NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Hortus Haren

Hortus Haren is a botanical garden in Haren, Groningen, Netherlands. First created in 1626 by the pharmacist Henricus Munting, it was then situated between Grote Rozenstraat and Grote Kruisstraat in Groningen. Because of space considerations it relocated to Haren in 1967 and became the largest botanical garden in the country. Gallery References External links Media related to Hortus (Haren, Groningen) at Wikimedia Commons
Гортус Гарен

Гортус Гарен (нід. Hortus Haren) — ботанічний сад у Гарені, Ґронінґен, Нідерланди. Вперше створений у 1626 році фармацевтом Генрікієм Мунтінґом, він тоді розташовувався між Ґроте Розенстраат і Ґроте в Ґронінґені. У 1967 році з міркувань простору він переїхав до Гарена і став найбільш ботанічним садом у країні. Після того, як сад спочатку опинився під загрозою закриття в 1988 році з фінансових причин, були зроблені інвестиції, і Китайський сад відкрився в 1995 році, а Сади Огама (Кельтський сад) в 1999 році. З площею понад 20 гектарів, це найбільший ботанічний сад в країні. Галерея Примітки Посилання Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Гортус Гарен
Lijst van gemeentelijke monumenten in Goes

De gemeente Goes heeft 6 gemeentelijke monumenten. Hieronder een overzicht. Zie ook de rijksmonumenten in Goes. Goes De plaats Goes kent 2 gemeentelijke monumenten: Wilhelminadorp De plaats Wilhelminadorp kent 1 gemeentelijk monument: Wolphaartsdijk De plaats Wolphaartsdijk kent 2 gemeentelijke monumenten: 's-Heer Arendskerke De plaats 's-Heer Arendskerke kent 1 gemeentelijk monument:
Ichthuskerk (Heeg)

De Ichthuskerk in Heeg is een kerkgebouw in de gemeente Súdwest-Fryslân in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De kruiskerk in neorenaissance stijl uit 1891 is gebouwd naar een ontwerp van Tjeerd Kuipers. De gereformeerde kerk, met een toren in de zuidoosthoek, is in 1967 verbouwd. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. Het orgel is gemaakt door Bakker & Timmenga. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Heeg
Neun Straßen

Die Neun Straßen (niederländisch De 9 Straatjes oder auch De Negen Straatjes) liegen in der Innenstadt von Amsterdam und sind Querstraßen zur Prinsen-, Keizers- und Herengracht sowie zum Singel im Amsterdamer Grachtengürtel (niederländisch Grachtengordel). Zusammen bilden diese neun Gassen ein Einkaufs- und Ausgehviertel mit zahlreichen Geschäften, Bars, Restaurants und Hotels. Geschichte Im 17. Jahrhundert wurde der Grachtengürtel angelegt und die vier großen Kanäle des Grachtengürtels durch Seitenstraßen miteinander verbunden. Das Viertel der heutigen Neun Straßen wurde seit jeher geprägt durch zahlreiche handwerkliche und gewerbliche Betriebe. Einige der Neun Straßen leiten ihre Namen von dort einst ansässigen Gerbereien ab – die Reestraat (Rehstraße), die Berenstraat (Bärenstraße), die Wolvenstraat (Wolfsstraße) und die Huidenstraat (Fellstraße). Die neun Straßen Das Viertel zeichnet sich durch die malerischen Gassen und die dortige Vielzahl an kleinen Geschäften, Antiquitätenläden, Boutiquen und Gastronomiebetrieben aus. Im Norden durch die Raadhuisstraat und im Süden durch die Leidsegracht begrenzt, listen sich die neun Straßen im Einzelnen auf in: Reestraat Hartenstraat Gasthuismolensteeg Berenstraat Wolvenstraat Oude Spiegelstraat Runstraat Huidenstraat Wijde Heisteeg Sehenswürdigkeiten Gebäude Felix Meritis an der Keizersgracht in der Nähe der Berenstaat – von 1777 bis 1888 residierte dort die gleichnamige Gesellschaft, ein europäisches Zentrum für Kunst, Kultur und Wissenschaft, 1988 neugegründet unter dem Namen The Felix Meritis Foundation. Brilmuseum. Das Brillenmuseum liegt zwischen dem Singel und der Herengracht am Gasthuismolensteeg 7. Das Nationaal Brilmuseum Amsterdam bildet 700 Jahre Kunst und Geschichte der Brillen ab. Literatur Loes Gompes, Merel Ligtelijn: Spiegel van Amsterdam – Geschiedenis van Felix Meritis. Rozenberg Publishers, ISBN 978-90-5170-979-7 Martin Bril: De Straten van Amsterdam. Uitgeverij Pockethuis, Amsterdam 2004, ISBN 90-461-4042-3 Einzelnachweise
Negen Straatjes

