NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Noord (Windmühle)

De Noord (vollständige Bezeichnung niederländisch De Noord Molen, deutsch Die Nordmühle) ist eine Holländerwindmühle in Schiedam, Südholland, Niederlande. Sie war lange Zeit die höchste Windmühle der Welt. Geschichte Bereits seit dem 18. Jahrhundert prägte eine Gruppe von besonders hohen Galerieholländerwindmühlen das Ortsbild von Schiedam. Diese Mühlen dienten ehemals vor allem zum Mahlen von Malz für die zahlreichen ortsansässigen Brennereien. Von den ehemals mehr als 20 Schiedam-Mühlen sind heute nur noch fünf erhalten. Von diesen ist De Noord (Baujahr 1803) mit einer Kappenhöhe (ohne Flügel) von 33,3 m die höchste. Die Flügelspannweite beträgt 26,6 Meter. Seit die Kappe der ehemals 38 m hohen Mühle De Hoop in Breda 1927 demontiert wurde, war De Noord weltweit die höchste historische Windmühle. Anfang der 1930er-Jahre stellte die Mühle den Betrieb ein. Im Jahr 1937 wurde das Oberteil der Mühle abgerissen, so dass nur noch ein Stumpf erhalten blieb. Im Jahr 1955 kaufte die Gemeinde Schiedam den Stumpf, um das Baudenkmal zu erhalten und wiederherzustellen. In zwei Bauabschnitten, 1962 und 1971, wurde das Oberteil in alter Höhe wieder aufgebaut. Auch der Windkraftantrieb und das Mahlwerk wurden wieder funktionstüchtig hergestellt. Die Mühle behielt den Status der höchsten Windmühle der Welt bis ins Jahr 2006, als in der Nähe die Mühle De Nolet, eine Windkraftanlage im Baustil einer historischen Windmühle, neu errichtet wurde. Heute beherbergt De Noord ein Restaurant. Siehe auch Windkraftanlage Laasow, höchste Windkraftanlage der Welt Weblinks Einzelnachweise
De Noord

Dutch: De Noord (meaning 'the North') is a windmill located on the Noordvest 38 in Schiedam, Netherlands. It is the tallest windmill in the world with a roof height of 33.3 metres (109 ft) and a wing span of 26.6 metres (87 ft). The mill is one of the five remaining windmills in Schiedam, and has been a national monument (number 32716) since 29 May 1969. Today De Noord houses a restaurant. History Before the current windmill was built in 1803 as a gristmill, a wooden post mill was built in this location around 1400. In 1707, the wooden post mill was torn down and replaced with a stone mill. When this became too small, De Noord was built. In 1930, a diesel engine was added inside the windmill to keep production going when there was no wind. The engine is currently at the 's-Gravelandseweg in Schiedam. In the 1930s, usage of wind energy became less common, leading to the dismantling of De Noord in 1937. The beams, capstan wheel, cap, sail-cross and railings were all removed at that time. During World War II, the stump that remained of De Noord was used as a watch post by the Germans. After the war, the Schiedam municipality bought the mill with the intention to restore it to grind again. The first phase of restoration began in 1962, restoring the sail-cross, cap, tie beams, railing and capstan wheel. Roughly ten years later, the windmill was functioning again. Today, De Noord is a restaurant and bar serving a wide range of food and drinks. See also List of windmills in Schiedam De Noord (Rotterdam), a similarly named windmill in Rotterdam which was demolished in 1954 Fuhrländer Wind Turbine Laasow, tallest wind turbine in the world References
De Noord (Schiedam)

