NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Національний військовий музей (Нідерланди)

Національний військовий музей (нід. Nationaal Militair Museum, NMM) — музей військової техніки, розташований поблизу міста Сустерберг в Нідерландах. Офіційне відкриття відбулося 11 грудня 2014 р. за участі короля Віллема-Олександра, для відвідувачів відкритий з 13 грудня 2014 р. Музей утворено на основі експонатів колишнього Державного музею зброї (Legermuseum) у м. Делфт та Музею військової авіації (Militaire Luchtvaart Museum), що раніше знаходився на цьому місці у Сустерберзі. Колекція експонатів налічує значну кількість зразків військової техніки різних країн світу, у тому числі часів Першої і Другої світових війн та післявоєнного періоду. Галерея Див. також Сустерберг Примітки Джерела Офіційний сайт музею
Gemaal Schoute

Het Gemaal Schoute is een gemaal bij Scheveningen, dat als boezemgemaal wordt gebruikt. Het gemaal werd in 1977 in opdracht van het Hoogheemraadschap van Delfland gebouwd. Het boezemwater wordt - vanuit het Verversingskanaal - rechtstreeks geloosd op de Noordzee. Capaciteit Bij oplevering had het gemaal een capaciteit van 700 m3/min; na uitbreiding in 2003 werd de capaciteit vergroot tot 1000 m³/min. Tussen 2006 en 2008 werden de motoren vervangen door een elektrische, die op afstand kan worden bediend. Sindsdien bedraagt de capaciteit 1170 m³/min. Ter gelegenheid van de oplevering werd het gemaal in 2008 vernoemd naar Piet Heijn Schoute, voormalig dijkgraaf van Delfland. Glasaalintrek Het Schoute Gemaal is een van de belangrijke intrekpunten van glasaal in Delfland. De glasaal is een katadrome diersoort die vanuit de zee het zoetwater opzoekt om op te groeien. Daarbij maakt het gebruik van de getijdenbewegingen. Na 10 à 15 jaar is de aal opgegroeid en trekt deze terug naar zee om te paren. Dan draagt deze de naam “schieraal”. Uit onderzoek bleek dat er de laatste decennia sprake is van een aanzienlijke afname van de populatie van deze diersoort. Het hoogheemraadschap wilde daarom vaststellen wat de omvang is van de verstoring van het stromingspatroon van glasalen door het gemaal. In 2018 werd een onderzoek gepubliceerd van Wageningen Marine Research (Universiteit Wageningen) inzake de doelmatigheid van intrek van glasaal via het gemaal. Hoewel er een vismigratievoorziening aanwezig is door middel van een spuikoker, bleek het onderzoek dat er sprake is van een aanzienlijke barrièrewerking door het gemaal. Tijdens het onderzoek in 2017 was er sprake van enkele tientallen tot honderden passanten, terwijl het aanbod per moment op enkele tienduizenden werd geschat. Aanbevolen werd om de keersluis vaker open te zetten, vooral na zonsondergang, bij laag water. Ook regelmatig wat water lozen in de nacht om een lokstroom te creëren zou de situatie verbeteren. Andere suggesties waren kattenluiken en een aalgoot met borstelbaan.
Lucaskerk ('s-Hertogenbosch)

