NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Vaart Zuidzijde 41a

Het woonhuis aan de Vaart Zuidzijde 41a is een villa in de Nederlandse stad Assen, ontworpen in 1934 door architect J.F.A. Göbel in opdracht van J.H. Suurmeijer. Het pand is gebouwd in een kubistisch expressionistische stijl met invloeden van De Stijl en de Nieuwe Haagse School. Het geldt als een markant voorbeeld van de architectuur van de jaren 30 in Assen. Architectuur en ontwerp Op deze plek en op de plek waar nu de Emmastraat ligt, stond oorspronkelijk een in 1828 gebouwd herenhuis. Dit werd afgebroken om de aanleg van de Emmastraat mogelijk te maken. Na de aanleg in 1913 bleef er een klein half ovaal kavel over dat vervolgens als tuin van het buurpand werd gebruikt. In 1934 werd het verkocht aan Suurmeijer. Het woonhuis wijkt qua stijl en typologie sterk af van de omliggende, voornamelijk 19e- en vroeg-20e-eeuwse bebouwing. Door de ligging op een hoekperceel, en het optimaal gebruik maken ervan, komt het ontwerp volledig tot zijn recht, omdat het niet beperkt is tot de voorgevel, zoals bij de meeste huizen aan de Vaart. De architectuur kenmerkt zich door een compositie van verspringende, kubusvormige volumes van variabele hoogte, gebouwd in gele baksteen onder platte daken. De ramen en deuren zijn veelal rechtgesloten en van staal. De asymmetrische voorgevel heeft een hoog oprijzend rechter volume met drie bouwlagen. Hierin bevindt zich de vernieuwde entree met een granieten boogaanzet. Links van de entree is een halfronde erker met vijf aaneengesloten ramen en een balkon erboven. De achtergevel is eveneens zorgvuldig vormgegeven met een uitbouw voor de serre en keuken en een balkon dat over de gehele gevelbreedte doorloopt. Architect Göbel was zo trots op de achtergevel dat een foto ervan in zijn werkkamer hing. De erfscheiding en de garage met schuur, die uit twee volumes bestaat, vormen een integraal onderdeel van het geheel. Het ontwerp kan gezien worden als een gesamtkunstwerk; er zijn bijna 50 bouwtekeningen gemaakt die tot in de kleinste details reiken, van het aanrecht tot het wijnrek. Oppervlakkig gezien zijn er veel overeenkomsten met een ander rijksmonument van Göbel, het pand aan de Plataanweg 3. Maar de tuinbegrenzing, de garage met schuur en waarschijnlijk ook het interieur vormen bij dit pand een grotere eenheid met het huis zelf. Overlijden Suurmeijer Het huis werd ontworpen voor J.H. Suurmeijer, wiens familie schuin tegenover het perceel woonde aan de Emmastraat 7. Op de dag dat de bouwvergunning door Göbel werd ingediend, en hij dit kwam melden aan Suurmeijer, kreeg deze, die al aan hartproblemen leed, een dusdanig zware hartaanval dat hij overleed. Göbel ontwierp daarop tevens zijn grafsteen. Waardering en status Het pand is van grote architectuurhistorische waarde vanwege de karakteristieke stijl, die in de provincie buiten de stad Assen niet veel is toegepast. Ondanks dat het niet past bij het historische straatbeeld van de Vaart, is het door zijn opvallende situering een beeldbepalend object met ensemblewaarde. Het woonhuis Vaart Zuidzijde 41a maakt deel uit van het beschermde stadsgezicht van Assen.
Dr. Nassaulaan 16 (Assen)

Het pand aan de Dr. Nassaulaan 16 is een monumentaal herenhuis in overgangsstijl in de Nederlandse stad Assen. Het huis werd in 1914 gebouwd door Andries de Vries Hzn. in opdracht van Asuerus Kymmell en valt onder het beschermd stadsgezicht. Beschrijving Het huis is opgetrokken in rode baksteen onder een afgeknot schilddak. De voorgevel is asymmetrisch en heeft aan de linkerzijde een risaliet onder een dwarskap met wolfseinden. In dit geveldeel bevindt zich de entreepartij met hardstenen stoep en een paneeldeur, met bovenramen met glas in lood. Op de verdieping hierboven een houten erker met lessenaarsdak, met ook hier bovenramen met glas in lood. In de rechterdeel van de gevel is een houten serre met bakstenen onderbouw geplaatst, met zicht op de hertenkamp aan de overzijde van de weg. Op het serredak komen twee vleugeldeuren uit, met gebrandschilderd glas in de bovenlichten en tegeltjes in de boogtrommels. In de achtergevel waren oorspronkelijk openslaande tuindeuren geplaatst. Waardering Het huis werd in 1994 aangewezen als rijksmonument. Het monumentenregister vermeldt: "Het karakteristieke huis is van architectuurhistorische waarde als een nog vrij gave en typische vertegenwoordiger van de woonhuisarchitectuur voor de gegoede burger van omstreeks de eeuwwisseling. Het beeldbepalende pand maakt deel uit van de tot het beschermde stadsgezicht behorende, waardevolle negentiende-eeuwse en vroeg-twintigste-eeuwse bebouwing in de "paleizenbuurt" waardoor ook de ensemblewaarde groot is." Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen
Dr. Nassaulaan 1 (Assen)

