NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Maeslantkering

La barrera de Maeslant (Maeslantkering) forma part del Pla Delta i es va acabar de construir el 1997. Va ser proposada pel Ministeri d'Aigua i Obres Públiques un any després de l'obertura de la barrera del Oosterschelde. Es tracta d'una barrera de tempesta, no a Zelanda sinó en el Nieuwe Waterweg. Al voltant de Rotterdam ja no era necessari pujar els dics però sí era important construir una barrera que es pogués tancar no més d'una o dues vegades cada 10 anys, sense destorbar el transport marí. Aquesta barrera consisteix en dues comportes d'acer que podien enfonsar-se i que es poden col·locar als costats de la costa lluny dels molls. Funcionament Quan el nivell de l'aigua és de 3 metres per sobre del NAP (nivell normal de l'aigua a Amsterdam) els braços de la barrera tanquen el canal que mesura 360 metres d'ample. Cada comporta mesura 240 m de llarg. Durant circumstàncies normals aquestes comportes es troben completament obertes de manera que els vaixells poden passar sense complicacions i tenir accés al port de Rotterdam. Les comportes romanen en uns ports que mesuren 210 metres de llarg i que es troben als dos costats de la costa. Durant marees vives els ports s'omplen d'aigua i les comportes buides comencen a surar. Després es desplacen dins l'aigua en un procés que dura aproximadament mitja hora. Quan les comportes es troben a la meitat de la cadena s'obren unes vàlvules les quals fan que les comportes s'omplin d'aigua. Això fa que les portes s'enfonsin al fons. En el fons, justament a sota de les comportes es troba un encaix de ciment a on les portes s'ajusten. Ara bé, aquest encaix de ciment s'omple de llim però per tancar el Nieuwe Waterweg correctament els braços han d'encaixar. Per aconseguir-ho les portes queden una mica per damunt del llindar, d'aquesta forma la forta pressió de l'aigua sota les portes neteja el encaix. Després d'una hora, els braços descansen sobre l'orifici net. El nivell d'aigua al costat del mar és més gran que el nivell d'aigua al costat del riu. La força que fa l'aigua davant la barrera durant una tempesta és igual a 350 mega newtons: això és equivalent al pes de 350.000 homes forts carregant 100 quilograms. La forma especial de la barrera fa que aquesta diferència de pressió es pugui controlar. Fons «La barrera de Maeslant (Maeslantkering)» (en espanyol). Deltawerken (Pla Delta), 2004. [Consulta: 8 agost 2017]. Vegeu també Comporta hidràulica Mur de contenció Barrera del Tàmesi Enllaços externs Vídeo de Deltawerken mostrant el Maeslantkering. Vídeo sobre la construcció del Maeslantkering. En anglès Sobre la necessitat i la construcció de les barreres de tempesta de Maeslant i Oosterschelde. En anglès
Barrera de Maeslant

La Maeslantkering o barrera de Maeslant es una barrera contra la marejada ciclónica ubicada a la entrada del puerto de Róterdam (Países Bajos). Fue construida entre 1991 y 1997 como etapa final del Plan Delta. El 9 de noviembre de 2007, la compuerta fue cerrada por primera vez desde su construcción en la década de 1990 (a excepción de pruebas anteriores) para atender la emergencia que constituyó el avance de la tormenta "Tilo", que levantó, al menos al día 9, olas de hasta 3 metros de altura, provocando evacuaciones en Gran Bretaña y Países Bajos y alertas en Alemania. Para cerrar la barrera se tardó unas 2 horas.
Maeslantkering

Il Maeslantkering è un'opera di ingegneria civile, ambientale e idraulica localizzata a Hoek van Holland nei Paesi Bassi, all'imboccatura del Nieuwe Waterweg nel Mare del Nord, finalizzata alla protezione dalle inondazioni costiere di Rotterdam e del suo porto. È costituita da due paratoie rotanti in acciaio alte 22 metri e lunghe ciascuna 210 metri, sono incernierate ciascuna sulle opposte sponde del canale situato all'imboccatura del porto e collegate alle stesse cerniere ad asse verticale da bracci lunghi 237 metri. Il peso di ciascuna paratia è pari a 6800 tonnellate. Opera conclusiva del Piano Delta, fu ideata negli anni Ottanta e la costruzione avviata nel 1991. È stata inaugurata il 10 maggio 1997 alla presenza della regina Beatrice. Le paratoie vengono azionate da un sistema automatico che si attiva all'innalzamento del livello delle acque. Queste vengono chiuse annualmente per verificarne il funzionamento e l'intero processo necessita di circa quattro ore, due per la chiusura e due per l'apertura. L'8 novembre del 2007 le paratoie furono chiuse per affrontare l'emergenza derivata dalla tempesta "Tilo", causa di onde alte a 3 metri di altezza. Le paratie sono rimaste chiuse dalle 23:10 dell'8 novembre alle 17:00 del giorno successivo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Maeslantkering Collegamenti esterni (EN) Maeslant barrier, su deltawerken.com, Deltawerken online. URL consultato il 16 marzo 2016 (archiviato dall'url originale il 27 settembre 2007).
Maeslantkering

