NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Isenbrucher Mühle

Die Isenbrucher Mühle ist eine ehemals am Rodebach gelegene Wassermühle mit einem unterschlächtigen Wasserrad in Selfkant, einer ländlichen Gemeinde im nordrhein-westfälischen Kreis Heinsberg. Geographie Die Isenbrucher Mühle hat ihren Standort auf der rechten Bachseite zur Isenbrucher Mühle im Ortsteil Isenbruch in der Gemeinde Selfkant. Das Gelände, auf dem das Hof- und Mühlengebäude steht, hat eine Höhe von ca. 34 m über NN. Nachbarmühlen sind die oberhalb des Bachlaufs gelegenen Millener Mühlen. Gewässer Der Rodebach versorgte bis in das letzte Jahrhundert vierzehn Mühlen mit Wasser. Der Bach beginnt an einem Rückhaltebecken in der Nähe von Siepenbusch in der Stadt Übach-Palenberg in einer Höhe von 105 m über NN. Bis zur Mündung in die Geleenbeek bei Oud-Roosteren in den Niederlanden hat der Rodebach eine Länge von 28,9 km. Die Mündungshöhe beträgt 29 m über NN. Die Pflege und Unterhaltung des Rodebachs und seiner Nebenbäche unterliegt den jeweiligen, anliegenden Städten und Gemeinden. → Siehe auch Rodebach Geschichte Der älteste Hinweis auf die Isenbrucher Mühle stammt aus den Besitzrechten des Arnold von Hatart im Jahre 1379. Er empfing den Hof zu Havert "ter Borch" geheißen, im Lande Millen gelegen, mit den Laten zu Luttelrode und zu Havert "mit der Mühle zu Ysenbroich und was dazu gehört" Im Jahre 1512 wurde die Isenbrucher Mühle nochmals urkundlich erwähnt. Hier heißt es „moelen in dat Ysenbroeck“. Im Heinsberger Lehnsregister ist als Besitzer Gerhard von Schaesberg aufgeführt. 1662 ist ein „Mertten oligschleger ihm Isenbroch“ verzeichnet. Die Isenbrucher Mühle war eine Öl- und Getreidemühle. Kollergang und Schlagwerk der Ölmühle aus dem 17. Jahrhundert haben die Selfkanter Mühlenforscher Wilhelm Piepers und Peter Tholen um 1950 aufgemessen und dokumentiert. Die stabile Bauweise der Isenbrucher Ölpresse ist ein Beweis dafür, dass hier schon früh Öl geschlagen wurde. Die Mühle, die zuletzt nur noch als Mahlmühle diente, wurde 1944 mit der Räumung des Grenzgebietes vor den heranrückenden alliierten Truppen aufgegeben. Galerie Literatur Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlen-Führer 2. Auflage. Verein Niederrhein, Krefeld 1998, ISBN 3-00-002906-0, S. 254–256. Wilhelm Pieper: Das letzte Mühlenrad auf dem Rodebach Heimatkalender 1995 Kreis Heinsberg S. 158–164 Wilhelm Pieper: Rund um unsere Mühlen Heimatkalender 1958 Selfkantkreis Geilenkirchen-Heinsberg S. 121–124 Landesvermessungsamt Nordrhein-Westfalen Topographische Karte 1:50 000 L 5102 Geilenkirchen und L 5000 Selfkant, ISBN 3-89439-417-X Weblinks Webseite des Landschaftsparks Rodebach Webseite der Gemeinde Selfkant Webseite des Ortes Isenbruch Einzelnachweise
Dorpskerk (Hoog-Keppel)

De Dorpskerk Hoog-Keppel, is een kerk in de Nederlandse plaats Hoog-Keppel. De kerk is in de 15e eeuw gebouwd en gewijd aan Petrus en Paulus. Na de reformatie ging het gebouw over naar de protestanten. Op de locatie van de kerk stond daarvoor een kapel. In 1392 ontving de parochie toestemming om een kerk te bouwen op de locatie van de kapel. De tufstenen van de kapel zijn gebruikt voor de bouw van de toren. De kerk werd opgezet als pseudobasiliek. In de 18e eeuw zijn zowel de noord- als zuidbeuk van de kerk gesloopt. Hierdoor zijn graven die eerst in de kerk lagen, buiten de kerk komen te liggen. In de kerk is eveneens het priesterkoor middels een muur gescheiden van het schip. Op 1 jan 2013 is de Dorpskerk overgedragen aan de Stichting Oude Gelderse Kerken en is het naast kerkelijk gebruik in gebruik als multifunctioneel gebouw dat kan worden gehuurd als trouw locatie en voor sociale, maatschappelijke en culturele evenementen. In 2023 is het bedrijfskantoor van de Stichting (Oude) Gelderse Kerken gevestigd in de consistorie van het kerkgebouw. De romaanse kerktoren bestaat uit twee geledingen met erboven een afgeknotte torenspits. In de bovenste geleding zijn galmgaten verwerkt. De zijgevels zijn voorzien van spitsboogvensters met enkele steunberen. Rondom de kerk is een begraafplaats. De kerk is in 1967 aangewezen als rijksmonument. Galerij
Jachin Boazkerk (Urk)