Het pand aan de Dr. Nassaulaan 1 is een vroeg-19e-eeuws voormalig woonhuis in de Nederlandse stad Assen. Het werd in 1809 gebouwd in opdracht van de latere burgemeester mr. Isaäc Collard. Het huis valt onder het beschermd stadsgezicht. Geschiedenis In de tweede helft van de 18e eeuw werd door Wolter Hendrik Hofstede het Asserbos opnieuw ingericht. Hij creëerde twee zichtlijnen, waarvan de Hoofdlaan (de huidige Nassaulaan) werd gericht op de toren van de Kloosterkerk. Aan de Hoofdlaan werd in 1825 het latere gymnasium gebouwd. Het neo-classicistische middengangshuis op nummer 1 was een van de eerste woonhuizen aan de rand van stad. Het behoort met de tot boven de nok opgetrokken middenpartij niet tot het Asser type. In de 21e eeuw was er onder meer een tandartspraktijk in het pand gevestigd. Beschrijving Het pand is opgetrokken in rode baksteen op een rechthoekige plattegrond. De gevel is vijf traveeën breed en heeft een symmetrisch aanzicht. De entree bevindt zich in de hoger opgaande middenpartij, bestaande uit een paneeldeur met bovenlicht, omlijst met gepleisterde blokken. De middenpartij wordt bekroond door een fronton met geprofileerde lijst, in het timpaan een ronde oeil de boeuf. Aan weerszijden van de entree zijn in de gevel twee licht getoogde vensters geplaatst. In de gevel aan de achterzijde zijn openslaande tuindeuren aangebracht, daarboven een houten balkon, waarop twee vleugeldeuren uitkomen. Aan de linkerzijde van het pand is een koetshuis met schilddak aangebouwd. De inrijdeuren bevinden zich aan de kant van de Beilerstraat. De tuin wordt omgeven door hekken van smeed- en gietijzer. Waardering Het huis werd in 1994 aangewezen als rijksmonument. De bescherming geldt voor het pand, het koetshuis en het hekwerk. Het monumentenregister noemt het pand: "een goed voorbeeld van vroeg-negentiende-eeuwse woonhuisarchitectuur. Het beeldbepalende pand, het aangebouwde koetshuis en de ijzeren erfscheiding vormen een belangrijk ensemble tussen de overwegend negentiende-eeuwse en vroeg-twintigste-eeuwse woonhuisarchitectuur voor de gegoede burgerij in de "paleizenbuurt" en heeft derhalve grote ensemblewaarde." Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Assen
Hoofdvaartsweg 162

