NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Хёйс-тен-Бос

Хёйс-тен-Бос (нид. Huis ten Bosch, что значит «Дом в лесу») — традиционная резиденция голландской королевской семьи на окраине Гааги (прежде за чертой города). Резиденция в традиционном голландском стиле выстроена архитекторами Питером Постом и Якобом ван Кампеном в 1648-1652 годах по заказу Амалии Сольмс-Браунфельсской, вдовы штатгальтера Фредерика Генриха. Зал славы дома Оранских пышно украшен живописью, над которой работали ведущие художники того времени — Геррит ван Хонтхорст, Якоб Йорданс, Томас Босхарт, Ян Ливенс, Ян Ван Дейк и другие. Многие правители Нидерландов, включая Людовика Бонапарта, предпочитали Домик в лесу официальной резиденции в центре Гааги. Во время Второй мировой войны королева Вильгельмина уехала из оккупированной нацистами страны в Англию. В отместку оккупанты разорили дворец и определили его к сносу. По окончании войны Хёйс-тен-Бос был отреставрирован. Официальные мероприятия с участием королевы обычно проходят в Королевском дворце в центре города. Копия дворца в натуральную величину украшает тематический парк японского города Сасебо, посвящённый золотому веку Голландии. Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Хёйс-тен-Бос
Huis ten Bosch

Huis ten Bosch är ett av den nederländska kungafamiljens fyra officiella slott och ligger i Haag. Det är Willem-Alexander av Nederländernas bostad sedan 2019. Bakgrund Slottet började att byggas den 2 september 1645 under ledning av Bartholomeus Drijffhout och efter ritningar av Pieter Post och Jacob van Campen. Det beboddes av Elizabeth Stuart och hennes man som då bodde i exil. När bygget var klart användes det som sommarbostad åt Frederik Hendrik och hans hustru Amalia von Solms. Efter hans död 1647 tillägnade hon slottet åt sin man. Under ledning av Jacob van Capmen fylldes Oreanga rummet med glorifierande målningar av den döde prinsen målade av dåtidens största konstnärer som Gerard van Honthorst, Jacob Jordaens, Thomas Willeboirts Bosschaert och Jan Lievens. Matrummet designades av Daniel Marot. Under de följande 150 åren bytte slottet ägare flera gånger från familjen Nassau, kungen av Preussen och många ståthållare tills fransmännen invaderade 1795. De gav slottet till det nederländska folket, som äger det än idag. Louis Bonaparte bodde här mellan 1805 och 1807. När Vilhelm I blev nederländsk kung gjorde han Huis ten Bosch till ett av sina officiella residens. Det blev favoritställe för många i den nederländska kungafamiljen och var under första världskriget bostad åt drottning Vilhelmina av Nederländerna. Drottningen och hennes familj tvingades fly från slottet till Storbritannien och därifrån till Kanada när tyskarna invaderade Nederländerna under andra världskriget. Nazisterna tänkte riva slottet, men lät bli. Det skadades dock så mycket att det blev obeboeligt. Slottet renoverades därför grundligt 1950-1956 och blev åter kungligt residens och huvudsaklig bostad åt kungafamiljen 1981. Det består av en central del med två långa flyglar som är cirka 110 meter långa. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, tidigare version. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Huis ten Bosch.﻿
Duinpoort (ecoduct)

Duinpoort is een natuurbrug in de gemeente Zandvoort. De passage overspant de spoorlijn Haarlem - Zandvoort. Met de bouw werd begonnen in 2016 en werd afgerond in juli 2018. De brug ligt nabij het uitzichtpunt Visscherspad. De brug werd in opdracht van ProRail door Strukton aangelegd. Het is een van de drie natuurbruggen die in dit gebied zijn aangelegd; de andere zijn Zandpoort en Zeepoort. Door deze natuurbruggen over de spoorlijn, Zandvoortselaan en de Zeeweg is er een aaneengesloten habitat ontstaan van Noordwijk tot IJmuiden.
Museumbrug (Utrecht)

De Museumbrug is een brug over de Biltsche Grift in de Nederlandse stad Utrecht. Het betreft een vaste brug met een zeer beperkte doorvaarthoogte. De brug bestond reeds in 1906 en ze is gelegen op de overgang van de Museumlaan naar de Biltstraat. Gaandeweg is de brug aangepast. Een brugleuning uit de jaren 1930 loopt langs de Biltsche Grift over een afstand van zo'n 200 meter door tot aan de Gildbrug. Tot omstreeks 1938 liep er een tramlijn over de Museumbrug.
Wilhelmina van Pruisenbrug

