NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Molen van Nieuwvliet

De molen van Nieuwvliet is een naamloze stenen grondzeiler die gebouwd is in 1850 door Charel Cappon en die zich bevindt aan de Molenweg in het dorp Nieuwvliet, in de Nederlandse provincie Zeeland. Het is een beltmolen die tot 1954 als korenmolen in gebruik is geweest. In 1959 is de molen leeggehaald en is er tegenover een elektrisch aangedreven maalbedrijf begonnen dat echter in 1965 ophield te bestaan. Van 1979-1980 werd de molen gerestaureerd en in 1980 werd hij opnieuw in gebruik genomen. Nu wordt het koren door vrijwillige molenaars gemalen. In augustus 2013 is de molen voorzien van nieuwe ijzeren roeden. Sinds 1998 is de molen eigendom van de Stichting Molen Nieuwvliet.
Blijde Boodschapkerk (Utrecht)

De Blijde Boodschapkerk was een rooms-katholieke parochiekerk in de wijk Overvecht in de Nederlandse stad Utrecht. De kerk is gewijd aan de Blijde Boodschap. In 2003 werd de kerk aan de eredienst onttrokken na de fusie tot de Sint-Rafaëlparochie voor heel Overvecht. Sinds 2005 is de kerk echter weer in gebruik genomen door Chinese christenen waarbij de naam van de kerk ook behouden bleef. Ontstaansgeschiedenis Met de uitbreiding van de wijk Overvecht met het wijkgedeelte Overvecht-Noord werden er ook voor deze wijk plannen gemaakt voor parochiekerken. Hoewel aanvankelijk werd overwogen om voor Overvecht-Noord twee parochies op te richten, werd het er uiteindelijk maar een. In 1970 werd de parochie opgericht en gewijd aan de Blijde Boodschap. Datzelfde jaar begon de bouw die in 1971 werd voltooid. Na de Heilige Geestkerk en de Emmaüskerk was dit de derde katholieke kerk voor Overvecht. Sint-Rafaëlparochie Door teruglopend kerkbezoek werd in 2003 besloten om alle parochies in Overvecht te fuseren. Samen met de Emmaüsparochie en de Heilige Geestparochie fuseerde ze tot de Sint-Rafaëlparochie. De Emmauskerk was al gesloten en de parochianen maakten gebruik van de protestantse Johanneskerk. De Blijde Boodschap werd in 2003 aan de eredienst onttrokken. De Heilige Geestkerk werd de enige kerk van de nieuwe parochie en heette voortaan Sint-Rafaëlkerk. De kerk werd echter niet afgebroken. In 2005 werd de kerk in gebruik genomen door Chinese christenen. Op hun verzoek hebben zij de naam Blijde Boodschap behouden voor het kerkgebouw. Het interieur van de kerk is gebruikt om de nieuwe dagkapel van de Rafaëlkerk in te richten. Externe link Website huidige parochie
Caroline Herschelbrug

