NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schloss Cortenbach

Das Schloss Cortenbach (niederländisch Kasteel Cortenbach) ist neben Haeren, Puth und Rivieren eines der vier Burgen beziehungsweise Schlösser von Voerendaal. Die als Wasserschloss erbaute Anlage befindet sich nordöstlich der Stadt und ist heute in Privatbesitz. Daher ist es für die Öffentlichkeit nicht zugänglich. Geschichte Die ursprüngliche mittelalterliche Burg, auf deren Reste das heutige Schloss erbaut wurde, stammt aus dem 14. Jahrhundert. Die einzigen Reste der Burg sind zwei runde Türme, die Ecktürme des heutigen Schlosses. Das heutige Schloss wurde um 1713 als Villa wahrscheinlich von Leonhard Joseph von Lamberts zu Cortenbach, dem Sohn des im Jahr 1700 verstorbenen Aachener Kaufmann Hermann Lamberts, vollendet. Dieser hatte Gut Cortenbach im Jahr 1682 erworben und mit dem Abriss der mittelalterlichen Gebäude begonnen, um einen zeitgemäßen Landsitz zu errichten. Das heutige Schloss, das über ein auffallendes Eingangstor verfügt, welches von einem zwiebelförmigen Turm gekrönt wird, ist seit 2005 als nationales Denkmal (Rijksmonument) der Niederlande eingestuft. Das Schloss beherbergte von 1939 ein exklusives Hotel und Restaurant. Heute ist die Zentrale eines Unternehmens im Bereich der Reinigungs-, Personal- und Facility Services darin untergebracht. Literatur Wim Hupperetz, Ben Olde Meierink: Kastelen in Limburg : burchten en landhuizen (1000–1800). Matrijs, Utrecht 2005, ISBN 90-5345-269-9, S. 400–402. Maaike Teeuwen: Van sprookjeskasteel to droomhotel, De herbestemming van Limburgse kastelen vanaf 1930. NKS kenniscentrum voor kasteel en buitenplaats : Wijk bij Duurstede 2015, S. 38–40. Weblinks Cortenbach, Porträt auf guuspauwels.nl (ndl.) Cortenbach, kasteel (Voerendaal), Porträt auf rijckheyt.nl (ndl.) Cortenbach, Porträt und Daten auf kasteeleninnederland.nl (ndl.) Einzelnachweise
Kasteel Cortenbach

Kasteel Cortenbach is een van de vijf kastelen van Voerendaal. Het kasteel bevindt zich ten noordoosten van Voerendaal en is in particulier bezit en niet voor publiek te bezichtigen. De oorspronkelijke middeleeuwse burcht, waarvan uit de resten het huidige kasteel is opgebouwd, en de bijbehorende kasteelhoeve stammen beide uit de 14e eeuw. De enige overblijfselen van de burcht zijn onder andere twee ronde torens die vervaardigd zijn uit de plaatselijke Kunradersteen, vermoedelijk de hoektorens van de voorburcht. Daarnaast is er nog een deel van de walmuur overgebleven. Het huidige kasteel is rond 1713 als herenhuis gebouwd door de Akense handelaar Herman Lamberts, die sinds 1682 heer van Cortenbach was, nadat hij het oude liet slopen. In 1776 is het nog eens grotendeels herbouwd. In 1869 overleed de weduwe van de laatste Nederlandse mannelijke telg van het geslacht De Lamberts de Cortenbach op het kasteel. De voorburcht heeft een karakteristieke toegangspoort met een uivormige torenspits, er is een agrarisch bedrijf gevestigd. Het kasteel zelf was vanaf 1939 een exclusief hotel/restaurant. Sinds 1988 is het kasteel het hoofdkantoor van familiebedrijf Vebego, dat internationaal actief is in facilitaire dienstverlening en zorg. Het kasteel is een rijksmonument.
Kasteel de Haar

