NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Koninginnebrug (Rotterdam)

Le Koninginnebrug (le pont de la reine) est un pont basculant traversant le Koningshaven à Rotterdam à côté du Koningshavenbrug, communément appelé « De Hef ». Le pont relie l'île Noordereiland et l'arrondissement Feijenoord. Ce pont a deux volets mobiles en acier riveté. Dans les caves du pont se situent des contrepoids de 800 tonnes chacun. Le pont a quatre maisons de pontier avec des toits en cuivre. Le pont est aujourd'hui contrôlé à distance. Histoire Le Koninginnebrug est à l'origine un pont tournant, achevé en 1870. En 1923, la décision de construire un nouveau pont, en conservant son nom. Le pont actuel se présente sous la forme d'un double pont basculant. Ce pont, d'après une conception d'Albert Hendrik van Rood (nl) est achevé en 1929. Depuis l'achèvement de la ligne de métro nord-sud, en 1968, les tramways ne traversent plus le pont. Galerie d'images Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Koninginnebrug (Rotterdam) » (voir la liste des auteurs). Le Pont, documentaire de Joris Ivens: De brug est un court-métrage muet documentaire néerlandais de 1928 réalisé par Joris Ivens. Ce film muet explore le pont ferroviaire à ascenseurs verticaux de Rotterdam, alors nouvellement construit: sa structure, ses mécanismes, ses actions complexes et les trains et navires à vapeur qui en font usage.(traduction du Wikipedia en anglais) Voir aussi Articles connexes Koningshaven ou port du Roi Liste de ponts des Pays-Bas Pont Érasme Willemsbrug Pont de Brienenoord Lien externe (fr) Pont de la Reine sur Structurae Portail des ponts Portail de Rotterdam
Koninginnebrug (Rotterdam)

De Koninginnebrug is een brug over de Koningshaven in de Nederlandse stad Rotterdam, naast De Hef. Oude brug De brug verbindt het Noordereiland met de wijk Feijenoord. De eerste Koninginnebrug was een draaibrug die werd gebouwd in 1870. Na vijftig jaar was de brug een belemmering voor zowel de scheepvaart- als wegverkeer; ze was ook niet geschikt voor trams. Nieuwe brug In 1923 werd besloten om een nieuwe brug te bouwen: een dubbele basculebrug (geraamde kosten ƒ 2.500.000,00) naar een ontwerp van A.H. van Rood. Met de bouw werd in 1927 begonnen, De nieuwe brug werd op 14 juni 1929 door minister van Binnenlandse Zaken en Landbouw Kan geopend. De Koninginnebrug heeft twee beweegbare kleppen van geklonken staal. In de brugkelders bevinden zich de contragewichten van ieder 800 ton. De brug heeft vier brugwachtershuisjes met koperen daken. De brug wordt tegenwoordig echter op afstand bediend. Dit gebeurt in het bedieningshuis van de Erasmusbrug op de Wilhelminapier. Sinds het gereedkomen van de Noord-zuidlijn van de Rotterdamse metro in 1968 rijden er geen trams meer over de Koninginnebrug. Hulpbrug In januari 1926 werd besloten aan de oostzijde van de spoorbrug een hulpbrug te bouwen. De kosten van de hulpbrug werden geraamd op ƒ 150.000,00 en die van het later weer verwijderen op ƒ 20.000,00. Voor de hulpbrug werd gebruik gemaakt van de vaste zuidelijke overspanning en ook het noordelijke draaiende gedeelte van de oude brug. De hulpbrug liep in het verlengde van de Oranjeboomstraat uitkomend op het Noordereiland tussen de Feijenoordstraat en de Prins Alexanderstraat.. Op de hulpbrug werd een dubbelspoor aangelegd voor het tramverkeer. Afbeeldingen
Koninginnebrug (Rotterdam)

