NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Casa del Zar Pedro I “El Grande”

La Casa del Zar de Rusia Pedro I “El Grande” (en neerlandés Czaar Peterhuisje), en el barrio ruso de Zaandam, es una de las casas de madera más antiguas de Holanda. La pequeña casa para trabajadores se construyó en 1632 con madera vieja usada en la construcción de barcos. En esta casa se alojó el Zar de Rusia Pedro I “El Grande” cuando vino en 1697 para aprender el oficio de carpintero naval. La Czaar Peterhuisje forma parte del Zaans Museum. La vivienda alberga una pequeña exposición histórica. Historia Numerosas personas (famosas) guardan relación con el monumento. El busto de Ana Pávlovna ilustra los lazos familiares entre los Romanovs y la Casa Real holandesa. La Tsaar Peterhuisje fue durante mucho tiempo ‘propiedad de la familia’. El Rey Guillermo I compró la vivienda en 1818 como regalo de embarazo para su nuera, Ana Pávlovna, la hermana del zar Alejandro I y descendiente de Pedro el Grande. La Czaar Peterhuisje es uno de los ejemplos más antiguos de la construcción holandesa en madera. De no ser por las vinculaciones con personas de abolengo, la casa no habría superado el paso del tiempo. A finales del siglo XVIII, el posadero local Bulsing rescató la casa de su desguace. La primera cubierta de 1823 era una cubierta de arcos abiertos, que pagó la reina Ana Pávlovna. Tras su muerte, su hijo el príncipe Enrique se encargó de cubrir la casa de madera y protegerla de esta manera contra las inclemencias del tiempo. En 1890, el zar Alejandro III encargó el apuntalamiento de la vivienda y su colocación sobre un cimiento de piedra. Cinco años más tarde, el último zar de Rusia, Nicolás II, contrató a los famosos arquitectos de Ámsterdam, Salm padre e hijo, para que diseñasen una nueva cubierta de piedra, tomando como ejemplo la arquitectura de las iglesias ortodoxas de Rusia. Las coronas de piedra del zar de Rusia en la fachada y a los lados de la valla rememoran este pasado real. El bello diseño de Salm fue declarado Monumento nacional en 2001, debido a lo cual hay dos monumentos en un mismo lugar. En 1886, Guillermo III donó la casa y la colección de arte de vuelta al zar Alejandro III. En 1948, sus descendientes renunciaron a sus derechos, pero la vivienda sigue figurando a nombre del 'Estado de los Países Bajos y de los descendientes del zar Nicolás II'. La famosa colección de firmas de la Czaar Peterhuisje incluye numerosos nombres de ambas familias reales. También la del actual rey Guillermo Alejandro. Edificio La pequeña casa de madera en Zaandam se restauró en 2013. Se rehabilitaron a fondo los cimientos, la parte externa e interna de la casa, la cubierta de piedra, el techo y la pared externa en el jardín. La famosa casa está ahora preparada para superar el paso del tiempo. Referencias Enlaces externos Czar Peter House, website del Zaans Museum Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Casa del Zar Pedro I “El Grande”.
Maison du tsar Pierre le Grand