De Noord aan de Noordvest 38 is met 33,3 meter de hoogste molen van de vijf Schiedamse molens, en de hoogste ter wereld. Sinds 3 maart 2006 staat er in Schiedam De Nolet, een windturbine opgebouwd als een traditionele Schiedamse molen die hoger is. De eerste stenen windmolen op deze plaats - genaamd De Noort Moole - is gebouwd in 1707 als een vervanging voor de houten standerdmolen uit rond 1400. In 1803 wordt de oude molen afgebroken en daarna dichter bij de waterkant herbouwd, als de 'nieuwe' huidige molen De Noord. De stichtingsstenen van beide molens zijn onder elkaar in de muur gemetseld. De molen maalde mout voor de Schiedamse branderijen. In het begin van de 20e eeuw wordt er in de molen veevoeder (en later tarwemeel voor de bakkers) gemalen. In de jaren 30 wordt geen gebruik meer gemaakt van windaandrijving. Het bovendeel van de molen - de kap, het wiekenkruis, het staartwerk en de balie - wordt in 1937 verwijderd, zodat een peperbus met twee zolders overblijft. Rond 1955 koopt de gemeente Schiedam de peperbus terug om hem weer tot een maalvaardige molen te restaureren. De restauratie (in twee fasen, rond 1962 en 1971) richtte zich meer op de verwijderde delen (kap, staartwerk, wiekenkruis en balie) dan op het overige gebouw (inrichting, maalwerk). In de jaren ’70 kon er weer graan op de wind gemalen worden. Na de restauratie wordt in de molen een proeflokaal geopend - nu een restaurant. Naast de molen ligt een historische spoelingschuit. Zie ook Schiedamse molens Branderijen aan de Noordvestsingel
District E

District E is de naam van drie woontorens die gebouwd zullen worden op het Stationsplein in Eindhoven. District E zal bestaan uit drie slanke torens die naar beneden toe uitwaaieren. De gebouwen zullen voor passanten en bewoners een publieke ruimte met groen, water, licht en frisse lucht creëren. In 2017 wonnen de architecten van de woontorens met de visie District E de prijsvraag van de gemeente Eindhoven. Sindsdien is men bezig met de realisatie. Het plan zou inzetten op het creëren van de publieke ruimte van de 21e eeuw, waarbij technologie en klimaat een grote rol spelen. Bezwaren Tegen de bouw werden diverse bezwaren ingediend door een grote groep omwonenden en Stichting Beter Eindhoven. De belangrijkste bezwaren gingen over parkeeroverlast, hittestress en het milieu. Alle bezwaren tegen het bestemmingsplan zijn 25 januari 2023 door de Raad van State afgewezen. De gemeenteraad zou voldoende onderzoek hebben laten doen naar de effecten van het woningbouwproject. Het plan zou niet leiden niet tot meer parkeeroverlast, hittestress, verkeersdrukte en geluidsoverlast. De woontorens De drie woontorens worden 140, 110 en 75 meter hoog. Dit is lager dan dat oorspronkelijk het idee was. De torens bieden een verscheidenheid aan woningtypen: van koopwoningen en huurwoningen in het hoge segment tot sociale woningen. 21 procent van de appartementen is bestemd voor sociale woningbouw. Er komen ook nog middeldure huurwoningen en koopwoningen. In de torens komen naast woningen ook lobby's en dakterrassen voor werk, uitzicht en ontspanning. Daarbij zal District E ruimte bieden voor publieke en commerciële functies. Op diverse plekken in de torens is ruimte gereserveerd waar geïnteresseerden inzicht krijgen in de diverse activiteiten die binnen Brainport worden ondernomen. Onder de gebouwen komt een eenlaagse parkeerkelder. De bouwtijd zal ongeveer 3,5 jaar in beslag nemen. Externe link District E op de website van Amvest
Trudo Toren

