NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dolfinarium Harderwijk

Das Dolfinarium Harderwijk in Harderwijk ist einer der weltweit größten Themenparks, welche auf Meeressäuger spezialisiert sind (Delfinarium). Geschichte 1963 fing der Unternehmer Frits den Herder an, Meeressäuger zu sammeln. Er richtete das erste Delfinarium in den Niederlanden ein. 1965 wurde dieses für das Publikum eröffnet. Im Jahr 2001 wurde das Dolfinarium von der französischen Freizeitpark-Kette Grévin & Cie übernommen. Diese verkaufte das Dolfinarium im Jahr 2014 zusammen mit dem französischen Freizeitpark Walibi Sud-Ouest an die spanische Aspro-Parks-Gruppe für 18 Millionen Euro. Das Dolfinarium trat 2019 aus der wissenschaftlichen Vereinigung niederländischer Zoos, der NVD aus, da es sich künftig eher in die Richtung eines Freizeitparks entwickeln möchte. Auch die europäische Zoovereinigung EAZA hat das Dolfinarium 2019 verlassen. Tierarten Gehalten werden unter anderem diverse Walartige, wie Delfine (Großer Tümmler) und Schweinswale, Robbenarten, wie Seelöwen (Stellerscher Seelöwe und Kalifornischer Seelöwe), Walrosse und Seehunde, sowie einige kleinere Fischarten. Das Delfinarium hat sich zum Ziel gesetzt, vor allem vom Aussterben bedrohte Tierarten zu beherbergen und jene, welche das europäische Zuchtprogramm empfiehlt, zu züchten. Bemerkenswert sind die lagunenartig gestalteten Anlagen für Walartige. 2010 beherbergte das Delphinarium mehrere Monate einen jungen Schwertwal namens Morgan, der halbverhungert und alleine an der niederländischen Küste aufgefunden wurde. Wasserpark Aqualand Der Betreiber, die spanische ASPRO Group, die neben dem Dolfinarium Harderwijk auch diverse Wasserparks in mehreren europäischen Ländern betreibt, baut seit Mitte des Jahres 2016 in unmittelbarer Nähe vom Dolfinarium Harderwijk den ersten Aqualand Wasserpark in den Niederlanden. Aqualand ist eine eingetragene Marke der ASPRO Group, zu der aktuell 16 Wasserparks gehören. Der Bau des Wasserparks am Dolfinarium Harderwijk ist in zwei Bauphasen aufgeteilt, wovon die erste bereits im Sommer 2017 abgeschlossen sein soll. Mit dem Bau des Wasserparks reagiert die ASPRO Group auf die Kritik von Tierschützern, die sich regelmäßig gegen die Haltung von Delfinen in Delfinarien aussprechen. Zukünftig will man sich in den kommenden Jahren mehr auf Attraktionen und Bildung statt auf Shows und Vorführungen mit Tieren konzentrieren. Deshalb wurde bereits im Jahr 2016 die Anzahl der Delfine erheblich reduziert. Weblinks Offizielle Website (deutsch, niederländisch, englisch) Einzelnachweise
Dolfinarium Harderwijk

Dolfinarium Harderwijk – delfinarium w Harderwijk (Holandia), największy morski park rozrywki w Europie. Delfinarium założyli w 1955 bracia Frits i Coen den Herder. W 1965 delfinarium zostało otwarte dla publiczności. W 1989 nowym właścicielem delfinarium został Ruud de Clercq, były dyrektor Efteling. Od 2001 delfinarium należało do francuskiej spółki Compagnie des Alpes (CdA), a od 2015 należy do hiszpańskiej grupy Aspro Parks. Delfinarium należy do Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych i Akwariów (EAZA) i Holenderskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych (NVD). Gatunki zwierząt Ssaki morskie butlonos zwyczajny morświn zwyczajny uszanka kalifornijska uchatek grzywiasty foka pospolita szarytka morska (foka szara) mors arktyczny Dawne gatunki zwierząt orka oceaniczna Przypisy Linki zewnętrzne Strona internetowa
Doenbrug

