NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Watertoren (Amsterdam Spaklerweg)

De watertoren van de Zuidergasfabriek aan de Spaklerweg in Amsterdam werd gebouwd in 1911. Zij is gebouwd door aannemer J.L. Seeuwen, die de laagste prijs bood op de aanbesteding in het najaar van 1910. Hij bouwde een watertoren met een hoogte van circa 45,00 meter met een borstwering van graniet met daarboven opvallend rood baksteen. Hij zou daarbij ook verantwoordelijk zijn geweest voor het ontwerp, maar dat wordt in de 21e eeuw in twijfel getrokken. Het ontwerp van de toren zou ook van de tekentafels van de Publieke Werken kunnen komen. De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed geeft een volgende omschrijving: De 41,5 meter hoge watertoren van de Zuidergasfabriek is in 1910-1911 in helderrode baksteen opgetrokken met natuurstenen en in gele siersteen uitgevoerde accenten op een ronde basis naar ontwerp van J.L. Seeuwen in een eclectisch neo-renaissancistische stijl. Natuurstenen jaartalsteen (1910) in dito enkadrering van de hoofdtoegang. De toren heeft een taps verloop met de overkragende reservoirruimte in een tienhoek, bekroond door een tienhoekig koepeldak met lood bekleed, waarop een koepeltorentje op pilasters en een bol met sierlijke bekroning; voorts voorzien van vier wijzerplaten. De detailleringen bevatten onder meer segmentboognissen, bloklijsten, diamantkoppen, boogfriezen en sierbanden; onderaan rondboogvensters, verder rechthoekige vensters. Zie ook Watertoren (Amsterdam Westergasfabriek) Watertoren (Amsterdam Nieuwer-Amstel) Watertoren (Amsterdam Watergraafsmeer) Watertoren (Amsterdam Sloten) Watertoren (Amsterdam Amstelveenseweg) Watertoren (Amsterdam Waterkeringweg)
De Balkendsterpoldermolen, Alde Leie

De Balkendsterpoldermolen is a smock mill in Alde Leie, Friesland, Netherlands which was built in 1844. The mill has been restored to working order and is designated as being held in reserve. It is listed as a Rijksmonument. History The mill was built in 1844 to drain the Balkendsterpolder. In 1911, alterations were made to enable the pumping of water into, or out of, the polder. The mill was restored in 1970 by millwright De Roos of Leeuwarden, Friesland. It was sold to Stichting De Fryske Mole on 19 June 1980, becoming the 25th mill owned by that organisation. A further restoration in 1988 was carried out by millwright Tacoma of Stiens, Friesland. Circa 1990, the ability of the mill to pump water into the polder was removed. The ability to pump water in a circuit for demonstration purposes was facilitated. In 2006, the mill was designated as being held in reserve, capable of being worked in earnest should the need arise. The mill is listed as a Rijksmonument, №24539. Description De Balkendsterpoldermolen is what the Dutch describe as a Grondzeiler. It is a two storey smock mill on a low brick base. There is no stage, the sails reaching almost to ground level. The mill is winded by tailpole and winch. The smock and cap are thatched. The sails are Common sails. They have a span of 12.64 metres (41 ft 6 in). The sails are carried on a cast iron windshaft, which was cast by Gieterij Hardinxveld of Hardinxveld-Giessendam, South Holland in 1987. It also carries the brake wheel which has 40 cogs. This drives the wallower (23 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft there are two crown wheels The upper crown wheel, which has 33 cogs drives an Archimedes' screw via a crown wheel. The lower crown wheel, which has 27 cogs is carried on the axle of an Archimedes' screw, which is used to drain the polder. The axle of the screw is 37 centimetres (1 ft 3 in) diameter and 4.50 metres (14 ft 9 in) long. The screw is 90 centimetres (2 ft 11 in) diameter. It is inclined at 24°. Each revolution of the screw lifts 218 litres (48 imp gal) of water. Public access De Balkendsterpoldermolen is open to the public by appointment or whenever it is working. References
Balkendsterpoldermolen

