NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Christelijk Gymnasium Sorghvliet

The Christelijk Gymnasium Sorghvliet, commonly known simply as Sorghvliet, is an independent Protestant gymnasium in The Hague. Sorghvliet is consistently ranked among the best schools in the Netherlands by the influential magazine Elsevier. Sorghvliet has a long list of notable alumni, including multiple Dutch politicians, writers, athletes, entrepreneurs, members of the Dutch royal family, and scientists, including one Nobel laureate. Notable alumni Catharina-Amalia, Princess of Orange Princess Alexia of the Netherlands Princess Ariane of the Netherlands Jozias van Aartsen, VVD politician and former Mayor of The Hague Laurens Jan Brinkhorst, D66 politician and former Deputy Prime Minister Princess Laurentien of the Netherlands (née Brinkhorst) Bas de Gaay Fortman, former Senator Marnix van Rij, CDA politician and former Minister of Finance Morris Tabaksblat, CEO of Unilever Simon van der Meer, physicist and winner of the 1984 Nobel Prize in Physics F. Springer, pseudonym of Carel Jan Schneider, diplomat and writer Tomas Ross, pseudonym of Willem Pieter Hogendoorn, writer References
Christelijk Gymnasium Sorghvliet

Het Christelijk Gymnasium Sorghvliet, of kortweg Sorghvliet, is een zelfstandig protestants-christelijk gymnasium in Den Haag. De school telt 836 leerlingen in schooljaar 2024-2025. In 2007 was Sorghvliet de beste vwo-school van Nederland volgens Elsevier. en in 2017 werd de school door het blad tot superschool verkozen. Daarmee was het een van de twee vwo-scholen met die titel dat jaar. Algemeen Een lange traditie is de vriendschappelijke rivaliteit die bestaat tussen Sorghvliet en het andere zelfstandige gymnasium in Den Haag, het Haganum. Daarnaast heeft Sorghvliet sinds jaar en dag evenementen als een kerstgala, een Romereis, uitwisselingen, een survivalkamp, een brugklaswerkweek, de sport- en cultuurdagen en filmavonden. Ook worden leerlingen regelmatig aangeboden om mee te doen aan diverse sporttoernooien. Aan het eind van elk jaar wordt een nieuw leerlingenbestuur gekozen uit leerlingen van de 4de (dus het jaar daarop, wanneer zij het leerlingenbestuur zijn, 5de) klas. De schoolkrant van de leerlingen en enkele leraren van Sorghvliet, heet de Aemulatio Varietate Eget (kortweg AVE) en kent een lange traditie. Verder doet de school mee aan MUN', heeft een techniek-commissie en een prijswinnende debatclub voor en door leerlingen genaamd "Glaucus Sorghvliet kent ook een oudleerlingenvereniging "Hermes", die het blad Vinculum uitgeeft. Bekende (oud-)leerlingen van Sorghvliet zijn onder anderen: Jozias van Aartsen, oud-minister, oud-fractievoorzitter VVD en oud-burgemeester van Den Haag Lodewijk Asscher, politicus, vicepremier Tiemen Wijbrand Attema, rechtbankpresident Laurens Jan Brinkhorst, oud-minister en staatssecretaris Laurentien Brinkhorst, prinses der Nederlanden Leo van Doeselaar, musicus André Donner, rechtsgeleerde J.H. Donner, schaker Bas de Gaay Fortman, oud-politicus Gerard de Groot, advocaat en rechter Hans Henkemans, pianist en psychiater Edo Hofland, politicus en ambassadeur Willem Pieter Hogendoorn, schrijver onder het pseudoniem Tomas Ross Daphne Jongejans, schoonspringster Edwin Jongejans, schoonspringer Gerard Koolschijn, schrijver-vertaler (tevens oud-rector van de school) Harry Kuitert, theoloog Han Lammers, politicus Simon van der Meer, natuurkundige en Nobelprijswinnaar 1984 Marcella Mesker, tennisster Tjit Reinsma, schrijver onder het pseudoniem Nicolaas Matsier Rebecca Onderstal, predikant Marnix van Rij, oud-voorzitter CDA en staatssecretaris Carel Jan Schneider, diplomaat, en schrijver onder het pseudoniem F. Springer Morris Tabaksblat, bestuursvoorzitter van Unilever Paul van Vliet, Haags cabaretier en ambassadeur van Unicef Henk Vroom, godsdienstfilosoof Catharina-Amalia der Nederlanden, Prinses van Oranje Alexia der Nederlanden, prinses der Nederlanden Ariane der Nederlanden, prinses der Nederlanden Celine Huijsmans, televisiepresentatrice en nieuwslezeres Lidewij de Vos, politica en lijsttrekker van Forum voor Democratie
Sint-Aloysiuskerk (Utrecht)

