NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Slagen (wijk)

De Slagen is een woonwijk in 's-Hertogenbosch, in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De wijk ligt in het stadsdeel Noord. De straatnamen in de wijk hebben geen namen, maar zijn genummerd; van Eerste Slagen tot en met de Zevende Slagen. Deze straten liggen aan een centrale dreef, de Slagendreef. In de Hoge Slagen is bebouwing met appartementsgebouwen. In het westen van de wijk liggen het Jeroen Bosch College en basisschool Het Palet. Aangrenzende wijken Zie ook Wijken in 's-Hertogenbosch
St. Joseph, Leiden

St. Joseph Church is the largest Roman Catholic parish church still in use in Leiden in the diocese of Rotterdam. It is also called the Herensingelkerk, because it is situated at the street called Herensingel. The church is a national heritage site and one of the tallest buildings in the centre of Leiden. History The church was built in 1925 and designed by the architects Leo and Jan van der Laan in an expressionistic style related to the New Hague School. In 1934 the nearby Assumption of Mary Church in Leiden was closed and merged with the St. Joseph. From that moment the church is officially named Our Lady Assumption and Saint Joseph. Building The nave is relatively wide with the purpose to give al participants a clear view on the altar. The narrow aisles show stations of the Cross painted in 1943 by Wijnand Geraedts which also include an extra scene with the Ascension of Jesus. The apse is dominated by a fresco painted in 1931 by Alex Asperslagh in Art Nouveau style, depicting the Trinity. The pneumatic organ is from 1929 by Valckx & Van Kouteren. The wooden altar contains relics of Saint Boniface and the martyrs of Gorkum. The left chapel is dedicated to Padre Pio and contains a statue of his. Interior References External links Official website
Lucas Jansz Sinckbrug

De Lucas Jansz Sinckbrug (brug nr. 36) is een brug in Amsterdam-Centrum in de grachtengordel. Ze is gelegen in de westelijke kade van de Amstel en overspant daarbij de Keizersgracht. Ze is daarmee de laatste brug over de Keizersgracht, die hier eindigt. Aan de overkant van de Amstel werd de Nieuwe Keizersgracht gegraven, die begint eveneens met een brug, de Dirk van Nimwegenbrug (brug 241). Brug 36, sinds 1995 een gemeentelijk monument, wordt omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. Er ligt hier al eeuwen een brug. Daniël Stalpaert, stadsarchitect, tekende al een brug in zijn plattegrond van 1662, maar bebouwing ontbreekt dan nog in het geheel, het is meer een stratenplan. Echter ook Jacob Bosch en Frederick de Wit tekenden de brug in op hun kaarten van 1679 (laat vijf doorvaarten zien) en 1688 over de Keijsers Graft. De huidige brug dateert uit 1769, aldus een ingemetselde steen in de noordelijke kademuur aan de Amstel. De stenen welfbrug heeft drie overspanningen. De brug is vernoemd naar de landmeter Lucas Jansz Sinck. Deze was tezamen met Hendrick Jacobsz. Staets, Frans Oetgens en Hendrick de Keyser verantwoordelijk voor de voorbereiding en uitvoering van de derde Uitleg van de grachtengordel. Zij kregen ook bruggen naar hun vernoemd over respectievelijk de Herengracht, Prinsengracht en Achtergracht op het punt van kruising met de Amstel. De brug 36 moest wel regelmatig aangepast worden aan de eisen van het moderne verkeer, met name door de toegenomen zwaarte en wieldruk van de voertuigen. Ze is in 1977 nog grondig aangepakt met vernieuwing van fundering en boogconstructie.
Jardí dels Prínceps (Groningen)

El Jardí dels Prínceps és un jardí renaixentista del centre de Groningen (Països Baixos). Es troba al darrere del Prinsenhof, un edifici del segle xi. El jardí va ser construït el 1626 a la demanda del stadhouder Guillem Frederic de Nassau-Dietz i la seva dona Albertina Agnès d'Orange-Nassau. El Prinsenhof va ser a partir del 1594 la residència local dels prínceps de Nassau. El jardí conté, entre altres elements, un jardí de roses, herbes i una part amb arcs. Hi ha dues lletres compostes de bardisses la W de Willem Frederik (Guillem Frederic) i la A d'Albertina Agnès. A partir del segle xix el jardí es va degradar i es va convertir en una plaça. Entre el 1935 i el 1938, el jardí va ser reconstruït gràcies a un pla del 1637 d'Egbert Haubois i des d'aquesta època, el jardí s'assembla de nou al model inicial.
Prinsentuin (Groningen)