De Jachin Boazkerk is een kerkgebouw van de Oud Gereformeerde Gemeenten in Nederland aan de Singel op Urk, in 1959 gebouwd naar een ontwerp van architect A.W. Helmink. De kerk heeft 1.650 zitplaatsen en is daarmee naar zitplaatsen gemeten de tweede kerk van dit kerkverband na de Mieraskerk in Krimpen aan den IJssel. De bakstenen zaalkerk heeft een ruim 25 meter hoge toren. Geschiedenis In 1960 besloot de Christelijk gereformeerde kerk (die kerkten in de Eben-Haëzerkerk) een nieuwe kerk te bouwen. Bij het gereed komen van de kerk traden 42 leden uit de plaatselijke Christelijk Gereformeerde gemeente. In 1962 werd een beroep uitgebracht op ds. E. du Marchie van Voorthuysen. Deze wilde wel naar Urk komen, maar stelde als voorwaarde dat de gemeente dan moest toetreden tot de Oud Gereformeerde Gemeenten. Dit is ook gebeurd. De afgescheiden gemeenteleden keerden later terug naar de Eben-Haëzerkerk en noemden zich vrij oud gereformeerde gemeente. De tweede predikant van de gemeente was ds. M. van de Ketterij die in 1978 naar de Jachin Boazkerk kwam. Hij was predikant geweest binnen de Gereformeerde Gemeenten in Nederland, maar was daar afgezet. Een deel van de gemeente kon zich niet vinden in de komst van deze omstreden predikant. Zij gingen afzonderlijke diensten beleggen, waarop in 1979 een Gereformeerde Gemeente in Nederland (Menorahkerk) geïnstitueerd werd. In 2005 bleek het kerkgebouw van de Jachin Boazkerk te klein voor de (toen) 900 leden van de gemeente en werd het gebouw met een vleugel uitgebreid. In de nieuwe vleugel zijn 300 extra zitplaatsen aangebracht, waarvan ruim 100 op een galerij. In 2012 is de toren van de kerk ingrijpend gerestaureerd. In 2019 is besloten de kerk opnieuw uit te breiden met 400 zitplaatsen. De kerk blijkt te klein voor de groeiende gemeente. In 2021 werd een nieuw orgel met 27 registers geplaatst door de firma Consultare Orgelbouw. Een groot deel van het pijpwerk van dit orgel stamt uit 1859 en is afkomstig van een orgel van de Bossche orgelmakers J.J. Vollebregt & Zoon. Zie ook Lijst grootste Nederlandse kerkgebouwen naar zitplaatsen Externe links Geschiedenis van de gemeente Informatie over het orgel De kerk op www.reliwiki.nl Referenties
Oostpoort

Der Oostpoort in der niederländischen Universitätsstadt Delft ist das einzige erhaltene der früher fünf Stadttore Delfts. Er steht als Rijksmonument unter Denkmalschutz. Das Oostpoort wurde um 1400 als ein leicht gebautes, für die Stadtverteidigung untergeordnetes Tor errichtet. Das Erdgeschoss ist als ein einziger Raum konzipiert, von wo aus über Luken die Umgebung beachtet und über Schießscharten geschossen werden konnte. In dem Raum befindet sich eine Treppe, die im Treppenturm zum Wehrgang der ursprünglich anschließenden Stadtmauer führte. Dort befand sich ein Wachraum. Das Tor verfügt über einen Land- und einen Wasserzugang, die durch Reste einer Stadtmauer miteinander verbunden sind. Das Wassertor verfügt über eine Durchfahrtsöffnung, die mit Gittern verschlossen werden konnte. Die Türme wurden 1514 um ein Geschoss erhöht und mit der langgezogenen Spitze versehen. Von 1962 bis 1964 wurde das Tor grundlegend restauriert und mit zwei kleinen Atelierwohnungen versehen, die 1988 zu einer Wohnung zusammengefügt wurden. Der Wehrgang wird seither als Ausstellungsraum einer Kunstgalerie verwendet. Die anderen Stadttore Delfts waren der Rotterdamse, der Schiedamse, der Waterslootse und der Haagpoort. In Jan Vermeers Bild Ansicht von Delft sind zwei dieser früheren Tore, der Rotterdamse und der Schiedamse Poort, abgebildet. Weblinks Einzelnachweise
Eastern Gate (Delft)

