NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Groote Lindt

Groote Lindt est une ancienne commune néerlandaise de la Hollande-Méridionale. Histoire Ancienne seigneurie du Zwijndrechtse Waard, créée après le raz-de-marée en 1322 à l'instigation du comte Guillaume III de Hollande, Groote Lindt est érigée en commune à la fin du XVIIIe siècle. La commune était composée du village du même nom, et des hameaux de Voor-Lindt et Achter-Lindt. La commune est rattachée à la commune de Rijsoort de 1812 à 1817. En 1840, la commune comptait 80 maisons et 565 habitants, dont 350 dans le village de Groote Lindt et le hameau de Voor-Lindt, et 215 à Achter-Lindt. Le 19 août 1857, les communes de Kijfhoek et de Heer Oudelands Ambacht lui sont rattachées. Le 6 septembre 1881, la commune de Groote Lindt est supprimée et rattachée à Zwijndrecht, du territoire de laquelle elle fait encore partie de nos jours. Aujourd'hui Le village de Groote Lindt est aujourd'hui entièrement absorbé dans la ville de Zwijndrecht, dont il forme désormais un quartier. Groote Lindt est situé sur la Vieille Meuse. Références Portail des Pays-Bas
Groote Lindt (buurtschap)

Groote Lindt is een buurtschap en een voormalige gemeente in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De gemeente was gevormd uit de gelijknamige heerlijkheid. In 1857 werden de gemeenten Kijfhoek en Heer Oudelands Ambacht bij Groote Lindt gevoegd, dat zelf in 1881 opging in de gemeente Zwijndrecht. Geschiedenis Groote Lindt is vernoemd naar N. van de Lindt, een van de acht mensen die na een oproep door Hendrik van Brederode in 1331 een deel van de inpoldering van de Zwijndrechtse waard financierden. Ieder die minimaal 1/16 aandeel van de kosten van de nieuwe waard voor zijn rekening zou nemen, zou de titel ambachtsheer van een gedeelte van de waard krijgen, verleend door Willem III van Holland. De acht personen die daarop reageerden waren: Heer Schobbeland van Zevenbergen, die het gebied rond het huidige Zwijndrecht verkreeg; N. van de Lindt, naar wie de Groote en Kleine Lindt zijn genoemd; Heer Oudeland, naar wie Heer Oudelands Ambacht is genoemd; Jan van Roozendaal, die Heerjansdam verkreeg; Alewijns Ambacht en Daniels ambacht, vernoemd naar Daniel van der Merwede en Arnold van Kijfhoek, dat later bekend werd onder de naam Kijfhoek; Claes van Meerdervoort; Adriaan van Sandelingen, die Sandelingen-Ambacht verkreeg en ten slotte Zeger van Kijfhoek, wiens zoon Hendrik Ido van Kijfhoek ambachtsheer werd. Geboren in Groote Lindt Leendert Japhet Pons (1921-2008), bodemkundige, hoogleraar in Amsterdam en Wageningen. Externe link http://johnooms.nl/heerlijkheden/kijfhoek/ Zie ook Groote Lindt (haven) Lijst van burgemeesters van Groote Lindt VV Groote Lindt
Lutherse kerk (Den Haag)

