NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Oude Sint-Clemenskerk (Gerwen)

De (oude) Sint-Clemenskerk is een kerkgebouw te Gerwen, gelegen aan Heuvel 23 aldaar. Op deze plaats hebben drie kerken gestaan: De eerste stenen kerk van 1350-1400 was een eenvoudige zaalkerk. Vervolgens werd een driebeukige kruiskerk gebouwd van 1420-1440. In 1620 kwam, na een brand in 1612, de huidige kerk tot stand, waarbinnen zich nog resten bevinden van de voorgaande kerk, die in Kempense gotiek is uitgevoerd. De kerk werd van 1648-1798 voor de protestantse eredienst gebruikt; daarna werd ze weer katholiek. Tussen 1887 en 1889 kreeg de kerk een neogotisch interieur. Vincent van Gogh beeldde deze kerk af in 1883. In 1967 bouwde de rooms-katholieke parochie een nieuwe en grotere Sint-Clemenskerk. De historisch waardevolle oude Sint Clemenskerk, die ondertussen geklasseerd werd als rijksmonument, zou, naar werd beloofd, een nieuwe bestemming krijgen, die echter nog niet bekend was. Ze kwam dan ook leeg te staan, werd dichtgetimmerd, zwaar verwaarloosd en aan het verval en vandalisme overgegeven. In 1983 werd de kerk echter gerestaureerd en in gebruik genomen door de Priesterbroederschap Sint Pius X (FSSPX) en kreeg daarbij een nieuw neogotisch interieur met voorwerpen die van elders afkomstig waren. Sinds die tijd dient de Sint Clemenskerk als priorij van de Nederlandse FSSPX. En is daarmee een van de drie priorijen binnen het Benelux-district van de FSSPX, waarvan de districtoverste in Brussel zetelt. Gebouw Het huidige gebouw stamt uit de 15e eeuw, maar werd na de brand in 1612 hersteld en vernieuwd. Het is een driebeukige kruisbasiliek. De pilaren hebben koolbladkapitelen. De vlakopgaande toren heeft drie geledingen en een ingesnoerde naaldspits die in 1801 werd geplaatst. Hierin bevindt zich nog een klok uit 1587, gegoten door H. van Trier. Externe links Informatieblad van de Broederschap Sint Pius X ReliWiki Traditionalisme Clemens kerk Gerwen
Algemene begraafplaats van IJzendijke

De Algemene begraafplaats van IJzendijke is een gemeentelijke begraafplaats in de Nederlandse plaats IJzendijke in de provincie Zeeland. Ze ligt aan de Mauritsweg op 250 m ten noorden van het dorpscentrum (Markt). De begraafplaats heeft een lange rechthoekige plattegrond en wordt omgeven door een haag en bomen. De toegang bestaat uit een dubbel smeedijzeren hek tussen bakstenen zuilen. Er loopt een centraal pad vanaf de toegang tot het einde van de begraafplaats met aan weerszijden percelen afgebakend door hagen. Nederlandse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een perk met 2 Nederlandse gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Het zijn de graven van J.C. Neve en L.F. van Pamelen. Britse militaire graven Op de begraafplaats ligt een perk met 2 oorlogsgraven uit de Tweede Wereldoorlog. Het zijn 2 bemanningsleden van een bommenwerper die werd neergeschoten op 9 oktober 1943. De graven zijn van de Britse luitenant Robert Winstone Smith en de Canadese officier Charles Grant McDonald. Hun graven worden onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission en zijn daar geregistreerd onder IJzendijke General Cemetery.
Vleutensespoorbrug 2