De Doenbrug is een basculebrug over de Delftse Schie in de deelgemeente Overschie van de Nederlandse gemeente Rotterdam. De Doenbrug stamt uit 1988 en is gebouwd ter ontsluiting van het bedrijventerrein Rotterdam Noord-West. Via de Doenbrug heeft het verkeer uit de Spaanse Polder en het bedrijvenpark Noord-west een aansluiting op de A13 nabij vliegveld Zestienhoven. Aan de zuidkant van de brug staat een bedienpost. Deze bedienpost is normaliter niet bemand, omdat de bediening gebeurt vanaf de Hoge Brug in oud-Overschie.
Museum Boijmans Van Beuningen

Museum Boijmans Van Beuningen är ett kommunalt konstmuseum i Rotterdam i Nederländerna. Historik Det inrättades 1849 som Museum Boymans, uppkallat efter Frans Jacob Otto Boijmans(en) som testamenterat sin konstsamling till staden Rotterdam efter att Utrecht avböjt erbjudandet. En stor brand förstörde över hälften av museets samling 1864. Det ändrade namn till Museum Boymans–Van Beuningen efter en stor donation genom affärsmannen Daniël George van Beuningens(en) testamente. Från 1995 är dess namn Museum Boijmans Van Beuningen. Museibyggnader År 1935 uppfördes den nuvarande huvudbyggnaden, Van der Steurgebouw, namngiven efter arkitekten Ad van der Steur(en). Utställningsflygeln tillkom 1972 efter Alexander Bodons(en) ritningar och Paviljongen ritades 1991 av arkitekten Hubert-Jan Henket(en). År 2021 invigde kung Willem-Alexander det 35 meter höga, cirkelformade och glasfasadbeklädda Depot Boijmans Van Beuningen som utgör museets magasin och som i stor utsträckning är tillgänglig för besökare. Byggnaden är ritad av arkitektfirman MVRDV. Samlingen Museets samling innehåller västerländsk konst från medeltiden och fram till idag. Där finns konstverk av mästare från medeltiden och renässansen såsom Jan van Eyck, Fra Angelico, Hieronymus Bosch och Pieter Bruegel den äldre samt Tizian. Barocken är representerad genom Rembrandt, Peter Paul Rubens och Anthonis van Dyck. Den impressionistiska samlingen innehåller verk av ledande konstnärer som Claude Monet, Paul Cézanne, Camille Pissarro, Auguste Renoir, Edgar Degas och Vincent van Gogh. Expressionismen representeras av Vasilij Kandinskij, Alexej von Jawlensky, Oskar Kokoschka, Kees van Dongen, Edvard Munch och Max Beckmann. Den surrealistiska samlingen, en av de största i Europa, innehåller verk av Salvador Dalí, René Magritte och Max Ernst. Samtidskonsten är representerad av rörelser som Cobra, minimalism och popkonst samt konstnärer som Matthew Barney, Maurizio Cattelan, Olafur Eliasson, Claes Oldenburg och Pipilotti Rist. Museet har även en stor samling av konsthantverk och design, från keramik och glas till möbler av Gerrit Rietveld och samtida nederländsk formgivning. Även nordisk formgivning är representerad med verk av bland annat Alvar Aalto, Kaj Franck, Simon Gate, Edward Hald, Wilhelm Kåge, Stig Lindberg, Timo Sarpaneva och Tapio Wirkkala. Kronologiskt urval ur samlingen Se även alfabetisk lista. Referenser Officiell webbplats Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Museum Boijmans Van Beuningen.﻿
Goddelijk Hart van Jezuskerk (De Horst)

De Goddelijk Hart van Jezuskerk is een voormalige parochiekerk in het Nederlandse De Horst in de gemeente Berg en Dal. De kerk werd tussen 1951 en juni 1952 gebouwd als opvolger van de oorspronkelijke kerk in De Horst uit 1928 die in de Tweede Wereldoorlog verwoest werd. Daarna was een noodkerk in gebruik. De kerk werd in 2015 gesloten en op 1 januari 2016 'ontwijd'. De Mariakapel onder de toren bleef in gebruik en de kerk voor uitvaarten en losse vieringen. Op 1 mei 2021 werd de kerk definitief aan de eredienst onttrokken. In 2018 wilden twee lokale bierbrouwerijen zich in de kerk vestigen. In december van dat jaar bleek dit niet te realiseren. In 2020 waren er opnieuw twee gegadigden en aan het einde van het jaar werd het gebouw verkocht aan een vastgoedontwikkelaar. Galerij Externe links De Horst, Ketelstraat 1 - Heilig Hart van Jezus, reliwiki.nl Kerken parochie De Horst - Groesbeek 1928-1952
Antonius van Paduakerk (Breedeweg)