Der Trudo Toren ist ein Wohnturm im Viertel Strijp-S (einem ehemaligen Gewerbegebiet) in Eindhoven. Das Gebäude wurde vom Mailänder Architekten Stefano Boeri entworfen. Die Wohnungsbaugesellschaft Trudo beauftragte ihn im Jahr 2017 mit der Planung. Das Hochhaus Bosco Verticale in Mailand war das erste Hochhaus dieser Art. Der Turm ist 70 Meter hoch. Es gibt 125 Sozialmietwohnungen mit jeweils etwa 50 Quadratmetern Wohnfläche und 3,50 m Deckenhöhe. Im ersten Stock gibt es ein Restaurant und Einzelhandel. Im dritten Stock befinden sich ein großer gemeinsamer Innenbereich mit Küche und Dachterrasse und fünf Lofts. Von der vierten bis zur achtzehnten Etage gibt es pro Etage acht Lofts. Jedes Loft hat einen Balkon und zwei große ‚Grünkästen‘. Weblinks www.trudo.nl architectenweb.nl: Trudo Toren, Strijp-S Eindhoven (niederländisch) www.stefanoboeriarchitetti.net: Trudo Vertical Forest Eindhoven betonhuis.nl: Hoogbouwvariaties op een sociaal huisvestingsthema (mit Fotos aus der Bauzeit, Betonfertigteile)
Trudo Toren

De Trudo Toren is een woontoren in de buurt Strijp-S in Eindhoven. De toren is ontworpen door de Milanese architect Stefano Boeri. In 2017 werd hij gecontacteerd door Woningcorporatie Trudo om een woontoren te ontwerpen. Al op meerdere plekken in de wereld creëerde hij de zogenaamde 'verticale bossen'. De referentie voor de Trudo Toren is de Bosco Verticale in Milaan. Volgens Boeri verbetert stedelijke bebossing het leefmilieu van de stad en biedt het ook een kans om de leefomstandigheden te verbeteren van de mensen die in die stad wonen. De Trudo Toren zou daar een uitgesproken voorbeeld van zijn. De bouw Technisch gezien was het een hele uitdaging om de toren te realiseren. Door het gewicht van de bomen op de balkons, moest alles tot in detail goed worden uitgedacht. Bij de bouw van de Trudo Toren werd gekozen voor het gebruik van prefab beton. Het voordeel hiervan is dat prefab voor een snellere bouwtijd zorgt, wat resulteert in lagere bouwkosten. Dit was zeker van belang voor het budget bij het bouwen van sociale huurappartementen. Het woongebouw De 70 meter hoge toren biedt ruimte aan 125 sociale huurwoningen van zo'n 50 vierkante meter per loft. Op de eerste verdieping vind je onder andere horeca, retail en andere bedrijvigheid. Op de derde verdieping is een grote gezamenlijke binnenruimte met keuken en een dakterras. Ook bevinden er zich op deze verdieping vijf lofts. Van de vierde tot en met de achttiende verdieping bevinden zich per verdieping acht lofts. Elke loft heeft een balkon en twee grote groenbakken. Beplanting Het gebouw telt 125 bomen, 5200 planten, struiken, klimmers en hangers, en een gemeenschappelijke tuin van 350 vierkante meter. Bij het één voor één uitzoeken van de bomen en planten werd rekening gehouden met alle seizoenen. Het groen vormt een ecosysteem dat de strijd aangaat met luchtvervuiling. Per jaar zorgt het voor vijftigduizend kilo CO2-absorbatie en veertienduizend kilo zuurstof. Het onderhouden van het snoeiwerk en de verzorging van al het groen wordt professioneel geregeld door abseilende hoveniers.
Walburgakerk (Ried)

De Walburgakerk is een kerkgebouw in Ried in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument. Beschrijving De kerk is genoemd naar de Heilige Walburga. Na het instorten van de oude toren werd op 5 mei 1625 de eerste steen gelegd voor een toren van twee geledingen. Het werk werd uitgevoerd door meester Abe Ede. In de toren hangt een klok (1634) van Hans Falck. Op 26 mei 1653 werd de eerste steen gelegd voor een nieuwe kerk. In 1871 werd de driezijdig gesloten zaalkerk bepleisterd en voorzien van spitsboogvensters en werd het kerkhof aangelegd door J.B. Roorda. In 1926 werd toren ommetseld en voorzien van een nieuwe ingesnoerde spits. In de torenmuur werden oude gedenkstenen aangebracht. De preekstoel (1727) werd vervaardigd door Poules Rycles en door Cornelis Cornelisz. voorzien van snijwerk. Het orgel werd in 1712 gebouwd door Jan Fransen en in 1829 en 1861 gewijzigd door L. van Dam en Zonen. De Walburgakerk en het bijbehorende kerkhof zijn eigendom van de Protestantse Gemeente van Ried-Skingen. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Ried
Maartenskerk (Kollum)