De Vleutensespoorbrug 2 is de tweede spoorbrug naast de Vleutensespoorbrug. Net als de Vleutensespoorbrug, overspant de brug het Amsterdam-Rijnkanaal en maakt hij deel uit van de spoorlijn Utrecht - Rotterdam. De brug ligt tussen de Hogeweidebrug en de Vleutensespoorbrug, op de plek van de voormalige Vleutensebrug. Deze brug is onderdeel van het project Spooruitbreiding Utrecht Centraal - Leidsche Rijn. Het project wordt ook wel UtARk (Utrecht Amsterdam-Rijnkanaal) genoemd. De nieuwe spoorbrug is in 2017 in Schiedam gebouwd en vandaar in delen per schip naar Utrecht vervoerd. Op een locatie op ongeveer 800 meter afstand van de uiteindelijke locatie werden de delen samengevoegd en verder afgebouwd. Tussen 17 en 20 november 2017 werd de brug naar de uiteindelijke ligplaats gereden en met behulp van pontons over het Amsterdam-Rijnkanaal geplaatst. Vijf maanden later, op 16 april 2018 reed de eerste trein over de nieuwe brug. In de eerste maanden na de ingebruikname werd al het treinverkeer over deze brug geleid, zodat de oude brug grootschalig onderhoud kon ondergaan. Op 29 oktober 2018 waren de belangrijkste werkzaamheden afgerond en werden beide bruggen, en daarmee vier sporen, in gebruik genomen. In de eerste maanden van 2019 werden de laatste werkzaamheden aan de brug en het talud afgerond. Afbeeldingen Externe link Animatie van het plaatsen van de tweede spoorbrug
Algemene Begraafplaats van Groede

De Algemene Begraafplaats van Groede is een gemeentelijke begraafplaats in het Nederlandse dorp Groede (Sluis) in de provincie Zeeland. De begraafplaats ligt langs de Traverse op 300 m ten westen van het dorpscentrum (Markt). Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 6000 m² en wordt omsloten door een haag en bomen. De toegang bestaat uit een dubbel traliehek tussen metalen zuilen. Het terrein wordt door twee rechte evenwijdige paden verdeeld met aan beide zijden percelen met graven. Britse militaire graven In de noordelijke hoek van de begraafplaats liggen 3 Britse oorlogsgraven uit de Tweede Wereldoorlog. De graven zijn van Maurice William Tedcastle, luitenant bij de Royal Naval Volunteer Reserve en Eric Mothershaw, kanonnier bij de Royal Artillery. Een derde graf is van een niet geïdentificeerde zeeman van de Royal Navy. Zij staan bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd als Groede General Cemetery.
Begijnebrug (Haarlem)

De Begijnebrug, oorspronkelijk de Kwakelbrug geheten, is een vaste brug in de Noord-Hollandse stad Haarlem. De brug overspant de Bakenessergracht en is gelegen in de buurt de Bakenes in de wijk Oude Stad. De brug ligt halverwege de gracht en ligt in het verlengde van van de Korte Begijnestraat. Aan de oostelijke zijde van de brug ligt er geen straat direct in het verlengde van de brug. De dischtbijzijnde in oostelijke richting lopende straat is de iets zuidelijker gelegen Vrouwestraat, die naar de Bakenesserkerk leidt. De brug is de middelste overspanning van de drie overspanningen van de Bakenessergracht. De andere twee overspanningen zijn: de noordelijk gelegen Korte Jansbrug en de zuidelijk gelegen Wildemansbrug. De oorspronkelijke benaming Kwakelbrug zou te herleiden zijn naar de Haarlemse familie Quakel, naar wie ook de Quakelslaan, thans de Baljuwslaan is genoemd. In de 17e eeuw kwam ook de Quakelspoort dicht bij het woonhuis De Bloempot, het huis van Philips Wouwerman (Bakenessergracht 55) uit op de gracht. De naam Quakelbrug komt als voor in verpondingen uit ca. 1475 en 1543. Het zou daardoor heel goed kunnen dat er ooit sprake is geweest van een kwakel. De naam Begijnebrug is per raadsbesluit van 12 juli 1905 officieel vastgelegd. Mogelijk was de naam voor de vastlegging in dit besluit al reeds in gebruik als benaming van deze brug. De benaming van deze brug is te herleiden naar de Begijnen die in het plaatselijke Begijnhof woonden. Ook de de Korte- en de Lange Begijnestraat zijn qua naam van dezelfde oorsprong. De Begijnebrug is omstreeks 1962 net zoals de andere bruggen over de gracht in de jaren 60 in zijn geheel vervangen.
Algemene Begraafplaats van Schoondijke