The Prinsentuin (English: Prince's garden) or Prinsenhoftuin is a garden built in renaissance style that is located in Groningen, behind the Prinsenhof. The Garden consists of a rose garden, a herb garden, a part with berceaus and a sundial on the wall above the entrance. The letters 'W' and 'A', the beginletters of stadtholder Willem Frederik of Nassau and his wife Countess Albertine Agnes of Nassau, are planted in the Prinsentuin to, using hedges. On the side of the Turfsingel the garden is fenced off by a high wall. On one side you can still see a bit of the blu wall, that once stood optop of this wall. The blue wall, That was attached in the French period, had to avoid that people threw drinks over the wall when the Prinsenhof was a militair hospital. Nowadays a tea house is settled in the building. The Prinsentuin is also known because of the annual event Dichters in de Prinsentuin (English: Poets in the Prinsentuin), where known and unknown poets read out their poems in the open air. References
Kepelse Meule

De Kepelse Meule of Molen aan de Kapel is een voormalige windmolen aan de Herkenbosscherweg 34 in Roermond. Deze ronde stenen molen is ingericht als korenmolen en is als grondzeiler in 1882 gebouwd als vervanger van de houten standaardmolen van Leonard Janssen nabij de Bredeweg in Roermond die in 1880 is afgebrand. Enkele jaren na de bouw is de molen verhoogd tot beltmolen, waarbij de opbouw cilindrisch is gemaakt om de bestaande molenkap te kunnen gebruiken. Op 13 februari 1896 werd een aanvraag gedaan om een pakhuis te bouwen en daarin een koppel stenen te plaatsen aangedreven door een gasstoommotor, die later werd vervangen door een benzinemotor en nog later door een elektromotor. In 1929 brak een roede, waarna de molen nog enige tijd op één roede draaide. Binnen een jaar werd de molen onttakeld en werden de vrijgekomen onderdelen te koop aangeboden. Het maalbedrijf werd nadien elektrisch aangedreven, de kap werd verwijderd en er werden drie silo's in het bovengedeelte aangebracht. In 1947 kwam er een elektrische hamermolen die een van de steenkoppels verving. In de loop van 1950-60 werd de belt weer verwijderd. Op 22 april 2012 is de molen na een restauratie opnieuw in bedrijf genomen als elektrisch maalbedrijf. De molen is in eigendom van de gemeente Roermond. Een vrijwillig molenaar onderhoudt de molen en er wordt regelmatig graan gemalen. Externe link website van de molen
Schiegemaal

Het Schiegemaal is een gemaal in Schiedam, dat als boezemgemaal wordt gebruikt. Het ligt tussen de Westerhaven en de Spuihaven. nabij de kruising van de Havendijk met de Havenstraat. Het gemaal werd in 1969 in opdracht van het Hoogheemraadschap van Delfland gebouwd. De capaciteit bedraagt 480 m3/min. Het boezemwater wordt geloosd op de Nieuwe Maas. Het Schiegemaal heeft voldoende capaciteit en hoeft niet te worden aangepast om te kunnen voldoen aan het plan ABCDelfland.
Heilig Hartkerk (Haarlem)