De Antonius van Paduakerk is een parochiekerk in het Nederlandse Breedeweg in de gemeente Berg en Dal. De kerk werd in 1949 in gebruik genomen als opvolger van de oorspronkelijke kerk uit 1935 van Marinus Jan Granpré Molière, die in 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoest was. Per 1 januari 2024 werd de Antonius van Paduakerk aan de eredienst onttrokken. De kapel behoudt haar sacrale functie. Zie ook Parochie Heilige Cosmas en Damianus (Groesbeek) Externe links Antonius van Padua, reliwiki.nl Antonius van Padua (1935-1944), reliwiki.nl
De Duifbrug

De Duifbrug, Duyfjesbrug of Duyfjessluis is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de oostelijke kade van de Reguliersgracht over de Prinsengracht. Ter plaatse aan de zuidkant van de Prinsengracht bestaat de gehele gevelwand uit gemeentelijke en rijksmonumenten, waarvan de bekendste de kerk De Duif uit 1857 is, de naamgever van de brug. Aan de overzijde van de Prinsengracht ligt de veel oudere Amstelkerk, eveneens rijksmonument. Geschiedenis Er ligt hier al eeuwen een brug. Op het door stadsarchitect Daniël Stalpaert gemaakte ontwerpgedeelte van zijn plattegrond uit 1662 is hier al een brug ingetekend, alhoewel de kavels nog niet bebouwd zijn. De Reguliers Graft kruist op die kaart de Prince Graft. Op de kaart van Frederik de Wit uit 1688 is wel bebouwing te zien. Ten noorden van de brug staat dan de Amstel Kerck, ontworpen door diezelfde Stalpaert. Jan de Beijer legde brug en Amstelkerk vast in een tekening van rond 1758. Er is dan een houten brug getekend op houten jukken, wellicht dezelfde houten brug, die te zien is op een plattegrond bij een bouwtekening in 1871 in een voorstudie van vervanging van die brug door een stenen brug met ijzeren liggers. Op 13 maart 1871 schreef de gemeente Amsterdam de aanbesteding uit voor het "maken van drie steenen bruggen met ijzeren leggers, houten dek en zinkbedekking ter vervanging van de vaste houten bruggen". Het is dan een plaat/liggerbrug uit de koker van Publieke Werken Amsterdam waar toen de architecten Bastiaan de Greef en Willem Springer werkten, hun handtekening is terug te vinden in de uitbouw van de toenmalige pijlers. Het was een enorme klus getuige de foto van de werkzaamheden te vinden op Beeldbank Amsterdam, alle drie de bruggen hier werden vervangen. Begin jaren zestig van de 20e eeuw werd geconstateerd dat er groot onderhoud gepleegd moest worden aan deze brug en aan de bruggen 72 en 73. Publieke Werken vond de bruggen van De Greef en Springer toen saai en ze werden vervangen door de historisch beter op hun plaats zijnde boogbruggen, iets wat later "terugrestaureren" werd genoemd of een "architectonische leugen". Brug 71 werd in 1965 vernieuwd, omdat er gewacht moest worden op het gereedkomen van de brug over de iets verder gelegen Weesperstraat. De bruggen werden na oplevering nog voorzien van specifieke belichting. Na die tijd is alleen het wegdek nog een aantal keren opnieuw gelegd. Opvallend aan de brug is het landhoofd dat in de Prinsengracht lijkt neergezet.
Sint-Martinuskerk (Velddriel)