De Algemene Begraafplaats van Schoondijke is een gemeentelijke begraafplaats in het Nederlandse dorp Schoondijke (Sluis) in de provincie Zeeland. De begraafplaats ligt langs de Doctor Huizingastraat, achter de Protestantse kerk in het dorpscentrum. Ze heeft een rechthoekig grondplan met een oppervlakte van 8.200 m² en wordt omsloten door een haag en bomen. De toegang bestaat uit een dubbel traliehek tussen ronde metalen zuilen. Het terrein wordt door enkele paden doorsneden waartussen de percelen met graven liggen. In de oostelijke hoek staat een herdenkingsmonument voor de 33 burgerlijke slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog. Brits militair graf In de oostelijke hoek van de begraafplaats ligt het graf van de Nieuw-Zeelandse onderofficier George James Roney. Hij werd op 6 oktober 1944 met zijn Spitfire neergeschoten en pas vier jaar later geborgen. Zijn graf staat bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Schoondijke General Cemetery.
Observatorium Robert Morris

Observatorium Robert Morris är ett jordkonstverk i Flevoland (i Lelystads kommun) i Nederländerna av den amerikanske konstnären Robert Morris. Observatorium Robert Morris är inspirerat av gamla tiders astronomiska konstruktioner som Stonehenge i Storbritannien och Goseck i Tyskland, på en gång klocka, kalender och tempel för soldyrkan. Det består av två koncentriska cirklar. Den yttre vallen tonar ut i den omgivande terrängen. En tunnel på den västra sidan leder in till den inre ringen, som också är en jordvall, men som på insidan är beklädd med en trävägg av tropiskt trä som också har en akustisk funktion. På den östra sidan finns tre öppningar: en rakt österut, en 37 grader nord om väst-öst-axeln och en 37 grader i syd om denna. Öppningarna är klädda med granit. I den yttre vallen finns skåror med stålplattor i siktlinjen, och solen går vid vår- och höstdagjämningar upp så att den syns i denna. Observatoriet i Flevoland är en förstorad kopia av ett temporärt uppfört observatorium av dynsand på en tomt för kommande bostadsbebyggelse i Velsen. Det ligger öster om Lelystad utmed väg N307 till Dronten och uppfördes efter Robert Morris intentioner med arkitekten Coen de Groot, som också svarat för observatoriet 1971, som ansvarig. Våren 1977 inspekterade Morris också bygget. Det invigdes den 22 april 1977 av chefen för Myndigheten för IJsselmeerpolders och förvaltningen överfördes senare 1990 till Stichting Flevolandschap. År 2012 öppnades järnvägen Hanzelijn mellan Lelystad och Zwolle, som går förbi observatoriet. Detta har medfört att den fria siktlinjen för soluppgångar på vintern har inkräktats av kontaktledningsstolparna. Sommarsolstånden manifesteras varje år med festligheten Sunsation med teater, sång, dans och diktläsning. Vid vintersolstånden hålls en mindre fest, som arrangeras av konstnärer från Flevoland. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från nederländskspråkiga Wikipedia, Observatorium (Robert Morris), 10 januari 2015. Externa länkar Sunsationfestivalens webbplats Bilder av observatoriet Thomas Dreher: Land-Reclamation und Erdmonumente
Amsterdamse Bos

Der Amsterdamse Bos (deutsch Amsterdamer Wald) ist eine öffentliche Parkanlage am Rande von Amsterdam. Beschreibung Die Anlage gehört der Stadt Amsterdam, liegt aber überwiegend auf dem Gemeindegebiet von Amstelveen. Der Park wurde in den 1930er Jahren angelegt. Er umfasst etwa 1000 Hektar und hat jährlich 4,5 Mio. Besucher. Wichtiger Bestandteil des Parkes ist die Bosbaan im Norden des Parks, eine 1937 eröffnete Ruderstrecke, die älteste künstlich angelegte der Welt. Für die Weltmeisterschaften 1977 wurde sie auf moderne Standards umgebaut. Literatur Jan Heeren: The Amsterdamse Bos 1934–2014, international inspiration and future development. In: Die Gartenkunst 27 (1/2015), S. 109–118. Weblinks Website der Parkanlage (niederländisch, englisch)
Amsterdamse Bos