Hoofdvaartsweg 162 in Assen is een krimpenboerderij met een langsdeel, gebouwd in de 19e eeuw. De boerderij is een rijksmonument en maakt deel uit van de historische lintbebouwing aan de Hoofdvaartsweg. Het pand is gebouwd op een kavel die oorspronkelijk deel uitmaakte van de Domeinvenen, veengronden die in 1845 door de rijksoverheid aan particulieren werden verkocht. Geschiedenis Het perceel, destijds aangeduid als Domeinplaats 16, werd in 1845 verkocht aan een veencompagnie onder leiding van Wolter Hendrik Hofstede jr. Het kwam later in eigendom van Gerrit Sluis en zijn dochter Maria Rolina Sluis, die het veen in 1857 lieten afgraven. In 1858 liet Sluis een schuur bouwen op het perceel. Het voorhuis werd pas vijf jaar later, in 1863, tegen de schuur aangebouwd. Door deze latere aanbouw ontstond de kenmerkende krimpenboerderijvorm van het pand. De familie Sluis woonde zelf in Assen en gebruikte de boerderij waarschijnlijk als onderkomen voor pachters of beheerders. In 1877 werd de boerderij verkocht aan Willem Penthum, die er zelf ging wonen. Vanwege financiële problemen moest hij het pand in 1884 laten veilen. Jan Drenthen kocht het pand en verkocht het in 1890 weer door aan Geertruida Balten. In deze periode woonden er pachters in de boerderij. Nadat de laatste pachter in 1904 vertrok, verkocht Balten het pand aan Hendrik Middelburg, wiens nazaten er het grootste deel van de 20e eeuw woonden. In de jaren tachtig van de twintigste eeuw werd het oorspronkelijk links naast de boerderij staande bakhuis gesloopt. Hoewel de boerderij haar agrarische functie verloren heeft, is de oorspronkelijke hoofdvorm behouden en is een deel van de oorspronkelijke erfbeplanting nog aanwezig. Architectuur en waardering De boerderij is van het krimpentype met een langsdeel, en wordt beschouwd als zeer representatief voor dit boerderijtype dankzij de hoog opgaande voorsprong en de monumentale kap. Het woonhuisgedeelte heeft een opvallend risaliet met verdieping en een zadel- of schilddak, gedekt met riet en aan de achterzijde voorzien van een uilenbord. De kap heeft aan de voorzijde geschulpte windveren en houten pijnappels aan de hoekstijlen. De gevels zijn opgetrokken in schone, in staand verband gemetselde baksteen. Het risaliet heeft drie rechtgesloten zesruitsvensters op de begane grond en twee rondboogvensters met vorktracering op de verdieping. Een opmerkelijk detail is het ronde œil de bœuf op de zolderverdieping. De linkerzijgevel heeft een kelderraam dat behoort bij een opkamer. Het bedrijfsgedeelte heeft een doorrit met staafankers en rechtgesloten vensters. De achtergevel en een deel van de linkerzijgevel zijn in de loop der tijd vernieuwd. De boerderij is van architectuurhistorische en cultuurhistorische waarde als een relatief zeldzaam en representatief voorbeeld van dit boerderijtype. Het pand heeft tevens landschappelijke waarde en is van belang voor de ontwikkeling van de landelijke bouwkunst in Drenthe.
Waldeck Pyrmontkade 20

Waldeck Pyrmontkade 20 is het adres in de Nederlandse stad Utrecht van een rijksmonument. Het gebouw is ontworpen door architect Gerrit Rietveld. Beschrijving De garage met bovenliggende woning is in 1927-1928 gebouwd voor een vier personen tellend chauffeursgezin. Rietveld pionierde in dit ontwerp als een van de eersten in Nederland op grote schaal met geprefabriceerde elementen. Daarbij is voor de gevels en plattegronden vrijwel overal een basismaat van 1 bij 1 meter gehanteerd. Het gebouw werd aan een reeds bestaande garage gebouwd. Rietvelds toevoeging bestaat uit een in zekere mate rechthoekig bouwwerk met enkele uitstekende partijen zoals een erker. De draagconstructie is samengesteld uit staanders en liggers die een staalskelet vormen. Grote delen van de gevels bestaan uit elementen van gewapend beton waarbij aan de buitenzijde gebruik is gemaakt van email en een rasterpatroon met witte stippen op een zwarte ondergrond. Tussen de gevelelementen bevinden zich op tal van plaatsen stalen strips om de naden af te dekken. Ook de kozijnen werden geprefabriceerd. De begane grond met de garage is zonder tussenmuren uitgevoerd. De 60 vierkante meter tellende woonruimte op de bovenverdieping werd ingedeeld met onder meer niet-dragende wanden en schuifdeuren. Het interieur kreeg verder een eenvoudig en bescheiden ontwerp. Al kort na de oplevering traden ernstige vochtproblemen op. Over de schuldvraag is in de loop der geschiedenis gewezen naar Rietveld, de uitvoering en/of de gemeente. Hoe dan ook stuurde de opdrachtgever, de arts Van der Vuurst de Vries, Rietveld weg. Om de lekkages vervolgens tegen te gaan zijn door derden aanpassingen gedaan waardoor het aanzien van het bouwwerk ingrijpend wijzigde. Daarbij kwamen ook bijnamen in zwang voor het gebouw zoals Het Mandje of het Het Zeefje. In 1986 werd het bouwwerk aangewezen als rijksmonument. Rond 1995 volgde een ingrijpende verbouwing waarbij het exterieur in aanzienlijke mate is teruggerestaureerd naar de oorspronkelijke vormgeving door de architect annex bewoner Dolf de Maar. Noten
Landgoed Ockenburgh