De Sint-Aloysiuskerk is een rooms-katholiek kerkgebouw in de Nederlandse stad Utrecht, in de subwijk/buurt Abstede in de wijk Oost. De kerk is gewijd aan de heilige Aloysius. Voorgeschiedenis In de periode van ca. 1600 tot 1715 was in een schuur aan de Abstederdijk een schuilkerk gevestigd onder de naam "Statie onder het Kruis" (nu de boerderij op nummer 188). In 1715 verhuisde de statie naar de Oudegracht en werd het de voorloper van de Martinuskerk. Bij de officiële oprichting van de Martinusparochie in 1856 viel Abstede ook hieronder. Op dat moment wonen er nog vooral tuinders en hoveniers. Vanwege bevolkingsgroei en stadsuitbreiding ontstond de behoefte voor een eigen parochie voor Abstede. In de periode 1904-1907 troffen de Jezuïeten voorbereiding hiervoor. Zij lieten in deze periode een kerk bouwen aan de Abstederdijk 301, tegenover de boerderij waar twee eeuwen eerder de schuilkerk was. In 1907 wordt de Aloysiusparochie officieel opgericht en afgesplitst van de Martinusparochie. Door grootschalige stadsuitbreidingen in de jaren twintig van de twintigste eeuw, werd het kerkje snel te klein. Als in 1924 werd de nieuwe kerk in gebruik wordt genomen, wordt het oude kerkje een verenigingshuis onder de naam Aloysiushuis. Na 1975 is dit pand afgebroken. Bouw van de kerk Met de uitbreidingsplannen van de stad werden plannen ook gemaakt voor de nieuwbouw van een veel grotere kerk aan de Adriaen van Ostadelaan. Deze kerk - naar een ontwerp van Hendrik Willem Valk - kwam in 1924 gereed. De kerk heeft een zeshoekige vorm, welke vorm terugkomt in de vierentwintig meter hoge koepel, die wordt gesteund door zes pilaren. Veel van de versieringen, zoals een aantal mozaïeken van Heiligen en de Kruiswegstaties zijn vervaardigd door Willem Wiegmans. Het uit 1810 daterende tweeklaviers orgel is afkomstig uit de gesloopte Onze-Lieve-Vrouw-ten-Hemelopnemingkerk (Biltstraatkerk). Het is een rijksmonument dat werd vervaardigd door Abraham Meere. Eind 19e eeuw is het orgel aangepast door Michaël Maarschalkerweerd. Het kerkgebouw is een gemeentelijk monument. De naastgelegen pastorie is dat eveneens. De kerk bood oorspronkelijk plaats aan 1200 gelovigen. Bij de laatste herinrichting is dit aantal teruggebracht tot 400. De kerk heeft twee klokken. De eerdere klokken werden in 1943 door de Duitsers in beslag genomen. De huidige klokken dragen de namen van Aloysius en Gerardus. Aloyisuys heeft een gewicht van 208 kg en draagt een opschrift uit psalm 94: Venite, exsultemus Domino, jubilemus deo, salutari nostro (Komt laat ons jubelen voor de heer, juichen voor God onze Heiland); Gerard weegt 131 kg en heeft als opschrift: Ave Maria, gratia plena (Wees gegroet Maria, vol van genade). De Aloysiuskerk maakte deel uit van de Katholieke Kerkgemeenschap Utrecht Oost, waartoe ook de Onze-Lieve-Vrouw ten Hemelopnemingkerk in Buiten Wittevrouwen en de Heilig Hartkerk in Oudwijk behoorden. In 2010 fuseerde de Aloysiuskerk met vier andere kerken in Utrecht tot de Martinusparochie. De Bossche bisschop Gerard de Korte werd in deze kerk tot priester gewijd.
Maartenskerk (Sint Maartensdijk)