Caroline Herschelbrug (brug 115) is een vaste brug in Amsterdam-Oost. Deze voetgangersbrug verbindt de Celebesstraat met de Ooster Ringdijk en overspant daarbij de ringvaart van de Watergraafsmeer. Daar kwam in 1927 een brug met een begroting van 5500 gulden. De brug werd destijds ontworpen door Piet Kramer van de Dienst der Publieke Werken In 1926 had de gemeente geoordeeld dat een (tijdelijke) voetbrug (met aansluitende weg naar Watergraafsmeer) in het verlengde van de Molukkenstraat niet wenselijk was, omdat zo een weg zou gaan dienen als verkeersstraat en dan toch later een bredere brug zou vereisen. Er kwam dan ook pas in 1936 een brug van de Molukkenstraat over de Ringvaart, brug 190 (sinds 2011 de Hartmanbrug genoemd). Ook was een argument, dat de bewoners van de Celebesstraat een grote omweg zouden moeten nemen om in de Watergraafsmeer te geraken, als er (alleen) een brug zou komen bij de Molukkenstraat. De brug 115 werd in 1951 vernieuwd en opnieuw in 1975/1976. Die laatste versie, waarbij het brugdek werd vervangen (brugpijlers bleven staan), werd ontworpen door Dirk Sterenberg, een van Piet Kramers opvolgers bij de Dienst der Publieke Werken. De brug heeft de voor Amsterdamse bruggen afwijkende kleuren roodbruin en geel. De brug wordt gedragen door een houten paalfundering met daarop betonnen brugpijlers en jukken, waarop betonplaten liggen. Brugnummer 115 was eerder in gebruik geweest; de brug met dat nummer lag over de Rozengracht ter hoogte van de Tweede Rozendwarsstraat. De gracht werd rond 1890 gedempt en de brug verdween behalve van de kaart ook uit de administratie. De brug kreeg in december 2023 haar naam Caroline Herschelbrug, een vernoeming naar wetenschapper en zangeres Caroline Herschel. Ten zuidwesten van de brug ligt het Science Park.
Esdal College

Het Esdal College is een openbare scholengemeenschap met locaties in Emmen, Borger, Klazienaveen en Oosterhesselen. De school biedt veel mogelijkheden: vmbo-beroepsgericht, mavo, havo, atheneum en gymnasium. Deze scholengemeenschap is gevestigd in Drenthe en is met circa 2900 leerlingen een van de grootste scholengemeenschappen in Drenthe. Geschiedenis In 1994 fuseren een aantal scholen, waaruit het Esdal College ontstaat met de volgende locaties: 1 - locaties in Emmen: locatie Boermarkeweg, locatie Oosterstraat, Esdal Vakcollege Emmen (sinds januari 2021 gevestigd aan de Oosterstraat) 2 - locatie Oosterhesselen 3 - locatie Klazienaveen 4 - locatie Borger Wegens de meerdere locaties in Emmen, is besloten dat de centrale directie ook in Emmen werd gevestigd. Externe links Officiële website
Brug 126

Brug 126 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze overspant de Egelantiersgracht in de Jordaan in Amsterdam. De brug verbindt de Tweede Leliedwarsstraat met de Derde Egelantiersdwarsstraat. Er ligt hier waarschijnlijk al een brug sinds de aanleg van de gracht. De huidige brug (2017) is een bouwwerk uit 1921, naar een ontwerp van de Publieke Werken, waar toen architect J.M. van der Mey verantwoordelijk was voor de bruggen. Zijn naam ontbreekt echter op het ontwerp, de brug wordt opgegeven als "van het bureau van". Van der Mey’s hand is terug te vinden in de Amsterdamse school-elementen bij de landhoofden en de uitkragende walkanten. De balustrades zijn typisch 18e-eeuws smeedwerk. De brug is een zusje van de brug 125. Net als die brug wordt brug 126 omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten.
Tetje de Jongbrug

