NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint-Rochuskapel (Echt)

De Sint-Rochuskapel is een kapel in Echt in de Nederlandse gemeente Echt-Susteren. De kapel staat aan de splitsing van de Aasterbergerweg met de Diepstraat en de Wijnstraat. De kapel is gewijd aan de heilige Rochus van Montpellier. Geschiedenis In 1646 werd de Sint-Rochuskapel gebouwd bij de Maeseyckerpoort bij de toegangsbrug over de stadsgracht en werd in oude bronnen het heyligen huysken op de brugge genoemd. In het begin van de 18e eeuw, nadat de stadsgracht gedempt was, werd de kapel verplaatst. Op deze plek werd het in 1867 ingebouwd door het brandspuithuis en de gevanckenisse. In 1910 brak men de kapel af en herbouwde men het als hoekpand op dezelfde plek. Naast de kapel werd er een brandweergarage, kleine gevangenis en veldwachterswoning gebouwd. De gevangenis was tot 1940 in gebruik. In 1983 werd de kapel op initiatief van de buurtvereniging St. Rochus gerestaureerd, waarbij tevens het altaar werd vernieuwd en er een nieuw Rochusbeeldje werd geplaatst. Op 16 augustus 1983 werd de kapel opnieuw ingewijd. In 2002 werd het complex afgebroken en in 2004 werd de kapel met de gevangenis tegen het nieuwe wooncomplex herbouwd. Op 6 maart 2005 werd de kapel opnieuw ingezegend. Gebouw De in roodbruine bakstenen kapel opgetrokken kapel wordt gedekt door een verzonken zadeldak met pannen. De frontgevel en achtergevel zijn een tuitgevel met verbrede aanzet en schouderstukken met op de top van de frontgevel een smeedijzeren kruis. In de frontgevel bevindt zich de rondboogvormige toegang van de kapel die wordt afgesloten met een groene dubbele houten deuren met vensters. Boven de ingang is een gepleisterde band aangebracht met daarin de tekst Sint Rochus A.D. 1686. Boven deze band bevindt zich een rondboogvormige nis met vier tralies. In de nis staat een Rochusbeeldje dat de heilige toont gekleed als pelgrim, op zijn mantel en hoed een Jakobsschelp, zijn linkerbeen tonend met pestvlek en naast hem een hondje. In de linker zijmuur is een gevelsteen ingemetseld met een tekst met het jaartal 1687 als chronogram: aUXILIo DIVIno In peste et aCrI Igne tUeMUr(Mogen wij door Gods hulp bevrijd blijven van pest en zware brand) Van binnen is de kapel wit gestuukt. Op de achterwand staat op een console een hardstenen Rochusbeeldje dat de heilige toont met een kruis in zijn rechterhand en met zijn linkerhand houdt hij zijn gewaad omhoog en toont hij een pestvlek op zijn been. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Echt-Susteren
Sint-Antoniuskapel (Slek)

De Sint-Antoniuskapel is een kapel in Slek in de Nederlandse gemeente Echt-Susteren. De kapel staat aan de Slekkerstraat 53. De kapel is gewijd aan de heilige Antonius van Egypte. Geschiedenis In 2008 werd de kapel gebouwd en op 16 november 2008 werd deze ingezegend. Gebouw De bakstenen kapel heeft een driezijdige koorsluiting en wordt gedekt door een zadeldak met leien. In de schuine gevels van de koorsluiting is elk een rondboogvenster met glas-in-lood aangebracht en in de achtergevel een rondboognis. Op de achterste nok is een kruis geplaatst. De frontgevel is een trapgevel met verbrede aanzet met in de bovenste helft een rond venster met hardstenen omlijsting en glas-in-lood en in de onderste helft de rechthoekige toegang van de kapel die wordt afgesloten met een dubbele houten deur met vensters en smeedwerk. Van binnen is de kapel uitgevoerd in baksteen. Tegen de achterwand is een houten altaar geplaatst. Boven het altaar staat op een console een beeld van de heilige Antonius dat de heilige toont met naast hem een varken. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Echt-Susteren
Leuchtturm Eierland