La maison du tsar Pierre le Grand (Tsaar Peterhuisje), située dans le quartier russe de la commune néerlandaise de Zaandam, est l'une des plus anciennes maisons en bois des Pays-Bas. Cette petite maison d'ouvrier a été construite en 1632 avec du vieux bois de bateau. C'est dans cette maison que le tsar russe Pierre Ier le Grand a vécu en 1697 lorsqu'il est venu apprendre le métier de charpentier de navires. Annexe du Zaans Museum, la Tsaar Peterhuisje abrite une petite exposition historique. Histoire Bon nombre de célébrités sont liées d'une manière ou d'une autre à ce monument. Le buste d'Anna Pavlovna illustre le lien de parenté existant entre la Maison Romanov et la famille royale néerlandaise. La Tsaar Peterhuisje a appartenu à cette famille russe pendant un certain temps. Le roi Guillaume Ier l'a achetée en 1818 en tant que cadeau de naissance pour sa belle-fille russe, Anna Pavlovna, la sœur du tsar Alexandre Ier et descendante de Pierre le Grand. La Tsaar Peterhuisje est l'un des plus anciens exemples de maison en bois aux Pays-Bas. Sans ses nobles relations, cette maison n'aurait jamais résisté à l'épreuve du temps. M. Bulsing, un aubergiste local, l'a sauvée de la destruction vers la fin du XVIIIe siècle. La toute première construction, réalisée en 1823, était une toiture en pierre avec des arches ouvertes, financée à l'époque par la reine Anna Pavlovna. Après sa mort, son fils, le prince Henri, a fait recouvrir la petite maison en bois afin de la protéger contre les éléments. En 1890, le tsar Alexandre III y a fait ajouter des renforts ainsi que des fondations en pierre. Le dernier tsar russe, Nicolas II, a demandé en 1895 aux célèbres architectes d'Amsterdam Gerlof Bartholomeus Salm et Abraham Salm – père et fils – de créer une nouvelle construction en pierre. L'architecture des églises orthodoxes russes a à l'époque servi d'exemple. Les couronnes impériales russes en pierre visibles sur la façade et à côté des grilles mettent en évidence le passé princier de cette maison. La création unique de Salm est devenue un monument classé en 2001, de sorte que deux monuments se trouvent aujourd'hui au même endroit. En 1886, Guillaume III a à nouveau fait don de la petite maison et de la collection d'art au tsar Alexandre III. Ses descendants y ont renoncé en 1948, mais la petite maison est toujours enregistrée au nom de « l'État des Pays-Bas et les héritiers du tsar Nicolas II ». La célèbre collection de signatures de la Tsaar Peterhuisje inclut également de nombreux noms des deux familles royales, y compris celui de Willem-Alexander. Bâtiment En 2013, la petite maison d'ouvrier en bois de Zaandam a été restaurée de fond en comble. Les fondations, l'intérieur et l'extérieur de la maison, la structure en pierre, le toit et le mur extérieur dans le jardin, tout a été remis en état. Voir aussi Liens internes Zaans Museum Liens externes et sources Tsaar Peterhuisje sur le site du Zaans Museum Portail des musées Portail des Pays-Bas
Casa dello Zar Pietro il Grande

La casa dello Zar Pietro il Grande nel quartiere russo di Zaandam è una delle case in legno più antiche dei Paesi Bassi. Fu costruita da un artigiano con vecchio legname recuperato dalla demolizione di navi nel 1632. La casa ospitò lo zar russo Pietro il Grande nel 1697, quando il sovrano si recò con la sua Grande Ambasciata a Zaandam per apprendere l'arte della carpenteria navale. Viene conservata nel Museo dello Zaan e accoglie una piccola mostra a carattere storico. Storia Vi sono diverse persone celebri legate a questo monumento. Il busto di Anna Pavlovna illustra il legame familiare tra i Romanov e la casa reale olandese. Per molto tempo la Casa dello Zar Pietro il Grande fu “patrimonio familiare”. Il re Guglielmo I l'acquistò nel 1818 come dono per la recente maternità della nuora russa Anna Pavlovna, sorella dello zar Alessandro I e discendente di Pietro il Grande. La Casa dello Zar Pietro il Grande è uno degli esempi più antichi dell'edilizia in legno olandese, ma senza conoscenze “altolocate” non sarebbe mai riuscita a sopravvivere per tutti questi anni. Bulsing, un locandiere del luogo, salvò la casa dalla demolizione alla fine del XVIII secolo. La prima copertura nel 1823 era un tetto in pietra con arcate aperte, su commissione della regina Anna Pavlovna. Dopo la sua morte, il principe Hendrik suo figlio fece coprire interamente la piccola casa in legno per proteggerla dalle intemperie. Lo zar Alessandro III la fece puntellare e collocare su fondamenta in pietra nel 1890. Nel 1895 l'ultimo zar di Russia, Nicola II, fece progettare una nuova copertura in pietra dai celebri architetti di Amsterdam Salm e figlio, per la quale fu presa ad esempio l'architettura delle chiese ortodosse russe. Le corone imperiali russe sulla facciata e sui cancelli ne evidenziano il passato reale. L'originale progetto di Salm fu dichiarato monumento nazionale nel 2001, poiché ora si trovavano due edifici in un solo posto. Nel 1886 il re Guglielmo III donò di nuovo la casa e la collezione d'arte allo zar Alessandro III. I suoi discendenti vi rinunciarono nel 1948, ma questa risulta ancora nel nome dello “Stato dei Paesi Bassi e degli eredi dello zar Nicola II”. La celebre collezione di autografi della Casa dello Zar Pietro il Grande comprende diversi nomi dei rappresentanti di entrambe le famiglie reali, tra cui Guglielmo Alessandro, l'attuale re dei Paesi Bassi. Edificio L'umile casa in legno del carpentiere di Zaandam è stata restaurata nel 2013. Le fondamenta, come anche l'interno e l'esterno della casa, la cupola in pietra, il tetto e il muro esterno nel giardino, sono stati riparati con estrema attenzione. Per ora la famosa casa sarà ancora in grado di resistere alla prova del tempo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su casa dello zar Pietro il Grande Collegamenti esterni Rijksmonument (518020) Casa dello zar Pietro il Grande sul sito dello Zaans Museum
Sint-Antonius Abtkerk (De Mortel)