De Heilig Hartkerk is een voormalige rooms-katholieke kerk in Haarlem. Deze neogotische kerk werd in 1902 gebouwd door architect Peter Bekkers. Sinds 1980 is het gebouw een rijksmonument en in 1996 werd het herbestemd voor bewoning. Ligging Het gebouw staat op Kleverparkweg 15a, in het Ter Kleefkwartier in de buurt Kleverpark-zuid, ter hoogte van de kruising met de Tetterodestraat. Uitvoering Het gebouw is van het Haagse hallentype, waarbij elke zijbeuk gedekt wordt door een typerende rij steekkappen. Deze rijen van vier kappen worden afgesloten door een transept met kruiskap, die bekroond wordt door een vieringtoren met een naaldspits. Deze is veel scherper en hoger dan die van de achthoekige torens aan weerszijden van de entree, die maar weinig boven het middenschip uitsteken. Het middenschip wordt gesteund door vierkante zuilen met collonetten. De koorsluiting is veelhoekig. De kerk meet 55 meter van entree tot koor en is inclusief de zijbeuken 18 meter breed. Herbestemming Een monumentstatus brengt onderhoudskosten en beperkingen in de bestemming met zich mee, en toen het Bisdom Haarlem de kerk in de jaren negentig wilde verkopen wegens teruglopend kerkbezoek, was er weinig animo bij kopers. In 1996 en 1997 werden er studentenappartementen in het schip van de kerk gebouwd, waarbij de gemeente Haarlem via subsidies een groot deel van de kosten droeg. Ook werden er uitzonderingen toegestaan op de monumentstatus. Daarmee konden er in de zijgevels glas in loodramen verwijderd en ingangen gemaakt worden. De ingangen waren voor de appartementen op de begane grond, die voorzien werden van een tussenverdieping met slaapkamer. De typisch neogotisch hooggeplaatste ramen beginnen zes meter boven de grond, zodat daglicht op de begane grond alleen via een vide aan de gevelzijde binnenvalt. Daarvoor was een ontheffing van het Bouwbesluit nodig. De appartementen staan op een hulpconstructie om ze te kunnen plaatsen en verwijderen zonder grote ingrepen aan het monument. Ze staan dus min of meer vrij, maar voor het trappenhuis dat de vier verdiepingen verbindt met de begane grond, is wel een bevestiging aan de dakbogen toegepast. Omdat een deel van het interieur onder de monumentenbescherming valt, konden slechts 67 van de geplande 100 appartementen gerealiseerd worden. Daardoor is aan beide einden van de kerk, bij de entree en het koor, het interieur over de volle hoogte zichtbaar gebleven. De renovatie werd uitgevoerd volgens een plan van architectenbureau Prins en Kentie uit Amsterdam en won in 1998 de Nationale Renovatie Prijs in de rubriek Woningbouw Herbestemming. Anno 2020 waren er diverse kleine bedrijven gevestigd in de voormalige kerk. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Haarlem
Kingmatille, Dronryp

Kingmatille is a smock mill in Dronryp, Friesland, Netherlands which was moved to its present location in 1985. The mill is listed as a Rijksmonument, number 28614. The windmill is named after the nearby hamlet of Kingmatille. History Kingmatille was originally built in 1870 to drain the 80 hectares (200 acres) Van Duinen Polder. It was replaced by a diesel engine. The mill was restored in 1950 and in 1985 it was moved to its present location, by the Hatzumer Polder. The mill was officially opened on 23 October 1991 by Pieter van Vollenhoven. In May 1987, the Archimedes' screw broke. It was repaired by spring 2009. Description Kingmatille is a three-storey smock mill on a single-storey base. There is no stage, the sail reaching almost to the ground. The smock and cap thatched. The mill is winded by tailpole and winch. The sails are Common sails. They have a span of 13.00 metres (42 ft 8 in). The sails are carried on a cast-iron windshaft. The windshaft also carries the brake wheel which has 38 cogs. This drives the wallower (20 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 29 cogs drives a gearwheel with 30 cogs on the axle of the wooden Archimedes' screw. The axle of the screw is 280 millimetres (11 in) diameter and the screw is 900 millimetres (2 ft 11 in) diameter and 4.15 metres (13 ft 7 in) long. The screw is inclined at 22°. Each revolution of the screw lifts 193 litres (42 imp gal) of water. Public access Kingmatille is open to the public by appointment on Tuesdays and Thursdays. References
Kingmatille (windmolen)

De Kingmatille (in het Fries vaak Keimpetille genoemd) is een poldermolen in Hatsum ten zuidwesten van het Friese dorp Dronrijp, dat in de Nederlandse gemeente Waadhoeke ligt. Beschrijving De Kingmatille, een grondzeiler die oorspronkelijk uit 1870 dateert, werd in 1987 op zijn huidige locatie nabij het Van Harinxmakanaal geplaatst, waar hij de Hatsumerpolder bemaalt. De molen is daarnaast ook maalvaardig in circuit. De wipstok van de Kingmatille is versierd met een eenhoorn. De molen is vernoemd naar de nabijgelegen buurtschap Kingmatille. In 1991 werd de molen, die eigendom is van de Stichting Molens in Menaldumadeel, gerestaureerd. De molen is op afspraak te bezichtigen. Zie ook Molens in Friesland
Kingmatille (Dronrijp)

