NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Кросвейк (кладбище)

«Кросвейк» (нид. Crooswijk) — кладбище, расположенное в нидерландском городе Роттердам на левом берегу реки Ротте. Официально открыто в июле 1832 года, туда были перенесены некоторые захоронения с других кладбищ. На нём похоронены множество знаменитых культурных и политических деятелей Нидерландов. Могила Евгения Коновальца На кладбище находится могила командира Украинских сечевых стрельцов, коменданта Украинской войсковой организации и главы Проводу Организации украинских националистов Евгения Коновальца. Могила расположена справа от центрального входа на краю кладбища с видом на реку. Похороны Коновальца состоялись 28 мая 1938, на них присутствовали несколько членов ОУН, а также посол Литвы в Нидерландах (у Коновальца было литовское гражданство). Обряд отпевания провёл католический священник-голландец. Коновалец был похоронен в цинковом гробу, поскольку националисты планировали перезахоронить его на Украине после восстановления её независимости. Другие известные личности, похороненные на кладбище Бейль, Пьер, французский философ Ссылки Пам'яті вождя (недоступная ссылка) (укр.) Євген Коновалець (укр.)
Цвинтар Кросвейк

«Кросвейк» (нід. Crooswijk) — цвинтар, розташований у нідерландському місті Роттердамі на лівому березі річки Ротте. Офіційно був відкритий у липні 1832 року. Сюди також були перенесені деякі поховання зі давніших цвинтарів. Місце поховання голови Проводу Організації Українських Націоналістів Євгена Коновальця. «Кросвейк» став місцем поховання для багатьох видатних людей Нідерландів, зокрема політиків, митців і військових. Могила Євгена Коновальця На цвинтарі «Кросвейк» — могила колишнього команданта Січових Стрільців та Української Військової Організації, голови Проводу Організації Українських Націоналістів Євгена Коновальця. Поховання знаходиться праворуч від центрального входу на краю цвинтаря з видом на річку (GPS 51.939418 4.494519, ряд Vak Z, Rooms-Katholiek). Похорон Євгена Коновальця відбувся 28 травня 1938 року. В церемонії взяла участь невелика кількість побратимів та консул Литви у Нідерландах (керівник ОУН отримав на еміграції литовське громадянство). Похоронний обряд здійснив місцевий нідерландський католицький священик. Він був похований у цинковій труні, щоб після здобуття Україною незалежності перенести в рідну землю. Відомі особистості, які поховані на кладовищі П'єр Бейль, французький філософ Примітки Посилання Algemene Begraafplaats Crooswijk Фото могили Євгена Коновальця Мандрівка до Полковника. Де похований Коновалець // Історична правда, 26.03.2011 [Архівовано 6 червня 2013 у Wayback Machine.] Пам'яті вождя[недоступне посилання з травня 2019] Євген Коновалець Відео як пройти до могили Євгена Коновальця https://www.youtube.com/watch?v=1dWgCj7JW1A (відео Івана Хоми)
Oost-Indische Huisbrug

De Oost-Indische Huisbrug (brug 223) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug overspant de Kloveniersburgwal en vormt zo de verbinding tussen het Rusland en de zuidelijke kade van de Raamgracht. De brug is sinds 10 oktober 1995 een gemeentelijk monument. De brug is vernoemd naar het Oost-Indische Huis gelegen op de hoek Kloveniersburgwal en Oude Hoogstraat, waardoor het gedeelte van de kade tussen Oude Hoogstraat en Rusland Oost-Indische Kaai werd genoemd. Er ligt hier al eeuwen een brug. Op zijn stadsplattegrond uit 1625 tekende Balthasar Florisz. van Berckenrode hier al een ophaalbrug met de hamei aan de stadskant; de Kloverniersburgwal heette toen nog Oude Cingel, Rusland 't Rus-landt en de Raamgracht Verwers Graft. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1904. Toen besteedde de gemeente Amsterdam aan “Het vernieuwen van de vaste brug no. 223 over den Kloverniersburgwal vóór het Rusland, met bijbehorende werken". Er moest destijds gewerkt worden onder het regime van de ingenieur, hoofd der afdeling Onderhoud van de Dienst der Publieke Werken. Het werd een brug met ijzeren/stalen liggers die in een lichte welving over een vijftal jukken liggen. Daarboven liggen de planken dwars met daarop weer balustrades. In maart 1940 was de brug even buitendienst, er moesten kabels vernieuwd worden. De brug is in 1970 geheel vernieuwd, inclusief het landhoofd van brug 225 onder leiding van de Dienst der Publieke Werken. Er kwam een brug met stalen balken en beton en houten pijlers. De houten dwarsliggers zijn ook in 2020 nog aanwezig. De brug is sinds 1995 een gemeentelijk monument.
Brug 216

