NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Де Кул (стадіон)

«Сеакон Стадіон — Де Кул» (нід. Seacon Stadion — De Koel) — футбольний стадіон у Венло, Нідерланди, домашня арена ФК «ВВВ-Венло». Стадіон побудований протягом 1971—1972 років та відкритий 19 березня 1972 року із потужністю 24 500 глядачів. У 2003 році реконструйований, у результаті чого встановлено окремі крісла на глядацьких місцях, після чого місткість трибун особливо знизилася. 2004 року підписано комерційну угоду із компанією «Seacon», після чого арену перейменовано на «Сеакон Стадіон — Де Кул». У 2008 році здійснено капітальну реконструкцію стадіону, у результаті якої він приведений до вимог вищого дивізіону. Потужність знижено до 8 000 глядачів. 2013 року на полі встановлено штучне покриття. У 2017 році оголошено про плани будівництва нового стадіону «ВВВ-Венло» потужністю 10 000 глядачів на місці «Де Кула». Посилання Seacon Stadion — De Koel на excellenz-group.nl [Архівовано 19 червня 2017 у Wayback Machine.] (нід.) Seacon Stadion – de Koel – на stadiumguide.com [Архівовано 27 червня 2017 у Wayback Machine.] (англ.) Фотогалерея [Архівовано 1 вересня 2018 у Wayback Machine.] (нім.)
Witte Kerk (Steenbergen)

De kerk van de protestantse gemeenschap (Nederlandse Hervormde Kerk) in Steenbergen, beter bekend als de Witte Kerk of Protestantse Kerk, is een zogenaamde waterstaatskerk. Geschiedenis Op de plaats waar nu de Witte Kerk staat, stond al in de 13e eeuw een stenen kerk. Deze is rond 1505 vervangen door een nieuw kerkgebouw, de Jakobuskerk, die in 1831 wegens bouwvalligheid werd afgebroken, waarna het huidige gebouw op dezelfde plaats werd gebouwd. De Oude Jakobuskerk was van oorsprong katholiek, maar werd op 17 oktober 1590 (de dag dat prins Maurits van Oranje Steenbergen veroverde) protestants. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog werd de kerk gebruikt als barak en ook tijdens de napoleontische oorlogen werden troepen ingekwartierd, met als resultaat dat de kerk begin 19e eeuw in zeer slechte staat verkeerde en afgebroken werd. Om beide partijen tevreden te stellen, zorgde de Nederlandse regering voor een goedkope lening waarvan twee nieuwe kerken gebouwd werden: de katholieke Sint-Gummaruskerk op de Grote Markt, en de Witte Kerk op de fundering van de oude Jakobuskerk. Architectuur en interieur De Witte Kerk is met haar Toscaanse halfzuilen, kroonlijst en driehoekig fronton alsmede door de klokkentoren met haar zeshoekige obelisken een schoolvoorbeeld van het neoclassicisme. Het huidige kerkgebouw lijkt dus weinig tot niets op de vroegere Jakobuskerk, daarentegen heeft het wel een groot deel van het interieur, waaronder een driehonderd jaar oud orgel, en de luidklok van de laatste overgenomen. Op de luidklok, waarvan de naam onbekend is, staat het originele randschrift "Geloeft Zij Godt". Daaronder is een later (16e-eeuws en typisch calvinistisch) adagium toegevoegd: door my word elk ter kerk genoot ik doe steeds gedenken aan de dood geeft dan met acht op myn geluyd eer ge onbereyd uw oogen sluydt Hoewel de kerk de bijnaam "Witte Kerk" heeft, is de kleur van het gebouw eigenlijk geel. Dit komt door de grondige restauratie in 2007. Vanaf begin 20ste eeuw echter was het gebouw wit. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken
Gemaal Lovink