De Maartenskerk in Kollum is een middeleeuwse kerk, oorspronkelijk gewijd aan de heilige Martinus. Geschiedenis De oorspronkelijke kerk, die in het begin van de 12e eeuw werd gebouwd van tufsteen, is geheel verdwenen. Alleen de later, in het begin van de 13e eeuw eveneens van tufsteen gebouwde toren, is wel gedeeltelijk bewaard gebleven. De huidige kerk dateert van het midden van de 15e eeuw, toen werd ook de toren verhoogd met een bakstenen gedeelte. De kerk kreeg toen zijn gotische uiterlijk. Na het koor werd het schip gebouwd met aan de noordzijde van de kerk een zijbeuk. In 1661 sloeg de bliksem in de kerk. Daarna werd het dak vernieuwd en de toren voorzien van een naaldspits. In 1840 werden de vensters van de kerk vergroot. In 1853 werd er tegen deze zijbeuk een consistoriekamer gebouwd. De kerkklokken zijn gegoten door Johan Schonenborch in 1526 en door Hans Falck in 1618. In de jaren zestig van de 20e eeuw vond er een restauratie plaats naar plannen van de architect J.J.M. Vegter. Interieur Deze schilderingen in de kerk hebben eeuwen onder een pleisterlaag verborgen gezeten en werden bij een restauratie in 1882 ontdekt. Bij een latere restauratie in de 20e eeuw zijn ze geconserveerd. Het gaat om onder meer schilderingen een eenhoorn, een springend hert, het gezicht van Christus, afbeeldingen van de evangelisten, Maria, Sint-Maarten en van Christoforus met Jezus. De preekstoel en de herenbanken dateren uit de 17de eeuw. Een van deze banken behoorde aan de familie De Wendt. Van Eyso de Wendt, grietman van Westdongeradeel, is een rouwkas in de kerk bewaard gebleven. Het tweeklaviers kerkorgel met 15 registers dateert uit 1841 en werd gebouwd door Willem van Gruisen. Het werd in 1971 gerestaureerd en gereconstrueerd door de orgelbouwersfirma Bakker & Timmenga. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Kollum
Waag (Leeuwarden)

