NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kouwenbergs kerkje

Het Kouwenbergs kerkje is de voormalige hervormde kerk van Aarle-Rixtel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het kerkje is gebouwd in 1874 en is een rijksmonument. Geschiedenis Het kerkje is ontworpen door Martin Dreesen en verving een voorganger, een waterstaatskerk uit 1847 die gesloopt is in 1873 wegens bouwkundige gebreken. Slechts de consistoriekamer van de waterstaatskerk bleef behouden. Vanwege het dalend aantal kerkgangers werd de kerk in 1976 door de Hervormde Gemeente afgestoten en verkocht aan de toenmalige gemeente Aarle-Rixtel. Deze verkocht het kerkje in 1989 aan de Nieuw-apostolische kerk, maar deze staakte omstreeks 2006 haar erediensten in dit kerkje. Opnieuw volgde leegstand, maar in december 2008 werd het gebouwtje door de Stichting het Kouwenbergs Kerkje gekocht, die zich inzet voor het behoud ervan en het verhuurt voor plechtigheden en culturele bijeenkomsten. Interieur Het meubilair van de waterstaatskerk, met name de banken en de 17e-eeuwse preekstoel, afkomstig uit de oude Mariakerk die gebruikt werd nog voor de waterstaatskerk gereed kwam, werd aangepast aan de nieuwe kerk. Ook het koperen doopbekken uit 1760 ging deel van het interieur uitmaken. Hoewel de suggestie van de aanwezigheid van een orgel wordt gewekt, beschikt het Kouwenbergs kerkje niet over een dergelijk instrument. Wel is er een zeldzaam harmonium uit omstreeks 1870, van het merk Seraphine en gebouwd te Amsterdam door C. Kettner. Villa Reposa De kosterswoning, Villa Reposa geheten, bevindt zich naast het kerkje en stamt uit 1891. Deze werd ontworpen door kerkmeester Frost, die ook Châlet Couvert, een andere villa in Aarle-Rixtel, heeft gebouwd. De woning is, samen met de eik in de bijbehorende tuin, als gemeentelijk monument geklasseerd. Externe links Stichting het Kouwenbergs Kerkje Informatie over rijksmonumentnummer 6943
Zeylsgasthuis

Het Zeylsgasthuis is een gasthuis in de Visserstraat in de Nederlandse stad Groningen. Het stamt uit 1646 en werd gesticht door Berend Seilmaker, zijn echtgenoot en de weduwe van de broer van Berend. Het gasthuis bood plaats aan vijf weduwen. In de praktijk waren dit veelal familieleden van de voogden van het gasthuis. De bewoonsters hadden en hebben vrije inwoning. Het gasthuis is in 2003 gerestaureerd, en is nog steeds als gasthuis in gebruik.
Joodse begraafplaats (Cuijk)

Het Brabantse Cuijk heeft sinds 1761 een Joodse begraafplaats. De huidige begraafplaats bevindt zich op een afgescheiden deel van de algemene begraafplaats aan de Hapseweg. Hier staan achttien grafstenen. Geschiedenis De begraafplaats aan de Hapseweg is niet de oorspronkelijke begraafplaats van de Joden in Cuijk. In de geschiedenis zijn er twee eerdere Joodse begraafplaatsen geweest in Cuijk. De eerste begraafplaats lag aan de Smidtsstraat en was vanaf 1761 in gebruik, in die tijd vormde in Cuijk een eigen Joodse gemeente. Ook de Joden van Grave gebruikten de begraafplaats, omdat zij nog geen eigen begraafplaats hadden. In 1847 stond de gemeente van Cuijk dit niet meer toe. Toen de begraafplaats aan de Smidtsstraat vol was, werd in 1870 een nieuwe begraafplaats in gebruik genomen aan de Wilhelminastraat. In 1924 werd de oude begraafplaats geruimd. De resten werden overgebracht naar de Wilhelminastraat. Na de Tweede Wereldoorlog waren er te weinig Joden in Cuijk over om als zelfstandige gemeente verder te kunnen gaan. De gemeente werd in 1947 bij Oss gevoegd. In 1963 werd ook deze begraafplaats geruimd en werden de stoffelijke resten en grafstenen naar de algemene begraafplaats gebracht. De begraafplaats is geïnventariseerd door het Stenen Archief. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland
Sint-Jacobsbrug (Rotterdam)