De Sint-Martinuskerk is de voormalige parochiekerk van Velddriel, gelegen aan Voorstraat 102. Geschiedenis Een in 1858 gebouwde kerk, gelegen aan Voorstraat 69, werd in 1944 door oorlogsgeweld verwoest. Dit bouwwerk werd, evenals de voormalige jongensschool aan Voorstraat 70-72, ontworpen door Hendrik Jacobus van Tulder. In 1945 werd een noodkerk in gebruik genomen, gelegen aan Voorstraat 69. Toen in 1953 de definitieve kerk gereed kwam werd de noodkerk ontruimd. Deze ging vervolgens dienst doen als dorpshuis. De huidige dorpskerk is een ontwerp van Jos Schijvens. Deze driebeukige bakstenen kerk, in traditionalistische vormgeving, werd gebouwd als christocentrische kerk en volgens de principes van de Bossche School. Kenmerkend is de vieringtoren boven het altaar: een lage, vierkante toren met kantelen en bekroond door een vierzijdig open lantaarntje met knopspits. De ingangsgevel heeft een fronton en wordt geflankeerd door een vierkante doopkapel. Het ingangsportaal heeft drie ronde bogen en wordt ondersteund door twee kolommen. In 1962 werd een vrijstaande toren bijgebouwd. In 2016 kwamen berichten dat de kerk zou worden gesloten. Daartegen werd geprotesteerd, maar in 2017 werd de kerk niettemin te koop gezet.
Bonifatiuskerk (Makkinga)

De Bonifatiuskerk is een kerkgebouw in Makkinga in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk is een rijksmonument. Beschrijving De kerk uit 1777 is gebouwd ter vervanging van een kerk die gewijd was aan Bonifatius. De driezijdig gesloten kerk is gebouwd naar plannen van meester-timmerman Theunis Thomasz. uit Bergum. Boven de ingang een gevelsteen (1775) in rococo stijl met de namen van de kerkvoogden Jan Dirks en Jan Pyters. De ingebouwde toren met ingesnoerde spits heeft een windwijzer in de vorm van een paard. Er hangt een klok uit 1463 en een klok uit 1950 van de Gebr. Van Bergen die een door de Duitse bezetter gevorderde klok verving. De preekstoel (1776) is ook gemaakt door Theunis Tomasz. Het kabinetorgel uit 1866 is gebouwd door P.J. Adema. Het is in 1927 in de kerk geplaatst en in 1978 gerestaureerd door Bakker & Timmenga. Er zijn enkele zerken met de wapens van de familie Lycklama à Nijeholt. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Makkinga Kerken in Friesland
Brug 88

