NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 653

Brug 653 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug werd in de periode 1956-1957 gebouwd in de Jan Tooropstraat en leidt sindsdien vanuit de Jan Evertsenstraat naar de Garage West van het GVB als ook later naar het OLVG-West (voormalige (Sint Lucas Andreas Ziekenhuis). De brug is gespannen over de afwateringstocht die aan de noordzijde van de Jan Evertsenstraat is gegraven. De doorvaartbreedte is 9 meter, maar door de ondiepte van het water is dit alleen bevaarbaar door kano's en kleine bootjes. De tocht leidt verder door het Rembrandtpark, en sluit aan de andere kant aan op het water van de Slotervaart. De brug is op de leuningen/balustrades na geheel van beton. Ze is daarbij circa 21,50 meter breed, verdeeld over voet- en fietspaden en rijdekken. Op 18 september 1989 kreeg tramlijn 13 een nieuw korter tracé "de drie Jannen" en rijdt sindsdien over de brug. De brug moest daarop aangepast en verstevigd worden om het gewicht van de trams te kunnen dragen. De tram kon de rechte hoek niet ronden waardoor de brug aan de zuidzijde breder werd en de balustrade met een bocht loopt. Sinds 2014 rijden er behalve in en uitrukkende bussen naar Garage West geen buslijnen meer over de brug. De brug werd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken, maar onbekend is de specifieke esthetische architect. De brug is samengesteld uit 129 betonnen liggers van verschillende lengten en die dragen mede circa 5070 kg staal in de leuningen etc. , aldus de aanbesteding in 1956.
Lee Millerbrug

De Lee Millerbrug (brug 2080) is een nog te bouwen brug in Amsterdam-Oost. De brug wordt in 2023 en 2024 gebouwd en zal in de Pampuslaan de verbinding verzorgen tussen het Centrumeiland en het Strandeiland binnen de wijk IJburg. De brug overspant dan de Merdekagracht. De brug werd echter al op 6 juli 2021 vernoemd naar fotografe en oorlogscorrespondente Lee Miller. Het ontwerp van deze brug is geleverd door het bureau van Nicholas Grimshaw, die voor IJburg ook de Enneüs Heermabrug ontwierp. Het kantoor is ook verantwoordelijk voor het ontwerp van de Annemie Wolffbrug tussen Haveneiland en Centrumeiland die in dezelfde periode wordt gebouwd. Volgens het ontwerp krijgt de brug een vrij lange aanloop. Onder het brugdek zijn bedrijfsruimten gepland, die verhuurd kunnen worden aan bedrijven die zich op het gebied van watersport bevinden. De bedrijven zijn bereikbaar via een steiger, die aansluit op een voetpad onder de brug door. De brug wordt ook geschikt gemaakt als ecologische verbinding met een aparte constructie die onder het brugdek hangt. Bovendien worden de borstweringen uitgerust met ruimten voor vogelnestjes en vleermuizen. Aan de noordwestzijde van de brug komt een strand. De brug wordt opgedeeld in aparte rijdekken voor snel- en langzaam verkeer.
Charlotte van Pallandtbrug

De Charlotte van Pallandtbrug (brug 668) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Deze duikerbrug werd in 1958 gebouwd als verbinding tussen de Johan Jongkindstraat en Comeniusstraat. Het ontwerp is afkomstig van Peter Pennink van de Dienst der Publieke Werken. Hij ontwierp meerdere bruggen over de afwateringstochten van de ringspoordijk in Amsterdam Nieuw-West. De bruggen laten een overeenkomstig uiterlijk zien. De betonnen duiker is verpakt in keermuren van grof basaltsteen. De opstaande balustrade is van beton met daarop metalen leuningen die door Pennink bij deze bruggen vaker werd toegepast. Met de komst van Station Amsterdam Lelylaan werd het westelijk eind ingekort. De brug ging tot 2017 naamloos door het leven, dat wil zeggen alleen onder het brugnummer. Op 28 november 2017 besloot de gemeente de brug te vernoemen naar kunstenares Charlotte van Pallandt. Eigenlijk wilde het gemeentebestuur de vernoeming al op 7 november 2017 laten ingaan, maar verzuimde in een reeks vernoemingen van bruggen de Charlotte van Pallandtbrug voor te dragen.
Gerda Tarobrug

