NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Centrale Swentibold

Centrale Swentibold (WKC Swentibold) is een warmte-krachtcentrale gelegen in Geleen, gemeente Sittard-Geleen, in de Nederlandse provincie Limburg. De centrale bevindt zich op het industriecomplex Chemelot en is eigendom van en wordt geëxploiteerd door RWE. Distributie van de stroom en stoom wordt verzorgd door Utility Support Group, dat in 2015 alle aandelen EdeA overnam. De centrale wekt elektriciteit en stoom op uit aardgas en uit restgassen en/of afvalstoffen afkomstig van diverse fabrieken op de Chemelot-locatie, waaronder die van DSM en SABIC. De opgewekte energie wordt weer gedistribueerd naar afnemers op Chemelot. De centrale heeft een elektrisch vermogen van 231 megawatt. De maximale productiecapaciteit voor stoom is 300 ton per uur. Centrale Swentibold is in gebruik genomen in 1999. De naam komt van het Land van Swentibold, de historische landstreek waarin de centrale en Chemelot zijn gevestigd. Het complex bevindt zich nabij het knooppunt Kerensheide. Externe link Website van RWE Generation
Nonnenbrug

De Nonnenbrug is een vaste stenen brug uit 1978 in de binnenstad van de Nederlandse stad Leiden. De brug verbindt ter hoogte van het Academiegebouw de Nonnensteeg en de Kloksteeg en overbrugt het Rapenburg. Typering De Nonnenbrug is een betonnen brug met drie bogen van verschillende vorm en afmetingen. De brug is afgewerkt met een bekleding van metselwerk en natuursteen en is gefundeerd op houten palen. Rijwegbreedte 3,91 m, trottoirs 1,35 m. Geschiedenis De eerste brug op deze plek werd gebouwd in 1426 (volgens een stadsrekening van dat jaar werd er een nieuwe brug geslagen 'tussen heer Jacobs van Rysoorde ende den Baghinen'). De naam is pas ontstaan, toen later (circa 1447) de Witte Nonnen zich aan het Rapenburg vestigden in het dominicanessenklooster, dat na het Leidens ontzet in 1574 werd geconfisqueerd en sinds 1581 wordt gebruikt als het Academiegebouw van de Universiteit Leiden. De brug werd vernieuwd in 1609/1610 en herbouwd in 1669 en 1978. In 1911 werd het oostelijke gewelf vernieuwd. Op 2 mei 1968 werd de Nonnenbrug als rijksmonument ingeschreven in het Monumentenregister. De Nonnenbrug vormt van oudsher ook een deel van de route van de cortèges van de universiteit van of naar bijvoorbeeld het stadhuis of de Pieterskerk. Foto's
Omvalbrug

De Omvalbrug, brug nr. 429, is een hefbrug tussen de Amsterdamse wijken Watergraafsmeer en Overamstel. De brug ligt vlak bij het Amstelstation en is gelegen in de Spaklerweg en voert over de Weespertrekvaart naast de hooggelegen spoor en metrobaan. De brug stamt uit 1953 maar kwam voor het verkeer pas in gebruik na de opening van de Spaklerweg. Het ontwerp was van Piet Kramer. Het zou een van de laatste bruggen van zijn hand zijn, voordat hij bij Dienst der Publieke Werken vertrok. De brug is daarmee tevens een van de laatste bruggen in de Amsterdamse School-stijl. Op de brug bevindt zich aan beide kanten een voet- en fietspad. De brug heeft een vrij sobere leuning met metalen platen. Aan de oostzijde, aan de kant van de spoorbaan, bevindt zich het brugwachtershuisje waar voetgangers met een trap naar beneden naar het lager gelegen maaiveld kunnen lopen. Op de drie andere hoeken van de brug (aan het eind van de balustrades) zijn zitjes gemaakt, ook een karakteristiek van Kramer. De in 1911 door de Zuidergasfabriek ingestelde veerdienst over de Amstel, die in 1927 door de gemeente werd overgenomen, werd opgeheven twee jaar na de opening van de Utrechtsebrug in 1954 bij de komst van de brug. Behalve een nachtbus van het GVB rijdt er geen openbaar vervoer over de brug. De brug is vernoemd naar de nabijgelegen Omval, een landtong in de Amstel.
De Nieuwe Kolk