Les Negen Straatjes (littéralement « Neuf petites rues » en néerlandais) désignent un petit quartier de la ville d'Amsterdam, composé de trois ensembles parallèles de trois ruelles séparées par le Prinsengracht, le Keizersgracht, le Herengracht et le Singel. Composées essentiellement de petites boutiques artisanales ou de vêtements ainsi que de restaurants, les neuf rues ont commencé leur promotion sous l'appellation au cours des années 1990. Elles constituent aujourd'hui une sous-division du quartier du Grachtengordel. La plupart des bâtiments qui y sont construits ont été bâtis au cours de la première moitié du XVIe siècle. Portail d’Amsterdam
De 9 Straatjes

De 9 Straatjes (ook wel: De Negen Straatjes) is een winkelgebied in Amsterdam-Centrum. De straatjes verbinden de Prinsengracht, de Keizersgracht, de Herengracht en de Singel met elkaar. Geschiedenis In de jaren 90 besloot een aantal ondernemers om De 9 Straatjes als een gezamenlijk winkelgebied te promoten, als tegenhanger van de Jordaan. Op 12 november 1996 werd de vereniging 'De 9 Straatjes' opgericht. In 1999 werd het als marketingconcept gelanceerd. Sindsdien is het winkelgebied verder ontwikkeld en behoort het tot de toeristische trekpleisters van Amsterdam. De populariteit van De 9 Straatjes leidde ook tot zorgen over de verschraling van het winkelaanbod, doordat winkelhuurprijzen stegen en vooral grotere winkelketens zich in het gebied vestigden, ten koste van de kleinere zelfstandige winkels. Beschrijving De voor een deel uit de eerste helft van de 17e eeuw stammende bebouwing in dit gebied wordt in het noorden begrensd door de Raadhuisstraat en in het zuiden door de Leidsegracht. Daartussen worden Prinsen-, Keizers-, en Herengracht en de Singel op drie plaatsen gekruist door telkens drie in elkaars verlengde liggende straatjes; de drietallen lopen evenwijdig aan elkaar. Komend vanaf de Prinsengracht richting Singel en beginnend bij het meest noordelijke drietal, dus van west naar oost en van noord naar zuid, gaat het om de volgende straatjes: Reestraat – Hartenstraat – Gasthuismolensteeg Berenstraat – Wolvenstraat – Oude Spiegelstraat Runstraat – Huidenstraat – Wijde Heisteeg De namen van de buitenste zes straten herinneren eraan dat in deze buurt vroeger handelaren en ambachtslieden waren gevestigd die werkten met huiden van dieren, zoals reeën, herten, beren en wolven. Run is een woord voor de gemalen eikenschors die voor het leerlooien werd gebruikt. De Oude Spiegelstraat ligt een kleine 700 meter westelijker dan de Nieuwe Spiegelstraat. De Hazenstraat, die iets verderop ligt tussen Lauriergracht en Elandsgracht, profileert zich sinds 2009 als 10e straatje. Filmdecor Het gebied van de 9 straatjes is het filmdecor geweest van een aantal films waaronder Hartenstraat Negen straatjes Ocean's Twelve Fotogalerij Zie ook De Gouden Straatjes - Haarlem
Bovenrijge (molen)

De Bovenrijge is een kleine koren- en houtzaagmolen aan het Damsterdiep nabij Ten Boer, provincie Groningen. Het molentje werd oorspronkelijk in 1903 in de buurtschap Bovenrijge tussen Thesinge en Ten Boer gebouwd door de boer G. van Dijk. Hij bouwde de molen uit liefhebberij en voor eigen gebruik. Tot in de jaren 50 van de 20e eeuw functioneerde het molentje op deze plek. Na een periode van verval zakte de molen in 1976 in elkaar. De Vereniging Vrienden van de Groninger Molens conserveerde enkele jaren later het complex en liet het aan het Damsterdiep in Boltklap in de jaren 80 herbouwen. De molen kreeg de naam van de buurtschap waar hij voordien stond. Het wiekenkruis is uitgerust met het fokwieksysteem en zelfzwichting. In 2007 werd de molen eigendom van de Stichting Het Groninger Landschap Momenteel draait, zaagt en maalt de molen op vrijwillige basis. Dit is vaak op zaterdagochtenden.
Sterrenwacht Limburg