Brug 216 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug overspant de Oudezijds Achterburgwal en vormt de verbinding tussen de Sint Agnietenstraat en Rusland. Opvallend aan de brug is dat zij schuin over de gracht ligt. Daar waar elders in de binnenstad van Amsterdam werd geopteerd om een haaks liggende brug dan maar niet te laten aansluiten op de doorgaande route is er hier voor gekozen om de brug wel aan te laten sluiten. Het laat van boven dan zien dat de brug eigenlijk kuist niet goed aansluit, noch op de Agnietenstraat, noch op het Rusland. Hier ligt al eeuwen een brug. Op de kaarten van Pieter Bast (1599) en Balthasar Florisz. van Berckenrode (1625) is hier een brug ingetekend naar ’t Rus-landt. De moderne geschiedenis begint hier in 1870. Toen besteedde de gemeente Amsterdam het verlagen van de steenen wulfbrug no. 216 aan, met het overdekken met ijzeren brugleggers en een houten dek met zinkbekleding. De brug was een ontwerp van Bastiaan de Greef, toen stadsarchitect bij de Timmertuin der gemeente. Hier werd een welfbrug uit rond 1766 vervangen door een liggerbrug. Een aantal jaren na de oplevering kwam fotograaf Pieter Oosterhuis langs en legde de brug vast. Deze brug met lantaren midden op de brug en 19e-eeuwse balustrades hield het bijna een eeuw vol. De brug kreeg te maken met een toenemend verkeersaanbod, waaronder een steeds grotere stoet aan trouwauto’s die via deze route het stadhuis op de OZ Achterburgwal probeerden te bereiken. De liggerbrug werd daarbij steeds onderhoudsgevoeliger; van het terugleggen van een liggerbrug werd daarom afgezien. Er kwam in 1971 een nieuwe welfbrug, er werd hier deels teruggerestaureerd. Een opmerkelijke keus, want de noordelijker gelegen Paulusbroedersluis bleef bij restauratie een liggerbrug, net als de zuidelijker gelegen brug 218 met daartussen dus een klassiek uitziende welfbrug van jaren-zeventigbeton. Tot april 2016 stond de brug bekend als Ruslandbrug dan wel Russchenbrug. In die maand trok de gemeente Amsterdam alle officieuze benamingen van bruggen in en ging de brug anoniem door het leven.
Oud Groevenbeek