De Nieuwe Kolk (eerder DNK) is een cultuurcentrum met theater, bioscoop en bibliotheek in Assen, gelegen aan de kop van de Drentsche Hoofdvaart. Het theater heeft twee theaterzalen met 850 en 350 stoelen, en vijf bioscoopzalen met een totale capaciteit van 660 stoelen. Geschiedenis In 1967 kocht de gemeente Assen het aan de Markt gelegen Concerthuis aan, waar op dat moment een garnizoenskantine in was gevestigd. De voormalige schouwburg werd gerestaureerd en uitgebreid, en op 21 september 1968 werd het als theater De Kolk officieel geopend. In 2012 is een nieuw onderkomen aan De Pelinckhof geopend door prinses Margriet, waarbij het theater de naam De Nieuwe Kolk kreeg. Het theater is onderdeel van een complex waarin tevens de bibliotheek, horeca en zeventig woningen zijn ondergebracht. Per 1 januari 2017 fuseerden De Nieuwe Kolk en de Bibliotheek Assen tot DNK, vanaf mei 2025 weer onder de naam De Nieuwe Kolk.
Kikkerbilssluis

De Kikkerbilssluis (brug 279), is een hefbrug en sluis gelegen in Amsterdam-Centrum. Voorgeschiedenis De verkeersbrug is gelegen in de Prins Hendrikkade en overspant de Oudeschans. De waterkering scheidt de Oudeschans van het Oosterdok. Er lag hier al eeuwenlang een brug en waterkering; op een gravure van J. Smit (1598-1644) is al een (dubbele) ophaalbrug te zien. Uit het fotografietijdperk is bekend dat er in 1863 nog een dubbele ophaalbrug lag, Jacob Olie legde hem toen vast. Daarna kwam er in 1876 een dubbele basculebrug een aantal meter zuidwaarts, maar die werd op haar beurt weer vervangen door een metalen enkele ophaalbrug uit de pen van Wichert Arend de Graaf. Die brug kon eind jaren dertig het verkeer niet meer aan. In 1940 werd daarom begonnen met het vervangen van de brug; de basculebrug bleef dienst doen als noodbrug. De bouw De brug/waterkering werd tussen juni 1940 en september 1941 gebouwd en was ontworpen door Piet Kramer. Kramer gebruikte daarbij het ontwerp van de heftorens uit een tekening uit 1930. Op zich is de plaatsing van een hefbrug in Amsterdam-Centrum opzienbarend, de kolommen van die bruggen worden als ontsierend beschouwd en niet passend bij de historische omgeving. Het was een van de weinige hefbruggen, die Kramer zou tekenen en die nu nog functioneren. Een ander voorbeeld daarvan is de Omvalbrug. De kades rondom de Kikkerbilssluis werden verbreed, zodat er ook een bredere brug kon komen. Een tramlijn werd wel gepland, maar verviel even later weer. Men verwachtte weinig scheepvaartverkeer, de doorvaarthoogte is beperkt gehouden en de brug werd al vanaf het begin op afstand bediend vanuit de Kortjewantsbrug. Opmerkelijk aan de brug was of is: het was een van de eerste bruggen met hefbomen in plaats van deuren; die hefbomen waren net als de voorheen gebruikte deuren groen van kleur; Kramers ideeën zijn ook terug te vinden in de siersmeed-ijzeren balustrades, maar die zijn sober gehouden; de naam van de brug is niet te vinden op een metalen frame, maar is uitgebeiteld in graniet. De brug is in de 20e eeuw en 21e eeuw uitgegroeid tot een belangrijke schakel in de oost-west-route door de stad. De brug werd tot 22 juli 2018 intensief gebruikt door stads- en streekvervoer. De brug is sinds 1995 gemeentelijk monument. Naamgeving De hefbrug ontleent haar naam aan "de Kikkerbil", het was de naam van een naburige houtkoperij uit de zeventiende eeuw. Een kikkerbil is ook een stuk hout, dat bij de scheepsbouw gebruikt wordt. De juistheid van beide beweringen is echter nog niet met harde bewijzen aangetoond. Daarnaast werd de brug vroeger vanwege de locatie als grachtwaterkering ook wel de "Kalkmarktsluis" of "West-Indische sluis" genoemd. Ook bestond de naam "Ken-U-Zelvesluis", ontleend aan het opschrift bij een naburig huis. Afbeeldingen
Koepoortbrug (Delft)

