NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vliehors

De Vliehors is een uitgestrekt natuurgebied op het Nederlandse waddeneiland Vlieland. Vliehors is een verbreed strand van ongeveer 24 vierkante kilometer, dat voor een groot deel nu in gebruik is als militair oefenterrein van de Koninklijke Luchtmacht (KLu), het enige in Nederland waar vliegers van de KLu en NAVO-partners mogen oefenen met munitie en explosieve ladingen. De zandplaat ligt op het westelijke derde deel van het waddeneiland. De operationele benaming van de Vliehors is Cornfield Range. Cavalerie Van 1955 tot en met april 2004 was er ook een cavalerieschietkamp (CSK) op de Vliehors gevestigd. Dit was de enige locatie in Nederland waar met scherpe munitie door de Leopard-tanks van de Nederlandse cavalerie, het tankonderdeel van de Koninklijke Landmacht, kon worden geschoten. Het CSK maakte organisatorisch deel uit van het Opleidingscentrum Cavalerie (OCC), welke als standplaats de Bernhardkazerne in Amersfoort had. In 1952 is minimaal een keer een proef in de buitenlucht uitgevoerd op de Vliehors, waarbij het door TNO gefabriceerde zenuwgas sarin werd getest op proefdieren. Tot 1993 is op de Vliehors door Defensie bij oefeningen gebruikgemaakt van verarmd uranium in munitie. In de winter van 1993/1994 is er een proef gedaan om een radiografisch beweegbaar doel te introduceren. In september 2009 is door het Ministerie van VROM een nieuwe milieuvergunning afgegeven aan Defensie, die het mogelijk maakt om te schieten vanuit jachtvliegtuigen en helikopters en tot maximaal 70 live bommen (500-ponders) per jaar af te werpen. Drenkelingenhuisje Aan het westelijke strand is een reddingshuisje te vinden. Dit is aangekleed en ingericht met allerlei voorwerpen die gevonden zijn tijdens het strandjutten. Dit huisje is voor toeristen te bereiken met de Vliehorsexpres.
Verzorgingsplaats De Forten

Verzorgingsplaats De Forten is een Nederlandse verzorgingsplaats gelegen aan de A12 Den Haag-Beek tussen knooppunt Lunetten en afrit 18a nabij Bunnik. Bij deze verzorgingsplaats is een Toeristisch Overstappunt (TOP), van waaruit recreanten naar toeristische plekken in de omgeving kunnen wandelen of fietsen, zoals het Fort bij Vechten en het gebied rond de Kromme Rijn en de Hollandse Waterlinie. Daarom is op initiatief van de ministeries van V&W, VROM en LNV is in 2007 de toegangspoort tussen Verzorgingsplaats 'de Forten' en de daarnaast gelegen parallelweg langs de rijksweg A12 geplaatst. Er bevindt zich een Mister Green-oplaadpunt voor elektrische auto's genaamd 'Allego snellader'. Slagmaat Tot 2006 heette de verzorgingsplaats "Slagmaat". Deze naam was afkomstig van de buurt waar de verzorgingsplaats aan grenst. Slagtmaat of Slachtmaet was in het verleden een heerlijkheid (niet groter dan een gehucht van twee huizen) die bij de heerlijkheid Bunnik en later bij de heerlijkheid Oud-Wulven is ingedeeld, opgegaan in de gemeente Houten. Eind 2006 is de naam gewijzigd in De Forten.
Boerenboom en Oude Gouwsboom

De Boerenboom en de Oude Gouwsboom zijn twee waterpoorten in de Nederlandse plaats Enkhuizen, gelegen in de Vest, de vestingwal aan de landzijde van de stad. Deze poorten, die met een houten schot werden gesloten en zo ook als sluis konden fungeren, zijn gebouwd in 1593, toen bij een grote stadsuitbreiding de huidige vestingwal werd aangelegd. De Boerenboom komt aan de stadszijde uit op de Noorder Boerenvaart, in de zogeheten Boerenhoek, en de Oude Gouwsboom komt buiten de stad uit op de Oude Gouw. Ketenboom Naast deze twee "sluitbomen" was er nog een derde, de Ketenboom bij de voormalige (nieuwe) Ketenpoort aan de Zuiderdijk. Deze Ketenboom bevond op het terrein waar nu het bedrijf Renolit is gevestigd op industrieterrein Ketenwaal. De Ketenboom, en de restanten van de landpoort, zijn eind 19e eeuw gesloopt ten behoeve van de aanleg van de spoorweg Zaandam-Enkhuizen. In augustus 2017 zijn de restanten van de Ketenboom blootgelegd door archeologen in verband met de nieuwbouwplannen die Renolit heeft. Alle drie de waterpoorten hadden een ongeveer gelijke constructie. De beide nog bestaande bomen zijn nog uit voorzorg gesloten in 1945, aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen de Duitse bezetter de Wieringermeer had laten onderlopen.
Windlust (Zandeweer)

De Windlust is een korenmolen en voorheen ook pelmolen in het Groningse Zandeweer. De Windlust werd oorspronkelijk in 1818 als grondzeiler gebouwd en werd in 1886 tot stellingmolen verhoogd. De molen bezit een complete pellerij, alleen zijn de pelstenen verwijderd. Deze liggen thans op de begane grond. De molen is verscheidene malen gerestaureerd en is thans eigendom van de gemeente Het Hogeland. De molen wordt één keer in de week op vrijwillige basis in bedrijf gesteld.
Verzorgingsplaats Kalix Berna

Verzorgingsplaats Kalix Berna is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A27 Breda-Almere tussen afritten 16 en 17 nabij Oosterhout. De naam is afgeleid van de restanten van drie kogelvangers die in 1730 in de buurt werden opgeworpen op de Oosterheide, en is een verbastering van de achternaam van Pieter Jacob Calckberner, een inwoner van Breda die hier tussen 1725 en 1729 ongeveer 50 ha heide kocht, een deel liet bebossen en de militaire oefeningen op een ander deel van zijn terrein toestond. In 2012 werden middels een veiling de huurrechten van het pompstation verkocht. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop de verzorgingsplaats Galgeveld.
Gemaal van de Plaspoel- en Schaapweipolder

Het Gemaal van de Plaspoel- en Schaapweipolder is een voormalig stoomgemaal in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, gebouwd in de periode 1873-1874 naar een ontwerp van P.A. Korevaar. Het gemaal diende voor (aanvullende) bemaling van de Plaspoel- en Schaapweipolder en loosde op de Delftse Vliet. In 1925 werd het gemaal gemoderniseerd waarbij het scheprad werd vervangen door een centrifugaalpomp van het merk Jaffa, met een capaciteit van 67 m³ per minuut. Sinds 1930 is de bemaling van de Plaspoelpolder en de Schaapweipolder samengevoegd. Het te bemalen oppervlak bedroeg toen circa 755 hectare. In 1989 werd een elektromotor geïnstalleerd. Voordat het gemaal gebouwd was, werd de Plaspoelpolder bemalen door de Plaspoelse molen, een poldermolen met een scheprad die uitsloeg op de Spieringswetering bij Sion. In 1899 werd de molen afgebroken maar bleef als woonhuis in gebruik. Rond 1960 werden de restanten afgebroken. De Schaapweipolder werd bemalen door de Schaapweimolen die eveneens het water uitsloeg vanaf de Schaapweimolensloot op de Spieringswetering. Trivia Het gemaal van de Veen- en Binckhorstpolder in Voorburg is vrijwel identiek aan dit gemaal. Zie ook De Schaapweimolen
Tweemanspolder Molen No.2

De Tweemanspolder Molen No.2 is een grondzeiler nabij Zevenhuizen. De molen is in 1729 gebouwd en is de tweede trap van de molenviergang Tweemanspolder. De molen is voorzien van een scheprad met een diameter van 5,98 m. In 1953 is de viergang buiten bedrijf gesteld en zijn de molens in bezit gekomen van de Stichting Molenviergang Tweemanspolder. De molen wordt bewoond en is niet te bezoeken. Tegenwoordig draait de molenviergang tweemaal per maand, op zaterdag. Zie ook Molenviergang (Zevenhuizen) Tweemanspolder Molen No.1 Tweemanspolder Molen No.3 Tweemanspolder Molen No.4
Oude Haven (Vlaardingen)

De Oude Haven van Vlaardingen is ontstaan uit een natuurlijke waterloop (vloedkreek en waterloop komend uit aangrenzend veengebied) welke ten noordoosten van het oude Vlaardingen ontsprong en met een grote bocht zuidwaarts in de Maas uitmondde. Deze waterloop is vanouds bekend als de Vlaarding en verenigde in zijn benedenloop enkele andere veenlopen, zoals de Hooilede, in zich. Deze waterlopen zijn zo goed als geheel verdwenen onder ophogingen bij latere stadsuitbreidingen. Langs de Emmakade loopt echter nog een sloot die een restant van de Vlaarding is. Met een bocht via het huidige Plein Emaus kwam de Vlaarding uit in het Buizengat. Dat Buizengat is een restant van een spuikom die hier werd aangelegd om de haven op diepte te houden. De naam dankt deze kom aan de buizen die hier 's winters werden opgelegd. Zo verstoorden deze schepen het spuien van de haven niet. Het gedeelte van de Oude Haven dat vanaf de Vlaardinger Driesluizen tot aan de Westhavenplaats loopt is gegraven; de oude loop van de Vlaarding die hier dichter bij de Hoogstraat lag is daarbij gedempt. Het gedeelte dat met een knik langs de Westhavenplaats loopt, volgt weer het verloop van de oude Vlaarding, die even ten zuiden van de Dayer in de Maas uitmondde. Bij de Dayer stond tussen 1625 en 1939 de stadskraan, waarmee schepen geladen en gelost werden. Van de laatste houten stadskraan uit 1858 zijn de bouwtekeningen bewaard gebleven. In 1995 heeft men aan de hand van de tekeningen een replica gemaakt, die verderop bij het Visserij & Vlaardings Museum is geplaatst. Aan de Westhavenplaats bevindt zich de Visbank, waar tot 1949 de vis bij opbod werd verkocht. Vanaf de Schiedamseweg/Westhavenkade naar het zuiden loopt ten westen van de haven de Westhavenkade, en ten oosten de Oosthavenkade. Aan deze kades liggen nog vele monumentale panden, waaronder redershuizen en pakhuizen. In de haven liggen langs de Westhavenkade varende monumenten, waaronder de VL92 Balder, een haringlogger die deel uitmaakt van de museumcollectie van het Visserij & Vlaardings Museum. Aan de Oosthavenkade zijn ligplaatsen voor de pleziervaart en bevindt zich onder andere het Hollandiagebouw. Door het steeds verlengen van de havenhoofden slibde ter weerszijden van de havenmond land aan, waardoor de Oude Haven in de loop van de geschiedenis ook steeds langer werd. Het gedeelte ten zuiden van de Delflandse Buitensluis bij de spoorweg wordt Buitenhaven genoemd. Tot de aanleg van de keersluis in 1888 vormden deze twee havens een geheel. Deze keersluis was onderdeel van de Hoekse Lijn, die over een waterkerende dijk was aangelegd die het gebied ten noorden ervan tegen overstroming moest beschermen. De Oude Haven, met daarin als verlenging de Buitenhaven, was tot het einde van de 19e eeuw de enige haven van Vlaardingen. De aanleg van de Koningin Wilhelminahaven maakte hier een eind aan. Ondanks de aanleg van een sluis in 1888 en een tweede sluis in 1920 is de Oude Haven tot 1995 een getijdehaven gebleven, die slechts bij verwacht hoogwater werd afgesloten.
Alphatoren

De Alphatoren is een 101 meter hoog gebouw in Enschede. De toren staat tussen meer hoogbouw aan "Boulevard 1945". Het gebouw heeft een woonfunctie en het telt 91 appartementen verdeeld over 28 verdiepingen. Samen met andere lagere appartementengebouwen vormt de toren een gebouwencomplex. Het gebouwencomplex is ontworpen door KOW architecten uit Den Haag. Hoogste gebouw van Overijssel De Alphatoren is, met 101 meter hoogte, het hoogste gebouw van Enschede en de provincie Overijssel. De IJsseltoren in Zwolle volgt met 96 meter.
Boerderij de Caterstee (Kadoelen)

Boerderij de Caterstee is een voormalige boerderij uit de Overijsselse buurtschap Kadoelen die tegenwoordig te bezichtigen is in het Nederlands Openluchtmuseum te Arnhem. Geschiedenis De boerderij was van het type hallenhuis met dwarsdeel en werd omstreeks 1800 gebouwd in Kadoelen (Overijssel). De boerderij had een melkkamer, melkkelder en een grote stal. Daaraan is duidelijk op te maken dat de zuivelveeteelt voor deze boer erg belangrijk was. Er was plaats voor zestien koeien. Opvallend is de grote rosmolen die werd gebruikt voor het karnen. De boter werd op de markt verkocht. De naam van deze boerderij, De Caterstee, wil zeggen dat hier oorspronkelijk een keuter of kleine boer woonde. Museum Omdat deze boerderij van historisch belang was, werd ze rond 1942 afgebroken en in het Nederlands Openluchtmuseum te Arnhem herbouwd. Deze herbouw kon pas in 1946 voltooid worden, door gebrek aan eikenhout. De boerderij is in het museum ingericht in de stijl van rond 1800. Externe link Pagina over De Caterstee
Huize Frankendael

Huize Frankendael (o Huis Frankendael), con l'annesso Park Frankendael, è una storica residenza di Amsterdam: situata al nr.72 della Middenweg, nel quartiere di Frankendael (stadsdeel di Amsterdam-Oost), fu realizzata in gran parte probabilmente tra la seconda metà o fine del XVII secolo e il 1733 ca. Si tratta dell'unico esempio rimasto delle residenze nobiliari di campagna realizzate tra il XVII e il XVIII secolo nel polder di Watergraafsmeer. L'altro è Amstelrust. L'edificio ospita un ristorante e sale adibite ad eventi vari e non è aperto al pubblico per le visite turistiche. Storia L'edificio originario fu costruito probabilmente intorno al 1659. Agli inizi del XVIII secolo la casa fu abitata da Izaak Balde, che era divenuto proprietario della tenuta nel 1695. Balde diede alla tenuta il nome di Frankendael, un nome che derivava da Frankenthal, un luogo di rifugio per i protestanti nei pressi di Worms, dove aveva trovato ospitalità suo nonno. L'opera di costruzione dell'edificio proseguì fino al 1733, quando Huize Frankendael assunse l'aspetto attuale. In seguito, fino 1759, fu proprietario della tenuta Jan Gildemeester. Quindi, a partire dal 1779, divenne proprietario di Frankendael Jan Gildemeester Janszoon, che nel 1783 affidò all'architetto Jacob Otten Husly l'incarico di realizzare un porticato in legno. L'edificio fu abitato stabilmente fino agli inizi del XIX secolo. Tra il 1849 e il 1866, risiedette a Frankendael Pieter Proot, che soleva tenere nella residenza feste e banchetti. In seguito, nel 1866, la tenuta di Frankendael fu acquisita dalla Nederlandsche Tuinbouw Maatschappij Linnaeus, che adibì le stanze dell'edificio ad uffici. Tra il 1927 e il 1956, i giardini della villa ospitarono, nel periodo estivo, spettacoli teatrali all'aperto. Nel frattempo, agli inizi degli anni cinquanta fu intrapresa un'opera di restauro sotto la direzione dell'architetto Ben Merkelbach. Il comune di Amsterdam offrì quindi a Ben Merkelbach nel 1957 la possibilità di utilizzare Frankendael come proprio ufficio personale; la tenuta fu così in seguito abitata dai discendenti di Merkelbach fino al 2004. Architettura Esterni La tenuta si estende in un'area di circa 7 acri nei dintorni del Tropenmuseum. All'ingresso si trova un porticato in legno (v. la sezione "Storia"), che reca lo stemma di Jan Gildemeester Janszoon. La facciata dell'edificio principale è in mattoni rossi. Di fronte alla facciata principale trova posto una fontana realizzata nel 1714 dallo scultore Ignatius van Logteren. Nella parte anteriore della villa, si trovano inoltre quattro statue degli inizi del XVIII secolo, forse trasferite a Frankendael da uno dei suoi proprietari, Jan Gildemeester. Nel retro della villa, si trova invece un giardino in stile inglese. Interni Le sale di Huize Frankendael sono decorate in stile Luigi XIV. Note Voci correlate Monumenti di Amsterdam Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Huize Frankendael Collegamenti esterni (NL) Park Frankendael, su ktl.nl. (NL) Huize Frankendael, su huizefrankendael.nl.
Wulperhorst

Wulperhorst is een buitenplaats gelegen tussen Zeist en Bunnik. Het huis Wulperhorst was een leen van Kasteel Hardenbroek. In 1735 kwam Wulperhorst in bezit van Gerlach Frederik van der Capellen, heer van Mijdrecht. Zijn weduwe verkocht het in 1762 aan Willem Nicolaas Pesters (1717-1794). Deze liet de tuin- en parkaanleg rond het landhuis uitbreiden. Er werd bijvoorbeeld een grand canal aangelegd naar de Kromme Rijn; een deel hiervan bestaat nog. In 1829 werd het landgoed Wulperhorst samen met de ridderhofstad Blikkenburg en de boerderijen Stoetwegen, Zomerdijk en De Rumst verkocht aan Jan Elias Huydecoper, heer van Zeist. In 1858 werd begonnen met de bouw van het huidige huis, ontworpen door de architect S.A. van Lunteren, die ook de tuin herinrichtte. De eerste steen werd gelegd door de 8-jarige Jan Elias Huydecoper, zoontje van Jan Louis Rijnier Anthony Huydecoper. Het neoclassicistische huis ligt in 5 hectare natuurgebied. Het maakt deel uit van de Stichtse Lustwarande. Bewoningsgeschiedenis Na het overlijden van Hendrik Maximiliaan Huydecoper (1857-1950), werd het huis verkocht aan Defensie en werd het betrokken door de staf van het Commando Tactische Luchtstrijdkrachten (CTL, zie Koninklijke Luchtmacht). Daarna werd het een asielzoekerscentrum. In 1980 werd het landgoed gekocht door Het Utrechts Landschap en in 2001 nam pianist Wibi Soerjadi het huis over met het plan er een pianoacademie op te richten. Het huis was geheel vervallen, dus Soerjadi moest alles laten restaureren. In 2018 verkocht Soerjadi het pand aan een vastgoedonderneming die van plan is een zorginstelling te vestigen in Wulperhorst. Concerten Ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van Wulperhorst werden in najaar 2008 jubileumconcerten gegeven. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Zeist
Church of Saint John the Baptist (Pijnacker)

The church of Saint John the Baptist (or as written by the parish H. Joannes de Dooper or as a variant in Dutch Sint Johannes de Doper) is a Roman Catholic church in Pijnacker in the Netherlands. The church is cruciform and built in the neo-Romanesque style. It was built in 1892 and is the work of architect, Adrianus Bleijs. When built it was within the Roman Catholic Diocese of Haarlem which was later renamed the Roman Catholic Diocese of Haarlem-Amsterdam. When diocesan boundaries were redrawn it became part of the Roman Catholic Diocese of Rotterdam. It The name of the church has several variations. The parish website officially shows it as "H. Joannes de Dooper," (with no "h" and with two "o"s) but others list it as Heilige (or Sint) Johannes de Doper (with an "h" and with only one "o.") Above the entrance door of the church is found a bas-relief showing the baptism of Jesus by John. The organ was built in 1899 by P.J. Adema and Sons. The church is a registered national monument along with the attached presbytery. Gallery See also Catholic Church in the Netherlands Book: "H. Joannes de Dooper - een eeuw rond het kerkgebouw 1892 -1992" (translation: Saint John the Baptist: a century around the church building 1892–1992). The book was published by the parish for its anniversary and gives a history of the building and the people of the parish with pictures of the pastors, as well as photos and stories of many of the parishioners who went on to be ordained to the priesthood or to religious life to serve the Catholic Church in many parts of the world. References External links www.rk-Pijnacker.nl
Iglesia de San Juan Bautista (Pijnacker)

La iglesia de San Juan Bautista​ (en neerlandés: Johannes de Doperkerk) es una iglesia católica en Pijnacker. La iglesia es cruciforme y construida en el estilo neo-romano. Fue edificada en 1892 y en ese momento estaba dentro de la diócesis de Haarlem, que más tarde pasó a llamarse diócesis de Haarlem-Ámsterdam. Cuando se volvieron a trazar los límites diocesanos se convirtió en parte de la diócesis de Róterdam. Es obra del arquitecto Adrianus Bleij. El nombre de la iglesia tiene multitud de variantes. Algunas referencias de la parroquia oficialmente la definen como "H. Joannes de Dooper", pero otras la listan como Heilige (o Sint) Johannes de Doper. Por encima de la puerta de entrada de la iglesia se encuentra un bajorrelieve que muestra el bautismo de Jesús por Juan. El órgano fue construido en 1899 por P. J. Adema. La iglesia es un monumento nacional registrado junto con el presbiterio adjunto.​ Véase también Iglesia católica Iglesia de San Juan Bautista Referencias
Johannes de Doperkerk (Pijnacker)

De Heilige Joannes de Dooper kerk is een katholieke kerk in het Nederlandse dorp Pijnacker. Het kerkgebouw, een kruisbasiliek in neoromaanse stijl, werd gebouwd in 1892 naar ontwerp van architect A.C. Bleys. Boven de ingang van de kerk is een reliëf aanwezig waarop staat afgebeeld hoe Johannes de Doper Jezus doopt. De kerk is een rijksmonument, evenals de naastgelegen pastorie. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rooms-katholieke parochies in Nederland Publicaties J.P. van Geest [et al.]: H. Joannes de Dooper, Pijnacker. Een eeuw rond het kerkgebouw 1892 -1992. Pijnacker, Parochie St. Joannes de Dooper, 1992, ISBN 9090046542 Ed van Aken (tekst) & Dolf Schuurman (foto's): 100 jaar Adema-orgel. R.K. Kerk H. Joannes de Dooper, Pijnacker 1899-1999. Pijnacker, 1999. Geen ISBN Externe link Parochie H. Joannes de Dooper
Bosbaan

Die Bosbaan ist eine Regattastrecke fürs Rudern in der Parkanlage Amsterdamse Bos bei Amstelveen und Amsterdam. Ihr Name stammt von der Lage im Amsterdamer Wald und kann wörtlich etwa als Waldstrecke ins Deutsche übersetzt werden. Geschichte Die Strecke wurde in den 1930er-Jahren als Projekt der Arbeitsbeschaffung mit fünf Bahnen im Amsterdamer Stadtwald („Amsterdamse Bos“) gebaut. Am 12. Juni 1937 wurde sie dann durch Königin Wilhelmina eröffnet. 1954 wurden auf der Bosbaan die ersten Ruder-Europameisterschaften, an denen weibliche Ruderinnen teilnehmen durften, ausgetragen. Anlässlich der Austragung der Ruder-EM 1964 wurde eine weitere Bahn hinzugebaut. In den frühen 1970er Jahren wurde eine weitere Bahn gebaut, die als Ersatz benutzt wurde. Somit besaß die Bosbaan sechs Bahnen für die Rennen sowie eine weitere als Reserve. Im Jahr 1977 wurden das erste Mal Ruder-Weltmeisterschaften auf der Strecke ausgetragen. Die Deutsche Demokratische Republik gewann insgesamt 14 Medaillen, darunter 11-mal Gold, und wurde somit die erfolgreichste Nation. 1990 und 1991 wurde jeweils ein Ruder-Weltcup ausgetragen. Von 2001 bis 2002 wurde die gesamte Regattaanlage von der Stadt Amsterdam sowie dem Koninklijke Nederlandse Roeibond renoviert und ausgebaut. Sie besitzt jetzt acht Bahnen, neue Bootshäuser, neue Startanlagen und ein neues Zeitmesssystem. 2005 und 2011 wurden die U23-Weltmeisterschaften im Rudern und 2007 ein Weltcup ausgetragen. Außerdem wurde die Strecke vom Weltruderverband FISA als Veranstaltungsort für die Ruder-Weltmeisterschaften 2014 ausgewählt. Vom 24. bis 31. August 2014 wurden die Weltmeister in 27 Bootsklassen ermittelt. Aufbau und Nutzung Die Strecke ist 2300 Meter lang und 118 Meter breit. An der tiefsten Stelle ist sie 2,2 Meter tief. Sie ist ausgerüstet mit einem Albano-System auf allen acht Bahnen. Der Koninklijke Nederlandse Roeibond hat an der Strecke ein Leistungszentrum. Außerdem wird die Strecke noch durch die Freie Universität Amsterdams genutzt. Auch ist die gesamte Anlage bei Joggern, Drachenbootfahrern und Anglern beliebt. Veranstaltungen Ruder-Europameisterschaften 1937 (Männer) Ruder-Europameisterschaften 1949 (Männer) Ruder-Europameisterschaften 1954 (Männer und Frauen) Ruder-Europameisterschaften 1964 (Männer und Frauen) Ruder-Europameisterschaften 1966 (Frauen) Junioren-Weltmeisterschaften im Rudern 1968 Ruder-Weltmeisterschaften 1977 Ruder-Weltcup 1990 Ruder-Weltcup 1991 U23-Weltmeisterschaften im Rudern 2005 Junioren-Weltmeisterschaften im Rudern 2006 Ruder-Weltcup 2007 Ruder-Weltmeisterschaften (U-23) 2011 Ruder-Weltmeisterschaften 2014 Sonstiges Die Bosbaan liegt in einer Entfernung von etwa zwei Kilometern zur Landebahn 09/27 des Flughafens Schiphol. Einzelnachweise Weblinks Bosbaan auf archief.nlroei.nl (niederländisch)