Oud Groevenbeek is een landgoed, gelegen tussen de Gelderse plaatsen Ermelo en Putten. Het ontleent zijn naam aan een spreng, die op het landgoed ontspringt. Op het 224 hectare grote landgoed van de Vereniging Natuurmonumenten staan een landhuis in art-nouveaustijl uit 1907, een boerderij (1870), een tuinmanswoning (1905), een wijngaard, een eigen watertoren en diverse bijgebouwen. De villa Oud Groevenbeek is ontworpen door architecten L.A. van Essen en J. van Zeggeren uit Harderwijk. De watertoren werd gebouwd in 1912 op een kunstmatige heuvel. Hij is in 1950 buiten gebruik gesteld en in 1994 gerestaureerd. De kelders van de toren huisvesten sinds 1998 verschillende soorten vleermuizen. De tuinen van het landhuis gaan over in bossen waar vaak beuken, en soms eiken, dennen, en lariksen overheersen. Ook zijn er hakhoutpercelen en landbouwgronden. Qua fauna vindt men er onder meer reeën, wilde zwijnen, vossen, dassen, groene specht, zwarte specht, middelste bonte specht en de ijsvogel. Op Oud Groevenbeek ligt een netwerk van paden waarmee men langs het landhuis, de Volenbeek, de sprengkop en de grafheuvels op de Groevenbeekse heide kan wandelen. Het Groevenbeekpad heeft faciliteiten voor visueel gehandicapten en is ook toegankelijk voor mensen in een rolstoel. Zie ook Christelijk College Groevenbeek Nieuw Groevenbeek Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 523871 Wijngaard Oud Groevenbeek Foto's
Benedictuskerk (Kootstertille)

De Benedictuskerk is een kerkgebouw in Kootstertille in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De driezijdig gesloten zaalkerk met neoclassicistische details werd gebouwd in 1882. In de toren van vijf geledingen met achtkantige spits hangt een klok (1759) van klokkengieters Steen en Borchardt. Het orgel uit 1884 is gebouwd door Friedich Wilhelm Leichel & Zn. Het kerkgebouw is een rijksmonument. De kerk wordt gebruikt door de Protestantse Gemeente. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Kootstertille Kerken in Friesland
Abbingapark

Het Abbingapark is een park in Leeuwarden, in de Nederlandse provincie Friesland. Het park is vernoemd naar de Abbinga State, dat waarschijnlijk van de 14e tot de 19e eeuw ten oosten van het huidige park stond. De aanleg van het park begon in 1978, waarna het in 1979 officieel werd geopend. In het noorden grenst het aan Huizum-dorp en de Huizumerbegraafplaats en de Dorpskerk, in het zuiden aan de Aldlânsdyk. Aan de westzijde loopt de Wirdumervaart en bevindt zich het ziekenhuis Frisius MC aan de Henri Dunantweg.
Erasmusgebouw

Het Erasmusgebouw is een van de academische gebouwen van de Radboud Universiteit in de Nederlandse stad Nijmegen. Het is gelegen aan het Erasmusplein 1, aan de zuidelijke rand van de wijk Heijendaal. De faculteiten filosofie, theologie, religiewetenschappen en letteren zijn in dit gebouw gevestigd. Het is met 88 meter tevens het hoogste gebouw van Nijmegen. Geschiedenis Het gebouw is vernoemd naar de 15e-eeuwse filosoof, theoloog en humanist Desiderius Erasmus. In oktober 1970 werd de kern van het gebouw middels een glijbekisting binnen een tijdsbestek van 25 dagen opgetrokken. Hier bevinden zich de trappen, liften, toiletten en allerlei technische installaties. Eromheen werden de werkkamers en collegezalen gebouwd. Het Erasmusgebouw werd voltooid in 1973. In 2007 en 2008 vond een ingrijpende verbouwing plaats van zowel de kantoren als de onderwijsruimten. Door deze modernisering is er nu overal in het gebouw toegang tot een draadloze internetverbinding en bevatten de meeste onderwijsruimten digitale faciliteiten. Architectuur Het gebouw heeft tegenwoordig 21 verdiepingen. De buitengevels meten 25 bij 30 meter. Ze zijn van beton en hebben een grindstructuur. Aan de zuidzijde is tien jaar later een laagbouw van drie verdiepingen bijgebouwd, die samen met de bibliotheek en de aangrenzende Thomas van Aquinostraat een binnenplein vormt. Foto's
Sint-Bonifatiuskerk (De Rijp)