De Koepoortbrug is een brug in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De brug, over het Rijn-Schiekanaal, is een ophaalbrug voor al het gemotoriseerde verkeer. De doorvaartwijdte van het beweegbaar gedeelte bedraagt 10,35 m. De doorvaarthoogte in gesloten toestand is 2,50 m. De brug kan voor bediening via de marifoon worden aangeroepen via de bedieningscentrale Leidschendam op VHF-kanaal 18. De naam is afgeleid uit het feit dat er vroeger vee en vooral koeien over de brug (en door de toenmalige Koepoort) werden gebracht om in de weilanden te overnachten. Vroeger waren er in het oostelijke deel van de binnenstad verscheidene boerderijen in bedrijf. Er hangt een koeienkop met horens op de kop op de Koepoortbrug. De huidige plaats van de brug is niet de originele plaats van de Koepoort. De originele (eeuwen oude) brug aan het verlengde van de Vlamingstraat werd vervangen door een dubbele ophaalbrug in 1893. In 1899 werd de Nieuwe Langendijk gedempt en pas in 1936 werd de nieuwe Koepoortbrug aan het verlengde daarvan gelegd. Deze elektrisch beweegbare brug had als decoratie bovenop de vier stijlen waarin de slagbomen geborgen waren, vier koeienschedels. Ten oosten van de brug werd anno 2006 gewerkt aan een ondergrondse parkeergarage. De bouw van de Koepoortgarage zou in 2007 zijn afgerond maar door bouwtechnische problemen is dat 2010 geworden.
Kruisbrug (Hoofddorp)

De Kruisbrug is een duikerbrug in de Kruisweg in het centrum van Hoofddorp, de grootste plaats in de Noord-Hollandse gemeente Haarlemmermeer, en voert over de Hoofdvaart. Oorspronkelijk was het een vaste brug. Op de huidige brug bevindt zich tegenwoordig een rotonde waar het verkeer van de Kruisweg naar de Hoofdweg oostzijde kan rijden. De brug ligt vlak bij het centrum en bij het Marktplein. Aan de westzijde liggen vlak bij de brug het oude raadhuis en een hotel. Als onderdeel van het project "de Rode Loper" krijgt de brug een nieuw wegdek. Toen het oude asfalt werd verwijderd leek de brug in slechtere staat dan verwacht, maar dat bleek toch niet het geval. De naam van de brug verwijst naar de Kruisweg die daar de Hoofdvaart kruist.
Amstel III

Amstel III è un quartiere nello stadsdeel di Amsterdam-Zuidoost, nella città di Amsterdam. Il quartiere fu completato negli anni '80 e accoglie tuttora un gran numero di servizi. A causa della riduzione della domanda di uffici attualmente ospita un alto numero di posti vacanti, che potrebbero essere riconvertiti in abitazioni. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Amstel III
Tuindorp Buiksloot

Tuindorp Buiksloot è un quartiere nello stadsdeel di Amsterdam-Noord, nella città di Amsterdam. Questo quartiere fu costruito tra il 1930 e il 1932 nel territorio del comune di Buiksloot per risolvere il problema della carenza di alloggi nella capitale olandese negli anni '30. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tuindorp Buiksloot
Nieuwendam-Noord

Waterlandpleinbuurt è un quartiere nello stadsdeel di Amsterdam-Noord, nella città di Amsterdam. Fino all'ottobre 2012 il nome del quartiere e Nieuwendam-Noord. Il quartiere fu costruito negli anni '60. Il Waterlandplein shopping è il cuore del quartiere. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Nieuwendam-Noord
Waterlandpleinbuurt