De Gerda Tarobrug (brug 2125) is een bouwkundig kunstwerk in aanbouw in Amsterdam-Oost. Vanaf augustus 2021 werd gewerkt aan de bouw van deze brug die de verbinding moet leggen tussen het Centrumeiland en Strandeiland in IJburg. De brug komt te liggen over de Merdekagracht. Als met de bouw begonnen wordt is Centrumeiland nog niet afgebouwd en het Strandeiland eigenlijk één groot strand (zandvlakte). De Merdekagracht is een modderachtige sloot. Een maand voordat de bouw begon gaf de gemeente Amsterdam deze brug haar naam, een vernoeming naar oorlogsfotografe Gerda Taro. De brug is ontworpen door Benthem Crouwel Architekten, die al eerder een aantal bruggen voor IJburg ontwierp. Zo is ook de naamloze brug 2030 door dat kantoor ontworpen. De brug gaat in de periode 2023-2025 dienen voor de uitleg van nutsvoorzieningen en woningbouw. Ballast Nedam bouwt de brug, die valt in de serie buitenwaterbruggen op IJburg. De overspanning wordt gedragen door pijlers in de vorm van de ribben van een op de punt staande piramide. In het ontwerp kreeg de brug twee rijbanen met aan weerszijden twee voet/fietspaden.
Brug 2030

De Margaret Bourke-Whitebrug (Amsterdamse brugnummer 2030) is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Oost. De brug werd in de periode 2018 tot 2021 gebouwd en werd aangelegd om in IJburg het Haveneiland en het Centrumeiland met elkaar te verbinden. Het is een van de zogenaamde buitenwaterbruggen in een serie vaste bruggen die architectenbureau Benthem Crouwel Architects voor die wijk ontwierp. Het brugnummer sluit aan in de eerder gebouwde reeks, maar door de bankencrisis werd de verdere bouw van IJburg vertraagd en zo dus ook van deze brug. De brug overspant een naamloos water dat langs de Wim Noordhoekkade loopt; aan de overzijde ligt de Muiderlaan. In het verlengde ligt de Strandeilandlaan, in 2021 ingericht ter ondersteuning van bouwverkeer. Bij de afbouw van de wijk Strandeiland zal in het verlengde van deze brug de Gerda Tarobrug van dezelfde architecten neergelegd worden. De brug vertoont dan ook gezien haar korte geschiedenis overeenkomsten met andere bruggen op het eiland, bijvoorbeeld brug 2012. Overeenkomsten zijn te vinden in de gebruikte materialen en enigszins naar binnen staande balustrades en leuningen. Ook de open constructie van de brug lijkt op haar voorgangers. Afwijkend is echter dat deze brug een zwaardere constructie heeft; ze moet in tegenstelling tot andere zwaar vervoer kunnen tillen. Jan Benthem verdeelde de brug in drie vlakken, een centrale rijweg wordt geflankeerd door twee voet- en fietspaden. De bruggen worden getild door vier stalen brugpijlers, die twee aan twee met elkaar verbonden zijn door middel van stalen balken. Boven de waterlijn splitsen die pijlers in vier diagonaal staande steunen waarvan twee voor voet- en fietspaden en twee voor het rijwegdek. Het rijwegdek wordt dus door acht steunen gedragen; de voet- en fietspaden door vier. Op de pijlers staan ook de vier verlichtingskolommen. Ten tijde van de oplevering was de gracht nog een doodlopend water en lag er ten oosten van de brug een dam waarop de werkplaatsen en wegverbinding. Die dam werd na oplevering afgegraven, in september 2021 staat de brug in open water.
Brug 1182