De Sterrenwacht Limburg is de enige publiekssterrenwacht in Nederlands Limburg. De sterrenwacht ligt op de Brunssummerheide in de gemeente Heerlen. Voor 2012 was hier een science center gevestigd, genaamd Explorion. De huidige sterrenwacht wordt geëxploiteerd door een vrijwilligersorganisatie en heeft als doel het publiek te informeren over sterrenkunde. In de sterrenwacht zijn enkele bijzondere antieke telescopen te zien, zoals een Fauth en Fraunhofer lenzenkijker uit 1893. De sterrenwacht bezit eveneens een professionele Heliostaat (zonnekijker). Maar deze is nog niet operationeel. Externe link Website Sterrenwacht Limburg
Luchtwachttoren 7Z3 - Schoonebeek

Luchtwachttoren 7Z3 Schoonebeek is een luchtwachttoren uit 1954 van het Korps Luchtwachtdienst (KLD) op de grens tussen Nederland en Duitsland langs het Schoonebeker Diep bij Schoonebeek. Beschrijving Over heel Nederland werden in de jaren vijftig deze betonnen uitkijktorens van het Korps Luchtwachtdienst (KLD) gebouwd, bedoeld om laagvliegende vliegtuigen waar te nemen, die lager vlogen dan de radar kon waarnemen. De torens werden volgens een standaard ontwerp gebouwd op plaatsen waar geen bestaand hoog gebouw beschikbaar was om een post op in te richten. In totaal zijn er 138 luchtwachttorens gebouwd, verreweg de meeste waren betonnen raatbouwtorens zoals deze. Nadat het KLD werd opgeheven zijn de meeste torens gesloopt, de luchtwachttoren 7Z3 bij Schoonebeek is echter bewaard gebleven. De toren staat ten zuidoosten van de grensovergang Schoonebeek - Emlichheim, op ongeveer 500 meter vanaf de N853. Het is een raatbouwtoren van type 10,50. De typeaanduiding van de luchtwachttoren is de hoogte van de toren, gemeten tot aan de vloer van de observatiecabine, voor de totale hoogte komt er nog 1,52 m (de hoogte van de borstwering) bij. De totale hoogte van de toren is dan 12,02 m. De toren is gebouwd in 1954 van prefab betonnen raatbouwelementen. Boven op de toren is het uitkijkplatform, dat bestaat uit een open ruimte van 3 bij 3 meter met een 1,5 meter hoge borstwering. Aan de noordwestzijde van het uitkijkplatform is een overdekte schuilnis. De toren vormde een driehoek (luchtwachtkring) met de luchtwachtpost in Emmen en de luchtwachttoren in Zwartemeer (beide verdwenen). De waarnemers rapporteerden aan het luchtwachtcentrum in Groningen. De toren is gebruikt tot 1964, het jaar waarin het Korps Luchtwachtdienst in dit deel van het land is opgeheven. De toren staat in een bosschage van hoog uitgegroeide populieren. De populieren zijn destijds geplant als camouflage, om de toren vanuit de lucht minder te laten opvallen. Inmiddels zijn ze hoger geworden dan de toren. De toren is door de provincie Drenthe aangewezen als provinciaal monument. In mei 2016 uitte Dorpsbelangen Schoonebeek de wens om de toren te renoveren. Na meerdere vertragingen werd in februari 2019 begonnen met de renovatie. In april 2023 werd de deur door vandalen geforceerd en het interieur van de toren beschadigd. Literatuur Jan Abrahamse, Luchtwachttorens in Noord - Nederland; Landschapselementen uit de koude oorlog. Noorderbreedte (1995). Gearchiveerd op 18 april 2023. Michiel Kruidenier (2007). Militair erfgoed; categoriaal onderzoek wederopbouw 1940-1965 (pdf). Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. van Lochem-van der Wel, Sandra, Henk van Lochem (2003). Luchtwachttorens, zeldzaam militair erfgoed uit de Koude Oorlog. Saillant 2003: 18-25 Hans Sakkers, J.J. den Hollander (1989). Luchtwachttorens in Nederland : industrieel erfgoed uit de Koude Oorlog. Stichting Natuur- en Recreatieinformatie, Middelburg, pp. 32. ISBN 9789072146106. Externe link Forten Info: Alle luchtwachttorens en kringen Afbeeldingen
Beauforthuis

