NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Café De Unie

El Café de Unie es un edificio situado en Róterdam diseñado por el arquitecto Jacobus Johannes Pieter Oud en el año 1925. Originariamente, el proyecto fue pensado para rellenar, de forma temporal, un terreno baldío entre dos edificios construidos en el siglo XIX siguiendo los cánones estéticos de la época. El lugar sobre el que se iba a alzar el edificio se situaba en Calandplein. El propietario contactó con Oud para que fuese éste el encargado de desarrollar la propuesta. A pesar de ser planteado como temporal, acabó por quedarse como permanente, pero fue destruido durante el bombardeo de la ciudad el 14 de mayo de 1940. Estéticamente, aunque en 1925 Oud ya no pertenecía al grupo De Stijl, en el edificio se aprecian los rasgos característicos de este movimiento. Así, en la fachada se aprecian composiciones de rectángulos de colores primarios y el uso del yeso blanco. Esta fachada ha sido comparada en muchas ocasiones con las composiciones asimétricas elaboradas en la década de 1920 por Piet Mondrian. De igual modo, ésta cuenta con propiedades tridimensionales, siendo tratada como un plano con relieves, dotando de un valor artístico a todos los elementos que la componen.​ El letrero de neón está dispuesto de manera que sea visible desde varios puntos de vista. En 1986 se construyó, partiendo del original, un nuevo Café de Unie en Mauritsweg, a unos 500 metros de donde se encontraba originalmente, en una parte del centro que se libró del bombardeo. Este edificio fue diseñado por el arquitecto Carel Weeber​ como réplica de la fachada original de Oud. En la planta baja se encuentra una cafetería-restaurante con un pequeño teatro atrás, la cual fue rediseñada por Peter Hopman en 2010, quien se basó en una silla diseñada por J.J.P. Oud en 1934. Referencias
Castello di Ruurlo

Il castello di Ruurlo (in olandese Kasteel Ruurlo o Huis (te) Ruurlo o Huize Ruurlo) è uno storico edificio del villaggio olandese di Ruurlo (comune di Berkelland), nella regione dell'Achterhoek (provincia della Gheldria), costruito tra gli inizi del XIV secolo e gli inizi del XVIII secolo. Fu di proprietà delle famiglie Van Holthuizen e Van Heeckeren. L'edificio è classificato come rijksmonument nr. 529502. Storia Il castello di Ruurlo venne menzionato per la prima volta nel 1326. In origine, l'edificio era di proprietà della famiglia Van Holthuizen, prima di passare nel corso del XV secolo nelle mani della famiglia Van Heeckeren. Tra i membri di quest'ultima famiglia a essere prorietari del castello vi fu Agnes, che ereditò il castello nel 1609 in seguito alla morte dei suoi otto fratelli. L'edificio venne in seguito più volte modificato, in particolare nel 1572 e agli inizi del XVII secolo, quando venne aggiunta una torre. Nel 1628, a causa dei debiti, la famiglia Van Heeckeren dovette cedere l'edificio ad Adriaan Schimmelpennick van der Oye. Il castello tornò però nelle mani dei Van Heeckeren nel 1727, quando un membro di questa famiglia lo riacquistò per la cifra di 70.000 fiorini da un membro della famiglia Van Heeckeren. In seguito, vennero apportate ulteriore modifiche al castello, che tra il 1727 e il 1729 acquisì il suo aspetto definitivo. Nel 1760 la torre della facciata del castello fu dotata di un orologio, al quale nel 1874 venne aggiunto un quadrante, realizzato dalla ditta parigina Borrel. Agli inizi del XIX secolo, venne poi realizzato attorno al castello un giardino all'inglese, che vide in seguito gli interventi di architetti quali J.P. Posth, Jan David Zocher jr. e Louis Paul Zocher, e sempre, nel corso del XIX secolo, gli interni del castello di Ruurlo vennero arredati con mobii provenienti dalla Huis De Voorst di Zutphen Nel 1879 venne poi realizzata l'orangerie, che sarebbe stata poi modificata in una sala da tè nel 2003. Alla fine degli anni settanta, il castello venne acquisito dal comune di Ruurlo e a partire dal 1984, dopo un'opera di restauro (1982-1983 venne utilizzato come municipio, funzione che assolse fino al 2005, anno in cui fu soppressa la municipalità di Ruurlo. In seguito, nel 2013, il castello venne ceduto a Hans Melchers (1938-2023), uno degli uomini d'affari più ricchi dei Paesi Bassi. In seguito, a partire dal 2017, il castello di Ruurlo divenne una delle sedi del Museo More. Architettura Il castello è a forma quadrangolare ed è realizzato in mattoni. Gli interni sono il risultato del lavoro di varie epoche, anche se prevalgono gli stili barocco e rococò caratteristici del XVIII secolo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su castello di Ruurlo Collegamenti esterni Sito ufficiale, su museummore-kasteelruurlo.nl.
Kasteel Ruurlo