p4 Der Leuchtturm Eierland ist ein Leuchtturm an der nördlichen Spitze der niederländischen Insel Texel. Er erhielt seinen Namen von der ehemaligen Insel Eierland, die heute nach Landgewinnungsmaßnahmen zu Texel gehört. Geschichte Im Jahre 1835 begannen niederländische Küstenplaner mit der Eindeichung des Wattengebietes zwischen den Inseln Texel und Eierland. Nach Abschluss dieser Arbeiten wurde die ehemals selbstständige Insel Eierland Teil der wesentlich größeren Insel Texel. Durch den enormen Landgewinn bedurfte es neuer Schifffahrtszeichen. So genehmigte die Landesregierung den Bau eines Leuchtturms an der neuen Nordspitze Texels, den Auftrag für die Planung erhielt der Architekt Quirinus Harder, der am 25. Juli 1863 auch den Grundstein des neuen Turmes auf einer rund 20 Meter hohen Düne legte. In Betrieb genommen wurde der rot gestrichene Turm am 1. November 1864. Der damalige Abstand zwischen Leuchtturm und Küste betrug 3000 Meter. Von 1864 bis 1910 wurde der Turm mit Petroleum-Brennern betrieben, ehe diese 1910 durch Pharoline-Brenner ersetzt wurden. Elektrifiziert wurde der Leuchtturm Eierland schließlich im Jahre 1927. Während des Aufstandes der Georgier im April 1945 wurde der Turm schwer beschädigt, sodass er in der Folge erheblich saniert werden musste. So wurde eine neue Außenmauer erbaut und das Interieur aufwändig renoviert. 1977 erhielt der Turm schließlich eine rote Kunststoff-Beschichtung. Seit 2009 ist der Turm für die Öffentlichkeit zugänglich und kann bis zum 6. Stockwerk bestiegen werden. Das Leuchtfeuer und das Büro des Leuchtturmwärters sind nicht zugänglich. In Höhe des 5. Stockwerkes gibt es einen Rundgang zwischen der alten und der neuen Außenwand. Hier sind Einschusslöcher sichtbar. Lichtcharakter Das Leuchtfeuer des Leuchtturms Eierland erreicht eine Lichtstärke von 2.850.000 Candela und ist 29 Seemeilen sichtbar. Die Optik erzeugt zwei kurze Lichtblitze pro 10-Sekunden-Intervall; die dominierende Lichtfarbe ist weiß. Daraus ergibt sich die folgende Kennung: FL(2) W 10s. Weblinks Website des Leuchtturms (niederländisch, deutsch, englisch)
Eierland Lighthouse

The Eierland Lighthouse is a lighthouse on the northernmost tip of the Dutch island of Texel. It is named for the former island Eierland. History The lighthouse was designed by Quirinus Harder and construction began on 25 July 1863. The lighthouse was built on top of a 20-metre high sand dune, and was lit on 1 November 1864. At that time, the distance from the lighthouse to the sea was 3 kilometres. Initially the lighthouse had a kerosene lamp. The current (electrical) lamp is a 2000 watt Philips fluorescent lamp, producing 2.85 million candela, and the light is focused with a number of Fresnel lenses. It has two automatically engaged spare lamps. The lighthouse was originally red, but in the course of time that colour faded to pink. In 1977 the tower was covered with a red plastic coating. Since 1982 the lighthouse is a Rijksmonument. During the Georgian Uprising of Texel of April 1945 the lighthouse suffered heavy damage. It was repaired by constructing a new wall around it and a new upper-level construction. In this process the lighthouse lost two of its original nine storeys. During the 1990s the lighthouse, including the very top and the lamp, was open for visitors. Closed for a while, it was reopened in 2009 and is accessible up to the sixth floor. See also List of lighthouses in the Netherlands Gallery References Rowlett, Russ. "Lighthouses of Northern Netherlands". The Lighthouse Directory. University of North Carolina at Chapel Hill. External links
Faro de Eierland

El faro de Eierland​ (en neerlandés: Vuurtoren Eierland) es un faro en la punta más septentrional de la isla de Texel al norte de los Países Bajos. Recibe su nombre de la antigua isla de Eierland. El faro fue diseñado por Quirinus Harder y la construcción comenzó el 25 de julio de 1863. El faro fue construido en la cima de una alta duna de arena de 20 metros, y se encendió el 1 de noviembre de 1864. En ese momento, la distancia desde el faro hasta el mar fue de 3 kilómetros. Inicialmente el faro tenía una lámpara de queroseno. La actual corriente de la lámpara (eléctrica) fluorescente es Philips 2000, y la luz es enfocada con una serie de lentes de Fresnel. Cuenta con dos lámparas de repuesto dispuestas de forma automática. Véase también Faro Faro de Cannanore Referencias Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Faro de Eierland.
Phare d'Eierland

