhuis en andere bijbehorende gebouwen tot de goederen van de heerlijkheid Waardenburg die in de 18de eeuw in het bezit was van het geslacht Van Aylva. De goederen werden in de 19de eeuw bezit van de Van Pallandts door vererving, en in 1964 verkocht Jonkvrouwe J.E. baronesse van Pallandt van Waardenburg en Neerijnen de molen aan de gemeente Waardenburg, die in 1978 opging in de huidige gemeente Neerijnen. Als gevolg van de watersnood in 1995 werd de aangrenzende Waalbandijk verzwaard en opgehoogd, waardoor de molen de wind letterlijk en figuurlijk uit de zeilen werd genomen. Om de molen weer naar behoren te laten functioneren werd hij 1,5 meter verhoogd met behulp van luchtkussens en stalen stempels. Na het verhogen van de molen is de voet volledig gerestaureerd. Sinds 2009 is de molen eigendom van Geldersch Landschap & Kasteelen.
Watertoren (Soestdijk)

De watertoren van Paleis Soestdijk is een voormalige combinatie van watertoren en windmolen uit 1680. De aandrijving werd bij te weinig wind verzorgd door een rosmolen in de toren. Ontstaan De watertoren, een van de oudste van Nederland, bevindt zich in het park aan de achterzijde van Paleis Soestdijk. In 1674 werd het landgoed Soestdijk aangekocht door de toenmalige stadhouder Willem III. Hij investeerde veel geld om de tuinen te verfraaien en liet ook twee fonteinen aanleggen. Om deze te kunnen laten werken diende er een hoger gelegen waterreservoir te komen om voldoende druk te creëren. Ontwerp Rond 1680 kreeg de architect Willem Meesters de opdracht om een windwatermolen te bouwen. Hij ontwierp een rond reservoir van baksteen met plat dak met op bovenkant een windmolen met zes wieken en aan de voorkant een bijgebouw. Wanneer er onvoldoende wind was en de fonteinen toch moesten werken werd de molen aangedreven door middel van paardenkracht. Het paard liep binnen in het gebouw rondjes om de machinerie heen. Tevens werd in de molen graan gemalen. In 1882 verving de architect Lucas Eberson de rosmolen door een stoommachine. In het gebouw zijn nog resten van de rosmolen aanwezig. In de toren was volgens een verslag uit 1687 naast bovengenoemde zaken ook een zogenaamde 'glacière' aanwezig. Dit is een kelder waarin ijs dat in de wintermaanden was uitgehakt werd bewaard om in de zomermaanden voor koeling van etenswaren te worden gebruikt. Door de steeds hoger wordende bomen in het park werd de windvang van de molen steeds minder en de rosmolen werd de belangrijkste aandrijving. Uiteindelijk werd de molen op de kop afgebroken en bleef enkel de functie van watertoren in stand totdat dat door aansluiting van Soestdijk op het waterleidingnet niet meer nodig was. In het gebouw dat op de rijksmonumentenlijst staat, is nu een souvenirwinkeltje gevestigd.
Brug 75

Brug 75 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de Utrechtsestraat en voert over de Prinsengracht. Het is de laatste brug van de Utrechtsestraat richting stad uit, de ooit aangelegde brug over de Achtergracht werd gesloopt bij de demping van die gracht. Het is de op een na laatste brug van over de Prinsengracht voordat ze bij de Frans Hendricksz. Oetgensbrug de Amstel instroomt. Er ligt hier al eeuwen een bouwwerk. Op de kaart van Jacob Bosch met de Vierde uitleg van circa 1679 is hier een sluis met overbrugging ingetekend met in het stuk naar de Amstel de verdikte kade. Ook in de Keizersgracht (brug 37) en Herengracht (brug 34) lagen sluizen. Stadsarchitect Daniël Stalpaert had die sluizen ook al ingetekend in zijn ontwerpkaart van 1662, maar het was toen nog voornamelijk leeg gebied aan de Utrechtse straet en Prince Graft. Hij meldde daarbij dat het ging om "Binne sluysen en verlaten om het in latende water vanden Amstel op te houden". In 1673 werden de Amstelsluizen gebouwd, waardoor de sluizen in de genoemde grachten hun functies verloren. Frederik de Wit tekende op zijn kaart in 1688 dus geen sluizen meer, maar lage bruggen. Net als de twee andere genoemde bruggen kwam deze brug ter sprake bij het gereedmaken van de bruggen in de Utrechtsestraat voor de komst van de trams van de Amsterdamsche Omnibus Maatschappij. Er moest verlaagd en verbreed worden. In 1907 werd gekeken of de Utrechtsestraat gebruikt kon worden als radiaalweg de stad uit; zij zou daartoe tot 25 meter verbreed moeten worden. Het werd te duur geacht, de radiaalwegfunctie ging naar de Vijzelstraat, waarbij talloze gebouwen gesloopt werden. De brug zou tijdens de vernieuwing van de Utrechtsestraat in 2009-2011 vervangen worden. Na het debacle bij de vernieuwing van brug 34 (verkeerde bouwconstructie toegepast) werd besloten de brug voorlopig met rust te laten.
The Muse