Kasteel de Haar er et slot der ligger Utrecht, Holland. Det er det største slot i Holland. De første kilder, der beskriver en bygningen på stedet, er fra 1391. Her modtog De Haar-familien borgen og det omkringliggende land som len fra Hendrik van Woerden. Den var i De Haar-familiens eje indtil 1440, hvor den mandlige arving døde uden at have fået børn: Herefter overgik den til Van Zuylen familien. I 1482 blev borgen brændt ned og murene blev ødelagt med undtagelse af del, der ikke havde en militær funktion. Disse dele blev sandsynligvis inkorporeret i borgen, da den blev genopført i begyndelsen af 1500-tallet. I 1887 giftede Jean-Jacques' barnebarn, Etienne Gustave Frédéric Baron van Zuylen van Nyevelt van de Haar (1860–1934) sig med Baronesse Hélène de Rothschild, fra Rothschildfamilien. Da Etienne arvede borgruinen fra sin bedstefar i 1890 gik parret i gang med at genopføre borgen, hvilket blev finansieret af Hélènes familie. Til restaureringen af borgen blev den berømte arkitekt Pierre Cuypers hyret, og han arbejdede på projektet i 20 år (fra 1892 til 1912). Slottet bliver besøgt af omkring 280.000 personer årligt og er dermed blandt landets mest besøgte attraktioner. Referencer Eksterne henvisninger
Castillo de Haar

El castillo de Haar (en neerlandés: Kasteel de Haar) se encuentra cerca de Haarzuilens, en la provincia de Utrecht en los Países Bajos.​​ Los edificios actuales, todos construidos a partir de 1892 sobre el castillo original del siglo XIV, son obra del arquitecto holandés Pierre Cuypers, en un proyecto de restauración neogótica financiado por la familia Rothschild. El más antiguo registro histórico de un edificio en la ubicación del castillo actual data de 1391. En ese año, la familia De Haar recibió el castillo y las tierras circundantes como feudo de Hendrik van Woerden. El castillo permaneció en la propiedad de la familia De Haar hasta 1440, cuando el último heredero varón murió sin hijos. Pasó entonces a manos de una rama lejana de la familia, los van Zuylen, y ya a finales del siglo XIX, Étienne Gustave Frédéric, barón de van Zuylen van Nyevelt van de Haar, casado con Hélène de Rothschild, pudo restaurarlo. Véase también Castillo Historia de los Países Bajos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Haar.
Castello De Haar

Il castello De Haar (in lingua olandese: Kasteel de Haar; un tempo: Het Huys te Haer) è un castello in stile neogotico del villaggio olandese di Haarzuilens (comune di Utrecht), risalente al XIII - XIV secolo e ricostruito nella forma attuale tra il 1892 e il 1912 su progetto dell'architetto Pierre Cuypers. È il più grande castello dei Paesi Bassi. L'edificio è appartenuto alle famiglie Van de Haar e Van Zuylen van Nijevelt, famiglia che - nonostante il castello sia ora di proprietà della città di Utrecht - tuttora vi risiede durante il mese di settembre (mese in cui il castello rimane chiuso al pubblico). Ubicazione Il castello si trova nella via chiamata "Kasteellaan", nella parte occidentale del villaggio di Haarzuilens. Caratteristiche Il castello è circondato da fossato e si trova in una zona di boschi e laghi. Storia Il castello, che era stato eretto su depositi alluvionali del fiume Reno (da cui il termine haar < protogermanico *haru = "collina sabbiosa"), è menzionato per la prima volta nel 1391, ma le sue origini risalgono forse al XIII secolo. All'epoca, l'edificio era di proprietà della famiglia Van de Haar. Nel 1449, dopo la morte di Josyna van de Haar, che era andata in sposa a Dirk van Zuylen, il castello divenne di proprietà della famiglia Van Zuylen van Nijevelt. L'edificio fu distrutto nel 1482 durante le lotte tra il vescovo e la città di Utrecht e in seguito ricostruito. Nel 1890, il castello, di cui esistevano soltanto delle rovine, fu ereditato da Étienne van Zuylen van Nijevelt, che si era sposato tre anni prima con la baronessa francese Hélène Carline Betsy de Rothschild, dell'omonima famiglia di banchieri. La nuova coppia di proprietari decise di ricostruire l'edificio, affidando il progetto al famoso architetto Pierre Cuypers: la ricostruzione durò vent'anni, dal 1892 al 1912. Si trattò di un'opera di ricostruzione senza eguali in Europa. Nel 2000, il castello fu donato alla fondazione "Kasteel de Haar. Tra il 2001 e il 2010, l'edificio e i giardini circostanti sono stati sottoposti ad una notevole opera di restauro. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Castello De Haar Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su kasteeldehaar.nl. Castello De Haar, su archINFORM. AbsoluteFacts.nl: Kasteel De Haar, su absolutefacts.nl. Giringiro: Il Kasteel De Haar a Haarzuilens, su giringiro.blogspot.com. Mathieu in Wonderland: Kasteel De Haar, su mathieuinwonderland.nl.
Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk (Pey)

De Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk is de parochiekerk van Pey in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk is gelegen aan Kerkstraat 1. Rond de kerk ligt het kerkhof met hier de Mariakapel. Het betreft een georiënteerde bakstenen neogotische kruisbasiliek met driezijdig gesloten koor, gebouwd omstreeks 1857 onder architectuur van Pierre Cuypers. In 1927-1928 werden een reeks kapellen aangebouwd, naar ontwerp van Jules Kayser. De westtoren telt drie geledingen en heeft vier hoektorentjes en een ingesnoerde naaldspits. Ook is er een vieringtorentje. De oorlogsschade, opgelopen in de laatste fase van de Tweede Wereldoorlog, werd in 1947-1948 hersteld onder leiding van Nic. Ramakers. In 1986 werd de oorspronkelijke torenspits herbouwd. De kerk bezit een aantal houten beelden daterend van ca. 1500 tot ca. 1800. Daaronder bevond zich tot voor kort een Anna te Drieën van de bekende laatgotische beeldensnijder Jan van Steffeswert. Het beeld is gesigneerd met IAN, bevat zijn meesterteken en is gedateerd: 151[1?] (het laatste cijfer is slecht leesbaar). Het kostbare beeld is in 2005 in bruikleen afgestaan aan het Bisschoppelijk Museum, onderdeel van het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Het neogotisch hoofdaltaar, afkomstig van de Nieuwenhofkapel te Maastricht, werd in 1982 geplaatst. Joop Utens vervaardigde de zijaltaren en het Sint-Antoniusbeeld. De glas-in-loodramen zijn vervaardigd door Jacques Verheyen.
Oude toren (Duizel)

De Oude toren is een alleenstaande kerktoren in de tot de Noord-Brabantse gemeente Eersel behorende plaats Duizel, gelegen aan de Oude kerkstraat 1. Geschiedenis De toren werd gebouwd in de 15e eeuw en was onderdeel van de toenmalige Sint-Jans Geboortekerk. Het patronaatsrecht van de parochie behoorde vanouds toe aan het Bartolomeüskapittel te Luik. Vanaf het einde van de 17e eeuw kwam het toe aan de Abdij van Tongerlo. Van 1648 tot 1827 werd de parochie bediend door de Abdij van Postel. De kerk werd in 1648 protestants, maar enige tijd nadien betrokken de katholieken een schuurkerk aan de Groenstraat. In 1798 kregen ze hun kerk weer terug, maar in 1800 stortte een deel van de toren op de kerk die zodanig vernield werd, dat de katholieken tot 1822 weer van hun schuurkerk gebruik moesten maken. In 1822 was de kerk herbouwd en was de toren hersteld maar in 1927 kwam de nieuwe Sint-Jan Geboortekerk in gebruik en werd de oude kerk gesloopt. De toren bleef echter bewaard. Gebouw Het betreft een alleenstaande bakstenen toren in Kempense gotiek uit de 2e helft van de 15e eeuw. In de toren bevindt zich een klokkenstoel.
Oude toren (Steensel)