De Evangelische Lutherse kerk in Den Haag ligt aan de Lutherse Burgwal. Waar de kerk staat, bevond zich sinds 1615 een schuilkerk. In de jaren 1620-1656 werden stukken grond rond dat gebouw opgekocht en zo ontstond een complex van een kerk met bijgebouwen. Kerkgebouw In 1751 werd besloten een grotere kerk te bouwen. In 1757 schetste Pieter de Swart een voorgevel, samen met de Amsterdamse metselbaas Coenraad Hoeneker, die ook voor het interieur zorgde. In 1761 was de kerk klaar en op 13 december werd het kerkgebouw ingewijd. Het is een zaalkerk met een bakstenen gevel in de classicistische stijl, zoals veel in Den Haag voorkomt. De voordeur is in het midden en heeft aan iedere kant een geblindeerd raam. Daarboven heeft de gevel drie hoge boogramen met kleine roedeverdeling. Op het dak staan 'zwaantjes' als windvanen, hetgeen gebruikelijk is bij Lutherse kerken. Interieur De kerkzaal is ongeveer 19 meter hoog. Beeldhouwer A.E. Franck heeft de beelden op het orgel gemaakt en ook de Hertogenbank en de preekstoel. De koperen kroonluchters uit 1911 zijn door koperslager Popken gemaakt, ze wegen samen ruim 200 kilo. Orgel De oude schuilkerk had een orgel uit 1648 waarvan verondersteld wordt dat het door Hans Wolff Schonat gemaakt was. Het huidige orgel is in 1753 gemaakt door Johann Heinrich Hartmann Bätz uit Utrecht en eerst nog geplaatst in de schuilkerk, in de kas van het oude orgel. Tijdens de bouw van de nieuwe kerk is het gedemonteerd en opgeslagen. In 1824 en 1837 is het orgel gewijzigd en gerestaureerd door Jonathan Bätz, kleinzoon van de bouwer. Het orgel is in barokke stijl. Het werd in 2007 opnieuw gerestaureerd. Tegenover dit grote orgel staat een klein, 18de-eeuws Italiaans orgel. Soms worden de twee orgels gelijktijdig bespeeld. Er worden regelmatig orgelconcerten gehouden. Vaste organist is sinds 2017 Sander van den Houten. Externe links Officiële website Website over de kerk, de orgels en de organist
New Orleans (Rotterdam)

New Orleans is a 45-storey, 158.4 m (520 ft) residential skyscraper in Rotterdam, Netherlands, designed by Álvaro Siza Vieira. It was the tallest residential building (and second tallest building overall) in the Netherlands, until completion of the De Zalmhaven in 2022. Consist of residential area with swimming pool, saunas and gym for residents as well as commercial area with cinema LantarenVenster. References External links
New Orleans (Róterdam)

New Orleans es un rascacielos de 43 pisos y 158,3 metros de uso residencial en Róterdam, Países Bajos, diseñado por el arquitecto portugués Álvaro Siza Vieira. Fue construido en 2007. Fue el edificio residencial más alto (y el segundo edificio más alto en general) de los Países Bajos, hasta que se completó De Zalmhaven en 2022. Consta de una zona residencial con piscina, saunas y gimnasio para residentes, así como una zona comercial con cine LantarenVenster. Galería Véase también Edificios más altos de los Países Bajos Anexo:Edificios más altos de Róterdam Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre New Orleans.
Tour New Orleans

La tour New Orleans ou tour de La Nouvelle-Orléans est un gratte-ciel de 158 mètres de hauteur construit à Rotterdam aux Pays-Bas de 2007 à 2010. L'immeuble abrite 238 logements et un cinéma. Début 2024 c'était le troisième plus haut gratte-ciel de Rotterdam et des Pays-Bas. L'architecte est l'agence Alvaro Siza Arquitecto. Voir aussi Articles connexes Liste des plus hauts gratte-ciel de Rotterdam Liste de gratte-ciel européens Liste des plus hauts gratte-ciel de l'Union européenne Liens externes Tour New Orleans sur CTBUH Tour New Orleans sur Skyscraperpage Notes et références Portail des gratte-ciel Portail de Rotterdam
New Orleans (Rotterdam)

Il New Orleans è un grattacielo residenziale di Rotterdam, nei Paesi Bassi, che misura in altezza 163 metri (158,3 m al tetto). È l'edificio residenziale più alto del paese ed il secondo in assoluto. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su New Orleans Collegamenti esterni (EN) New Orleans, su Structurae. (EN) New Orleans / New Orleans (altra versione), su Skyscraper Center.
New Orleans (gebouw)

New Orleans is een wolkenkrabber in de Nederlandse stad Rotterdam naar het ontwerp van Álvaro Siza. Het gebouw staat aan de Otto Reuchlinweg op de Wilhelminapier en grenst aan de rivier de Nieuwe Maas. In 2007 werd het startsein voor de bouw van de New Orleans gegeven. In het voorjaar van 2010 heeft het gebouw zijn hoogste punt bereikt en op 6 november 2010 werd het gebouw officieel geopend. Het 158,35 meter hoge gebouw is het op twee na hoogste gebouw van Rotterdam en Nederland en de op een na hoogste woontoren. Onderin en daarnaast is het multidisciplinaire theater LantarenVenster gevestigd, met vijf theaterzalen en een speciaal jazzpodium. Het woontorencomplex De Zalmhaven (215 meter) heeft New Orleans van de koppositie gestoten als hoogste woontoren. Het gebouw bevat kantoren en appartementen. Op 45 verdiepingen zijn 47 koopappartementen en 187 huurappartementen gerealiseerd. Deze toren is onderdeel van het herontwikkelingsplan van de Wilhelminapier. Foto's
Новий Орлеан (будівля)