De Sint-Jacobsbrug is een vaste brug in het centrum van de Nederlandse stad Rotterdam. De brug overspant het Stokviswater en maakt deel uit van de Binnenrotte. De brug is omstreeks 1960 gebouwd als noodbrug op de plaats van de Stokkenbrug in de Schiedamsedijk over de Zalmhaven, die gesloopt was wegens de aanleg van de metro. Nadat in 1977 een nieuwe Stokkenbrug was gebouwd, is de brug in verkorte vorm over het Stokviswater gelegd bij de aanleg van de woningen rondom de Sint-Jacobsplaats.
Roode Steen

Roode Steen (Dutch pronunciation: [ˈroːdə steːn]; lit. 'Red Stone'), also known as Kaasmarkt (Dutch pronunciation: [ˈkaːsmɑr(ə)kt]; lit. 'Cheese Market'), is a square and a road junction in the city center of Hoorn, Netherlands. The Westfries Museum and the weigh house (Waag) are both located on the Roode Steen. A statue of Jan Pieterszoon Coen, made by Ferdinand Leenhoff, was placed on the square in 1893. Road junction Roode Steen is the meeting point of four streets and two alleys. Clockwise from the northwest, these are: Grote Noord Kerkstraat Grote Oost Grote Havensteeg West Proostensteeg See also Nieuwmarkt References
Roode Steen

El Roode Steen (Piedra roja) o Kaasmarkt ("Mercado del Queso") es la plaza central de la ciudad holandesa de Hoorn, situada en una intersección de calles en el centro de la ciudad. Se caracteriza por el edificio del Statencollege del siglo XVII, que alberga el Museo Westfries así como el Waag, una "casa de pesaje" de la misma época. El Roode Steen es un lugar céntrico para eventos y catering. Recibe su nombre de una piedra donde se llevaban a cabo ejecuciones. La piedra original se encuentra en el Museo Westfries mientras que en la plaza se ha instalado una réplica.​ En el centro de la plaza se alza la estatua de Jan Pieterszoon Coen, gobernador de la VOC oriundo de la zona.​ Hasta la Segunda Guerra Mundial, el mercado del queso se celebraba en Roode Steen, y la plaza también se conocía como el "Mercado del Queso". Desde 2007, el mercado del queso se recrea durante los meses de verano. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Roode Steen.
Roode Steen

De Roode Steen of Kaasmarkt is het centrale plein van Hoorn op het kruispunt van de Grote Noord, Kerkstraat en Grote Oost. Het wordt gekenmerkt door het 17e-eeuwse Statencollegegebouw, waarin zich het Westfries Museum bevindt en de Waag. De Roode Steen is een centrale plaats voor evenementen en horeca. De Roode Steen is vernoemd naar een steen waarop executies plaatsvonden. De originele steen bevindt zich in het Westfries Museum, op het plein is een replica aangebracht. De Roode Steen, Grote Oost en het West liggen alle drie op de Westfriese Omringdijk en maken daarmee deel uit van de oudste straten van Hoorn. Het plein is onderdeel van het Rijksbeschermd gezicht Hoorn. In het midden van het plein staat het standbeeld van Jan Pieterszoon Coen, een VOC-gouverneur uit Hoorn, gemaakt door Ferdinand Leenhoff. Tot aan 1797 stond het stadhuis van Hoorn aan het plein. Dit werd vanwege de slechte staat gesloopt en het stadhuis werd gevestigd in het verderop gelegen Statenlogement. In 1964 vond archeologisch onderzoek plaats naar de fundamenten van het stadhuis onder het plein. In 1918 werd op de hoek met het Grote Noord het Wilson Theater gebouwd in art deco stijl. In 2000 brandde dit gebouw uit. Tot aan de Tweede Wereldoorlog werd op de Roode Steen de kaasmarkt gehouden, de grootste van Noord-Holland, en werd het plein ook 'Kaasmarkt' genoemd. Vanaf 2007 wordt de kaasmarkt in de zomermaanden nagespeeld. In 2004 werd door de gemeente 'operatie Roode Steen' uitgevoerd om het plein autovrij te maken. Na een juridische procedure werd dit weer teruggedraaid.
Marktzicht