De Lucaskerk is een kleine parochiekerk die zich tussen de Zuiderparkweg en de César Francklaan bevindt in het Bossche stadsdeel Zuid. Ze is ontworpen door het architectenbureau Van der Laan, Hansen en van Hal. Het is de tweede Lucaskerk op dezelfde plek. De oorspronkelijke kerk, gebouwd door Nico van der Laan en Jan de Jong, stortte gedeeltelijk in in 1968. Hierbij kwam een 12-jarige jongen om het leven en raakte diens moeder zwaargewond. Er werd besloten om de kerk geheel af te breken en een kleinere nieuwe kerk te bouwen. Alhoewel de instorting niets te maken had met ontwerpfouten, trok vooral Jan de Jong zich de dood van de jongen sterk aan. Het betekende het einde van de samenwerking tussen hem en Nico van der Laan. De huidige Lucaskerk is een vierkante pleinkerk met een plat dak en losstaande klokkentoren, ontworpen in de stijl van de Bossche School. Zoals vaker bij latere kerken in deze stijl, is de kerk niet opgevat als een basiliek of zaal, maar als een centraal overdekt stadsplein waar mensen tezamen kunnen komen. Vaak is er bij deze kerken ook een groot voorplein met bijgebouwen. Dit is hier vanwege financiële redenen achterwege gelaten. In plaats daarvan bevindt er zich een grote openbare parkeerplaats naast de kerk. Opvallend is hoe het ontwerp is beïnvloed door Stonehenge. Dit is te zien in de manier waarop vensters en muurdammen zich ritmisch afwisselen. Deze muurdammen vormen, samen met de grote betonnen lateien boven de hoge ramen, een gestileerd Stonehenge. Binnen bevinden zich drie grote dubbelpeilers die qua vorm en verhoudingen verwijzen naar de grote trilieten van het voorhistorische monument. Het interieur is, zoals dat hoort bij de Bossche School, ingetogen en sober. Ook het altaar en de banken zijn in de Bossche Schoolstijl ontworpen. De “trilieten” zijn voorzien van schilderingen van Théodore Stravinsky. Het gebouw is nog steeds in gebruik als parochiekerk en maakt sinds 2012 deel uit van de parochie H. Maria. Zie ook Lijst van gebouwen in Bossche Schoolstijl Externe link H. Lucas parochiewebsite; de Lucaskerk op Reliwiki.
Nederlands Hervormde Kerk (Kaag)

De Nederlands Hervormde Kerk is een kerkgebouw in het dorp Kaag op het Kagereiland. Op het Kagereiland stond vanaf ongeveer 1350 een Maria Magdalenakapel, die viel onder de parochie van het naburige Sassenheim. Na 1559 raakte deze buiten gebruik door de reformatie. De eerste protestante kerk werd in 1618 gebouwd. Dit gebouw was rond 1870 in bouwvallige staat en moest worden afgebroken. De huidige kerk werd in 1873 gebouwd. Architect J.G. van Parijs was verantwoordelijk voor het ontwerp. Dit was de enige kerk die hij in zijn korte loopbaan bouwde. Het is een eenbeukige zaalkerk in laat victoriaanse stijl, met boven de voorgevel een kleine klokkentoren. De bouw kostte 7490 gulden, maar de gemeente had onvoldoende middelen. Na een landelijke actie kon het bedrag door giften bijeen worden gebracht. De kerk werd op 15 maart 1874 in gebruik genomen. In de jaren 1930 werd de kerk uitgebreid met een kleine zaal aan de achterzijde. In 1972 volgde een garderobe en keuken en in 2008 werd een aula aangebouwd. Het exterieur is in 2006 gerestaureerd. De kerk is een rijksmonument omwille van de bijzondere inventaris; de koperen lezenaar op de preekstoel, een voorzangerslezenaar, een koperen doopbekkenhouder en twee koperen kaarsenkronen. Al deze stukken dateren uit de 18e eeuw. Het kerkorgel werd rond 1780 vervaardigd door orgelbouwer Hendrik Hermanus Hess uit Gouda. Het werd in 1961 gerestaureerd en uitgebreid. Omstreeks 1980 bouwde Jan Hoogenes een nieuw mechanisch sleeplade-orgel. De luidklok werd in 1675 gemaakt door Pieter Hemony uit Amsterdam. Op de rand staat de latijnse tekst Temporis extremi tum memor esto tui. De kerk wordt tot op heden gebruikt door Protestante Gemeente te Kaag. Daarnaast is het kerkgebouw ook beschikbaar voor bijeenkomsten en concerten is het een trouwlocatie van de gemeente Kaag en Braassem, waar burgerlijke huwelijken kunnen worden gesloten. Bronnen Website Protestante Gemeente te Kaag Reliwiki - Kaag, Julianalaan 7 - Ned. Hervormde Kerk
Forepark

Forepark is a Dutch business park in The Hague, Netherlands, east of the Prins Clausplein highway interchange (A4 and A12). History It was developed in the 1990s, together with the nearby residential neighbourhood Leidschenveen. Originally part of the municipality of Leidschendam, it was annexed by The Hague in 2002 and now falls under the district of Leidschenveen-Ypenburg. Since 2007, Forepark is home to Cars Jeans Stadion, the home stadium of ADO Den Haag football club. Since the construction of the RandstadRail network, the business park is connected to the metro line between Rotterdam and the city centre of The Hague via Forepark Station. Forepark has 160 inhabitants (as of 1 January 2014), and is divided into two sub-neighbourhoods, Westvliet (132 inhabitants) and De Rivieren (28 inhabitants). References External links Official website (in Dutch)
Forepark (wijk in Den Haag)