The Muse is een woontoren in de Nederlandse stad Rotterdam. De woontoren is ontworpen door BARCODE Architects. De woontoren heeft een hoogte van 74 meter en telt 23 verdiepingen. De woontoren bevat 94 koopappartementen, in grootte variërend van 39 tot 209 m², een inpandige parkeergarage en twee commerciële ruimtes van 400 en 500 m². De woontoren staat aan de Wijnhaven in het centrum van Rotterdam in het Maritiem District. Deze wijk kenmerkt zich door de aanwezigheid van veel hoogbouw. Zo bevinden zich in het Maritiem District ook de woontorens The Red Apple, 100Hoog, de Waterstadtoren, de Harbour Village, Coopvaert en Up:Town. Er worden in de komende jaren nog meer woontorens gebouwd. Ontwerp The Muse is ontworpen door BARCODE Architects. Bijzonder aan het ontwerp is de knik die de woontoren maakt van de 5e tot en met de 8e verdieping. De noordelijke en zuidelijke gevel is bijna geheel uit glas opgetrokken, met uitzicht op het stadscentrum en de rivier de Maas; de westelijke en oostelijke gevel zijn meer gesloten van aard en bieden de bewoners meer privacy. De woontoren is onderverdeeld in 3 compartimenten; havenappartementen op de 1e t/m de 4e verdieping, terraswoningen op de 5e t/m de 8e verdieping en torenappartementen op de 9e t/m de 21e verdieping. Op de 22e en 23e verdieping komen onder andere 4 penthouses. CasaNova The Muse en de naastgelegen woontoren CasaNova werden gebouwd met als doel het vormen van een nieuw woongebied aan de kade van de historische Rotterdamse Wijnhaven. BARCODE architects heeft beide gebouwen ontworpen als een eenheid met ieder een duidelijke eigen unieke signatuur. Volgens het ontwerp is de daktuin tussen de woontorens van The Muse en CasaNova ongeveer 1.500m2 groot. De daktuin werd bedacht als ontspannende en groene ontmoetingsplek, exclusief voor de bewoners van de beide torens. In het ontwerp zaten ook twee gastenkamers, een huismeesterservice en een fitnessruimte die door beide torens gedeeld zouden moeten gaan worden. Bereikbaarheid The Muse is een woontoren in het Maritiem District, in het centrum van Rotterdam. De wijk wordt in het noorden ontsloten door de Blaak en in het zuiden door de Boompjes richting de Erasmusbrug en de Willemsbrug. Station Rotterdam Blaak, een ondergronds trein- en metrostation, bevindt zich in de directe omgeving. Omgeving Het Maritiem District huist vooral woontorens en winkels voor de dagelijkse boodschappen. Tevens bevinden er zich een aantal bars, restaurants en hotels. Tegenover The Muse bevindt zich een kleine jachthaven voor pleziervaartuigen. In het Maritiem District bevinden zich ook twee hogescholen; de Willem de Kooning Academie en een van de gebouwen van de Hogeschool Rotterdam. In de directe omgeving bevinden zich onder andere de Bibliotheek Rotterdam, de Kubuswoningen, de Markthal en het Maritiem Museum. Zie ook Lijst van hoogste gebouwen van Rotterdam Externe link Website van The Muse
Van der Lijn-reservaat