Brug 1182 of Gele kwikstaartbrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is gelegen in een voetpad in het park Bijlmerweide en overspant een ringwater om een eiland. In datzelfde voetpad ligt enkele meters verder brug 1181. De eerste brug die hier werd neergelegd dateerde uit 1970. Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken ontwierp een bijna tien meter lange houten voetbrug die zonder brugpijlers over het water hing. Het park droeg toen nog de naam Gaasppark. Liggers, leuningen en balustraden werden gevormd door dikke houten balken, een bouwwijze die Sterenberg gebruikte voor een veelvoud aan parkbruggen. In 2015 waren die bruggen in de Bijlmerweide vermolmd, verweerd en versleten, bovendien moesten ze ook de karretjes van de gemeentereiniging en –hersteldiensten (maximaal 5 ton) kunnen gaan dragen en daar waren ze niet op gebouwd. Stadsdeel Zuidoost gaf opdracht aan ipv Delft twaalf verschillende bruggen te ontwerpen (meerdere bruggen hebben hetzelfde ontwerp), die toch een eenheid zouden vormen in het park. Er kwam het waterbouwkundig aannemingsbedrijf Jos Scholman aan te pas de bruggen in te passen. Ipv Delft ontwierp een soort standaardmodel dat steeds indien nodig aangepast kon worden. Om de eenheid te bewaren zijn al die bruggen voorzien van cortenstalen randliggers (de buitenste liggers) en dito balusters. Opvallend is dat de balustraden met houten leuningen enigszins naar buiten wijken, bovendien gaan ze mee met de welving van de brug, ipv Delft omschreef het als "waaiervorm". Op 8 mei 2025 is aan een zevental bruggen in de Bijlmerweide een vogelnaam, beginnend met een G gegeven. Deze brug werd vernoemd naar de Gele kwikstaart. Bij de brug is een informatiebordje over deze vogel geplaatst, later is ook aan de brug een naambordje gehangen.
Brug 1181

Brug 1181 of Gaaibrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is gelegen in een voetpad in het park Bijlmerweide en overspant een ringwater om een eiland. In datzelfde voetpad ligt enkele meters verder brug 1182. De eerste brug die hier werd neergelegd dateerde uit 1970. Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken ontwierp een bijna tien meter lange houten voetbrug die zonder brugpijlers over het water hing. Het park droeg toen nog de naam Gaasppark. Liggers, leuningen en balustraden werden gevormd door dikke houten balken, een bouwwijze die Sterenberg gebruikte voor een veelvoud aan parkbruggen. In 2015 waren die bruggen in de Bijlmerweide vermolmd, verweerd en versleten, bovendien moesten ze ook de karretjes van de gemeentereiniging en -hersteldiensten (maximaal 5 ton) kunnen gaan dragen en daar waren ze niet op gebouwd. Stadsdeel Zuidoost gaf opdracht aan ipv Delft twaalf verschillende bruggen te ontwerpen (meerdere bruggen hebben hetzelfde ontwerp), die toch een eenheid zouden vormen in het park. Er kwam het waterbouwkundig aannemingsbedrijf Jos Scholman aan te pas de bruggen in te passen. Ipv Delft ontwierp een soort standaardmodel dat steeds indien nodig aangepast kon worden. Om de eenheid te bewaren zijn al die bruggen voorzien van cortenstalen randliggers (de buitenste liggers) en dito balusters. Opvallend is dat de balustraden met houten leuningen enigszins naar buiten wijken, bovendien gaan ze mee met de welving van de brug, ipv Delft omschreef het als "waaiervorm". Op 8 mei 2025 is aan een zevental bruggen in de Bijlmerweide een vogelnaam, beginnend met een G gegeven. Deze brug werd vernoemd naar de Gaai. Bij de brug is een informatiebordje over deze vogel geplaatst, later is ook aan de brug een naambordje gehangen. Bij deze brug is ook een algemeen informatiebord over alle zeven vogelsoorten geplaatst.
Brug 1127

Brug 1127 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is een zogenaamde duikerbrug. Zij werd in 1968/1969 gelegd in een brede afwateringstocht tussen de G-Buurt met Geerdinkhof en het park Bijlmerweide. Het park en het water zijn daar voor de helft om de buurt heen aangelegd. Er liggen in dit water zes vrijwel identieke duikers (brug 1124, brug 1125, brug 1126, brug 1127, brug 1128 en brug 1129), die keurig op een rijtje liggen. De brug verbindt de buurt en het park alleen voor voetgangers en fietsers. De zes bruggen hebben een identieke uitstraling. Ze liggen op maaiveldniveau waardoor voetgangers en fietsers over een bult in het landschap moeten gaan. De duiker is circa 32 meter lang en 4 meter breed; doorvaarthoogte is theoretisch, er is geen commerciële scheepvaart mogelijk in de gracht. Alle bouwonderdelen zijn in beton uitgevoerd, conform het ontwerp van de Dienst der Publieke Werken (specifieke ontwerper onbekend). Elders in de wijk Zuidoost zijn soortgelijke duikers geplaatst.
Brug 1184