Het Gemaal Lovink ofwel Gemaal H.J. Lovink, is een gemaal van het Waterschap Zuiderzeeland in Biddinghuizen, in de gemeente Dronten in de Nederlandse provincie Flevoland. Het gemaal ligt aan de Harderbosweg, tussen de Hoge Dwarsvaart en het Veluwemeer. Ten zuidwesten van het gemaal bevinden zich de sluis De Blauwe Dromer (ook wel Lovinksluis genoemd), een schutsluis voor de pleziervaart, en de buurtschap Harderhaven. Aan de overzijde van het Veluwemeer ligt de Lorentzhaven, een industriehaven van Harderwijk. De architect was Dirk Roosenburg (1887-1962). Het gemaal is genoemd naar dr. H.J. Lovink (1866-1938), die voorzitter was van de staatscommissie die de drooglegging van de Zuiderzeepolders voorbereidde en daardoor betrokken was bij de aanleg van Proefpolder Andijk. Het gemaal werd in 1956 in gebruik genomen, in eerste instantie om samen met de gemalen Colijn en Wortman de polder Oostelijk Flevoland droog te malen, hetgeen gelukt is. Boven de ingang van het gebouw hangt een keramisch reliëf ontworpen door J.M. Roosenburg, een zoon van de architect. Er staan een visser en een boer op afgebeeld die elkaar de hand geven over een dijk heen. Het gemaal is in 2010, in het kader van de Lijst van monumenten uit de wederopbouw-periode 1940-1958 aangewezen als rijksmonument, het eerste binnen de gemeente Dronten. Zie ook Top 100 Nederlandse monumenten 1940-1958 Externe link Waterschap Zuiderzeeland: Gemaal Lovink (gearchiveerd)
Verzorgingsplaats Helenaveen

Verzorgingsplaats Helenaveen is een verzorgingsplaats aan de Nederlandse A67 tussen aansluiting Panningen en aansluiting Liessel in de richting Eindhoven. De verzorgingsplaats ligt in de gemeente Deurne en is genoemd naar het naburige dorp Helenaveen. In 2013 werden middels een veiling de huurrechten van het pompstation verkocht.
Quack-monument

The Quack monument or Marie-Adolffontein is located in Nijmegen, in the Dutch province of Gelderland. The Quack monument was originally erected in 1926 from a legacy of Arnoldus Burchard Adolphus Quack (Nijmegen, 6 April 1842 - Nijmegen, 11 November 1920). Quack was alderman of the municipality of Nijmegen from 1902 to 1919. The monument is named after him and his twin sister Maria (Marie) Christina (Nijmegen, April 6, 1842 - Nijmegen, March 15, 1905). Quack left his legacy to the municipality of Nijmegen under the condition that a fountain, the Marie Adolphron named after his sister, would be erected. Architect Willem Bijlard designed the monument that contains four fountains and four bells at the base and four lanterns at the top. The lower part is made of granito. The obelisk is made of red granite with carved art-deco ornaments. The lanterns and bells are made of bronze. The ornamental surfaces under the bells were made by stonemason Litjes. 75 m3 of granite and 30 m3 of concrete have been processed. It was demolished in 1958 because it had to give way to traffic. Several parts, such as the glass parts and the bells were destroyed by, among other things, the bombing of Nijmegen in 1944. The different parts were stored for years. In 1976 there was mention of the monument to be erected in the new Dukenburg district. Eventually the monument was rebuilt in 2000 in the same place where it stood until 1958. The monument is often compared to a phallus. On World AIDS Day 2004 a huge 'condom' was drawn over the monument. Gallery References
Quack-monument

Het Quack-monument of Marie-Adolffontein is een monument in Nijmegen, in de Nederlandse provincie Gelderland. Achtergrond Het Quack-monument is oorspronkelijk opgericht in 1926 uit een legaat van Arnoldus Burchard Adolphus Quack (Nijmegen, 6 april 1842 – Nijmegen, 11 november 1920). Quack was van 1902 tot 1919 wethouder van de gemeente Nijmegen. Het monument is vernoemd naar hem en zijn tweelingzus Maria (Marie) Christina (Nijmegen, 6 april 1842 – Nijmegen, 15 maart 1905). Quack liet zijn nalatenschap aan de gemeente Nijmegen na onder de voorwaarde dat er een fontein, de Marie-Adolffontein vernoemd naar zijn zus, opgericht zou worden. Architectuur Architect Willem Bijlard ontwierp het monument, in de vorm van een obelisk in art-decostijl. Het bevat vier fonteinen en vier klokken aan de voet en vier lantaarns in de top. Het onderste gedeelte is van granito. De obelisk is van rood graniet met gebeeldhouwde ornamenten. De lantaarns en klokken zijn van brons. De ornamentale vlakken onder de klokken zijn gemaakt door steenhouwer Litjes. Er is 75 m3 graniet en 30 m3 beton aan verwerkt. In de jaren 1920 en 1930 deden ontwerpers inspiratie op uit de meest uiteenlopende exotische culturen. Naast de 'art nègre' (Afrikaanse kunst), de Maya- en Azteken-cultuur, Polynesië en Sumatra was dat voornamelijk de Egyptische beschaving van de farao's. De directe aanleiding voor de Egypte-rage was de spectaculairste archeologische vondst van de eeuw: de ontdekking van het graf van Toetanchamon in 1922.. Herbouw De obelisk is in 1958 afgebroken, omdat hij moest wijken voor het verkeer. Verschillende delen, zoals de glazen gedeeltes en de klokken waren vernield door onder andere het bombardement dat op 22 februari 1944 de Nijmeegse binnenstad trof. De verschillende onderdelen werden jarenlang bewaard. In 1976 was er sprake van dat het monument in het nieuwe stadsdeel Dukenburg zou worden geplaatst, maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan. In 1994 werd het initiatief genomen om het Quack-Monument op de oorspronkelijke plaats te herbouwen. Na een voorbereidende fase door de Stichting Herstel Quack-Monument (1995-2009) werd uiteindelijk het monument in 2000 herbouwd op dezelfde plaats als waar het tot 1958 stond. Het plein, dat onderdeel was van de Nassausingel, is eind 2008 Quackplein genoemd. Het monument wordt vaak vergeleken met een fallus. Op Wereldaidsdag 2004 werd een enorm 'condoom' over het monument getrokken. Afbeeldingen Externe links Heroprichting van het Quack-monument De Marie-Adolffontein op noviomagus.nl (via webarchive) Monumentenregister Gemeente Nijmegen
Leyenburg RandstadRail station