Het Beauforthuis is een klein muziekpodium/theater met theatercafé en gemeentelijk monument aan de Woudenbergseweg 70 bij Austerlitz in de Nederlandse provincie Utrecht. Boerderij en landbouwschool In 1832 werd op de heide buiten het dorp Austerlitz een proefboerderij Heidenoord gebouwd. Al in 1844 werd de boerderij verkocht aan bankier J. B. Stoop die sinds 1826 eigenaar was van de heidegronden ten zuiden van de Zeisterweg. Hij vestigde er een landbouwschool. Kerk Na het overlijden van Stoop in 1856 werden zijn dochter Anna en haar echtgenoot Arnoud Jan de Beaufort door vererving eigenaar van Heidenoord. De Beaufort was lid van Provinciale Staten van Utrecht en stamvader van de patriciaatstak. De protestanten uit Austerlitz hadden tot die tijd geen eigen onderkomen en kerkten tot die tijd in Zeist. In 1861 schonk hij Heidenoord aan de kerkelijke gemeenschap van Austerlitz. Als de nieuwe kerkelijke gemeente Austerlitz zelfstandig zou worden zou ze eigenaar van de vroegere landbouwschool worden. Dit onder de voorwaarde dat de kerkelijke bestemming alleen kan wijzigen in een sociaal-culturele bestemming. De vermogende Arnoud Jan uit het geslacht De Beaufort bouwde in 1862 een kerk aan de woning waarbij het voorhuis de domineeswoning werd. Mr. de Beaufort uit Utrecht schonk daarbij een fraai orgel. De familie speelde tot in 1971 een grote rol in het sociale leven van het dorp. Uit dankbaarheid werd de Beaufortweg naar hem genoemd. De hervormde kerk van Austerlitz deed dienst tot 1984, toen in het centrum van Austerlitz een nieuwe hervormde kerk werd gebouwd. Culturele bestemming Het aanvankelijke plan om de oude kerk te slopen ging niet door. Het gebouw werd vanaf 1984 een paar jaar gebruikt als muziekacademie, maar wordt sinds 1987 beheerd door Stichting de Beaufort. De pastorie werd aanvankelijk in gebruik genomen als woonhuis en de kerk kreeg de huidige benaming Beauforthuis. Sinds 1989 worden er concerten en theatervoorstellingen georganiseerd. In 2008/2009 werd een grootschalige verbouwing gerealiseerd. Bij de verbouwing werd een glazen kubus aan het gebouw geplaatst. Hierdoor kon de voormalige pastorie in gebruik worden genomen als theatercafé. In 2014 werd de kerkzaal grondig gerenoveerd. Rondom het Beauforthuis zijn terrassen. Kind-aan-huisartiesten Kind-aan-huisartiesten zijn artiesten voor wie het Beauforthuis de afgelopen 25 jaar een thuishaven was. Sommigen voelen er zich er zo thuis dat zij er hun verjaardag vieren met o.a. een concert, zoals Erwin van Ligten en Eric Vloeimans. Youp van 't Hek gaf een benefietconcert om de gelden voor de restauratie van het pand bijeen te krijgen. Andere "Kind-aan-huisartiesten": Bert van den Brink, Eric Vaarzon Morel, Jeroen van Vliet. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Zeist
Eben-Haëzerkerk (Beekbergen, 1960)