Landgoed Ockenburgh (Español: Finca Ockenburgh) es una finca antigua con una casa en el municipio de La Haya. Está localizada al oeste del centro de Loosduinen,​ cerca de la costa. Historia Las excavaciones muestran que esta área ya estaba inhabilitada en la Edad del Bronce.​ En el siglo II d. C. se ubicó aquí un vicus, como parte de las defensas costeras. Se han encontrado tumbas de caballos durante las excavaciones junto a la fortaleza.​ Todavía en 2014, se encontraron una máscara romana y una estatua de un dios.​ En la época romana, un camino corría a lo largo de Ockenburgh en la Delta del Rin-Mosa-Escalda. Parte de esto todavía se indica en la reproducción del mapa de Delfland realizado en 1712 por los hermanos y topógrafos Nikolaes y Jakob Kruikius. Construcción y ampliación de la villa Alrededor de 1650, el poeta y médico Jacob Westerbaen cultivó el paisaje de dunas salvajes al sur de La Haya y fundó la casa, al que se mudó en 1652.​ Hasta el año 1652 vivía con su esposa en la Finca Westkamp. El jardín de la finca fue diseñada en el estilo paisajístico clasicista formal. Alrededor de 1840, el jardín formal se convirtió en un jardín paisajístico. El diseño del jardín no se ha modificado desde 1889. En el año 1898 la finca fue vendida al notario Solko Johannes van den Bergh.​ Más tarde, la finca se fusionó con el adyacente Finca Santvoort. Años de guerra Durante la Primera Guerra Mundial, 1500 soldados Belgas fueron internados en la finca. El aeropuerto de Ockenburg se construyó en 1919 (donde ahora se encuentra el final de Machiel Vrijenhoeklaan). La finca fue comprada por el municipio de La Haya el día 9 de agosto de 1931. Desde la compra por el municipio la finca está abierta al público. Antes de la Segunda Guerra Mundial, en 1938, los niños refugiados judíos de Alemania y Austria se alojaban en la finca.​ Durante la Segunda Guerra Mundial, los combates por el aeropuerto de Ockenburg en la Batalla de los Países Bajos tuvieron lugar aquí. A partir del año 1944, los Alemanes se dispararon cohetes V2 desde Landgoed Ockenburgh en Londres y París. Después de la guerra Ockenburgh ha tenido un camping desde 1954. La casa se destinó como albergue juvenil y se le dio una gran ampliación en la década de 1970, con una moderna construcción de acero y vidrio.​ En 1996 se cerró el albergue juvenil y en 2011 se eliminó la ampliación y se almacenó.​ La ampliación tendrá su nuevo destino en el distrito de Binckhorst a finales de 2021.​ En la década de 1990 se construyó un parque de bungalós en una parte del camping. El parque de bungalós es parte del grupo Roompot y se llama Vakantiepark Kijkduin. Al lado está el club de golf Ockenburgh . En septiembre de 2015, se inauguró una brasserie en el invernadero detrás del edificio. El exterior del edificio fue renovado por el municipio de La Haya en 2016. La renovación de la casa está realizada por la fundación para la Preservación de la Finca Histórica Ockenburgh y se completó el 11 de septiembre de 2020 después de una restauración exhaustiva.​ Referencias
Gereformeerde kerk (Schoonoord)

De Gereformeerde kerk van Schoonoord (ook De Wijngaard) is een zaalkerk met geveltoren in eclectische stijl in het Drentse dorp Schoonoord. De kerk is in 1994 aangewezen als rijksmonument. Beschrijving De huidige kerk is gebouwd in 1915 en verving een eerder gebouw uit 1873. De zaalkerk is vier traveeën breed met een zadeldak. De muren zijn geleed door lisenen en hebben spitsboogvensters. De kerk heeft een orgel van Verschueren uit Heythuysen. Zie ook Lijst van kerken in Drenthe Externe link Gereformeerde kerk Schoonoord
Aardappelkelder Kamp Westerbork