Maeslantkering – ruchoma zapora wodna na kanale Nieuwe Waterweg, niedaleko Hoek van Holland, w Holandii. Wraz z zaporą Hartelkering oraz linią wałów przeciwpowodziowych jest częścią systemu przeciwpowodziowego Europoortkering (ostatni element wybudowany w ramach planu Delta) i stanowi kluczowy element ochrony przeciwpowodziowej około 1,5 mln ludności Rotterdamu i okolic na wypadek ekstremalnego podniesienia się poziomu wody w Morzu Północnym. Zapora powstała w latach 1991–1997 i jest jedną z największych ruchomych struktur na Ziemi. Decyzję o zamknięciu bariery podejmuje komputer na podstawie danych o pogodzie i poziomie wody. Pierwotnie plan Delta nie zakładał budowy w tym miejscu bariery, gdyż takie rozwiązanie mogło utrudnić przepływ statków korzystających z Europortu (wówczas największego portu na świecie). Alternatywny plan zakładał podwyższenie i umocnienie istniejących wałów powodziowych. Szacuje się jednak, że takie rozwiązanie byłoby droższe o około 150 mln euro, a budowa trwałaby 10 lat dłużej, stąd zdecydowano się postawić na ruchomą barierę. Przed projektantami postawiono jednocześnie wymóg, by proponowane rozwiązanie nie stanowiło problemu dla żeglugi. Konkurs na projekt rozpisano w 1987 roku, a po czterech latach ruszyły prace. Uroczyste otwarcie z udziałem królowej Beatrycze nastąpiło 10 maja 1997 roku. Koszt budowy wyniósł 450 mln euro. Wymagania postawione projektantom wymusiły zastosowanie nietypowego i spektakularnego zarazem rozwiązania. Zaporę stanowią dwie, wysokie na 22 m, ruchome stalowe bariery o ramionach długości 237 m każda, osadzone w suchych dokach po obu brzegach kanału, który w tym miejscu ma 360 m szerokości. Podczas zamykania doki są wypełniane wodą, po czym bariery przesuwają się w stronę środka kanału aż do momentu złączenia. Samo przesuwanie ruchomych elementów trwa około pół godziny. Po złączeniu bariera znajduje się nieco ponad betonowym progiem, który znajduje się na dnie. Aby całkowicie zamknąć przepływ wody, konstrukcja musi jeszcze opaść, co zajmuje około godziny. W tym czasie silny nurt wody jaki wytwarza się w wąskim przejściu na dnie oczyszcza betonowy próg z naniesionego mułu. Konieczność zamknięcia bariery występuje jedynie w ekstremalnych warunkach, gdy poziom wody w morzu jest o 3 m wyższy od normalnego. Szacuje się, że taka ewentualność występować będzie raz na 10 lat, choć wraz z ocieplaniem klimatu i podnoszeniem się poziomu wody w morzu wykorzystanie zapory może wzrosnąć. Zamknięta tama podczas sztormu musi znieść napór o sile 350 meganiutonów. O tym, czy należy zamknąć tamę decyduje komputer (jedynie nadzorowany przez człowieka) na podstawie danych o pogodzie i poziomie wody. Oprócz sytuacji zagrożenia procedurę zamykania tamy dokonuje się raz do roku w celach kontrolnych. Pierwsze zamknięcie zapory z powodu nadmiernego podniesienia się poziomu wody w morzu nastąpiło 8 listopada 2007 roku. Zapora uznawana jest za wyjątkowe osiągnięcie inżynieryjne i jest jedną z największych ruchomych struktur na Ziemi. Obiekt jest otwarty dla zwiedzających. Miniatura Maeslantkering znajduje się w parku miniatur Madurodam w Hadze. Przypisy
Begraafplaats Dalweg (Soest)