Tetje de Jongbrug (brug 100) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug ligt in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht en overspant de Looiersgracht. Deze gracht kent maar drie bruggen, de Looierssluis (brug 103), de brug 102 en deze brug 100. Brug 101, de Nieuwe Amstelbrug, ligt over de Amstel, dus elders in de stad. Brug 99 is voor wat betreft ontwerp een zusje van brug 100 en ze zijn in dezelfde tijd aangelegd. De brug werd in 1995 benoemd tot gemeentelijk monument. Nabij de brug stond de snoep-fabriek van Klene (1915-1986). Aan de overkant van de Lijnbaansgracht staat aan de Marnixstraat het Amsterdamsch Tehuis voor Arbeiders (ATVA) (een rijksmonument). Hier ligt al eeuwen een brug, zoals op de kaart van Joan Blaeu uit 1649 te zien is. Eind 19e eeuw lag hier een vaste houten brug, die in 1885 verbreed moest worden. In 1913 kwam er een voorstel tot demping van de Looiersgracht met verlegging van de brug "naar" over de Lijnbaansgracht. Die plannen gingen niet door, de Looiersgracht bleef open. De aanbesteding vond plaats op 28 maart 1927. Van december 1927 tot mei 1928 werd hier de huidige brug (gegevens 2017) geplaatst in een ontwerp (van het bureau) van Piet Kramer, bruggenarchitect van de Dienst der Publieke Werken. Tegelijkertijd werd ook aan brug 98 en brug 99 gewerkt. De brug 100 (met name de walkanten) heeft de voor Kramer kenmerkende Amsterdamse Schoolstijl. De overspanning zelf is vrij standaard, maar de balustrades van siersmeedwerk zijn ook duidelijk van de hand van Kramer. Deze balustrades lopen door tot natuurstenen kolom, hier eenvoudig bewerkt, ook een kenmerk binnen Kramers bruggen. Het geheel wordt gedragen door een houten paalfundering De brug werd op 25 mei 2020 vernoemd naar de eerste betaalde vrouwelijke Commissaris van politie van Nederland: Tetje de Jong. De brug ligt tussen twee (hoofd-)bureaus van politie in (Elandsgracht en Lijnbaansgracht).
Nationaal Monument MH17

Das Nationaal Monument MH17 ist eine Gedenkstätte in Vijfhuizen in Gemeinde Haarlemmermeer in Nordholland für den Flug MH17 der Malaysia Airlines, der am 17. Juli 2014 über der Ostukraine abgeschossen wurde. Da der Flug von Schiphol ausging und mit KLM-Codesharing angeboten wurde, waren die Mehrheit der Opfer Niederländer. Auf der Gedenkstätte wurden für die 298 Getöteten ebenso viele Bäume (Eschen, Apfelbäume und Linden) gepflanzt, teilweise von den Hinterbliebenen selbst. Die Bäume sind in der Form einer grünen Schleife angeordnet. Diese soll laut der Vereinigung der Opferfamilien Hoffnung und Zukunft symbolisieren. An jedem Baum ist ein Namensschild eines Getöteten angebracht. Der Weg durch den „Erinnerungswald“ führt zu einer mittig angelegten hellen Lichtung mit einem Amphitheater unter dem eigentlichen Denkmal – einer Edelstahl-Ellipse mit den Namen aller Opfer. Diese ist wie ein Auge auf eine 16 Meter breite und vier Meter hohe Wand aus rostigem Stahl gerichtet, die über der Stahlskulptur ein kreisrundes Loch aufweist. Das Mahnmal wurde vom Bildhauer Ronald Westerhuis geschaffen. Die Gedenkstätte wurde am 17. Juli 2017, dem dritten Jahrestag des Abschusses, eingeweiht. An der Einweihung nahmen über 2000 Angehörige, das niederländische Königspaar Willem-Alexander und Máxima sowie Mitglieder der Regierung teil. Bis Herbst 2018 starb aus ungeklärter Ursache mindestens ein Viertel der Bäume ab. Die Getöteten von Flug MH17 An Bord waren 298 Menschen: 283 Passagiere und 15 malaysische Besatzungsmitglieder. Unter den Passagieren befanden sich der AIDS-Forscher Joep Lange, der Parlamentsabgeordnete Willem Witteveen, der australische Schriftsteller Liam Davison sowie die malaysische Schauspielerin Shuba Jaya. Weblinks Satellitenansicht bei Google Maps Einzelnachweise
Nationaal Monument MH17