L'Amsterdamse Bos è un parco all'inglese o un parco paesaggistico situato tra i comuni di Amstelveen e Amsterdam, la capitale dei Paesi Bassi. Anche se la maggior parte del parco si trova ad Amstelveen, l'ente gestore del parco è la città di Amsterdam. Ogni anno, quasi 4.5 milioni di persone visitano quest'area verde, che ha una dimensione di 2.471 acri (circa 10 km2 o 1000 ettari), circa tre volte più grande di Central Park a New York. La cosiddetta Zonneweide, un'area del parco, è una zona dedicata ai nudisti. All'interno del parco è stato costruito un monumento in ricordo delle vittime uccise nel campo di concentramento di Dachau. Galleria d'immagini Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Amsterdamse Bos Collegamenti esterni (NL) Sito ufficiale, su amsterdamsebos.nl.
Ontmoetingskerk (Bergen op Zoom)

De Ontmoetingskerk is een kerkgebouw in Bergen op Zoom dat zich bevindt aan het Bolwerk Zuid 134. Geschiedenis Een Christelijke Afgescheiden Gemeente ontstond in 1842 maar al voor die tijd kerkte een aantal afgescheidenen in diverse woonhuizen wat vóór 1840 nog wel eens een hachelijke onderneming was. In 1857 kon men de vergaderzaal der potmakers, in de Dubbelstraat, als kerk inrichten. Ook nu probeerden de Hervormden in eerste instantie, met een beroep op Napoleontische wetten, dergelijke kerkdiensten te verhinderen. In 1892 werd de potmakerskmer verlaten. Men betrok een kerkgebouw aan de Moeregrebstraat, ook dit was feitelijk een achter een woning gebouwde kerkzaal die oogde als een schuurkerk. Een nieuwe Gereformeerde kerk werd in 1928 gebouwd. Ze bood onderdak aan een groeiende gemeente, voor welke het in 1891 gebouwde kerkje te klein was geworden. Het is een bakstenen gebouw in expressionistische stijl onder architectuur van Berend Tobia Boeyinga. Het gebouw is een verkleinde uitvoering van Boeyinga's kerk aan de Kloppersingel te Haarlem. Typerend daaraan is de waaiervormige plattegrond. Het interieur bezit fantasierijke, parabool-achtige gewelven en geometrische ornamenten die in hout zijn uitgevoerd. Dit in tegenstelling tot het baksteenexpressionisme zoals dat in die tijd in katholieke kerken toepassing vond. Het orgel werd in 1966 gebouwd voor de Petruskerk te Vlissingen. In 2002 werd het, na restauratie, overgeplaatst naar Bergen op Zoom. De Petruskerk werd namelijk gesloten. In 1995 werd het gebouw een SoW-kerk, nadat de Hervormden in 1987 de Sint-Gertrudiskerk aan de katholieken hadden verkocht. In 1997 werd het gebouw nog gerenoveerd om uiteindelijk als PKN-kerk dienst te gaan doen. Externe link ReliWiki
Strijkmolen L

Strijkmolen L is een omstreeks 1627 in Rustenburg gebouwde strijkmolen, die in 1838 is voorzien van een vijzel. De molen is een rietgedekte achtkantige molen van het type grondzeiler met een oudhollands wiekenkruis. De molen is, zoals meer Noord-Hollandse poldermolens, een binnenkruier. Strijkmolen L is voorzien van een Vlaamse blokvang. Naast de molen staan twee andere molens, te weten Strijkmolen K en Strijkmolen I. In de molen bevindt zich een woning; de vijzel en spil zijn verwijderd en de waterlopen zijn gedempt nadat in 1941 het boezempeil van beide boezems werd gelijkgetrokken, waarmee de molen zijn functie verloor. In 2011 is de molenbiotoop flink verbeterd: bomen en struiken in de omgeving zijn gekapt. Tevens is de oude boezem deels gereconstrueerd, waardoor de omgeving een oorspronkelijker aanzien heeft gekregen. Strijkmolen L is sinds 2000 eigendom van de Stichting Schermer Molens, in 2014 opgegaan in de Schermer Molens Stichting en is niet te bezoeken.
Brug 627