Marktzicht is een gemeentelijk monument dat al meer dan 150 jaar een horecafunctie heeft in de Nederlandse plaats Hoofddorp. Het staat in het midden van de Haarlemmermeerpolder aan het Marktplein, naast het Polderhuis, bij de kruising van Hoofdweg en Kruisweg. Geschiedenis Marktzicht werd in ca. 1856 gebouwd als logement en koffiehuis. Het was een van de eerste gebouwen in de net drooggelegde nieuwe polder. Het is altijd een horecabedrijf gebleven. De gemeente Haarlemmermeer heeft het pand aangewezen als gemeentelijk monument, omdat "het in de historische belevingswaarde van de polder en van Hoofddorp een grote rol speelt". De serre van Marktzicht gaf vroeger uitzicht op de paardenmarkt. Ook de Polderboom stond daar. Deze populier was in 1852 precies in het midden van de Haarlemmermeer geplaatst nadat de polder was droog gelegd. Hij was bedoeld als symbool van wasdom en vruchtbaarheid. In 1912 moest de Polderboom wijken voor de uitbreiding van het Polderhuis. In verband met de vergroting van het Polderhuis werd ook het Marktplein verplaatst. Daarvoor is een stuk van de Kruistocht, de vaart naast de Kruisweg, gedempt. In 1911 vond de eerste paardenmarkt plaats op het huidige Marktplein. De serre van Marktzicht werd vanwege deze veranderingen verplaatst naar de zuidwestgevel. Bouwtechnisch Het pand bestaat uit twee gedeeltes: een voorhuis en een achterhuis. Het voorhuis is gemetseld met gele IJsselsteen in kruisverband en gedekt met blauw gesmoorde Hollandse pannen. Het achterhuis heeft rode bakstenen in kruisverband en Hollandse pannen in diezelfde kleur. Gebruik Onderstaande tabel geeft een overzicht van de verschillende eigenaren en de functie die Marktzicht toen vervulde. Noten
Communication Tower

The KPN-Zendmast Waalhaven, also known as Communication Tower, is a 191.5 metres (628 ft) self-supporting telecommunications tower located in Rotterdam in the Netherlands that was built in 1962. It is the tallest structure in Rotterdam and one of the tallest structures in the Netherlands. The tower is made of reinforced concrete with a metal transmitter at the top and at least one observation deck about halfway up. References
Telecomtoren Waalhaven

De Telecomtoren Rotterdam is een 202 meter hoge straalverbindingstoren (incl. zendmast) in de Nederlandse stad Rotterdam nabij de Waalhaven. In Nederland is het de hoogste vrijstaande zendmast (zonder kabels die de mast overeind houden). De PTT liet de "Telemast" in 1962 bouwen als schakel in het landelijke telefonienetwerk per straalverbinding. Op dat moment zouden ook steden als Den Haag en Amsterdam een dergelijke toren krijgen. Daarnaast kan de toren net als de toentertijd bestaande torens in IJsselstein (in de volksmond: Lopik), Smilde en Markelo ook fungeren als zendmast voor televisie- en radioprogramma's. De toren is met dezelfde methode van glijbekisting gebouwd als de Euromast en was met zijn 106 meter ook meteen enkele meters hoger dan deze toren. Naast de toren staat ook nog een gebouw met onder meer telecommunicatie-apparatuur. Beiden zijn gebouwd naar ontwerp van het Rotterdamse architectenbureau Kraaijvanger. De toren is in 1989 verhoogd naar 167 meter en kreeg voor extra versteviging aan de voet een soort raketconstructie. Met mast werd de constructie totaal 202 meter hoog. Inmiddels zijn de veelheid aan schotels op de zes bordessen achterhaald door onder andere de opkomst van glasvezel. In 2007 verkocht KPN haar zendmasten, waaronder ook deze aan TDF (later Alticom) die het in september 2017 weer verkocht aan de Spaanse provider Cellnex Telecom. De hybride zendmast boven op de toren staat in beheer van NOVEC voor onder meer FM-uitzendingen en de grond rondom de toren evenals het gebouw ernaast zijn nog van de KPN. Externe links website Alticom website NOVEC
Brug 462