Die Maartenskerk (deutsch Martinskirche) ist das Kirchengebäude einer Kirchengemeinde der Wiederhergestellten Reformierten Kirche in Sint Maartensdijk, einem Ortsteil der Gemeinde Tholen in der niederländischen Provinz Zeeland. Der Turm sowie das Langhaus der Kirche sind seit 1974 als Rijksmonumente eingestuft. Geschichte Die vor Einführung der Reformation dem Patrozinium des heiligen Martin von Tours gewidmete Kirche ist eine spätgotische Pseudobasilika mit einem fünfseitig geschlossenen Chorraum und einem halb eingebauten Turm mit rechtwinkligen Strebepfeilern, der von einem schmalen Spitzhelm mit einer kleinen, achteckigen Laterne gekrönt wird. Teile des unteren Turmbaus gehen möglicherweise noch auf eine urkundlich im Jahr 1376 genannte Vorgängerkirche zurück. Der heutige gotische Chor wurde als ältester Teil der Kirche um 1400 erbaut. 1428 gründete Frank van Borssele an der Kirche ein Kollegiatstift. Die Grabkapelle an der Nordseite des Chors, die aus dem Jahr 1420 stammt, wurde in der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts erweitert und als Nebenchor erhöht. Während dieser Bauphase wurden das Langhaus und die Seitenschiffe errichtet, außerdem erhielt der Turm die rechtwinkligen Strebepfeiler, einen Treppenturm und die Westfassade wurde mit Sandstein verkleidet. Ende des 15. Jahrhunderts wurde die Sakristei als Erweiterung des südlichen Seitenschiffs errichtet und um 1520 wurde dem nördlichen Seitenschiff ein Portal hinzugefügt. Der ursprüngliche Turmhelm wurde nach einem Brand im Jahr 1588 durch die von Jan Jansz Wale entworfene Laterne ersetzt. Turm und Kirche wurden zwischen 1952 und 1965 restauriert, der Turmhelm zwischen 1983 und 1992. Im Turm befinden sich zwei Glocken aus dem Jahr 1477, die vermutlich von Hendrick Waghevens gegossen wurden, sowie ein Glockenspiel, dessen zwölf Glocken von Pieter van den Ghein III. 1615–1617 gefertigt wurden. Das Glockenspiel in der Laterne wurde 1980 von der Firma Petit & Fritsen gegossen. Ausstattung Der Innenraum ist mit hölzernen Tonnengewölben überspannt, im Chorraum befinden sich figürliche Schlusssteine, hauptsächlich um 1400 entstanden, einige im Jahr 1955 ergänzt. Im Kirchenschiff ruhen die Gewölbe auf Natursteinsäulen mit Kohlblattkapitellen. Eine der Säulen ist verputzt und mit burgundischen Emblemen bemalt. Zur Ausstattung gehören eine Kanzel aus dem frühen 17. Jahrhundert, mehrere Baldachinbänke aus der ersten Hälfte des 17. Jahrhunderts, eine Tafel mit den Zehn Geboten (1612), zwei von Cornelis Pancraessen bemalte Texttafeln (1610) und eine von P. Flaes im Jahr 1882 erbaute Orgel. Im nördlichen Nebenchor befinden sich ein beschädigtes Grabmal für Florens van Borssele († 1422) und Oda van Bautersem († 1420) sowie ein Grabmal für Cornelis Liens († 1636), Verwalter des Hauses Oranien, Vogt von Sint Maartensdijk und Vogt von Scherpenisse. Der Kirchenboden ist mit zahlreichen alten Grabsteinen aus der Zeit von 1484 bis 1780 bedeckt. Literatur Ronald Stenvert u. a.: Monumenten in Nederland. Utrecht. 2003, S. 226 f. Weblinks Einzelnachweise
Sint-Maartenskerk (Sint-Maartensdijk)