Het Nationaal Monument MH17 is een herdenkingsbos met gedenkteken gelegen in het Park Vijfhuizen, bij Vijfhuizen ter nagedachtenis aan de vliegramp MH17 in 2014. Beschrijving Het geheel bestaat uit 298 bomen in de vorm van een lint, gekoppeld aan de slachtoffers. Dit lint is gebaseerd op het zwarte herdenkingslint dat na de ramp veel werd gedragen. Er zijn tien verschillende boomsoorten uitgekozen, waar de linde speciaal voor de vijftienkoppige bemanning is gekozen. Reisgezelschappen worden gerepresenteerd door dezelfde boomsoort. Om het lint heen ligt een krans van zonnebloemen die elk jaar rond 17 juli (de dag van de ramp) in bloei staan. Dit refereert aan de velden waar de brokstukken van het vliegtuig in Oekraïne neerkwamen. Het bomenlint is een ontwerp van landschapsarchitect Robbert de Koning naar een idee van ontwerper Arold Jansen. Voor elke boom ligt een plaatje met daarop een nummer, de naam, de leeftijd en de nationaliteit van een slachtoffer. Bij sommige bomen hebben de nabestaanden ook objecten toegevoegd, zoals foto's en beschrijvingen van de overledene. In het 'oog' is een amfitheater en een gedenkteken (naar een ontwerp van Ronald A. Westerhuis) gerealiseerd. Op het gedenkteken staan de namen van de slachtoffers in de vorm van een spiraal. Het gedenkteken is gemaakt van cortenstaal, dat zal roesten en vergaan. Dit staat symbool voor het verdriet van de nabestaanden. Aanleg en onthulling De aanleg van het monument startte op 7 december 2016. In maart 2017 werden door nabestaanden, minister Bert Koenders en de topman van Malaysia Airlines bomen geplant. De officiële onthulling van het monument vond plaats op 17 juli 2017, precies drie jaar na de ramp. Staat bomen In september 2018 bleek zeker een derde van de bomen te zijn afgestorven. Een mogelijke oorzaak zouden storende lagen in de ondergrond zijn. Een andere mogelijk oorzaak is vorstschade, die de bomen, toen ze gerooid waren en boven de grond stonden, hebben opgelopen door de zware vorst (-10,8 °C) van 3 januari 2017. Tienjarige herdenking Op 17 juli 2024 was het tien jaar geleden dat de ramp plaatsvond. Rond de 1300 nabestaanden waren aanwezig bij de herdenking waar onder andere premier Dick Schoof en Koning Willem-Alexander spraken. Ook ex-premier Mark Rutte, die premier was tijdens de ramp, was aanwezig. Externe link Officiële website
Nationalmonumentet MH17

Nationalmonumentet MH17 är ett minnesmärke i Park Vijfhuizen i Vijfhuizen i Nederländerna. Det är ett monument över offren för den händelse den 17 juli 2014, då ett passagerarflygplan från Malaysian Airlines (Flight MH17) från Amsterdam till Kuala Lumpur sköts ned över östra Ukraina med en Buk-robot från ett fordonsbaserat ryskt luftvärnsbatteri. Detta avfyrades från ett av proryska separatister kontrollerat område och ledde till att samtliga 283 passagerare och 15 besättningsmedlemmar omkom. Monumentet i parken i Vijfhuizen, nära flygplatsen Schiphol i kommunen Haarlemmermeer utanför Amsterdam, består av 298 planterade träd, ett för varje person som omkom. I parkens mitt är ett öppet område, där en 16 meter bred och fyra meter hög stålvägg är uppförd, med namnen på offren inskrivna. Denna skulpturvägg är ritad av Ronald Westerhuis. Bygget av parken påbörjades hösten 2016 och stålväggen sattes på plats den 20 april 2017. Monumentet invigdes den 17 juli 2017, tre år efter flygningen. Källor Forest Memorial MH17 – Schiphol Airport-Vijfhuizen Stichtung Natinaal Monument MH17:s webbplats Construction begins on national MH17 memorial near Schiphol den 7 december 2016 Externa länkar Presentation av monumentet på Ronald Westerhuis webbplats
Національний монумент MH 17