Brug 627 is een plaatbrug in Amsterdam Nieuw-West en verbindt de Antony Moddermanstraat in Slotermeer met de Ruys de Beerenbrouckstraat in Geuzenveld. De brug overspant een naamloos water dat ligt tussen de Willem Struijckenkade en het Eendrachtspark en het water aan de zuidzijde van de Haarlemmertrekvaart verbindt met de Albardagracht. Brug De witte betonnen brug wordt gedragen door 2 maal 6 witte pilaren waarvan 8 in het water en 4 op de kant en heeft een blauwe balustrade. De combinatie wit beton en blauwe balustrades wijst op een ontwerp van de Dienst der Publieke Werken. Ze stamt uit 1956. Aan weerszijden is er een trottoir en fietspad en in het midden zijn er voor het wegverkeer 2 rijbanen. Buslijn 21 rijdt al sinds 1959 onafgebroken over de brug en bus 61 sinds 2012. Vervanging In 2018 bleek bij een onderzoek van de gemeente dat de inmiddels 62 jaar oude brug het zware vrachtverkeer niet meer kon verwerken. Aan de onderzijde van de brug werden scheuren geconstateerd. Zij kon daarmee niet meer voldoen aan de dan geldende veiligheidseisen. Uit voorzorg en in afwachting van onderzoek en reparatie is de brug vanaf 3 april 2018 daarom voor het zware verkeer (asdruk meer dan 5 ton, gewicht per vervoermiddel meer dan 20 ton) afgesloten waarbij ook de buslijnen 21 en 61 werden omgelegd via de Haarlemmerweg. Omdat op de Haarlemmerweg vanaf eind 2018 uitgebreide werkzaamheden (verstevigen, ophogen) plaatsvinden moet voor het zware verkeer, bussen en vrachtwagens, een alternatief voor drie jaar komen. De gemeente heeft daarbij voorgesteld naast brug 627 een noodbrug aan te leggen. Deze noodbrug kwam ten zuiden van de huidige brug en heeft de vorm van een meander in de weg. Het water werd afgedamd (aarden wal tussen damwanden) en er kwam een duiker onder de weg door. Bij deze oplossing moest er een stuk groen wijken en bomen werden gekapt waarbij ook een zelf gemaakte tuin, die al jaren gedoogd werd, moest verdwijnen. De bewoners waren hier tegen de gemeente, die beweerde dat er technisch gezien andere oplossingen mogelijk waren geweest maar dat dit niet tijdig gereed zou zijn. De dam betekende de terugkeer van de buslijnen 21 en 61. 2023-2025 In 2023 besloot de Gemeente Amsterdam tot vervanging van de brug. Er vond een aanbesteding plaats voor de sloop van de oude brug inclusief de fundering. Er werd vanaf oktober 2024 gewerkt aan de nieuwe fundering van dertig pijlers met een nieuw wegdek. De oplevering van de nieuwe brug was op 20 juni 2025 waarna de dam met noodbrug werden verwijderd.
HNLMS Schorpioen

HNLMS Schorpioen is a Schorpioen-class monitor built in France for the Royal Netherlands Navy in the 1860s. These new ships were equipped with heavy rifled 23 cm (9 in) guns, and a heavy armor. The hull had an armor plated belt of 15 cm (6 in) and the gun turret, housing the two guns, had almost 30 cm (12 in) of armor. She came from the building yard with two tripod masts and able to employ about 600 m2 (6,500 sq ft) of sails, but she proved to be a difficult sailing ship and some years later the yards, masts and the sails were removed. As with Buffel her huge steam engines gave her a maximum speed of 13 knots (24 km/h; 15 mph). Her striking weapon was the pointed ram bow, slightly different from Buffel's, but she never ever used this overestimated weapon. Service record As with Buffel, her record is not very impressive. In 1886 Schorpioen was hit in the stern quarter by a paddle steam tugboat in the harbor of Den Helder and sank in two hours. It was possible to raise and repair her. In 1906 she completed her role as an operational warship and was transformed into an accommodation ship. At the beginning of World War II, she fell into German hands, was towed to Germany, and served there as a lodging - and storage ship. After the war, in 1947 she was found in Hamburg, Germany and towed back to Den Helder; again to become a lodging ship, first in Amsterdam and later in Den Helder where she became the barracks for the Dutch WRNS. In 1982, after decommissioning, she was bought by a private foundation that was established to transform her into a floating museum in Middelburg, in the southern part of the country. Seven years later, after a complete renovation, she opened her doors to visitors, as a museum ship. In 1995, the Royal Netherlands Navy re-acquired the ship and put her under the supervision of the Dutch Navy Museum in Den Helder where she is now the third, and largest, vessel on display. In May 2000, after a renovation period of eighteen months to restore her to her former glory, the ship was opened to visitors. See also List of museum ships References Gardiner, Robert, ed. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press. ISBN 0-8317-0302-4. Classen, Robert J.; van Djk, A. (1994). "Answer to Question 22/93". Warship International. XXXI (2): 203–206. ISSN 0043-0374. "Dutch Ironclad Rams". Warship International. IX (3): 302–304. 1972. Silverstone, Paul H. (1984). Directory of the World's Capital Ships. New York: Hippocrene Books. ISBN 0-88254-979-0. External links Photo-collection on Dutch ironclads HMLMS Schorpioen at Dutch Naval Museum HNSA Ship Page: HMLMS Schorpioen
Zr.Ms. Schorpioen (1868)