De Sint-Antonius Abtkerk is een kerkgebouw in De Mortel in de gemeente Gemert-Bakel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk staat aan de Sint Antoniusstraat 32. Op ongeveer 40 meter ten zuiden van de kerk staat er een Heilig Hartbeeld en ligt de begraafplaats. De kerk is gewijd aan Antonius van Egypte. Geschiedenis Rond 1636 werd er in De Mortel een nieuwe begraafplaats aangelegd om de vele doden als gevolg van de pest te kunnen begraven. Ongeveer 50 jaar na de aanleg van de begraafplaats werd er een Sint-Antonius Abtkapel gebouwd. In 1849 bouwde men een nieuwe kerk omdat de 17e-eeuwse kapel niet meer aan de behoeften voldeed. Deze nieuwe kerk werd opgetrokken in waterstaatstijl. In 1904 werd er een nieuwe kerk in gebruik genomen even ten noorden van de oude, nadat de 19e-eeuwse kerk te klein geworden was en te veel gebreken vertoonde. De nieuwe kerk was naar het ontwerp van Caspar Franssen. Op 9 oktober 2001 werd het kerkgebouw uit 1904 ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Opbouw Het georiënteerde neogotische bakstenen kerkgebouw op kruisvormig plattegrond bestaat uit een westtoren, een driebeukig schip met zes traveeën in basilicale opstand, een transept ter hoogte van het tweede schiptravee (gezien vanaf het koor) en een koor van een travee met vijfzijdige koorsluiting. De kerktoren heeft vier geledingen en een ingesnoerde torenspits. Het middenschip is voorzien van een zadeldak en vormt samen met de zadeldaken van de transeptarmen een kruisdak met op het kruis een dakruiter. De zijbeuken hebben lessenaarsdaken. De transepten zijn een travee lang en hebben een driezijdige transeptsluiting.
Sint-Lambertuskerk (Huisseling)

De Sint-Lambertuskerk is een rooms-katholieke kerk in de Nederlandse plaats Huisseling. De kerk is gewijd aan Lambertus van Maastricht. In Huisseling hebben door de eeuwen heen meerdere kerken gestaan. De eerste bekende vermelding van een kerk stamt uit 1421. Deze kerk wordt in 1621 gesloopt op last van de Staten-Generaal van de Nederlanden samen met de 29 aanwezige huizen van Huisseling. Reden hiervoor was dat van Ravenstein een vestingstad gemaakt werd, waarvoor het omliggend gebied een vrij schootsveld moest bieden. Iets verderop wordt in 1626 een nieuwe kerk gebouwd, welke in 1853 wordt vergroot. De kerk blijft te klein en in 1910 wordt gekozen voor nieuwbouw. Een jaar later wordt naar ontwerp van Caspar Franssen een nieuwe kerk opgeleverd. De eenbeukige, neogotische kerk met transept, heeft aan de oostzijde een apsis met ten noorden daarvan gelegen toren. Het schip is voorzien van spitsboogvensters met glas-in-loodramen en aan de bovenkant versierd met boogfriezen. Het dak is voorzien van een zadeldak met kleine dakruiter aan de zijkant van het schip. De toren bestaat uit drie geledingen en wordt bekroond met een tentdak. In de kerk zijn een aantal bijzondere elementen aanwezig: Een achtkantig hardstenen doopvont uit de 15/16e eeuw en een houten beeld van Eligius (gemaakt rond 1510-1525) vermoedelijk gemaakt door Henrick Douwerman. De kerk is in 1965 aangewezen als rijksmonument. Daarnaast zijn een aantal onderdelen van de begraafplaats als zelfstandige rijksmonumenten benoemd. In 1943 zijn de uit 1699 daterende luidklokken op last van de Duitse bezetter verwijderd om te worden omgesmolten tot wapens dan wel munitie. Galerij Externe links Reliwiki
Sint-Agathakerk (Boekel)