De Wilhelmina van Pruisenbrug is een elektromechanisch aangedreven ophaalbrug over de Hollandse IJssel bij Hekendorp. Deze brug tussen Hekendorp en Haastrecht verbindt de provincies Zuid-Holland en Utrecht. Er is een radar detectie systeem geïnstalleerd op deze onbemande brug. De brug is vernoemd naar de aanhouding van Wilhelmina van Pruisen op 28 juni 1787 langs de Vlist. Ze werd vastgehouden in Hekendorp bij de Goejanverwellesluis. Behalve door recreanten wordt de brug ook veel gebruikt door schooljeugd, kerkgangers, reizigers met het openbaar vervoer (naar de bushalte op de N228). Brug uit 1992 De brug vervangt de houten beweegbare brug die in 1992 was gebouwd en waarvan de technische levenduur het einde naderde. Door het later toegevoegde zelfbedieningssysteem konden fietsers en wandelaars eenvoudig de normaal openstaande brug laten zakken. Het volstond op een knop te drukken waarmee de twee openstaande brugdelen naar beneden kwamen. De houten constructie was na onderzoek in 2018 weliswaar nog veilig volgens de gemeente, maar vertoonde ernstige slijtage. Het zelfbedieningsmechanisme, gebaseerd op een sensorensysteem, vertoonde mankementen en voldeed niet meer aan de vigerende wet- en regelgeving. De gemeente vond reparatie te duur, gezien de nog beperkte levensduur van de brug. Om ongelukken te voorkomen werd zeven dagen per week een brugwachter ingeschakeld. Om dat mogelijk te maken liet de gemeente aanpassingen aan het bedieningsmechanisme uitvoeren. Daarmee veranderde de verkeerssituatie bij de Wilhelmina van Pruisenbrug. Voetgangers en fietsers kregen voortaan voorrang op het scheepvaartverkeer. Zodra boten wilden passeren, zorgde een brugwachter er voor dat de twee beweegbare delen omhoog gaan. Het Hoogheemraadschap De Stichtse Rijnlanden heeft in 2019 een watervergunning verleend voor het vervangen van de Wilhelmina van Pruisenbrug. Brug uit 2020 De ophaalbrug is grotendeels prefab geproduceerd, vervolgens in delen naar de werklocatie vervoerd, daar gemonteerd en officieel weer geopend op zaterdag 26 september 2020. Beroepsscheepvaart kan door middel van inbellen op een geprogrammeerd modem het bewegingswerk activeren. Voor de pleziervaart is een drukknop aangebracht. Voorafgaand aan het openen van de brug wordt met meerdere radars gecontroleerd of de brug vrij is van personen en objecten. Wanneer er iets wordt gedetecteerd, gaat de brug niet open en wordt het openingsproces afgebroken. Bij het sluiten van de brug wordt met infrarood detectoren gecontroleerd of de doorvaart vrij is van vaartuigen. De brug voldoet aan de Machinerichtlijn en is zodoende met CE-markering opgeleverd. Externe link Video van de realisatie van de nieuwe brug in 2020
Noorderbrug (Leeuwarden)

De Noorderbrug is een basculebrug in het centrum van de Friese hoofdstad Leeuwarden. De brug is een gemeentelijk monument. De basculebrug werd in 1937 gebouwd en verving een draaibrug. De brug met brugwachtershuisje en lichtmasten was een ontwerp van stadsarchitect Justus Zuidema. Hij was ook de architect van de Vrouwenpoortsbrug en de Wirdumerpoortsbrug. De brug is van baksteen en basaltachtig hardsteen. De bouwstijl doet vanwege de ingebouwde plooien denken aan Zakelijk Expressionisme. De brug overspant de Noorderstadsgracht en verbindt de Noorderweg met de Spanjaardslaan. De Noorderbrug geeft watertoeristen toegang tot de binnenhaven bij de Prinsentuin. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Leeuwarden (stad)
Krelis Louwenstraat 4