De Balkendsterpoldermolen (Westerlauwers Fries: Balkeinsterpoldermole) is een poldermolen ten zuidoosten van het Friese dorp Oude Leije, dat in de Nederlandse gemeente Leeuwarden ligt. Beschrijving De Balkendsterpoldermolen, een maalvaardige grondzeiler die aan de Feinsumer Feart staat, werd in 1844 gebouwd ter bemaling van de polder Balkend. Hij kon aanvankelijk zowel in- als uitmalen. De molen werd in 1988 eigendom van de Stichting De Fryske Mole. In 2006 wees het Wetterskip Fryslân de Balkendsterpoldermolen aan als reservegemaal in geval van wateroverlast. Bij de molen is ook een circuit aanwezig, waarin water kan worden rondgepompt wanneer er niet uitgemalen hoeft te worden. Zie ook Molens in Friesland
Laurentius Ziekenhuis

Het Laurentius Ziekenhuis is een algemeen ziekenhuis in Roermond, net buiten het centrum. Het ziekenhuis heeft 290 bedden en biedt werk aan ruim 1600 personen (2017). Het Laurentius Ziekenhuis is een ziekenhuis voor en van de inwoners van Midden-Limburg en levert kwalitatief hoogstaande, klantgerichte, toegankelijke en efficiënte zorg voor het volledige palet aan medisch specialistische zorg en de daartoe benodigde verpleging en verzorging. Zie ook Lijst van Nederlandse ziekenhuizen Externe link Officiële website
Batterij aan de Sloterweg

Het Batterij aan de Sloterweg ligt op de Geniedijk Haarlemmermeer ter hoogte van de acces Sloterweg (tegenwoordig Rijnlanderweg). Het maakt deel uit van de Stelling van Amsterdam en ondersteunde het naastliggende Fort bij Hoofddorp en Fort bij Aalsmeer. Herbestemming Tot aan 1977 is een gedeelte langs de geniedijk richting de Kick Pruijsbrug gebruikt voor munitie-opslag door Eurometaal. Het fort is in originele staat en momenteel niet in gebruik. Na de aanleg van het Geniepark door de gemeente Haarlemmermeer zullen de verschillende onderdelen worden ingericht als culturele broedplaats.
Batterij aan de IJweg

Het Batterij aan de IJweg was een versterking van de Stelling van Amsterdam tussen Fort bij Hoofddorp en Fort bij Vijfhuizen op de Geniedijk Haarlemmermeer ter hoogte van de acces IJweg. Het fort is voor een groot deel afgebroken. Een kruitmagazijn is onder een aarden heuvel nog aanwezig. Boven op de heuvel staat sinds 1978 het beeldwerk De Verrekijker. De geniedijk en de Batterij maakten in 2002 onderdeel uit van de Floriade.
Nicolaaskerk (Zoetermeer)

De Nicolaaskerk is de derde kerk op de huidige locatie aan de Dorpsstraat 24 in het oude centrum van Zoetermeer. Na het gebruik van een schuilkerk aan de Voorweg konden na de Bataafse Republiek hier twee percelen grond worden gekocht en werd de eerste kerk voor de parochie gebouwd. Deze werd in korte tijd zo slecht, dat in 1857 al een compleet nieuwe kerk nodig was. Deze kerk bleek na enige tijd te klein en op 17 maart 1915 werd de eerste steen gelegd voor de huidige. In 1916 werd de kerk gewijd door de bisschop Augustinus Callier van Haarlem. De huidige Nicolaaskerk is een Rijksmonument. Het is een kruiskerk in een combinatie van de neogotische en neoromaanse stijlen, uitgevoerd in grijsrode baksteen, met transepten en een halfronde apsis. Naast deze apsis zijn twee kleinere halfronde apsissen waarin links, vanaf de hoofdingang bezien, een zijaltaar voor Maria en rechts voor Jozef is gebouwd. De architect was Jan Stuyt uit Amsterdam. Zijn "handelsmerk" is te vinden onder de dakrand van de apsis aan de achterzijde: een zwart-wit geblokt fries. Het interieur, de muurvlakken en pilaren zijn beschilderd, evenals het gewelf, door Frans Loots en Theo van der Lee. De Nicolaaskerk maakt deel uit van de H. Nicolaasparochie, bestaande uit vijf geloofsgemeenschappen, elk met hun eigen kerkgebouw, maar samen een parochie. De Nicolaaskerk en het vicariaat hiervan hebben diverse koren, deze zijn momenteel: Middenkoor Incanto De vaste dirigent hiervan is Willien van Wieringen. Gemengd koor St. Ceacilia Aan de achterzijde van de kerk ligt nog een klein oud maar in 2018 geheel gerenoveerd kerkhof, waar tot in de huidige tijd nog Zoetermeerders worden begraven. Foto's Literatuur Bert van Oosterhout en Ton Vermeulen: (2016) 100 jaar Nicolaaskerk in Zoetermeer 1916-2016 Externe link Website Nicolaasparochie
't Gouwe Anker