Forepark is een wijk in Den Haag. Forepark bestaat uit twee verschillende gebieden. In het noordkwadrant van het knooppunt Prins Clausplein ligt tussen de Vliet en de A4 het recreatiegebied Vlietzoom-Oost. In het oostkwadrant van het Prins Clausplein ligt een bedrijventerrein. Forepark vormde eerder onderdeel van de gemeente Leidschendam, evenals de naburige woonwijk in aanbouw Leidschenveen. In 2002 is door middel van annexatie Forepark en Leidschenveen van Leidschendam overgegaan naar Den Haag en valt nu samen met de aangrenzende wijken Ypenburg, Hoornwijk en Leidschenveen onder stadsdeel Leidschenveen-Ypenburg. In 2007 is in Forepark het Bingoal Stadion geopend. Sinds de ombouw van de voormalige Hofpleinlijn naar RandstadRail is het Forepark bereikbaar met het metronetwerk van Rotterdam (lijn E) en het tramnetwerk tussen Den Haag en Zoetermeer (lijnen 3, 4 & 34), via metro-/sneltramhalte Forepark. Vooral voordat deze lijnen tot stand kwamen werd het bedrijventerrein bediend door (niet allemaal tegelijkertijd) buslijn 26, 33, 35, 42, 44, 46, 47, 60, 61, en 133. De eerste buslijn was 133, in 1994. Tot 2000 waren dat vooral lijnen vanaf station Voorburg (26, 44, 46, 133) of Den Haag CS (42); die reden een lus door het bedrijventerrein, en dan weer terug. De eerste doorgaande buslijn was ook 42, die in 2000 verlengd werd naar Leidschenveen. Na 2000 bleef er één buslijn door het bedrijventerrein over. De meeste jaren was dat lijn 60. In 2012 verdween de laatste buslijn in het gebied. Sindsdien moet je lopen of fietsen vanaf station Forepark. Forepark ontleent zijn naam aan Fore, de oude naam van het dorp Veur, dat in 1938 samen met het dorp Stompwijk opging in de nieuw gevormde gemeente Leidschendam. Fore, afgeleid van forum (marktplaats), is ook terug te vinden in de oude naam van Voorburg: Foreburg.
Aalsmeerse molen

Molen nummer 6 of Aalsmeerse molen is de molenstomp van een houten achtkantige poldermolen in de gemeente Zuidplas, de oudste vijzelmolen van Nederland. De molen hoort bij het dorp Moerkapelle en bevindt zich op Rottedijk 16. Hij is in 1652 gebouwd en werd de Aalsmeerse Molen genoemd, omdat hij vroeger in Aalsmeer stond. Zeker vanaf 1805 stond hij al in Moerkapelle, Piet Hertog was er toen molenaar; veel van zijn nakomelingen en aangetrouwde kinderen werden ook molenaar, tot in 1959 toe. De molen is al direct bij de bouw uitgevoerd met een vijzel met een diameter van 1,52 meter en een spoed van 1,29 meter. Het was de ondermolen van een tweegang vijzelmolens, de andere is Molen nummer 5. Geschiedenis De molen maalde het water uit de Wilde Veenen in de Rotte, maar ligt tegenwoordig niet meer aan die rivier. Op oude kaarten is te zien dat het vroeger wel het geval was. Toen er in 1926 een gemaal kwam, werd de molen afgeknot. Dat betekent dat de kap, de wieken en het pompsysteem werden verwijderd. Na de oorlog werd de molen in gebruik genomen als luchwachtpost. Daartoe werd het achtkant met ongeveer een meter verhoogd. Nu is de molen een woonhuis. Van alle zeven Wildeveense molens is deze molen het best bewaard gebleven. Overige In 2008 is de molen gerestaureerd. Hierbij heeft de molen een nieuwe fundering gekregen en is hij tegelijkertijd opgevijzeld. Ook is in dat jaar de Hertogmolen ernaast geplaatst. Externe link Topotijdreis, 2024 en 1815. Op de kaart van 1815 staan twee sterretjes bij elkaar en noordelijker nog een. Die ene is Molen nummer 6.
Sint-Antonius en Corneliuskerk (Den Hoorn)