De Sint-Bonifatiuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Rechtestraat 164 in het dorp De Rijp in de provincie Noord-Holland. De kerk werd gebouwd tussen 1860 en 1863 naar een ontwerp van de architecten Johannes van Straaten en diens schoonzoon Wilhelmus Jacobus Johannes Offenberg. Zij ontwierpen de kerk in een neogotische stijl. De eenbeukige kerk heeft veelhoekig gesloten koor. De kerk verving een schuurkerk die in 1804 werd gebouwd. In de toren hangt een van elders gekomen klok, die in 1667 werd gegoten door de klokkengieter Pieter Hemony. In het interieur is veel werk terug te vinden dat vervaardigd is in het atelier Cuypers-Stoltzenberg, zoals het hoofdaltaar, de preekstoel, de orgelkast en de kruiswegstaties. De gebrandschilderde ramen zijn vervaardigd door de glazenier Lou Asperslagh en door atelier Nicolas uit Roermond. De kerk is erkend als rijksmonument.
Johannes de Doperkerk (Hijlaard)

De Johannes de Doperkerk is een kerkgebouw in Hijlaard in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De zadeldaktoren van drie geledingen dateert uit de 13e eeuw. In de van kloostermoppen gebouwde toren hangt een klok (1392) van Hermanus en een klok (1618) van Hans Falck. De gotische eenbeukige kerk met spitsboogvensters werd gebouwd in de 15e of 16e eeuw ter vervanging van de oudere kerk die oorspronkelijk gewijd was aan Johannes de Doper. Het kerkgebouw met vijfzijdig gesloten koor is een rijksmonument. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. De gemarmerde zandstenen epitaaf (1656) in aedicula-vorm voor Hobbe van Aylva (1645) en Frouck van Aylva (1617). De zwarte preekstoel en de twee herenbanken dateren uit de 19e eeuw. Het orgel uit 1880 is gebouwd door L. van Dam en Zonen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Hijlaard Kerken in Friesland
Watertoren (IJmuiden Dokweg)

De Watertoren in IJmuiden is ontworpen door Rijkswaterstaat en gebouwd in 1915. De toren staat aan de Dokweg in het havengebied van IJmuiden (IJmuiden-West). De toren was bedoeld om de haven en de vissers van IJmuiden van voldoende water te voorzien. De watertoren heeft acht poten, een hoogte van 24,25 meter en één waterreservoir van 600 m³. In de jaren negentig is de toren buiten gebruik gesteld. In 2002 kocht projectontwikkelaar Ben Vermeer de toren voor 375.000 gulden. Momenteel is de toren een rijksmonument. De verbouwing en restauratie van het benedengedeelte van de toren kwam in 2004 gereed. Momenteel (2019) wordt er opnieuw onderhoud gepleegd aan de watertoren en zal deze worden gerestaureerd en opnieuw geverfd. Zie ook Aan de Evertsenstraat in IJmuiden is nog een watertoren te vinden, zie daarvoorː Watertoren (IJmuiden Evertsenstraat). Externe link Foto van de watertoren in IJmuiden (1915) op web.archive.org
Aquadrome

