NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Marker Wadden

Marker Wadden je umělé souostroví, které vzniká v nizozemském jezeře Markermeer přibližně 4 km západně od hráze Houtribdijk spojující města Enkhuizen a Lelystad. Záměrem projektu je vznik přírodní a rekreační oblasti o finální rozloze 10 000 hektarů (jedna sedmina Markermeeru), z toho 4 500 ha nad vodou a 5500 hektarů pod hladinou. Svým rozsahem je jedním z největších ekologických projektů v západní Evropě. Projekt, ve kterém spolupracují Natuurmonumenten (Společnost pro ochranu přírodních památek Nizozemska) a nizozemská vláda Rijkswaterstaat, se zaměřuje na ekologické zotavení zlepšením kvality půdy a vody. Ostrovy nebudou zastavěny či zemědělsky využívány – mají vytvořit biotop podobný wattovému pobřeží (ale bez slapových jevů, protože Markermeeer není spojené s otevřeným mořem). První ostrov byl slavnostně otevřen 24. září 2016. Další ostrovy by měly vzniknout do roku 2020. V roce 2018 zde byl vyhlášen národní park Nieuw Land zahrnující i část polderu Zuidelijk Flevoland. Vzniklou pevninu ostrovů postupně osidluje řada druhů vodního ptactva – např. tenkozobec opačný, rybák obecný, rybák malý, lžičák pestrý, kopřivka obecná, čírka modrá, racek černohlavý, kolpík bílý a další. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Marker Wadden na Wikimedia Commons Oficiální stránky projektu
Marker Wadden

The Marker Wadden is an artificial archipelago developed in the Markermeer between 2016 and 2021, a lake in the Netherlands. The first island was inaugurated on 24 September 2016. It is a nature reserve alternative to the much bigger proposed Markerwaard polder that was begun in 1941, but paused following World War II and finally canceled in 2003. Project The project was proposed in 2012 by the Vereniging Natuurmonumenten. The Dutch government, BirdLife Netherlands, ANWB, and VNO-NCW are partners in its development. Work on the first phase, which is mainly focused on the construction of the first island, started in April 2016, with Royal Boskalis being awarded the contract. The main aims of the project are to create breeding grounds, islands, and coast line as well as to improve the water ecology of the Markermeer. The project creates a wetland comparable with the Wadden Sea—hence the name of the project—yet without tides. This is because the Markermeer is not connected to the sea and is in a fresh water environment. The nature reserve is accessible to tourists. There is a ferry service from the city of Lelystad, itself a city built on reclaimed IJsselmeer land. On 11 May 2016, the first new island was completed, Natuurmonumenten called this a "milestone". In March 2017, it was announced that four other islands should be completed before 2020. Flora and fauna The islands have been colonized by large numbers of breeding birds. A colony of 200 breeding pairs of pied avocet has made the islands their home, as has a large colony of common tern. Little terns also breed on the islands. Northern shoveler, gadwall, garganey, Mediterranean gull, spoonbill, long-tailed duck and numerous other species of birds have been seen on and around the islands. Participants Contributions: Dutch government €19,000,000. Controversy The ecologist Wouter van Dieren claimed he first had the idea in 1996 and talks about "plagiarism". Events In March 2024 Marker Wadden was the focus of a 50-strong scientific ecological conference investigating aspects of water ecology and coastal science organised by the Netherlands Centre for Coastal Research. References External links Marker Wadden, Natuurmonumenten
German International School of The Hague

German International School of The Hague (German: Deutsche Internationale Schule Den Haag; GISNC) is a german international school in The Hague, Netherlands. It includes levels Kindergarten through Sekundarstufe II (senior high school). The German international School of the Hague started as a "Churchschool" to prepare children for the Confirmation in the evangelical community, in times when Germany consisted of many smaller states (1856). General school curriculum started in 1883. In 1919, the "Deutscher Schulverein Den Haag" took over the school, and in 1921 the first final exams under supervision of a representative of the German empire took place. After the second World War, the German school system in the Netherlands had to be completely rebuilt. It took until 1954 until in The Hague the foundation "Stichting Duitse Taalkring" was founded, and later the school could be reopened. The current schoolbuilding was completed in 1971, and the school moved into its current location. References External links German International School of The Hague (in German) German International School of The Hague
Ecoduct Wambach

