NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Schachtenhof

Het Schachtenhof is een hofje in de Nederlandse stad Leiden, provincie Zuid-Holland. Het hofje is gelegen aan de Middelstegracht. Het Schachtenhof werd gesticht in 1664 in naam van de weesjongen Theunis Jacobsz. van der Schacht. In zijn testament stond dat een hofje met 12 huisjes moest worden gebouwd aan de Middelstegracht. Hij eiste dat bewoners van 40 jaar en ouder er gratis mochten wonen en er was een voorkeur voor familieleden van Van der Schacht en bewoners die net als Van de Schacht in het Weeshuis van Leiden waren opgegroeid. Van der Schacht Theunis van der Schacht leerde in het weeshuis veters en band maken. Later hadden hij en zijn vrouw een bedrijfje aan de Nieuwe Rijn. Het echtpaar deed blijkbaar goede zaken. Zij kochten vijf huisjes aan de Middelstegracht en een familiegraf in het koor van de Pieterskerk. Na het overlijden van Van der Schacht werden de huisjes aan de Middelstegracht afgebroken om ruimte te maken voor de bouw van het hofje. Al in 1671 werden de eenvoudige huisjes bewoond. Beheer Een college van regenten van de Gereformeerde kerk van Leiden bestuurde het hofje. Men liet het in 1951 opknappen. In de jaren 1970 kan het in beheer van Studenten Huisvesting en in 1977/78 volgde en nieuwe restauratie. Op het hofje staat een pomp uit 1730. Hierbij hoort zowel een waterput voor grondwater als een waterkelder voor de opslag van regenwater.
Onze-Lieve-Vrouwekerk (Breda)

Die Onze-Lieve-Vrouwekerk (deutsch Liebfrauenkirche), auch Grote Kerk, ist eine evangelische Kirche in der niederländischen Stadt Breda, wo sie das wichtigste Denkmal ist. Die Basilika aus Tuffstein mit Zierrat aus Werkstein ist ein wichtiges Beispiel der brabantischen Gotik. Geschichte Erstmals 1269 wird eine steinerne Kirche in Breda genannt, die 1303 zur Stiftskirche erhoben wurde. 1410 wurde mit den Bauarbeiten für die heutige Kirche begonnen. Der Neubau setzte im Osten an. 1468 war das Querhaus fertiggestellt. Nach dem Einsturz des alten Turms 1457 wurde von 1468 bis 1509 der heutige Turm errichtet. Bis 1526 wurden die Seitenkapellen des Kirchenschiffs gebaut, von 1526 bis 1536 erfolgte der Bau des Chorumgangs. 1547 wurden die Bauarbeiten insgesamt abgeschlossen. Nachdem bereits 1566 der Bildersturm erfolgt war – heute ist so gut wie nichts mehr von der ursprünglichen Ausstattung vorhanden – wechselten sich Protestanten und Katholiken mehrfach in der Nutzung der Kirche ab. 1637 ging sie im Zuge der Reformation endgültig an die Reformierten über. Das Stift wurde 1648 aufgehoben. Nach dem Brand des Turmhelms 1694 erhielt der Turm 1702 eine barocke Bekrönung; er ist heute 97 Meter hoch. Seit 1843 wurde die Kirche gründlich restauriert. Die letzte große Renovierung fand von 1993 bis 1998 statt. Die Kirche gehört heute zur Protestantischen Kirche in den Niederlanden und wird nur noch gelegentlich für gottesdienstliche Zwecke genutzt, dient gleichzeitig aber anderen Bestimmungen, unter anderem als Restaurant. In der Prinzenkapelle liegen Vorfahren des niederländischen Königshauses (aus dem Haus Nassau-Breda) bestattet. Ausstattung Zur trotz Zerstörungen und Plünderungen erhaltenen Ausstattung gehören das Grabmonument Engelbert (Engelbrecht) I. von Nassau, die Grabkapelle (Prinsenkapel) der Nassauischen Dynastie (1530–34), das Epitaph des Amtmanns Dirk van Assendelft (1555), das stark beschädigte Grab des Ehepaars van Renesse (1538), ein Taufbecken aus Messing (1540) und ein großes Christophorus-Fresko (um 1500), das Hieronymus Bosch zugeschrieben wird. Orgel Die Orgel geht zurück auf ein Instrument aus dem Jahre 1534, das im Laufe der Zeit mehrfach verändert und umgebaut wurde. Der heutige Zustand (vier Manuale und Pedal) geht zurück auf eine umfangreiche Restaurierung durch die Orgelbaufirma Flentrop (Zaandam) im Jahre 1938. Literatur Raphael Ligtenberg: De grafmonumenten in de Groote Kerk te Breda. In: Bulletin van den Nederlandschen Oudheidkundigen Bond. Band 7, 1914, S. 130–144. Gerard van Wezel: De Onze-Lieve-Vrouwekerk en de grafkapel voor Oranje-Nassau te Breda (= De Nederlandsche monumenten van geschiedenis en kunst. Band 11). Zwolle 2003. Weblinks Offizielle Website (niederländisch) Einzelnachweise
Iglesia de Nuestra Señora (Breda)