Шаблон:Визначна пам'ятка: невідомі параметри: замовник Національний монумент MH 17 (нід. Nationaal Monument MH17) — меморіальний комплекс в пам'ять про пасажирів літака Boeing 777 компанії Malaysia Airlines, що прямував з Амстердама до Куала-Лумпур та був збитий ракетним комплексом «Бук» під Сніжним 17 липня 2014 року. Розташований у громаді Гарлемермер неподалік від аеропорту Схіпгол. Опис Меморіальний комплекс являє собою поєднання пам'ятного знаку, розташованого серед лісу у вигляді стрічки з 298 дерев. Усередині лісу розміщено пам'ятник у вигляді сталевої стіни висотою 6 м та шириною 25 м з іменами 298 жертв авіакатастрофи. Навколо лісу висаджені соняшники, як символ того, що деякі уламки літака були віднайдені серед українського соняшникового поля. Історія створення Меморіал виконаний на замовлення фонду Vliegramp MH17, що утворений родичами загиблих пасажирів. Вартість спорудження монумента становить 1,5 млн євро, які були надані десятьма найбільшими роботодавцями Нідерландів на прохання Vliegramp MH17. 21 травня 2016 родичами пасажирів рейсу MH 17 було обрано дизайн меморіалу — проект Роналда Вестергойса отримав найбільшу підтримку з-поміж 5 пропозицій, а 7 грудня 2016 року розпочалися попередні роботи зі спорудження монумента. З 18 до 25 березня 2017 року було висаджено меморіальний ліс навколо пам'ятника. Протягом цього періоду кожна родина висаджувала дерева на честь своїх загиблих родичів. Перше дерево на честь капітана лайнера було посаджено за участі посла Малайзії у Нідерландах Дато Ахмад Назрі Юсуфа, директора Malaysia Airlines Тан Срі Мохамад Юсуфа та міністра закордонних справ Нідерландів Берта Кундерса. Дерева були надані безкоштовно розплідником з Північного Брабанту. 20 квітня було встановлено сталеву стіну з викарбуваними іменами 298 жертв авіакатастрофи. Відкриття монумента відбулося 17 липня 2017 року у третю річницю катастрофи. У церемонії брали участь король Віллем-Олександр разом з королевою Максимою та прем'єр-міністр Марк Рютте. Примітки Посилання Сайт монумента(нід.)(англ.) Проект на сайті Рональда Вестергуїса(англ.)
De Leeuw (Zeerijp)

De Leeuw is een koren- en pelmolen in het dorp Zeerijp in de provincie Groningen. De molen werd in 1865 herbouwd in Zeerijp, maar stond daarvoor in Solwerd bij Appingedam. De compleet houten molen is uitgerust met twee koppels maalstenen en twee pelstenen. De pellerij moet worden hersteld, maar de maalstenen malen regelmatig veevoer. De molen is tussen 1974 en 1977 gerestaureerd en wordt elke zaterdag door vrijwillige molenaars in bedrijf gesteld. Jarenlang was de molen eigendom van de Molenstichting Fivelingo, sinds 2016 is dit Stichting Het Groninger Landschap.
Verzorgingsplaats Nijpoort

Verzorgingsplaats Nijpoort is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de westzijde van A27 Almere-Breda tussen afritten 32 en 31 in de gemeente De Bilt. Nijpoort was lange tijd bekend als homo-ontmoetingsplaats, tot de plaatsing van een geluidswal. Tegenover deze verzorgingsplaats ligt aan de andere kant verzorgingsplaats Voordaan.
Brug 69