The Eastern Gate (Dutch: Oostpoort) in Delft, Netherlands, is an example of Brick Gothic northern European architecture that was built around 1400. Around 1510, the towers were enhanced with an additional octagonal floor and high spires. The gate was restored in 1964. It currently serves as an art gallery and private residence. This is the only city gate remaining in Delft; the others were demolished in the 1840s. It remained as it had less traffic than the other gates. References
Oostpoort

L'Oostpoort dans la ville universitaire néerlandaise de Delft est la seule des cinq portes de la ville de Delft qui a été préservée. Oostpoort signifie littéralement Porte Est. C'est un bâtiment classé et l'un des Monuments nationaux des Pays-Bas. Histoire et description L'Oostpoort a été construite vers 1400 comme une porte subordonnée à la défense de la ville. Le rez-de-chaussée est conçu comme une seule pièce, d'où il était possible d'observer les environs via des trappes et de tirer à travers des meurtrières. Dans la salle, il y a un escalier qui menait dans la tour d'escalier au rempart du mur de la ville à l'origine adjacent. Il y avait une salle de garde là-bas. La porte a un accès à la terre et à l'eau, qui sont reliés par les restes d'un mur de la ville. La porte d'eau a une ouverture de passage qui pouvait être fermée avec des barreaux. Les tours ont été surélevées d'un étage en 1514 et avec des pointes allongées. De 1962 à 1964, le portail a été entièrement restauré et pourvu de deux petits studios, qui ont été réunis pour former un seul appartement en 1988. Depuis lors, le rempart a été utilisé comme espace d'exposition pour une galerie d'art. Les autres portes de la ville de Delft étaient la Rotterdamse, la Schiedamse, la Waterslootse et la Haagpoort. La célèbre toile de Johannes Vermeer Vue de Delft montre deux de ces anciennes portes, la Rotterdamse et la Schiedamse Poort. Liens web Liens externes Ressources relatives à l'architecture : Rijksmonument Structurae Portail de l’histoire militaire Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des Pays-Bas
Porta orientale (Delft)

La Porta Orientale, o in olandese Oostpoort è una porta medievale della città di Delft, nei Paesi Bassi. Sorge nell'angolo orientale della città vecchia, allo sbocco del canale Oostende nel Rijn-Schie Kanaal; è l'unica porta rimasta delle cinque originali, e unica testimonianza delle difese medievali cittadine. È Rijksmonument, "Monumento Nazionale" dal 1967. Storia e descrizione La porta venne costruita intorno al 1400 sulle mura cittadine. Presenta un doppio accesso, uno via terra e uno via acqua, collegati dai resti della cinta muraria. L'accesso sull'acqua, più retrocesso, poteva essere chiuso da un cancello. Si presenta con un corpo centrale quadrangolare aperto da un arco ribassato e inquadrato da due torri gemelle cilindriche. La parte superiore, ottagonale e terminante con le affilate guglie furono aggiunte fra il 1514 e il 1519. Dal 1962 al 1964 il complesso venne accuratamente restaurato e dal 1988 è utilizzato come spazio espositivo di una galleria d'arte. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Porta orientale Collegamenti esterni (EN) Porta orientale, su Structurae.
Oostpoort (Delft)