Новий Орлеан — хмарочос у голландському місті Роттердам, спроєктований Альваро Сіза . Будівля розташована на вулиці Отто Ройхлінвег на пірсі Вільгельміна і межує з річкою Ньїве-Маас. Дозвіл на будівництво «Нового Орлеана» було отримано у 2007 році. Будівля досягла найвищої точки навесні 2010 року і була офіційно відкрита 6 листопада 2010 року. Будівля висотою 158,35 метра є третьою за висотою будівлею в Роттердамі та Нідерландах і другою за висотою житловою вежею. Під нею і поруч з нею розташований багатопрофільний театр LantarenVenster з п'ятьма театральними залами та спеціальною джазовою сценою. Комплекс житлових веж Де Залмхавен (215 метрів) потіснив Новий Орлеан як найвищу житлову вежу. Будівля містить офіси та квартири. На 45 поверхах побудовано 47 власних та 187 орендних квартир. Ця вежа є частиною плану реконструкції пірсу Вільгельміна. Галерея Примітки
De Jager (Oud-Vossemeer)

De Jager is een korenmolen bij het dorp Oud-Vossemeer in de provincie Zeeland. De molen, een lage witgekalkte ronde stenen stellingmolen, werd in 1850 gebouwd en bleef tot in de jaren zestig van de twintigste eeuw in gebruik, maar raakte toen ernstig in verval. De huidige eigenaar, de Vereniging De Hollandsche Molen kocht de molen in 1969 aan en liet in 1973 en '74 een uitvoerige restauratie uitvoeren. Na deze restauratie stelde de oud-eigenaar de molen regelmatig in bedrijf, later werd zijn taak door vrijwillige molenaars overgenomen. In 2011 is de molen geheel gerestaureerd en wordt sindsdien weer gebruikt voor het malen van graan en het builen van meel. De molen is uitgerust met twee koppels maalstenen. Het wiekenkruis is voorzien van het fokwieksysteem met zeilen en de roeden hebben een lengte van 18,50 meter.
Johannes de Doperkerk (Vledder)

De Johannes de Doperkerk in de Drentse plaats Vledder is een eenbeukige kerk uit de 15e eeuw met een zadeldaktoren uit de 14e eeuw. De Johannes de Doperkerk is sinds 1965 erkend als rijksmonument en is diverse malen gerestaureerd. In 1997 vond er een blikseminslag in de toren plaats; de schade werd vier jaar later hersteld. Voorgeschiedenis en bouw Op de plaats van het huidige koor was omstreeks het jaar 1000 al een kapel aanwezig; naar aangenomen wordt, was die van hout, zoals toen gangbaar was. De eredienst werd geleid door de kapelaan van Diever. De eenvoudige opzet van de huidige kerk, oorspronkelijk gewijd aan Johannes de Doper, weerspiegelt de armoede van Drenthe. Het baksteen werd direct bij de kerk gebakken, wat overigens niet ongebruikelijk was bij grote projecten. De toren, het oudste deel, is rond 1350 opgetrokken. Hij is tegenwoordig 28,5 meter hoog, maar de bovenste geleding kan later toegevoegd zijn. Het schip werd vanaf 1425 tegen de toren aangebouwd en het koor is omstreeks 1475 gerealiseerd. Buitenzijde De toren is gebouwd in een romaanse stijl en de rest van de kerk draagt een gotisch karakter. De kap van de kerk is na een brand in 1621 vernieuwd. De toren heeft vier geledingen. Bijzonder is, dat niet alleen de bovenste geleding, maar ook die daaronder galmgaten heeft. Volgens Karstkarel zou dit er op wijzen, dat de toren ooit is verhoogd. Interieur In de kerk bevindt zich het oudste doopvont van Drenthe, gemaakt van Bentheimer zandsteen. Het zou oorspronkelijk afkomstig zijn uit Gildehaus in Duitsland. In 1999 is een nieuw orgel geplaatst ter vervanging van een volledig versleten exemplaar uit circa 1915 van de Rotterdamse orgelbouwer J.J. van den Bijlaardt, dat sinds 1984 in Vledder stond. Het nieuwe orgel werd gebouwd door B.A.G. orgelmakers te Enschede. In de kerk bevindt zich de grafsteen van Grietje Drijber, de vrouw van Stephanus Jacobus van Royen die schulte, maire, burgemeester en notaris van Vledder was. Van Royen was als bestuurder betrokken bij de kolonies van de Maatschappij van Weldadigheid in de omgeving van Vledder. Bewoners van deze kolonies in Frederiksoord en Wilhelminaoord gingen verplicht in Vledder naar de kerk. Externe link Geschiedenis Dorpskerk te Vledder. vledder.protestantsekerk.net. Gearchiveerd op 19 augustus 2023.
Zeven Steegjes