De katholieke begraafplaats ligt aan de Dalweg en de Steenhoffstraat in Soest in de provincie Utrecht. De rechthoekige begraafplaats grenst aan de spoorlijn Baarn-Utrecht. In 1828 hoorde de begraafplaats bij de Petrus en Pauluskerk uit 1692. Na de hervorming dreigde Soest zonder katholieke parochie te raken. Deze kerk werd, na inzet van pastoor Steenhoff, in 1852 werd vervangen door een (inmiddels verdwenen) waterstaatkerk. Poortgebouw Bij de uitbreiding tegen de oosthelling van de Soester Eng in 1876 werden een ommuring en een poortgebouw aangebracht. Op een gedenksteen staat de tekst Eerste steen gelegd door de leden van het R.K. kerkbestuur, W. Steenhoff, I. Kok, G. Logtensteijn, D. van den Dijssel, W. van Roomen, den X augustus MDCCCLXXVIV. Veel grafstenen gingen bij die uitbreiding verloren. Het kerkhof was destijds in vier klassen onderverdeeld. Daarnaast was er een apart deel voor ongedoopte baby's en kleine kinderen. Op dit deel (naast het poortgebouw), is het latere transformatorhuisje gebouwd. Toen de begraafplaats in de twintigste eeuw aan de noordzijde werd uitgebreid, stond het poortgebouw niet meer in het centraal. Tot 1968 lag de ingang aan de Steenhoffstraat, maar met de aanleg van de huidige Dalweg werd de ingang verlegd. Het poortgebouw kwam daardoor haaks op de Dalweg te staan.Halverwege het kerkhof staat een groot stenen kruis. Langs de lange zijden van de begraafplaats staan lindebomen. In de beide vleugels van het gebouwtje waren het baarhuisje en een schuur ondergebracht. Graven Ook de stichter van het huidige kerkhof Mgr. W. Steenhoff werd hier begraven, maar zijn graftombe is in de jaren 70 van de 20ste eeuw afgebroken. Ook de zusters die het St. Josephgesticht bewoonden liggen hier begraven. Het oudste graf is waarschijnlijk dat van de familie E.E. Kuijper (1851) en M.T. Alberdingk Tijm (1865). In de grafkelder van de Cornelia en Everdina van Dam van Veenhuizen op het terrein staat een wapenschild met een witmarmeren kruis. Het hekwerk met palmetmotief, zonnebloemen en papaverbollen staan symbool voor de eeuwigdurende slaap. Een opvallend graf op het kerkhof is dat met een gevleugelde gietijzeren engel uit 1916.
Lauwersmeer Nationalpark

Lauwersmeer Nationalpark ( nederlandsk: Nationaal Park Lauwersmeer) er en nationalpark i provinserne Friesland og Groningen i Holland. Den består af den sydlige og østlige del af Lauwersmeer (tidligere Lauwerszee). Som en del af det hollandske bevaringsområde for vadehavet blev det optaget på UNESCOs verdensarvsliste for sin enestående biodiversitet og dets store, relativt uberørte tidevandsøkosystem. 57,54 km² er udpeget som ramsarområde Geografi I den nordlige del af Holland udgør Lauwers-floden en del af den øst-vestlige grænse mellem provinserne Friesland og Groningen. Lauwers løber fra syd til nord ud i Vadehavet. Lauwersmeer er dens flodmunding, som er forbundet med havet via en sluse ved Lauwersoog. Nationalparken består af det meste af Lauwersmeer og er beliggende i de frisiske kommuner Dongeradeel og Kollumerland ca i Friesland og Groningen kommune De Marne. Historie Den 25. maj 1969 blev Lauwershavet indesluttet og adskilt fra Vadehavet, siden er det blevet kaldt Lauwersmeer. Lauwersmeer blev efterhånden en ferskvandssø, og ny flora og fauna dukkede op. For at beskytte dette nye og unge naturområde blev Lauwersmeer beskyttet som nationalpark den 12. november 2003. Flora og fauna Blandt floraen er den lilla Dactylorhiza maculata og den hvide Parnassia. Blandt de fugle, der lever i området, er skestorken, hedehøg, skægmejse og blåhals. Om vinteren trækker hundredtusindvis af fugle til området, som den pibeand, pibesvane og bramgås. For at holde landskabet åbent bruges store græssere som Konik- hestene og højlandskvæg, foruden almindelige heste og køer. Referencer Officiel hjemmeside Et indlæg fra International Dark-Sky Association
Nationalpark Lauwersmeer