Het ecoduct Wambach is een ecoduct over de autosnelweg A74, ter hoogte van de Nederlandse plaats Tegelen (gemeente Venlo). Naamsherkomst Het ecoduct is vernoemd naar het verdwenen Kasteel Wambach, de Wambachgroeve en de buurtschap Wambacherhof. Ecologische verbinding Het ecoduct Wambach speelt een rol in het herstel van de ecologische verbindingen tussen Nationaal Park De Meinweg, de Brunssummerheide en – via het Reichswald – de Jammerdaalse Heide en Nationaal Park De Maasduinen. Samen met de ecopassage Steilrand en ecoduct Klavertje 4 zorgt dit ecoduct ervoor dat kleine zoogdieren, reptielen en insecten hun weg kunnen vinden tussen de Natura 2000-gebieden rondom de gemeente Venlo. Grootste ecoduct Tijdens de ontwerpfase zou het ecoduct aanvankelijk 23 meter breed worden en de naam Ulingsheide krijgen, maar de Milieufederatie vond dat te smal. Er moest een vrijliggend, fors ecoduct komen zodat ook edelherten zouden kunnen migreren tussen de natuurgebieden. Aangezien de A74 ook nog in aanleg was, kon de wens van de Milieufederatie worden meegenomen in het definitieve plan. In 2011, toen het ecoduct gereed kwam, was het met een breedte van 58 meter het breedste ecoduct van Nederland. Externe links Ecoduct Wambach op wegenwiki.nl Vermelding van het ecoduct op Wikiwand.com
Rozengracht 117

Rozengracht 117 te Amsterdam is een gebouw aan de Rozengracht in Amsterdam-Centrum. Achtergrond De Rozengracht werd aangelegd tijdens het volbouwen van de Jordaan in de 17e eeuw. Dat betekende dat perceel voor perceel werd bebouwd in een tijd dat er nog geen adressen bestonden. Bijna alle gebouwen kregen daardoor een ander uiterlijk mee. Rond 1890 werd de gracht gedempt onder meer vanwege de stankoverlast van stilstaand grachtenwater. Na die demping ontwikkelde de straat Rozengracht zich tot een van de belangrijkste verkeersaders naar Amsterdam Oud-West en later Amsterdam Nieuw-West. Gebouw Rozengracht 117 dateert duidelijk uit de gedempte grachtperiode. Het heeft geen uiterlijk dat nog aan handel aan de grachten doet denken. Het gebouw is ingericht als theaterzaal annex bioscoop en komt uit de jaren 1912/1913. Het wijkt dan ook voor wat betreft stijl duidelijk af van gebouwen uit de grachtenperiode. Aanstaande directeuren H.D. Zwaluw en zoon M. Zwaluw zagen een gat in de markt, de buurt ontbeerde een dergelijke instelling. Zij schakelden architectenduo Zeeger Gulden en Melle Geldmaker in. Het nieuws van den dag sprak van een schitterend verlicht en fraai gedecoreerd gebouw. Na de opening vond er in 1947 een 1948 een grote verbouwing plaats onder architectuur van Dick Greiner (nieuwe filmcabine en trap). Beschrijving Het verzoek tot bouw van het theater werd in het najaar van 1912 gedaan. De percelen 117-127 (oneven) en Rozenstraat 122-140 (even) waarop arbeiderswoningen moesten plaatsmaken voor een gebouw voor het geven van voorstellingen. Het gebouw is geheel onderkelderd. Vanaf de kelder is er een begane grond en een verdieping. Gulden en Geldmaker kwamen met een ingangspartij van natuursteen met daarin beeldhouwwerken. Vier dezelfde flankeren die ingang; vier verschillende afbeeldingen van Pierrot met luit zijn geplaatst boven die ingang (niet alle zijn origineel; een vermeld 2006). Vanuit die begane grond rijzen twee symmetrisch geplaatste torens van baksteen en glasstroken de lucht in met aan de basis daartussen een fries met naam en afbeelding van een roos. Boven die fries komt een cilindrisch bouwwerk van baksteen en glas dat eindigt in een natuurstenen kapiteel met versierde reliëfs. Daar waar de torens eindigen in piramide-achtige constructies is de afsluiting in het midden een bolvormige eenheid die overgaat in het dak. Het gebouw is ook bekend bij liefhebbers van glas-in-lood dat hier uitgebreid te zien is in buitengevels en binnenwerk. Het gebouw werd op 22 april 2002 opgenomen in het monumentenregister. Dat was een gevolg van de wijziging in waardering voor de architectuur 1850-1940. Men refereerde daarbij aan de gevel met trekjes van architect Hendrik Petrus Berlage. Voorts zag men in het uiterlijk een gelijkenis met kerken en dommen, een zogenaamde "cultuurtempel"(cultuur in plaats van geloof. Voorts is het gebouw van historisch belang binnen de opkomende bioscoopwereld van de eerste decennia van de 20e eeuw.
Розентеатр