Brug 1184 of Goudhaanbrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is gelegen in een voetpad in het park Bijlmerweide en overspant een ringwater om een eiland. In datzelfde voetpad ligt enkele meters verder brug 1183. De eerste brug die hier werd neergelegd dateerde uit 1970. Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken ontwierp een bijna tien meter lange houten voetbrug die zonder brugpijlers over het water hing. Het park droeg toen nog de naam Gaasppark. Liggers, leuningen en balustraden werden gevormd door dikke houten balken, een bouwwijze die Sterenberg gebruikte voor een veelvoud aan parkbruggen. In 2015 waren die bruggen in de Bijlmerweide vermolmd, verweerd en versleten, bovendien moesten ze ook de karretjes van de gemeentereiniging en –hersteldiensten (maximaal 5 ton) kunnen gaan dragen en daar waren ze niet op gebouwd. Stadsdeel Zuidoost gaf opdracht aan ipv Delft twaalf verschillende bruggen te ontwerpen (meerdere bruggen hebben hetzelfde ontwerp), die toch een eenheid zouden vormen in het park. Er kwam het waterbouwkundig aannemingsbedrijf Jos Scholman aan te pas de bruggen in te passen. Ipv Delft ontwierp een soort standaardmodel dat steeds indien nodig aangepast kon worden. Om de eenheid te bewaren zijn al die bruggen voorzien van cortenstalen randliggers (de buitenste liggers) en dito balusters. Opvallend is dat de balustraden met houten leuningen enigszins naar buiten wijken, bovendien gaan ze mee met de welving van de brug, ipv Delft omschreef het als "waaiervorm". Op 8 mei 2025 is aan een zevental bruggen in de Bijlmerweide een vogelnaam, beginnend met een G gegeven. Deze werd vernoemd naar de Goudhaan. Bij de brug is een informatiebordje over deze vogel geplaatst, later is ook aan de brug een naambordje gehangen.
Brug 1183

Brug 1183 of Grote Zilverreigerbrug is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Zuidoost. De brug is gelegen in een voetpad in het park Bijlmerweide en overspant een ringwater om een eiland. In datzelfde voetpad ligt enkele meters verder brug 1184. De eerste brug die hier werd neergelegd dateerde uit 1970. Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken ontwierp een bijna tien meter lange houten voetbrug die zonder brugpijlers over het water hing. Het park droeg toen nog de naam Gaasppark. Liggers, leuningen en balustraden werden gevormd door dikke houten balken, een bouwwijze die Sterenberg gebruikte voor een veelvoud aan parkbruggen. In 2015 waren die bruggen in de Bijlmerweide vermolmd, verweerd en versleten, bovendien moesten ze ook de karretjes van de gemeentereiniging en –hersteldiensten (maximaal 5 ton) kunnen gaan dragen en daar waren ze niet op gebouwd. Stadsdeel Zuidoost gaf opdracht aan ipv Delft twaalf verschillende bruggen te ontwerpen (meerdere bruggen hebben hetzelfde ontwerp), die toch een eenheid zouden vormen in het park. Er kwam het waterbouwkundig aannemingsbedrijf Jos Scholman aan te pas de bruggen in te passen. Ipv Delft ontwierp een soort standaardmodel dat steeds indien nodig aangepast kon worden. Om de eenheid te bewaren zijn al die bruggen voorzien van cortenstalen randliggers (de buitenste liggers) en dito balusters. Opvallend is dat de balustraden met houten leuningen enigszins naar buiten wijken, bovendien gaan ze mee met de welving van de brug, ipv Delft omschreef het als "waaiervorm". Op 8 mei 2025 is aan een zevental bruggen in de Bijlmerweide een vogelnaam, beginnend met een G gegeven. Deze werd vernoemd naar de Grote zilverreiger. Bij de brug is een informatiebordje over deze vogel geplaatst, later is ook aan de brug een naambordje gehangen.
Volkssterrenwacht Copernicus