Brug 462 is een kunstwerk in Amsterdam-Oost. Hoewel genummerd als brug is het een viaduct. Het viaduct is gelegen in de Flevoweg en overspant de Kramatweg, die hier een voet- en fietspad is. Het maakt deel uit van het kruispunt waar de Zeeburgerdijk (vanuit het noordwesten), Kramatweg (vanuit het zuidwesten), de Flevoweg (vanuit het zuiden) en Zuiderzeeweg (vanuit het noordoosten) samenkomen. Voor de voltooiing van de Rondweg Amsterdam maakte de doorgaande route Insulindeweg – Flevoweg – Zuiderzeeweg deel uit van de drukke verbinding tussen Amsterdam-Oost en Amsterdam-Noord via de Amsterdamsebrug en de Schellingwouderbrug. Deze ligt voor wat betreft voetgangers en fietsers in het verlengde van brug 459. Tot zomer 1970 lag hier een gelijkvloerse kruising, ook wel 'Flevocircuit' genoemd. In 1970 werd begonnen met de bouw van het toen grootste bejaardentehuis van Amsterdam, het Flevohuis. Ongeveer gelijktijdig werd het kruispunt aangepakt en werd er een scheiding doorgevoerd tussen langzaam (voetgangers en fietsers) en snel (gemotoriseerd) verkeer. De gehele omgeving ging op de schop. Verkeer inclusief buslijnen moest omgeleid worden. Oplevering in 1972 had tot gevolg dat zebrapaden ter plaatse over de Flevoweg verwijderd werden. De bewoners van de Indische Buurt konden nu via het viaductenstelsel de drukke oversteek mijden en via de onderdoorgangen naar het Flevopark komen. Het viaduct is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. Kenmerkend waren de destijds blauw gekleurde leuningen / balustraden met wit beton. Sinds 1980 rijdt er een tram over het viaduct, tegenwoordig tramlijn 3 en tramlijn 14. Ook buslijn 37 en buslijn N89 maken gebruik van het viaduct. Alle lijnen hebben haltes op het viaduct.
Brug 463

Brug 463 is een vaste brug in Amsterdam-West. De brug overspant de Haarlemmervaart aan de oostkant van de Schutsluis Haarlemmervaart en ligt (bijna) in het verlengde van de Van Slingelandtstraat. De brug werd gebouwd rond 1892, niet als verkeersbrug, maar als spoorbrug voor goederenverkeer naar de Asch- en vuilnisbelt. De spoorlijn is al eerder op kaarten van Amsterdam terug te vinden, maar dan vaak op kaarten waarop een planning wordt weergegeven. Deze sloot in het noorden aan op de spoorlijn Amsterdam – Haarlem. Op de plaats van de vuilnisbelt verrees in 1934 de Centrale Markthallen (sinds de jaren negentig Food Center Amsterdam) en vertakte de spoorlijn in drieën. Het westelijke en middelste spoor kregen nogmaals twee takjes voor van de aanvoer en afvoer van handelswaar. Rond het midden van de jaren vijftig werd ten westen van het spoor de Van Slingelandtstraat aangelegd. Het spoor lag tot 1985 aan beide kanten naast de weg, vandaar dat de brug net niet perfect aansluit op de straat. In 1985 werd de spoorlijn naar Haarlem verlegd naar het noorden en werd de aftakking opgebroken. De spoorbrug werd in het begin van de jaren negentig verbouwd tot verkeersbrug, toen het terrein van de Westergasfabriek een herbestemming kreeg: van daadwerkelijke gasfabriek tot cultuurcentrum. De brug stond plaatselijk bekend als de ‘Van Slingelandtbrug’, een indirecte vernoeming naar Simon van Slingelandt, totdat in april 2016 de gemeente Amsterdam alle officieuze benamingen heroverwoog. De officieuze tenaamstelling verviel en Amsterdammers konden vanaf toen ook verzoeken indienen voor alternatieve tenaamstellingen, die wanneer goedgekeurd opgenomen zouden worden in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen.
Philips Willembrug

De Philips Willembrug is een brug in de Nederlandse stad Rotterdam, in de wijk Hillegersberg. De brug heeft een vrije doorvaarthoogte van KP +2,82 m en de wijdte is 9,44 m. De brug ligt over de Rotte ter hoogte van de wijk Hillegersberg-Zuid. De brug is vernoemd naar prins Philips Willem van Oranje (1554-1618). De Philips Willembrug is een vaste ijzeren brug die in 1923 werd gebouwd in het verlengde van de Philips Willemstraat, en hij verbindt die straat met de Bergse Linker Rottekade. In 1957 en 1962 hing het voortbestaan van de brug aan een zijden draad. De hoogte, destijds nodig voor de scheepvaart, werd steeds onoverkomelijker voor fietsers, dacht men. Begin zestiger jaren zou de brug vervangen worden door een 250 meter zuidelijker te bouwen klapbrug ter hoogte van de Minstreelstraat, die aan de oostzijde van de Straatweg in het verlengde van de Juliana van Stolberglaan loopt. Zowel de sloop van de oude brug als de bouw van de nieuwe brug werden geannuleerd. Omdat bij onderzoek in 2008 bleek dat de brug technisch in slechte staat was, werd de brug in 2009 voor het autoverkeer afgesloten. In 2016 en 2017 zijn bijna alle onderdelen van de brug vervangen.
Castra Herculis