Розентеатр (нід. Rozentheater, «Театр троянд») — театр вар'єте та інших концертних програм у столиці Нідерландів місті Амстердамі. Будівля театру розташована на колишньому каналі Розенграхт (нід. Rozengracht), 117. Авторами проекту споруди є архітектори Z. D. Gulden і M. Geldmaker. Заклад відкрився у 1913 році як кінотеатр. Починаючи від 1918 року тут відбуваються виступи кабаре і вар'єте. Протягом існування театр кілька разів змінював назву. Від 2005 року називається Розентеатр. Примітки Посилання Вебсторінка театру [Архівовано 22 жовтня 2019 у Wayback Machine.] (нід.)
De Liesbosch (scheepswerf)

De Liesbosch was een scheepswerf annex machinefabriek die bestond van 1904 tot 1989 te Jutphaas. Begin De scheepsbouwers de gebroeders Fernhout lieten in 1904 hun oog vallen op De Liesbosch (buitenplaats) een terrein aan het Merwedekanaal waar zij een helling voor de reparatie en bouw van houten schepen oprichtten. Het werd geen succes. In 1909 kwam de werf met een dwarshelling van 110 meter bij een publieke veiling in bezit van twee scheepsbouwmeesters en ondernemers uit het Rotterdamse: Wouter van Rees Czn en Leendert Vuyk Pzn. Dezen zetten gezamenlijk onder de firmanaam Van Rees en Vuyk de werf verder. Maar ook zij hadden geen langdurig succes. C M van Rees zette het bedrijf voort totdat in 1918 de Rotterdamse reder J J de Poorter werf en terrein overnam en het groots uitbreidde. Er werd een aangrenzend terrein van 12 ha bijgekocht, er kwam een haven, grotere dwarshelling en een elektrische torenkraan. Gestimuleerd door de naoorlogse inhaalvraag naar scheepsruimte waren op het hoogtepunt een 600 personen werkzaam. Maar daar kwam na een paar jaar een einde aan en eind jaren twintig was van de werkzaamheden weinig over. De crisis deed de deur dicht: in 1932 werd De Liesbosch gesloten, om na het overlijden van Jos de Poorter in mei 1934 verkocht te worden aan de Ballast Nedam. Onder Ballast Deze aannemingsmaatschappij beschikte al over onderhouds- en reparatiewerkplaatsen te IJmuiden en Amsterdam-Noord maar zocht een centrale plek hiervoor die in dit geval ook versterking bood voor hun activiteiten in de natte aannemerij. Allengs breidden de activiteiten zich uit en in 1942 werd de eerste eigen nieuwbouw op De Liesbosch te water gelaten, een profielzuiger. Vervolgens werkte de scheepswerf annex machinefabriek als huisleverancier voor baggermaterieel voor de ABM en het latere Ballast-Nedam maar ook voor externe opdrachtgevers, in binnen- en buitenland. De naoorlogse periode betekende zoals bij de meeste scheepsbouwbedrijven de eerste decennia een ongebreidelde groei. Bij De Liesbosch kwam dat tot uiting in de oplevering van een nieuw kantoor, in 1955. In 1957 werkten er ruim 200 personen. Het bedrijf bleef zelfstandig en buiten de fusiegolf binnen de Nederlandse scheepsbouw wat lang gunstig uitpakte. In 1977 telde het circa 250 werknemers. Met de toenemende afmetingen van de baggervloot werd het voor de beperkte outillage van De Liesbosch (schepen tot 85 meter) moeilijker. Men onderving dit door het bouwen in delen die elders of op de plaats van bestemming werden geassembleerd. Verder zocht men samenwerking met werven aan ruimer vaarwater. Maar voor het moederbedrijf was het minder interessant geworden. In 1985 volgde een inkrimping van 200 naar 130 werknemers, in 1989 sluiting. Het terrein werd vervolgens ontwikkeld tot een bedrijvenpark Laagraven-Liesbosch.
Draaimolen (Avonturenpark Hellendoorn)

