NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Szent Márton-katedrális (Utrecht)

Az utrechti Szent Márton-katedrális és a dómtorony francia gótikus stílusban épült 1254-től. Az ország legmagasabb temploma. A katedrálist Szent Mártonnak szentelték fel. 1580 óta református templom. A tornya 112 méter magas, 1321-től 1382-ig építették. Adalbold Dómként is ismerik az épületet, 1253-ban leégett. Hendrik van Vianen püspök vezetésével 1254-ben újra megnyitották az építkezést, a mai gótikus stílusú formáját ezután nyerte el. A gótikus székesegyház építését a 16. században is folytatták. 600 körül alapították az első katedrálist Utrechtben. Szent Mártonnak szentelték fel, de hamarosan lerombolták egy támadás során a templom egy részét. A templomot lerombolták, majd tűzvész pusztította, később újra átépítették. A templom román stílusban épült, 1023-ban szentelték fel. Utrecht városa egy fontos pontja volt a Nyugat-Római Birodalomnak, különösebben szoros kapcsolatok fűzték az uralkodói Száli-házhoz. 2004-ben 750 évvel a templom építésének kezdete után az elpusztított részeket átmenetileg újjáépítették. Források www.domkerk.nl, a templom hivatalos weboldala
Domul din Utrecht

Domul din Utrecht, cu hramul Sfântul Martin, este o biserică gotică, care se află în centrul orașului Utrecht, Olanda. Edificiul este un simbol al localității Utrecht. Biserica a fost construită în anul 1254 cu funcția de catedrală catolică pentru Episcopatul Utrecht. Din 1580, biserica a devenit protestantă. Domul din Utrecht are o înălțime de 112,32 m. Cu această înălțime, este cel mai înalt turn de biserică al Olandei și cea mai înaltă clădire din orașul Utrecht.
Утрехтский собор

У́трехтский собо́р (кафедральный собо́р святого Мартина в Утрехте, нид. Dom van Utrecht) — один из готических соборов Нидерландов. Он строился как кафедральный храм утрехтской епископии, начиная с 1254 года. Высота — 112 м. В 1580 году Реформация взяла верх в Утрехте, и с тех пор собор — протестантский, за исключением времён французской оккупации 1672—1673 годов, когда проводились католические службы. В 1674 году незавершённая и не имевшая необходимой прочности центральная часть церкви была разрушена смерчем. В результате башня оказалась отделена от уцелевшей части собора. Последствия разрушения были окончательно устранены только в 1826 году. Император Наполеон в 1811 году разделил имущество церкви и отдал башню в ведение города. Примечания Ссылки Сайт Домского собора в Утрехте Архивная копия от 25 января 2020 на Wayback Machine (на англ. и нидерл. языках)
Утрехтска катедрала

Утрехтска катедрала је готичка црква у центру холандског града Утрехта. Катедрала се градила од 1254. године као седиште Утрехтске надбискупије и посвећена је Светом Мартину. Од 1580. црква је протестантска. Торањ катедрале (хол. Domtoren) је висок 112,32 метра, највиши је црквени торањ у Холандији и највиша грађевина у Утрехту. Године 2010. основано је Удружење за примпрему реконструкције брода катедрале 2013. Ово удружење намерава да историјски верно реконструише брод према принципу “споре градње“, при чему ће се користити технике градње из Средњег века, а пројекат се финансира новцем посетилаца. Удружење се нада да ће у 2013. почети са реконструкцијом и да ће до тада прикупити довољно средстава Спољашње везе
Утрехтський собор