De Sint-Maartenskerk is de dorpskerk van Sint Maartensdijk. Deze oude kerk staat op een afgelegen plaats achter het marktplein. De kerk is in gebruik door de Hersteld Hervormde Gemeente van Sint Maartensdijk. De Sint-Maartenskerk heeft een driebeukig pseudobasilikaal schip, hetgeen wil zeggen dat de zijbeuken lager zijn dan de middenbeuk en een lichtbeuk ontbreekt, en een hoofdkoor met zijkapel. De toren bestaat uit een witte bergstenen ingang, een bakstenen geleding en een spits met klokkentorentje. De kerk is geheel in gotische stijl. Al sinds de veertiende eeuw is er sprake van een kerk, maar in de vijftiende eeuw begon men aan de bouw van een grotere kerk. De stenen onderkant van de toren dateert uit de veertiende eeuw. In de kerk bevinden zich een zeventiende-eeuwse preekstoel met een achttiende-eeuwse trap en onder het negentiende-eeuwse orgel staat een achttiende-eeuwse herenbank waar vroeger de vooraanstaande families zaten. Een van die families was de familie Liens. Leden van deze familie zijn in de kerk begraven en speelden een belangrijke rol in de kerkgeschiedenis van Sint Maartensdijk.
Nooitgedacht (Arnemuiden)

Nooitgedacht is a wooden octagonal windmill in Zeeuwse Arnemuiden in the Dutch municipality of Middelburg. The windmill was built in 1981 as a replacement for a windmill was built in 1736 but burned down in 1977. References (in Dutch) Molendatabase (in Dutch) De Hollandsche Molen
Sint-Bavokerk (Rijsbergen)

De Sint-Bavokerk is een rooms-katholieke kerk aan de Sint Bavostraat in de kern van Rijsbergen in de provincie Noord-Brabant. Het is een kruiskerk in neogotische stijl met een klokkentoren met een zeskantige spits. De kerk is van gele baksteen en heeft spitsboogramen met glas-in-lood. De Sint Bavokerk is gebouwd in 1916 en werd in gebruik genomen in 1918. De architect is N.J.H. van Groenendael uit Breda. Tussen 1988 en 2022 werd in de kerk het jaarlijkse Nationaal Jongerenkorenfestival Rijsbergen gehouden. Interieur Externe links St Bavo op Reliwiki
Jan Altinkbrug

De Jan Altinkbrug is een verkeersbrug ten oosten van Hoogkerk, een dorp in en een wijk van de Nederlandse stad Groningen. De brug is genoemd naar de Groninger Ploeg-schilder Jan Altink (1885-1971). Ze werd ontworpen door M. Schmitt en is in 2003 in gebruik genomen. De Jan Altinkbrug overspant het Hoendiep en de U.T. Delfiaweg. Eroverheen loopt de Johan van Zwedenlaan, de zuidoostelijke rondweg van Hoogkerk. Zie ook Lijst van bruggen in Groningen (stad)
Kamerlingh Onnes Gebouw