Koninginnebrug – drogowy most zwodzony nad basenem portowym Koningshaven w Rotterdamie, w Holandii. Został otwarty w 1876 roku jako most obrotowy, w 1929 roku ponownie otwarty po przebudowie na most zwodzony. W 2000 roku został uznany za zabytek. Most został otwarty w 1876 roku jako most obrotowy. Z czasem zdecydowano się jednak zmienić jego konfigurację na most zwodzony. Konkurs na nowy projekt przeprawy rozpisano w 1924 roku, a oddanie do użytku gotowego mostu nastąpiło w roku 1929. W chwili otwarcia był to największy most zwodzony z dwoma podnoszonymi przęsłami w Europie. Most przebiega nad basenem portowym Koningshaven, łącząc wyspę Noordereiland z południowym brzegiem. W pobliżu znajduje się również wyłączony już z użytkowania podnoszony most kolejowy De Hef. 10 października 2000 roku most Koninginnebrug wpisano do rejestru holenderskich zabytków (nr 513925). Przypisy
Witterveld

Witterveld este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 481 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Witterveld este situat la coordonatele 52.9615°N 6.5078°E﻿ ()52.9615; 6.5078. Înființare Situl Witterveld a fost declarat sit de importanță comunitară în decembrie 1996 pentru a proteja . Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în septembrie 2009. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 8 habitate naturale: Vegetație psamofilă uscată cu Calluna și Empetrum nigrum, Lacuri și iazuri distrofice naturale, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Pajiști uscate europene, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Turbării active, Mlaștini oligotrofe degradate, capabile încă de regenerare naturală, Mlaștini împădurite. La baza desemnării sitului se află un număr nedeclarat de specii protejate: Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Britsum

Britsum is a village in the municipality of Leeuwarden (province of Friesland), in the Netherlands. Britsum was built on an artificial bank (terp) running along the eastern side of the former Middelzee. The church, built around 1300, is also located on this bank. It had a population of about 910 citizens in January 2017. History It was first mentioned in 944 as Bruggiheim, and means "settlement near a bridge". Britsum is a terp (artificial living mound) village with a radial structure. It dates from the early middle ages and was built near the Middelzee. A large part of the mound was excavated around 1900. The western side of the Dutch Reformed church dates between 1180 and 1200. The nave and choir date between 1240 and 1260. The church received its present shape in 1875. In 1840, Britsum was home to 326 people. Britsum was served by a station on the North Friesland Railway which opened in 1901 and closed to passengers in December 1940. The line finally closed in 1997. Before 2018, the village was part of the Leeuwarderadeel municipality. Gallery Notable people Joost Klein (born 1997), musician, Dutch entrant in the 2024 Eurovision Song Contest References External links Media related to Britsum at Wikimedia Commons
Britsum

Britsum est un village de la commune néerlandaise de Leeuwarden, dans la province de Frise. Géographie Le village est situé dans le nord-ouest de la Frise, près de la ville de Stiens. Histoire Britsum fait partie de la commune de Leeuwarderadeel avant le 1er janvier 2018, où elle est supprimée et rattachée à celle de Leeuwarden. Démographie Le 1er janvier 2018, le village comptait 945 habitants. Références Portail des Pays-Bas
Britsum