La iglesia de Nuestra Señora (en neerlandés: Grote Kerk o Onze-Lieve-Vrouwekerk) es un templo protestante situado en la Grote Markt (gran plaza) de la ciudad de Breda, en los Países Bajos. La iglesia se construyó en estilo gótico brabantino y con su torre de 97 metros de altura, constituye el monumento más importante y marca el paisaje de la ciudad. Historia Las primeras noticias de una iglesia católica en Breda datan de 1269. En 1410, se comenzó la construcción de un nuevo templo por el coro. A pesar de la caída de la torre del campanario, el edificio se terminó en 1457. La reconstrucción de la torre se completó en 1509 y la iglesia toma su aspecto final en 1547. El templo que pertenecía a la Iglesia católica. En 1637, con motivo de la Reforma protestante, pasó a quedar adscrito a la Iglesia protestante en los Países Bajos. En 1694, se incendió el chapitel de la torres y se reconstruyó en 1702. La última gran restauración tuvo lugar entre 1993 y 1998. El órgano de este templo, que data del siglo XVI, es uno de los mayor de los Países Bajos.​ Capilla del príncipe The Prinsenkapel o capilla del príncipe, al norte del coro es el antiguo mausoleo de la casa de Casa de Orange-Nassau, antecedentes de la actual familia real de Holanda.​ La capilla se construyó entre 1520 y 1525 por encargo de Enrique III de Nassau-Breda. Diecisiete miembros de esta familia se encuentran enterrados en la capilla. Cuando en 1584, murió Guillermo de Orange, el plan era enterrarlo también en esta capilla, pero como Breda estaba en ese tiempo por los españoles, se decidió enterrarlo junto a sus descendientes en el mausoleo de la Nieuwe Kerk en Delft. Galería de imágenes Véase también Anexo:100 mejores sitios del patrimonio neerlandés Arquitectura de los Países Bajos Referencias
Église Notre-Dame de Bréda

L'église Notre-Dame ou la Grande église (en néerlandais : Grote of Onze-Lieve-Vrouwekerk) est une église protestante de style gothique se situant sur la Grand-Place de Bréda, dans la province du Brabant-Septentrional, aux Pays-Bas. La tour du clocher de l'église culmine à 97 mètres de hauteur. Histoire Il est fait mention pour la première fois d'une église en pierre à Bréda en 1269. Le chœur est construit en 1410. Malgré l'effondrement du clocher en 1457, la construction de l'église est achevée en 1468. La reconstruction du clocher est achevée en 1509 et l'église prend son aspect définitif en 1547. Avec la réforme protestante, l'église cesse d'être un lieu de culte catholique pour devenir une église protestante à partir de 1637. La flèche de la tour du clocher est la proie d'un incendie en 1694 et est reconstruite en 1702. De 1843 à nos jours, l'église connaît de multiples restaurations, la dernière ayant été entreprise entre 1993 et 1998. Réalisées en 1533 par le peintre italien Tommaso di Andrea Vincidor, dit Thomas Polonais, élève de Raphaël, les fresques ornant la voûte de l'église ont été restaurées en 2003. Ancien mausolée de la maison de Nassau L'ancien mausolée de la famille de Nassau se trouve dans la chapelle des princes (en néerlandais : Prinsenkapel) située au nord du chœur de l'église. C'est le prince Henri III de Nassau-Breda qui commande la construction de cette chapelle effectuée entre 1520 et 1525. 17 membres de la famille de Nassau ont été inhumés dans ce mausolée dont René de Chalon. À la mort du prince d'Orange Guillaume le Taciturne en 1584, il est prévu de l'inhumer à Bréda où reposent ses ancêtres. Or à cette époque la ville est occupée par les Espagnols, avec qui il est en guerre. Il n'est par conséquent pas possible de l'inhumer à Bréda et le prince repose donc dans son dernier lieu de résidence à Delft, dans la nouvelle église. Désormais après lui, les membres de la famille d'Orange-Nassau, devenue la maison royale des Pays-Bas en 1815, sont enterrés à Delft. Voir aussi Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liens externes Histoire de la Grande Église ou église Notre-Dame de Breda (nl) Site web de la Grande Église ou église Notre-Dame de Breda (nl) Portail des Pays-Bas
Chiesa Grande (Breda)