Leyenburg is a RandstadRail station in The Hague, Netherlands. It is a stop for RandstadRail line 4, tram line 6, and bus lines 21, 23, 26, 27, 31, 34, 35, 36, 37 and 86, and is located on the Leyweg. Leyenburg serves as an important interchange between bus and tram services. RandstadRail services The following services currently call at Leyenburg: Tram Services Bus service Gallery References
Ov-knooppunt Leyenburg

Ov-knooppunt Leyenburg is een busstation in de regio Haaglanden, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Dit busstation ligt in Den Haag Zuid aan de Leyweg. Voorgeschiedenis Na de opening van tram 2 in 1983 reden vele buslijnen van Westnederland uit het Westland parallel aan de tramlijn naar het centrum en het Station Den Haag Centraal. Daarom kwam er in overleg tussen HTM en WN een plan om de streeklijnen, behalve sneldiensten, vanaf 1 januari 1986 te laten aantakken op lijn 2 bij de Walnootstraat. De Oude Haagweg zou hier moeten worden gereconstrueerd tot overstapstation met extra opstelsporen voor korte ritten van lijn 2 en overstaphaltes voor tram en bus met voorzieningen voor reizigers en personeel. Een andere mogelijkheid was de lijnen een lus door Loosduinen te laten rijden met ook overstapmogelijkheden op tram 3 en 6 met een eindpunt bij de garage van WN. Deze plannen zijn uiteindelijk niet gerealiseerd en de streekbussen reden nog vele jaren door naar het centrum.Na de komst van de Haagse tramtunnel en verscherpte milieu maatregelen voor uitstoot in het centrum is het alsnog gerealiseerd maar op een andere locatie en aantakking op andere tramlijnen. Knoopunt Het knooppunt is geopend op 27 april 2008. Diverse buslijnen komen hier bij elkaar, evenals een tramlijn en een lijn van RandstadRail. Met name voor reizigers van en naar het Westland is dit een belangrijk overstappunt. Het knooppunt dankt zijn naam aan de wijk Leyenburg. Het HagaZiekenhuis, locatie Leyweg (beter bekend als Ziekenhuis Leyenburg) is gelegen vlakbij het knoopount. Voorbij het knooppunt ligt een keerlus voor tram 6 met de naam "Gemaal" waar de eindpuntrust plaats vindt. Het is echter geen in -en uitstaphalte voor de passagiers. Lijnen die bij het ov-knooppunt Leyenburg stoppen Stadsdienst Den Haag De trams en de bussen worden gereden door HTM. Streekbussen De streekbussen worden gereden door EBS.
De Herder (Medemblik)