Britsum is een dorp in de gemeente Leeuwarden, in de Nederlandse provincie Friesland. Britsum ligt ten noorden van de stad Leeuwarden, direct ten zuidoosten van Stiens aan de Stienservaart. In 2023 telde het dorp 955 inwoners. Britsum werkt op veel fronten samen met de dorpen Cornjum en Jelsum. Geschiedenis Britsum is ontstaan op een terp die was opgeworpen op een kwelderwal ten oosten van de Middelzee. De terp was in de vroege Middeleeuwen opgeworpen en was vrij hoog. Rond 1900 zijn het oostelijke en het zuidelijke deel van de hoge terp afgegraven. De plaatsnaam zou verwijzen naar de woonplaats (heem/um) bij een brug. In 994 werd de plaats vermeld als Bruggiheim. In de 13e eeuw als Bretzhum en Bristium, in 1335 als in Britzum en in 1579 als Britsum. Bij het dorp hebben verschillende verstevigde huizen gestaan waaronder het kasteel Britsenburg en de states Jornsmastate en Lettingastate. Tot 2018 behoorde Britsum tot de gemeente Leeuwarderadeel. Kerken Op de hoge terp staat de Johanneskerk die in basis uit de 12e en 13e eeuw dateert. Vanaf het kerkhof heeft men uitzicht over de omgeving. Het meest bijzondere in de kerk zijn die muurschilderingen in de apsis, die in 1989 werden herontdekt. De voormalig gereformeerde kerk De Hoekstien had de laatste dienst op 29 december 2024. Stopplaats spoorlijn Het dorp had een stopplaats aan de voormalige spoorlijn Leeuwarden - Anjum. Het station van Britsum was geopend van 1901 tot en met 1940. Sport De voetbalvereniging VV DTD, (De Trije Doarpen) werd in 1939 opgericht en bedient de dorpen Jelsum, Cornjum en Britsum. De vereniging heeft twee velden en ligt tussen Cornjum en Jelsum. Sinds 2013 zijn de kaatsverenigingen van de dorpen samengegaan onder de naam KF It Partoer. Aan de Stienervaart is een haven van de watersportvereniging De Klompskippers Daarnaast is er een korfbalvereniging CSL en een damclub BEGB. Cultuur De drie dorpen (Britsum, Cornjum, Jelsum) hebben een gezamenlijke toneelvereniging, des Vriendenkring geheten. Vaste plek is in Jelsum. In Britsum staat het dorpshuis de Britsenburgh. Britsum heeft een brassband De Nije Bazún uitkomende in de derde divisie. Verder nog het vrouwenkoor "Tûzen Triennen" opgericht in 1997. Onderwijs Sinds 2015 is na fusies de samenwerkingsschool De Swirrel in Britsum ontstaan. Jabikspaad De oostelijke route van het Jabikspaad, de Friese Camino de Santiago, gaat door Britsum. Het Jabikspaad is 130 kilometer lang en loopt van Sint Jacobiparochie naar Hasselt. Bevolkingsontwikkeling Geboren in Britsum Menno van Coehoorn (1641-1704), militair en vestingbouwkundige (geboren in de Lettingastate) Taco Roorda (1801-1874), letterkundige en hoogleraar Maria Rutgers-Hoitsema (1847-1924), feministe, onderwijzeres en sociaal hervormster Jeen de Jong (1996), wielrenner Bekende inwoners Joost Klein (1997), muzikant, schrijver en voormalig YouTuber (geboren in Leeuwarden) Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Britsum
Брітсюм

Брітсюм (нід. Britsum) — село в нідерландській провінції Фрисландія. Входить до муніципалітету Леуварден. Його площа становить 4,98км², а населення станом на 2021 рік складало 950 осіб. Перша згадка про населений пункт датується 944 роком. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт муніципалітету Леуварден (нід.)
Dintelhavenspoorbrug

De Dintelhavenspoorbrug verbindt de beide oevers van de Dintelhaven in de Nederlandse stad Rotterdam. De brug is onderdeel van de havenspoorlijn Rotterdam die overgaat in de Betuweroute. Naast de spoorbrug ligt een brug voor autoverkeer, de Dintelhavenbrug. De spoorbrug maakt deel uit van de havenspoorlijn Rotterdam. De brug bevindt zich ter hoogte van de plaats waar het Dintelkanaal uitmondt in het Hartelkanaal. Oude brug Tijdens de aanleg van de Europoort in de jaren 60 lag er ten westen van de huidige brug een tijdelijke pontonbrug over wat toen de binnenhaven heette. De pontonbrug werd in 1964 vervangen door een oostelijker gelegen vaste vakwerkbrug met vier overspanningen en een brede middenpijler. Over deze brug liep slechts één spoorbaan en een rijstrook per richting. Nieuwe brug De huidige spoorbrug is vanaf 1995 in opdracht van ProRail gebouwd door de Koninklijke BAM Groep en in 1999 opgeleverd. De brug, ontworpen door P. van der Ree van Movares, is een getuide stalen boogbrug. De hoofdligger heeft een lengte van 270 meter. De Dintelhavenspoorbrug is in zijn geheel op een ponton naar de plek gevaren waar hij nu ligt. De brug heeft een opvallende vorm en heeft daardoor enkele prijzen gewonnen, waaronder een eervolle vermelding bij de Brunel Awards. Daarnaast heeft de brug een eervolle vermelding bij de Nationale Staalprijs 2000 gehad.
De Poel (molen)