Castra Herculis was een plaats in Romeins Nederland, waarschijnlijk een fort of legerkamp. Het wordt vermeld op de Peutingerkaart (Tabula Peutingeriana) aan de weg tussen Noviomagus (Nijmegen) en Carvo. Castra Herculis wordt verder door Ammianus Marcellinus genoemd als een van de zeven steden (civitates) die door Caesar (onderkeizer) Julianus Apostata in 359 zijn heroverd, hersteld en van voedsel zijn voorzien. Onder keizer Valentinianus I zou volgens dezelfde Marcellinus de gehele Rijngrens zijn versterkt met forten en kastelen. De naam Castra Herculis betekent 'fort of legerkamp (castrum) van Hercules'. Hercules Magusanus was de geromaniseerde versie van de oppergod van de Bataven. Identificatie In het verleden zijn verschillende mogelijke locaties geopperd voor Castra Herculis, waaronder Nijmegen en Elst. Na opgravingen van het castellum bij Arnhem Meinerswijk kwam archeoloog W.J.H. Willems tot de conclusie dat dit Romeinse fort Castra Herculis moest zijn geweest. Argumenten voor deze identificatie waren onder andere dat de afstand tussen Nijmegen Centrum en Arnhem Meinerswijk redelijk overeenkomt met de afstand in leugae tussen Noviomagi en Castra Herculis op de Peutingerkaart. Bovendien meende Willems bewijs te hebben gevonden voor herstelwerkzaamheden aan deze vesting in de vierde eeuw. Bij nader archeologisch onderzoek van het fort bij Meinerswijk in 1991 en 1992 werd echter maar beperkt 4e-eeuwse aardewerkfragmenten gevonden, waarbij het materiaal dat Willems had geïnterpreteerd als bewijs voor 4e-eeuws herstel door Hulst werd geïnterpreteerd als puin in een gracht. Bovendien is het gevonden castellum relatief klein en past het, ook naar laat-Romeinse maatstaven, de benaming castrum hier niet goed bij. Een alternatieve identificatie, in verschillende publicaties onderbouwd door Jan Verhagen en Stijn Heeren, is dat Castra Herculis betrekking heeft op (de vesting van) Romeins Nijmegen. In het huidige Nijmegen was namelijk op de Hunerberg in de eerste eeuw een groot castra gelegen in de vorm van een permanent legioenskamp en werd in de vierde eeuw een kleiner castra gebouwd op de Valkhof. Waarschijnlijk werd deze vesting gebouwd onder keizer Constantijn de Grote, heroverd door generaal (en latere keizer) Julianus en herbouwd onder keizer Valentinianus I. De afstand van 8 leugae tussen Noviomagi en Castra Herculis op de Peutingerkaart zou in deze interpretatie berusten op een fout bij het samenstellen of kopiëren van deze kaart. Zie ook Lijst van Latijnse plaatsnamen
Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut

Das Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut (deutsch Königlich-Niederländisches Meteorologisches Institut, kurz KNMI) ist ein niederländisches Institut, das unter anderem die tägliche Wettervorhersage liefert. Das Institut untersteht dem Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat (Ministerium für Infrastruktur und Wasserwirtschaft). Die Gründung erfolgte am 31. Januar 1854 auf königlichen Beschluss von König Willem III. der Niederlande. Professor C.H.D Buys Ballot, erster leitende Direktor, wählte als Standort die Sternwarte Sonnenborgh in Utrecht. 1897 zog das Institut nach De Bilt um. Hauptaufgaben des KNMI sind Wettervorhersagen und die Überwachung von Wetter, Klima, Luftqualität und seismischen Aktivitäten. Das KNMI ist auch das nationale Forschungs- und Informationszentrum für Meteorologie, Klima, Luftqualität und Seismologie, häufig in Zusammenhang mit der Erdgasförderung. Letzteres wird auf einer eigenen Website thematisiert: Das Institut beschäftigte 2007 rund 500 Mitarbeiter. Zum Institut gehört das KNMI for the Caribbean Netherlands. Weblinks Offizielle Website (niederländisch) Einzelnachweise
Istituto meteorologico reale dei Paesi Bassi