Waterlandpleinbuurt is een als tuinstad gebouwde wijk in Amsterdam-Noord, ten noorden van en nabij Nieuwendam en Tuindorp Nieuwendam, ten oosten van Buikslotermeer en ten zuiden van Zunderdorp. De wijk werd gebouwd in de jaren zestig, met voornamelijk middelhoogbouw. In het oorspronkelijke uitbreidingsplan werd de wijk aangeduid als "tuinstad de Weeren", maar het kreeg de naam Nieuwendam-Noord, die in oktober 2012 werd veranderd in Waterlandpleinbuurt. Het winkelcentrum Waterlandplein vormt het hart van de wijk. De straten zijn vernoemd naar Noord-Hollandse plaatsen en natuurgebieden. Een herziening van het noordelijk deel van het Algemeen Uitbreidingsplan (AUP) in 1958 maakte de bouw van onder andere Nieuwendam-Noord (1964-1968) mogelijk. De wijk, gelegen langs de Ringweg Noord (A10), heeft relatief veel groen en water en staat daarnaast in nauwe verbinding met natuurgebieden ten noorden van de wijk in Waterland. De woningvoorraad bestaat uit 5.300 woningen, hoofdzakelijk in de sociale huursector (95%). De noordelijke zijde van de Waterlandpleinbuurt bestaat uit koopflats, die herkenbaar zijn aan het sierbeton met daarvoor gestapelde laagbouw. Het middengebied bestaat uit portieketageflats in vier bouwlagen. Een groot deel van de voorzieningen zijn geclusterd binnen het wijkwinkelcentrum Waterlandplein. Op 3 oktober 2012 onthulde stadsdeelvoorzitter Rob Post de nieuwe naam voor deze wijk: Waterlandpleinbuurt. Fotogalerij Externe links Waterlandpleinbuurt op Stadsdeelwebsite Nieuwendam-Noord heet voortaan Waterlandpleinbuurt, www.stadgenoot.nl Nieuwendam-Noord op Beeldbank Amsterdam
Oostzanerwerf

Oostzanerwerf è un quartiere nello stadsdeel di Amsterdam-Noord, nella città di Amsterdam. Prima di diventare un quartiere di Amsterdam, Oostzanerwerf era una frazione del comune di Oostzaan Oostzanerwerf. Una parte del quartiere prende il nome di Molenwijk, famoso per lo zoo e il parco botanico situati in questa zona. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Oostzanerwerf
Oostzanerwerf

Oostzanerwerf is een wijk in stadsdeel Amsterdam-Noord, in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Voorheen was Oostzanerwerf de buurtschap Oostzaner Overtoom in de gemeente Oostzaan. Oostzanerwerf grenst (met de klok mee) aan Kadoelen, Tuindorp Oostzaan,de gemeente Zaanstad en de gemeente Oostzaan. De buurt is gelegen vlak bij natuurgebied Het Twiske. De wijk bestaat uit de Kermisbuurt, de Walvisbuurt, de Molenwijk en Twiske-west. Het gebied waar nu Oostzanerwerf is op te splitsen in twee historische gebieden: Ten noorden van de Oostzanerdijk en ten westen van de rivier Twiske behoorde tot 1966 tot de gemeente Oostzaan; ten zuiden van de Oostzanerdijk was water ('t IJ), is sinds 1872 ingepolderd en door Amsterdam geannexeerd in 1921. Geschiedenis In de middeleeuwen lag Oostzanerwerf direct aan het IJ. Op de dijk was een overtoom, waar binnenvaartschepen over de dijk werden gezet: de Oostzaner Overtoom. Daarbij was een haven van waaruit sinds de 16de eeuw koopvaart vooral naar de Oostzee plaatsvond. In de 17e en 18e eeuw is hier ook walvisvaart geweest. Het was toen de vijfde haven van Holland, gemeten naar aantal schepen dat op walvisvaart ging. Aan het zuidelijk deel van het Twiske stonden tien tot twaalf traankokerijen. Hier werd walvisspek gekookt tot lampolie. Ook werden de baleinen van walvissen hier verwerkt. Voorts waren er scheepswerven en een zeilmakerij. In 1872 is in het kader van de aanleg van het Noordzeekanaal de Noorder IJpolder drooggemaakt. De haven en het scheepswerf van Oostzanerwerf bleven toegang tot het IJ houden via Zijkanaal I. De overtoom is gesloopt in 1946. In de Noorder IJpolder is Tuindorp Oostzaan gebouwd nadat dit gebied in 1921 is geannexeerd door de gemeente Amsterdam. Oostzanerwerf is in 1966 geannexeerd door de gemeente Amsterdam in verband met de aanleg van de ringweg om Amsterdam (A10).
Tuindorp Oostzaan