Le phare d'Eierland est un phare situé au nord d'Eierland sur l'île de Texel, province de Hollande-Septentrionale aux Pays-Bas. Il est géré par le Rijkswaterstaat , l'organisation nationale de l'eau des Pays-Bas. Il est classé monument national en 1982 par l'Agence du patrimoine culturel des Pays-Bas . Histoire La construction du phare commença en 1863 par l'architecte Quirinus Harder, il est construit sur une dune de plus de 20 mètres de haut. À sa construction, il était à plus de 3 km de la côte. Il est équipé d'une lentille de Fresnel Lors de l'insurrection géorgienne de Texel, en avril 1945, il a subi de lourds dégâts et a été réparé par la construction d'un nouveau mur autour du phare. Il a été restauré en 1948 Depuis 2009 le phare est géré par le musée Vuurtoren Texel . Six des huit étages sont ouverts tous les jours de mars à novembre et pendant les vacances. En hiver, la tour est ouverte le mercredi et le week-end. Description Ce phare est une tour circulaire en maçonnerie, avec une double galerie et une lanterne de 35 m. La tour est peinte en rouge et la haute lanterne est blanche. Il émet, à une hauteur focale de 53 m, deux brefs éclats blancs de 0.2 seconde par période de 10 secondes. Sa portée est de 29 milles nautiques (environ 54 km) et son intensité lumineuse est de 2.850.000 candelas. Identifiant : ARLHS : NET-024 ; NL-264 -Amirauté : B0886 - NGA : 114-9960. Caractéristique du feu maritime Fréquence : 10 secondes (W-W) Lumière : 0.2 seconde Obscurité : 2.3 secondes Lumière : 0.2 seconde Obscurité : 7.3 secondes Galerie Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vuurtoren Eierland » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Eierland - Site Lightphotos.net (en) Eierland Light - Site Lighthouse Explorer Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail des Pays-Bas
Faro di Eierland

Il faro di Eierland (in olandese: Vuurtoren Eierland) è un faro in mattoni, alto 34,7 metri e situato sulla punta settentrionale dell'isola olandese di Texel. Il suo nome è dovuto all'ex isola di Eierland, che è attualmente la parte settentrionale di quella di Texel. Storia Il faro fu progettato da Quirinus Harder e la sua costruzione cominciò il 25 luglio 1863; eretto in cima ad una duna di sabbia di 20 metri d'altezza, fu inaugurato il primo novembre 1864. All'epoca, la distanza del faro dal mare era di 3 chilometri. Originariamente la luce del faro era alimentata da cherosene. Attualmente la luce è alimentata elettricamente ed è una lampada fluorescente da 2000 watt della Philips, dall'intensità luminosa di 2,85 milioni di candele, la luce viene focalizzata da alcune lenti di Fresnel ed il sistema è automatizzato. Inoltre, in caso di rottura o malfunzionamento di alcune luci ve ne sono due di riserva che entrano in funzione autonomamente. Durante la rivolta georgiana di Texel dell'Aprile 1945 il faro fu gravemente danneggiato. Per porre rimedio vi fu costruito un nuovo muro attorno ed un nuovo livello superiore. Il restauro portò però alla perdita di due piani, dunque il faro dispone di sette dei nove piani originari. Il faro originariamente era di colore rosso ma con l'usura il suo colore è divenuto rosa. Nel 1977 fu avvolto da un rivestimento di plastica rosso. Dal 1982 il faro è un monumento nazionale protetto (Rijksmonument). Negli anni novanta del ventesimo secolo, il faro era interamente visitabile. Successivamente rimase chiuso per qualche tempo, ma dal 2009 è di nuovo accessibile dal sesto piano in su. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su faro di Eierland Collegamenti esterni Rijksmonument (35278)
Eierland (vuurtoren)