De Sint-Agathakerk is de rooms-katholieke parochiekerk van de Brabantse plaats Boekel. Geschiedenis In 1358 werd een kapel gebouwd, gewijd aan Agatha van Sicilië. Deze kapel werd in 1766 flink uitgebreid vanwege het groeiend aantal bezoekers. Het aantal inwoners van Boekel bleef groeien en in 1830 werd daarom een geheel nieuwe kerk (Waterstaatskerk) gebouwd, die in 1832 in gebruik werd genomen. In 1915 bleek dat de Waterstaatskerk door verkeerd bouwmateriaal verzakte en scheuren vertoonde. Daarom werd besloten om wederom een nieuwe kerk te bouwen, omdat herstel van de oude kerk te duur zou zijn. Joseph Franssen tekende het ontwerp, en in 1924 werd de kerk (die een stukje oostelijker kwam te liggen) gebouwd. Oorspronkelijk had Franssen een gebouw ontworpen met twee torens, maar door geldgebrek is de tweede toren nooit gerealiseerd. De oude Waterstaatkerk werd in de daaropvolgende jaren gesloopt. De toren werd in 1926 opgeblazen. Naast de entree van de Agathakerk staat een Heilig Hartbeeld. Externe links Geschiedenis van de kerk (Gearchiveerd) Sint-Agathakerk op Reliwiki.nl
Sint-Nicolaaskerk (Valkenswaard)

De Sint-Nicolaaskerk is de belangrijkste katholieke kerk van het Nederlandse Valkenswaard, gelegen aan Markt 53. De kerk is geklasseerd als rijksmonument. Geschiedenis Deze kerk heeft meerdere voorgangers gehad. Zo stond er een 16e-eeuwse kerk aan de Kerkhofstraat ten noordwesten van de huidige Markt, die in 1859 werd gesloopt. Op de plaats van de huidige kerk kwam een kerk die werd ontworpen door Carl Weber. Maar ook deze werd gesloopt en wel in 1927. Het was Jan Stuyt die de kerk ontwierp die toen werd gebouwd. Gebouw Het gebouw heeft kenmerken van het baksteenexpressionisme. Het is een kruiskerk in pseudobasilicale vorm. De traveeën van het schip hebben topgevels. Boven de toegang is een tegeltableau aangebracht met Christus en de tekst domus dei porta coeli (huis van God, poort van de hemel). Daar weer boven is een Sint-Nicolaasbeeld. De toren, voorzien van een torenspits met flankerende torentjes, is het meest opvallende deel van deze kerk. Hij omvat nog de neogotische toren van Weber. De toren wordt geflankeerd door een ronde traptoren. Naast de toren bevindt zich aan beide zijden een kapel. De vensters zijn voorzien van glas-in-loodramen, uit 1936, met heiligen, Bijbelse voorstellingen en dergelijke. De kapel ten zuiden van de toren bevat scènes met betrekking tot Onze-Lieve-Vrouwe van Handel, nog altijd het doel van de jaarlijkse bedevaart die vanuit Valkenswaard daarheen gaat.
Klokgebouw

Het Klokgebouw is een monumentaal gebouw in Eindhoven. Het ligt in de buurt Strijp-S. De naam van het gebouw is te danken aan het uurwerk van de klok op de toren met de letters van Philips erin verwerkt. Frits Philips begon in dit gebouw zijn carrière als bedrijfsplanner, productiecoördinator en leveringsplanner. Geschiedenis Het gebouw is ontworpen door bedrijfsarchitecten van Philips. Oorspronkelijk telde het gebouw zeven verdiepingen. Eind jaren 30 werd de iconische toren met de klok toegevoegd. Het bereikte toen een hoogte van 60 meter. In het Klokgebouw werd Philite gemaakt, een eigen beschermde naam van Philips voor bakeliet. De grote bak bovenop het Klokgebouw was een waterreservoir. Hiermee werd de druk opgebouwd voor de bakelietpersen in het gebouw. Het bakeliet, dat op de markt werd gebracht onder de naam Philite, diende voor tal van behuizingen en isolerende onderdelen. Huidige functie Het Klokgebouw staat symbool voor de transformatie van Strijp-S. Heden ten dage is het gebouw een cultureel centrum en telt het meer dan 100 werkruimten in diverse prijsklassen en afmetingen. Naast fitnessruimtes en vergaderruimtes is er ruimte voor ateliers, voorstellingen en shows. Het gebouw wordt gebruikt door meer dan 100 ondernemers in de creatieve sector. Het gebouw biedt zo ook ruimte aan performers. Popcentrum POPEI biedt volop oefenruimte en een podium aan iedereen die aan de slag wil gaan met dans en popmuziek. Op de begane grond zijn verder ruimtes voor evenementen beschikbaar tot 10.000 bezoekers. Hier worden regelmatig festivals, evenementen en concerten gehouden. Direct aan het klokgebouw grenzend is de artiesten- en rockopleiding van het ROC te vinden. In 2010 werd het Klokgebouw genomineerd voor de Brabantse Cultuurprijs in de categorie herbestemming van het Brabantse culturele erfgoed.
Grafkapel van de familie Van Abbe