Huis Ruurlo is een kasteel en landgoed in de gemeente Berkelland, zuidelijk gelegen van het dorp Ruurlo, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het is onderdeel van een sinds 2010 geregistreerd rijksbeschermd complex Historische Buitenplaats. Geschiedenis Kasteel Ruurlo wordt al in 1326 genoemd en is vanaf de 15e eeuw in handen van de Nederlandse adellijke familie Van Heeckeren geweest. Vanaf de jaren '80 deed het dienst als gemeentehuis van Ruurlo. Vanwege de fusie met Borculo, Eibergen en Neede in 2005 verloor het zijn bestemming. In 2013 kocht Hans Melchers kasteel en landschapspark en liet het grondig restaureren. Vanaf 2017 maakt het deel uit van museum MORE. Verbouwingen Doordat er in alle voorgaande eeuwen permanent aan het kasteel gebouwd werd, bestaat het gebouw uit een mengelmoes van bouwstijlen. Middeleeuws muurwerk bestaat nog, met name in de kelderverdieping. Bijna de gehele linkerkant van het huis is 16e-eeuws waarvan de grote vierkante toren in 1572 zijn huidige vorm kreeg. De "losse" toren aan de achterkant werd in de aanvang van de 17e eeuw bijgebouwd, waarvan de muur aan deze kant in de 19e eeuw van nieuwe geveltoppen werd voorzien. Belangrijke delen van het interieur stammen uit het door Arnold Joost van Keppel gebouwde Huis De Voorst die in de 19e eeuw naar Ruurlo werden overgebracht. Vlak voor de restauratie van begin jaren tachtig was het kasteel de locatie voor de televisieserie 'De Zevensprong' naar het boek van Tonke Dragt. De VVV in Ruurlo heeft nu ook een fietstocht door het dorp georganiseerd met "de Zevensprong" als thema. Het "Jonker Joostpad" is een andere wandel/fietstocht rond het kasteel, waarin Joost van Heeckeren, jonkertje en kasteelheer uit de 16e eeuw, vertelt over het plaatselijk erfgoed. Het kasteel is een populaire locatie om te trouwen. In 2003 is naast het kasteel de oranjerie uit 1879 herbouwd die dienstdoet als theehuis, en voor speciale gelegenheden wordt verhuurd. Vanaf 2013 werd zowel kasteel als landschapspark grondig verbouwd. Er werd een nieuwe brug gelegd over het water naar de ingang van het kasteel. De houten vloeren van de zalen weerspiegelen de plafondschilderingen. Sommige bintschilderingen op de bovenste verdieping zijn nog origineel. Museum De vorige eigenaar, Hans Melchers, heeft in 2017 zijn plannen gerealiseerd om in het kasteel een Carel Willinkmuseum met schilderijen van Carel Willink te vestigen. Dit is de tweede locatie van Museum MORE. Kasteel Ruurlo is sinds 27 juni 2017 geopend voor het publiek. In 2024 vond er een tentoonstelling van Koos Buster plaats.
Рюрло (замок)