De vuurtoren Eierland staat op het noordelijkste puntje van het Nederlandse eiland Texel. De felrood geschilderde toren valt op van verre en komt dan ook veelvuldig voor op foto’s van Texel. Geschiedenis In het Eierlandse Gat, voor de kust van Texel, zijn in de loop der eeuwen vele schepen vergaan. Terwijl er aan het begin van de negentiende eeuw wel vuurtorens stonden op Terschelling en in Den Helder, had Texel alleen een houten baken. Dit was onvoldoende; alleen al tussen 1848 en 1860 vergingen er 72 schepen voor de Texelse kust. De Texelse notaris Johannes Ludovicus Kikkert pleitte sterk voor een vuurtoren op de noordpunt van Texel, ter bescherming van de zeevarenden. Hij lobbyde in Den Haag en zette zijn invloed in als wethouder van Texel en als lid van de Provinciale staten van Noord-Holland. Dankzij zijn jarenlange inspanningen werd in 1863 begonnen met de bouw van de vuurtoren. Ontwerper was Quirinus Harder, die ook veel andere Nederlandse vuurtorens heeft ontworpen. Deze toren is de enige bakstenen toren van zijn hand, de anderen zijn van gietijzer. De vuurtoren werd gebouwd op een duin van 20 meter hoog. In 1864 was de negen verdiepingen tellende toren klaar; op 1 november van dat jaar mocht Kikkert het licht ontsteken. Tweede Wereldoorlog Tijdens de opstand van de Georgiërs in april 1945 is de toren zwaar beschadigd. Hij is in 1948 hersteld door hem met een nieuwe muur te omhullen en een nieuwe bovenbouw te plaatsen. Dit veranderde de vorm van de toren: hij werd een stuk breder. Het licht Tot 1910 brandde het licht op de vuurtoren op petroleum. In 1927 werd dit vervangen door pharoline. Daarna werd de toren geëlektrificeerd. Dit werd gedaan met een 2000 watt Philips gasontlading-kwikdamp-lamp. In 2024 is de verlichting vervangen door een kolom met LED-lampjes. Het lichtpunt zit op 53 meter boven NAP. De lichtsterkte is 2,85 miljoen candela. Het licht schittert tweemaal per 10 seconden. Het licht wordt gebundeld door fresnellenzen, opgebouwd uit concentrisch opgestelde glazen ringen. Door de vernieuwing met LED-verlichting zijn de drie losse lampen, die elk om de beurt een nacht branden, vervangen door een enkele lamp met 50.000 branduren. Openstelling Sinds 2009 wordt de vuurtoren beheerd door Stichting Texels Museum en is hij open voor publiek. Bij helder weer kan kilometers ver worden gekeken vanaf de omloop van de toren. Het lichthuis en de voormalige werkruimte van de vuurtorenwachters zijn niet toegankelijk; de wachtkamer is wel door het raam te bekijken. Afbeeldingen Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland Externe link Website vuurtoren Texel
Leuchtturm Maasvlakte

Der Leuchtturm Maasvlakte, niederländisch Vuurtoren aan de Maasvlakte (Leuchtturm an der Maasebene), offiziell niederländisch Kustlicht Maasvlakte (Küstenlicht Maasebene) genannt, ist ein ehemaliger Leuchtturm an der Westseite der Maasmündung in der niederländischen Provinz Südholland. Bauwerk Der Leuchtturm wurde von W. Colenbrander entworfen und im Jahre 1974 errichtet. Der achteckige Betonturm hat eine Höhe von 66 Metern und ist damit der höchste Leuchtturm der Niederlande. Er wurde errichtet, um den Eingang zum Nieuwe Waterweg und dem dahinter liegenden Europoort zu markieren. Durch seine Errichtung wurden zwei bisherige Leuchttürme in Hoek van Holland überflüssig. Heute wird der Turm nur noch als Träger einer Radareinrichtung genutzt, das Leuchtfeuer wurde am 8. Oktober 2008 deaktiviert. Leuchtfeuer Das 2008 stillgelegte Leuchtfeuer stammte aus dem stillgelegten Leuchtturm De Hoge Licht aus Hoek van Holland und hatte eine Lichtstärke von 2.500.000 Candela und reichte 28 Seemeilen weit. Die Kennung des Lichts waren fünf Lichtsignale in einem 20-Sekunden-Intervall: "Fl(5),20s,28S". Siehe auch Liste der höchsten Leuchttürme der Welt Russ Rowlett: Lighthouses of Southern Netherlands. In: The Lighthouse Directory. University of North Carolina at Chapel Hill; abgerufen im 1. Januar 1 (englisch). Bilder Einzelnachweise
Maasvlakte Light