Draaimolen is een draaimolen in het Nederlandse attractiepark Avonturenpark Hellendoorn. Geschiedenis De attractie is gebouwd in 1945 en staat sinds 1993 in het themagebied Dreumesland. De attractie is vermoedelijk gebouwd door Zamperla. In de attractie nemen kinderen plaats in een karretjes in de vorm van een paard of een koets die rondjes om de as rijdt.
Zwanenmolen

Zwanenmolen is een watercarrousel in het Nederlandse attractiepark Avonturenpark Hellendoorn. Geschiedenis De attractie staat sinds 1988 in het themagebied Dreumesland. De attractie is gebouwd door Metallbau Emmeln. In de attractie nemen kinderen plaats in een karretjes in de vorm van een zwaan die in het water ligt en die rondjes om de as rijdt. De watercarrousel bestaat uit 12 zwanen waar 1 kind per zwaan in past. Lengte Om de Zwanenmolen te mogen betreden dient de gast minimaal 90 cm te zijn. Er geldt ook een maximum lengte van 120 cm.
Vliegende Hollander (Avonturenpark Hellendoorn)

De Vliegende Hollander is een Red baron in het Nederlandse attractiepark Avonturenpark Hellendoorn. Geschiedenis De attractie is een soort draaimolen met armen en werd in 1996 geopend. De attractie werd gebouwd door SBF Visa en is van het model Mini Jet. De attractie is aangekleed naar het vliegeniersthema. De inzittenden kunnen door middel van een hendel zelf de hoogte van de cabine bepalen. De attractie heeft 6 armen waar maximaal 2 passagiers per arm plaats kunnen nemen. Lengte Om de Vliegende Hollander te mogen betreden dient de gast minimaal 90 cm te zijn. Er geldt ook een maximum lengte van 120 cm.
Diemerpark

Het Diemerpark is een landschapspark van 90 hectare, gelegen tussen de Diemerzeedijk en het IJmeer in Amsterdam-Oost, nabij de wijk IJburg. In het park liggen fiets- en wandelpaden, en er ligt een sportpark met voetbal- en hockeyvelden. Ook is er een zandstrandje aan het IJmeer met zicht op IJburg. Het park is met bruggen verbonden met de Rieteilanden van IJburg, en is ook te bereiken via de Nesciobrug over het Amsterdam-Rijnkanaal of via de Diemerzeedijk. Het Diemerpark maakt onderdeel uit van het Natuurnetwerk Nederland en er loopt een belangrijke ecologische verbindingszone door het park: de Parkzone Amsterdam-Rijnkanaal of ARK-zone. Het grootste deel van het park heeft de beschermingsstatus ‘struingebied’, dit is wild ogend gebied, met voor Amsterdam zeldzame soorten fauna en flora. Het Diemerpark is het park met de hoogste biodiversiteit van alle Amsterdamse parken. Er broeden ongeveer 60 soorten vogels, waaronder het hoogste aantal rodelijstsoorten van Amsterdam: nachtegaal, spotvogel, koekoek, torenvalk, kneu, snor en matkop. Het is ook een hotspot voor de ringslang en de rugstreeppad. Verder zitten er vossen en hermelijnen en groeien er diverse soorten orchis, zoals rietorchis, moeraswespenorchis en bijenorchis. In het Diemerpark zijn paden vernoemd naar Dick Hillenius, Thijs Hendriksen en Han Rensenbrink. Ontstaansgeschiedenis Het in 2003 geopende park is gelegen buiten de Diemerzeedijk, in een voormalige kwelder. Bij vloed van de Zuiderzee kon de kwelder onder water lopen. In 1932 werd de Zuiderzee afgesloten door de Afsluitdijk. Daarna is er in de kwelder een natuurgebied tot ontwikkeling gekomen. In de jaren zestig en zeventig werd het gebied echter gebruikt als stortplaats, en tot 1973 werd in een deel van het gebied ook chemisch afval verbrand. Hierdoor raakte het gebied zeer vervuild. Echter, nadat de stortplaats werd gesloten, ontwikkelde zich een ruig natuurgebied met een grote biodiversiteit. Uit onderzoek bleek dat de vervuiling geen direct gevaar vormde voor mens en dier, maar vanwege de aanleg van IJburg zijn er plannen gemaakt het gebied te saneren. Vanwege de omvang van de vervuiling, werd het gebied ondergronds "ingepakt" door damwanden en afgedekt met een waterdichte bovenlaag bestaande uit bentonietklei en folie. Daar bovenop is het park aangelegd. Hiermee is het park als het ware een daktuin op de voormalige stortplaats. Dientengevolge is het voor bezoekers dan ook niet toegestaan om gaten te graven, en is het er niet mogelijk om er diepwortelende bomen van meer dan 5 meter hoog te laten staan. Het grondwater wordt weggepompt en gezuiverd. Op de putdeksels is een verhaal te lezen. Zie ook Diemerzeedijk Bronnen Externe link Diemerpark
Stadspark Hoofddorp