De aardappelkelder Kamp Westerbork is een ondergrondse natuurlijke koelruimte in Kamp Westerbork gebouwd in 1942. De aardappelkelder bevond zich net buiten het kamp bij het eindpunt van het spoor. Doordat de opslag zich onder de grond bevindt bleven aardappelen koel bewaard. Er konden 40.000 kilo aardappelen tegelijk worden opgeslagen. De aardappelkelder is een van de weinige overgebleven bouwwerken van het kamp en is tegenwoordig een rijksmonument. Aardappelen waren de belangrijkste voedingsbron voor de kampgevangenen in verschillende stamppotvarianten. Het kamp had een eigen boerderij en aardappelschillerij. Kampboerderij De Schattenberg De kampboerderij De Schattenberg met 42 hectare land is in 1940 in gebruik genomen en bevond zich aan de weg richting het Oranjekanaal. De bedoeling was om met de gemengde boerderij in het begin gedeeltelijk en later volledig het Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork van voedsel te voorzien. In de oorlogstijd zorgde de boerderij voor extra voedsel voor het kamp en speciaal voor de opslag werd de aardappelkelder gebouwd. De boerderij werd gepacht door Cornelis Fledderus. De boerderij is na de oorlog nog in gebruik geweest en na 1968 afgebroken in verband met de storingsvrije zone rondom de radiotelescoop. Huidige situatie De kelder is eigendom van Staatsbosbeheer, werd af en toe gebruikt voor de opslag van zaden en is sinds 1986 in overleg met het Herinneringscentrum Kamp Westerbork in gebruik als een vleermuisoverwinteringsplaats waar 200 tot 1000 vleermuizen jaarlijks overwinteren. De kelder is niet toegankelijk voor publiek. Naast de kelder bevindt zich het Nationaal Monument Westerbork.
Commandantswoning Westerbork

De commandantswoning Westerbork is de voormalige directeurswoning van Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork en van 1942 tot 1945 de woning van de kampcommandant van doorgangskamp Westerbork. Het is een van de weinige nog bestaande gebouwen van het kamp en een rijksmonument. Om de houten woning tegen verder verval te beschermen is deze overspannen door een glazen kasconstructie. Geschiedenis De als semi-permanent bedoelde, grotendeels uit hout opgetrokken villa werd in 1939 gebouwd door de Rijksgebouwendienst voor de directeur van het Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork, een Nederlands kamp voor Joodse vluchtelingen uit Duitsland. In 1942 werd Westerbork onder de Duitse bezetting een doorgangskamp naar de concentratiekampen. De woning het onderkomen van kampcommandant Albert Konrad Gemmeker. Vanaf 1949 werd het pand bewoond door kolonel Van der Speck Obreen, die eind jaren 1940 uit Nederlands-Indië repatrieerde. Het werd 58 jaar bewoond door leden van deze familie, wat het huis in 1971 van de slopershamer heeft gered. Alle andere kampgebouwen binnen een straal van twee kilometer van radiotelescoop Dwingeloo werden toen afgebroken. In 2007 verliet de laatste telg van de familie het huis en kwam het leeg te staan. Staatsbosbeheer, de eigenaar van het pand, droeg het beheer in 2010 over aan Herinneringscentrum Kamp Westerbork. Renovatie In 2011 werd besloten om het pand te conserveren door middel van de plaatsing van een glazen koepel over het gebouw een naar ontwerp van Oving Architecten b.v. Er werd 1,6 miljoen euro voor beschikbaar gesteld. De houten villa onderging eerst een bouwbiografisch onderzoek naar sporen van de bewoners en in de tuin werd gezocht naar archeologische sporen van het originele tuinontwerp van de Joodse tuinman Fuchs. Een aantal authentieke ornamenten van Fuchs werden teruggevonden, waaronder een door hem aangelegd grindpaadje. In 2014 werd de overkapping geplaatst.
Weldam