De Waag is een waaggebouw in de Nederlandse stad Leeuwarden. Geschiedenis De waag is over het algemeen het middelpunt van een marktstad. Waar gehandeld wordt, wordt gewogen en gemeten. Voor het bepalen van het juiste gewicht van de handelswaar was een marktkoopman vroeger aangewezen op de waag, een publiek weeghuis. Sinds wanneer Leeuwarden een waag bezit, is niet precies bekend. De oudste vermelding van een waag in Leeuwarden dateert uit 1483. Uit dit document blijkt ook dat de waag in die tijd een gevestigd instituut was. Van andere Friese steden is bekend dat er aan het einde van de veertiende eeuw een waag aanwezig is. Het is niet aannemelijk dat Leeuwarden in deze ontwikkeling achterliep, dus wordt ervan uitgegaan dat er ook in ook in Leeuwarden al in de veertiende eeuw sprake van een waag was. De waag waar in 1483 over gesproken wordt, heeft even ten oosten van het huidige gebouw gestaan. Hoewel men wist waar deze ongeveer had gestaan wist men niet of er nog restanten in de grond waren en wat de precieze afmetingen waren. Bij archeologisch onderzoek op de Nieuwestad werden in 2023 overblijfselen waaronder de vloer van deze middeleeuwse waag blootgelegd. Uit dit onderzoek bleek dat het gebouw ten tijde van de bouw van de vervangende waag er slecht aantoe moet zijn geweest. De muren die werden aangetroffen waren verzakt. Na dit onderzoek werd op die plaats een picknickgazon genaamd Het Groen Waagplein gerealiseerd. De waag die vandaag de dag op het Waagplein staat, is omstreeks 1590 gebouwd. In die tijd was het verplicht voor een marktkoopman zijn goederen te laten wegen op de waag. Deze verplichting gold vooral voor (groot)handelaren in vlees en zuivel. Het product dat op de waag in Leeuwarden de overhand had was zuivel, en dan vooral boter. Deze werd op de wekelijkse marktdagen in groten getale aangevoerd. De waag in Leeuwarden stond daarom ook wel bekend als de ‘boterwaag’. Er werden natuurlijk ook wel andere producten gewogen in de Leeuwarder waag, maar de hoeveelheden hiervan bleven in het niet bij die van zuivel (boter en kaas red.). Ter illustratie: tussen 1830 en 1860 werd jaarlijks gemiddeld 1.656.922 kg boter, 225.905 kg kaas en slechts 24.326 kg aan andere goederen gewogen. De relatief beperkte hoeveelheid kaas heeft als oorzaak dat er in Friesland tot aan het eind van de twintigste eeuw vooral boter geproduceerd werd. De Waag op de Nieuwestad is tot 1880 in gebruik geweest. Vanaf dat jaar werd er gewogen in het nieuwe Beurs- en waaggebouw aan het beursplein. Sinds de jaren 80 is in dit laatste gebouw de Openbare Bibliotheek gehuisvest en in 2019 opgevolgd door de Friese afdeling van de Rijksuniversiteit Groningen. In het waaggebouw is een lunchroom gevestigd.
Baarhuisje Algemene Begraafplaats Gorredijk

Het baarhuisje op de Algemene Begraafplaats van Gorredijk doet tevens dienst als klokhuis. Dit gebouw is net als de begraafplaats ontworpen door C. Wamel, het is echter wel twee jaar jonger dan de begraafplaats zelf, het gebouw is ontworpen in de trant van het expressionisme. Heden doet het gebouw niet langer dienst om overledenen in op te baren, maar het doet dienst als opslag voor tuingereedschap. Wamel heeft het kerkhof met baarhuis ontworpen met laatst genoemde helemaal achterin aan het einde van de begraafplaats. Tussen 1942 en 1946 werd de dodenakker naar achteren uitgebreid waardoor het baarhuisje bijna in het midden kwam te staan. In 1950 werd het, van oorsprong rechthoekige, baarhuisje zelf uitgebreid, deze uitbreiding is met gelijke materialen en in gelijke stijl gedaan. De uitbreiding is te recent gedaan, waardoor dit niet onder de bescherming van het rijksmonument valt. Exterieur Het baarhuis bestaat uit een toren van twee bouwlagen met aan weerszijden twee aanbouwen van elk een bouwlaag. Sinds de verbouwing bevindt zich aan de achterzijde eveneens een uitbouw van een bouwlaag. Het gehele gebouw is opgetrokken uit verschillende soorten baksteen. Het dak van de toren is een overstekend tentdak. Op het dak liggen zwart geglazuurde tegels, op de kepers liggen schubvorsten. De rondboogdeur in de voorgevel bevat onder andere traliewerk voor het ruitje. Daarnaast zijn ook de scharnieren goed zichtbaar. Luidklok De luidklok is niet de originele klok. De originele klok werd in 1943 door de Duitse bezetter geconfisqueerd, het was een 18e-eeuwse klok van de hand van Cyprianus Crans van Enkhuizen uit Hemrik. Omdat de klok niet terug is gevonden werd diens plaats in 1952 ingenomen door de huidige klok, deze is door Jacobus van Bergen gegoten. De klok heeft als randschrift: GEGOTEN DOOR JACOBUS VAN BERGEN TE MIDWOLDA. Ook de klok wordt niet beschermd door de status van rijksmonument.
Byvanck