Brug 88 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug ligt in de noordelijke kade van de Lijnbaansgracht en overspant de Spiegelgracht. Aan beide zijden van de Spiegelgracht staan rijksmonumenten. Hier ligt al eeuwen een brug. Daniël Stalpaert tekende hier al een brug in op zijn ontwerpkaart uit 1662. Er is dan ook al enige bebouwing aan de oostelijke kade van de Spiegelgracht, met zelfs een gesloten woonblok Spiegelgracht, Eerste Weteringdwarsstraat, Weteringstraat en Tweede Weteringdwarsstraat. Toen Frederik de Wit kwam met zijn kaart van 1688 zijn de Weteringdwarsstraten bijna alle volledig bebouwd, maar Lange en Korte Leidsedwarsstraat nog niet. De moderne geschiedenis begint met een foto van Pieter Oosterhuis uit 1872, waar toen al een vaste brug met drie doorvaarten op te zien was met op de achtergrond de molen De Spiering. Op de brug staan de typische 19e-eeuwse brugleuningen. In 1877 werd de brug verlaagd, vlak nadat brug 97 (over de Lijnbaansgracht) werd opgeleverd. De brug werd in 1890 opnieuw onder handen genomen, ze werd vernieuwd en verbreed, waarbij zowel weg- als scheepvaartverkeer enige tijd gestremd was. Als fotograaf Jacob Olie op 6 november 1894 langskomt, licht er een plaat/liggerbrug met maar een doorvaart. De bruggen 88 en 97 trokken ook in 1969 samen op; ze moesten vervangen worden en dat nam een tijdbestek van vijf a zes maanden in beslag. De bruggen ontsnapten toen aan het "terugrestaureren", waarbij bruggen uit de laat 19e eeuw vervangen werden door boogbruggen, die beter in het klassieke stadsbeeld zouden passen, iets dat in de jaren zeventig pas in praktijk werd gebracht.
Sint-Willibrorduskerk (Hedel)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van Hedel, gelegen aan Koningin Wilhelminastraat 4. Geschiedenis De katholieken in Hedel beschikten aanvankelijk over een Sint-Willibrorduskerk die in 1571 echter over ging op de Reformatorische religie, en in 1640 werd op deze plaats een nieuwe kerk gebouwd. De katholieken konden vanaf 1680 gebruik maken van een schuurkerk die zich aan de Molendijk bevond. Toen de godsdiensten in De Franse tijd werden gelijkgesteld kon een nieuwe kerk worden gebouwd. Deze werd opgericht op de plaats van de neerhof van het Kasteel Hedel. In 1802 werd deze kerk, met pastorie, in gebruik genomen. Dit gebouw werd in 1944 verwoest. De katholieken echter waren in aantal toegenomen, en ze bouwden een nieuwe kerk aan de huidige Koningin Wilhelminastraat, die in 1879 in gebruik werd genomen. Architect was H. Dobbe. Het betrof een grote neogotische basilicale kruiskerk. Ook deze kerk werd in 1944 verwoest. De pastorie van 1879 bleef behouden. De katholieken moesten hun toevlucht nemen tot een noodkerk. Er werd een nieuwe kerk gebouwd op de plaats van de oude. Deze werd in 1949 in gebruik genomen. Architect was Kees de Bever. Het betreft een bakstenen pseudobasilicale kerk met een blokvormig, verhoogd koor en halfronde apsis. De kerk heeft een breed en massief westportaal onder schilddak, bekroond met een achtzijdig open klokkentorentje voorzien van bolvormige spits. Het ingangsportaal wordt gevormd door een zuilengalerij. Deze kerk werd op 5 juni 2016 onttrokken aan de eredienst en verkocht aan een particulier. Het gebouw is beschermd als Gemeentelijk monument.
Buiksloterdraaibrug

De Buiksloterdraaibrug (nummer 2205) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Noord. Geschiedenis De brug kent een geschiedenis van circa 200 jaar. Bij het graven van het Noordhollandsch Kanaal werd hier ter hoogte van het dorp en gemeente Buiksloot al een zogenaamde doorvaartbrug in de vorm van een draaibrug geplaatst. Het is dan omstreeks 1822. Het kanaal doorsnijdt daar de Waterlandse Zeedijk, daar waar daarvoor nog een aantal huisjes stonden en de Burg van Alkmaar. Deze doorvaartbrug was een uitzondering, want de meeste bruggen in het kanaal tussen Amsterdam en Den Helder waren vlotbruggen ontworpen door Jan Blanken, ingenieur bij Rijkswaterstaat. De meeste vlotbruggen verdwenen weer (te traag, doorvaart te smal), maar sommige dorpsnamen herinneren er nog aan, Sint Maartensvlotbrug. De doorvaartbrug was in wezen zinloos, want direct ten zuiden van de brug lag ook een vlotbrug. Rond 1922 lag er nog steeds een draaibrug naar model van Jan Blanken. Normaliter beperken enkele draaibruggen de doorvaartbreedte, maar Blanken combineerde twee draaibruggen die hun assen hadden op de landhoofden, zo kon de doorvaartbreedte behoorlijk opgerekt worden. In de 20e eeuw nam de scheepvaart behoorlijk af en rond 1952 besloot Rijkswaterstaat dan ook de versleten brug te vervangen; het hield echter de eigenschappen van een dubbele draaibrug. Daarbij bleek het initiatief van Blanken handig; over het kanaal lagen allemaal dezelfde bruggen, zo kon het bovendek van de Friese brug uit Alkmaar geplaatst worden op de enigszins aangepaste onderbouw in Amsterdam. Er waren ongeveer vier maanden nodig om de brug te vernieuwen; voor voetgangers en fietsers werd een veer gelegd even ten noorden van de brug. De brug kreeg daardoor een ander uiterlijk, zonder trekstangen. Sindsdien is er nauwelijks iets gebeurd in de omgeving van de ijzeren brug. De dubbele draaibrug heeft een groot nadeel, in het midden van de overspanning zit een zwak punt; bij zware belasting van de brug ontstaat hoogteverschil in de twee delen. Op de brug geldt weliswaar twee richtingverkeer, het wegdek is maar één auto breed. De brug werd vermoedelijk in de 21e eeuw alleen geschikt gemaakt voor voetgangers en fietsers. Beweging gaan volgens het principe van een bolscharnier, eerst wordt het bolgedeelte geopend en dan het komvormig deel; sluiting vindt plaats in omgekeerde volgorde. Bij de brug staat een brugwachtershuisje uit 1984, dat zijn oorspronkelijke functie verloren heeft en sinds 2017 wordt gebruikt als overnachtingsplek. De brug werd sinds 2014 op afstand bediend vanaf brug 491 bij het Meeuwenplein, weer later werd de brug centraal bediend. De brug ging jarenlang door het leven onder het nummer 39P, aanduiding van een brug in die elders in beheer was, in dit geval dus Rijkswaterstaat. In 2002 nam de gemeente Amsterdam het beheer over, vandaar haar hoge brugnummer binnen de reeks. In maart 2016 is de naam Buiksloterdraaibrug officieel vastgelegd door de gemeente Amsterdam. Afbeeldingen
Latjesbrug