Tuindorp Oostzaan is a neighbourhood of Amsterdam, Netherlands. The neighbourhood is named after the adjacent village Oostzaan. Approximately 20 minutes from Amsterdam Airport Schiphol. As of 6 August 2021, the neighbourhood had a population of 17,330. History Tuindorp Oostzaan was originally a working-class neighbourhood. It is one of the so-called 'garden villages' that was developed around 1919 between the First and Second World War as a counterbalance to the impoverished neighbourhoods in the city. Another reason for the neighbourhood of Tuindorp Oostzaan to arise was the need of housing of the growing group of workers from the new industry and shipyards on the north banks of the IJ. Flooding The levee breach on the night of 14 January 1960 made a deep impression. Within a few hours waters rose up to two metres high in Tuindorp Oostzaan and nearby neighbourhoods. Some people had to be evacuated by boats. "A coincidence," was the conclusion about the cause of the flooding. Probably caused by a burst water pipe. The total damage amounted to about eight million guilders (roughly three and a half million EUR) which at that time was a substantial amount. Reportedly, the compensation of the government was so generous that people joked: "Give us our daily bread, and if possible a flood." Present-day In 2021, the district had 17,330 inhabitants. Relatively speaking, there are many elderly people and families with children compared to all of Amsterdam-Noord. Single family homes are in the majority. The old, low-lying part of Tuindorp Oostzaan is mostly built in the twenties. The upper part is built in different periods of time and contains more modern houses, lofts, apartments and villas. Present-day Tuindorp Oostzaan offers a mix of experimental festivals, picturesque country villages and restaurants. Close by you will find the NDSM terrain, a creative hotspot. On this former shipyard on the northern bank of the IJ grows a self-made city with hundreds of artists, creative businesses, sustainable business, unconventional homes, innovative culture and media, amazing cafes, hotels and restaurants and ground breaking events, on land and on water. NDSM is the new focal point for creative urban energy. References
Tuindorp Oostzaan

Tuindorp Oostzaan è un quartiere nello stadsdeel di Amsterdam-Noord, nella città di Amsterdam. Tra la Prima e la seconda guerra mondiale furono costruiti ad Amsterdam molti quartieri: Tuindorp Oostzaan è uno di questi. Nel 1940 fu sottoposto a duri bombardamenti ma nel dopoguerra fu totalmente ricostruito. In questo quartiere sono presenti molte fabbriche e cantieri navali che, sfruttando il fiume IJ che passa attraverso il quartiere, danno lavoro a molti abitanti del quartiere. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Tuindorp Oostzaan
Het Nieuwe Huis

Het Nieuwe Huis (Eng: The New House) is an 'American style' apartment building with a gatehouse at the Roelof Hartplein, at the head of the Van Baerlestraat in Amsterdam Oud-Zuid within five minutes walking from the museums precinct. The building is, since 2004, on the country's monument list. The building was designed by architect Barend van den Nieuwen Amstel. In 1928, it was established with the aim of housing wealthy bachelors, for whom it was more difficult to find a home than for families. The New House has 188 small to medium-sized apartments. Under the building is a branch of the Public Library of Amsterdam. In 1974, the writer and poet Jan Arends committed suicide by jumping from the window of his apartment in the courtyard of The New House. On the day of his death he published his collection of poems Lunch Poems. The playful facade with curves and staircase windows can be seen the influence of the Amsterdam School. In 2015, the Het Nieuwe Huis still offers affordable accommodation for single people. The current residents are aged 21 to 99 and enjoy the central location as well as several communal areas such as the interior garden and on the 5th floor, a shared terrace with a view on the Amsterdam Business Center Zuid. References External links Media related to Het Nieuwe Huis (Amsterdam) at Wikimedia Commons http://www.amsterdam.nl/kunstencultuur/monumenten/monumenten-0/gebouwen-gebieden/beschrijvingen/het_nieuwe_huis/
Het Nieuwe Huis