De Bijvanck, ook: De Byvanck, is een landgoed en voormalig kasteel, ten westen van het dorp Beek in het bosgebied van Montferland, in de Nederlandse provincie Gelderland. Huis De Bijvanck Karakteristiek is het 18e-eeuwse huis 'de Bijvanck' in het midden van het landgoed. De geschiedenis van dit landhuis gaat terug tot 1362 toen er voor het eerst geschreven werd over het goed dat dan eigendom is van Gheryt Palick van der Wilten. Het landhuis en de omliggende kasteeltuin zijn in gebruik als privéwoning en niet toegankelijk voor het publiek. Op ongeveer 300 meter afstand van het huis ligt het "Rondeel". Dit is een eiland binnen een gracht waarop in de 12e eeuw een woontoren stond. Landgoed De Bijvanck Landgoed De Bijvanck is sinds 1984 eigendom van de Vereniging Natuurmonumenten en opengesteld voor wandelaars en ruiters. Het landgoed bestaat uit naaldbos en loofbos met daartussen enkele akkers en weilanden. Karakteristiek zijn een aantal kruislings op elkaar staande lanen met bijzondere bomen. Het gebied ligt lager dan het nabije Bergherbos en was te nat om te ontginnen, waardoor het door de eeuwen heen als bos- en natuurterrein in stand bleef. Het natuurlijke eikenbos heeft in het voorjaar een rijke ondergroei van aronskelk, bosanemoon, dalkruid en groot heksenkruid. In het gebied zijn wandelpaden en ruiterpaden. Bij de "Mariabeuk" staat een gedenkteken met een houten kruis voor een gevallen familielid. Afbeeldingen Externe link Byvank op Berghapedia
Geertruida Cornelia

De Geertruida Cornelia is een ronde stenen grondzeiler in het dorp Gorssel, Gelderland. Geschiedenis De vergunning om de molen te bouwen werd in 1893 aangevraagd, maar de bouw werd door het overlijden van de aanvrager pas in 1895 voltooid. Naast de molen kwam in 1896 ook een machinale maalinrichting, aangedreven door een petroleummotor van acht paardenkrachten. De motor werd in 1921 vervangen door een dieselmotor. De windmolen kwam in 1935 door een roedebreuk tot stilstand. Beide roeden werden verwijderd: één roede zit (verzaagd tot balken) nog steeds bij een buurman in de schuur, de andere roede is in het Nederlands Openlucht Museum in Arnhem terechtgekomen. De motormaalderij nam het werk van de windmolen over tot 1972. In 1999 werd het gehele molencomplex met molenaarswoning en maalderij gerestaureerd. In 2000 werd de molen officieel geopend. Constructie Romp: ronde stenen molen Kap: gedekt met riet Vlucht: 21,80 m. Wieken: twee stalen roeden Kruiwerk: Engels met 30 rollen Vang: Vlaamse vang Inrichting: 2 koppels maalstenen
De Hoop (Elspeet)