i3i6 Der Nationalpark Lauwersmeer liegt im Norden der Niederlande, an der Grenze der Provinzen Groningen und Friesland. Das Gebiet wurde am 12. November 2003 zum Nationalpark erklärt und umfasst 9000 Hektar, wovon rund 6000 Hektar der Staatlichen Forstverwaltung der Niederlande (Staatsbosbeheer) unterstehen. Der See ist rund 2000 Hektar groß. Geographie Früher war die Lauwerszee, eine nach dem Fluss Lauwers benannte Meeresbucht, zum Wattenmeer hin offen. Nach der Sturmflut von 1953 wurde aus Angst vor Überschwemmungen ein Damm geplant, der 1969 fertiggestellt wurde. Die Meeresbucht wurde zu einem geschlossenen See, nun Lauwersmeer genannt, und der höher gelegene Meeresboden (das frühere Watt) wurde trockengelegt. Das neu gewonnene Land wurde in den ersten Jahren völlig sich selbst überlassen, damit sich die für das Gebiet typische Flora und Fauna etablieren konnte. Das Gebiet hat einen überwiegend offenen Charakter, allerdings gibt es in der Nähe von Lauwersoog einen Wald namens Ballastplaatbos und im Süden bei Dokkumer Nieuwe Zijlen das Waldgebiet Zomerhuisbos. Größere Gebiete des Parks sind für die Öffentlichkeit nicht zugänglich, während der See in seinen tieferen Gebieten auch für Boote geöffnet ist. Die untiefen See- und Feuchtgebiete dürfen aus Gründen des Landschaftsschutzes nicht betreten werden. Flora und Fauna Im Gebiet des Parks wachsen unter anderem verschiedene Orchideen und das Sumpf-Herzblatt, auch wilde Rosen sind zu finden. Die offenen Gebiete werden durch Beweidung mit Schottischen Hochlandrindern vor Überwucherung geschützt. Neben den Rindern wurde auch eine Population Konikpferde im Nationalpark angesiedelt. Der Nationalpark ist ein wichtiger Rastplatz für Zugvögel auf ihren Wanderungen. Neben häufig vorkommenden Wasservögeln wie Gänsen und Enten können auch seltenere Arten wie der Eisvogel oder Raubvögel wie Seeadler und Wanderfalke beobachtet werden. Auch Flamingos wurden im Nationalpark bereits gesichtet. Freizeit und Erholung Neben zahlreichen Wander- und Radwegen sind die öffentlich zugänglichen Gebiete des Parks für ihre Wassersportaktivitäten bekannt. Unter anderem sind hier Segeln, Kanufahren, Surfen und Kitesurfen möglich. Im Oktober 2016 erhielt der Nationalpark als zweiter Ort in den Niederlanden das Prädikat Dark Sky Park. Dieses wird an Orte vergeben, in denen es keine Lichtverschmutzung gibt und wo somit in der Nacht der Sternenhimmel besonders gut beobachtet werden kann. Im Lauwersmeergebiet ist es in einigen Nächten sogar möglich, die Nordlichter zu beobachten. Galerie Siehe auch Nationalparks in den Niederlanden Weblinks Website des Nationalparks (niederländisch, deutsch, englisch) Website der staatlichen Forstverwaltung der Niederlande mit Übersichtskarte und vielen Bildern (niederländisch) Nationalpark Lauwersmeer In: toerisme.groningen.nl (mehrsprachig) Einzelnachweise
Lauwersmeer National Park

Lauwersmeer National Park (Dutch: Nationaal Park Lauwersmeer) is a national park in the provinces of Friesland and Groningen in the Netherlands. It consists of the southern and eastern parts of the Lauwersmeer (previously Lauwerszee). As part of the Dutch Wadden Sea Conservation Area, it was inscribed on the UNESCO World Heritage List for its outstanding biodiversity and its large, relatively pristine intertidal ecosystem. Geography In the north of the Netherlands, the Lauwers river forms part of the east-west border between the provinces of Friesland and Groningen. The Lauwers flows from south to north into the Wadden Sea. The Lauwersmeer is its estuary, which is connected to the sea via a sluice at Lauwersoog. The national park consists of most of the Lauwersmeer and is situated in the Frisian municipalities of Dongeradeel and Kollumerland c.a. in Friesland and the Groningen municipality of De Marne. History On 25 May 1969, the Lauwers Sea was enclosed and separated from the Wadden Sea, since then it has been called Lauwersmeer. The Lauwersmeer gradually became a freshwater lake and new flora and fauna appeared. To protect this new and young nature area, the Lauwersmeer became a national park on 12 November 2003. Fauna and flora Among the flora are the purple Dactylorhiza maculata and the white Parnassia. Among the birds living in the area are the Eurasian Spoonbill, the Montagu's Harrier, the Bearded Reedling, and the Bluethroat. For the winter, hundred thousands of birds migrate to the area, like the Eurasian Wigeon, the Tundra Swan, and the Barnacle Goose. To keep the landscape open, big grazers are used like the Konik horses and Highland cattle, besides normal horses and cows. References External links Official website An entry by the International Dark-Sky Association
Parque nacional Lauwersmeer