Volkssterrenwacht Copernicus is een sterrenwacht in Overveen, gemeente Bloemendaal. De sterrenwacht ligt in het Nationaal Park Zuid-Kennemerland en is gelegen net achter het voormalige waterwinterrein van PWN en vlak bij Middenduin. De sterrenwacht is vernoemd naar Pruisisch astronoom Nicolaas Copernicus. Geschiedenis De Stichting Volkssterrenwacht Copernicus werd in 1974 opgericht en was gevestigd aan de Vergierdeweg in Haarlem. De sterrenwacht is door de leden zelf ontworpen en gebouwd. In 1985 werden de koepel en de kijker in gebruik genomen. Door de bouw van het ziekenhuis werden sportvelden en de daarbij behorende lichtmasten verplaatst richting de Vergierdeweg waardoor de sterrenwacht in de verdrukking kwam. De sterrenwacht verhuisde daarom in 2003 naar het terrein van PWN aan de Zeeweg in Bloemendaal, waar het werd opgebouwd op de fundering van een van de reinwaterkelders. Activiteiten De sterrenwacht is regelmatig geopend voor publiek. Daarnaast verzorgt men cursussen en lezingen en zijn er presentaties over het heelal en de ruimtevaart. Tevens is de sterrenwacht open tijdens bijzondere gebeurtenissen als zons- en maansverduisteringen en landelijke evenementen als het Weekend van de Wetenschap, de Nacht van de Nacht, Landelijke Sterrenkijkdagen en de Landelijke Zonnekijkdag van de KNVWS. Doelstellingen Volkssterrenwacht Copernicus is een stichting die volledig wordt gedraaid door vrijwilligers. De doelstelling van de stichting is het populariseren van en bekend maken met weer- en sterrenkunde en aanverwante wetenschappen voor een breed publiek. Financieel is de stichting afhankelijk van vaste donateurs en eenmalige donaties, omdat de stichting geen subsidie ontvangt. Externe link Officiele website
Arlandabrug

De Arlandabrug (brug 120P) is een brug in Amsterdam-West. Alhoewel genummerd als brug is er sprake van een viaduct. Ze is gelegen in de Rijksweg 10 (Ringweg Amsterdam) en voert over de Arlandaweg, waar ze haar naam aan dankt. Beide zijn vernoemd naar Luchthaven Stockholm-Arlanda (straat in 1989, brug in 2017). De geschiedenis van het bouwwerk loopt parallel aan die van de Haarlemmerwegbrug, die 85 meter ten zuiden van deze brug ligt. Daar waar die werd gebouwd in de ringweg over een brede Haarlemmerweg werd dit viaduct in de periode 1964-1966 gebouwd over de Spoorlijn Amsterdam - Haarlem. Treinen reden tijdens de bouw af en aan van en naar Station Sloterdijk. Bij herinrichting van het spoortracé dat in 1985 verlegd werd langs het nieuwe Station Amsterdam Sloterdijk verdwenen de treinsporen en werden vervangen door rails voor de trams die daarmee konden worden doorgetrokken naar het nieuwe station. In 2018 werd op de pijlers het kunstwerk Mirror, mirror aangebracht. De brug ging vanaf de oplevering naamloos door het leven. In december 2017 gaf de gemeente Amsterdam (bijna) alle bruggen en viaducten in beheer bij Rijkswaterstaat (vandaar de toevoeging P) namen.
Verspronckbrug

De Verspronckbrug, aanvankelijk Schoterbrug genoemd, is een vaste brug in de Noord-Hollandse stad Haarlem. De brug overspant de Schotersingel en verbindt het Staten Bolwerk (N200) met de Verspronckweg. De brug ligt iets ten noorden van de voormalige stadspoort Deymanspoort en het voormalig Station Haarlem Bolwerk. De brug werd in 1940 gebouwd en diender ter vervanging van de hier aanwezige Schoterbrug. De brug is net zoals de gelijknamige weg vernoemd naar de Haarlemmse kunstschilder Johannes Cornelisz. Verspronck. De brug lijkt door de rond 1950 geplaatste ijzeren borstweringen een geheel met de Kenaubrug te vormen, deze brug ligt iets ten zuiden van de Verspronckbrug. Tussen deze twee bruggen ligt de rijksmonumentaale Kenauspoorbrug, daterend uit 1906. Tijdens een verkeerstelling op 3 september 1957 reden er staduitwaarts bijna zo’n 5.000 voertuigen over de brug. Voor de pleziervaart heeft de brug een geringe doorvaarthoogte van een 1,1 m. Volgens de “Ambitiekaart Haarlemse Wateren” bestaat bij de gemeente de wens om de brug op te hogen.
New Kit