De molen De Hoop is een in 1894 gebouwde windmolen en staat aan de Molenweg 12 in Elspeet in de Nederlandse gemeente Nunspeet. Deze half belt-, half stellingmolen is gebouwd ter vervanging van een standerdmolen die was afgebrand. De belt- en stellinghoogte bedraagt 3,60 meter. Bij de restauratie in 2012 is rondom de molen een nieuwe belt aangebracht en is het stellingdeel verdwenen. Beschrijving De Hoop is een achtkante houten korenmolen met drie koppel maalstenen. Onder in de molen staat op een maalstoel het elektrisch aangedreven koppel. De windgedreven koppels hebben 16der kunststenen. Het houten achtkant was oorspronkelijk gebouwd als poldermolen in Wateringen, en werd in 1894 verplaatst naar Elspeet. De molen was een ondermolen; de bijbehorende middenmolen Maria-Antoinette staat in het Brabantse Zeilberg. De staat waarin de molen verkeert is uitwendig goed, maar het binnenwerk is nog slecht. In de molen zitten nog diverse, ijzeren assen met door riemen aangedreven wielen. Het gevlucht was 22,50 m. en had fokwieken met remkleppen. De ijzeren binnenroe was van fabrikant Schuitema en de geklonken buitenroe van de Belgische fabrikant Verhaeghe. De buitenroe was over twee heklatten (ongeveer 80 cm) verlengd met een gelast deel. Het gevlucht wordt op de wind gezet met een kruirad, vroeger met een kruilier. De kap van de molen draait op een Engels kruiwerk. De gietijzeren bovenas van de firma Enthoven uit 's-Gravenhage stamt uit 1847 en is 4,40 m lang. Hierdoor ligt de zeer zware penbalk ver naar voren en zit er tussen de penbalk en de korte spruit een lange, zwaar uitgevoerde balk. De molen wordt gevangen (geremd) met een Vlaamse blokvang, die bediend wordt met een vangstok. Voor het luien (ophijsen) is een elektrisch luiwerk aanwezig. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 4,8. Het bovenwiel heeft 75 kammen en de bonkelaar heeft 36 kammen. De koningsspil draait hierdoor 2,08 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 11 cm. Het spoorwiel heeft 92 kammen en de steenrondsels 40 staven. De steek is 9 cm. De steenrondsels draaien hierdoor 2,3 keer sneller dan de koningsspil en 4,8 keer sneller dan de bovenas. Restauratie In 1962 en 1972 is de molen gerestaureerd. In 2010 was een nieuwe opknapbeurt noodzakelijk. De restauratie werd aangpakt door Groot Wesseldijk uit Lochem. De roeden werden verwijderd en de kap en het rollenkruiwerk afgenomen. In 2011 kon de herstelde en met nieuw riet gedekte kap terug worden geplaatst. De weeg en het rietdek op het houten achtkant zijn hersteld. Tevens zijn de korte en lange spruiten en de houten achtkant opnieuw geverfd. De lange spruit is van ijzer. De staart is geheel vernieuwd. In 2012 zijn de fokwieken met remkleppen gestoken, waardoor de molen weer draaivaardig was. Fotogalerij
De Bazel (Arnhem)

De Bazel, ook wel Nederlandsche Heidemaatschappij genoemd, is een monumentaal pand in de Nederlandse stad Arnhem in de wijk Sonsbeek-Noord. Met de start van het gebouw is in 1912 begonnen naar ontwerp van architect Karel de Bazel, waar het gebouw later ook naar werd vernoemd. De symbolische eerste steen werd gelegd door prins Hendrik. Twee jaar later was de bouw voltooid en nam de opdrachtgever, de Nederlandsche Heidemaatschappij, intrede in het gebouw die het als hoofdkantoor ging gebruiken. Het gebouw is gelegen op een geaccidenteerd terrein, waardoor de bouwlagen niet gelijk zijn verdeeld over het gebouw. Zo bevat enkel de westelijke zijde een souterrain. Desondanks is de voorgevel symmetrisch opgezet. Het gebruik van gewapend beton werd voor de eerste malen in Nederland toegepast bij de bouw van een grote hal. Het gebouw is voorzien van vele versieringen, zoals glas-in-loodramen en schilderingen van Richard Roland Holst. Het gebouw was zo ingedeeld dat de belangrijke personen binnen het bedrijf voor in het gebouw hun zetel hadden en de meeste medewerkers verder achterin zaten. Later is er een grote uitbouw aan het kantoor toegevoegd, die niet bij het monument hoort. Voor het gebouw staan vier beelden van Gijs Jacobs van den Hof. Tegenwoordig huisvest het gebouw een advocatenkantoor en notariskantoor.