Het Kamerlingh Onnes Gebouw (afgekort KOG) is een universiteitsgebouw uit 1859 aan de Steenschuur in de Nederlandse stad Leiden. Het huisvestte het natuurkundig laboratorium van de Universiteit Leiden. Na een verbouwing nam in 2004 de Faculteit der Rechtsgeleerdheid het gebouw in gebruik. Geschiedenis Het laboratorium is gebouwd op de 'Kleine Ruïne', die ontstond na de Leidse buskruitramp van 1807, die een groot gedeelte van de binnenstad verwoestte. Na jarenlange braakligging werd in 1859 een nieuw laboratoriumgebouw voor de universiteit opgeleverd, in neoclassicistische stijl ontworpen door Henri Camp, hofarchitect van koning Willem III. De voorgevel vertoont grote gelijkenis met een van de ontwerpen die de Duits-Nederlandse architect L. Gunkel omstreeks 1807 maakte voor een universiteitsbibliotheek en academiegebouw op deze plek. In 1908 kreeg het gebouw wereldwijde bekendheid als het 'koudste plekje op aarde', vanwege het feit dat hoogleraar Heike Kamerlingh Onnes erin slaagde helium vloeibaar te maken. In 1932 kreeg het natuurkundig laboratorium de naam Kamerlingh Onnes Laboratorium. Door de jaren heen werkten hier beroemde wetenschappers als Einthoven, Zeeman, Lorentz, Becquerel, Curie, Van der Waals, Einstein, Bohr en anderen. Door verschillende uitbreidingen beslaat het complex vandaag de dag het gehele bouwblok tussen Steenschuur, Nieuwsteeg, Zonneveldstraat en Langebrug. Het laboratorium verhuisde in de jaren 90 van de twintigste eeuw naar een nieuw onderkomen in het Leiden Bio Science Park. Een nieuwe bestemming voor het gebouw werd gevonden in de rechtenfaculteit, die voorheen verspreid was over verschillende locaties. In 2004 werd het gebouw geheel gerenoveerd opgeleverd naar ontwerp van architect Hans Ruijssenaars van De Architectengroep en kreeg het de huidige naam. In 2005 ontwierp beeldend kunstenaar Jaap de Jonge in het Kamerlingh Onnes Gebouw een monument ter nagedachtenis aan Kamerlingh Onnes. Waardering Het ontwerp won in 2005 de Nationale Renovatieprijs in de categorie utiliteitsbouw, samen met het Glaspaleis in Heerlen. In 2008 is het Kamerlingh Onnes Gebouw gekozen tot het mooiste voorbeeld in Leiden van een bestaand pand dat een nieuwe bestemming heeft gekregen. Dit was de uitkomst van de architectuurverkiezing door het publiek, georganiseerd door het Rijnlands Architectuurplatform en het Leidsch Dagblad. Externe links Rijksmonument 515100 Geschiedenis van het Kamerlingh Onnes Gebouw Faculteit der Rechtsgeleerdheid Architect Hans Ruijssenaars over het Kamerlingh Onnes Gebouw (YouTube)
Borneo (Amsterdam)

Het Borneo-eiland in het Oostelijk Havengebied in Amsterdam-Oost is een schiereiland tussen het Spoorwegbassin en de Entrepothaven. Het ontleent zijn naam aan de Borneokade die over de gehele lengte aan de zuidzijde van west naar oost loopt. Deze kade werd in 1917 vernoemd naar het Oost-Indische eiland Borneo. In 1926 kwam een kolentip in gebruik om kolenwagons te lossen in zeeschepen. Tot in de jaren tachtig was het een haventerrein en industriegebied. Sindsdien is het schiereiland ingericht voor woningbouw. Hier zijn onder andere de volgende bebouwing opgericht: Pacman van Koen van Velsen. Scheepstimmermanstraat, 60 woonhuizen van verschillende architecten (Herman Hertzberger, MVRDV, Koen van Velsen e.a.). Veel gepubliceerd voorbeeld van particulier opdrachtgeverschap. Stedenbouwkundig plan en coördinatie door West 8 (Adriaan Geuze). Zie ook participatiebeweging van N. John Habraken. Twee rode bruggen verbinden Borneo-eiland over het Spoorwegbassin met Sporenburg. Externe link Borneo-eiland op www.amsterdam.nl.
Winkelcentrum Paddepoel