De Poel is een korenmolen in Nisse in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen werd in 1752 gebouwd en bleef tot 1797 eigendom van de Ambachtsheren van Nisse. Daarna is de molen diverse malen van eigenaar gewisseld. De huidige eigenaar is de gemeente Borsele. De molen is tot 1949 op windkracht in bedrijf gebleven. In 1980 en 1981 werd een ingrijpende restauratie uitgevoerd. Sindsdien stelt een vrijwllig molenaar de molen regelmatig in bedrijf. De roeden van de molen zijn 18,75 meter lang en zijn uitgerust met het Oudhollands hekwerk en zeilen. De molen is ingericht met twee koppels maalstenen.
Wijktuin Ommoord

Wijktuin Ommoord is een openbaar wandelgebied, park en natuurtuin of ecologische tuin van ongeveer 5 ha groot in de Rotterdamse hoogbouwwijk Ommoord. Het is gelegen tussen de woonbuurten Romeijnshof en Boekholt. Het is geen heemtuin, maar een park waar de natuur haar gang mag gaan. De wijktuin wordt van het Ommoordse veld, een stuk originele veenpolder, gescheiden door de President Wilsonweg. Door de wijktuin loopt een fietspad met de naam Einsteinpad. Geschiedenis De wijktuin bestaat uit twee delen met ieder een eigen geschiedenis. Het eerste deel is ontstaan uit een burgerinitiatief in 1972. Beschikbaar was een langgerekt terrein van ca. 2,5 hectare waar in de jaren daarvoor puin was gestort, afkomstig van in de buurt gesloopte boerderijen. De steeds meer begroeide puinbergen bleven behouden, ze zorgen voor reliëf in de parkaanleg. Het werk aan dit eerste gedeelte werd door vrijwilligers gedaan in samenwerking met gemeentelijke diensten. De aanleg gebeurde door middel van 'wild tuinieren', geïnspireerd op het werk van Louis le Roy. Aan de westzijde werd de wijktuin begrensd door een singel. Aan de overzijde daarvan is in 1975 een weiland van ca. 1,5 ha. door de gemeente ingericht met eenzelfde natuurlijk karakter als de eerste tuin. Hier echter geen reliëf maar een centrale waterpartij. De gemeente verzorgde het onderhoud in deze 'westelijke wijktuin'. De verbinding tussen beide delen van de wijktuin wordt gevormd door een brug over de singel. De eerste brug uit 1978 is in 2013 vervangen door een nieuwe. In 2006 heeft 'Groenpunt Rotterdam', een samenwerkingsverband tussen onder meer het Rotterdams milieucentrum en het Nivon, de wijktuin uitgeroepen tot het mooiste stuk groen van heel Rotterdam. De prijs werd niet alleen uitgereikt omdat de wijktuin mooi was maar vooral ook omdat de natuur er veel ruimte krijgt haar eigen gang te gaan. In 2007 zijn beide gedeeltes van de wijktuin en de ertussen liggende singel door de gemeente Rotterdam tot beschermd natuurgebied verklaard. Sindsdien zijn de vrijwilligers, samen met een of twee gemeentemensen, werkzaam in de gehele wijktuin. Externe link Brochure 50 jaar Wijktuin Ommoord
Verzorgingsplaats Ruwiel

Verzorgingsplaats Ruwiel is een Nederlandse verzorgingsplaats langs de A2 Maastricht-Amsterdam tussen afritten 5 en 4, nabij Breukelen. Het is de laatste verzorgingsplaats langs de A2 op de route Maastricht-Amsterdam. Bij Ruwiel is een tankstation van Shell aanwezig, alsook een vestiging van Starbucks. Naamgeving Verzorgingsplaats Ruwiel dankt haar naam aan de gemeente Ruwiel (Nieuwer Ter Aa en Kockengen) die in 1960 is opgegaan in de gemeente Breukelen. Trivia Op 22 november 2006 was het voor het eerst mogelijk om in Nederland langs de snelweg te stemmen voor de Tweede Kamerverkiezingen bij deze verzorgingsplaats. De gemeente Breukelen had hier een stembureau geopend, waar Alexander Pechtold, toenmalig minister voor bestuurlijke vernieuwing, als eerste zijn stem uitbracht, om het initiatief van de gemeente te steunen.
Verzorgingsplaats Meilanden