De Oude toren is de toren van een voormalig kerkgebouw in de tot de Noord-Brabantse gemeente Eersel behorende plaats Steensel, gelegen aan de Kerkdreef 9. Geschiedenis In Steensel bestond een kerkgebouw, gewijd aan Sint-Lucia. De toren stamt uit de late 14e eeuw en het koor was 15e-eeuws. In 1821 werd een nieuw schip gebouwd. In 1933 werden zowel het koor als het schip gesloopt, nadat een nieuwe kerk in gebruik werd genomen. De toren bleef echter gespaard. Deze bevindt zich vlak bij de huidige kerk, op de begraafplaats. Gebouw De toren heeft drie geledingen, in de tweede geleding zijn spaarvelden met boogfriezen aangebracht. In een steunbeer is de trap verwerkt. De toren is 38,4 meter hoog en bevat de Sint-Luciaklok uit 1495.
Protestantse Kerk (Egmond-Binnen)

Protestantse Kerk is een kerkgebouw aan de Kloosterweg 2 in het Noord-Hollandse Egmond-Binnen. Het kleine kerkje met voorstaande toren is gebouwd in 1836 op het terrein van de Buurkerk, een van de twee kerken die als ruïne nog overeind stonden na de verwoesting van de Sint-Adelbertabdij in 1573. Hier en daar is muurwerk gebruikt van deze oude abdijkerk. De huidige kerk, die ook wel Buurkerk genoemd wordt, is voor de Nederlands Hervormde eredienst ontworpen door Hermanus Hendrik Dansdorp, opzichter van Rijkswaterstaat. De naastgelegen St. Adelbertabdij kocht op 18 september 2020 het kerkje met omringende gronden en kwam daarmee weer in het volledige bezit van de oude gronden en archeologische sporen die ze sinds 1573 verloren was. In de kerk bevindt zich een kabinetorgel van J.P. Hilgers uit 1762, afkomstig van de Slotkapel in Egmond aan den Hoef. In de klokkenstoel hangt een klok van François Hemony uit 1661. In 1914-15 werd de kerk tot op een meter boven het maaiveld afgebroken en weer opgebouwd. De kerk werd in 1933 gerestaureerd en staat sinds 1968 staat het kerkgebouw als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister, inclusief kerkterrein en grafmonument. Grafmonument Op het noordelijk deel van het kerkterrein bevindt zich een grafmonument omsloten door een smeedijzeren hekwerk. In het graf bevinden zich de stoffelijke resten van predikant en wetenschapper Cornelis Joan Hellingwerff (1796-1857) en diens vader (dominee Wouter Roelof Hellingwerff, 1750-1806) en moeder (Catharina van Foreest, 1763-1837). Foto's
Hervormde kerk (Oene)

De hervormde kerk in het Gelderse dorp Oene is een grotendeels gotisch kerkgebouw, waarvan de oudste delen romaans zijn. De kerk werd in 1176 voor het eerst genoemd en had Dionysius als patroonheilige. In dat jaar liet bisschop bisschop van Utrecht optekenen dat de kapel in Unen bij de parochiekerk Epe moest blijven horen. In 1283 werd deze kapel van het kerspel Epe afgescheiden en tot parochiekerk verheven. De kerk heeft een tufstenen gereduceerd westwerk, dat door een lage topgevel wordt afgedekt en evenals de tufstenen toren een overblijfsel is van de romaanse kerk. Omstreeks de 15de eeuw werd de kerk verbouwd, waarbij de oorspronkelijke twee verdiepingen door één hoog portaal werden vervangen. Ook kwamen er twee zijbeuken, die zich onder dezelfde kap bevinden als de middenbeuk en daardoor zeer lage zijmuren hebben. Het koor is gotisch en bestaat gedeeltelijk uit tufsteen en gedeeltelijk uit baksteen. Tot de kerk behoort een 16de-eeuwse consistorie, waar zich 17de-eeuwse rouwborden bevinden. In 1951 onderging de kerk een laatste uitbreiding: in dat jaar kwam aan de noordzijde een dwarsbeuk tot stand. Interieur In de kerk bevinden zich schilderingen van de apostelen en van de heilige Christoffel. De gewelven zijn beschilderd met plantenmotieven. Voorts staat er in de kerk een uit 1797 daterend offerblok. Het orgel is rond 1770 gebouwd door J.H.H. Bätz of een van zijn zonen en stond oorspronkelijk in de R.K. Martinuskerk in Utrecht. In 1852 werd het naar Oene overgeplaatst. Gebruik De kerk is in gebruik bij de Hervormde Gemeente Oene, behorend tot de PKN. Tussen 1946 en 1973 was de kerk de standplaats van de bevindelijke predikant J.T. Doornenbal. Externe link Hervormde Gemeente Oene
Oude Kerk (Ermelo)