De grafkapel van de familie Van Abbe is een monumentale grafkapel in de Nederlandse stad Eindhoven. Achtergrond Henri van Abbe (1880-1940) was een Amsterdamse sigarenfabrikant. In 1908 vestigde hij zijn fabriek in Gestel en in 1915 in Stratum. Twintig jaar later liet hij door architect A.J. Kropholler een grafkapel in traditionalistische stijl ontwerpen. De kapel werd gebouwd op een privéterrein aan de Roostenlaan. Kropholler ontwierp ook het Van Abbemuseum, waar de Van Abbe Collectie werd ondergebracht. In 1940 werd Van Abbe in de kapel bijgezet, later volgden diverse familieleden onder wie in 2017 zijn kleindochter Olly van Abbe. Beschrijving De kapel is opgetrokken in baksteen, onder een met leien gedekt tentdak. Het dak wordt bekroond door een stenen kruis. Aan de achterkant is een halfronde apsis aangebracht. De toegang is geplaatst in een portaal met zadeldak aan de voorkant. In de topgevel hangt een klok. De kapel heeft een aantal smalle hoge glas-in-loodramen. In 2003 werden in de kapel nieuwe glas-in-loodramen geplaatst van Marc Mulders, in samenwerking met Glasbewerkingsbedrijf Brabant. Waardering De grafkapel werd in 2002 als rijksmonument in het Monumentenregister opgenomen, het heeft "cultuurhistorische waarde als bijzondere uitdrukking van een sociale en geestelijke ontwikkeling, in het bijzonder de ontwikkeling van de katholieke grafcultuur, het is tevens een uitzonderlijk voorbeeld van de typologische ontwikkeling van het grafmonument. Het heeft architectuurhistorisch belang vanwege de stijl en opbouw en als voorbeeld van het werk van A.J. Kropholler." Zie ook Lijst van bouwwerken van Alexander Kropholler Lijst van rijksmonumenten in Eindhoven
IJzeren hefbrug over het Eindhovensch Kanaal

De ijzeren hefbrug over het Eindhovensch Kanaal of de Havenbrug bevindt zich vlak bij het havenhoofd in het centrum van de Nederlandse stad Eindhoven. De hefbrug ligt op de Tongelresestraat en vormt een verbinding tussen Kanaaldijk-Noord en Kanaaldijk-Zuid. Het bouwwerk is tevens een rijksmonument en dateert uit het begin van de 20e eeuw. Het hefmechanisme van de brug functioneert niet meer. Geschiedenis In 1846 werd het Eindhovensch Kanaal gegraven. Op de plek van de ijzeren hefbrug lag vroeger een houten brug. Tussen 1929 en 1934 werd het kanaal breder gemaakt en gemoderniseerd. Als onderdeel van deze verbeteringen werd in 1932 de houten brug vervangen door de ijzeren hefbrug. De concurrentie die het Eindhovensch Kanaal kreeg met de komst van het Beatrixkanaal, leidde ertoe dat er op 1 juli 1974 definitief werd besloten om het Eindhovensch Kanaal te sluiten voor scheepvaart. Rond 1995 werd de hefbrug gerenoveerd. Tekst Op de ijzeren hefbrug waren aan de Stratumse kant tussen 1996 en 2008 metalen letters met de tekst "TOT MEZELF" te zien. De Franse kunstenaar Anne Marie Jugnet maakte het kunstwerk voor de tentoonstelling Travaux Publics. De letters zijn in 2008 verwijderd en worden bewaard in het gemeentedepot op Sectie-C. Kunstwerk In 2010 maakte kunstenaar Gijs van Bon een kunstwerk genaamd het Kinetisch DAF Monument in het midden van het kanaal bij de hefbrug, ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan van DAF.
De Warande (Budel-Dorplein)