Brug 69 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug verbindt de Spiegelgracht met de Nieuwe Spiegelstraat en voert over de Prinsengracht. Op de kaart van Jacob Bosch met daarop de Vierde uitleg uit circa 1679 staat de brug al ingetekend. In 1866 was er een aanbesteding tot plaatsing van een nieuwe brug, de aannemers konden de brug voor 20.000 gulden bouwen. In 1890 moest de brug verlaagd worden alsmede verbreed. De huidige brug (gegevens 2017) dateert van 1951. Men plaatste toen een brug ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. Het ontwerp dateert al van meer dan tien jaar eerder, de Duitse inval zorgde voor uitstel van plaatsing van deze brug. De brug heeft een aantal kenmerken van Piet Kramers hand, de Amsterdamse Schoolstijl, vooral terug te vinden in de brugpijlers. De siersmeedijzeren balustrades in eenvoudige opzet. Opvallend aan de brug zijn de extra steunen/dragers van het brugdek, die buiten de brugpijlers om zijn gemonteerd. De brug lijdt een anoniem leven, zelfs de beide boeken over de Amsterdamse bruggen vermelden alleen de hand van Kramer. Die anonimiteit wordt nog versterkt door dat de gemeente in april 2016 de officieuze naam Antiquairsbrug (aan de Spiegelgracht en in het verlengde daarvan de Nieuwe Spiegelstraat waren veel antiquairs gevestigd) als vervallen verklaarde. Ze wordt officieel alleen nog aangeduid met haar nummer.
Brug 87

Brug 87 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de westelijke kade van de Prinsengracht en overspant de Spiegelgracht. Naast brug 87 ligt brug brug 69 over de Prinsengracht. Beide bruggen worden omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. Op de plattegrond uit 1675 van Jacobus de la Feuille is de brug al ingetekend. De recente geschiedenis begint rond 1886. Toen lag hier een houten vaste brug, die vernieuwd en/of verbreed werd. In 1937 moest de brug opnieuw bewerkt worden, de dekken waren versleten. Die brug stond op het punt rond 1940 vervangen te worden door een welfbrug (met één boog), ontworpen door de Dienst Publieke Werken waar architect Piet Kramer toen de bruggen ontwierp. Zijn naam ontbreekt echter op de tekeningen, zodat het toegewezen wordt aan “het bureau van”. Kramers handtekening is bij deze brug voornamelijk terug te vinden in de natuurstenen walkanten, de rest van de brug is eenvoudig gehouden. Door de Duitse inval liep de bouw van de brug vertraging op, ze kon pas in 1949 geopend worden. De brug had als bijnaam Spiegelbrug, naar de straat en gracht. In 2016 schrapte de gemeente Amsterdam alle officieuze benamingen van bruggen en sinds april van dat jaar gaat de brug anoniem door het leven (dat wil zeggen alleen met nummer).
New Amsterdam (gebouw)

New Amsterdam is een woontoren in Amsterdam aan de Zuidas. New Amsterdam is onderdeel van het Mahler4 bouwproject. Het bestaat uit 24 woonlagen, met een bruto oppervlakte van 42.435 m² met 174 huurappartementen, 20 koopappartementen en 3.500 m² commerciële ruimtes, waarvan de bovenste vier lagen uit penthouses bestaat. De penthouses variëren van 2 tot 4 miljoen euro. Het project werd opgestart in 2000. Het is ontworpen door de Architekten Cie. De bouwperiode was van 2004 tot 2007.
Berta de Vriesbrug