De Oude Kerk in het centrum van de Nederlandse plaats Ermelo is een van de oudste kerkgebouwen op de Veluwe. Het gebouw gaat terug op een schenking van bisschop Ansfried van Utrecht, die in 1006 bij Leusden het klooster Hohorst stichtte. De monniken hadden de opdracht meegekregen om de Veluwe te kerstenen. Zij ontgonnen de grond, stichtten een kerkdorp en van daaruit ook andere kerkdorpen zoals Elspeet, Nunspeet en Harderwijk, alle dochterkerken. De Grote Kerk in Harderwijk heeft eeuwenlang jaarlijks recognitiegelden aan de moederkerk in Ermelo betaald, een verplichting die pas aan het eind van de 19e eeuw werd afgekocht. Aanvankelijk was de Oude Kerk een romaanse zaalkerk zonder toren. Het schip had de voor die tijd niet geringe afmetingen van 10,2 m x 21 m. De muren waren van tufsteen, aangevoerd vanuit de Duitse Eifel, en hadden een dikte van 1,2 m. Stukken van deze dikte zijn hier en daar nog bewaard gebleven. Circa honderdvijftig jaar later werden, eveneens in romaanse stijl, een toren en een koor aangebouwd. In de 15e eeuw werd het schip verhoogd. Het romaanse maakte gedeeltelijk plaats voor het gotische. Dit geldt ook voor de torenspits. Aan de noordgevel van het koor is te zien dat hier een sacristie is geweest. Deze is later verdwenen. Bij de grote restauratie van de kerk, die plaatsvond in de jaren 1970–1973 onder architectuur van ir. T. van Hoogevest, werd besloten de beide aanbouwen uit de 19e en 20e eeuw af te breken en de oorspronkelijke plattegrond te herstellen. Het koor, dat vóór de restauratie tot portaal was gedegradeerd, werd weer bij de kerk getrokken en de hoofdingang kwam zoals vanouds aan de westzijde te liggen. Het interieur omvat een 12de-eeuwse zandstenen doopvont en een Bätz-orgel uit 1816, dat tot 1973 in de Kleine of Sint Jacobskerk in Brielle stond. De kerk wordt gebruikt door de Hervormde Gemeente Ermelo (PKN). Externe link Hervormd Ermelo: de Oude Kerk
Hervormde kerk (Zijderveld)