De Sint-Antonius en Corneliuskerk is een rooms-katholieke kerk aan de Hoornseweg 12 in de Nederlandse plaats Den Hoorn in Midden-Delfland. Geschiedenis In 1915 werd besloten om in Den Hoorn een zelfstandige parochie te stichten. De eerste steen voor de nieuwe kerk werd gelegd op 19 juli 1916, maar door een gebrek aan geld en middelen wegens de Eerste Wereldoorlog kon de kerk niet direct worden afgebouwd. In 1917 werd de kerk daarom met een gedeeltelijk gebouwde toren en zonder priesterkoor in gebruik genomen. Enkele jaren na de oorlog kon de bouw van de kerk worden voltooid en werd deze op 21 mei 1922 door bisschop Augustinus Callier geconsacreerd. De kerk werd gewijd aan Antonius van Padua en aan de derde-eeuwse Paus Cornelius, aan wie al eerder een kapel in Den Hoorn of Delft was gewijd. Bij oorlogshandelingen in mei 1940 raakte de kerk zwaar beschadigd, maar werd daarna gerestaureerd. De kerkklok werd in 1942 door de Duitse bezetter gevorderd, maar werd in 1949 vervangen door twee nieuwe klokken. In 1986 werd er een derde klok bijgeplaatst. Het gebouw Architect Nicolaas Molenaar sr. ontwierp een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl. Het schip bestaat uit vier traveeën, gevolgd door het transept, met daarachter de travee van het priesterkoor dat wordt afgesloten met een vijfzijdige apsis. Op de linkerhoek van de voorgevel staat de ongeveer 35 meter hoge toren, die is opgebouwd uit drie geledingen met een spits. Binnen wordt het schip overdekt door kruisribgewelven. De binnenlengte is 36 meter en de hoogte tot het gewelf is 12,5 meter. De kerk is tot op heden in gebruik bij de parochie "Sint-Antonius en Cornelius". Het gebouw is een gemeentelijk monument. Bron Website kerk Externe link Reliwiki - Den Hoorn, Sint-Antonius en Corneliuskerk
Mondriaanhuis

Das Mondriaanhuis in Amersfoort (Niederlande) ist das Geburtshaus des niederländischen Malers Piet Mondrian und ein Museum für konstruktive und konkrete Kunst. Geschichte Im Mondriaanhuis an der Kortegracht 11 in Amersfoort wurde Piet Mondrian 1872 geboren und hier verbrachte er auch seine Kinderjahre. 1994 richteten der Architekt Leo Heidenrijk und seine Frau Cis das Mondriaanhuis her und öffneten es für das Publikum. Nach einer umfangreichen Neugestaltung und Renovierung 2016 fand am 7. März 2017 die Neueröffnung des Mondriaanhuis auch als Museum statt. Sammlungen Das Mondriaanhuis besitzt neben einer kleinen eigenen Sammlung zwei große Sammlungen als Dauerleihgaben. Zudem stellt das Museum aus der Sammlung Esser einige frühe Werke Mondrians aus. Die erste große Sammlung umfasst 114 Objekte geometrisch-abstrakter Kunst und ist eine Dauerleihgabe des Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Künstler wie Jan Schoonhoven, César Domela, Peter Struycken, Carel Visser, Ben Akkerman und Joost Baljeu sind mit Arbeiten in dieser Sammlung vertreten. Die zweite große Sammlung mit 339 Werken konstruktiv-konkreter Kunst ist eine Dauerleihgabe von internationalen Künstlern wie Douglas Allsop, John Carter, Andre van Lier, Josef Neuhaus, Vera Molnár, Eric Saxon und Gilbert Decock. Neun naturalistische Malereien, Landschaften und Stadtansichten aus der frühen Schaffensperiode Mondrians, stammen aus der Sammlung des Arztes J. F. S. Esser (1877–1946). Die Erben von J. F. S. Esser schenkten dem Mondriaanhuis diese Werke als Dauerleihgabe. Neben diesen Sammlungen zeigt das Museum in Wechselausstellungen Werke der Modernen Kunst und der Gegenwartskunst. Weblinks Homepage Mondriaanhuis (niederländisch, deutsch, englisch) Einzelnachweise
Mondriaan House