L’Istituto meteorologico reale dei Paesi Bassi (in olandese Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut, KNMI) è l'istituto nazionale olandese per il servizio di previsione del meteo con sede a De Bilt, nella Provincia di Utrecht Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Istituto meteorologico reale dei Paesi Bassi Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su knmi.nl. KNMI (canale), su YouTube. (EN) Opere di Istituto meteorologico reale dei Paesi Bassi, su Open Library, Internet Archive. (EN) Edizioni e traduzioni di Istituto meteorologico reale dei Paesi Bassi, su Open Library, Internet Archive. (EN) Opere riguardanti Istituto meteorologico reale dei Paesi Bassi, su Open Library, Internet Archive. KNMI atmospheric dispersion models (EN) RIVM
Королевский нидерландский метеорологический институт

Метеорологический институт Королевства Нидерланды (нид. Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut сокращённо KNMI) — национальный исследовательский и информационный институт, занимающийся прогнозами погоды, предупреждением об опасных явлениях, проблемами изменения климата, мониторингом сейсмической активности, а также хранением данных. Институт находится в городке Де-Билт, провинция Утрехт, Нидерланды. История Институт основан 31 января 1854 года королевским указом. Его возглавил известный метеоролог Х. Х. Д. Бёйс Баллот. Со дня основания институт располагался в обсерватории Сонненборг. В 1897 году он переехал в городок Де-Билт, где находится по сей день. Сотрудники и организация В институте работает около 500 сотрудников. Работа ведётся по трём основным направлениям: Прогнозы погоды Исследования в области сейсмологии и изменения климата Информационно-исследовательское обеспечение Ссылки Официальный сайт института (англ.) (нид.)
Grote Kerk, De Rijp

The Grote Kerk is a Protestant church in De Rijp, Netherlands, located near the Town Hall. The church is known for its 17th-century stained-glass windows. History The church was built in 1529 but burned in 1654 during the fire in January of that year. It was rebuilt in 1654–1655. The windows date from this period and were gifts to the community from various cities in North Holland that surround the town. The clock tower was added in 1661 and contains two bells by Antoni Wilkes made in 1663. A ship's model from 1696 hangs near the entrance. The pulpit with copper bible support and the baptismal gates and font all date from the 17th-century. References
Grote Kerk (De Rijp)

De Grote Kerk is een Nederlands Hervormde Kerk in het dorp De Rijp in de provincie Noord-Holland. Geschiedenis De laatgotische kerk werd gebouwd in de periode 1529 tot 1538. Het schip van de kerk was in 1529 gereed. Enkele jaren later werd de kerk uitgebreid met een dwarspand en een vijfzijdig gesloten koor. Bij de dorpsbrand van 1654 ging de kerk grotendeels in vlammen op. De kerk werd daarna herbouwd. Als laatste onderdeel werd in 1661 de westtoren gebouwd. In de toren bevinden zich twee luiklokken, die zijn gegoten door klokkengieter Antoni Wilkes. In de kerk bevinden zich gebrandschilderde ramen die door diverse steden werden geschonken na de brand en de herbouw van de kerk. Op een van de glazen - geschonken door Haarlem en gemaakt door Pieter Holsteyn - is de verovering van Damiate door de kruisridders afgebeeld. De preekstoel, gemaakt door Hendrick Bruno, dateert, evenals de dooptuin en de banken uit de tweede helft van de 17e eeuw. In de kerk bevinden zich ook een scheepsmodel uit 1696 en een Charitasbeeldje uit 1670. Het orgel is in 1854 gemaakt door de orgelbouwer C.G.F. Witte. Naast de kerk staat een beeld gemaakt door Elly Baltus van de 17de-eeuwse zeeman Jan Jansz. Weltevree (in Korea Pak Yon genoemd) uit De Rijp. Hij werd in Korea gevangen genomen en bracht het tot adviseur van de keizer. Een kopie van dit beeld staat in Seoel (Zuid-Korea).
Groot Zandbrink

Groot Zandbrink is een heidegebied en (eiken)bos van 10 hectare gelegen op de dekzanden ten zuiden van Leusden in de Gelderse Vallei. Het gebied was een voorlopig aangewezen Natura 2000-gebied (nummer 80) in de Nederlandse provincie Utrecht. Het was een van de kleinste Natura 2000-gebieden in Nederland en met name van belang vanwege de aanwezigheid van Blauwgrasland (Cirsio dissecti-Molinietum). In 2013 werd door staatssecretaris Henk Bleker besloten om Groot Zandbrink geen Natura 2000-gebied te laten worden. Externe links Groot Zandbrink, Natura 2000 www.amersfoortopdekaart.nl