Кафедральний Домський собор святого Мартіна в Утрехті або Утрехтський собор (нід. De Utrechtse Dom) — протестантський кафедральний собор у нідерландському місті Утрехті, освячений на честь святого Мартіна; визначна пам'ятка готичної архітектури країни ХІІІ—XVI століть. Опис Попри змінюваність протягом століть свого первинного плану та серйозні руйнування у період переходу до протестантизму (приблизно 1578/80 роки) і подальші відбудови у зв'язку з цим, Утрехтський собор є однією з найважливіших готичних пам'яток у Нідерландах. В тому числі і через те, що будівля собору була з ранніх взірців готичної архітектури в країні і є єдиним, що близький по класичної французької готики. Висота вежі соборної дзвіниці становить 112,32 метрів, що робить її найвищою церковною вежею в Нідерландах, і так само найвищою спорудою в Утрехті. Від первинного Утрехтського собору сьогодні залишаються фактично лише хори, трансепт і вежа-дзвіниця. Історія Домський католицький собор святого Мартіна в Утрехті будувався починаючи від 1254 року. Як і більшість давніх соборів, Утрехтський зводився на місці ще давнішої романської церкви. Собор будувався як кафедральний храм Утрехтської єпископії і аж до 1559 року був єдиним кафедральним собором на території сучасних Нідерландів (а як соборна будівля узагалі до 1898 року). У цілому Утрехтський собор будували поетапно — південна частина (1254—1320), північні хори, вівтарна частина та інше (1320—1400), нава і трансепт (1440—1517). У 1580 році Реформація взяла гору в Утрехті, і відтоді собор функціонує як протестантський, за винятком часів французької окупації в 1672—73 років, коли в храмі правились католицькі служби. Центральна частина собору була зруйнована потужним смерчем у 1674 році. У результаті вежа виявилася відокремленою від уцілілої частини собору. Наслідки руйнування були остаточно усунені тільки в 1826 році. Імператор Наполеон у 1811 році розділив майно церкви і віддав вежу у відання міста. До Утрехтського собору належали ще деякі будівлі — зокрема, велика монастирська капітельна зала нині є аулою Утрехтського університету, а в 1579 році тут було прийнято Утрехтську унію. Невелика колонна зала була розібрана на початку ХХ століття. У ХХ столітті в Утрехтському соборі двічі здійснювалися ретельні реставраційні роботи — у міжвоєнний час (1921—38 роки) і після ІІ Світової війни — у 1979—88 роках. Галерея Джерела, посилання та література Офіційна вебсторінка собору (нід.) (англ.) P. Borst, etc., Graven en begraven in de Dom van Utrecht, Bunnk 1997 (нід.) R.E. de Bruin, etc., Een paradijs vol weelde, De Geschiedenis van de stad Utrecht, Utrecht 2000 (нід.) A. van Hulzen, Utrecht, De Geschiedenis en de Oude Bouwwerken, Amsterdam 1944 (нід.)
Abraham Crijnssen (Schiff)

Die Abraham Crijnssen war ein Minenräumboot der Jan-van-Amstel-Klasse der niederländischen Koninklijke Marine, das vor allem dadurch bekannt wurde, dass es im Zweiten Weltkrieg als tropische Insel getarnt der japanischen Marine entkommen konnte. Geschichte Das nach Abraham Crijnssen, einem niederländischen Eroberer aus dem 17. Jahrhundert, benannte Kriegsschiff war das dritte von acht Minenräumbooten der Jan-van-Amstel-Klasse und wurde im niederländischen Schiedam gebaut. Die Abraham Crijnssen war in Niederländisch-Indien stationiert, als die Kolonie 1941 von Japan angegriffen wurde. Nach der Vernichtung der alliierten Flotte in der Schlacht in der Javasee bekam sie den Befehl, sich nach Australien abzusetzen. Die Besatzung tarnte hierzu das Deck derart dicht mit Gehölz, dass das Kriegsschiff kaum mehr von einer der unzähligen kleinen, vom Dschungel überwucherten Inseln der Region zu unterscheiden war. So getarnt gelang es den Niederländern, unentdeckt die japanischen Linien zu durchbrechen. Am 26. August 1942 wurde die Abraham Crijnssen der Royal Australian Navy übergeben und dort bis zum 5. Mai 1943 unter ihrem bisherigen Namen geführt. Das Schiff diente anschließend wieder der niederländischen Marine bis 1945 als Patrouillenboot. Am 7. Juni 1945 verließ dieAbraham Crijnssen Sydney in Richtung Darwin mit der Aufgabe, das niederländische U-Boot K IX abzuschleppen. Während der Fahrt riss jedoch das Schlepptau und K IX wurde an einen Strand gespült. Bis 1949 setzte man die Abraham Crijnssen als Patrouillenboot und zur Minenräumung in Niederländisch-Indien ein. Nach der Unabhängigkeitserklärung von Niederländisch-Indien 1949 kehrte das Schiff in die Niederlande zurück. Bis 1961 erfolgte eine Nutzung für Seekadetten. 1995 wurde beschlossen, die Abraham Crijnssen für die Nachwelt zu erhalten. Seit 1997 kann das Schiff im Marinemuseum von Den Helder besichtigt werden. Weblinks Die Abraham Crijnssen bei der Royal Australian Navy (Memento vom 28. März 2012 im Internet Archive) (engl.) Die Abraham Crijnssen auf Historic Naval Ships Association (engl.) Bericht über die getarnte Flucht der Abraham Crijnssen (engl.) Kuriose Tarnung im Weltkrieg – Ein Schiff mit Inselbegabung. Spiegel Online, 2. März 2016
Hr.Ms. Abraham Crijnssen (1937)