Winkelcentrum Paddepoel is een overdekt winkelcentrum in de wijk Paddepoel in de Nederlandse stad Groningen. Het is in 1969 geopend als onoverdekt winkelcentrum. In 1991 werd het gerenoveerd en werd er een dak geplaatst. Het winkelcentrum beschikt over vijfhonderd parkeerplaatsen. In het winkelcentrum bevinden zich negentig winkels en het beslaat een totale oppervlakte van 14.920 m². Rookvrij Sinds 1 januari 2007 is het winkelcentrum rookvrij. Deze maatregel is getroffen nadat een onderzoek heeft uitgewezen dat de meeste klanten zich storen aan de rook. Hierdoor is winkelcentrum Paddepoel een van de eerste rookvrije winkelcentra in Nederland. Ook fietsen mogen sinds 1 januari 2007 niet meer mee het winkelcentrum in. Renovatie en uitbreiding Eind 2010 maakte de vereniging van eigenaren van het winkelcentrum renovatieplannen bekend. In zes stappen wil men het winkelcentrum een grote facelift geven. In de eerste helft van 2011 is de eerste fase voltooid, die het vernieuwen van de gevelreclames en het schilderwerk binnen het winkelcentrum inhielden. In de latere fases zijn de grootste uitbreidingen en veranderingen het vernieuwen van de gevels aan de buitenkant, het verplaatsen van de ingang aan de noordzijde van het winkelcentrum (Eikenlaanzijde), en de bouw van een nieuw gedeelte winkelcentrum op de huidige grote parkeerplaats. In dit nieuwe gedeelte zouden onder andere een grote supermarkt gevestigd moeten gaan worden. Boven op het nieuwe gebouw komt een groot, nieuw parkeerdek ter vervanging van de huidige parkeerplaats. De nieuwbouw vindt plaats binnen de zesde en laatste fase van de renovatie. Externe links Website van het winkelcentrum
Landgoederen Brummen

Landgoederen Brummen is een Natura 2000-gebied ten noordwesten van de Nederlandse plaats Brummen en is gelegen in de gemeenten Brummen en Apeldoorn. De aanwijzing als Natura 2000-gebied was op 4 mei 2013. Beschrijving Het gebied staat uit drie deelgebieden, te weten: de landgoederen Leusveld en Voorstonden en het natuurgebied Empese en Tondense heide. Ze zijn gelegen in het overgangsgebied van de zandgronden van de Veluwe en de rivierkleiafzettingen van de IJssel. In dit gebied komt bron- en kwelwater aan het oppervlak dat het lokale ecosysteem verbijzonderd. Er zijn nog schraal- en veenrestanten aanwezig. De genoemde landgoederen bestaan voornamelijk uit bossen, akkers en enkele zeer natte weidegronden. Door de dekzandruggen is er enig reliëf in het gebied. Tussen de ruggen zijn beken gelegen. De heides zijn eveneens relatief nat. In deze gebieden zijn diverse soorten flora en fauna aanwezig, waarvan voor twee soorten een beschermingszone is aangewezen. Dit betreft de waterplant de drijvende waterweegbree en de amfibie kamsalamander. Beschrijving door Ministerie LNV Uitgebreide gebiedsbeschrijving van het Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit. Habitattypen De specifieke Natura2000-habitattypen die aangewezen zijn voor het gebied Landgoederen Brummen zijn: H3130 Oligotrofe tot mesotrofe stilstaande wateren met vegetatie behorend tot het Littorelletalia uniflorae en/of Isoeto-Nanojuncetea. H4010 Noord-Atlantische vochtige heide met Erica tetralix. Hiervan betreft het subtype: H4010A: Vochtige heiden (hogere zandgronden) H6230 Soortenrijke heischrale graslanden op arme bodems van berggebieden (en van submontane gebieden in het binnenland van Europa) H6410 Grasland met Molinia op kalkhoudende, venige, of lemige kleibodem (Molinion) - Blauwgraslanden H7150 Slenken in veengronden met vegetatie behorend tot het Rhynchosporion H9120 Atlantische zuurminnende beukenbossen met Ilex en soms ook Taxus in de ondergroei H91E0 Bossen op alluviale grond met Alnus glutinosa en Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae) Hiervan betreft het subtype H91E0C: Vochtige alluviale bossen (beekbegeleidende bossen) Zie ook Natura 2000 Lijst van Natura 2000-gebieden in Nederland
Landgoederen Brummen