New Kit is een appartementencomplex in Amsterdam Nieuw-West. De naam verwijst naar de Opstandingskerk, vanwege haar vorm in de volksmond bekend als de Kolenkit. Het gebouw met haar puntige kerktoren vormde sinds de oplevering in 1956 een blikvanger aan het begin van de Bos en Lommerweg ten westen van het Bos en Lommerplein. Door de vele nieuwbouw met hoogbouw rondom dat plein raakte ze echter steeds meer uit zicht. New Kit vormt sinds 2012 een vervanger dan wel tegenhanger van die Kolenkit en staat aan het westelijk eind van de weg, op de hoek met de Leeuwendalersweg. De buurt werd gekenmerkt door de bouw van portiekwoningen met 3 à 4 bouwlagen. New Kit, gezien als baken, is echter 58 meter hoog en telt zeventien verdiepingen. Bovendien valt de toren op doordat zij "hellend" (Het Parool had het in 2012 over "Wonen uit het lood") opgetrokken is (9 graden uit het lood), terwijl de omliggende woningen en stratenpatroon rechthoekig zijn. Verder valt de kleur op, met haar bijna witte uiterlijk valt ze op ten opzichte van de bakstenen woningen die haar omringen. Opdrachtgever voor deze woontoren was Eigen Haard, die haar keus liet vallen op het ontwerp van HM Architecten (Will Weerkamp, Maarten van Noort, Henk Duijzer). De woningen zijn gelegen langs een centraal geplaatst trappenhuis en lift, dat zorgde voor hoofdbrekens, een verticale constructie in een toren die scheef staat. Er zijn bedrijfsruimten ingebouwd en de bovenste etages wordt in beslag genomen door penthouses. In de toren bevonden zich tijdens oplevering zowel koop- als huurwoningen. De huurwoningen werden deels gebruikt voor huurders die elders in verband met stadsvernieuwing hun huizen gesloopt zagen worden. Het gebouw werd genomineerd voor de Nieuwbouwprijs 2012 en Zuiderkerkprijs 2011. Het won beide prijzen niet. De Nieuwbouwprijs ging naar het Borneohof aan het Javaplein. Bij de Zuiderkerkprijs viel zij juist af vanwege haar opmerkelijke verschijnen; ze paste niet in de buurt. De winnaar was daar De Keyzer aan de Czaar Peterstraat.
Sportcomplex Olympia

Sportcomplex Olympia is een groot sportcomplex in de Nederlandse stad Rotterdam. In Rotterdam-Zuid is het gelegen naast De Kuip, waar het deel uit maakt van de nieuwe Rotterdamse wijk Stadionpark. Sportcomplex Olympia bevindt zich tussen het alom bekende Sportcomplex Varkenoord en Trainingscomplex 1908, waar onder meer de selectie en jeugdafdelingen van voetbalclub Feyenoord trainen. Geschiedenis Het Sportcomplex werd door wethouder Adriaan Visser in 2018 officieel geopend. Sindsdien zijn er verschillende verenigingen gehuisvest, zoals Rotterdam Atletiek, Ghausia Cricket Club en Rotterdam Trojans. Op het Sportcomplex staat ook een imposant verzamelgebouw met op de begane grond meerdere kleedkamers, materiaal- en EHBO-ruimtes. De verenigingen HC Feijenoord, FC IJsselmonde en R.V. & A.V. Overmaas hebben op de eerste verdieping hun eigen clubkantine. Het dak is tegelijkertijd ook een tribune, waar het publiek uitzicht heeft over het sportcomplex. Dit verzamelgebouw is ontworpen door NL Architecten en is gerealiseerd door Betsema Groep in opdracht van de gemeente Rotterdam. Op de locatie van het Sportcomplex Olympia heeft sinds 2011 het Sint Clara Ziekenhuis gestaan, wat samen met het Zuiderziekenhuis gefuseerd is tot het Maasstad Ziekenhuis. Faciliteiten Het sportcomplex bevat: Meerdere hockey- en voetbalvelden Multifunctioneel sportveld Een atletiekbaan Een Gymboxx Een cricketpitch en slagkooi Een Beachcourt met twee beachvolleybalvelden Een SmartGoals Urban SkillCourt Eigenaar De eigenaar van het Sportcomplex Olympia is gemeente Rotterdam. Het Sportbedrijf Rotterdam beheert het complex. Het terrein is semi-geopend. Wanneer de velden niet in gebruik zijn door de verenigingen kan het worden verhuurd aan externe sportaanbieders of mogen buurtbewoners gebruik maken van de sportvelden.