De Hervormde kerk in het Nederlandse dorp Zijderveld (provincie Utrecht) is een oorspronkelijk 15e-eeuws kerkgebouw dat in de 19e eeuw vrijwel volledig is herbouwd. De kerk is een rijksmonument en wordt gebruik door de Hervormde Gemeente Zijderveld. Geschiedenis De oudste vermelding van een kerk in Zijderveld dateert uit 1312. De regesten van het kapittel van de Utrechts Pieterskerk spreken in dat jaar van de verkoop van land bij het kerspel van Zijderveld. In 1332 komt de kerk nogmaals langs in de bronnen als Zijderveld door Hubert van Everdingen wordt opgedragen van Hubert van Culemborg. De kerk van Everdingen was eeuwenlang de moederkerk van de Zijderveldse kerk. Kort na de reformatie werden de twee kerken van elkaar gescheiden, waarbij de Everdingse kerk onder de kerk van Culemborg kwam te vallen. De Zijderveldse kerk kreeg in 1606 zijn eigen predikant. De kerk viel in de 15e eeuw onder het decanaat van de Utrechtse Oudmunster. Dit wijzigde in 1480, toen de kerk onder het decanaat van de Mariakerk werd geschaard. In 1819 verscheen een rapport over de technische staat van het kerkgebouw. Hieruit bleek dat de 15e-eeuwse kerk in een slechte staat verkeerde. Dit leidde tot een grootscheepse restauratie in 1830, waarbij de kerk in feite grotendeels werd herbouwd. Zo werd de toren volledig nieuw opgetrokken en van een ingang voorzien. Het schip en koor werden voor een groot deel afgebroken en vervolgens weer herbouwd, waarbij een deel van de oude muren werd hergebruikt. Ook de oude stenen die bij de sloop waren vrijgekomen, werden opnieuw gebruikt. Wel werd de vernieuwde kerk kleiner dan zijn voorganger. Beschrijving De kerk ligt op een verhoging die is omgeven door een keermuur. Het kerkgebouw vertoont kenmerken van de vroege neogotiek. Kerkgebouw De eenbeukige bakstenen kerk is vier traveeën lang en heeft een driezijdig gesloten koor. De noordoosthoek van het schip bevat nog 15e-eeuws metselwerk. De gekleurde glazen in de vensters van de zuidgevel dateren uit 1884. In 1901 is een galerij met enkele zitplaatsen aangebracht vanwege de plaatsing van het nieuwe orgel een jaar later. In 1907 werd het houten plafond toegevoegd. Bij een restauratie in 1920 werd de zuidgevel gepleisterd. In 1959 volgde een nieuwe restauratie, waarbij onder andere de preekstoel werd vervangen door een nieuw exemplaar. Bij de restauratie van 1978-1981 werd onder andere de fundering versterkt. Het 17e-eeuwse doopvont is behouden gebleven. Toren Aan de westzijde van de kerk bevindt zich de toren. Deze bestaat uit drie geledingen. Onderin is de toegang tot de kerk via een spitsbogige entree. Bovenin is een balustrade met vier hoekpironnen aangebracht, terwijl de spits is gedekt met leisteen. De oorspronkelijke kerkklok uit 1725 is in de Tweede Wereldoorlog verloren gegaan. In 1949 werd daarom een nieuwe klok gegoten door Van Bergen uit Heiligerlee. In 1954 kreeg de toren een mechanisch uurwerk, gemaakt door B. Eijsbouts uit Asten. Overige De consistorie staat achter de kerk en diende enige tijd als trouw- en raadzaal. In 1926 werd de consistorie uitgebreid. Het kerkhof bevindt zich ten oosten en noorden van de kerk.
Ursulinenklooster (Eijsden)

Het Ursulinenklooster is een voormalig kloostercomplex in Eijsden in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Eijsden-Margraten. Het gebouw staat aan de Breusterstraat 27. Rond het klooster ligt een klein park, het Ursulinenpark, waarin onder andere een Heilig Hartbeeld, een Lourdesgrot en begraafplaats met kerkhofkapel te vinden zijn. Geschiedenis De zusters ursulinen vestigden zich in 1849 te Eijsden. In 1855 werd een meisjesschool gesticht en het jaar daarop werd een pensionaat geopend. Gravin De Geloes schonk geld waarmee in 1881 de westvleugel werd gebouwd. In 1892 volgde aan de oostzijde een kapel in neogotische stijl, ontworpen door Goebbels en J. Jorna. In 1899 werd de school uit 1855 vervangen door een neorenaissance hoofdgebouw, ontworpen door Johannes Kayser. De voorgevel werd ontworpen door Pierre Cuypers. Opheffing van het klooster In 1973 werd het klooster opgeheven, om van 1982-1984 omgebouwd te worden tot raadhuis. In 2013 werd het complex aangekocht door de families Barjesteh van Waalwijk van Doorn-Khosrovani en Zwart-Khosrovani en werd in dit gebouw Het Ursulinenconvent gevestigd. Onderdeel daarvan is het Internationaal Museum voor Familiegeschiedenis. De aan Pierre Cuypers toegeschreven voorgevel is geklasseerd als rijksmonument onder nummer 15486. In de tuin van het voormalige klooster bevinden zich nog een Lourdesgrot van 1880 en een kerkhofkapel van ongeveer 1910.
Sint-Ludgerkerk (Garnwerd)