't Gouwe Anker is een monumentaal grachtenpand aan de Lage Gouwe 150 in de Nederlandse stad Gouda. De grachtenwoning werd vroeger 't Gouwe Anker genoemd. Het pand heeft een gevelsteen met daarop afbeeldingen van een anker, een schip en een havenhoofd. De steen draagt de naam "'t Anker". Het is niet de originele gevelsteen van het pand. De steen is afkomstig van een afgebroken boerderij uit de omgeving van Gouda. De steen heeft jarenlang in Schoonhoven in een tuin gelegen. De toenmalige eigenaar van het grachtenpand, de grafisch ontwerper Dick Hoogendoorn, kocht de steen en herplaatste hem in het pand aan de Gouwe. Het pand met een gepleisterde tuitgevel is erkend als rijksmonument. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Gouda
Martenastate

Martenastate (Martena estate) in Cornjum, Netherlands, is an ancestral estate first owned by the noble family Martena, also written as van Martena, or even Martna (i.e., Martena without an e). This family belonged to the Dutch nobility (hoofdelingen). The building is now a museum. The first mention of a stins at the Martenastate in Cornjum dates back to 1468, when the family Martena lived there. The last male ancestor of the Martena line was Doecke van Martena, who died in 1605. After 1605, the Martenastate in Cornjum was owned and occupied by a succession of other noble families: the Aylva family, the Burmania family, and the Vegelin van Claerbergen family. On December 28, 1894 the last owner-occupant of Martena State in Cornjum, jonkheer Duco Martena van Burmania Vegelin van Claerbergen, died. He left the state to the church of Cornjum. In 1899, the house on the Martenastate was demolished, after which the present Martenastate was built, designed in neo-renaissance style by architect Pyter de Groot. There is a picture of the original Martenastate, Cornjum, in the Fries Museum (Leeuwarden), drawn by Jacobus Stellingwerf, dated 1722. Martenahuis in Franeker The Martena family owned additional properties besides their estate in Cornjum. The Martenahuis in Franeker was built in 1506, on the order of Hessel van Martena, and his family lived there until 1686. This building now houses the Museum Martena. References
Martenastate

Martenastate is een state in het Friese dorp Cornjum (Fries: Koarnjum), in de gemeente Leeuwarden. De oude Martenastate werd sinds de 15e eeuw bewoond door de adellijke families Martena, Van Burmania en Vegelin van Claerbergen. De laatste bewoner, Duco Martena van Burmania Vegilin van Claerbergen (1859-1894), die al deze namen in zijn achternaam verenigde, liet de state na zijn dood bij testament aan de kerkvoogdij van Cornjum, maar deze besloot in 1899 de verpauperde state te slopen. Architect W.C. de Groot ontwierp het huidige miniatuur-kasteeltje (1899). Op het terrein bevindt zich een familiegrafheuvel uit 1809 van de adellijke bewoners of hun familieleden. De toegangspoort (uit 1620) bij de ingang van het park is afkomstig van het afgebroken Land­schapshuis te Leeuwarden. Sinds 1966 is Stichting Martenastate in het bezit van park, state en opstallen en belast met het beheer. Alle onderdelen hebben sinds 2003 de status van beschermd rijksmonument. Het 4,5 ha grote park rondom de state is een van de rijkste stinsenplantenlocaties van Nederland. Onderzoeksbureau Floron riep het park in 2019 uit tot 'landelijke hotspot'. In het voorjaar zijn er onder meer Haarlems klokkenspel, bostulp, holwortel, vingerhelmbloem, daslook, gele anemoon, adderwortel en de boerenkrokus te bewonderen. In 2018 is Martenastate uitgebreid met twee aangrenzende percelen van voorheen Staatsbosbeheer die een herinrichting hebben ondergaan tot een stinzenflorabos en -singel. In november 2020 is de naastgelegen boerderij aan de Martenawei 4 en het volledige perceel toegevoegd aan het landschapspark, onder de naam Martena Zathe. Boerderij en lytshús van Martena Zathe zijn in juli 2025 aangewezen als beschermd gemeentelijk monument. Totale perceelgrootte Landgoed Martenastate bedraagt thans 8 ha. openbaar wandelgebied. Onder het beheer van de Stichting Martenastate valt ook het naastgelegen natuurkampeerterrein. Het is een halve hectare groot en heeft 15 plaatsen voor kampeerders. Literatuur Landgoed Martenastate Koarnjum geschreven door Peter Karstkarel, uitgegeven door Friese Pers Boekerij, Leeuwarden 2014, ISBN 978 90 330 04438 Martenastate. Proeftuin van het paradijs? redactie: Henk Popma en Tjitte Kamminga, uitgegeven door Wijdemeer, Dokkum 2018, ISBN 9789492052520 Stinzenplanten in Fryslân redactie: Henk Buith, Stefien Smeding, Heilien Tonckens, Aad van der Burg, uitgegeven door Noordboek, Gorredijk 2020, ISBN 9789056156220 Stinzenplanten in Fryslân, herziene editie redactie: Jan Piet de Boer, Henk Buith, Aad van der Burg, Stefien Smeding, Heilien Tonckens, uitgegeven door Noordboek, Gorredijk, 2025, ISBN 9789464713107 Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Cornjum Wetenswaardigheden Op het terrein van Martenastate ligt een kleinschalig natuurkampeerterrein. Toegang aan De Wier.
Vlietermonument