Рюрло (нид. Kasteel Ruurlo) — старинный каменный замок и поместье к югу от деревни Рюрло, в общине Беркелланд, в провинции Гелдерланд, Нидерланды. Является частью комплекса исторической усадьбы, которая с 2010 года имеет статус памятника национального значения, охраняемого государством. По своему типу относится к замка на воде. История Ранний период Впервые упоминание замка Рюрло встречается в документах за 1326 год. До сих пор сохранились каменные стены, возведённые ещё в Средние века. Старая кладка хорошо видна в подвалах замка. Согласно архивам первым владельцем замка был граф Рейнхуд I ван Гелре. В начале XV века замок и поместье приобрёл Якоб ван Геккерен. С той поры поместье почти два века находилось во владении голландского дворянского рода Ван Геккерен. После XVII века С конца XVII века в замке проживал известный полководец Арнольд ван Кеппель. Также некоторое время в XVIII веке комплекс служил резиденцией самопровозглашённого титулярного короля Корсики Теодора фон Нойхофа. Именно отсюда этот авантюрист отправился на повторное (и вновь неудачное) завоевание средиземноморского острова. За время существования замок неоднократно перестраивался. Значительная часть южной стороны комплекса построена в XVI веку, а большая квадратная башня обрела свой нынешний вид в 1572 году. Башня в северо-восточной части комплекса пристроена в начале XVII века. По инициативе Арнольда ван Кеппель в замке появились роскошные интерьеры. В начале XIX века обновлена часть фасадов. С 1980-х годов замок служил ратушей Рюрло. Из-за слияния общины Рюрло с соседними общинами потребность в отдельном административном здании отпала. XXI век В 2003 году рядом с замком была восстановлен старинная оранжерея, построенная ещё 1879 года. Здесь работает кафе и ресторан. В 2013 году голландский миллиардер Ганс Мельхерс купил замок и ландшафтный парк. За свой счёт он полностью отреставрировал их. Был построен ещё один мост. Описание Замок построен на искусственном острове и имеет в основе квадратную форму. В прежние времена по углам имелись оборонительные башни. Попасть внутрь замка можно было только по подъёмному мосту. В массовой культуре В начале 1980-х годов в замке снимался ряд целый эпизодов телесериала «Тайна седьмого пути» по мотивам книг голландской писательницы Тонке Драхт. Современное использование С 2017 года замок является филиалом музея MORE. Замок можно арендовать для проведения торжественных мероприятий, свадеб и семинаров. Галерея Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Рюрло (замок) Об истории замка Рюрло на сайте museummore-kasteelruurlo.nl
Duinen Terschelling

Das Fauna-Flora-Habitat-Gebiet Duinen Terschelling liegt auf der westfriesischen Insel Terschelling in der niederländischen Provinz Friesland. Das 40,4 km² große Schutzgebiet gehört zum europäischen Schutzgebietsnetz Natura 2000. Es umfasst die Dünenlandschaft im Norden der Insel. Das Gebiet grenzt im Norden an das Natura-2000-Gebiet Noordzeekustzone und im Süden an das Natura-2000-Gebiet Waddenzee. Zudem überschneidet es sich in großen Teilen mit dem gleichnamigen Vogelschutzgebiet. Das Gebiet wurde 2002 als FFH-Gebiet vorgeschlagen. 2004 erfolgte die Bestätigung als Gebiet gemeinschaftlicher Bedeutung (SCI) und 2009 die Ausweisung als Besonderes Erhaltungsgebiet (SAC). Schutzzweck Lebensraumtypen Folgende Lebensraumtypen nach Anhang I der FFH-Richtlinie kommen im Gebiet vor; prioritäre Lebensraumtypen sind mit * gekennzeichnet: Arteninventar Folgende Arten von gemeinschaftlichem Interesse sind für das Gebiet gemeldet: Siehe auch Liste der FFH-Gebiete in den Niederlanden Weblinks Standarddatenbogen für das FFH-Gebiet Duinen Terschelling
Duinen Terschelling