De Krelis Louwenstraat 4 is een gebouw in Amsterdam-West. In de periode na de tweede Wereldoorlog werd qua woningbouw vol ingezet op de uitvoer van het Algemeen Uitbreidingsplan van Cor van Eesteren. Woonwijken werden uit de grond gestampt en werden na enige jaren opgevolgd door de bouw van benodigde scholen. In de omgeving van de Sara Burgerhartstraat en Wiltzanghlaan werd een terreintje (plaatselijk bekend als Scholendriehoek) vrijgelaten voor scholen, eerst noodscholen maar snel gevolgd door stenen gebouwen. Er verscheen een kleuterschool, een lagere school en in 1959/1960 een ULO. De noodzaak voor een lagere school kwam in 1950. Men schatte in dat in het jaargang 1957/1958 onderdak geboden moest worden aan 110.000 leerlingen, een rigoureuze aanpassing van de schatting in 1948 (circa 75.000). Economische crisis en Tweede Wereldoorlog hielden daarvoor de bouw op, maar in 1950 vond Amsterdam de tijd rijp om weer zelf een school te bouwen. Gekoppeld aan de lagere school werd een kleuterschool neergezet in de punt van Krelis Louwenstraat en Sara Burgerhartstraat; de hoofdingang zat de eerste. Architect van de kleuterschool was Kees van der Wilk, collega van Jan Leupen (architect lagere school) bij de Dienst der Publieke Werken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de architectuur van de gebouwen overeenkomsten vertonen. Van de Wilk en Leupen hanteerden grote raampartijen om “licht en lucht” in de scholen te krijgen. Daarbij werd steevast een open plek in de buurt aangehouden om wanneer wenselijk les in de open lucht te kunnen geven. In 2008 werd het gebouw door gemeente Amsterdam geplaatst in de Top 100 Jonge Monumenten, een lijst van na-oorlogse gebouwen die geschikt waren voor benoeming tot rijksmonument of gemeentelijk monument. Op 10 februari 2009 werd het gebouw tot gemeentelijk monument verklaard net als het hoofdgebouw Sara Burgerhartstraat 5. Op het speelterrein staat in de vorm van een duikelrek al jarenlang een speelattribuut van collega-architect Aldo van Eyck, toen ook werkzaam bij Publieke Werken.
Chinatown (Amsterdam)

La Chinatown di Amsterdam (in cinese tradizionale 阿姆斯特丹唐人街 of Amsie唐人街) è lo storico quartiere etnico cinese della città. Situata attorno Geldersekade e Zeedijk nel distretto di Amsterdam-Centrum, è la più antica chinatown d'Europa. Storia Tra il 1900 e il 1930, molti cinesi arrivarono nei Paesi Bassi venendo reclutati marinai olandesi come manodopera a basso costo. Nel 1911, le navi olandesi portarono i primi marinai cinesi nei porti di Rotterdam e Amsterdam, dove crearono la prima chinatown d'Europa, vicino al Binnen Bantammerstraat. Con la grande depressione del 1929, la maggior parte di essi rimase nel territorio favorendo il suo accrescimento. Durante la prima metà del secolo, la comunità cinese si concentrò principalmente su una dozzina di ristoranti nel Binnen Bantammerstraat. All'inizio degli anni 20, Ng Tse Ching fu il primo imprenditore cinese ad aprire il primo ristorante cinese, il Kong Hing. Dopo la seconda guerra mondiale, gli olandesi scoprirono la cucina cinese e la chinatown si estese ulteriormente fino allo Zeedijk. Data l'espansione della comunità cinese ad Amsterdam, i segnali stradali diventarono bilingue (olandese e cinese). Inoltre dopo i ristoranti, apparvero sempre più compagnie orientali, tra cui agenzie di viaggio, negozi di spezie, toko e tipografie. Monumenti e luoghi d'interesse Uno dei monumenti più significativi della chinatown è il tempio di He Hua, il più grande edificio religioso europeo in stile cinese, costruito all'inizio del XXI secolo. Fra gli altri monumenti presenti nel quartiere cinese ci sono: il Montelbaanstoren, una storica torre difensiva costruita nel 1516, precedentemente usata come luogo di culto per la comunità cinese. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Chinatown
Chinatown (Amsterdam)