Hr.Ms. Abraham Crijnssen (C) was een Nederlandse mijnenveger van de Jan van Amstelklasse, gebouwd door de scheepswerf Gusto uit Schiedam. Het schip was vernoemd naar de Nederlandse commandeur Abraham Crijnssen. De schepen van de Jan van Amstelklasse konden ook ingericht worden als mijnenlegger. Inzet tijdens de Tweede Wereldoorlog Tijdens het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog bevond de Abraham Crijnssen zich in Nederlands-Indië. Door de overmacht van Japan en de verloren slag in de Javazee was de situatie voor de Nederlandse marine hopeloos. Daarom kreeg het schip de instructie om naar Australië te vertrekken. De drie andere mijnenvegers werden tot zinken gebracht om te voorkomen dat ze in handen van de vijand kwamen. In maart 1942 begonnen onder leiding van luitenant ter zee Anthonie van Miert de voorbereidingen voor de oversteek naar Australië. Het schip werd geschilderd in camouflagekleuren en ook werd het schip met behulp van netten, takken en ander groen vermomd als tropisch eiland. Op 6 maart 1942 21:30 vertrok de Abraham Crijnssen vanuit Soerabaja naar Australië. In de ochtend van 7 maart werden de Eland Dubois en de Jan van Amstel ongecamoufleerd bij het eiland Gili Radja waargenomen. Daarop besloot de commandant van de Abraham Crijnssen voor anker te gaan bij het oostelijker gelegen Gili Getting. In Gili Getting werden de voorraden aangevuld en de camouflage werd bijgewerkt. Door 's nachts te varen en overdag voor anker te gaan werd via Sapoedi op 9 maart de Noordwestkust van Soembawa bereikt. In Soembawa werd aan land gegaan om kokosnoten te laden. Die avond werd ook, zonder problemen, Straat Alas geslecht waarna het schip op de Indische Oceaan was en aan één stuk kon doorstomen naar Australië. Op 15 maart 1942 arriveerde de Abraham Crijnssen in het Australische Geraldton. Hier deed het schip tot 16 augustus 1942 dienst als patrouillevaartuig. Van 26 augustus 1942 tot 5 mei 1943 was de Abraham Crijnssen in dienst bij de Australische marine. Van de terugkeer in Nederlandse dienst tot 1945 deed het schip weer dienst als patrouillevaartuig. Op 7 juni 1945 vertrok de Abraham Crijnssen vanuit Sydney naar Darwin met als opdracht om de Nederlandse onderzeeboot K IX daarheen te slepen, maar tijdens de tocht brak het sleeptouw en de K IX spoelde aan op een strand. De Abraham Crijnssen na de Tweede Wereldoorlog Na de Tweede Wereldoorlog werd de Abraham Crijnssen tot 1949 ingezet als patrouilleschip in Nederlands-Indië, van 1949 tot de onafhankelijkheid van Nederlands-Indië werd het schip weer actief als mijnenveger gebruikt. Na de onafhankelijkheid van Nederlands-Indië keerde het schip terug naar Nederland waar het in 1961 aan de zeekadetten in bruikleen werd gegeven. In 1995 werd besloten om de Abraham Crijnssen voor het nageslacht te bewaren; sinds 1997 is het als museumschip voor het publiek te bezichtigen in het Marinemuseum in Den Helder. Externe links defensie.nl Beeldenbank defensie - Hr.Ms. Abraham Crijnssen Pagina op marinemuseum.nl
Van Brienenoordbrug