Berta de Vriesbrug (brug 128) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug, waarover geen openbaar vervoer rijdt, verbindt de Westerstraat met het Marnixplein en overspant de Lijnbaansgracht. Rondom de brug ligt een aantal gemeentelijke monumenten: woonblok Marnixplein 2C-8M, voormalig wijkgebouw Marnixplein 2-2B, woonblok Concordiahuizen, Lijnbaansgracht 61 (Drentgebouw), twee woonblokken van de A.V.A. aan de Marnixstraat en rijksmonumenten Westerstraat 268 en Westerstraat 266. Bovendien kan men hier vinden het beeld Volksvrouw van Henk Henriët en het oorlogsmonument Bevrijdingslinde van de Jordaankinderen. In 1862 vond de gemeente Amsterdam, dat door de uitbreidingen van de stad richting Amsterdam-West een verkeersbrug noodzakelijk werd in het verlengde van de toen net gedempte Anjeliersgracht, toen al omgedoopt tot Westerstraat. Het aanleggen van de brug maakte twee andere bruggen over de Lijnbaansgracht overbodig, die ter hoogte van de Gietersstraat en die ter hoogte van de Anjeliersstraat. In 1907 was die nieuwe brug aan vervanging toe en in april vond aanbesteding plaats voor een nieuwe brug. Dat was opnieuw het geval in mei 1921. Het ontwerp voor die laatste brug kwam van de voorloper van de Dienst der Publieke Werken, waar toen architect Jo van der Mey verantwoordelijk was voor de bruggen. Zijn naam ontbreekt echter op het ontwerp. De vroege tekenen van de Amsterdamse Schoolstijl wijzen erop dat hij zich minstens bemoeid heeft met het ontwerp, dat nu op naam staat van “bureau van Jo van der Mey”. Zijn bemoeienissen zijn terug te vinden in de afwisseling van het bak- en natuursteen, maar vooral de afdekstenen van de kolommen op de einden der bruggen wijzen op Jo van der Mey. Er hebben in later jaren nog wel reparaties aan de brug plaatsgevonden, maar in wezen ligt die brug er in 2017 nog. De officieuze naam Anjeliersbrug, vernoemd naar gracht en straat, kwam in 2016 te vervallen, toen de gemeente alle officieuze tenaamstelling van bruggen introk. Sinds april van dat jaar, gaat de brug naamloos (dat wil zeggen alleen met nummer) door het leven. In julii 2022 werd de brug per raadsbesluit vernoemd naar de Amsterdamse strijdster tegen armoede Berta de Vries. In oktober 2022 kwam de fysieke vernoeming tot stand.
Brug 99

Brug 99 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze is gelegen in de Passeerdersstraat en overspant de Lijnbaansgracht. De brug werd in 1995 benoemd tot gemeentelijk monument. Nabij de brug stond de snoep-fabriek van Klene (1915-1986). Schuin aan de overkant van de Lijnbaansgracht staat aan de Marnixstraat het rijksmonument het Amsterdamsch Tehuis voor Arbeiders (ATVA). Recht voor de brug lag het woonzorgcentrum Sint Bernardus aan de Nieuwe Passeerdersstraat, dat in 2012 afgebroken werd. Ten zuidwesten van de brug ligt het gemeentelijk monument wooncomplex Lijnbaansgracht 211-218/Passeerdersstraat 34-38 van de architecten Göbel en den Hertog. Op de kaart van Joan Blaeu uit 1649 is de brug al ingetekend. Ze ligt dan nog niet recht voor de Passeerdersstraat. De recente geschiedenis laat een brug zien die er bijna niet meer geweest was. In 1913 werd geopperd om de Looiersgracht te dempen en de brug over de Lijnbaansgracht daar te projecteren. Dat plan ging niet door. De huidige brug (gegevens 2017) dateert van 1927. Toen werd het deel van de kade Lijnbaansgracht tussen de Looiersgracht en de Passeerdersstraat afgesloten voor het vernieuwen van twee bruggen: Brug 100 over de Looiersgracht en Brug 99 over de Lijnbaansgracht; de bruggen zijn qua ontwerp zusjes van elkaar. Van augustus 1927 tot en met december 1927 werd hier de huidige brug (gegevens 2017) geplaatst in een ontwerp (van het bureau) van Piet Kramer, bruggenarchitect van de Dienst der Publieke Werken. De brug (met name de walkanten) heeft de voor Kramer kenmerkende Amsterdamse Schoolstijl. De overspanning zelf is vrij standaard, maar de balustrades van siersmeedwerk zijn ook duidelijk van de hand van Kramer. Deze balustrades lopen door tot natuurstenen kolom, hier eenvoudig bewerkt. De brug is versierd met bloembakken en kent eenrichtingsverkeer richting Marnixstraat.