De Herder is een in 1989 gebouwde achtkante, met riet gedekte stellingmolen en staat in Medemblik. Het is een bovenkruier en heeft twee koppel maalstenen. Tot 1947 stond op dezelfde plek een eerdere molen die werd afgebroken. Bij de bouw van de nieuwe molen gebruik gemaakt van diverse oude onderdelen van elders, zo is de houten achtkant afkomstig van een molen die in 1695 werd gebouwd in Wormer en vanaf 1904 in Willeskop dienst als oliemolen. In 1986 is deze molenromp naar Medemblik gehaald, de grote houten balken konden worden gereviseerd en hergebruikt. Met de molen wordt op vrijwillige basis graan gemalen, hij is van april tot oktober regelmatig te bezichtigen. In de wintermaanden is alleen de molenwinkel geopend. De molen is op basis van de oude onderdelen die hij bevat geregistreerd als rijksmonument. Het kruiwerk loopt op houten rollen. De molen is in 2023/2024 gerestaureerd, met name de kap, de wieken en de staart. Externe links Officiële website 306 graden panoramatour binnenkant molen
Nicolaaskerk (Schalsum)

De Nicolaaskerk van Schalsum is een kerkgebouw in de gemeente Waadhoeke in de Nederlandse provincie Friesland. Het kerkgebouw is een rijksmonument en is eigendom van de Stichting Alde Fryske Tsjerken. Geschiedenis De eenbeukige kerk uit de 13e eeuw, oorspronkelijk gewijd aan Nicolaas van Myra, heeft een halfrond gesloten koor en een vlakopgaande toren (14e eeuw) met balustrade en ingesnoerde spits. In de 16e eeuw kreeg de kerk een nieuwe kap met houten tongewelf. De zuidgevel heeft steunberen. De noordgevel is in de 19e eeuw vernieuwd. In de muren zitten rondboog- en spitsboogvensters. De preekstoel dateert uit 1711. Het orgel uit 1862 is gebouwd door L. van Dam & Zonen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Schalsum Kerken in Friesland
Langenhuis

Langenhuis is een kop-hals-rompboerderij aan de Doodstilsterweg 3 tussen Doodstil en Rottum in de gemeente Het Hogeland van de Nederlandse provincie Groningen. Ze ligt op 250 meter ten zuidoosten van de wierde Holwinde (waar de gelijknamige borg Holwinde stond), waarvan ze wordt gescheiden door het waterloopje de Oude Maar. De boerderij is geheel omgracht en omsingeld en wordt gekenmerkt door het zeer lange voorhuis, waarvan de oost- en noordmuur gedeeltelijk uit kloostermoppen bestaat. Het voorhuis heeft een zadeldak met topgevels, en topschoorstenen met borden. Bij de boerderij staan drie schuren (waaronder een vrijstaande) en een bakhuis. In het huis bevindt zich onder andere een karnmolenpaal uit 1611. Geschiedenis De boerderij heette volgens Archgis vroeger Hoylkinga en vormde een voorwerk van het Rottumse Klooster Juliana. De naam Langenhuis komt voor vanaf de 16e eeuw (in 1595 'Langenhuys'). Na de reductie werd het eigendom van Stad en Lande, maar de bewoners bleven katholiek. Later was de boerderij onder andere eigendom van de eigenaars van de borg Scheltkema-Nijenstein. In de 17e eeuw vormde het een schuilkerk van de katholieken onder leiding van Franciscus Mijleman. In de boerderij bevindt zich een gevelsteen met het jaartal 1624, toen het voorhuis en de schuur waarschijnlijk werden verbouwd. Nadat in 1636 de Vlaamse pater Henricus de Vrede aan de pest overleed op Holwinde, werd deze begraven onder de vloer van het voorhuis. Bij de verbouwing van 1855 werd zijn graf (en een beschadigde miskelk bij zijn lichaam) herontdekt en werd hij met de miskelk in een nieuw kistje herbegraven onder een nieuw gebouwde gang, die na 1945 werd verbouwd tot keuken. In Langenhuis ligt ook een grafzerk van eigenaar Isebrandt Jacobs, die in 1642 overleed. De meeste andere bewoners werden begraven op het kerkhof van Rottum. In 1814 werd op de plaats van een oude schuur een nieuwe schuur gebouwd, die nog in gebruik is. In 1855 werden het voorhuis en de hals van binnen en buiten verbouwd, met gebruikmaking van materiaal van de bestaande boerderij. In 1925 werd een grote vrijstaande schuur gebouwd ten westen van de boerderij. In 1939 werd de boerderij geschonken aan de parochie van de Uithuizer Jacobus de Meerderekerk, die de boerderij in 1994 verkocht aan de toenmalige bewoners. In 1996 werd een nieuwe schuur aangebouwd en werd de achtergevel van de bestaande schuur vernieuwd.
Ter Hoogekerk