Het Nieuwe Huis is een appartementencomplex (Amsterdamse School) met een portiersloge aan het Roelof Hartplein, aan de kop van de Van Baerlestraat in Amsterdam Oud-Zuid. Het gebouw staat sinds 2004 op de rijksmonumentenlijst. Het Nieuwe Huis heeft 188 kleine tot middelgrote appartementen. Onderin bevinden zich een vestiging van de Openbare Bibliotheek Amsterdam en een loge. In 1914 werd door Mej. Kruis het plan opgevat, om een gebouw met zelfstandige appartementen te bouwen, om onderdak te bieden aan (gegoede) vrijgezellen, voor wie het begin 20e eeuw moeilijk was een woning te vinden. Zij waren meestal aangewezen op pensions of kosthuizen. Mej. Kruis richtte de coöperatieve vereniging Het Nieuwe Huis op en vond de idealistische woningbouwvereniging Samenwerking bereid, haar plan uit te voeren. Het gebouw is ontworpen door architect Barend van den Nieuwen Amstel. Aan de speelse gevel met rondingen en trapvensters is de invloed van de Amsterdamse School af te lezen. In 1928 werd het complex opgeleverd. Het bevatte ook een vestiging van de Amsterdamsche Coöperatieve Keuken, een maaltijdservice-avant-la-lettre. In 1974 maakte schrijver en dichter Jan Arends een einde aan zijn leven door uit het raam van zijn appartement aan de binnentuin van 'Het Nieuwe Huis' te springen. Op de dag van zijn dood verscheen zijn dichtbundel Lunchpauzegedichten. Externe links Het Nieuwe Huis op architectuurwijzer Het Nieuwe Huis op platform Wendingen
Het Scheepvaartmuseum

El Museu Marítim Nacional (neerlandès: Het Scheepvaartmuseum) és un Museu Marítim situat a Amsterdam, als Països Baixos. El museu va tenir 419.060 visitants el 2012. Es va classificar com l'11è museu més visitat dels Països Baixos el 2013. El museu va tenir 300.000 visitants el 2015. El 2017 el museu va rebre 350.000 visitants. Col·lecció El museu està dedicat a la història marítima i conté molts artefactes relacionats amb la navegació. La col·lecció conté, entre altres coses, pintures, maquetes, armes i mapes del món. Les pintures representen oficials navals holandesos com Michiel de Ruyter i històriques batalles marítimes. La col·lecció de mapes inclou obres dels cartògrafs del segle XVII Willem Blaeu i el seu fill Joan Blaeu. El museu també conserva una còpia de la primera edició de l'obra de Maximilià Transilvà , De Moluccis Insulis, la primera que descriu el viatge de Ferran Magallanes pel món. Rèplica de l'Amsterdam Amarrat fora del museu hi ha una rèplica de l'Amsterdam, un vaixell del segle xviii que navegava entre els Països Baixos i les Índies Orientals. La rèplica es va construir entre el 1985 i el 1990. Rèplica a la Xina Una rèplica més petita de l'edifici forma part del poble holandès Gaoqiao, una ciutat i barri previstos a la gran comunitat Pudong, Xangai, República Popular de la Xina a31° 20′ 25″ N, 121° 34′ 22″ E, al costat d'una altra rèplica del Hofwijck. Història El museu està ubicat en un antic magatzem naval, Lands Zeemagazijn o Admiraliteits Magazijn, dissenyat per l'arquitecte holandès Daniël Stalpaert i construït el 1656. El museu es va traslladar a aquest edifici el 1973. Després d'una extensa renovació el 2007-2011, el museu Het Scheepvaart va tornar a obrir el 2 d'octubre de 2011. Controvèrsies El 2013, es va produir un incident amb trets mortals durant la festa del "Waterfront" al museu. Durant els tres mesos següents, no es va permetre al museu llogar el seu espai. Després del 2013, el nombre de visitants va començar a disminuir i el director Willem Bijleveld, que havia supervisat la renovació del 2011, va marxar després d'un mandat de divuit anys. El museu va ser criticat per haver esdevingut massa comercial per a una institució cultural i haver estat convertit en un parc d'atraccions. El "Raad van Cultuur", una junta de govern que controla l'activitat cultural als Països Baixos i assessora el govern sobre subvencions als museus, va jutjar que el Scheepvaartmuseum s'havia centrat massa en l'entreteniment i no prou en la seva tasca de museu. La següent directora va ser Pauline Krikke, l'exalcaldessa d'Arnhem i membre destacat del VVD, un partit polític de centre-dreta que va ser soci sènior del segon gabinet de Rutte. Krikke va entrar en conflicte amb l'equip directiu del museu i el "Raad van Toezicht" (Junta de Supervisió) per una percepció de manca de comunicació. Durant una confrontació del 15 de novembre de 2015, l'equip directiu va expressar la seva manca de confiança en Krikke, que va dimitir. L'exdirector de la Museu de la Casa de Rembrandt, Michael Huijser, va ser nomenat nou director del museu. Referències