Die Van Brienenoordbrug (auch nur Brienenoordbrug) ist eine Bogenbrücke des Rijksweg A16 in Rotterdam. Sie ist Teil des östlichen Rotterdamer Autobahnrings. Die Brücke, die aus zwei fast identischen, nebeneinander liegenden Bogenbrücken mit Klappbrücken besteht, überquert die Nieuwe Maas, einen der Hauptströme des Rhein-Maas-Deltas. Mit mehr als 250.000 Fahrzeugen ist die auf der Van Brienenoordbrug verlaufende A16 eine der frequenzstärksten Autobahnen in den Niederlanden. Die Brücke verfügt heute über 12 Fahrstreifen sowie einen Fahrrad- und Fußgängerweg. Die 1320 Meter lange Van Brienenoordbrug befindet sich bei Rhein-Kilometer 995,20 und Kilometer 5,84 der niederländischen Wasserstraße 102 (Nieuwe Maas–Nieuwe Waterweg–Maasmond), die bei Kilometer 46,17 in der Nordsee endet. Die östliche Brücke wurde am 1. Februar 1965 von Königin Juliana eröffnet. Das westliche Bauwerk wurde am 1. Mai 1990 für den Verkehr freigegeben. Die Brücke ist nach der zum Teil darunterliegenden Insel Eiland van Brienenoord benannt. Im Durchschnitt fahren 140.000 Schiffe jährlich unter der Brücke hindurch. Etwa 500 dieser Schiffe sind zu hoch, um die Brücke normal zu passieren, weshalb die drei nebeneinander liegenden Klappbrücken geöffnet werden müssen. Der Prozess dauert 18 Minuten. Davon entfallen jeweils 4 Minuten auf das Öffnen und Schließen. Zehn Minuten dauert in etwa die Durchfahrt des Schiffes. Eine Brückenöffnung muss mindestens drei Stunden vorher bei der Verkehrszentrale von Rijkswaterstaat angefragt werden. 2008 wurde festgestellt, dass sich die Brücke in einem maroden Zustand befindet, weshalb sie in den nächsten zehn Jahren umgehend grundsaniert werden soll. Siehe auch Liste der Rheinbrücken Weblinks Van Brienenoord Brücke In: brueckenweb.de (deutsch) Beschreibung der ersten Brücke Structurae (deutsch, englisch, französisch) Beschreibung der zweiten Brücke Structurae (deutsch, englisch, französisch) Van Brienenoordbrug - Bridge opening Youtube
Van Brienenoord Bridge