Kingmatille – wiatrak w miejscowości Dronrijp, w gminie Menaldumadeel, w prowincji Fryzja, w Holandii. Młyn został wzniesiony w 1985 r. Ma on trzy piętra, przy czym powstał na jednopiętrowej bazie. Jego skrzydła mają rozpiętość 13,00 m. Wiatrak służył głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-16]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
Verzorgingsplaats Vrijenban

Verzorgingsplaats Vrijenban is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de A13 tussen de aansluitingen Delft-Zuid (10) en Rotterdam The Hague Airport (11). De uitvoegstrook van aansluiting Delft-Zuid loopt over in de invoegstrook voor deze oprit. De verzorgingsplaats heeft diverse eetgelegenheden. De naam komt van de ambachtsheerlijkheid Vrijenban. Deze gemeente is grotendeels opgegaan in de plaats Delft waar Vrijenban nog als wijk bestaat. Delfgauw en Oude Leede behoorden ook tot Vrijenban, en zijn opgegaan in Pijnacker (thans Pijnacker-Nootdorp). Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats Ruyven.
Op de Vrouweheide

Op de Vrouweheide (English: On the Vrouweheide) is a windmill located on the Vrouwenheide just south of Ubachsberg, Voerendaal, in the Dutch province of Limburg. Built in 1858 as a tower mill on an artificial hill, the windmill functioned as a gristmill. The mill is a national monument (nr 37893) since 17 January 1967. History Built in 1858, the windmill functioned as a gristmill until 1925, after which it fell into disrepair. The internal machinery was removed in 1950, and in 1958, the exterior was restored to function as a standstill monument. The mill was restored in 1975 to function as a restaurant. It was turned into a living space in 1980. The mill was again restored in 1989 bringing the exterior back to its original state, with the sails in working order. The mill is currently privately owned and functions as housing. Gallery of images Trivia Located 216 meters above Amsterdam Ordnance Datum, it is the highest windmill in the Netherlands. Although the windmill was built in 1858, the building itself indicates it was built in 1857. References
Op de Vrouweheide

Op de Vrouweheide is een voormalige korenmolen op de Vrouwenheide, even ten zuiden van Ubachsberg in de Nederlandse provincie Limburg. De molen is particulier eigendom en ingericht als woning. Het is sinds 1967 een rijksmonument. De molen staat op het Plateau van Ubachsberg. Het is met 216 meter boven NAP de hoogstgelegen windmolen van Nederland. Geschiedenis De molen werd in 1858 gebouwd. Hij bleef tot 1925 in bedrijf en verviel daarna tot ruïne, het binnenwerk werd rond 1950 verwijderd. In 1958 volgde een uitwendige restauratie tot stilstaand monument. Tot 1975 was er café-restaurant in gevestigd. In 1980 werd het een woning. Bij een omvangrijke restauratie in 1989 werd de molen uitwendig weer in de originele staat teruggebracht, in principe is hij draaivaardig. In 2022 en 2023 zijn de oude teerlagen verwijderd en is het metselwerk van de romp grondig vernieuwd en opnieuw gevoegd om het ademend vermogen te herstellen. Sinds 1967 is de molen een rijksmonument.
SV EMS