De Zr. Ms. Schorpioen is een Nederlands pantserschip dat in 1868 in Toulon werd gebouwd. De Schorpioen vormde samen met het in Schotland gebouwde zusterschip Buffel de kern van de vernieuwde Koninklijke Marine, nog tot 1905 de Koninklijke Nederlandse Zeemacht. Ze vervingen de verouderde houten schepen die van zowel stoomvoortstuwing als van zeilen gebruikmaakten en gladloopskanonnen voerden. Beschrijving In 1868 werd geld vrijgemaakt in de begroting voor de bouw van meerdere marineschepen. De opdracht voor de Schorpion werd gegund aan de Franse werf Compagnie des Forges et Chantiers de la Méditérannée. Deze nam het werk aan voor 2.223.000 Franse frank. De nieuwe schepen waren uitgerust met zware kanonnen met een getrokken loop en een kaliber van 23 cm met zware bepantsering rondom. De romp had een gordelpantser van 15 cm en de geschuttoren, met twee kanonnen, had een bepantsering van bijna 30 cm. Bij de bouw was het schip uitgerust met twee driepootsmasten en kon het zo'n 600 m² zeil voeren. Omdat het schip moeilijk te zeilen bleek, werden de masten en de tuigage een aantal jaren later verwijderd. De grote stoommachines zorgden voor een snelheid van zo'n 13 knopen. Het meest in het oog springende wapen was de ramsteven, iets anders dan die van de Buffel, maar dit overschatte wapen werd nooit gebruikt. Inzet De staat van dienst is net als die van de Buffel niet erg indrukwekkend. In 1886 werd de Schorpioen in de achtersteven geraakt door een raderstoomsleper in de haven van Den Helder en zonk in twee uur tijd. Hierna werd het schip gelicht en gerepareerd. In 1908 werd het schip uit dienst genomen en omgebouwd tot een logementsschip. Het bood onderdak aan de torpedodienst, de matrozenopleiding en de onderzeebootdienst. Aan het begin van de Tweede Wereldoorlog viel het schip in Duitse handen en werd het naar Duitsland gesleept om daar als logementschip te dienen. Na de oorlog, in 1947, werd de Schorpioen in Hamburg gevonden en naar Den Helder teruggesleept, waarna het weer als logementschip werd gebruikt, eerst in Amsterdam en later, van 1951 tot 1971, voor de MARVA in Den Helder. Leerlingen van de zeevaartschool in Den Helder, Internaat Prinses Margriet, hebben er ook nog gebruik van gemaakt. Korte tijd woonden er krakers aan boord, maar in 1982 werd het ramschip aangekocht door de Stichting Ramschip Schorpioen om het in Middelburg voor publiek aan de kade te leggen. Bij de overbrenging kwam het schip in Amsterdam enige uren klem te zitten in de voor de doorvaart geopende Wiegbrug. Na een lange restauratie kon het op 3 juli 1989 de deuren openen. In december 1998 kocht de Koninklijke Marine het schip terug van de stichting. Hierna werd het ramschip naar het Marinemuseum in Den Helder gebracht. In mei 2000, na een restauratie van achttien maanden, werd het als museumschip opengesteld voor het publiek. Foto's