De Oostpoort is de enige van de oorspronkelijk acht stadspoorten die overgebleven is van de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De oorspronkelijke stadspoorten moesten in 1359 worden afgebroken als straf, omdat Delft een oorlog tegen hertog Albrecht van Beieren had verloren. Hierna werd de Oostpoort, net als de andere stadspoorten, direct herbouwd. In 1519 werd de Oostpoort verhoogd. Toen Willem van Oranje in 1572 in Delft kwam wonen, werd de hele vesting verstevigd. Rond 1840 werden de andere Delftse stadspoorten afgebroken, alleen de Oostpoort mocht blijven staan, omdat die in de uithoek van de stad niet in de weg stond. Een klein stukje vestingmuur aan de noordkant en een beeld van een bewaker boven de poort doet eraan herinneren dat de poort er ooit stond om Delft te beschermen. De Oostpoort bestaat uit een landpoort en een waterpoort die met elkaar zijn verbonden door resten van een stadsmuur, dit alles is in 1964 volledig gerestaureerd. In mei 2022 is het gebouw in gebruik als werkruimte van een Delftse fotografe, maar is niet van binnen te bekijken. De naastgelegen Oostpoortbrug dateert uit 1514 en is net als de poort zelf ook een rijksmonument. In themapark Huis ten Bosch in Japan is een replica te vinden van de Oostpoort en de bijgelegen ophaalbrug. De Oostpoort vervult een belangrijke rol in De acht poorten, het eerste boek uit de Ron & Geertje Trilogie van Ronald van Assen. De verdwenen stadspoorten van Delft Rotterdamse Poort Schiedamse Poort Waterslootse Poort Haagpoort Koepoort
Восточные ворота (Делфт)

Восточные ворота (нид. Oostpoort) в Делфте (Нидерланды), пример североевропейского архитектурного стиля кирпичной готики, были выстроены около 1400 года в линии городских укреплений. Около 1510 года башни ворот были надстроены дополнительным восьмиугольным этажом и высокими шпилями. Это единственные сохранившиеся в Делфте городские ворота, остальные были снесены в XIX в. В настоящее время сооружение служит художественной галереей и частной резиденцией. Примечания
Східна брама (Делфт)

Східна брама (нід. Oostpoort — це середньовічна брама міста Делфт в нідерландській провінції Південна Голландія, вбудована в міську оборонну стіну близько 1400 року. Брама розташована у східному куті старого міста, в гирлі каналу Остенде на Рейн-Ші каналі. В центральній частині брами під відносно невисокою аркою є відкритий прохід, який обрамлений двома циліндричними вежами. Верхні частини кожної вежі були добудовані між 1514 і 1519 роками у вигляді восьмигранних призм, увінчаних високими шпилями. Ця оригінальна пам'ятка середньовічних укріплень міста — єдина із восьми брам міста, яка збереглася до наших часів. Решта брам (нід. Rotterdamse Poort, Schiedamse Poort, Waterslootse Poort, Haagpoort, Koepoort) були знесені близько 1840 року. Східну браму залишили, оскільки вона в куті міста не заважала. Невеликий шматок фортечної стіни на північній стороні брами та статуя охоронця над брамою нагадують, що колись брама служила для захисту міста. Брама є чудовим прикладом цегляної готичної північноєвропейської архітектури. Частиною комплексу Східної брами є з'єднаний з брамою міст (нід. Kleine Oostpoortbrug) — залізний підйомний міст, побудований в 1514 році. Міст кілька разів реставрували. Після реставрації 1867 року під наглядом муніципального архітектора Делфта К. Дж. Де Брюйн Копса, він зі сталі та дерева набув сучасного вигляду. Пізніше, в 1903 р. його конструкцію було зміцнено додаванням залізних заклепок за проектом М. А. Хартмана. Дати цих двох реставрацій викарбувані на сталевих елементах мосту. У період з 1962 по 1964 рік в комплексі проводились повні реставраційні роботи, а з 1988 року він використовується як виставковий простір та художня галерея. У 1967 році комплекс Східної брами і Малого мосту був оголошений національною пам'яткою Нідерландів. Цікавинкою є те, що в тематичному парку Huis ten Bosch в Сасебо, в префектурі Нагасакі в Японії відтворена копія Східних воріт та прилеглого підйомного Малого мосту Східної брами. Парк названий на честь королівського палацу Huis ten Bosch і відтворює копію нідерландського міста з характеристичними будинками, вулицями, каналами, мостами, вітряками. Він створений в 1993 році з метою відзначення дружніх стосунків, які існували між Нідерландами і Японією впродовж віків. Примітки Джерела H. C. Visser. Delfts Bruggen. Waltman. Delft. 1957. Delft over bruggen. Deltech. Delft, 1997, Páxina 110. [ISBN 9075095341] Vermeer's Delft Today: Oostpoort (The East-Gate) & Paardenmarkt Галерея
Estadi Galgenwaard