Sportvereniging Eendracht Maakt Sterk, afgekort: EMS of SV EMS, is een amateurvoetbalvereniging uit Roermond, Limburg, Nederland. Algemeen Geschiedenis SV EMS werd opgericht op 18 maart 1947. Buurtbewoners in de Roermondse wijk De Hei wilden, na de grauwe jaren van de Tweede Wereldoorlog, ontspanning in hun wijk, en besloten een voetbalvereniging op te richten. Het gemeentebestuur kon de oprichters niet helpen met een financiële bijdrage. Om toch aan geld te komen besloten de mannen om geld bij elkaar te sprokkelen door middel van een deur-aan-deur collecte, waarna ze een wedstrijdbal konden kopen. Omdat de wijk nog niet zo ontwikkeld was, was het zoeken naar een speelveld niet erg moeilijk: de club betrad een veld op "Kitskensberg". Fusie Vooruitlopend op een beoogde fusie tussen SV EMS en RFC Roermond werd in de seizoenen 2016/17 en 2017/18 uitgekomen als SV EMS/RFC in het standaardvoetbal. Ook de andere teams binnen de club speelden in samengestelde teams met RFC Roermond. Tot een fusie kwam het echter niet waardoor SV EMS in het seizoen 2018/19 weer geheel zelfstandig in competitieverband uitkwam. Standaardelftal Het standaardelftal speelt in het seizoen 2023/24 in de B-Categorie Derde klasse van het KNVB-district Zuid-II. Competitieresultaten 1971–2022 * 2016/17 en 2017/18: als samengesteld team onder de naam SV EMS/RFC
Gorlaeus (gebouw)

De Gorlaeus-laboratoria in de Nederlandse stad Leiden zijn een complex van de Universiteit Leiden. Het gebouw bevindt zich in de wijk Leeuwenhoek, vlak bij het Huygens-laboratorium, het Snelliusgebouw en het Oortgebouw (waarin onder andere de Sterrewacht Leiden en het Kamerlingh Onnes Laboratorium zijn gevestigd). Samen huisvesten deze gebouwen een groot deel van de Faculteit der Wiskunde en Natuurwetenschappen. Het gebouw is vernoemd naar David van Goorle, ook bekend onder zijn verlatijnste naam Gorlaeus. De Gorlaeus-laboratoria bestaan uit de zogenaamde "schotel", de hoogbouw, het practicumgebouw (LCP) en de laagbouw (gebouw LMUY). In de schotel van het Gorlaeus bevinden zich collegezalen, waaronder een van de grootste collegezalen van de universiteit (zaal 4/5), die plaats biedt aan 700 studenten. Hier wordt tevens regelmatig college gegeven aan studenten in de rechten en de psychologie, omdat deze colleges te groot zijn voor een zaal in hun eigen gebouwen. In het gebouw worden studenten Sterrenkunde (STK), scheikunde, Molecular Science & Technology (MST), Life Science & Technology (LST) en Bio-farmaceutische wetenschappen (BFW) onderwezen. Er wordt ook veel onderzoek verricht. Het complex is gebouwd tussen 1963 en 1971. Vanaf 2013 vond er een renovatie plaats waarbij delen van het gebouw gesloopt werden en er nieuwbouw werd gepleegd. In 2024 is de tweede fase hiervan afgerond met de opening van een nieuw gebouw, dat vast zit aan de 'schotel'. Naar verwachting is de volledige renovatie klaar in 2028. Externe link Nicolette Blok et al.: Vier eeuwen geschiedenis in steen. Universitaire gebouwen in Leiden. Leiden, 2005, ISBN 9090180524 (papieren versie)
Eilandbrug (Overijssel)

De Eilandbrug is een brug in de rijksweg N50 over de IJssel tussen Kampen en Ramspol. De eigenlijke brug bestaat uit een asymmetrische tuibrug over de hoofdoverspanning, een beweegbare brug en aanbruggen boven de uiterwaarden. Zeilboten lager dan 14 meter kunnen onder de brug doorvaren. De beweegbare brug wordt voornamelijk gebruikt door zeilschepen van de bruine vloot met als thuishaven Kampen. De brug is op 21 januari 2003 officieel in gebruik genomen. De brug is ontworpen door de Bouwdienst van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat, hierin bijgestaan door architect Hans van Heeswijk. De brug werd in 2003 onderscheiden met de betonprijs. Trillingsdemper Tijdens de bouw werden trillingsdempers toegevoegd om trillingen door eigenresonantie te beheersen. Eigen- of zelfresonantie is een fenomeen waar bruggenbouwers mee te maken krijgen (zie Tacoma Narrows Bridge). Zie ook Lijst van bruggen over de (Gelderse) IJssel
Eilandbrug