De Latjesbrug (brug 50) is een basculebrug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de Anne Frankstraat en voert over de Nieuwe Herengracht, op de hoek van het Entrepotdok. Aan de noordwestzijde ligt een aantal rijksmonumenten, ten zuidwesten het Wertheimpark. Hier is voor het eerst een brug te vinden op een kaart uit circa 1875. Ten zuidwesten van de brug ligt dan de Plantage, die later ingericht zou worden als Diergaarde Plantage, het latere Artis. Aan de noordwestkant is er dan nog geen doorlopende straat, de Anne Frankstraat werd pas eind jaren zestig aangelegd. In de periode juni tot en met december 1919 zou die brug vervangen worden, maar de gemeente begon er pas een half jaar later aan (van december 1919 tot en met maart 1920). De Dienst der Publieke Werken leverde toen een ijzeren ophaalbrug naar een ontwerp van Wichert Arend de Graaf op, die destijds geroemd werd vanwege zijn zuiverheid (geen verdere versieringen). Het is een zusje van de Westerkeersluis (brug 346) in de Tasmanstraat over het Westerkanaal (ook later verwijderd). Op de ijzeren brug liggen houten latten als wegdek, hetgeen de brug de bijnaam Latjesbrug oplevert. In 1931 zijn er plannen om vlak naast de brug een nieuwe hoofdweg aan te leggen en de brug te slopen, maar de plannen worden geschrapt. Daarna begon het getouwtrek om het traject van de IJtunnel met alle gevolgen van dien, zoals herinrichting van straten, pleinen, demping van grachten. In 1938 is de brug even uit dienst; de brug is roestig en moet ontroest worden. Wanneer de oplevering van de IJtunnel nadert, wordt het noodzakelijk ook deze brug aan te passen. Voor de toegang van verkeer van en naar het noorden werd een doorbraak vanaf 1962 geforceerd in de Rapenburgerstraat (huisnummer 45-47 werden gesloopt alsook Nieuwe Herengracht 169-173). In verband met de verwachting dat de hoeveelheid verkeer toeneemt werd door Dirk Sterenberg van Publieke Werken een brug ontworpen van 24 meter breed. Sterenberg ontwierp ook de gietijzeren naambordjes. Vanaf 12 januari 1967 begonnen de sloopwerkzaamheden, vlak na de aanbesteding van de nieuwe; verwachte oplevering is dan het najaar 1968. Sterenberg ontwierp een brug die aan de walkanten en landhoofden doet denken aan de Amsterdamse Schoolbruggen van Piet Kramer. Andere onderdelen die naar Kramer wijzen zijn de terrasjes naast de brug en versierde brugbalustrades, in dit geval ontworpen door Herman van der Heide. Het werd voor de omgeving hier een enorm stalen gevaarte, gelijkend op de M.S. Vaz Diasbrug die iets verderop ligt. In oktober 1968 is het project klaar, de brug is daarna nauwelijks gewijzigd. De brug is eigenlijk te groot voor het verkeersaanbod.