De Ter Hoogekerk is een kerkgebouw van de Gereformeerde Gemeenten aan de Willem Teellinckstraat in Middelburg, gebouwd in 1997 naar een ontwerp van architectenbureau Oskam. De bakstenen zaalkerk heeft 1.250 zitplaatsen. Het gebouw is eigendom van de Gereformeerde Gemeente Middelburg-Centrum. Geschiedenis In verband met het steeds groter wordende parkeerprobleem bij de vorige kerk van de gemeente (de Segeersstraatkerk in het centrum van de stad) wordt besloten tot nieuwbouw. Op 16 januari 1996 geeft de gemeente Middelburg groen licht voor de start van de bouw. Op 13 mei 1997 wordt het gebouw geopend door een dienst waarin ds. J.J. Tanis voorging. Bij het gebouw is een parkeerterrein aangelegd met ruimte voor 250 auto's. Het gebouw heeft 70 zitplaatsen minder dan haar voorganger, dit in verband met opdeling van de Gereformeerde Gemeente van Middelburg in de gemeenten Middelburg-Centrum en Middelburg-Zuid. Kerkdiensten De diensten staan in de bevindelijk gereformeerde traditie, waarbij de verkondiging van het Woord centraal staat. De gemeente zingt de psalmen in de berijming uit 1773. Er vinden drie diensten per zondag plaats. Dispositie van het orgel Het orgel is afkomstig uit de oude kerk in het centrum van de stad en gebouwd in 1990. Voor de nieuwe kerk is het orgel uitgebreid door orgelmaker Fama & Raadgever, die het orgel ook had gebouwd. De dispositie is: Trivia Op 16 april 2011 werd in deze kerk de herdenkingsdienst gehouden voor de drie Arnemuidense vissers die omkwamen tijdens de ramp met de viskotter Nieuwpoort 28.
Westeindse Weel

De Westeindse Weel is een weel gelegen op Zuid-Beveland in de Nederlandse provincie Zeeland, in de buurt van Driewegen. De weel is ontstaan in de zestiende eeuw na een dijkdoorbraak op de plek waar vroeger een kreek gelegen had. Na het dichten van de dijk bleef achter de dijk een relatief grote weel over. Tegenwoordig zijn de weel en de omliggende gebieden in handen van stichting Het Zeeuwse Landschap. Het natuurgebied bestaat uit de weel zelf, de omliggende rietvelden en de laagliggende weilanden die de weel omringen. De lager liggende gedeelten van het weiland hebben een brak karakter. Om die reden kan men er zoutminnende planten aantreffen zoals zeekraal De laaggelegen weilanden zijn de broedplaats van plevieren en kluten, terwijl op de hoger gelegen gedeelten kievitten en tureluurs nestelen. Het gebied is niet openbaar toegankelijk, maar kan vanaf de naastgelegen dijk goed bekeken worden. Externe link Het Zeeuwse Landschap
Stedelijk Gymnasium Nijmegen

Das Stedelijk Gymnasium Nijmegen ist ein privates Gymnasium in der niederländischen Stadt Nijmegen in der Provinz Gelderland. Das Kategorialgymnasium, das seine Schüler nach Begabung aussuchen darf, ist mit etwa 1400 Schülern das größte dieses Typs (vwo) in den Niederlanden. Geschichte Im Jahr 1544 wurde eine Lateinschule in Nijmegen gegründet. Wahrscheinlich gab es bereits eine Schule seit 1301 bei der Stevenskerk. Ein Neubau, der bis heute als Latijnse School bekannt ist, sollte den Bedarf im Zentrum decken. 1842 änderte sich der Name in Gymnasium, zugleich mit der Einführung moderner Fremdsprachen. Eine elitäre Konkurrenz bestand seit 1900 zum jesuitischen Canisiuskolleg in Nimwegen. Nach einer längeren Station in der Van Schevichavenstraat zog die Schule 1999 in die Kronenburgersingel, an den Rand des Kronenburgerparks. Absolventen Anne Siberdinus de Blécourt (1873–1940), Rechtshistoriker Marinus van der Goes van Naters (1900–2005), Anwalt und Politiker (PvdA) Thom de Graaf (* 1957), Bürgermeister von Nijmegen Robert van Gulik (1910–1967), Sinologe Olivier Hekster (* 1974), Althistoriker Eefke Mulder (* 1977), Hockeyspielerin mit Olympiamedaille Weblinks Website des Stedelijk Gymnasium Nijmegen. Abgerufen am 16. März 2022 Stedelijk Gymnasium Nijmegen (Nijmegen). Scholen op de kaart; abgerufen am 16. März 2022 (niederländisch).
Stedelijk Gymnasium Nijmegen