Maasvlakte Light is an inactive lighthouse in Maasvlakte, an industrial area in the city of Rotterdam, the Netherlands. At a height of 216 feet (66 m) it is the twelfth-tallest "traditional lighthouse" in the world, as well as the second-tallest concrete lighthouse in the world, and the tallest Dutch lighthouse. The lighthouse is located behind the dunes and sea dike protecting Europoort, on the south side of the mouth of the Maas. It marks the entrance to the Nieuwe Waterweg. The light was first lit on September 19, 1974. The lens were transferred from the old Hoek van Holland High Light (the old rear range light) which was decommissioned in 1974. The light was deactivated on October 31, 2008, due to changes in the harbour reducing its usefulness. The radar antenna is still in service. The tower has 295 steps. The site is accessible, but the tower is closed to the public. See also List of tallest lighthouses in the world List of lighthouses in the Netherlands References
Phare de Maasvlakte

Le phare de Maasvlakte est un phare inactif situé aux Pays-Bas près de Rotterdam et du port d'Europoort. Il n'est plus en service depuis 2008. Histoire Le phare de Maasvlakte, appelé officiellement Kustlicht Maasvlakte, a été conçu par W. Colenbrander et construit en 1974. La tour a une hauteur de 65 mètres et est donc le plus haut phare des Pays-Bas. Selon l’association néerlandaise des phares, il s’agit également du dernier phare construit aux Pays-Bas. La tour, située du côté ouest de la Maasvlakte, marquait l'entrée de la Nieuwe Waterweg et la zone située derrière Europoort. Avec la mise en service de cette tour, la fonction des deux anciens phares de Hoek van Holland a disparu. La lumière a été éteinte le 8 octobre 2008. En raison de la construction de la Maasvlakte 2, le phare n'est plus directement sur la côte. Cependant, la tour est encore utilisée que comme installation radar. Description La tour octogonale est en béton et comporte six bandes horizontales blanches et six bandes noires. La tour est sans personnel et n'est pas ouverte au public. Il est dirigé par Rijkswaterstaat. Au-dessus du phare se trouve l' installation de radar pour le guidage de navigation dans le port et au large des côtes. Une plaque a été placée sur la tour avec le poème Kustlicht Maasvlakte de Max Dendermonde. Identifiant : ARLHS : NET-0455 ; ex-NL-0986 - ex-Amirauté : B0633 - ex-NGA : 114-9640. Voir aussi Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Vuurtoren aan de Maasvlakte » (voir la liste des auteurs). Lien connexe Liste des phares des Pays-Bas Liens externes Nederlandse Vuurtorens University of North Carolina at Chapel Hill's The Lighthouse Directory: Lighthouses of the Northern Netherlands Lighthouses of the Southern Netherlands (en) Netherlands - Liste ARLHS (de) Niederlande - Online list of Light (en) Maasvlakte - Site Lightphotos.net Portail des phares Portail de la mer du Nord Portail de Rotterdam
Vuurtoren aan de Maasvlakte

De vuurtoren aan de Maasvlakte, officieel genoemd Kustlicht Maasvlakte, is ontworpen door W. Colenbrander en gebouwd in 1974. De toren heeft een hoogte van 62 meter en is daarmee de hoogste vuurtoren van Nederland. Volgens de Nederlandse Vuurtoren Vereniging betreft het ook de laatst gebouwde vuurtoren in Nederland. De toren, gelegen aan de westkant van de Maasvlakte, markeerde de ingang van de Nieuwe Waterweg en het achtergelegen gebied Europoort. Met de komst van deze toren verviel de functie van de twee vuurtorens in Hoek van Holland. Het licht werd gedoofd op 8 oktober 2008. Tot 18 oktober 2018 bleef de toren in gebruik als radartoren en in 2019 is de radarinstallatie verwijderd. Door de aanleg van de Tweede Maasvlakte staat de vuurtoren niet meer direct aan de kust. De achthoekige toren is van beton en voorzien van zes gele en zes zwarte horizontale strepen. De toren is onbemand en niet geopend voor het publiek. Hij is in beheer bij Rijkswaterstaat. Op de toren is een plaquette aangebracht met het gedicht 'Kustlicht Maasvlakte' van Max Dendermonde. Licht Het licht had een lichtsterkte van 2.500.000 cd, een lichthoogte van 67,5 meter en een bereik van 28 zeemijlen (50 kilometer). Het licht was hiermee een van de sterkste van Nederland. Het lichtsignaal bestond uit 5 schitteringen per 20 seconden. De lichtinstallatie is uit 1960 en zat oorspronkelijk op de vuurtoren het "Hoge Licht" in Hoek van Holland. Mogelijke sloop De vuurtoren leek overbodig geworden. Het Havenbedrijf Rotterdam had een nieuwe Radartoren Tweede Maasvlakte als radarpost aan de kust bij de Prinses Maximaweg op de Tweede Maasvlakte gebouwd. Wethouder Kurvers van Rotterdam kondigde in oktober 2018 aan dat de cultuurhistorische waarde van de vuurtoren zou worden onderzocht. Na het onderzoek, waarbij extern advies was ingewonnen bij Stadsontwikkeling, werd geadviseerd om de vuurtoren tot gemeentelijk monument te benoemen. Het college van B&W wachtte echter lang met een definitieve beslissing over dit advies. In maart 2024 nam het college de beslissing alsnog. Gemeentelijk monument In maart 2024 maakte de gemeente Rotterdam bekend dat de vuurtoren was aangewezen als gemeentelijk monument en dat het eigenaarschap van de toren was overgegaan van Rijkswaterstaat naar het Rijksvastgoedbedrijf. Afbeeldingen Zie ook Lijst van vuurtorens in Nederland
Sint-Rochuskapel (Pey)