L'Estadi Galgenwaard és un estadi de futbol a Utrecht, Països Baixos. És la seu del FC Utrecht des de 1970. L'estadi, que va ser renovat a principis del segle xxi, té una capacitat per a 23.750 espectadors. L'estadi es va reobrir el 1982 després d'un ampli rentat de cara. En aquell moment era un dels estadis més moderns del món, sobretot pel fossat que hi havia al voltant del terreny de joc. Després de vint anys, el FC Utrecht va sentir la necessitat d'expansió i renovació. La tribuna principal es va traslladar al costat nord i es va obrir per a l'inici de la temporada 2001-2002. L'antiga tribuna principal es va reconstruir després d'això i un any més tard el FC Utrecht disposava de dues noves grades als laterals del terreny de joc. Posteriorment es van substituir les grades de porteria, i actualment l'estadi ja té 23.750 seients. A l'estadi s'hi han jugat set partits internacionals de la selecció neerlandesa de futbol. El primer va ser un amistós el 27 d'abril de 1983 contra Suècia que va acabar 3-0 per als visitants. El més recent, jugat el 3 de setembre de 2004, també va ser un amistós: una victòria per 3-0 contra Liechtenstein. L'estadi també va ser la seu de dues finals de la Copa del Món. El 1998, l'equip d'hoquei herba dels Països Baixos es va convertir en campió del món, en guanyar Espanya a la final per 3–2. L'any 2005 es va jugar la final del Campionat del Món de Futbol Juvenil al Galgenwaard. L'Argentina va guanyar, en derrotar Nigèria per 2-1. Durant l'Eurocopa Femenina de la UEFA 2017, l'estadi va acollir 4 partits de la fase de grups. Galeria Referències Enllaços externs VoetbalStats (en neerlandès) Stadion Galgenwaard (arxivat el 27 març 2012) (en rus)
Stadion Galgenwaard

Das Stadion Galgenwaard ist ein Fußballstadion in der niederländischen Gemeinde Utrecht. Der Fußballverein FC Utrecht trägt hier seine Heimspiele aus. Die Geschichte des 2004 neueröffneten Stadions begann in den 1930er Jahren. Geschichte Frühe Jahre Die Stadt Utrecht brauchte eine Sportstätte, in der verschiedenste Sportarten betrieben werden konnten. Nach einigen Schwierigkeiten wie einen geeigneten Standort zu finden und der Weltwirtschaftskrise begann man doch mit dem Bau. Am 21. Mai 1936 wurde die Sportstätteb mit einer Radrennbahn mit Betonpiste eröffnet. Neben den Fußballspielen von USV Hercules und DOS Utrecht fanden auch Radrennen, Windhundrennen, Leichtathletik und Gymnastik statt. Auch wurden Kongresse der Zeugen Jehovas abgehalten. Die Spiele waren gut besucht und an Sonntagen kamen Tausende in das Stadion mit 16.000 Plätzen. Nieuw Galgenwaard Nach über 45 Jahren ging die Zeit des ersten Stadions zu Ende. Nach einem Spiel FC Utrecht gegen die PSV Eindhoven machte die Arena Platz für einen neuen Spielort. 1982 wurde „Nieuw Galgenwaard“ eröffnet. Es war seinerzeit eines der modernsten Stadien. Ein Graben rings um das Spielfeld machte Zäune unnötig. Im Sommer 1998 wurde das Utrechter Stadion zum Austragungsort der Hockey-Weltmeisterschaft der Herren und Damen. Diese wurden zum ersten Mal gemeinsam an einem Ort ausgetragen. Dafür wurde der Naturrasen gegen einen Kunstrasen ausgetauscht. Das Herrenturnier gewannen der Gastgeber Niederlande. Bei den Damen siegten die Australierinnen. Renovierung Nach zwanzig Jahren wurde eine Erweiterung und Modernisierung der Arena durchgeführt. Die Haupttribüne wurde nach Norden verlegt und zur Saison 2001/02 eröffnet. Ein Jahr später war die Gegentribüne fertig. Auch die Tribünen hinter den Toren wurden dann erneuert. Seit dieser Zeit hat das Stadion knapp 24.500 Sitzplätze. Hinter dem Stadion steht eine Sporthalle, die für Basketball, Volleyball und Turnen genutzt wird. Neben der Arena wurden zwei Wohntürme namens „Apollo-Residence“ gebaut. Seit dem 1. Januar 2002 trägt das Stadion offiziell den Namen „Stadion Galgenwaard“. Im Jahr 2005 fand in den Niederlanden die Junioren-Fußballweltmeisterschaft statt. Zehn Spiele davon in Utrecht, darunter auch das Endspiel. Argentinien gewann durch zwei Tore von Lionel Messi gegen Nigeria mit 2:1. 2017 war das Fußballstadion einer von sieben Austragungsorten der Fußball-Europameisterschaft der Frauen. Ab der Saison 2018/19 wird es im Sitzplatzstadion auf der Bunnikside-Tribüne 500 sichere Stehplätze (Safe Standing) geben. Dafür wird ein Teil des Blocks K umgewandelt. Der Verein reagierte damit auf den Wunsch der Fans. Siehe auch Sportcomplex Zoudenbalch Weblinks fcutrecht.nl: Stadion auf der offiziellen Website des FC Utrecht (niederländisch) zja.nl: Stadion auf der Website von Zwarts & Jansma Architects (niederländisch) stadionwelt.de: Bildergalerie stadiumdb.com: Stadion Galgenwaard (englisch) stadiumguide.com: Stadion Galgenwaard (englisch) Einzelnachweise
Stadion Galgenwaard