Duinen Terschelling is een Natura 2000-gebied (gebiedsnummer 4) op het Waddeneiland Terschelling met de classificatie 'duinen'. In het gebied komen vooral uitgestrekte droge duingraslanden en heidebegroeiingen voor, met daarin vele bijzondere soorten korstmossen, mossen en hogere planten. De daartussen gelegen duinvalleien kennen een breed scala aan variatie, van open water tot knopbiesbegroeiingen en zure berkenbossen. Dit gebied is op 26 februari 2009 definitief aangewezen als Natura 2000-gebied. Enkele duinen in het gebied zijn: Kaapsduin en Seinpaalduin bij West-Terschelling en de Kaapsduin bij Oosterend. Important Bird Area De duinen zijn aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de blauwe kiekendief, bruine kiekendief en noordse stern. Externe link Natura 2000
Duinen Terschelling

Duinen Terschelling este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 4.040 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Duinen Terschelling este situat la coordonatele 53.3995°N 5.3073°E﻿ ()53.3995; 5.3073. Înființare Situl Duinen Terschelling a fost declarat sit de importanță comunitară în august 2002 pentru a proteja 2 specii de plante și 1 specie de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în februarie 2009. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 14 habitate naturale: Salicornia și alte specii anuale care populează regiunile mlăștinoase și nisipoase, Pajiștile Spartina (Spartinion maritimae), Pășuni atlantice udate de apa mării (Glauco-Puccinellietalia maritimae), Dune mobile cu vegetație embrionară, Dune mobile de-a lungul țărmului cu Ammophila arenaria („dune albe”), Dune de coastă fixe cu vegetație erbacee („dune gri”), Dune fixe decalcificate cu Empetrum nigrum, Dune fixe decalcificate atlantice (Calluno-Ulicetea), Dune cu Hyppophaë rhamnoides, Dune cu Salix repens ssp. argentea (Salicion arenariae), Dune împădurite din regiunile atlantică, continentală și boreală, Depresiuni intradunale umede, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae). La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate: plante (2): moșișoare (Liparis loeselii), Luronium natans mamifere (1): Halichoerus grypus Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Fort Hoofddijk

Het Fort Hoofddijk is in 1877 – 1879 ten oosten van Utrecht gebouwd als onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Als gevolg van de vooruitgang in geschut en explosieven was de fortenkring die in de jaren '20 van de 19e eeuw rond Utrecht was gebouwd verouderd geraakt, en werd er in de jaren zeventig van de 19e eeuw een nieuwe vooruitgeschoven kring van forten rond de stad aangelegd. Het Fort Hoofddijk is gebouwd ter verdediging van het acces de Hoofddijk, de hooggelegen Hoofddijk zou bij een inundatie boven water blijven uitsteken. Verder gaf het fort flankerende vuurondersteuning van de aangrenzende forten bij Rijnauwen en Voordorp. Fort Hoofddijk werd in de derde bouwfase van de Nieuwe Hollandse Waterlinie gebouwd. Het maakte deel uit van de zogenoemde tweede, vooruitgeschoven, fortenkring rondom Utrecht die toen op zo’n 3500 à 4000 meter van de toenmalige stadsrand lag. Het is een relatief klein fort met een oppervlakte van circa 1,5 hectare. Het terrein is maximaal 200 meter lang en niet groter dan 100 meter breed. Het is geheel omgeven door een natte gracht. Het werk omvat onder meer een bomvrije kazerne en drie remises. De bomvrije kazerne A is gemaakt van bakstenen en telt twee verdiepingen. In de gevel is een stichtingssteen met het jaartal 1879. De kazerne is voorzien van een dikke aarddekking, zodat het metselwerk niet werd blootgesteld aan directe treffers. Alleen de keelzijde is onbedekt. Het interieur omvat zware gemetselde gewelven. De kazerne is via een poterne verbonden met de aan de frontzijde ervan gelegen bomvrije remise/munitiedepot B. Deze remise is in dezelfde tijd gebouwd, maar heeft een verdieping. Net als de kazerne is ook dit gebouw aan drie zijden en bovenop van een dikke aarddekking voorzien, zodat het metselwerk niet direct door vijandelijke granaten werd getroffen. De oorspronkelijke fortwachterswoning ten zuiden van de toegang van het fort is gesloopt. Sinds 1963 is het fort in bezit van de Universiteit Utrecht, die een botanische tuin aanlegde. Tegenwoordig maakt het complex Fort Hoofddijk deel uit van de Botanische Tuin Fort Hoofddijk in De Uithof. In het pand zelf wordt geofysisch en paleomagnetisch onderzoek voor de faculteit Aardwetenschappen verricht. Beschermd als rijksmonument Het fort kent een beschermde status als rijksmonument. Om precies te zijn, zijn er 9 onderdelen op het fort die een inschrijving in het rijksmonumentenregister hebben. Een overzicht hiervan is te vinden in de Lijst van rijksmonumenten op Fort Hoofddijk. Zie ook Forten bij Utrecht Externe links Hollandse Waterlinie-Kenniscentrum Fort Hoofddijk Botanische tuinen van de Universiteit Utrecht Paleomagnetisme
Rooms-katholieke begraafplaats Dongen