Het Aquadrome was een zwembad in Enschede. Het zwembad werd geëxploiteerd door het sportbedrijf Sportaal B.V. dat ook zwembad Het Slagman in die gemeente exploiteert. Locatie Het Aquadrome maakt deel uit van Sportpark Het Diekman, in de wijk Varvik-Diekman, net buiten de Singel. Vlak bij het zwembad stond vroeger het Diekmanstadion van FC Twente. Op dit moment zijn op die locatie de voetbalclubs Sportclub Enschede, De Tubanters en VV Zuid Eschmarke gevestigd. Ook zijn er een sporthal, een sportschool, een klimhal en een squashcentrum gevestigd. Binnenbad Geopend 25 augustus 1991. Het binnenbad bestond uit een 25-meterwedstrijdbad en een recreatiebad met onder andere twee waterglijbanen, een wildwaterbaan en een peutertuin. Er is geen horecagelegenheid aanwezig in het zwembad. Op woensdag 1 juli 2026 was het binnenbad voor het laatst open. Hierna zijn de zwemactiviteiten verplaatst naar het voltooide naastgelegen zwembad Het Diekman. Buitenbad In 2007 besloot de gemeente Enschede een nieuw buitenzwembad aan te laten leggen op het Diekmanterrein. Het ontwerp bestaat uit een sportief, een recreatie- en een peuterbad. Het bad werd in juli 2010 in gebruik genomen. Dit bad is in de zomer van 2024 en 2025 niet beschikbaar in verband met de bouw van een nieuw binnenbad. Het buitenbad is sinds 3 juli 2026 weer geopend en verbonden met het nieuwe zwembad Het Diekman. Nieuwbouw Begin 2024 begon op Het Diekman de bouw van een nieuw zwembad dat het Aquadrome zal vervangen. De bouw zal twee jaar in beslag nemen. Het binnenbad zal gedurende deze periode zoveel mogelijk geopend blijven. Buitenbad en ligweide zijn gedurende de bouwwerkzaamheden niet in gebruik. Externe link Officiële website
Annie M.G. Schmidtbrug

De Annie M.G. Schmidtbrug (brug 2212) is een loopbrug in Amsterdam-Centrum. De brug verbindt de Oosterdokskade met in dit geval de drijvende steigers waaraan dan, weliswaar op het andere eind, weer het in het Oosterdok drijvende Chinees restaurant Sea Palace ligt. Om de stijging en daling van het water en dus de steiger te kunnen opvangen heeft de brug in de kademuur een scharnierpunt. De donkergrijze stalen brug eindigt met een trappetje op de steiger met als steunpunten wieltjes. De naam van de brug is geïntegreerd in het ontwerp van de brug. Hierdoor ontstond de situatie dat de naam van de brug eerst officieus was en pas na een paar maanden officieel werd. De brug is vernoemd naar schrijfster Annie M.G. Schmidt. De brug ligt in het verlengde van de Annie M.G. Schmidtstraat. Zij schreef ook veel teksten waarbij Harry Bannink muziek schreef. Het is daarom opvallend dat gezien hun samenwerking tussen de Annie M.G. Schmidtbrug/straat en de Harry Banninkbrug/straat, de Willem Frederik Hermansbrug/straat ligt.
Sint-Franciscuskerk (Groningen)

De Sint-Franciscuskerk is een Rooms-Katholieke Kerk kerk aan de Zaagmuldersweg in de Nederlandse stad Groningen. Het gebouw is een van de twee kerken die gebruikt worden door de Sint-Martinusparochie in de stad Groningen. Geschiedenis In 1930 werd in de Oosterparkwijk, toen nog een nieuwbouwwijk, een roomse parochie gesticht. Op advies van Paul Bellot werd H.C. van de Leur aangetrokken als architect voor de bouw van een kerk. Hij ontwierp een gebouw in de stijl van Bellot, met strakke lijnen volgens de Gulden snede. Het gebouw heeft een vierkante klokkentoren met een met koper bekleed tentdak. De eerste steen werd gelegd op tweede kerstdag 1932. In januari 1934 kon de kerk worden ingewijd. De kerk is gewijd aan Franciscus van Assisi, van wie een beeld (gemaakt door Herman van Remmen) aan de toren is bevestigd. De kerk werd tussen 1996 en 2000 gerestaureerd. Het gebouw is een gemeentelijk monument, evenals de naastgelegen pastorie, die werd ontworpen door A.Th. van Elmpt en in dezelfde periode als de kerk werd gebouwd. Interieur Het meest opvallende is het gebruik van gekleurde baksteen. Siermetselwerk wordt decoratief gebruikt. Het brede middenschip wordt door zes paraboolbogen overspannen. In de kerk zijn de meeste beelden gemaakt door Herman van Remmen. Hij maakte rond 1943 beelden van Antonius van Padua, Gerardus Majella, Jozef, Theresia en Franciscus van Assisi. Hij maakte ook een piëta (1933), die zich bevindt in een devotiekapel. Joep Nicolas maakte het glas-in-loodwerk, voorstellende het levensverhaal van de heilige Franciscus. De kruiswegstaties (1946) zijn van de hand van Charles Eyck. Edelsmidse Brom is verantwoordelijk voor het edelsmeedwerk van het altaar en voor twee beelden in de kerk. Alle altaren zijn ontworpen door Jan Eloy Brom. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Groningen Externe links Website van de Sint Franciscuskerk Architectuurgids.org - St. Franciscuskerk CWK Gemeente Groningen - object nummer 101673 Opname van de luidklokken Rondgang door de kerk via Youtube
Церковь Святого Франциска (Гронинген)