Chinatown is de Chinese buurt van Amsterdam. De buurt ligt rond de Geldersekade en Zeedijk in de oude binnenstad (Amsterdam-Centrum). Geschiedenis De Chinatown van Amsterdam ontstond in 1911 en is daarmee de oudste Chinese wijk van het Europese vasteland. De eerste halve eeuw was de Chinese gemeenschap nog vooral geconcentreerd rondom een tiental restaurants in de Binnen Bantammerstraat. Yong Sau Dun was in 1959 de eerste Chinese ondernemer die zich, met zijn nog altijd bestaande toko Dun Yong, op de Zeedijk vestigde. De meeste leden van Chinese Ondernemers Vereniging Amsterdam hebben hun zaak in deze Chinese buurt. Op de Rechtboomssloot 5 is het verenigingshuis van Fa Yin Chinese Vereniging in Nederland te vinden. Vanaf 2000 werden plannen gemaakt voor de bouw van een nieuw Chinatown aan de Oosterdokskade. In de Chinese buurt bevindt zich aan de Zeedijk sinds 2000 de Fo Guang Shan He Hua Tempel, het grootste religieuze gebouw in Europa dat gebouwd is in Chinese stijl. Daarvoor werden gebedsdiensten in een woning aan de Rechtboomssloot gehouden. Nieuwjaarsdag en Chinees nieuwjaar wordt in deze buurt jaarlijks gevierd met drakendans, leeuwendans en knalvuurwerk. Ook wordt op de Nieuwmarkt jaarlijks vesak (geboortedag van Sakyamuni Boeddha) gevierd in mei door de lokale Fo Guang Shan He Hua Tempel. Bereikbaarheid De buurt is met openbaar vervoer te bereiken met de trein vanaf Amsterdam Centraal Station met de metro vanaf Nieuwmarkt (metrostation). In de Chinese buurt is er de laatste jaren economische stagnatie. Volgens ondernemers komt het door een tekort aan dichtbij zijnde parkeerplaatsen. Klanten gaan dan liever naar de grotere Chinese supermarkten langs de snelwegen rondom Amsterdam. Straten in de Chinese buurt Sinds 2005 zijn in deze buurt diverse straatnaambordjes opgehangen met de naam van de straat in traditioneel Chinese vertaling. Zeedijk (善德街) Geldersekade (僑德仕街) Nieuwmarkt (新廣場) Binnen Bantammerstraat (百達內街) Stormsteeg (順風裡) Elleboogsteeg Molensteeg Rechtboomssloot Oosterdokskade Literatuur Frank Bovenkerk en Lodewijk Brunt (red.): 'Pinda-Chinezen' in: De rafelrand van Amsterdam. Meppel, 1977 Ingrid Groenen en Stefan landsberger (red.): 'Waar de zon schijnt vindt men Chinezen'. China in Nederland. Amsterdam, 1986 Frouke Wieringa: Dongfeng Oostenwind: Chinezen in Nederland. Amsterdam, 1990. - Yocklang Chong: De Chinezen van de Binnen Bantammerstraat. Een geschiedenis van drie generaties. Amsterdam, 2005. Karina Meeuwse: Lang leven. Het familieverhaal achter een Chinese toko. Ambo|Anthos, 2020. EAN: 9789026340468 Externe link Officiële website
Van Harinxmabrug

De Van Harinxmabrug is een brug over het Van Harinxmakanaal in de Friese hoofdstad Leeuwarden. De Van Harinxmabrug tussen de Verlengde Schrans en de vierbaans Overijsselselaan aan de noordwestzijde van het dorp Goutum verbindt het centrum van de stad Leeuwarden met het zuidelijk gelegen knooppunt Werpsterhoek. Geschiedenis In 1951 werd voor het nieuwe Van Harinxmakanaal aan de zuidzijde van de stad een basculebrug met brugwachtershuisje gebouwd. In 1984 werd begonnen met de verdubbeling van de brug. De tweede basculebrug kwam in 1986 gereed. Het brugwachterhuisje werd vervangen door een nieuw bouwwerk tussen de twee bruggen.
Kapel Pniël (Leeuwarden)

De Kapel Pniël is een kerkgebouw in de Nederlandse stad Leeuwarden. De voormalige kerk behoorde tot de protestantse gemeente. Geschiedenis De kerk voor de Hervormde Evangelisatie in de wijk Huizum-West werd gebouwd naar een ontwerp van architectenbureau Hero Feddema & Zn. Het kerkgebouw staat op de hoek van de Carel Fabritiusstraat (oorspronkelijk de Zuiderstraat in het dorp Huizum) en de Jozef Israëlsstraat. De eerstesteenlegging was op 28 januari 1925. Op 7 mei werd de kerk in gebruik genomen. Enkele details in het metselwerk, zoals de top van de voorgevel en rond de ramen aan de zijkant van het gebouw tonen Hero Feddema’s bouwstijl tijdens het interbellum, die tot de in Friesland vaker voorkomende sobere, noordelijke, landelijke variant van de Amsterdamse School is te rekenen. In 1936 werd de kerk verbouwd. Het totaal aantal zitplaatsen werd 850, een toename van ruim 200. De preekstoel werd in het midden geplaatst. Het orgel werd vervangen door een theaterorgel uit het Metropooltheater te Schiedam. Het was in 1933 gemaakt door de Rotterdamse orgelbouwer Standaart. De kerk werd op 28 augustus 1936 weer in gebruik genomen. Vanaf 1999 gaf het kerkgebouw een thuis aan de Samen op Wegkerk die met de gereformeerden van de vlakbij gelegen Schranskerk werd gevormd. In augustus 2011 werd door deze protestantse gemeente de laatste dienst gehouden. In 2016 werd het kerkgebouw onderdeel van de naastgelegen CBS Johan Willem Frisoschool. Het combineren van de twee gebouwen tot een Integraal kindcentrum (IKC) was een project van architectenbureau Onix. Het orgel werd in 2016 overgenomen door orgelmaker Nico Slooff.
Archipel (Efteling)