De Rooms-katholieke begraafplaats Dongen is een gemeentelijke begraafplaats aan de Bolkensteeg in de Nederlandse gemeente Dongen (provincie Noord-Brabant). De begraafplaats is ook bekend als Laurentius Dongen. Ze heeft een onregelmatig grondplan met een oppervlakte van 4.600 m² en wordt omgeven door een haag. De toegang bestaat uit een dubbel traliehek uit smeedwerk afgewerkt met spiraalvormige versieringen. Links van het centrale pad staat een bakstenen lijkenhuisje onder een zadeldak. Britse oorlogsgraven Op de begraafplaats ligt een perk met 9 gesneuvelden uit de Tweede Wereldoorlog. Het zijn 8 Britten van de Royal Air Force Volunteer Reserve en 1 Pool van het Polish Army. Zeven Britten waren bemanningsleden van een Halifax bommenwerper dat op weg naar Duitsland op 25 mei 1944 werd neergeschoten. De achtste Brit die hier begraven ligt werd samen met de zes andere bemanningsleden van een Avro Lancaster bommenwerper op 21 juli 1944 neergeschoten. Hij werd in Dongen begraven, maar de andere manschappen werden elders begraven. De graven staan bij de Commonwealth War Graves Commission geregistreerd onder Dongen Roman Catholic Cemetery
De Muntel

De Muntel is een buurt in 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant en een deel van de wijk Muntel/Vliert. De buurt is in 1917 als een van de eerste stadsuitbreidingen gebouwd. Doordat de buurt buiten de oude stadsmuren van de Binnenstad ligt, moest het terrein opgehoogd worden. Hiervoor is de IJzeren Vrouw gegraven, een meer in de gemeente 's-Hertogenbosch. De buurt is evenwijdig aan de stadswallen gebouwd wat goed herkenbaar is in het stratenpatroon. In 2008 werd een groot deel van de buurt aangewezen tot beschermd stadsgezicht. Aanvankelijk was het de bedoeling, dat de Zuid-Willemsvaart om de buurt heen gelegd zou worden, maar dit is vanwege de hoge kosten afgeblazen. Wel waren er al wel voorbereidende werken gestart. De bomenrij aan het Van Lanschotpad is een stille getuige van dit plan. De buurt is gebouwd om de arbeiders in de stad huisvesting te bieden. In die tijd telde de stad nog vele krotten. Met sociale woningbouw kon men dit probleem een halt toeroepen. De kosten van de bouw van de buurt rezen de pan uit, waardoor de huurprijzen van de woningen niet door de arbeiders opgehoest konden worden. Alleen ambtenaren en middenstanders konden ze betalen. De Muntel is de eerste buurt in de gemeente met een rioleringssysteem. De pompinstallatie van de buurt is bewaard gebleven en staat op de hoek van de Oud-Vlijmenseweg met de Oude Engelenseweg. De naam Muntel is mogelijk te herleiden naar het woord muntelo, een ruig begroeide plaats in een drooggelegd moeras. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in De Muntel Lijst van rijksmonumenten in De Muntel Wijken in 's-Hertogenbosch
Rooms-Katholieke begraafplaats Nieuw-Ginneken