Stadion Galgenwaard (Dutch pronunciation: [ˌstaːdijɔŋ ˈɣɑlɣə(ɱ)ʋaːrt]) is a football stadium in Utrecht, Netherlands. It has been the home of the FC Utrecht since 1970. The stadium, which underwent a renovation starting at the beginning of the 21st century, has a capacity of 23,750 spectators. The stadium reopened in 1982 after an extensive facelift. At the time, it was one of the most modern stadiums in the world, primarily due to the moat around the pitch. After twenty years, FC Utrecht felt the need for expansion and renewal. The main stand was moved to the North side and opened for the start of the 2001–2002 season. The old main stand was rebuilt after that, and a year later, FC Utrecht had two new stands on either side of the pitch. Last season, the goal stands were replaced, and the stadium now has 23,750 seats. Seven international matches of the Netherlands national football team have been played in the stadium. The first was a friendly on 27 April 1983 against Sweden, which ended 3–0 for the visitors. The most recent, played on 3 September 2004, was also a friendly: a 3–0 win against Liechtenstein. The stadium was also the host of 2 World Cup finals. In 1998, the Netherlands field hockey team became world champions, beating Spain in the final 3–2. In 2005, the final of the Football World Youth Championship was played in the Galgenwaard. Argentina won, beating Nigeria 2–1. During the UEFA Women's Euro 2017, the stadium hosted 4 group stage matches. In music From 19 to 22 June 1987, Prince performed four sold-out concerts at Galgenwaard. A recording of the 20 June show was included on the "Super Deluxe" edition of the Sign o' the Times 2020 reissue. Gallery See also Lists of stadiums List of football stadiums in the Netherlands References External links Media related to Stadion Galgenwaard at Wikimedia Commons (in Dutch) VoetbalStats (in Russian) Stadion Galgenwaard (archived 27 March 2012)
Estadio Galgenwaard

El Estadio Galgenwaard es un estadio de fútbol ubicado en Utrecht, Países Bajos, fue inaugurado en 1970 pero renovado y reinaugurado en el año 2004, tiene una capacidad para albergar a 24 500 aficionados, su equipo local es el FC Utrecht de la Eredivisie.​ Galería Véase también Anexo:Estadios de fútbol de los Países Bajos Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Estadio Galgenwaard.
Stade de Galgenwaard

Le Stade de Galgenwaard (en néerlandais: Stadion Galgenwaard) est un stade de football néerlandais situé à Utrecht. Ce stade de 24 426 places accueille les matches à domicile du FC Utrecht et accueillit également la finale de la Coupe du monde de football des moins de 20 ans 2005. Histoire Événements Coupe du monde de football des moins de 20 ans 2005 Notes et références Annexes Articles connexes FC Utrecht Liens externes (nl) [1] Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du football Portail des Pays-Bas
Stadion Galgenwaard

Stadion Galgenwaard – stadion piłkarski, położony w mieście Utrecht, Holandia. Oddany został do użytku 21 maja 1935 roku. Od tego czasu swoje mecze na tym obiekcie rozgrywa zespół Eredivisie FC Utrecht. Po przebudowach obiektu w latach 1981–1982 oraz 2002–2004, jego pojemność wynosi 25 000 miejsc. Linki zewnętrzne The Stadium Guide