Weldam is een kasteel en havezate op een landgoed gelegen in de Markelose buurtschap Kerspel Goor in de Nederlandse gemeente Hof van Twente. Het is gelegen tussen de plaatsen Diepenheim en Goor in de provincie Overijssel. Geschiedenis In 1389 wordt er voor het eerst geschreven over Weldam. In deze periode was het goed eigendom van Wolder van den Weldamme, een leenman van de bisschop van Utrecht. Gedurende enkele eeuwen waren Weldam en havezate Twickel bij veel gelegenheden nauw met elkaar verbonden. Vanaf het jaar 1506 waren beide kastelen eigendom van Johan III van Twickelo. Na zijn overlijden erfden zijn beide dochters een kasteel. Hierdoor kwam Weldam voor lange tijd in het bezit van het adellijke geslacht Ripperda. Sofia van Raesfelt, die opgegroeid was op kasteel Twickel, trouwde in de zeventiende eeuw met Johan Ripperda tot Weldam die eigenaar was van het kasteel. In 1645 begonnen zij met de verbouwing van kasteel Weldam. De ontwerper hiervan was mogelijk Philips Vingboons, in die tijd een belangrijk architect. In de achttiende en negentiende eeuw stond Weldam voor lange tijd leeg en raakte in verval. In 1879 kwam het kasteel in bezit van Maria barones van Heeckeren van Wassenaer, vrouwe van Weldam, enz. (1855-1912) en haar echtgenoot Wilhelm Carl Philipp Otto Graf von Bentinck und Waldeck-Limpurg, heer van Middachten en Gaildorf (1848-1912); zij had Weldam van haar vader geërfd. Door dit echtpaar kregen kasteel en de tuin eromheen hun huidig aanzicht. Zij voegden de twee grote hoektorens toe aan de noordkant van het gebouw, de een vierkant en de ander achthoekig. Deze torens zijn ontworpen door de Engelse architect Weatherley. Het tuinontwerp is van de Franse landschapsarchitect Édouard André. Via hun dochter Isabelle Gräfin Bentinck, vrouwe van Weldam enz. (1889-1981) kwam het aan haar zoon Alfred Graf zu Solms-Sonnenwalde, heer van Weldam, Wegdam, Olidam en Kevelham (1932-2022) en het is nog steeds in bezit van de familie van die laatste. Toegankelijkheid Het kasteel wordt bewoond en is niet toegankelijk voor bezoekers. De kasteeltuinen zijn tegen betaling wel toegankelijk. Het landgoed om het kasteel heen is vrij te betreden gedurende de dag. Externe link Website over Weldam
Hervormde kerk (Hoogersmilde)

De Hervormde kerk is een eenvoudige zaalkerk in neoclassicistische stijl met dakruiter in de Drentse plaats Hoogersmilde. In 1995 werd de kerk aangewezen als rijksmonument. Beschrijving De kerk werd in 1845 gebouwd als Waterstaatskerk. Het gebouw is vier traveeën breed onder een zadeldak. Het heeft een driezijdige koorafsluiting. De voorzijde heeft een dubbele deur met omlijsting. Boven de deur een opengewerkte spits. Het gebouw ligt op aanzienlijke afstand van de weg, een oprijlaan met linden aan beide zijden leidt naar de kerk. Van binnen heeft de kerk een tongewelf. Aan de oostzijde een balkon, aan de westzijde de preekstoel. Het orgel is gebouwd door M. Vermeulen in 1913 voor de Gereformeerde kerk van Marum. Het werd in 2012 in Hoogersmilde geplaatst. De kerk is nog steeds in gebruik bij de plaatselijke PKN-gemeente. Fotogalerij Externe link Protestantse gemeente Hoogersmilde Zie ook Lijst van kerken in Drenthe
Pakhuis Overijssel

Het Pakhuis Overijssel is een pand aan de Aweg in Groningen. Het werd in het eind van de negentiende eeuw gebouwd als pakhuis voor de opslag van koren. Het pand bestaat uit vier bouwlagen en heeft een zadeldak met een verhoogde top. De voorgevel heeft drie traveeën, waarbij de middelste houten hijsdeuren hebben. Aan de top is een trijshuisje bevestigd. Het pakhuis werd gebouwd in opdracht van J.G. Louwma. Het werd in 1995 aangewezen als rijksmonument. Het pakhuis werd aan het eind van de twintigste eeuw aangekocht door architectenbureau van Ringen die het verbouwde tot architectenbureau en woning.
Pakhuis Friesland

Het Pakhuis Friesland is een pand aan de Aweg in Groningen. Het werd in het begin van de twintigste eeuw gebouwd als pakhuis voor de opslag van koren. Groningen was altijd al een marktplaats voor het graan. Na de ontmanteling van de stad na de aanname van de Vestingwet in 1874 kwam daar een extra aansporing bij. De aanleg van de Westerhaven en later van het aanleggen van de Eendrachtskanaal maakte het bouwen van voldoende pakhuizen alleen maar interessanter. Het pakhuis werd gebouwd in opdracht van J. van der Veen en M. Dijkstra. Het pand heeft vijf bouwlagen en is bekleed met roodbruine baksteen. Het werd in 1994 aangewezen als rijksmonument. Nadat de functie van pakhuis is vervallen heeft het een kantoorfunctie gekregen.