Het Stadspark Hoofddorp is een stadspark in de Noord-Hollandse plaats Hoofddorp in de gemeente Haarlemmermeer. Het park is gelegen tussen centrum en het station Hoofddorp. Het is aangelegd op de gronden van het oudste bos van Hoofddorp, het Wandelbos, dat dateert uit 1935. Verder werden ook de Fruittuinen, de Vlindertuin en het park rond de Vijver L’Hirondelle bij het park betrokken. Het park ligt tussen de Burgemeester van der Wilgenlaan en de Kruisweg en wordt in het zuiden omgeven door de Kagertocht. De Boslaan loopt vanaf de Burg. van der Wilgenlaan naar het midden van het park. Met de aanleg van het stadspark werd in augustus 2023 gestart en het werd in mei 2025 officieel geopend.
Soldaat Ketting Olivierkazerne

De Soldaat Ketting Olivierkazerne is een kazerne van de Nederlandse Krijgsmacht aan het Zeisterspoor in Soesterberg welke is vernoemd naar Soldaat Johan Frans Ketting Olivier. De kazerne is gelegen tussen Soesterberg en Leusden samen met de Du Moulinkazerne, Kamp Soesterberg en de Sergeant-Majoor Scheickkazerne. Op de kazerne zijn in 2018 de School Materiële- en Personele Logistiek, en de School Techniek en Onderhoud van het Opleidings- en Trainingscentrum Logistiek gevestigd. Geschiedenis In 1942 bouwde het Nationalsozialistisches Kraftfahrkorps, een onderdeel van de NSDAP, voertuigloodsen op complexen in Soesterberg, zo ook op het kazernecomplex Zeisterspoor. Na de Tweede Wereldoorlog werd het complex gebruikt voor de opslag van goederen en maakte 135 Herstelcompagnie gebruik van de kazerne. In juni 1992 wordt het kazernecomplex Zeisterspoor hernoemd naar Soldaat Ketting Olivierkazerne, wat de eerste keer was dat een kazerne naar een soldaat werd vernoemd. Galerij Bronnen
Anton Pieckcarrousel

Anton Pieckcarrousel of Anton Pieckmolen (voorheen Mallemolen) is een attractie in het Nederlandse attractiepark de Efteling gelegen op het Anton Pieckplein achter De Ganzenhoedster. De carrousel opende in 1955 naar ontwerp van Anton Pieck. Geschiedenis De carrousel is rond 1900 gebouwd en aangekocht in 1954 door de Efteling. Na een restauratie opende de carrousel in 1955 tegelijk met de Stenen Kip. In de beginjaren werd de attractie weergegeven onder de naam Mallemolen. Restauratie In 2006 is de carrousel grondig gerenoveerd en volledig uit elkaar gehaald. In 2018 vond nog een grote renovatie plaats.
De Telepoort

De Telepoort is een kunstwerk in het zuidelijke stationsgebied van de Zuid-Hollandse stad Gouda. De installatie is ontworpen door het duo Joyce de Grauw (kunstenaar) en Paul van den Berg (architect) van Atelier ARI uit Rotterdam. In 2020 werd gestart met het opknappen van het stationsgebied van Gouda. Bij een nieuw stationsplein hoort een nieuw kunstwerk, vond de gemeente Gouda. Na een oproep van de gemeente voor het inzenden van ontwerpen, kwamen er honderdachtentwintig reacties. Daarvan werden er drie geselecteerd. Een keuze daaruit werd gemaakt door een speciale kunstcommissie, het kindercollege en verschillende groepen bewoners en schoolklassen. Het ontwerp van De Telepoort kreeg de meeste voorkeurstemmen. Plaatsing en onthulling vonden plaats in 2023. Ontwerp De Telepoort is een ontwerp dat tussen een openbare kunstinstallatie en architectuur in zit. Het is een hoge metalen geelgekleurde open constructie met acht portalen en vijf gewelven onder een schuin aflopend dak. De portalen verwijzen naar de portalen in de St. Janskerk en de gewelven zijn een verwijzing naar de Burgerhal in het Stadhuis. De gewelven zijn aan de binnenzijde bekleed met stukken spiegelglas. Deze spiegels geven bezoekers de gelegenheid elkaar op een bijzondere manier te kijken. De poort staat aan de centrumzijde van het treinstation en is zo opgesteld dat reizigers geleid worden van het station naar het centrum van de stad. Hij is bedoeld als nieuwe en zesde stadspoort van Gouda, de vijf eerdere stadspoorten werden in de 19e eeuw gesloopt. Afbeeldingen
Eat my Dust