The Mondriaan House (Dutch: Mondriaanhuis, Museum voor Constructieve en Concrete Kunst) is a museum in Amersfoort, the Netherlands, in the house where Piet Mondriaan was born in 1872. The museum building also includes the structure of the Christian primary school, where Mondrian's father served as the headmaster. In 1994, architect Leo Heidenrijk and his wife Cis converted the location into the Mondriaan House, making it accessible to the general public. The house and the school were opened as a library and documentation centre. Since 2001 the Mondriaan House has been the only museum for constructive and concrete art in the Netherlands. After a temporary closure for substantial renovations in late 2016, the museum underwent a thorough overhaul and reopened its doors to visitors on March 7, 2017. The museum The museum structure is situated alongside the Kortegracht, a brief stroll away from the central area of Amersfoort, and was formerly a part of the canal landscape. The Mondriaan House has a recreation of his Paris studio of the 1920s and also a New York room. This immersive space employs projections both on the cube's surfaces and in its surroundings, presenting historical glimpses and audio snippets from 1940s New York. References External links (in English) Official website
Mondriaanhuis

Het Mondriaanhuis is een museum in de Nederlandse stad Amersfoort over het leven en werk van de in deze plaats geboren kunstschilder Piet Mondriaan. Geschiedenis Het museum bevindt zich in het geboortehuis van Mondriaan in de historische binnenstad van Amersfoort. Mondriaan bracht hier zijn eerste acht levensjaren door. De dubbele woning huisvestte ook de net gestarte lagere school voor Christelijk-Nationaal Onderwijs, waarvan de vader van Mondriaan hoofdonderwijzer werd. Het woon- en schoolgedeelte zijn tijdens een restauratie weer samengevoegd tot een geheel. Van 1953 tot 1980 is het gebouw in gebruik geweest als kerk van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland. Daarna raakte het pand aan de Kortegracht langzaamaan in verval, ondanks de status van rijksmonument. Op initiatief van architect Leo Heijdenrijk en diens echtgenote Cis werden er plannen gemaakt om het gebouw op te knappen en er een museum te vestigen. In 1994 opende het Mondriaanhuis de deuren voor het publiek. Met op de benedenverdieping een permanente presentatie van het vroege werk van Mondriaan en diens verdere levensloop. De bovenetage van het museum biedt tijdelijke tentoonstellingen van kunstenaars wier werk is beïnvloed door het gedachtegoed van Mondriaan. Eind 2016 onderging het Mondriaanhuis een ingrijpende herinrichting. In maart 2017 werd het heropend. Expositie In het museum wordt onder meer gebruikgemaakt van audiovisuele technieken, zoals video-installaties. Zo trekt de artistieke ontwikkeling van Mondriaan voorbij en wordt getoond hoe zijn werk geleidelijk veranderde van realistische landschappen, naar luministische taferelen tot de vooruitstrevende abstracte composities met de lijnen en vlakken in de primaire kleuren rood, geel en blauw. Inclusief de artistieke zoektocht die leidde tot de wereldberoemde Victory Boogie Woogie. Bovendien wordt inzichtelijk welke invloed jazzmuziek, een grote passie van Mondriaan, had op diens werk. Verder kan een kijkje worden genomen in Mondriaans op ware grootte nagebouwde atelier uit zijn periode in Parijs. Ook toont het Mondriaanhuis negen naturalistische werken uit de beginperiode van de schilder. Organisatie Het Mondriaanhuis maakt met Museum Flehite, Kunsthal KAdE en Architectuurcentrum FASadE deel uit van de Stichting Amersfoort in C. Externe links Website Mondriaanhuis Zie ook Villa Mondriaan
Дом-музей Пита Мондриана