De Eben-Haëzerkerk was de kerk van de Gereformeerde Gemeente Beekbergen. Het kerkgebouw werd in 1960 gebouwd en werd op 1 december van dat jaar in gebruik genomen. Na de bouw werd de kerk twee keer grondig verbouwd, in 1975 en in 1989. De op 2 februari 1905 opgerichte kerkelijke gemeente maakte van 1914 tot 1960 gebruik van een nieuw kerkgebouw aan de Kromme Hoek. De kerkelijke gemeente telde 609 leden in 2020. De naam Eben-Haezer wijst naar de gedenksteen die door de richter Samuel werd opgericht (Bijbel: 1 Samuel 7), en 'Steen der hulp' betekent. In 2020 werd het gebouw gesloopt om plaats te maken voor een nieuwe Eben-Haëzerkerk van de gemeente, die in 2021 gereed was. Ontwikkeling ledenaantal 1945: 110 1950: 198 1960: 211 1970: 234 1980: 319 1990: 359 2000: 513 2010: 544 2015: 591 2020: 609 Nieuwbouw In 2017 werden plannen gemaakt om het kerkgebouw te moderniseren en uit te breiden. Dit bleek op de bestaande locatie niet meer mogelijk. Om die reden werd een ontwerp gemaakt om op hetzelfde perceel een nieuwe kerk te bouwen die moest voldoen aan de eisen van de tijd. In februari en maart 2020 vond de sloop van het gebouw plaats. Aansluitend werd begonnen met de bouw van het nieuwe kerkgebouw. Dit gebouw werd in maart 2021 opgeleverd. Orgel Het orgel was in 1982 gebouwd en geplaatst door firma De Jongh uit Lisse. Dit orgel werd op 9 juli 1982 in gebruik genomen. Het orgel werd meegenomen naar de nieuwe kerk, en daar uitgebreid. Zalencentrum "De Akker" In 2017 werd het pand van ML Sport & Snowcenter overgenomen, dat achter de kerk lag. Dit pand was tot het moment van overname in gebruik als sportschool en is na overname door de Gereformeerde Gemeente Beekbergen verbouwd tot zalencentrum dat voor diverse kerkelijke activiteiten gebruikt kan worden. Met de naam "De Akker" wordt onder andere verwezen naar Ruth op de akker van Boaz, naar de gelijkenis van het zaad of naar de gelijkenis van de schat in de akker.
De Open Deur (CGGIN)

De Open Deur is een gebouw dat zich bevindt aan het Achterom, een gracht en straat in het centrum van de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De naam van het gebouw is een verwijzing naar het Bijbelboek Openbaringen 3:7-13. Achterom 88 Via een centrale doorgang aan het Achterom had men tevens toegang tot het schuin achter gelegen gebouw 'Philalethes' (waarheidsvriend). Daar werden in de eerste helft van de vorige eeuw Bijbellezingen en politieke vergaderingen gehouden. Vanaf 1955 nam het gebouw 'De Open Deur' de functie van Philalethes over. Het was eigendom van de Hervormde gemeente van Delft. Sinds 1956 werd Philalethes gebruikt door de Christelijke Gereformeerde Gemeente Delft, een klein bevindelijk orthodox-protestants kerkgenootschap dat zich in 1952 onder leiding van de predikant J.G. van Minnen had afgesplitst van de Christelijke Gereformeerde Kerken. Sinds 1971 gebruikt deze gemeente het gebouw De Open Deur (Achterom 88). Eind 1985 werd het pand door de Christelijk Gereformeerde Gemeente in Nederland van Delft aangekocht en verbouwd. Achterom 76-78 Ook Achterom 78 viel onder de kerkelijke eigendommen van de hervormde gemeente. Dat is aan het gevelopschrift te zien: Nederlands Hervormd Gemeente-gebouw. Het is een gemeentelijk monument en dateert uit 1850. De bouwstijl is traditionalistisch-classicistisch. Huidige situatie Aan het Achterom 88 worden maandelijks kerkdiensten gehouden. Er gaan predikanten vanuit de Christelijke Gereformeerde Kerken (van de bevindelijke stroming Bewaar het Pand) en vanuit de Hersteld Hervormde Kerk voor. Bronnen en literatuur Gemeentelijke monumenten in Delft Website Christelijke Gereformeerde Gemeente in Nederland Delft
Oostvaarders College

Oostvaarders College, also referred to as OVC, is a school located in Almere Buiten, Netherlands. In the beginning the Oostvaarders College started as a small school, but became one of the largest middle/high schools in Almere with more than 1,500 students. Oostvaarders College is part of the Foundation ABVO Flevoland, which is a foundation for general secondary education especially in Flevoland. The school is an official UNESCO school. References
Pagnevaartbos