La Chiesa Grande o Chiesa di Nostra Signora (Grote Kerk o Onze-Lieve-Vrouwekerk in lingua olandese) è un luogo di culto protestante riformata, in precedenza cattolico, monumento più importante della città di Breda, nei Paesi Bassi. La chiesa è costruita in stile gotico brabantino, con un campanile della chiesa è alto 97 metri e una pianta a croce latina. È nota soprattutto perché al suo interno è situata la Prinsesnkapel (Cappella dei Principi), contenente le tombe di alcuni membri della casa di Nassau-Breda, da cui è poi derivata l'attuale casa regnante. Storia Le prime fonti sulla presenza di una chiesa in pietra risalgono al 1269, anche se ci sono evidenze di precedenti costruzioni. L'edificazione dell'attuale edificio ebbe inizio nel 1410 e si conclusero solo nel 1547, in concomitanza con l'importanza sempre crescente dei baroni di Breda, che nel 1530 avrebbero ottenuto anche il titolo di principi d'Orange. Il primo campanile collassò nel 1457, una decina di anni dopo ebbe inizio la costruzione dell'attuale. A partire dal 1566, con la Beeldenstorm, ebbe inizio la Riforma nei Paesi Bassi, e quindi la guerra di indipendenza delle Province Unite. La città passò ripetutamente di mano fra olandesi e spagnoli, fino a quando dopo l'assedio del 1637 fu inclusa nella Repubblica: da questo punto in poi la chiesa divenne definitivamente un luogo di culto protestante. Cappella dei Principi La Cappella dei Principi (Prinsenkapel) fu fatta costruire fra il 1520 e il 1525 dall'allora Signore di Breda Enrico III di Nassau. Fra le persone sepolte nella chiesa vi sono: Engelberto I di Nassau (1370-1442), signore di Breda; Giovanni IV di Nassau (1410-1475), signore di Breda; Engelberto II di Nassau (1451-1504), signore di Breda; Enrico III di Nassau-Breda (1483-1538), signore e poi barone di Breda, statolder di Olanda e Zelanda; Renato di Chalon (1519-1544), barone di Breda, statolder di Olanda e Zelanda, principe d'Orange; Anna di Egmont (1533-1558), principessa d'Orange in quanto prima moglie di Guglielmo I d'Orange; la sua primogenita Maria (1553-1555), da non confondere con la terzogenita Maria di Nassau (1556-1616). Lo stesso Guglielmo sarebbe dovuto essere sepolto a Breda, ma nel 1584 (anno del suo assassinio) la città era tornata sotto il controllo spagnolo ormai da tre anni: per questo motivo fu invece sepolto nella Chiesa Nuova di Delft, tradizione poi seguita dai suoi successori. Galleria d'immagini Note Voci correlate Casa d'Orange-Nassau Casato di Nassau Chiesa Nuova (Delft) Gotico brabantino Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa Grande Collegamenti esterni Sito ufficiale, su protestantsegemeentebreda.nl. Chiesa Grande, su archINFORM. (EN) Chiesa Grande, su Skyscraper Center.
Aeroport de Lelystad