Церковь Святого Франциска (нид. Sint-Franciscuskerk) — римско-католическая церковь в нидерландском городе Гронинген. Одно из красивейших зданий города, построенное в 1934 году. Является муниципальным памятником архитектуры Гронингена. История Здание является одной из двух церквей, используемых приходом Синт-Мартинус в Гронингене. В 1930 году в Остерпарквейке, в то время ещё новом районе нидерландского города Гронинген, был основан римский приход. По совету Павла Беллу, в качестве архитектора для строительства новой христианской католической церкви был нанят Хендрик Кристиан Ван де Лёр. Он спроектировал авторское архитектурное здание с чистыми линиями. Строение имеет квадратную в плане колокольню с шатровой медной крышей. Первый камень в фундамент был заложен в День подарков (26 декабря) в 1932 году. В январе 1934 года здание церкви было построено и освящено. Церковь посвящена Франциску Ассизскому, статуя которого, выполненная скульптуром Германом ван Ремменом, установлена на башне. Реставрационные работы в церкви были выполнены в период с 1996 по 2000 год. Здание, как и прилегающий к нему дом приходского священника, является муниципальным памятником архитектуры. Особенности церкви При строительстве церкви Святого Франциска в Гронингене был использован цветной кирпич, выполнена декоративная кладка. Широкий неф перекрыт шестью параболическими арками. Большинство скульптур в церкви созданы Германом ван Ремменом. Примерно в 1943 году он изваял статуи Антония Падуанского, Жерардо Маеллы, Иосифа, Терезы и Франциска Ассизского. Более раннее творение этого автора, относящееся к 1933 году, — Пьета, находящаяся в часовне.. Голландский живописец Йоп Николас создал витражи, отображающие историю жизни святого Франциска. Нидерландская ювелирная компания «Edelsmidse Brom», специализирующаяся на выполнении ритуальных предметов из драгоценных металлов для Римско-католической церкви, изготовила серебряные изделия для алтаря и двух статуй в гронингенском храме. Все алтари в церкви спроектированы Яном Элоем Бромом (1891—1954). Фотогалерея Примечания Ссылки Сайт церкви Святого Франциска История церкви Святого Франциска в Гронингене Видеоэкскурсия по церкви
Dirk van Nimwegenbrug

De Dirk van Nimwegenbrug (brug 241) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de oostelijke kade van de Amstel en voert over de Nieuwe Keizersgracht. De brug wordt omringd door rijksmonumenten aan zowel de Amstel als de Nieuwe Keizersgracht. Het bekendste daarvan is het gebouw van museum Hermitage Amsterdam. Ook aan de overkant van de Amstel bestaat bijna de gehele gevelwand uit monumenten. Tussen al die rijksmonumenten bevindt zich om de zuidelijke hoek tussen de twee waterwegen een gemeentelijk monument Amstel 53/Nieuwe Keizersgracht 2. De brug zelf is echter geen monument, ze is daarvoor te jong. Er ligt hier al eeuwen een burg. Stadsarchitect Daniël Stalpaert tekende hier al een brug in op zijn ontwerpplattegrond uit 1662, maar er was op die plek toen nog geen enkele bebouwing en waarschijnlijk ook nog geen brug. De kaart met de Vierde uitleg uit 1679 laat hier geen brug zien. Toen Frederik de Wit zijn plattegrond maakte rond 1688 is ook nog nauwelijks bebouwing, maar het gebouw dat later bekend werd als Amstelhof en Hermitage staat er al wel. Hij tekende wel weer een brug in. Of er toen al een brug lag is niet duidelijk, op diverse tekeningen van rond 1710 van het Besjes-Huys (latere Amstelhof) is er nog geen brug te zien. Even later in 1713 ligt er wel een brug. Het gaat dan om een houten open brug (geen welfbrug) op jukken, deze brug is ook te zien op een prent van Pierre Fouquet. De moderne geschiedenis van de brug begint in 1888. Toen schreef de gemeente Amsterdam een aanbesteding uit voor "het vernieuwen van de brug no. 241 over de Nieuwe Keizersgracht aan de Amstel, en bijbehorende werken, alsmede de levering van bijna 15 ton balkijzer voor die brug". De bouw van de brug werd begeleid door de Dienst der Publieke Werken in de persoon van de stadsarchitect, destijds Bastiaan de Greef. Het is onbekend of hij de brug heeft ontworpen. Een oude ophaalbrug werd daarbij gesloopt, er kwam voor voetgangers een noodbrug, ander verkeer was gedurende enkele maanden gestremd. In 1909 vinden er grote herstelwerkzaamheden plaats aan de brug; ze is drie maanden buiten dienst. De werkzaamheden werden twee maanden uitgesteld. Die brug hield het tot 1990 vol. Toen werd ze opnieuw vervangen. Daarbij werd gekozen voor een welfbrug, die beter in het stadsbeeld paste maar in wezen historisch incorrect is. De keuze voor een dergelijke brug werd in de jaren zeventig van de 20 eeuw ook wel aangeduid als architectonische leugen, er heeft hier voor zover na te gaan nooit een welfbrug gelegen. Dat de brug inclusief paalfundering van rond 1990 is, is te zien aan de zoutschade, die wel op de brug zichtbaar is, maar niet bij de omringende gebouwen. De brug is vernoemd naar Dirk van Nimwegen, een van de leiders van de Februaristaking van 1941. Het brugnummer is in de middelste boogsteen (Amstelkant) van de middelste boog gefreesd.
Kerktoren van Oud-Leusden

De kerktoren van Oud-Leusden is een middeleeuwse kerktoren in Oud-Leusden in de gemeente Leusden in de Nederlandse provincie Utrecht. De toren staat in een hoek omgeven door verschillende drukke verkeerswegen, waaronder de A28 en N227, en even verder de N221. In de nabijheid liggen ook de straten Kerkweg en Dodeweg, een zogenaamde Doodweg. De plaats van de verdwenen kerk (de Urbanuskerk) met toren ligt op een kerkheuvel en wordt omgeven door een ommuurd kerkhof. In het padenpatroon is de vorm van de kerk nog zichtbaar. De kerk was gewijd aan de Heilige Antonius. De toren is een rijksmonument. Geschiedenis In 1005 stond hier al de parochiekerk van Leusden, Hamersveld, Amersfoort, Hoevelaken, Hohorst en Bavoort. Rond 1300 werd de kerk met de toren gebouwd. In 1826-1828 werd het kerkgebouw dat aan de toren vast zat gesloopt. Daarbij werden de stenen gebruikt voor de bouw van de kerk en pastorie in Leusden-zuid. De toren werd toen eigendom van de burgerlijke gemeente. In 1953-1957 werd de toren gerestaureerd. Tot 1988 was de begraafplaats eigendom van de Nederlands hervormde kerk en in 1988 werd deze overgedragen aan de gemeente. Hierdoor werd de begraafplaats een gemeentelijke begraafplaats.