Verzorgingsplaats Meilanden was een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de oostzijde van de A50 Eindhoven → Emmeloord tussen knooppunt Valburg en afrit 18 in de gemeente Overbetuwe. In 2011 is de verzorgingsplaats gesloten tijdens de verbreding van de A50 naar 2x3 rijstroken. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Weerbroek.
Vierakker

Vierakker is een dorp of buurschap in de gemeente Bronckhorst, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het ligt tussen Zutphen, Vorden, Wichmond en Baak in en heeft 195 inwoners. Geschiedenis Rond Vierakker wordt al duizenden jaren gewoond. In 2010 legden archeologen van RAAP Archeologisch Adviesbureau in opdracht van de Gasunie een huisplattegrond uit de IJzertijd (800-12 voor Chr.) bloot. Het dorp zelf is veel later ontstaan rond de adellijke havezate ’t Huis Vieracker, die eerder de Mengerink werd genoemd. In de 14e eeuw ontstond er een belangrijk huis van Henrick van Suderoes. Of dat huis toen al een middeleeuwse versterking was, is niet bekend. Het hoofdgebouw werd begin 1890 afgebroken, nadat het ondeugdelijk was geworden. Iets ten oosten van de oorspronkelijke ligging werd het nieuwe huis 't Suideras gebouwd. Het huis en het bijbehorende landgoed waren eigendom van de adellijke familie Van der Heyden. Vele families met al dan niet kortstondige invloed hebben in het huis gewoond. In de 20e eeuw woonde minister-president en Tweede-Kamervoorzitter Jhr. Charles Joseph Marie Ruijs de Beerenbrouck in het huis. Hij was getrouwd met een van de dochters van de familie Van der Heyden. Toen Ruijs de Beerenbrouck in 1936 plots overleed, werd hij in Vierakker onder grote belangstelling van vele prominenten begraven. Het goed Wissink werd al in de middeleeuwen genoemd. Eind 16e eeuw werd er het adellijke huis Olde Spijker gebouwd, dat in 1966 werd aangewezen tot rijksmonument. Jarenlang behoorde Vierakker tot de gemeente Warnsveld, waarna het bij een gemeentelijke herindeling in de jaren tachtig overgeheveld werd naar de gemeente Vorden. Deze situatie duurde tot 1 januari 2005, waarna Vierakker opging in de nieuwe gemeente Bronckhorst. Het dorp werkt veel samen met het ernaast gelegen dorp Wichmond. Sint Willibrorduskerk Hoewel Vierakker groter was geworden dan Wichmond (in 1810 kende Vierakker 404 inwoners tegenover 291 in Wichmond) had het eeuwenlang geen eigen kerk. Pas in 1869/1870 werd de rooms-katholieke Sint Willibrorduskerk gebouwd. Recentelijk werd deze volledig gerestaureerd. In 2009 werd deze kerk in een NCRV-actie aangewezen als de mooiste kerk van de provincie Gelderland. "De kerk verkeert in grotendeels oorspronkelijke staat. Zo zijn de olielampen uit 1870 nog aanwezig, die nu echter niet meer mogen branden om de net gerestaureerde muren niet opnieuw zwart te blakeren. Verder zijn de communiebank, de biechtstoel, de doopvont en het orgel van orgelbouwer Elberink (1873) origineel, terwijl de preekstoel, in de jaren zestig van de 20e eeuw weggehaald, onlangs op de oude plek is teruggeplaatst. Ook een groot Triomphkruis, afbeeldingen van Franse lelies en 'raderen van de eeuwigheid' in het middenpad en tegels met dierfiguren in de zijpaden zijn weer hersteld of terug zichtbaar gemaakt door de verwijdering van deklagen van meer recente jaren." Naast de vrij grote kerk staan er ook een pastorie en een kosterswoning in het dorp. Geboren in Vierakker Frans Hermsen (1926-2003), politicus en burgemeester Bram Rouwen (1985), atleet Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Vierakker Lijst van gemeentelijke monumenten in Vierakker
Rijn en Lek