L'Aeroport de Lelystad (codi IATA: LEY, codi OACI: EHLE) és un aeroport a 6 km al sud-est de la ciutat de Lelystad, província de Flevoland, Països Baixos. És el major aeroport d'aviació general dels Països Baixos i és també la seu del museu d'aviació Aviodrome. El Boeing 747-200 anteriorment propietat de KLM és l'element més destacat de l'aeroport. En 1966 es va decidir que Flevopolder requeria un aeroport central. Una possible localització amb espai per a futures ampliacions es va trobar a l'est de Lelystad. El primer vol des d'aquesta localització va tenir lloc en 1971, però no va ser fins a 1973 quan va rebre oficialment la qualificació d'aeroport. Al principi, Lelystad tenia rodadures i pistes d'herba, però es va descobrir que aquesta superfície no podia suportar a tots els tràfics i les pistes pavimentades van començar a prendre forma. A causa de les pobres condicions del terreny l'aeroport va sofrir tancaments freqüents. Per resoldre aquest problema, en 1978 la primera de les rodadures va ser compactada i en 1981 la pista va ser igualment compactada. En 1991 la longitud de pista va ser incrementada fins als 1250 metres, esperant atreure a més avions de negocis amb la pista més llarga. En 1993 el Schiphol Group es va convertir en propietari de l'aeroport. El museu Aviodrome es va moure a l'aeroport de Lelystad des de Schiphol en 2003. Està planejada una ampliació en 2010 que permetria principalment vols xàrter vacacionals de baix cost i aerolínies regionals utilitzant avions com el Boeing 737 i l'Airbus A320 des de Lelystad. L'ampliació inclourà una pista més llarga, de 2100 mde llarg, i instal·lacions per atendre avions més grossos i donar cabuda a uns dos milions de passatgers. A causa de la presència del museu, tenen lloc freqüentment esdeveniments d'aviació en l'aeroport. Referències Enllaços externs web Aeroport de Lelystad Informació general Aeroport de Lelystad web museu Aviodrome Airliners.net - fotografies aeroport de Lelystad
Flughafen Lelystad

Der Flughafen Lelystad (IATA-Code: LEY, ICAO-Code: EHLE) ist der Flughafen der Stadt Lelystad. Er liegt in der Provinz Flevoland in den Niederlanden. Die Schiphol-Gruppe ist der Eigentümer. Zukunft Es gibt schon längere Zeit Planungen, den Flughafen zu einem regionalen oder sogar internationalen Flughafen auszubauen. Die Betreibergesellschaft des Flughafens Schiphol hofft dadurch auf eine Verlagerung der Billig- und Charterfluggesellschaften und damit auf eine Entlastung des Flughafens Schiphol. Als Name wurde Rembrandt International Airport vorgeschlagen. Nach einer Verlängerung der Landebahnen wird der Ausbau der Kapazität zur Abfertigung von einer Million Passagieren pro Jahr und die Schaffung von neuen Arbeitsplätzen angestrebt. Ende 2024 wurde dann jedoch publik, dass der Flughafen ein dritter niederländischer Stützpunkt der Lockheed F-35A werden könnte. Pisten Lelystad Airport hat im Moment eine Piste: 05/23: 2700 Meter lang Flugziele Lelystad Airport ist der größte Flughafen für kleinere Flugzeuge in den Niederlanden. Es gibt regelmäßige Flüge zur Insel Texel und mehrere Flugschulen, wovon die von Martinair die bekannteste ist. Martinair hat auch sein Catering in Lelystad (Marfo). Am Flughafen Lelystad ist auch der Importeur von Diamond Aircraft für die Beneluxländer stationiert. Luftfahrtmuseum Seit 2003 ist das Nationale Luftfahrtmuseum Aviodrome aus Platzgründen nicht mehr in Schiphol, sondern in Lelystad. Aufsehen erregte es mit dem Transport eines zerlegten KLM Jumbo Boeing 747-206BM(SUD) über Wasser- und Landwege vom Amsterdamer Flughafen bis zum Museum. Außerdem wurde beim Museum eine Replik eines ehemaligen Terminalgebäudes des Flughafens Schiphol gebaut. Das Vorbild stammt aus 1928. Weblinks Offizielle Website (niederländisch, englisch) Einzelnachweise
Aeropuerto de Lelystad