Het Vlietermonument bevindt zich bij de Vlieter, de plaats waar in 1932 de Afsluitdijk werd gesloten. Het monument bestaat uit een basis waarin zich een horecagelegenheid bevindt, een platform met balustrade en luifel, en een uitkijktoren. Het monument is ontworpen door architect Willem Dudok en in 1933 gebouwd. Er is hier een voetbrug over de autosnelweg en aan weerszijden een parkeerplaats (Verzorgingsplaats Monument). In zijn ontwerp voor de toren ging Dudok uit van de beschermende functie van de Afsluitdijk tegen de Noordzee. De bezoekers gaan via een brede open trap naar het balkon. Van onder een breed overstekend dak ziet de bezoeker het IJsselmeer in volle breedte. Vervolgens betreedt hij de wenteltrap in het trappenhuis. Het IJsselmeer blijft goed zichtbaar. Aan die kant van het trappenhuis zijn hoge raampartijen. Aan de kant van de Waddenzee is het trappenhuis niet van ramen voorzien. Pas bovenaan op het balkon is opeens de Waddenzee zichtbaar. Bij de ingang van de toren is een bronzen reliëf van beeldend kunstenaar Hildo Krop geplaatst. Hierop staan drie steenzetters die basaltblokken plaatsen en de tekst: "Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst." De uitkijktoren is in 2006-2007 gerestaureerd.
Sint-Medarduskerk (Wessem)