El Parque nacional Lauwersmeer (en neerlandés: Nationaal Park Lauwersmeer) es un parque nacional en las provincias de Groninga y Frisia, en los Países Bajos. Consiste en las partes meridionales y orientales del Lauwersmeer (anteriormente Lauwerszee). En 1969 el Mar Lauwers fue encerrado y separado del mar de Wadden alrededor del 25 de mayo de 1969,​ Desde entonces se ha llamado Lauwersmeer. El Lauwersmeer gradualmente se convirtió en un lago de agua dulce y nueva flora y fauna apareció. Para proteger esta zona natural nueva y joven, se decidió (el 12 de noviembre de 2003) designar el Lauwersmeer como un parque nacional.​ Véase también Anexo:Parques nacionales de los Países Bajos Referencias
Parc national Lauwersmeer

Le parc national Lauwersmeer (en néerlandais Nationaal Park Lauwersmeer) est un parc national des Pays-Bas, situé dans les provinces de Groningue et de Frise. Il comprend les parties méridionales et orientales du Lauwersmeer (anciennement Lauwerszee). La plus grande partie du lac est navigable, mais certaines zones comme Achter de Zwarten (littéralement : « derrière les Noirs »), le Hoornse gat (trou de Hoorn), le Vlinderbalg, le Jaap Deensgat, le Babbelaar, le Simonsgat (trou de Simon) et le Blikplaatgat sont interdites. Historique Le 25 mai 1969, le golfe Lauwerszee a été fermé et séparé de la mer des Wadden, depuis, il a été appelé Lauwersmeer. Le Lauwersmeer est progressivement devenu un lac d'eau douce et une flore et une faune nouvelles sont apparues. Afin de protéger cet espace naturel et nouveau, le 12 novembre 2003 le Lauwersmeer est devenu un parc national. Faune et flore L'Orchidée tachetée et la Parnassia sont endémiques. Des oiseaux rares vivant dans la région peuvent être aperçus, par exemple la spatule blanche, le busard cendré, le panure à moustaches et le gorgebleue à miroir. En hiver, des centaines de milliers d'oiseaux migrent pour survivre à l'hiver, par exemple le canard siffleur, le cygne chanteur ou la bernache nonnette. Ce parc est aussi un refuge pour des oiseaux migrateurs comme le faucon pèlerin, la barge rousse, ou des oies. Certains oiseaux viennent du parc voisin le Ezumakeeg. Pour que la végétation ne prolifère pas trop, des grands brouteurs sont utilisés comme le konik et des bovins Highland, mais aussi des chevaux et des vaches communs. Le lac est normalement séparé de la mer de Wadden ; toutefois, de mars à mai pendant la nuit, lorsque la mer et le lac sont au même niveau, les écluses restent ouvertes pour permettre la migration de poissons, notamment la civelle, le flet ou l'épinoche pouvant vivre en eau de mer et en eau douce. Notes et références Liens externes Ressources relatives à la géographie : Common Database on Designated Areas International Dark-Sky Association World Database on Protected Areas Site officiel Official website Portail de la conservation de la nature Portail des Pays-Bas
Parco nazionale Lauwersmeer

Il parco nazionale Lauwersmeer (in olandese: Nationaal Park Lauwersmeer) è un parco nazionale situato tra Groninga e Frisia, nei Paesi Bassi. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Parco nazionale Lauwersmeer Collegamenti esterni Sito ufficiale, su np-lauwersmeer.nl. (EN) Parco nazionale Lauwersmeer, su Sistema informativo europeo della natura - Common Database on Designated Areas, EEA.
Nationaal Park Lauwersmeer