El Aeropuerto de Lelystad (IATA: LEY, OACI: EHLE) es un aeropuerto a 6 km al sursureste de Lelystad, Holanda. Es el mayor aeropuerto en cuanto a aviación general de Holanda y es también la casa de un gran museo de aviación, el Aviodrome. El Boeing 747-200 anteriormente propiedad de KLM es el elemento más llamativo del aeropuerto. En 1966 se decidió que Flevopolder requería un aeropuerto central. Una posible localización con espacio para futuras ampliaciones se encontró al este de Lelystad. El primer vuelo desde esta localización tuvo lugar en 1971, pero no fue hasta 1973 cuando recibió oficialmente la calificación de aeropuerto. Al principio, Lelystad tenía rodaduras y pistas de hierba, pero se descubrió que esta superficie no podía soportar a todos los tráficos y las pistas pavimentadas comenzaron a tomar forma. Debido a las pobres condiciones del terreno el aeropuerto sufrió cierres frecuentes. Para resolver este problema, en 1978 la primera de las rodaduras fue compactada y en 1981 la pista fue igualmente compactada. En 1991 la longitud de pista fue incrementada hasta los 1250 m, esperando atraer a más aviones de negocios con la pista más larga. En 1993 el Schiphol Group se convirtió en propietario del aeropuerto. El museo Aviodrome se movió al aeropuerto de Lelystad desde Schiphol en 2003. Está planeada una ampliación en 2010 que permitiría principalmente vuelos chárter vacacionales de bajo coste y aerolíneas regionales utilizando aviones como el Boeing 737 y el Airbus A320 desde Lelystad. La ampliación incluirá una pista más larga, de 2100 mde largo, e instalaciones para atender aviones más grandes y dar cabida a unos dos millones de pasajeros. Debido a la presencia del museo, tienen lugar frecuentemente eventos de aviación en el aeropuerto. Enlaces externos Página web del aeropuerto de Lelystad Información general del aeropuerto de Lelystad Página web del Aviodrome Airliners.net - fotos tomadas en el aeropuerto de Lelystad
Lelystad repülőtér

A Lelystad repülőtér (IATA: LEY, ICAO: EHLE) repülőtér Lelystadban, Hollandiában. Légitársaságok és célállomások Teherszállítás Jegyzetek További információk A Lelystad repülőtér hivatalos weboldala, Aviodrome - a múzeum weboldala (hollandul) , Airliners.net – fotók a repülőtérről A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában
Aeroportul Lelystad

Aeroportul Lelystad (IATA: LEY, ICAO: EHLE) este un aeroport din Lelystad, Flevoland, Țările de Jos ce deservește zona Lelystad. A fost deschis în 1973. Situat la o altitudine de −4 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Schinkel (bedrijventerrein)

Het Bedrijventerrein Schinkel, vroeger bekend als Industriegebied Schinkel is een bedrijventerrein in Amsterdam Zuid. Het gebied ligt tussen het water Schinkel en de ringweg A10 en wordt vernieuwd. In de door gemeente en stadsdeel gebruikte indeling is het Bedrijventerrein Schinkel het meest zuidelijke deel van de Hoofddorppleinbuurt.Het bedrijventerrein ligt bij de ringweg A10 (afrit Sloten, S107) en huisvest onder andere het Koninklijk Nederlands Lucht- en Ruimtevaartcentrum. Hoewel het gebied binnen de Ring A10 is gelegen, behoort het niet tot de eind 2008 ingevoerde milieuzone voor vrachtauto's. Per januari 2009 is er betaald parkeren ingevoerd op het Bedrijventerrein Schinkel (vergunninggebied OZ-06). Omdat het gebied slecht bereikbaar is met het openbaar vervoer reed er sinds juni 2009 een speciale buslijn, de Schinkelbus tussen het bedrijventerrein en het metrostation Henk Sneevlietweg. Deze dienst is inmiddels (medio 2010) ondanks succes (100 à 200 passagiers per dag) gestopt. Noch de gemeente Amsterdam noch de bedrijven willen de kosten delen. Er zijn diverse bedrijven en organisaties en filialen van ketens op het terrein gevestigd.
Schootsvelden (Sittard)

De schootsvelden van Sittard zijn een open ruimte binnen het schootsveld rondom de omwalling van de voormalige vestingstad Sittard. Zij maken deel uit van de vestingwerken van Sittard. Geschiedenis De schootsvelden hadden in de middeleeuwen daadwerkelijk een militaire functie om in geval van dreigende aanvallen vrij zicht rondom de vesting te hebben en om eventueel tegenaanvallen door de artillerie te kunnen inzetten. Om die reden was binnen dit gebied geen bebouwing toegestaan. Na de verwoesting van een groot deel van Sittard in 1677 kwam een einde aan de functie van Sittard als vestingstad en werden de schootsvelden als volkstuinen gebruikt. Na de vestiging van enkele kloosters werden hier ook kloostertuinen aangelegd. In het begin van de 20e eeuw zijn delen van het gebied bebouwd. Tegenwoordig Inmiddels is veel bebouwing in de noordelijke en oostelijke schootsvelden weer gesloopt waardoor de historische situatie deels weer in ere is hersteld. Het gebied vormt tegenwoordig een parkachtige rand rondom de Sittardse binnenstad. Ook zijn delen van de stadsgracht hersteld. Een deel van de schootsvelden is nog in gebruik als volkstuinen. Alleen het zuidelijke gedeelte bij het winkelgebied Walstraat en Den Tempel is thans nog overwegend bebouwd. Ter hoogte van de Domicanenwal bevindt zich in de schootsvelden de kloostertuin van het voormalige Ursulinenklooster, tegenwoordig bekend als de Stadstuin. Dit is een ommuurde tuin waar zich ook een begraafplaats van de Ursulinen bevindt en een gedenksteen die herinnert aan de omgebrachte Sittardse joden, afkomstig uit de Joodse begraafplaats van Sittard. In het kader van het stedenbouwkundig plan "Zitterd Revisited" is in het begin van de 21e eeuw nagenoeg alle bebouwing in het noordelijke gedeelte gesloopt en heeft plaats gemaakt voor een ondergrondse parkeergarage waarbij de bovengrondse ruimte ingericht is als park. Verder bevindt zich achter het Toon Hermans Huis een grote rozentuin. Ter hoogte van Fort Sanderbout zijn nog delen van de volkstuinen overgebleven. Langs de Agnetenwal is de kloostertuin van het voormalige Klooster Sint Agnetenberg gelegen. De schootsvelden van Sittard vormen samen met de omwalde binnenstad het rijksbeschermd gezicht Sittard.
Flugplatz Hoogeveen