De Sint-Medarduskerk in het Nederlands-Limburgse stadje Wessem is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse gemeente Maasgouw. De kerk werd oorspronkelijk gebouwd omstreeks het jaar 946. De kerk is gewijd aan de heilige Medardus van Noyon, een Franse bisschop uit de 5e/6e eeuw. Geschiedenis De kerk werd oorspronkelijk gebouwd in romaanse stijl, maar werd later verbouwd in gotische stijl. In 1944 werd het bouwwerk grotendeels verwoest toen de Duitsers en geallieerden elkaar bestookten vanaf beide maasoevers. Op 10 november van dat jaar bliezen Duitse troepen de toren op, die vervolgens boven op het schip viel. Alleen de onderbouw van de toren, de muren van het koor en de zijbeuken, alsmede een aantal pilaren met Maaskapitelen, overleefden de verwoesting. De plannen van pastoor J. Steinhart om de restanten te slopen en te vervangen door een geheel nieuwe kerk op een centralere plek in het dorp werden verhinderd door toedoen van architect en monumentenzorger F.P.J. Peutz, die het kerkbestuur van het belang van de restanten wist te overtuigen. Peutz was hierna een voor de hand liggende keuze voor de herbouw van de kerk. Door de vondst van belangrijke overblijfselen van de vroegromaanse kerk in 1946 werd de bouw van de nieuwe kerk flink vertraagd. Pas eind 1948 ging de restauratie van start. Op 31 december 1949 was het gebouw, met uitzondering van de toren, hersteld en kon de kerk in gebruik worden genomen. Peutz had zich bij de herbouw deels laten leiden door de oude situatie en gebruik maakte van de restanten. Het restant van de oude toren werd echter gesloopt om het schip met een travee te kunnen verlengen. De toren werd vervolgens in 1950-1951 enkele meters meer naar het westen en iets hoger herbouwd, waarbij voor het onderstuk rivierstenen afkomstig van de oude toren werden gebruikt terwijl voor het bovenstuk mergel werd gebruikt. Bovendien werd het schip breder uitgevoerd, met gebruikmaking van de middeleeuwse pilaren die iets verplaatst werden, en werden de zijbeuken versmald tot processiegangen. Ook kreeg het schip een lichtbeuk in een romaans aandoende stijl, waardoor een basilicale opzet ontstond. De historisch belangrijke archeologische overblijfselen van het vroegromaanse kruisbasiliekje met klaverbladvormige oostpartij werden in het nieuwe kerkgebouw verwerkt. In een plantsoen aan de overzijde van de kerk staat een Heilig Hartbeeld ter gelegenheid van het zilveren priesterjubileum van pastoor Steinhart in 1943.
Nieuwe Kerk (Middelburg)

De Nieuwe Kerk (of Sint-Nicolaaskerk) is een kerk die deel uitmaakt van de voormalige abdij van Middelburg in het centrum van de Zeeuwse hoofdstad Middelburg. Naast de kerk bevindt zich de toren Lange Jan en de Koorkerk. De Nieuwe kerk was in gebruik door de parochianen, de Koorkerk door de kloosterlingen. Oorspronkelijk was het een veertiende-eeuwse kerk, maar door een brand in 1568 (die ook het dak van de Koorkerk verwoestte) kreeg het zijn huidige vorm: een eenvoudige tweebeukige hallenkerk met hoge spitsboogvensters en onversierde steunberen. De westgevel bestaat uit twee puntgevels die door een achtkantige traptoren worden gescheiden. In de negentiende eeuw kreeg het nog een neogotische westgevel, nieuwe gewelven en kapitelen, maar die werden verwijderd tijdens de restauratie van 1900. Op 17 mei 1940 werd de kerk door oorlogsgeweld bijna volledig verwoest, maar werd daarna hersteld tijdens de wederopbouw. Het interieur is tussen 1997 en 2001 aangepast aan een multifunctioneel gebruik. De vaste banken met de negentiende-eeuwse preekstoel zijn vervangen door losse blauwe stoelen en een natuurstenen verlaagde kansel. Het ontwerp is van architect Johan de Koning. Het zeventiende-eeuwse orgel van Johannes Duyschot is afkomstig uit de Oude Lutherse kerk in Amsterdam. Het werd in 2008 uitgebreid gerestaureerd. Tussen de twee kerken bevindt zich de toren Lange Jan en de Wandelkerk, het middenkoor waar het zeventiende-eeuwse praalgraf voor de admiraals Johan en Cornelis Evertsen van de beroemde beeldhouwer Rombout Verhulst zich bevindt. Beide broers sneuvelden in 1666.
De Blazekop

De Blazekop is een korenmolen ten westen van het dorp Ovezande in de Nederlandse provincie Zeeland. De molen heeft nooit een naam gehad, maar wordt tegenwoordig genoemd naar het gehucht waar hij staat. De molen werd in 1884 gebouwd. Hiervoor werd naar alle waarschijnlijkheid een afgebroken poldermolen uit Eemnes gebruikt. In 1935 werd op de buitenroede het Bilau-wieksysteem aangebracht, als eerste molen in Nederland. In 1942 is, na twee roedebreuken, het zware systeem weer verwijderd. Na een zeer uitgebreide restauratie in 1969 liet de eigenaar de molen nog regelmatig draaien tot 1995, al werd er niet meer op de wind gemalen. Daarna is de molen in verval geraakt. Een vereniging spande zich in voor herstel en in juni 2010 is begonnen met de restauratie. De molen was lange tijd in het eigendom van de familie De Baar, totdat de Stichting Monumenten Goes de molen in 2007 overnam. In juni 2011 draaiden de wieken van de Blazekop voor het eerst sinds langere tijd. Met deze restauratie heeft de molen weer het Bilau-wieksysteem teruggekregen op een roede, als een van de weinige molens in Nederland. De molen draait doorgaans iedere vrijdag.
Prins Clauspark