Eilandbrug – drogowy most wantowy nad rzeką IJssel niedaleko Kampen, w prowincji Overijssel, w Holandii. Został wybudowany w latach 1994–2003 i otwarty 21 stycznia 2003 roku. Jest to ostatnia przeprawa przez rzekę IJssel przed jej ujściem do Ketelmeer. Przez most przebiega droga N50. Projekt mostu przygotował zespół z ministerstwa robót publicznych i gospodarki wodnej we współpracy z architektem Hansem van Heeswijkiem. Całkowita długość mostu wynosi 412 m, a długość głównego przęsła to 150 m. Betonowy pylon mostu wysoki jest na 93 m. Prześwit mostu wynosi 14 m, dla statków niemieszczących się w tym wymiarze w południowej części znajduje się również ruchoma sekcja, która może być podnoszona w razie potrzeby. W 2003 roku obiekt otrzymał nagrodę Betonprijs. Przypisy
Oenemastate

Oenemastate is een stins in Heerenveen gebouwd in 1640 in opdracht van grietman Amelius van Oenema (1627-1647). Het gebouw werd later bewoond door de familie Sirtema van Grovestins uit Engelum, waar de 'Grouwe Stens' stond. Vervolgens kwam de state door een huwelijk in het bezit van Van Haren. Willem van Haren, de voormalige naamgever van het museum, groeide hier op. Het gebouw werd voor 8000 guldens verkocht en werd in 1828 grietenijhuis en later gemeentehuis van Schoterland. In 1876 vond een grote verbouwing plaats, die door timmerman Willem de Graaf voor 22.000 gulden werd uitgevoerd. In 1934 werd het bouwwerk gemeentehuis van de nieuwe gemeente Heerenveen, die het in 1951 aan het Rijk verkocht. Het was korte tijd kantongerecht. Deze functie werd overgenomen van de andere stins in Heerenveen, de nabijgelegen Crackstate. In 1966, na een opdracht van de Rijksgebouwendienst in 1963, werd het pand gerestaureerd en verbouwd tot belastingkantoor. Na nieuwbouw van een belastingkantoor verkocht het Rijk Oenemastate en werd het gebouw particulier bezit. Het is nu een grand-café-hotel.
Paviljoenshof

Het Paviljoenshof is een complex woningen in de Nederlandse stad Leiden. Het hof is te bereiken door een poortje tussen de naar de opdrachtgever Arnold Kroon genaamde Villa de Kroon en café Eigenzorg aan de Stationsweg. Het complex bestaat uit 33 aaneengesloten hofjeswoningen verdeeld over 4 rijtjes met een gemeenschappelijke binnentuin. De Kroonvilla aan de Stationsweg 25 te Leiden, is in 1897-1898 gebouwd naar een ontwerp van Christiaan Bernhard Posthumus Meyjes (1858-1922) in een tijd dat de Stationsweg nog deel uitmaakte van een deftige buitenwijk, waaraan nu weinig meer herinnert. Opdrachtgever was Arnold Kroon; leraar, doctor in de filosofie en van 1897 tot 1902 wethouder Voorbereiding Onderwijszaken in Leiden. Posthumus Meyjes maakte één ontwerp voor Stationsstraat 23 tot 27. De Kroonvilla grenst direct aan nummer 23, tussen nummer 25 en 27 bevindt zich een poortje. De zoon van Arnold Kroon was Just Emile Kroon (Leiden, 3 december 1880 - Oegstgeest, 8 december 1956). Hij woonde tot 1951 in de Kroonvilla, waarna het woonhuis aan zijn oorspronkelijke bestemming werd onttrokken en in gebruik werd genomen als kantoor. Het poortje naast de villa leidde oorspronkelijk naar een grote tuin achter het huis, waarin na 1951 een complex kleine woningen voor alleenstaanden werd gebouwd, ‘t Paviljoenshof.
Spanderswoud

Het Spanderswoud is een bosgebied van ongeveer 213 ha ten westen van de weg Bussum-Hilversum (de N524), ten zuiden van de Franse Kampheide en ten oosten van 's-Graveland en Bantam. In het midden is een klein heideveld. Aan de kant van de bebouwde kom van Hilversum is er een aantal waterpartijen. Het Spanderswoud was oorspronkelijk een productiebos van loof- en naaldhout. Het gebied valt onder beheer van het Goois Natuurreservaat en is door middel van de Natuurbrug Zanderij Crailoo (over de weg en de spoorbaan) met de Bussummerheide verbonden. Ten westen van het bos bevindt zich het Landgoed Spanderswoud, een van de buitenplaatsen van 's-Graveland.