Het Nationaal Park Lauwersmeer is een ca. 60 km² groot nationaal park in het noorden van Nederland. Na de afsluiting van het Lauwersmeer in 1969 zijn de hooggelegen zeebodems (het wad) droog komen te staan. In de eerste jaren zijn grote delen hiervan vrijwel aan hun lot overgelaten, zodat er met name ten oosten van de weg van Zoutkamp naar Lauwersoog veel natuur ontstond. Het gebied heeft een open karakter, al bevindt zich in het noorden, ten zuidoosten van Lauwersoog, het Ballastplaatbos en in het zuiden, bij Dokkumer Nieuwe Zijlen het Zomerhuisbos. Het nationaal park is een verblijfplaats voor (trek)vogels, zoals de slechtvalk, de rosse grutto, lepelaar. In de winter verblijven er veel ganzen. Er is een vogelkijkhut in Ezumakeeg. Toegankelijkheid Grote delen van de Ballastplaat, de Rug, de Sennerplaat, de Blikplaat, de Ezumakeeg, de Hoek van Bant en het eiland de Schoenerbult zijn niet toegankelijk. Het Lauwersmeer is voor het grootste deel bevaarbaar, maar de wateren Achter de Zwarten, het Hoornse gat, de Vlinderbalg, het Jaap Deensgat, de Babbelaar, het Simonsgat en het Blikplaatgat zijn verboden gebied. Land van juffrouw Ali Een bijzondere plek is het Land van juffrouw Ali met zijn vele orchideeën. Dit gebied bevindt zich ten zuiden van het het dorp Lauwersoog en is vernoemd naar een medewerkster van Rijkswaterstaat, die in de jaren 80 onderzoek deed naar de planten en dieren in dit gebied. Dark Sky Park In 2016 riep de International Dark Sky Association het park uit tot het tweede Dark Sky Park van Nederland. Dark Sky Parken zijn gebieden in de wereld waar de nachtelijke duisternis optimaal tot haar recht komt. Mensen zijn er ’s nachts ook welkom om van die duisternis te genieten. Het eerste Dark Sky Park in Nederland was Boschplaat. Externe links Officiële website Nationaal Park Lauwersmeer
Park Narodowy Lauwersmeer

Park Narodowy Lauwersmeer – park narodowy w prowincjach Fryzja i Groningen, w Holandii. Obejmuje południową i wschodnią część jeziora Lauwersmeer. W 1969 r. zatoka o nazwie Lauwerszee została odcięta od Morza Wattowego, tworząc jezioro Lauwersmeer. Akwen szybko stał się słodkowodny, co wiązało się z pojwieniem nowej flory i fauny. Aby ją chronić utworzono w tym miejscu park narodowy. Obecnie żyje tu wiele rzadkich ptaków, np.: warzęcha zwyczajna, błotniak łąkowy, wąsatka, podróżniczek, świstun, łabędź czarnodzioby, czy bernikla białolica. Bibliografia Strona oficjalna. [dostęp 2013-07-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-12)]. (ang.).
Лауверсмер (национальный парк)

Национальный парк Лауверсмер (нид. Nationaal Park Lauwersmeer) — национальный парк Нидерландов, расположенный на территориях провинций Фрисландия и Гронинген. Он включает в себя южную и восточную части водохранилища Лауверсмер (бывшего залива Лауверсзе). Парк является частью заповедной зоны нидерландского Ваттового моря и был внесён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО за его богатое биоразнообразие и обширную, относительно нетронутую приливную экосистему. География Река Лауэрс, текущая на севере Нидерландов, служит частью восточно-западной границы между провинциями Фрисландия и Гронинген. Она течёт с юга на север и впадает в Ваттовое море. Лауверсмер — это её устье, которое соединяется с морем через шлюз в Лауверсоге. Национальный парк Лауверсмер включает в себя большую часть этого устья и располагается на территориях муниципалитетов Северо-Восточная Фрисландия и Де-Марне. История 25 мая 1969 года залив Лауверсзе был перекрыт и отделён от Ваттового моря, с того времени он является водохранилищем и носит название Лауверсмер. Лауверсмер постепенно превратился в пресноводное озеро, сформировались новые флора и фауна. Для защиты этой новообразованной экосистемы и был образован национальный парк Лауверсмер, о чём было объявлено 12 ноября 2003 года. Фауна и флора Среди растений, представленных на территории парка, особо распространены дактилориза пурпурная и белозор. Среди птиц, обитающих в этом районе, можно выделить колпиц, луговых луней, усатых синиц и варакушек. На зимовку в этот район мигрируют сотни тысяч птиц, таких как свиязь, американский лебедь и белощёкая казарка. Примечания Ссылки Официальный сайт природного парка Лауверсмер