Het Stedelijk Gymnasium Nijmegen is een openbare school van het gymnasiale vwo-type in Nijmegen. Met ruim 1000 leerlingen is het een van de grootste categoriale gymnasia van Nederland. De school is een begaafdheidsprofielschool. Daarnaast heeft de school sinds 2013 het predicaat Excellente School. Geschiedenis 1544 wordt gezien als stichtingsjaar van de Latijnse school en het huidige Stedelijk Gymnasium. Waarschijnlijk was er al in 1301 een school bij de Sint-Stevenskerk. In de zestiende eeuw was er in Nijmegen een grote behoefte aan hoogopgeleide mensen. Het moest een kweekvijver worden voor juristen, bestuurders en doktoren. In een nieuw opgetrokken gebouw naast de Sint-Stevenskerk werd onderwezen in Latijn, retorica, Frans en wiskunde. Het gebouw, dat vandaag bekend staat als de Latijnse school, werd gebouwd in 1544. In 1842 veranderde de naam van de school van Latijnse school naar gymnasium. De moderne talen werden een belangrijk onderdeel van het lesprogramma. Het eerste gebouw van de Latijnse School en het Stedelijk Gymnasium staat nog in het centrum van Nijmegen naast de Sint-Stevenskerk. In de 19e eeuw werd een pand betrokken aan de Van Schevichavenstraat. In 1999 verhuisde men naar het gebouw van de voormalige technische school aan de Kronenburgersingel, aan de rand van het Kronenburgerpark. Bekende (oud-)leraren Gerard Brom, cultuurhistoricus Wilfried Brookhuis, oud-voetbaldoelman en keeperstrainer bij N.E.C. Michiel van Kempen, schrijver, literatuurhistoricus, bijzonder hoogleraar Anton van Hooff, classicus en columnist Koen Leenhouts, internationaal schaakmeester Bekende oud-leerlingen Eva van Agt, profwielrenster Anne Siberdinus de Blécourt, rechtshistoricus Vicky Francken, dichter Sharon Gesthuizen, Tweede Kamerlid SP Marinus van der Goes van Naters, advocaat en politicus Thom de Graaf, oud-burgemeester van Nijmegen, politicus Wim van der Grinten, rechtsgeleerde en staatssecretaris Robert van Gulik, sinoloog, diplomaat en schrijver Ruben Hein, zanger en pianist Kysia Hekster, journaliste Olivier Hekster, historicus Nyls Korstanje, zwemmer Susan Krumins-Kuijken, atlete Mart Louwers, wielrenner Eefke Mulder, hockeyinternational Maud Mulder, zangeres Alexis de Roode, Nederlands dichter Daniel Ropers, directeur bol.com Paul Ruven, filmregisseur Eltjo Schutter, atleet Duco Gerrold Rengers Hora Siccama, rechtshistoricus en rechtsfilosoof Kees Vendrik, politicus, Tweede Kamerlid Groen Links Herman Bernard Wiardi Beckman, politicus en verzetsstrijder Sweder van Wijnbergen, econoom Wil Wilbers, politicus Fieke Willems, Nederlands kampioen turnen Ruben Nicolai, cabaretier Iva Bicanic, psycholoog Gustaaf Molengraaff, geoloog, bioloog, hoogleraar en ontdekkingsreiziger Pierre Rezus, cameraman Teun Struycken, jurist en hoogleraar Externe links Officiële website
Sara Catharina

De Sara Catharina is een windmolen in Kerkdriel, in de Gelderse gemeente Maasdriel. Het is een ronde stenen stellingmolen die als korenmolen is ingericht. De molen staat aan de Kievitsham en is in 1846 gebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden Duitse troepen een uitkijkpost in de molen en geallieerden hebben hem om die reden in 1944 zwaar beschadigd. In tegenstelling tot andere molens is de Sara Catharina na de oorlog hersteld. Later is de molen meermaals gerestaureerd, de laatste keer in 1978, waarna de Sara Catharina tot ca. 2000 in bedrijf was, vanwege de slechte staat van de molen werd het malen op windkracht in dat jaar stopgezet. In 2011-2012 is de molen geheel gerestaureerd. De aangebouwde maalderij is in gebruik voor de verwerking van grondstoffen voor de champignonteelt. De Sara Catharina is ingericht met 1 koppel 17der en 1 koppel 15der kunststenen. Sinds de restauratie in 2011-2012 worden er weer regelmatig granen tot meel vermalen in de korenmolen. Bezoek is op afspraak mogelijk.