Het Prins Clauspark is een park in de wijk Veerallee in de Nederlandse stad Zwolle. Het ligt, praktisch gezien, tussen de wijk Veerallee en de snelweg A28 in. Het park is aangelegd in de jaren zestig en werd geopend in 1977. Het is een langgerekt park, met hoogteverschillen. Door de dichte begroeiing wordt de indruk gewekt dat men van de stad weg is.
Grebbeberg War Cemetery

Grebbeberg War Cemetery (Dutch: Militair Ereveld Grebbeberg) is a Second World War military war grave cemetery, located on the Grebbeberg, a hill 2 km (1.2 mi) east of Rhenen the Netherlands. The cemetery contains 799 military personnel and one civilian who died during the invasion of the Netherlands by the Germans in May 1940. More than 400 of those interred in the cemetery fell during the Battle of the Grebbeberg. History Immediately after the surrender of the Netherlands, a cemetery was laid out at the Grebbeberg for both Dutch and German dead. On 20 May 1940, the cemetery was completed and all the dead were buried. On 27 May all field graves were cleared from around Grebbeberg and the remains were reburied within the cemetery. The cemetery contained 380 Dutch graves and about 150 German graves. The graves were marked with wooden signs with the name of the soldier, if known. In 1942, a stone wall was built around the cemetery and all tombstones were replaced with headstones. Until that time, many family members or relatives had their own headstone placed on the grave. After the German surrender andfollowing the end of the war, all German graves were moved to the Ysselsteyn German war cemetery. Until 1 January 1952 the cemetery was maintained by the Ministry of Defence, which at that date, transferred it to the Netherlands War Graves Foundation. The reconstruction of the history of the National Army Monument Grebbeberg shows how the designer, architect J.J.P. Oud, in 1948–1953 conducted intensive consultations with the client about the meaning and symbolism of the monument. Since the 1960s, many soldiers were moved from local graves to the cemetery. Special significance The cemetery has a special significance because it is located exactly at the point in the Netherlands where the fiercest fighting took place during the Second World War. After the surrender, it became the first official Dutch war cemetery. After the fighting (and the Dutch capitulation) the German occupiers ordered a search for victims from both sides to have them properly buried. Commemoration Since 1946, this cemetery serves as a national memorial site. Here the military memorial ceremony held on Remembrance of the Dead, 4 May. In addition, on Whit, a commemoration of the former Eighth Regiment Infantry takes place, where all the colleagues who died during the May days are commemorated. Notable burials Willem Pieter Landzaat, commander 1st battalion 8th Regiment Infantry (I-8 R.I.) References External links Media related to Grebbeberg War Cemetery at Wikimedia Commons (in Dutch) Militair Ereveld Grebbeberg Military War Cemetery Grebbeberg Grebbeberg War Cemetery at Find a Grave
Ikazia Ziekenhuis

Het Ikazia Ziekenhuis is sinds 1968 een ziekenhuis in het Rotterdamse stadsdeel Charlois. Het ziekenhuis staat aan de Montessoriweg, bij winkelcentrum Zuidplein en Rotterdam Ahoy. De naam van de weg verwijst naar Maria Montessori, die naast pedagoge ook arts was. De naam Ikazia is een afkorting van InterKerkelijke Actie Ziekenhuis in Aanbouw, een stichting die in de jaren zestig lang geijverd heeft voor de bouw van het ziekenhuis. Dit leidde destijds tot in steen beitelen van de woorden uit Psalm 31:16a: ‘Mijn tijden zijn in uw hand, red mij!' Het ziekenhuis scoorde in de jaren 2010 steeds bovengemiddeld bij tevredenheids- en kwaliteitsonderzoeken door onder meer het opinieblad Elsevier en de beoordelingssite Zorgkaart Nederland. In het Ikazia Ziekenhuis werkten anno 2022 circa 2500 mensen, waaronder 76 vrijgevestigde medisch specialisten. Externe link Ikazia over Ikazia