De Sint-Ludgerkerk in Garnwerd is oorspronkelijk een romanogotische kerk, die gebouwd werd in het begin van de 13e eeuw. Van de kerk is het koor het oudste deel. Dit deel van de kerk werd gebouwd in het begin van de 13e eeuw. Het schip dateert uit een latere periode en werd gebouwd op het einde van de 14e eeuw. De oude toren van de kerk stortte in 1738 grotendeels in. In 1751 werden de toren en de westmuur herbouwd. Dit jaartal is te vinden op een gedenksteen, die getuige de tekst van de steen, in latere jaren is vervangen: Looft God in zijn heiligdomIN DEN JARE MDCCLI (1751) IS DEZE TOREN GEBOUWDDoor Garnwerder en Oostumer CollatorenIs deze steen wier doel schier was verlorenVernieuwd en in zijn ouden staat hersteldToen achttienhonderd met zestien werd geteld De kerk is in 1976 gerestaureerd, waarbij de witte pleisterlaag werd verwijderd. De opdracht tot de bouw van het nieuwe kerkorgel werd in 1809 gegeven door Carolus Justus Lewe, heer van Aduard. De orgelbouwer was Lambertus van Dam uit Leeuwarden. In 1834 werd het orgel door de zonen van Van Dam verder uitgebreid. Het zou volgens de overlevering oorspronkelijk bestemd zijn geweest voor de Abdijkerk van Aduard, maar het schip dat het orgel vervoerde kwam vast te zitten in het ijs bij Garnwerd. De opdrachtgever, C.J. Lewe van Aduard, had financiële problemen en verkocht het orgel aan Garnwerd. Preekstoel, herenbank en avondmaalstafel dateren uit de 17e en 18e eeuw. Gebruik De kerk is eigendom van de Stichting Oude Groninger Kerken en is niet meer in gebruik als kerkgebouw. Het gebouw heeft een culturele bestemming. Externe link website van de kerk Zie ook Lijst van Groninger kerken
Maria Magdalenakerk (Geffen)

De Maria Magdalenakerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Geffen. De kerk is gewijd aan Maria Magdalena. De toren is het oudste gedeelte van de kerk dat nog steeds bestaat. Deze is rond 1450 gebouwd. Andere delen van de kerk zijn in de loop der eeuwen vervangen of herbouwd, doordat ze door oorlogen en overstromingen beschadigd zijn geraakt. Zo is de kerk gedeeltelijk afgebrand na de inval van Karel van Gelre in 1497. Het huidige schip bevat onderdelen uit de 16e eeuw. In 1648 kwam de kerk in handen van de protestanten. Dit duurde tot 1801, toen de katholieken in de Franse tijd de kerk weer toegewezen kregen. Enkele uitbreidingen volgden, waaronder een priesterkoor door de architect Caspar Franssen in 1893. In de Tweede Wereldoorlog is er in 1944 geprobeerd de toren op te blazen. Dit mislukte, maar delen van het dak en de traptoren raakten wel beschadigd en het orgel geheel vernield. Na de oorlog duurde het enkele jaren totdat de kerk was hersteld. Dit werd bezegeld met de plaatsing van een nieuw orgel in 1949. De kerk is gebouwd in gotische stijl. Het aangebouwde schip heeft basilicale kenmerken. De toren bestaat uit drie geledingen met bovenop een tentdak. In de toren is een uurwerk aanwezig van klokkengieterij Eijsbouts. De zijgevels en het priesterkoor zijn voorzien van glas-in-loodramen, gemaakt door Pierre van Rossum. De kerk is in 1973 aangewezen als rijksmonument. Galerij