De Zeven Steegjes is een volksbuurtje in de binnenstad van de stad Utrecht. Ligging De Zeven Steegjes wordt begrensd door de Oudegracht, de Pelmolenweg, de Geertekerk en de voormalige Martinuskerk en bevat een achttal gangen, stegen en straatjes. Geschiedenis In 1761 kwam het rooms-katholiek parochiaal Armbestuur door een legaat van Willem de Kock in het bezit van de eeuwenoude brouwerij 'De Boog' aan de Oudegracht te Utrecht. In 1842 begon het Armbestuur op de achterliggende landerijen met de bouw van eenvoudige woningen. De architecten L. Tollenaar en A.G. Tollenaar verzorgden de ontwerpplannen waarna in meerdere fases is gebouwd. In 1860 werd het aantal woningen op 100 gebracht en in de jaren erna zou dit aantal nog verder oplopen. De woningen waren bestemd voor rooms-katholieke kinderrijke gezinnen die van de charitas afhankelijk waren. De bevolkingsdruk in de steden in die jaren was hoog en de angst voor het uitbreken van besmettelijke ziekten als cholera was reëel. De overheid begon dan ook eisen te stellen aan de bouw van woningen. De bouw van doodlopende sloppen werd verboden. De nieuwe straten moesten recht en de wind moest erdoor kunnen waaien. De huisjes hadden geen eigen wc, noch een keuken. De woningen van de Zeven Steegjes waren niettemin hun tijd ver vooruit. Tot 1952 zwaaide het rooms-katholieke Armbestuur de scepter over de Zeven Steegjes. Toen kocht de gemeente Utrecht het hele complex. Sindsdien werd er met regelmatige tussenpozen gepraat over de sloop van de buurt omdat de huisjes niet meer van deze tijd zouden zijn. In 1952 verdwenen de latrines en kregen de huisjes een eigen wc. In 1972 werd nog een eenvoudige renovatie uitgevoerd. In 1992 volgde eindelijk een uitgebreide renovatie van de huisjes. Zo kregen ze o.a. een douche en inbouwkeuken. Ruim de helft van de originele bewoners keerde na de renovatie terug. Anno 2008 zijn er nog 166 woningen over. De Korte Rozendaal, Lange Rozendaal, Kockstraat, Brouwerstraat, Boogstraat, Moutstraat, Suikerstraat en Fockstraat hebben het karakter van een volksbuurt behouden. Het is een levendige buurt met een wijd vertakt sociaal verkeer. Eind augustus wordt ieder jaar nog gedurende drie dagen het traditionele buurtfeest gevierd op de jaardag van koningin Wilhelmina. Met fanfare en kinderoptocht en spelletjes waar ook de volwassenen zich uitbundig in uitleven. De huizen zijn klein en de straten zijn niet echt breed dus het buurtje doet haar naam alle eer aan. Tal van panden in de Zeven Steegjes zijn gewaardeerd als gemeentelijk monument. Zie voor een overzicht daarvan de lijst van gemeentelijke monumenten in de Zeven Steegjes. Zie ook Martinushofje
Park de Kuil