De Rooms-Katholieke begraafplaats Nieuw-Ginneken is een begraafplaats, gelegen aan de Dorpstraat in het voormalige Nederlandse dorp Nieuw-Ginneken, nu een deel van het dorp Ulvenhout (provincie Noord-Brabant). De begraafplaats maakt deel uit van de parochie Sint-Laurentius. Ze heeft een oppervlakte van 3.200 m² en wordt deels omgeven door een metalen hekwerk en een haag. De toegang bestaat uit een dubbel metalen traliehek tussen gietijzeren zuilen. Op de begraafplaats staat een gedenkteken voor de slachtoffers uit de Tweede Wereldoorlog en de onafhankelijkheidsoorlog in Indonesië. Centraal staat een groot kruis waaronder de graven liggen van twee voormalige priesters van de parochie, nl.: Jacobus Joossen en Ludovicus Adrianus Fick, beiden begin vorige eeuw overleden. De begraafplaats wordt niet meer gebruikt. Brits oorlogsgraf Op de begraafplaats ligt het graf van Anthony Flanaghan, soldaat bij het Lincolnshire Regiment. Hij diende onder het alias F. Kelly en sneuvelde op 30 oktober 1944 in de leeftijd van 25 jaar. Zijn graf wordt onderhouden door de Nederlandse Oorlogsgravenstichting in opdracht van de Commonwealth War Graves Commission alwaar het geregistreerd staat onder Nieuw Ginneken (Ulvenhout) Roman Catholic Cemetery.
Woudvaartbrug

De Woudvaartbrug, in de volksmond: De bult syn bruege is een ophaalbrug van ijzer/staal (hoogbouwconstructie) en hout (brug) in Sneek in de provincie Friesland. De brug vormt op het water de verbinding tussen de Stadsgracht (Sneek) en de Woudvaart. Op straat verbindt de brug de Prinsengracht en de Woudvaartkade. Er is alleen in het drukke hoofdvaarseizoen een stage brugwachter aanwezig. Tijdens de overige periode wordt de brug door de brugwachter op de Lemmerbrug meebediendt. Vaartuigen richting Stadsgracht betaalden t/m 2012 een bruggeld van € 2,-. Sinds 2013 is de doorvaart door Sneek gratis.
SOMT University of Physiotherapy

SOMT University of Physiotherapy is een private onderwijsinstelling voor hoger onderwijs in Nederland gevestigd in Amersfoort. De instelling verzorgt voltijdopleidingen en nascholing (hbo, wo, Bachelor en Master) op het gebied van het bewegingsapparaat. De instelling richt zich naast onderwijs ook op fundamenteel en op klinisch georiënteerd onderzoek. Ze werkt daarvoor samen met bedrijven op het gebied van medische technologie, medische hulpmiddelen en voeding. Het onderzoek wordt uitgevoerd door de aan de instelling verbonden wetenschappers. SOMT is een afkorting van Stichting Opleiding Musculoskeletale Therapie. Het gebouw van SOMT aan de Softwarelaan is ontworpen door agNova Architecten uit Amersfoort. Opleidingen SOMT University of Physiotherapy biedt fysiotherapie opleidingen op HBO- en WO-niveau aan: HBO Master Manuele Therapie HBO Master Sportfysiotherapie HBO Master Bekkenfysiotherapie HBO Master Fysiotherapie in de Geriatrie HBO Master Musculoskeletale Echografie WO Bachelor Fysiotherapie De opleidingen zijn erkend door de Nederlands-Vlaamse Accreditatieorganisatie (NVAO). Naast deze opleidingen biedt de instelling nascholing in de vorm van cursussen en masterclasses aan. Deze zijn erkend door het Koninklijke Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie en het Keurmerk Fysiotherapie. Externe link SOMT University of Physiotherapy