Archipel is een waterspeelplaats in het Nederlandse attractiepark de Efteling. De attractie bevindt in het themagebied Reizenrijk. Archipel is gesitueerd op de locatie van het voormalige Avonturendoolhof. De attractie maakt, samen met de achtbaan Vogel Rok en de theekopjesattractie Sirocco, onderdeel uit van de verhaallijn rondom Sinbad de Zeeman uit de verhalen van 1001 Nacht. De bouw van de speeltuin vond tegelijkertijd plaats met de bouw van de naastgelegen attractie Sirroco. De opening vond plaats op 1 februari 2022. Trivia De naam verwijst naar Archipel wat een groep eilanden betekent. In juni 2022 werd handelswaar in netten toegevoegd in de lege hutjes. In juli 2022 werden er lage afrasteringen van bamboe rondom de beplanting aangebracht. Eind september 2022 werden herstelwerkzaamheden uitgevoerd aan de vloer die in de zomer scheuren begon te vertonen. In november 2022 werden vloerdelen vernieuwd. Sinds de opening trekken jonge kinderen vaak de rieten daken kapot, zodat deze regelmatig moeten worden vervangen. De Efteling heeft na vier jaar nog steeds geen oplossing voor dit probleem.
Den en Rust

Den en Rust is een Nederlandse begraafplaats en crematorium in de Utrechtse plaats Bilthoven. Het crematorium is gevestigd in een bosrijke omgeving aan de Frans Halslaan 27. Buiten de aula bevinden zich een algemene begraafplaats en een natuurbegraafplaats. Begraafplaats Den en Rust werd in 1936 door F.B. Tap als particuliere begraafplaats gesticht op een terrein van zes hectare. In 1971 werd daarop een nieuw pand gebouwd met beneden een condoleancekamer. Op het terrein bevinden zich enkele oorlogsgraven. Na lang verzet van de omwonenden werd in 1992 een crematorium in gebruik genomen. In 2013 werd het bedrijf overgenomen door de coöperatie DELA. In de aula van het crematorium bevindt zich een gebrandschilderd raam. Vanuit de aula wordt uitgekeken op een bospaadje dat verdwijnt in de horizon. Den en Rust heeft een natuurbegraafplaats in bosgebied van het Utrechts Landschap. Begraven op Den en Rust Externe link DELA Den en Rust[dode link].
Woonhart Zoetermeer

Woonhart Zoetermeer is een overdekt themawinkelcentrum in het centrum van Zoetermeer. Het winkelcentrum ligt tussen de Europaweg (zuid), Coppeliaschouw (west) , Orfeoschouw (noord) en de Ondineschouw (oost). Het L-vormige winkelcentrum dateert uit 1997, heeft een oppervlakte van 23.000 m², verdeeld over de kelder, begane grond en eerste verdieping en biedt ruimte aan zo'n 20 winkels en horecavoorzieningen. Het winkelcentrum beschikt over een parkeergarage in de kelder en een parkeerdek op de eerste verdieping. Het postmoderne ontwerp van het centrum met een opvallende stalen constructie in de galerij is van Groep 5 Architecten en Stedebouwers. Boven de woonboulevard zijn drie appartementengebouwen met de naam ‘De Planeten’. Enige tijd wilde ontwikkelaar Provast het centrum transformeren tot de Holland Outlet Mall. Door protesten van omwonenden, winkeliers uit Zoetermeer en omliggende gemeenten en de Vereniging van Eigenaars van de boven het centrum gelegen appartementen 'De Planeten' zorgden ervoor dat de ontwikkelaar uiteindelijk de stekker uit het project trok. In september 2017 bliezen de gemeenteraad en het college van Burgemeester en Wethouders de plannen voor een outletcenter ook definitief af. Door de plannen voor het outletcenter vertrokken de bestaande huurders uit het centrum, waardoor het Woonhart kampte met leegstand. Nadat de plannen waren afgeblazen werd het centrum grondig aangepakt, waarmee de leegstand werd teruggedrongen. Externe link Officiële website
Drierivierenpunt