Der Flugplatz Hoogeveen (niederländisch Vliegveld Hoogeveen, ICAO-Code: EHHO) ist ein kleiner Flugplatz am Rande der niederländischen Stadt Hoogeveen. Der Flugplatz wird hauptsächlich für Freizeitzwecke, zum Segelfliegen, zum Fallschirmspringen, für Rundflüge und für Geschäftsflüge genutzt. Start- und Landebahnen Der Hoogeveener Flugplatz besitzt die folgende Start- und Landebahn: Bahn 10-28: Diese Grasbahn ist etwa 1100 Meter lang und damit die längste Grasbahn in den Niederlanden. Besonderheiten Der ICAO-Code lautet EHHO. Das Fortbestehen des Flughafens hing 2002 und 2003 an einem seidenen Faden. Der Erbpachtvertrag läuft 2013 ab und der Stadtrat hat ausgiebig diskutiert, ob der Flughafen nach 2013 weiter existieren soll. Befürworter bemerkten, dass der Flughafen eine der wenigen Graspisten in der Umgebung sei und dass der Flughafen positive Auswirkungen auf den Tourismus habe. Die Gruppe der Flughafengegner bestand vor allem aus Bewohnern von Häusern in Flughafennähe, welche sich über den Lärm beschwert hatten. Ein Umzug des Flughafens wurde ebenfalls diskutiert, stellte sich aber als nicht durchführbar heraus. Schließlich wurde der Pachtvertrag verlängert, allerdings zu marktnahen Konditionen und nicht wie zuvor für eine symbolische Pacht. Ende 2014 trat der Stiftungsvorstand aus Protest gegen die Höhe der Pacht geschlossen zurück. Kommunikation Hoogeveen INFO: 127,35 MHz Weblinks Offizielle Website (niederländisch) Piloten-Info des Flugplatzes mit Lageplan (Memento vom 4. März 2016 im Internet Archive) In: vliegveldhoogeveen.nl (englisch) Einzelnachweise
Hoogeveen Airport

Hoogeveen Airport (Dutch: Vliegveld Hoogeveen) (ICAO: EHHO) is a small general aviation airfield located 0.6 NM (1.1 km; 0.69 mi) northeast of Hoogeveen, a town in the northeastern Netherlands. There are several flying clubs and flying schools located at the airport. It has one grass runway (09/27) with a length of 1,080 m (3,543 ft). Once per year the special event Wings and Wheels is hosted here. It is a show with classic planes and cars. Special aircraft from all over The Netherlands, Germany and Belgium come to show them to the people. There is also a steakhouse on the grounds. Fokker The airport was initially intended for the Fokker company when they made their older propeller airplanes. See also List of airports in the Netherlands References EHHO - Vliegveld Hoogeveen (official website) External links "Airport information for EHHO" – via Great Circle Mapper.
Hoogeveen repülőtér

A Hoogeveen repülőtér (IATA: nincs, ICAO: EHHO) repülőtér Hoogeveenben, Hollandiában. Forgalom Az utasforgalom az elmúlt években az alábbi módon változott: Légitársaságok és célállomások Teherszállítás Jegyzetek További információk Repülőtér-információ a Great Circle Mapper-en. Hivatalos oldal A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től