Het Pagnevaartbos is een natuur- en recreatiegebied tussen Hoeven en Bosschenhoofd. Het gebied meet 35 ha en wordt beheerd door de gemeente Halderberge. Aansluitend is er een waterwingebied van nogmaals 100 ha. Pagnevaart De Pagnevaart werd reeds in 1595 vermeld als: Paedsievaart, Paesievaart en Pagievaert. De naam zou zijn ontstaan als verbastering van Spagnevaart: Er zouden zich in de bodem nog resten van een Spaans oorlogsschip bevinden. In 1895 werd een serieuze poging gedaan om het schip in de hei te vinden, maar het weinige houtwerk dat men vond, had toebehoord aan een sluisje. Ook het verhaal als zou het Turfschip van Breda alhier zijn reis zijn begonnen, moet naar het rijk der fabelen worden verwezen. Wél is de Pagnevaart zeer waarschijnlijk een door mensenhand gegraven turfvaart. Ze loopt in noordwestelijke richting en komt uit in de Oudenbosche haven, die op zijn beurt weer in de Mark uitmondt. Tekening Vincent van Gogh In 1881 verbleef Vincent van Gogh enkele maanden bij zijn vader in Etten. In die tijd maakte hij veel wandelingen door de omgeving. Hij maakte regelmatig tekeningen. Ook van het moeras van Pagnevaart heeft hij twee tekeningen gemaakt. Om die reden is het gebied opgenomen in Oudenbosch, gemeente Halderberge in de toeristische Van Gogh route. Gebied Tijdens de jaren 30 van de 20e eeuw werd, in het kader van de werkverschaffing, de Pagnevaart verbreed tot een vijver: Het Pagnevaartven. Deze vijver werd ook als recreatieplas gebruikt maar kwam sinds de jaren 80 van de 20e eeuw droog te staan toen de leemlaag in de bodem werd doorboord. Sinds 1999 wordt de vijver weer door een sloot gevoed. Het bosgebied is een gemengd landgoedbos met grillige paden. Broedvogels zijn sperwer, boomvalk, ransuil, boomvalk, zwarte specht, groene specht, kruisbek en roodborsttapuit. In de nabijheid van het bos ligt Bosbad Hoeven, het waterspeelpark Splesj en de voormalige Volkssterrenwacht Simon Stevin. Ook het conferentieoord Seppe ligt niet ver van het bos. Externe link Pagnevaart Oudenbosch opgenomen in de Vincent van Gogh route
Het Hoogeland (buitenplaats)

Het Hoogeland, ook wel Het Hogeland genoemd, is een 19e-eeuwse buitenplaats in de stad Utrecht. Om het hoofdgebouw ligt het Hogelandsepark. Geschiedenis Rond 1825 kocht Willem Elisa Ram een boerderij aan het eind van de Biltstraat en liet er door de Vlaamse architect T.F. Suys een buitenhuis bouwen, Het Hoogeland. Om het huis werd een Engelse tuin aangelegd naar ontwerp van Hendrik van Lunteren. Een tiental jaar later werden aan het huis verlengingen van de twee zijvleugels aangebouwd naar ontwerp van de architect C. Kramm. Rond 1870 werd aan de westzijde van het huis over het landgoed een spoorlijn aangelegd en aan de oostzijde kwam de begraafplaats Sint Barbara. Omstreeks 1883 zetten Rams erfgenamen het huis te koop. De stad Utrecht kocht de buitenplaats in 1888 en liet vervolgens de tuin omvormen tot stadspark, het Hogelandsepark. In 1891 verhuisde de voorloper van het Centraal Museum, het Utrechtse Stedelijk Museum van Oudheden, onder leiding van de Utrechtse archivaris Samuel Muller Fz. van de bovenste verdieping van het Utrechtse stadhuis naar dit ruim bemeten buitenhuis. De museumopzet werd veranderd; er werden meerdere stijlkamers ingericht. Het jaarlijkse bezoekersaantal was in het stadhuis de laatste jaren rond de 2000; op Het Hoogeland liep het al snel op naar boven de 20.000. In 1918 betrok Staatsbosbeheer de buitenplaats, die na verloop van tijd een extra verdieping erop liet bouwen om een eigen museum te huisvesten. Sinds circa 1994 is Het Hoogeland in gebruik als kantoor-/bedrijfsruimte. Diverse beelden zijn in de loop der tijd in het parkgedeelte geplaatst. Zie ook Gildestein Oorsprong Oorsprongpark (Utrecht) Wilhelminapark (Utrecht) Externe link Foto's en tekeningen van Het Hoogeland - Het Utrechts Archief