Het Drierivierenpunt is een splitsing van waterwegen in het Nederlandse Zuid-Holland, waar de Beneden-Merwede uitstroomt in de Noord en de Oude Maas. Het is een belangrijk en druk rivierenknooppunt voor de Europese binnenvaart. Aan de oevers liggen de gemeenten Dordrecht, Papendrecht en Zwijndrecht. De omringende regio, die in belangrijke mate bepaald wordt door de ligging van deze zogenaamde Drechtsteden aan het Drierivierenpunt, wordt sterk door de aanwezigheid van water gekarakteriseerd. Dit wordt onderstreept door de nabijheid van de cultuurhistorisch belangrijke molengang van Kinderdijk en het zoetwatergetijdengebied van Nationaal Park De Biesbosch. Het historische centrum van Dordrecht benadrukt een ander aspect van de geschiedenis en cultuur van dit gebied.
Perroen (Maastricht)

De Perroen van Maastricht is een perroen in de Nederlandse stad Maastricht. De perroen staat op de noordoostelijke hoek van het Vrijthof in de Binnenstad nabij de plek waar de Grote Staat en Helmstraat op het plein uitkomen. Geschiedenis In 1292 werd de perroen opgericht als teken van gezag van de prins-bisschop van Luik. In 1795 werd de oorspronkelijke perroen door de Fransen verwoest omdat ze een symbool zou zijn voor het ancien régime. Op 7 juli 1955 werd in opdracht van de gemeente Maastricht een nieuwe perroen opgericht naar het ontwerp van Jean Huysmans en gekapt door Jean Sondeijker. In 2005 werd de perroen met een evenement beschadigd en in 2006 hersteld. Bouwwerk Het bouwwerk bestaat uit een granieten basement van vijf trappen met op het plateau drie leeuwfiguren op een voetstuk. Centraal tussen de leeuwen staat een stenen zuil die bekroond wordt door pijnappel en een verguld kruis. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Maastricht, Binnenstad Lijst van beelden in Maastricht Nicolaas-perroen in Valkenburg
Loevestein, Pompveld & Kornsche Boezem

Loevestein, Pompveld & Kornsche Boezem is een Nederlands Natura 2000-gebied dat bestaat uit aparte deelgebieden. Rond Slot Loevestein (niet het slot zelf, delen van Bommelerwaard/Munnikenland van Staatsbosbeheer) plus zuid van de N322 en de N267 het Pompveld, plus, bij de buurtschap Korn, de Kornse Boezem. De gebiedsdelen liggen in de provincies Gelderland en Noord-Brabant, op het grondgebied van de gemeenten Altena en Zaltbommel. Loevestein, Pompveld & Kornsche Boezem' heeft geen directe aangrenzende Natura 2000-gebieden. Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland Externe link Zie Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit[dode link] voor een uitgebreide beschrijving van het landschap en de natuurwaarden.
Loevestein, Pompveld & Kornsche Boezem

Loevestein, Pompveld & Kornsche Boezem este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 750 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Loevestein, Pompveld & Kornsche Boezem este situat la coordonatele 51.7641°N 5.032°E﻿ ()51.7641; 5.032. Înființare Situl Loevestein, Pompveld & Kornsche Boezem a fost declarat sit de importanță comunitară în aprilie 2003 pentru a proteja 6 specii de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în iunie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 6 habitate naturale: Lacuri eutrofice naturale cu vegetație de tip Magnopotamion sau Hydrocharition, Râuri cu maluri nămoloase cu vegetație de Chenopodion rubri p.p. și Bidention p.p., Pajiști calcaroase din nisipuri xerice, Liziere de ierburi înalte hidrofile de câmpie și de nivel montan până la alpin, Fânețe de joasă altitudine (Alopecurus pratensis, Sanguisorba officinalis), Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: amfibieni (1): triton cu creastă (Triturus cristatus) mamifere (1): castor (Castor fiber) pești (4): zvârluga (Cobitis taenia), zglăvoacă (Cottus gobio), țipar (Misgurnus fossilis), boarță (Rhodeus amarus) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos