NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Denneweg 56

De Denneweg 56 is een winkelpand in het midden van de Denneweg in het Centrum van Den Haag. Het pand werd in 1898 gebouwd als toonzaal voor smederij E. Beekman & Zn. en staat sinds 1967 op de lijst van Rijksmonumenten. De architect is Jan Willem Bosboom, die rond de eeuwwisseling een aantal winkels en huizen in de Haagse binnenstad ontwierp volgens verschillende stijlen waaronder neo-renaissance en een aan art nouveau verwante vorm van eclecticisme. De stijl van de Denneweg 56 wordt uiteenlopend betiteld als Gietijzer-architectuur, art nouveau (jugendstil) en eclecticisme. Beschrijving Het gebouw is een uniek vroeg voorbeeld van een winkelpand met een gevel van ijzer en glas. De opdrachtgever, de heer Egbertus Beekman speelde hierin een belangrijke rol als internationaal handelaar in ijzeren delen en eigenaar van de gelijknamige smederij. De 45.000 kilo ijzer dat in het pand werd gebruikt werd grotendeels door de smid zelf geleverd en bewerkt. Gebruik Het gebouw heeft tot 1953 haar originele functie als toonzaal van de firma Beekman vervuld. Hierna werd het pand ontdekt door Willem Hendrik Gispen (ontwerper), die er samen met zijn neef Rudolf Johannes Meijer het meubelhuis ‘KEMBO’ begon. In 1957 werd de zaak overgedaan aan de toenmalige bedrijfsleider de heer A.J.G. van Pijpen, die onder de naam ‘Al-VeKa’ naast meubelen ook geschenken, speelgoed en luxe artikelen ging verkopen. Na het opheffen van de firma in 1978 werd het pand na een korte periode van leegstand in 1980 verbouwd tot Filmhuis Den Haag, door architect Sjoerd Schamhart. In 1991 verhuisde het filmhuis naar het Theater aan het Spui. Het winkelpand kreeg haar oorspronkelijke bestemming van winkelpand terug, tot het in 2015 werd verbouwd tot haar huidige functie; een schoonheidssalon met spa genaamd ‘Alveda’. Trivia In winkelcentrum ‘Haagsche Bluf’ zijn enkele replica’s van bekende Haagse en Delftse gevels gerealiseerd, waaronder Bosbooms Denneweg 56. De gouden ‘W’ in de kroon van de gevel refereert naar de kroning van koningin Wilhelmina, eveneens in 1898.
Oud Rozenburg

Oud Rozenburg (ook: Oud Rosenburg) is een achttiende-eeuwse buitenplaats en gelijknamig landgoed, gelegen in de Haagse wijk Waldeck. Tegenwoordig is Rosenburg tevens de naam van de buurt waarin het goed is gelegen. Geschiedenis De Haagse schepen Mr. Johan François van Byemont, die van 1781 tot 1783 burgemeester van de Hofstad zou zijn, was pachter van een hofstede genaamd Rosenburgh en enige bijbehorende landerijen, ongeveer 40 hectare groot. Het was gelegen even ten zuidwesten van Den Haag op een voormalig duinengebied tussen de Eskamppolder en het veengebied Segbroek, wat toen nog grondgebied was van Loosduinen. Hij liet de hofstede afbreken en op 11 april 1775 legde zijn dochter Elisabeth de eerste steen voor de bouw van een buitenplaats, welke méér dan de oude hofstede de voorname status van haar bewoner zou moeten weergeven. Het nieuwe gebouw kreeg de naam “Oud Rozenburg”, wat zoveel betekent als “voorheen Rozenburg”. Na de familie Van Byemont werd de buitenplaats bewoond door leden van het regentengeslacht Hooft. De politicus Gerrit Hooft, van 1813-1817 burgemeester van Loosduinen en van 1843-1858 burgemeester van Den Haag, bracht zijn jeugdjaren door op Oud Rozenburg. Door vererving kwamen het landhuis en de landerijen aan een lid van het adellijk geslacht Quarles. In 1895 verkocht de laatste particuliere eigenaar, jonkheer Louis Pierre Quarles van Ufford (1853-1904), hoogheemraad van Delfland, de buitenplaats en het landgoed aan het Geneeskundig Gesticht voor Krankzinnigen, een voorloper van de huidige gebruiker, de Parnassia Groep. Het pand werd daarna gebruikt voor de huisvesting van patiënten en naar behoefte verbouwd. Op het terrein verrezen vele bijgebouwen en de inrichting van het landgoed werd dientengevolge zwaar aangetast. Na vele jaren verwaarlozing vond tussen 1993 en 1995 een volledige restauratie van Oud Rozenburg plaats, dat daardoor van de ondergang werd gered. In 2002 vond een renovatie plaats. Het gebouw wordt tegenwoordig gebruikt als kantoorruimte en het park eromheen is vrij toegankelijk. Tweede Wereldoorlog In de nacht van 31 december 1942 op 1 januari 1943 vond in Oud Rozenburg de eerste deportatie in Nederland plaats van Joden vanuit een psychiatrisch ziekenhuis. Bij deze en volgende deportaties zijn honderden veelal Haagse Joodse patiënten afgevoerd richting concentratiekampen. Van de meesten is niet bekend wat hun lot is geworden, omdat gegevens daarover ontbreken, maar van enkelen staat vast dat zij zijn omgebracht in Auschwitz. In 2015 kondigde de voorzitter van de Raad van Bestuur van de Parnassia Groep aan dat er een herdenkingsplaquette voor de Joodse slachtoffers zal komen. Vernoeming De Oud Rozenburglaan in Den Haag is vernoemd naar deze buitenplaats. Literatuur Corry van Straten, “Een wereld die er niet meer is … De stichtingen Rosenburg en Bloemendaal in de oorlogsjaren”, Utrecht, 2015, ISBN 9789077024812 Bronnen (PDF) 1991-08-15: Haagsche Courant (PDF) 1991-08-15: Haagsche Courant (PDF) 1993-10-22: Haagsche Courant (PDF) 1995 febr: De Posthoorn Inventaris Archief Families Quarles, Quarles de Quarles en Quarles van Ufford, Het Utrechts Archief Verwijzingen
Nepomukkapel (Boxmeer)

De Nepomukkapel is een kapel in Boxmeer in de gemeente Land van Cuijk in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kapel staat aan de oprijlaan van Kasteel Boxmeer. Tegenover de kapel staat de Protestantse kerk. De kapel is gewijd aan Johannes Nepomucenus. Geschiedenis In 1737 werd de kapel opgericht door douairière gravin Van den Bergh-Hohenzollern-Sigmaringen om de oude kapel binnen het kasteel te vervangen. In de eerste helft van de 18e eeuw werd de toegang naar het kasteel verplaatst van het noorden naar het westen en daarbij werd de oude kapel afgebroken. Sinds de oprichting van de nieuwe kapel droegen de Karmelieten hier wekelijks de mis op. In 1795 werd na de komst van de Fransen de afspraak verbroken met de Karmelieten om wekelijks een mis te houden, waardoor de kapel begin 1800 nergens nog voor gebruikt werd. In 1840 kregen de Karmelieten het beheer over de kapel, maar deze werd verwaarloosd. In 1973 werd de kapel gerestaureerd. Op 4 mei 1973 werd de kapel opgenomen in het rijksmonumentenregister. Opbouw De kapel is een zaalkerkje en heeft een driezijdige sluiting. De voorgevel heeft een ingezwenkte geveltop met een gevelsteen die 1737 aanduidt, de zijgevels hebben rondboogvensters. De kapel wordt gedekt door een zadeldak met daarop een dakruiter.
Protestantse kerk (Boxmeer)

De Protestantse kerk is een kerkgebouw in de plaats Boxmeer in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het kerkje staat aan de Veerstraat 24 en heeft een begraafplaats. Tegenover het kerkje staat de Nepomukkapel waarnaast de oprijlaan begint naar het Kasteel Boxmeer. Geschiedenis Op 1 december 1822 werd het kerkgebouw in gebruik genomen en was gebouwd als Waterstaatskerk. Op 4 mei 1973 werd het kerkgebouw opgenomen in het rijksmonumentenregister. Opbouw Het kerkgebouw is een eenvoudig zaalkerkje met een driezijdige sluiting. Het kerkje heeft rondboogvensters en de zijgevels zijn voorzien van pilasters. Het gebouw wordt gedekt door een zadeldak met daarop een dakruiter. Externe link Protestantse gemeente te Boxmeer
Toren Sint-Jan de Doperkerk

De toren van de Sint-Jan de Doperkerk is een losstaande kerktoren in Sambeek in de gemeente Land van Cuijk in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerktoren staat aan de Torenstraat, ten noordwesten van de nieuwe Sint-Jan de Doperkerk. De oude Sint-Jan de Doperkerk was gewijd aan Johannes de Doper. Geschiedenis In 1486 bouwde men in Sambeek de Sint-Jan de Doperkerk. De kerk werd in 1532 in gebruik genomen. In 1648 kwam het middeleeuwse kerkgebouw toe aan de hervormden en moesten de katholieken in een schuilkerk kerken. In 1702 werd de kerk door bliksem getroffen en brandde af. De toren bleef echter behouden. In 1738 werd de kerk weer opgebouwd. In 1800 werd de kerk weer door de katholieken in gebruik genomen en raakte de schuilkerk buiten gebruik. In 1944 werd gedurende de Tweede Wereldoorlog de kerk verwoest in pogingen van de Duitsers de kerktoren op te blazen. De toren was dermate stevig gebouwd, dat ze slechts gedeeltelijk beschadigd raakte. De kerk was dusdanig beschadigd dat ze afgebroken moest worden. In 1946 werd er een noodkerk in gebruik genomen. In 1953 kwam de nieuwe Sint-Jan de Doperkerk gereed. Deze kerk werd niet op de plaats van de oude kerk gebouwd maar ernaast, los van de oude kerktoren en ten zuidoosten ervan. Opbouw De bakstenen kerktoren bestaat uit drie geledingen en wordt gedekt door een tentdak. De toren maakte deel uit van een tweebeukige kerk. Externe link Artikel over de toren op Brabantserfgoed.nl
Protestantse kerk (Boxtel)

De protestantse kerk is een als Hervormde kerk gebouwd kerkje in Boxtel, gelegen aan Clarissenstraat 18. Geschiedenis Nadat de katholieken eind 18e eeuw hun kerken weer terugkregen, kwamen de hervormden zonder kerkgebouw te zitten. Er zijn toen diverse zogeheten Napoleonskerken gebouwd, en die in Boxtel is er een van. Hij werd gebouwd in 1812 naar ontwerp van Hendrik Verhees. Het kerkje staat niet ver verwijderd van de Sint-Petrusbasiliek. Gebouw Het is een eenvoudig bakstenen zaalkerkje met langwerpig-achtkante plattegrond. Kenmerkend zijn de geblokte pilasters. Op het met leien bedekte dak bevindt zich een dakruiter. Boven de ingang werd een gevelsteen aangebracht met in vergulde letters de tekst: Een vaste burcht is onze God, een toevlucht voor de zijnen. De kerk bezit een 17e-eeuwse preekstoel en een orgel uit 1954, vervaardigd door de firma A.M. Olieman.
Hervormde Kerk (Dirksland)

Die Hervormde Kerk (deutsch Reformierte Kirche) ist das Kirchengebäude einer reformierten Gemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden in Dirksland auf der Insel und gleichnamigen Gemeinde Goeree-Overflakkee in der Provinz Südholland. Die Kirche ist seit dem Jahr 1973 als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Das Dorf Dirksland entstand in einem Polder im Bereich des Rhein-Maas-Deltas, der zwischen 1415 und 1516 trockengelegt wurde. Die Kirche wurde im Jahr 1423 zum ersten Mal erwähnt und war vor der Einführung der Reformation zu Ehren Johannes des Täufers geweiht. Die heutige Reformierte Kirche ist eine spätgotische Pseudobasilika aus Backstein mit einem fünfseitig geschlossenen Chor und einem fünfstöckigen Westturm mit achteckigem Turmhelm und einer dem Helm umgebenden Balustrade. Einem verwitterten Fassadenstein zufolge begann der Bau des Turms im Jahr 1488. Der Chorraum wurde im späten 15. Jahrhundert an einen älteren, kleineren Vorgängerbau angefügt. Dieser wurde in der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts durch das heutige dreischiffige Langhaus ersetzt. An den Seitenschiffen befinden sich Portale aus der Mitte des 18. Jahrhunderts. Der Turm brannte 1836 nieder, woraufhin die gesamte Kirche restauriert wurde. Zwischen 1966 und 1970 wurde die Kirche erneut grundlegend restauriert. Der Innenraum ist mit hölzernen Tonnengewölben überwölbt. Zwischen Mittelschiff und Seitenschiffen stehen Natursteinsäulen mit doppelten Blattkapitellen. Hinter der Orgel befinden sich Reste eines Wandgemäldes mit einer Darstellung des heiligen Christophorus aus der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts. Ausstattung Zum Ausstattung der Kirche gehören eine beidseitig bemalte Holztafel aus dem Jahr 1611, mehrere Grabsteine aus dem 17. Jahrhundert sowie eine Kanzel und ein Taufgitter mit dazugehörigen Messingarbeiten aus dem 17. Jahrhundert. Das reich verzierte Orgelgehäuse aus der Zeit um 1680, 1803 in Mechelen erworben, wurde 1807 von J.P. Künckel mit einem neuen Instrument und Ornamenten im Louis-seize-Stil ausgestattet. Die Zugangsbrücke über die umgebende Kirchengracht besitzt ein Tor aus dem Jahr 1790 mit Blausteinpfosten. Literatur Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. 2004, S. 138 f. Weblinks Einzelnachweise
Johanneskerk (Breda)

De Johanneskerk is een protestants kerkgebouw uit 1819 aan de Dreef in Princenhage, tegenwoordig een wijk van Breda, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Deze kerk is in Neoclassicistische stijl ontworpen door Waterstaats-ingenieur Nicolaas Plomp. De kerk en de later in de 19e eeuw gebouwde pastorie-woning ernaast zijn sinds 1966 beschermd als rijksmonument.
Pieterskerk (Breukelen)

De Pieterskerk is een Nederlands Hervormde Kerk in Breukelen. Het is een éénbeukige kruiskerk, vermoedelijk uit de 15e eeuw. De toren is in 1705 herbouwd, ter plaatse van een oudere. Het schip is vermoedelijk toen ook vernieuwd. Inwendig vele familiebanken, rouwborden, graftombe Nijenrode van Zuylen, marmeren monument midden 18e eeuw, smeedijzeren hekkapel Gunterstein. Geschiedenis In 720 bezocht Bonifatius Attingahem, de Romeinse naam voor Breukelen. Hij stichtte hier de eerste parochie in de Vechtstreek. In de buurt van de huidige plek van de Pieterskerk werd een houten gebouw opgericht. Orgel Oorspronkelijk eenklaviers orgel, in 1787 gemaakt door G.T. Bätz. In 1860 uitgebreid met een onderpositief door C.G.F. Witte. In 1981 gerestaureerd door de firma Van Vulpen. In 2019 gerestaureerd door Fa Van Rossum. De mogelijkheid om de balgen te treden is weer in ere hersteld. Klokkenstoel met klok van S. Butendic, 1463, diam. 103,1 cm. Mechanisch torenuurwerk, J.H. Addicks, Amsterdam, 1870, handopwinding, is buiten gebruik gesteld. Koor en grafkapellen Van links naar rechts (van noord via oost naar zuid): In de hoek van de noordelijke transeptarm is een vierkante grafkapel voor de familie Cliquet van het huis Vechtvliet. Hij stamt waarschijnlijk uit de 18de eeuw. In het afgescheiden, vijfzijdig gesloten koor staat de marmeren graftombe van Johan Ortt, heer van Nijenrode (†1701) en zijn vrouw, Anna Pergens (†1732); hun door griffioenen gedragen wapens zijn in wit marmer gebeeldhouwd op de zijkanten van de tombe. Anna Pergens liet de tombe in 1701 plaatsen. Het toegangsportaal in het oosteinde van het koor dateert uit 1839-'40, toen de kerk een belangrijke verbouwing onderging. Tegen de zuidzijde van het koor bevindt zich de Sint Barbarakapel, een grafkapel. Deze is driezijdig gesloten en bevindt zich tussen het koor en de zuidtransept; hij is waarschijnlijk kort vóór 1467 gesticht. In deze kapel is een marmeren rococo-grafmonument met doodssymboliek voor Willem Tersmitten (†1766) en zijn vrouw Jacoba Louisa Pelgrom (†1751). Dit grafmonument stond oorspronkelijk in de kerkzaal. Tegen de zuidzijde van het schip (bij de westwand) is in 1718 een achtkantige grafkapel gebouwd, in classicistische stijl voor bewoners van het huis Gunterstein. Ferdinand van Collen, de toenmalige eigenaar, heeft deze kapel gesticht. Hij is vanuit het schip toegankelijk via een portaal met ionische pilasters, ontworpen door Jan Mast. Het is afgesloten met een smeedijzeren hek. Fotogalerij
Begijnhofkapel Brielle

Die Begijnhofkapel ist die frühere Kapelle eines Beginenhofs in Brielle (Gemeinde Voorne aan Zee, Provinz Südholland) in den Niederlanden. Die Kapelle ist als Rijksmonument eingestuft. Geschichte Die spätgotische Kapelle entstand in der Zeit zwischen 1460 und 1480 im Stil der Backsteingotik als rechteckige Saalkirche mit geradem Chorschluss und diente dem Beginenhof bis zu dessen Schließung im Zuge der Reformation im Jahr 1572, als dort nur noch zwei Schwestern lebten. Nach der Profanierung wurde die Kapelle in ein Torflager umgebaut und eine Zwischendecke eingezogen. Wohl wegen der örtlichen Begebenheiten ist die Kapelle nicht geostet, sondern der Altar war in Richtung Süden ausgerichtet. Die Kapelle wurde 2009 restauriert und in einen neuen Gebäudekomplex einbezogen, in dem Menschen mit leichter geistiger Behinderung im betreuten Wohnen leben. Im Inneren haben sich ein um 1480 entstandener Holzbau mit Mauerpfosten, Konsolen und profilierten Balken sowie auch Reste von Fensteröffnungen erhalten. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 101. Weblinks Einzelnachweise
Heilige Naam Jezuskerk (Broekhuizenvorst)

De Heilige Naam Jezuskerk is de parochiekerk van Broekhuizenvorst in de Nederlands Noord-Limburgse gemeente Horst aan de Maas. De kerk is gelegen aan Kerkstraat 9. Op de hoek van het kerkhof staat de Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdeskapel. Geschiedenis De eerste vermelding van een kerk stamt van 1214, toen de kerk nog als Sint-Salvatorkerk te boek stond. Het was een zaalkerk met aangebouwde apsis. Omstreeks 1400 werd een toren gebouwd, in de 15e eeuw een koor en mogelijk in 1456 een nieuw schip. In de 16e eeuw werd de kerk uitgebreid met zijbeuken. Omstreeks 1800 werd de naam van de kerk gewijzigd in Allerzoetste Naam van de Heilige Jezus. Johannes Kayser voerde van 1880-1884 een restauratie uit en zijn zoon Jules Kayser deed dat in 1920-1930. Oorlogsgeweld vernietigde kerk en toren einde 1944, en daarbij gingen ook de muurschilderingen verloren. De kerk werd in de oorspronkelijke stijl gerestaureerd, maar tevens uitgebreid, onder meer met een transept. Architect was Anton Swinkels. In 1949 werd de kerk ingezegend. Gebouw De huidige kerk bevat nog delen van het middeleeuwse gebouw. Het betreft een bouwwerk in laatgotische stijl met verlaagd, driezijdig afgesloten, koor, en halfingebouwde westtoren. Het gebouw ligt op een verhoging, en het wordt geflankeerd door een begraafplaats. De kerkhofmuur is 17e-eeuws. De kerk is geklasseerd als Rijksmonument. Inventaris Het doopvont is in romaanse stijl. Uit omstreeks 1500 is een laatgotische calvariegroep; 16e-eeuwse heiligenbeelden van Sint-Sebastiaan en Sint-Antonius Abt; een kruisbeeld is van 1665. Drie klokken, een van 1520, een van 1500 en een van 1440.
Sint-Annakapel (Ooijen)

De Sint-Annakapel is een kapel en oorlogsmonument aan de westkant van buurtschap Ooijen bij Broekhuizenvorst in de Nederlands Noord-Limburgse gemeente Horst aan de Maas. De kapel staat aan de Blitterswijckseweg met op minder dan een kilometer ten noordoosten de rivier de Maas. Op ongeveer 530 meter naar het zuidoosten staat het Kasteel Ooijen. De kapel is gewijd aan Sint-Anna. Geschiedenis In 1733 werd de kapel gebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zou bij een boerderij niet ver van de kapel een 86-jarige bewoner enkele Duitse soldaten hebben aangesproken op hun diefstal van vee. Dat werd door de Duitsers niet geaccepteerd, waarna deze man me nog eens zeven anderen opgepakt werden. De boerderij waar dit plaatsvond werd door de Duitsers in brand gestoken. In de boerderij was tijdens de oorlog het Annabeeldje uit de kapel ondergebracht. De acht opgepakte personen werden verhoord door de SD, waarna vier van hen op transport werden gezet naar Duitsland en vier van hen werden dezelfde dag nog gefusilleerd. Ter herinnering aan de vier gefusilleerd personen werd er in de kapel een gedenksteen geplaatst. Op 11 juli 1968 werd de kapel ingeschreven in het rijksmonumentenregister. In 2009 werd de kapel gerestaureerd. Op 15 augustus 2009 werd de gerestaureerde kapel opnieuw ingezegend. Bouwwerk De wit gestuukte kapel heeft een driezijdige sluiting en wordt gedekt door een leiendak. De frontgevel is een gezwenkte barokgevel met boven in de gevel een muuranker met het jaartal 1733. Daaronder bevindt zich een korfboogvormige uitsparing tot aan de grond. In deze uitsparing bevindt zich in het onderste gedeelte de ingang en in het bovenste gedeelte is een nis aangebracht met een tekst op de achterwand. HIER OFFERTMEN TER EEREVAN St ANNA Van binnen is de kapel eveneens wit gestuukt. Tegen de achterwand is een altaar aangebracht met daarboven in de achterwand een rondboogvormige nis. De boog wordt geaccentueerd door geglazuurde stenen die de boog vormen. De nis is afgesloten met een smeedijzeren hekje. In de nis staat een kleurrijk beeldje van de heilige Anna met haar dochter Maria. Tegen de altaarvoet is ter herinnering aan het drama van de vier gefusilleerden tijdens de Tweede Wereldoorlog een gedenksteen geplaatst met goudkleurige tekst. TER NAGEDACHTENIS AANP.J.v.BRACHT * 31.3.1858E.K.L.HAFFMANS * 1.10.1902P.A.VERGELDT * 1.11.1914G.M.BROUWERS * 3.12.1921GEFUSILLEERD 15 OCT. 1944R.I.P. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Horst aan de Maas Lijst van rijksmonumenten in Ooijen Lijst van oorlogsmonumenten in Horst aan de Maas
Het Kerkje

Het Kerkje is een oorspronkelijke Nederlands hervormd kerkgebouw in Budel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk, gelegen aan de Doctor Ant. Mathijsenstraat nr 7, werd gebouwd in 1812 gedurende de Franse tijd. Bij de bouw werd gebruik gemaakt van afbraakmateriaal van de kerk van de zusters Franciscanessen van Achel. Het kerkgebouw is een driezijdig gesloten zaalkerk. Op het dak bevindt zich een torentje in de vorm van een dakruiter met een in 1751 door de Amsterdamse klokkengieter Cyprianus Crans Jansz gegoten klok. Kenmerkende elementen in het interieur zijn een preekstoel met een door Claude Demeny in 1734 vervaardigde koperen lezenaar, een doophek en een doopbekkenhouder met bekken. De kerk werd op 5 mei 1967 als rijksmonument ingeschreven in het monumentenregister. Externe link Officiële website
Stefanuskerk (Zoelen)

De Stefanuskerk is een kerkgebouw in het Nederlandse dorp Zoelen, provincie Gelderland. De kerk wordt gebruikt door de Protestantse Streekgemeente ‘Tussen Lek en Linge’. Geschiedenis De kerk komt voor op de lijst van de Utrechtse domkerk in 1395. In 1576 kwam de kerk in protestantse handen terecht, met Cornelis van Utrecht als eerste predikant. In 1842 liep het orgel schade op door bliksem en moest vervangen worden door een nieuw exemplaar. Het 17e-eeuwse uurwerk werd in 1926 uit de toren gehaald en vervangen door een nieuw uurwerk. In 1939 werd het schipdak gerepareerd. De 17e-eeuwse kerkklok is tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitse bezetter weggevoerd. In 1988 werd een restauratie afgerond. Beschrijving De kerk is gebouwd in de stijl van de Nederrijnse gotiek. Zowel het schip als het koor zijn witgepleisterd. Het driebeukige, pseudobasilicale schip is in de eerste helft van de 16e eeuw gebouwd. Aan de oostzijde van het schip, in de triomfboog, zijn de restanten aangetroffen van de voorganger: deze tufstenen topgevel zou in de 12e of 13e eeuw te dateren zijn. Het schip wordt afgedekt door een zadeldak, belegd met leisteen. Het 15e-eeuwse bakstenen koor is rechtgesloten. Aan de zuidzijde is een sacristie aangebouwd. De 15e-eeuwse toren is 36 meter hoog en bestaat uit drie geledingen. De onderste twee geledingen zijn bekleed met tufsteen, de bovenste geleding bestaat geheel uit baksteen. De spits is achtzijdig en kent een leien dakbedekking. De preekstoel uit 1641 stond op een 16e-eeuws doopvont dat nu terzijde van de preekstoel staat. Onder het koor bevinden zich de grafkelders van de families Vijgh (17e eeuw) en Pieck (18e eeuw). De eikenhouten 18e-eeuwse herenbank is van de heerlijkheid Soelen en draagt de wapens van het geslacht Pieck en van de heerlijkheid zelf. Het orgel is in 1897 gebouwd door L. van Dam en Zonen.