Eat my Dust is een stalen achtbaan in attractiepark Walibi Holland in Biddinghuizen. De achtbaan is gemaakt door Zamperla en is van het model Junior Coaster J2SK 200m en is geschikt voor kinderen en volwassenen. Geschiedenis De achtbaan staat op de locatie waar tot 2018 de kartbaan stond. De achtbaan werd geopend in 2023 en staat in het themagebied Speed Zone Off Road dat ook in 2023 werd gemaakt. Beschrijving De baan heeft een hoogte van 11,8 meter en een lengte van 200 meter. De achtbaantrein is gemaakt om maximaal 14 personen tegelijk te vervoeren die per tweetal in wagonnen plaatsnemen die eruit zie als quads.
Dragonwatch

Dragonwatch is een paratower in het Nederlandse Attractiepark Toverland. De attractie opende 1 juli 2023 in het themagebied Avalon. Geschiedenis Op 7 juli 2018 opende het themagebied Avalon, bestaand uit twee attracties, speeltuin en restaurant. Het attractiepark vond dat bezoekers te kort in dit gebied verbleven. Als oplossing werd ervoor gekozen om het themagebied uit te bereiden met onder meer vier attracties, waaronder Dragonwatch. Om een keuze te maken voor welk attractietype het zou worden, bezocht het ontwerpteam verschillende attractieparken om inspiratie op te doen. Uiteindelijk liet men zich inspireren door de Disney-attractie Toy Soldiers Parachute Drop. De bouw van de attractie begon in de zomer van 2022. Hiervoor een moest een deel van de vijver ten noorden van het attractiepark drooggelegd worden. In september werd de attractie inclusief details aangekondigd. Al eerder waren er al geruchten over de uitbereidingen naar de media gelekt. Begin april 2023 bereikt de bouw van DragonWatch het hoogste punt van twintig meter. Van de bouw van de attractie werd een achter-de-schermendocumentaire gemaakt. Op 30 juni werd de attractie, tezamen met de rest van de uitbreidingen, geopend voor genodigden. Op 1 juli werd Dragonwatch geopend voor bezoekers. Op 25 oktober 2023 liepen de gondels vast door een technische storingen. Hierdoor moesten bezoekers door de brandweer bevrijd worden. Eind december 2023 kon de attractie heropend worden. Kort daarop werd de attractie opnieuw gesloten voor enkele weken in verband met technische problemen. In april 2024 heropende de attractie. Achtergrondverhaal Dragonwatch heeft een achtergrondverhaal die in de wachtrij en de voorshow van de attractie wordt verteld. In de wachtrij zijn zes afbeeldingen van draken te vinden. In de voorshow vraagt Merlijn, door middel van een filmprojectie, of je een drakenspotter wilt zijn. Hiervoor worden de parachutes gebruikt om de drakenspotters, bezoekers, omhoog te hijsen. Technisch De paratower heeft een totale hoogte van 40 meter en telt zes parachutes. Elke parachute biedt plaats voor zes personen. De bezoekers behalen, gedurende de 90 seconden durende rit, een hoogte van 17 meter met een topsnelheid van 19 km/u. De wachtrij kent naast een reguliere wachtrij ook een single riders-rij. Dit is de enige attractie in Toverland met zo'n wachtrij. De deels gele toren is versierd met onder meer klimop en rode vaandels. Bovenop de toren bevindt zich een erkertoren, waaraan een draak hangt. De toren zelf is van staal en bespoten met spuitbeton, waarop de decoratie aangebracht is. Afbeeldingen Externe link Officiële website