De Warande is een villa omgeven door een 2,7 hectare groot park in Budel-Dorplein, een dorp in de Nederlandse gemeente Cranendonck, provincie Noord-Brabant. Het landhuis kijkt uit op natuurgebied het Ringselven. Het huis uit 1926 is ontworpen door de Brusselse architect De Koning in de stijl van een negentiende-eeuws Belgisch landhuis. Het diende als directeurswoning en maakte deel uit van het fabrieksdorp dat vanaf 1892 was opgezet door de Waalse gebroeders Dor ten behoeve van een door hen opgerichte zinkfabriek. Het park rond De Warande is deels aangelegd als Franse tuin, er is een tennisbaan en een oranjerie. Huis en park worden soms gebruikt voor bruiloften, tentoonstellingen, en culturele activiteiten. Het park is opengesteld voor recreanten. Het huis staat sinds 2001 ingeschreven in het Rijksmonumentenregister. De Warande is sedert 2007 eigendom van de familie Hannen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Budel-Dorplein
Sint-Gertrudiskerk (Maarheeze)

De Sint-Gertrudiskerk is de parochiekerk van Maarheeze, gelegen aan Kerkstraat 22. De voorganger van deze kerk was een laatgotisch gebouw van omstreeks 1450 met een latere toren uit 1772 naar een ontwerp van Hendrik Verhees, opgericht van gemeentewege. Deze kerk werd echter gesloopt in 1911 nadat er op een naastgelegen terrein een nieuwe kerk was gebouwd. Dit kerkgebouw in neoromaanse stijl werd ontworpen door Lambert de Vries. Als inspiratiebron diende een door Caspar Franssen ontworpen kerk te Einighausen. Het is een driebeukige bakstenen kruiskerk. De voorgevel wordt geflankeerd door twee vrijwel identieke torens, gekenmerkt door topgevels. Ook tussen de twee torens bevindt zich een topgevel.
Sint-Adrianuskerk (Esbeek)

De Sint-Adrianuskerk is een voormalige parochiekerk in de tot de Noord-Brabantse gemeente Hilvarenbeek behorende plaats Esbeek, gelegen aan de Dorpsstraat 8. Geschiedenis In de loop van de 19e eeuw groeide Esbeek uit van een aantal verspreide gehuchten tot een dorp. In 1889 werd het een zelfstandige parochie terwijl al in 1888 met de bouw van een kerk werd begonnen. Deze kerk was ontworpen door H.R. Hendriks. Het betrof een bakstenen neogotisch kerkgebouw met naastgebouwde toren. De kerk werd in 1936 gesloopt en vervangen door een nieuwe kerk naar ontwerp van Franciscus Joannus Vervest en Jakobus van Buijtenen. Hierbij werd de toren gespaard maar deze kreeg wél een nieuwe gevelbekleding. In 2012 fuseerde de parochie en in 2013 werd de kerk onttrokken aan de eredienst. In 2018 werd de kerk aangekocht door de gemeente en ging dienst doen als schoolgebouw en kinderopvang. Gebouw Het betreft een bakstenen kerkgebouw in een stijl die refereert aan die van Alexander Kropholler.
Sint-Jacobus de Meerderekerk (Zeeland)

De Sint-Jacobus de Meerderekerk is een kerkgebouw in Zeeland in de gemeente Maashorst in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk staat aan de Kerkstraat 53 en achter de kerk aan de westzijde ligt het kerkhof. Voor de kerk ligt een pleintje waar ook de pastorie en een Heilig Hartbeeld staan. De kerk is gewijd aan Jakobus de Meerdere. Geschiedenis In de middeleeuwen werd er in Zeeland een kerk gebouwd. In 1871-1872 werd er een nieuw kerkgebouw naar het ontwerp van architect C. van Dijk. In 1914 werd het kerkgebouw uitgebreid naar het ontwerp van architect Hubert van Groenendael. Op 7 november 1992 werd de kerk ingeschreven in het rijksmonumentenregister. Opbouw De niet-georiënteerde bakstenen kerk is oost-west gepositioneerd en bestaat uit een kerktoren met naaldspits aan het oostelijk uiteinde, een driebeukig schip met drie traveeën in basilicale opstand, een pseudotransept van twee traveeën en een koor van drie traveeën met driezijdige koorsluiting. De kerktoren heeft overhoekse steunberen en vier geledingen met een ingesnoerde achtkantige spits tussen vier topgevels. Het schip, de viering en het koor worden gedekt door een samengesteld zadeldak. De transeptarmen hebben ieder twee topgevels en twee zadeldaken. Op de viering staat een naaldspits. Externe links Verhalen in glas in lood