Het Van der Lijn-reservaat is een geologisch reservaat gelegen in het Urkerbos in de Noordoostpolder bij de Nederlandse plaats Urk. Het gebied is 2,5 hectare groot en vanwege de kwetsbaarheid alleen toegankelijk met begeleiding. Beheerder is Het Flevo-landschap. Het reservaat is genoemd naar de nestor van de amateurgeologie Pieter van der Lijn (1870-1964) die in een vroeg stadium na het droogvallen van de Noordoostpolder - in 1942 - de waarde van het gebied onder de aandacht van de autoriteiten bracht. Stenen Het belang van het gebied bestaat uit het keileem en de zwerfstenen die hier worden aangetroffen. Dit materiaal heeft in de voorlaatste ijstijd circa 150.000 jaar geleden met een gletsjer een 1.200 kilometer lange tocht afgelegd van Scandinavië naar hier. Dat gebeurde met een snelheid van 100 meter per jaar, verplakt in ijs of rollend tussen het ijs en de bevroren bodem. De eindmorene die na het terugtrekken van de gletsjer achterbleef kwam op deze plek in 1942 aan het licht na de drooglegging van de Noordoostpolder. Het totale gebied met geologische bijzonderheden uit het Saalien is 300 hectare groot. Twee amateurgeologen, D. de Waard en P. van der Lijn, ontdekten op de drooggevallen bodem van het IJsselmeer de massale aanwezigheid van zwerfstenen. Ze begrepen de wetenschappelijke betekenis van wat ze aantroffen en ijverden met steun van de bekende natuurhistoricus Jac. P. Thijsse voor de instandhouding en bescherming van het gebied. Dit leidde in 1954 tot de aanwijzing van twee hectare als eerste geologisch reservaat in Nederland. De rest werd bestemd tot productiebos, het huidige Urkerbos. Planten Op de ondoorlaatbare keileembodem groeien verschillende hiervoor specifieke planten, zoals de liggende ganzerik, duizendguldenkruid en het donderkruid. In de jaren 1970 is een aantal bij dit biotoop passende jeneverbesstruiken aangeplant. De vegetatie wordt echter laag gehouden zodat de verspreid liggende stenen zichtbaar blijven. Monument Het Van der Lijn-reservaat is een aardkundig monument. De stenen liggen er bijna allemaal nog precies op dezelfde plek als waar de gletsjer ze heeft achtergelaten. Ze zijn niet zeldzaam, want ze worden elders in Nederland vaker gevonden. De ongerepte ligging is echter enig. Omdat het gebied erg kwetsbaar is en grote wetenschappelijke waarde heeft, is het niet toegankelijk voor publiek. Op aanvraag is een excursie onder begeleiding mogelijk. Elders in de Noordoostpolder, in De Gesteentetuin bij Schokland, kan een indruk worden verkregen van een morene zoals die bij Urk is aangetroffen en sindsdien wordt beschermd. Afbeeldingen Zie ook Zwerfsteneneiland Externe link Aardkundigewaarden.nl - P van der Lijn reservaat
Verzorgingsplaats Peulwijk

Verzorgingsplaats Peulwijk is een verzorgingsplaats, gelegen tussen de verbindingsbogen van afrit 12 van de Nederlandse autosnelweg A4, en is opgedeeld in Peulwijk oost en west. Het ligt bij Delft in de gemeente Midden-Delfland. Afrit 12 splitst zich in een afrit naar verzorgingsplaats Peulwijk Oost en West en een afrit naar Den Haag en Hoek van Holland. Op de verzorgingsplaats bevinden zich naast parkeermogelijkheden ook twee tankstations (één per richting). Bij verzorgingsplaats Peulwijk-West exploiteert Allego twee snelladers voor elektrische wagens en bij Peulwijk-Oost exploiteert Shell een aantal snelladers.
VVOR

VVOR is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Rotterdam in Zuid-Holland, opgericht in 1925. Het eerste elftal van de club speelt in de Derde klasse zaterdag (2020/21). De club speelt op Sportpark De Venhoeve aan de rand van het Kralingse Bos op grens van de Rotterdamse deelgemeentes Kralingen-Crooswijk en Prins Alexander Competitieresultaten 1947–heden (zaterdag) 2017: de beslissingswedstrijd op 20 mei bij BVCB om het klassekampioenschap in 3C werd met 0-1 verloren van CVV Berkel. = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld. Bekende (oud-)speler Ricky van Haaren Ton Rietbroek Externe link Officiële website
Het Slagman

Het Slagman is een zwembad in de Enschedese wijk Bolhaar. Het is in 1976 gebouwd en wordt beheerd door Sportaal B.V. Het Slagman ligt in het Noorden van Enschede dicht bij de voetbalaccommodaties van EMOS en PW, de velden van hockeyclub PW en de golfbaan van de golfclub PW. Het zwembad bestaat uit een 25 meter wedstrijdbad, een duikplank en een sta-diep instructiebad. Het wedstrijdbad wordt gebruikt door EZC en ZPV Piranha. In het bad vinden zowel zwem- als waterpolowedstrijden plaats. Het is het enige wedstrijdbad in Enschede. Daarnaast wordt er elk jaar de zwemvierdaagse gehouden. Op 3 juli 2026 is Het Slagman gesloten omdat er één groot nieuw zwembad is geopend in Enschede. Het Slagman zal naar verwachting in het najaar van 2026 worden gesloopt. Externe link Website Het Slagman
Verzorgingsplaats Eemakker

Verzorgingsplaats Eemakker is een verzorgingsplaats in Nederland, gelegen aan de A27 Breda-Almere tussen afritten 34 en 35 nabij Eemnes. Aan de andere zijde van de snelweg ligt verzorgingsplaats 't Veentje. Eemakker werd geopend nadat verzorgingsplaats Bosberg eind 2004 dicht ging.