De Rijn en Lek is een korenmolen in Wijk bij Duurstede in de provincie Utrecht. De Rijn en Lek is gebouwd in 1659 als runmolen. Het is daarmee een zeer vroeg exemplaar van de ronde stenen bovenkruier en is daarom als bouwwerk zeer uniek. Wat eveneens zeer bijzonder is, is dat de molen als enige molen in Nederland op een oude stadspoort is gebouwd. Dit is de zogenaamde Leuterpoort (naar de buurtschap De Leuth) die uit de veertiende eeuw dateert. De molen is later als korenmolen in gebruik genomen en is dat ook altijd gebleven. De molen is meerdere malen gerestaureerd en heeft enkele stormrampen overleefd, waarbij de molen ternauwernood tot stilstand kon worden gebracht. Voor het zeven van het meel tot bloem is er een klopbuil aanwezig. De huidige eigenaar is de Vereniging De Hollandsche Molen. Enkele vrijwillige molenaars laten de molen elke woensdag- en zaterdagmiddag draaien en malen graan op windkracht. Naam De molen wordt ook wel 'De Molen van Ruysdael' genoemd naar het beroemde schilderij van Jacob van Ruisdael. De molen die op dit schilderij (circa 1670) staat afgebeeld stond wel in Wijk bij Duurstede, alleen 200 meter westelijker. De plaats van de echte Molen van Ruysdael is aangegeven in een uitsparing van een woning. De naam Rijn en Lek is afkomstig van het feit dat ter hoogte van de molen de Rijn overgaat in de Lek. Een tiental meters ten oosten van de Rijn en Lek takt namelijk de Kromme Rijn, de oude hoofdloop, van de rivier af. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Wijk bij Duurstede Foto's
Zeeburgerbrug

De Zeeburgerbrug (geen brugnummer) is een verkeersbrug over het Buiten IJ en Amsterdam-Rijnkanaal in Amsterdam. De brug verbindt het Zeeburgereiland (Amsterdam-Oost) en de Watergraafsmeer met elkaar. De Zeeburgerbrug draagt de A10 met tweemaal drie rijstroken plus twee weefstroken. Hij is niet toegankelijk voor voetgangers en fietsers; zij moeten gebruikmaken van de Enneüs Heermabrug tussen IJburg en Zeeburgereiland en/of de route via de Diemerzeedijk en de Nesciobrug, die nabij de Zeeburgerbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal ligt. De brug vormde bij de opening in 1990 met de Zeeburgertunnel het sluitstuk van de Ringweg om Amsterdam, die met de ingebruikname van het weggedeelte tussen het Coenplein en het Knooppunt Amstel was voltooid. Samen met de tunnel vormt hij een van de vier oeververbindingen over het IJ. Halverwege de Zeeburgerbrug staat een 15 meter hoge betonnen pyloon die de bijnaam "De wokkel" heeft gekregen.
Sint Geertruidsgasthuis

The Pepergasthuis (also known as the Sint Geertruidsgasthuis) is a hofje on the Peperstraat in Groningen, Netherlands. History The Pepergasthuis was founded in 1405, by Berneer Solleder and his son Albert. Originally it served as a guest house for pilgrims who came to Groningen, as the Martinikerk kept a relic of John the Baptist that attracted many pilgrims to Groningen. Because of that destination the guest house was named after Gertrude of Nivelles, the patron of the travellers. But the guest house had financial problems, so people like Pope Sixtus IV donated money. Menso Jeltema donated estates, but wanted the guest house to give a ton of herring to the poor people of the village of Faan every year. After the Spanish capitulation after the Siege of Groningen in 1594, the complex, like all Catholic buildings, was repurposed into a residential complex for the elderly. Part of the complex functioned as a sanatorium. The mentally ill housed here were exhibited for pay on Sundays until 1702, when they were moved to a new guest house at the Rademarkt. The complex has been expanded several times, most recently in 1861. Its houses remained increasingly vacant throughout the 20th century, in part due to steep costs. Houses were first put up for rent in 1954 to address the issue of grand-scale vacancy. The chapel is now used for ecumenical services; the old dining room is used for wedding services; and there is a restaurant. References External links Media related to Pepergasthuis at Wikimedia Commons