The Van Brienenoord Bridge (Dutch: Van Brienenoordbrug) is a large twin tied-arch motorway bridge in the Netherlands. Located at the east side of Rotterdam, it crosses the New Meuse (Nieuwe Maas), a major distributary of the river Rhine. The bridge actually consists of two separate, parallel, and (visually) almost identical arch-bridges, as well as a set of three parallel bascule bridges on the north end. The bridge carries 12 lanes of traffic of the A16 motorway, the busiest highway in the Netherlands. Additionally, on the outside of the east arch, a two-way segregated cycling bridge has been mounted. Including lead-up ramps, the Van Brienenoord Bridge is 1320 meters long and vessels with up to 24 meters air draft can pass under the closed bridge. With a span of 300 meters, it is the longest span road bridge in the Netherlands. Traffic exceeds 235,000 vehicles crossing the bridge daily, using four 3-lane carriageways, in an express versus local / distributor arrangement. History The east arch (287.5 m long) was built in 1965, constituting the original Van Brienenoord Bridge. In 1990 the bridge received a major upgrade, by the addition of a second, almost identical arch (305 m long and slightly broader) right next to its west flank, doubling its traffic capacity. The bridge is named after the Eiland van Brienenoord (Isle of Brienenoord) in the river, on which some of its pillars are built. The little island was named after its former owner, baron Arnoud Willem van Brienen van de Groote Lindt in 1847. The Dutch suffix oord means a place. An average of 150.000 ships pass the bridge every year. Approximately 500 of these ships require the bridge to be opened, a process which takes 18 minutes total. Suspending road traffic and opening the bridge takes 4 minutes, letting the ship pass takes 10 minutes, and closing the bridge requires another 4 minutes. During this time, road traffic is blocked by boom barriers. As of November 2005, the bridge is no longer controlled locally but from the nearby city of Rhoon, where the region's Road Traffic Control is located. A request to open the bridge for shipping needs to be made at the harbor authorities at least three hours in advance. An electro-mechanical failure on 17 March 2006 left the bridge open for about an hour, on the middle of day, causing traffic jams up to 7 kilometres in length. The western bridge was closed first, restoring traffic to Breda. The eastern bridge was closed at approximately 1 AM, restoring traffic to The Hague and Utrecht. On 5 November 2006 it failed to close again, this time due to an electrical failure, forcing engineers to close the bridge manually. References External links Van Brienenoordbrug - Bridge opening Youtube
Pont de Brienenoord

Le pont de Brienenoord (en néerlandais : Van Brienenoordbrug) est un grand pont en arc et pont basculant, utilisé comme pont routier, sur la Nouvelle Meuse situé à l'est de Rotterdam aux Pays-Bas. Achevé en 1965, le pont doit son nom à l'île de Brienenoord (nl) situé à proximité de ce pont. Historique Notes et références Voir aussi Articles connexes Liste de ponts des Pays-Bas Liens externes Ressources relatives à l'architecture : The Skyscraper Center Structurae Pont de Brienenoord sur Structurae. Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des ponts Portail de Rotterdam
Van Brienenoordbrug

Il Van Brienenoordbrug è un ponte ad arco in calcestruzzo rinforzato situato sul lato est di Rotterdam, che attraversa la Nieuwe Maas, un importante ramo del fiume Reno. Descrizione Il ponte è in realtà costituito da due ponti ad arco separati, posizionati in modo parallelo. Il ponte trasporta 12 corsie dell'autostrada A16 (strada europea E19), l'autostrada più trafficata dei Paesi Bassi. Comprese le rampe di attacco, il Van Brienenoord è lungo 1320 metri. Con la campata l'arco ovest di 300 m, è il ponte stradale ad arco più lungo dei Paesi Bassi. Il traffico viene attraversato ogni giorno da circa 235 000 veicoli. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Van Brienenoordbrug Collegamenti esterni (EN) Van Brienenoordbrug / Van Brienenoordbrug (altra versione), su Structurae. (EN) Van Brienenoordbrug, su Skyscraper Center.
Van Brienenoordbrug