Landgoederen Brummen este o arie protejată (arie specială de conservare — SAC, sit de importanță comunitară — SCI) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 677 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Landgoederen Brummen este situat la coordonatele 52.1138°N 6.1254°E﻿ ()52.1138; 6.1254. Înființare Situl Landgoederen Brummen a fost declarat sit de importanță comunitară în aprilie 2003 pentru a proteja 1 specie de animale. Situl a fost protejat și ca arie specială de conservare în iunie 2013. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată conține 9 habitate naturale: Ape stătătoare oligotrofe până la mezotrofe, cu vegetație de Littorelletea uniflorae și/sau de Isoëto-Nanojuncetea, Lacuri și iazuri distrofice naturale, Cursuri de apă de la nivel de câmpie la nivel montan, cu vegetație Ranunculion fluitantis și Callitricho-Batrachion, Pajiști umede nord-atlantice cu Erica tetralix, Formațiuni ierboase bogate în specii de Nardus, dezvoltate pe substraturi silicioase în zone montane (și în zone submontane, în Europa continentală), Pajiști cu Molinia pe soluri calcaroase, turboase sau argilos-nămoloase (Molinion caeruleae), Depresiuni pe substraturi de turbă de Rhynchosporion, Păduri de fag acidofile atlantice, cu subarboret de Ilex și, uneori, de asemenea, Taxus, la nivelul arbuștilor (Quercion robori-petraeae sau Ilici-Fagenion), Păduri aluvionare cu Alnus glutinosa și Fraxinus excelsior (Alno-Padion, Alnion incanae, Salicion albae). La baza desemnării sitului se află o specie protejată de amfibieni: triton cu creastă (Triturus cristatus). Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Mattheüskerk (Utrecht)

De Mattheüskerk is een protestants kerkgebouw aan de Hendrika van Tussenbroeklaan in de wijk Oog in Al in de Nederlandse stad Utrecht. Het kerkgebouw werd in 1952 gebouwd naar een ontwerp van vader en zoon Gijs en Teus van Hoogevest. De kerk was oorspronkelijk Nederlands Hervormd, maar is sinds 1996 Christelijk Gereformeerd. Geschiedenis Hoewel er voor de oorlog al een aantal woonhuizen waren gebouwd in Oog en Al, was de nieuwbouw van vlak na de oorlog zodanig dat er nieuwe kerken nodig waren. Zoals inmiddels de gewoonte kwamen in een nieuwe wijk in ieder geval drie kerken: een katholieke, een gereformeerde en een Nederlands hervormde kerk. In Oog en Al werden dat achtereenvolgend de Dominicuskerk (1951), de Pniëlkerk (1955) en in 1952 de Mattheüskerk. Voor het ontwerp werd Gijs van Hoogevest aangetrokken. Hij en zijn zoon Teus waren in die tijd ook betrokken bij de restauratie van vijf middeleeuwse kerken in de Utrechtse binnenstad, waaronder de Domkerk. Het resultaat was een traditionalistisch kerkgebouw dat door zijn gebruik van baksteen en hout in de lijn staat van de middeleeuwse kerkenbouw. In 1995 verlieten de hervormden dit kerkgebouw. Vanuit het Samen op Weg-proces werd besloten om de gereformeerde en de hervormde gemeente van Oog en Al samen te voegen. In 1995 gingen ze samen verder in de Pniëlkerk. De Mattheüskerk werd te koop gezet. In het bijgebouw kwam tussen 1987 en 1995 ook de Oud-Evangelisch-Lutherse gemeente samen. Nadat de Hervormden het kerkgebouw hadden verkocht ging de gemeente haar erediensten beleggen in Amsterdam. Christelijk gereformeerd De Christelijk-gereformeerde kerk heeft de Singelkerk als moederkerk. Door de groei van de stad werd die kerk te klein en werd besloten tot de oprichting van een tweede kerk. In 1960 werd de Eben Haezerkerk aan de A. van Bergenstraat in Zuilen betrokken. Door groei verhuisde de gemeente in 1979 naar de voormalige RK Salvatorkerk aan de Pionstraat, elders in Zuilen. Begin jaren negentig kromp de gemeente weer, zodat men ging uitzien naar een kleinere kerk. De in 1995 vrijgekomen Mattheüskerk was precies goed. In 1996 vond hier hun eerste kerkdienst plaats. Externe link Officiële site