Дом-музей Пита Мондриана (нид. Het Mondriaanhuis); Музей конструктивистского и абстрактного искусства (нид. Museum voor Constructieve en Concrete Kunst) — музей, посвящённый жизни и творчеству нидерландского живописца Пита Мондриана, одного из основоположников абстракционизма, а также музей конструктивистского и абстрактного искусства в нидерландском городе Амерсфорте. Музей, созданный первоначально для увековечивания памяти художника, располагается в доме, где основоположник неопластицизма родился в 1872 году, и который находится в хорошо сохранившемся историческом центре города. Здание христианской (кальвинистской) начальной школы, где отец Мондриана был директором, при создании музея также было включено в музейный комплекс. В городе Мондриан проживал до 1880 года, когда отец получил назначение на должность директора кальвинисткой церкви в городе Винтерсвейк. Его отец увлекался живописью и сумел привить любовь к ней своему сыну. Художника часто называют «летучим голландцем живописи» и «художником-пилигримом», так как ещё в 20 лет он прибывает в Амстердам, в 1912 году перебирается в Париж, с 1938 года живёт в Лондоне и, в конце концов, в 1940 году находит прибежище в Нью-Йорке. Художник расценивается искусствоведами как один из основоположников (наряду с Кандинским и Малевичем) абстрактной живописи. Мондриан является ведущим представителем такого направления абстрактного искусства, как неопластицизм, главной чертой которого, по собственному определению художника, является «строгость в использовании выразительных средств». Для построения формы этой нефигуративной живописи допускается применение только горизонтальных и вертикальных линий, которые должны пересекаться под прямым углом, образуя голые плоскости. В палитре должны использоваться исключительно основные цвета спектра (красный, жёлтый, синий), которые помещаются на нейтральном фоне (белый, серый, чёрный). В 1994 году в помещениях родительского дома Мондриана и школы были открыты библиотека и архив. Начиная с 2001 года «дом Мондриана» функционирует как музей конструктивистского и абстрактного искусства. Примечания Ссылки Официальный сайт музея
Будинок-музей Піта Мондріана

Будинок-музей Піта Мондріана (нід. Het Mondriaanhuis) і Музей конструктивістського і абстрактного мистецтва (нід. Museum voor Constructieve en Concrete Kunst) — біографічний (присвячений митцю Піту Мондріану) і художній музей у нідерландському місті Амерсфорті, що міститься в будинку, де художник народився в 1872 році. Музей розташований у історичному центрі міста. Будівля християнської початкової школи, де батько Мондріана був директором, також були включені до музейного комплексу. У 1994 році у приміщеннях батьківського дому Мондріана та школи були відкриті бібліотека і центр документації. Починаючи від 2001 року «будинок Мондріана» функціонує винятково як музей конструктивістського і абстрактного мистецтва у Нідерландах. Посилання Офіційна вебсторінка музею [Архівовано 30 квітня 2009 у Wayback Machine.]
Sint-Servatiuskerk (Schijndel)

De Heilige Servatiuskerk, een zogenaamde waterstaatskerk, is een neogotische rooms-katholieke kerk uit 1839 aan de Markt in Schijndel in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De kerk is een driezijdig gesloten basilicale kerk met een driezijdig gesloten koor. De kerk is aangewezen als rijksmonument. De kerktoren uit de vroege 15e eeuw is laatgotisch met een achtkantige traptoren en een steile spits met een bol. Ze heeft geen steunberen, maar wel geledingen en boogfriezen. In de kruisingtoren is een kerkklok van een anonieme gieter met een diameter van 55 cm uit 1686. Op het kerkplein staat een bevrijdingskapel uit 1953, ontworpen door Peter Roovers. Sinds 1957 staat bij de kerk ook een Heilig Hartbeeld. Interieur Het interieur bestaat uit onder andere een preekstoel met beeldengroep van eikenhout (met een prekende Johannes de Doper) deels Waterstaatsstijl, deel neogotisch van Hendrik Peeters-Divoort uit Turnhout uit 1855. Het neogotische hoogaltaar van Pierre Cuypers uit 1858 is van zeer rijk bewerkt eikenhout. Ook zijn er zes houten beelden in het middenschip van verschillende heiligen, gemaakt door Jan Custers uit Eindhoven tussen 1904 en 1907. Het grote orgel uit 1852, gemaakt door de orgelbouwer F.C. Smits, heeft drie manualen en 39 registers, verdeeld over hoofdwerk, bovenwerk, positief en vrij pedaal. Het kleine koororgel van Verschueren uit 1970 heeft twee manualen en 16 registers. In de kerk bevindt zich onder meer de grafzerk van de zeeheld Jan van Amstel (die onder Ruyter en Tromp aan vele zeeslagen deelnam) met een grafschrift van Vondel. Hij woonde in het huis "De Stenen Kamer" en is in 1669 in Schijndel gestorven. Externe links Parochie R.K. Parochie Heilige Michaël Heilige Servatiuskerk op Reliwiki