Van Brienenoordbrug – most łukowy nad Nową Mozą w Rotterdamie, w Holandii. Składa się z dwóch równoległych i niemal identycznych, połączonych ze sobą mostów. Pierwszy z tych mostów został wybudowany w latach 1961–1965, a drugi w latach 1986–1990. Przez most przebiega autostrada A16 (będąca w tym miejscu fragmentem obwodnicy Rotterdamu), po jednej stronie jest również droga dla rowerzystów oraz użytkowników skuterów (dostępne również dla pieszych). Jest to największy most w Holandii. Pierwsze plany budowy mostu pojawiły się w latach 30. XX wieku. Do realizacji przedsięwzięcia przystąpiono pod koniec lat 50., a właściwa budowa rozpoczęła się w 1961 roku. Uroczyste otwarcie z udziałem królowej Juliany nastąpiło 1 lutego 1965 roku. W 1986 roku rozpoczęto budowę równoległego mostu (po stronie zachodniej), którego oficjalne otwarcie nastąpiło 1 maja 1990 roku. W chwili oddania mostu do użytku w 1965 roku na Nowej Mozie istniały już dwa inne mosty – drogowy (stary Willemsbrug, otwarty w 1878 roku) i kolejowy (Willemsspoorbrug, otwarty w 1877 roku), przebiegał pod nią także jeden tunel (Maastunnel, oddany do użytku w roku 1942). Już po otwarciu Van Brienenoordbrug powstały na rzece kolejne przeprawy: Beneluxtunnel (tunel drogowy, otwarty w 1967 roku, druga nitka tunelu, wraz z równoległymi tunelami dla rowerzystów oraz dla metra, powstała w 2002 roku), tunel metra pomiędzy stacjami Leuvehaven i Wilhelminaplein (otwarty w 1968 roku wraz z oddaniem do użytku pierwszej linii metra w Rotterdamie), nowy Willemsbrug (most drogowy otwarty w 1981 roku na wschód od poprzedniego, który następnie został zlikwidowany), Willemsspoortunnel (tunel kolejowy otwarty w 1993 roku, zastępując most Willemsspoorbrug, który następnie został zlikwidowany) oraz Erasmusbrug (most drogowy otwarty w 1996 roku). Most biegnie nad Nową Mozą, a także nad wyspą Eiland van Brienenoord (od której wziął swą nazwę – jej wyboru dokonano w 1962 roku). Całkowita długość mostu wynosi 1320 m, a jego prześwit to 24 m. Głównym fragmentem mostu są dwa równoległe łukowe przęsła, oddalone od siebie o 15 cm. Ich blisko 300-metrowa rozpiętość czyni most największym tego typu obiektem w kraju (choć miano najdłuższego nosi most Zeelandbrug). W północnej części mostu znajduje się także ruchoma sekcja, która może być otwierana dla statków, którym nie wystarcza prześwit 24 m. Procedura otwierania i zamykania mostu wraz z przepłynięciem statku trwa 18 minut, w tym czasie ruch pojazdów na moście zostaje wstrzymany. Miniatura mostu znajduje się w parku miniatur Madurodam w Hadze. Przypisy
Van Brienenoordbrug

Van Brienenoordbrug é uma ponte em arco para o tráfego automóvel sobre o rio Nieuwe Maas, que é um dos principais distributários do rio Reno. A ponte está localizada no lado leste da cidade de Roterdão, na Países Baixos. Nela existem dois arcos, quase idênticos e paralelos, seguido de três pontes basculantes. Com mais de 250 mil veículos por dia e fazendo parte da rodovia A16, a Van Brienenoordbrug é a estrada mais movimentada dos Países Baixos. Jet-skis também podem ser usados para cruzar a ponte pelo rio Nieuwe Maas. A ponte tem 1 320 metros de comprimento, e navios de até 24 metros são capazes de passar por debaixo dela. O arco oriental foi construído no início dos anos 1960, os ocidentais (um pouco mais amplos), em seguida, em 1990. A ponte foi nomeada por conta de Eiland van Brienenoord (ilha de Brienenoord), que foi comprada e nomeada por conta do barão Arnoud Willem van Brienen van de Groote Lindt, em 1847.
Mariakapel (Bemmel)

Het monument ‘Onze Lieve Vrouw van de Bloeiende Betuwe’ in Bemmel (gemeente Lingewaard) is een uit bakstenen opgetrokken Mariakapel aan de Heuvelsestraat in Bemmel. Plaatselijk ook bekend als 'Kapel de Heuvel'. De kapel is onthuld in 1946. De kapel dient tevens als oorlogsmonument, omdat er in deze omgeving tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1944 zwaar werd gevochten. De kapel bevindt zich op het voormalige slagveld. Jaarlijks op 4 mei vindt hier een herdenking plaats. Er kan een waxinelichtje worden opgestoken voor de oorlogsslachtoffers of overleden dierbaren. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Gelderland Externe links Exodus website 4en5mei.nl website mariakapelvinden.nl website