De Sint-Rochuskapel is een kapel in Pey in de Nederlandse gemeente Echt-Susteren. De kapel staat aan de Dorpstraat 109A in het oosten van het dorp. Op ongeveer 525 meter naar het westen staat de Sint-Antoniuskapel. De kapel is gewijd aan de heilige Rochus van Montpellier. Geschiedenis In 1902 werd de oorspronkelijke kapel gebouwd. In 1919 en 1946 werd de kapel gerestaureerd. In 1991 herbouwden buurtbewoners de kapel op dezelfde plek opnieuw op. Gebouw De bakstenen kapel heeft een rechthoekig grondplan en wordt gedenkt door een verzonken zadeldak met pannen. Op de hoeken zijn er hoekpilasters aangebracht en in de zijgevels bevinden zich elk een klein rondboogvenster met glas-in-lood. De frontgevel en achtergevel zijn een trapgevel met op de top van de frontgevel een stenen kruis. Boven in de frontgevel bevinden zich twee gevelstenen met de teksten H. Rochus bescherm de parochie van Pei 1902 en herbouwd 1991. In de frontgevel bevindt zich de rondboogvormige toegang die wordt afgesloten met een dubbele houten deur met vensters en siersmeedwerk. Van binnen is de kapel wit gepleisterd en tegen de achterwand is een wit altaar geplaatst. Op het altaar is een rijkelijk versierde witte nis geplaatst. In de nis staat een Rochusbeeldje dat de heilige toont als pelgrim met in zijn linkerhand een staf en naast hem een hond. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Echt-Susteren
Sint-Antoniuskapel (Pey)

De Sint-Antoniuskapel is een kapel in Pey in de Nederlandse gemeente Echt-Susteren. De kapel staat aan Dorpstraat 52A in het zuidoosten van het dorp onder drie lindebomen. Op ongeveer 525 meter naar het oosten staat de Sint-Rochuskapel en op ongeveer 420 meter naar het noordwesten staat bij de Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangenkerk de Mariakapel op het kerkhof. De kapel is gewijd aan de heilige Antonius van Padua. Geschiedenis Tot 1875 stond er hier op deze plek een veldkruis die in dat jaar plaats moest maken voor de bouw van de kapel. In 1919, 1946 en 1991 werd de kapel door buurtbewoners gerestaureerd. Gebouw De wit gepleisterde kapel is opgetrokken op een rechthoekig grondplan en wordt gedekt door een tentdak met pannen met op de top een kuis. De gevels bestaan uit witgekalkte mergelstenen op een grijs basement en op de hoeken zijn er hoekpilasters aangebracht. In de frontgevel bevindt zich de rondboogvormige toegang van de kapel die afgesloten wordt met een rode dubbele houten deur met raampjes en smeedwerk. De rondboog is grijs geschilderd met hierop een tekst aangebracht: Heilige Antonius Bid Voor Ons Van binnen is de kapel wit gepleisterd en tegen de achterwand is het altaar geplaatst. In de achterwand is een nis aangebracht met daarin het Antoniusbeeld dat de heilige toont in bruine monnikspij met op zijn linkerarm het kindje Jezus. Boven de nis is een houten kruis met corpus opgehangen. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Echt-Susteren