Park de Kuil is een park in Amsterdam Nieuw-West. Park Het park is gelegen ten westen van de wijk Geuzenveld en ten zuiden van de wijk de Eendracht. Het park grenst oostelijk aan de Cort van der Lindenkade, zuidelijk aan de Van Karnebeekstraat/Nico Broekhuysenweg, westelijk aan de Bok de Korverweg en noordelijk aan de Bruins Slotstraat/Sam van Houtenstraat. Van oorsprong was het gebied vanaf eind jaren 50 een grote open vlakte tussen de bomen even voorbij de bebouwing van Geuzenveld, met aan de andere kant de volkstuincomplex "Tigeno" en sportvelden. Het gebied stond bij de plaatselijke bevolking vanwege de lage ligging destijds bekend als de Kuil en werd naast voor het uitlaten van honden ook veelvuldig gebruikt voor sport en spel. Begin 21e eeuw is het gebied onder leiding van landschapsarchitect Pieter Boekschooten veranderd in het eerste ecologische park van Geuzenveld. Er waren veel problemen bij de aanleg omdat de dijk die om het park loopt kwelwater lekte. De grond moest gedraineerd worden en de natte plekken werden uitgegraven, daarmee ontstonden er vijvers. Met de vrijgekomen grond werden speelterreinen gemaakt. Kunstwerken Midden in het park staat/ligt het tweedelige kunstwerk Plastiek in landschap van Hans Mantje. Bouwkundige kunstwerken zijn brug 1829 (naar de Cort van der Lindenkade). In het park liggen voorts de kleine bruggen 2382 en 2396. Een kunstwerk wat in beide categorieën geplaatst is, is brug 1828, de zogenaamde Torenpoortbrug uit 1995 geplaatst naar een ontwerp van Gert Vos. Brug 2382 Brug 2382 is een vaste brug in Park de Kuil. De brug is bijna geheel van hout (paalfundering, liggers en loopplanken). De balusters zijn van staal net als de kabels die moeten voorkomen dat mensen te water raken. De brug heeft maar aan zijde een dergelijke leuning. De brug stamt uit rond 2012. Brug 2396 Brug 2396 is een vaste brug in het Park de Kuil. Het is een geheel houten brug (paalfundering, liggers, loopdek en leuningen). Het bruggetje stamt uit de jaren tien van de 21e eeuw. Ze ligt over een waterverbinding tussen een vijver in het park en een nabijgelegen afwateringstocht nabij Plastiek in landschap. Het bruggetje is alleen geschikt voor voetgangers. Literatuur De parken van Amsterdam. Ernest Kurpershoek & Merel Ligtelijn. Uitgeverij Lubberhuizen. 2001 Externe link Het ontstaan van Park de Kuil, op het Geheugen van West Parken in Nieuw-West
Villa Dijkzigt

Die Villa Dijkzigt ist eine Stadtvilla in Rotterdam. Sie wurde in den Jahren 1851/52 im Auftrag der Familie Van Hoboken nach Entwürfen des aus Rotterdam stammenden Architekten Johan Frederik Metzelaar am südlichen Westzeedijk auf dem Land van Hoboken, dem Landgut der Familie, errichtet. 1987 bezog das Natuurhistorisch Museum Rotterdam die Villa. Das neoklassizistische Gebäude wurde 1995 um einen gläsernen Pavillon erweitert. Es steht als Rijksmonument unter Denkmalschutz. Weblinks
Valuascollege

Het Valuascollege is een Nederlandse school voor voortgezet onderwijs in Venlo vernoemd naar Valuas, de mythologische stichter van Venlo. De school is onderdeel van Onderwijsgemeenschap Venlo en Omstreken en is ontstaan door een fusie van de scholen (Sint)-Thomascollege, genoemd naar Thomas van Villanova), Collegium Marianum (later Marianumcollege) en Scholengemeenschap De Hamert. De school gaf voorheen tweetalig onderwijs Duits, nu Versterkt Duits. Het college heeft een juniorklas, dit is een voorloper van een brugklas met veel jonge kinderen van 11 en 12 jaar. De school heeft een leerlingenaantal van ca. 3000. Bekende leerlingen Bekende Nederlanders die ooit op het Thomascollege of Valuascollege les hebben genoten: Numidia El Morabet Aloysius Bartels Peter Beeker Huub Beurskens Theu Boermans Chantal Janzen Hanneke Hendrix Ger Koopmans Toon Kortooms Pieter Kuijpers Peter Plasman Ton Regtien Edward Stelder Paul van der Sterren Chriet Titulaer Theo Thurlings Stan Valckx Geert Wilders Ook de fictieve tweeling Beekman en Beekman uit het gelijknamige boek heeft een blauwe maandag in navolging van zijn schepper, Toon Kortooms, op het St. Thomascollege gezeten. Bekende Nederlanders die ooit op het Marianumcollege les hebben genoten: Femke-Anna Broere Marion Koopmans Jolande Sap Huub Stapel Lotte Verbeek Externe links Website Valuascollege Documentaire uit 1991 over de geschiedenis van het Thomascollege voordat het overging in het Valuascollege op YouTube
Sint-Josephkerk (Wateringen)

De Sint-Josephkerk is een beeldbepalende kerk in de Zuid-Hollandse plaats Wateringen, onderdeel van de gemeente Westland. Vanaf begin 2024 vinden er in de Sint-Josephkerk geen eucharistievieringen meer plaats. De Josephkerk is naar een ontwerp van ir. Dick van Mourik gebouwd in de jaren tussen 1961 en 1965. P.J.M. Matthijsen was de bouwpastoor; de kerk is genoemd naar inspirator pastoor Joseph Schoots. De kerk, op de hoek van de Harry Hoekstraat en de Doctor Schaepmanstraat, verving een eerdere houten noodkerk aan de Willem III-straat als ontmoetingsplaats van de parochie St. Joseph. (Deze parochie vormt samen met de tien andere Westlandse parochies de federatie Sint Franciscus tussen duin en tuin) De kerk is gebouwd op een plaats aan de rand van het naastgelegen Hofpark waar vroeger het Cisterciënzerklooster Bethlehem had gestaan. De aparte vorm van de Josephkerk leverde haar in de volksmond al snel de bijnamen de kolenkit en de biddende (ook wel: knielende) non op. De grote lichtkoker zorgt binnen in de kerk voor een bijzondere lichtval op het altaar. De losstaande klokkentoren van bijna 20 meter hoog dateert uit 1980. De klokken zijn gemaakt door Eijsbouts in Asten; de toren zelf door de firma Boeters uit De Lier. In januari 2024 maakte de bisschop van Rotterdam, Hans van den Hende, bekend dat de Sint-Josephkerk zou worden gesloten, ondanks protest van een groep van 70 parochianen die duidelijk maakten dat de kerk zowel financieel als qua ondersteuning gehandhaafd kon blijven. Bron Kerken in Delflanden. Decanaat Delflanden, Delft, 2004. Geen ISBN. Externe links Website RK Westland ReliWiki over de St. Josephkerk in Wateringen
Urker vissersmonument

Het Urker vissersmonument is een monument op Urk aan de kust bij Wijk 3. De visserij en de visverwerkende industrie brachten veel welvaart naar het voormalige eiland Urk. Maar Urk en zijn inwoners hebben daar ook voor moeten betalen. Vroeger werd de visserij nog niet uitgeoefend door middel van moderne technieken en grote kotters. Kwetsbaar waren de botters en kotters, die veelal vergingen in stormen. Velen hebben de visserij met hun leven moeten bekopen, hun lichamen werden vaak ook nooit meer teruggevonden. Teksten Gedicht Hier wendden zij de steven en door wie achterbleven werd hier op hen gewacht Hier werd voor hen gebeden maar ook intens geleden als "tinge" (tijding) werd gebracht Velen in zee gebleven en hier staan ze ingeschreven en wordt aan hen gedacht Bijbelcitaat ... en de zee was niet meer Onthulling Op 11 mei 1968 werd door koningin Juliana het vissersmonument onthuld. Dit kunstwerk is vervaardigd door G. van der Leeden uit Bergen (N.H.). het stelt een vissersvrouw voor, die nog één keer achteromkijkt naar zee, vanwaar haar geliefde(n) had(den) moeten komen. Op de 36 marmeren platen staan 379 namen van hen die op zee het leven verloren. Tussen 1865 en 1904 zijn meer dan 210 Urkers in de golven omgekomen. Onder hen bevonden zich kinderen van 8, 10 en 11 jaar. Locatie Onder het Peter Salebienplein, waarop het vissersmonument geplaatst is, bevindt zich een reinwaterkelder die sinds circa 1970 als buffer voor drinkwatervoorziening dient; de kelder bevat technische ruimten met pompen en een reservoir van ongeveer 1.000 m³ en is afgesloten en beveiligd, waardoor de toegang beperkt is. Zie ook Ramp met de Z-85 Ramp met de Larissa Ramp met de UK-204