NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Nieuwe Kleren van de Keizer (Efteling)

De Nieuwe Kleren van de Keizer is een sprookje in het Nederlandse attractiepark de Efteling. Het sprookje opende op 8 november 2012. Het bevindt zich in het sprookjesbos tussen Het Meisje met de Zwavelstokjes en De Sprookjesboom. Het sprookje wordt vanaf december 2012 verteld door Paul van Vliet en werd ontworpen door Pim-Martijn Sanders. Het sprookje werd de eerste maand na de opening verteld door Toos van de Voorde. Na de renovatie in het najaar van 2025 klonk niet meer de stem van Paul van Vliet maar weer de versie van Toos van de Voorde. Verhaal De nieuwe kleren van de keizer is een sprookje over een keizer die te ijdel is om toe te geven dat hij door twee kleermakers op z'n nummer wordt gezet, en daardoor in de veronderstelling prachtige kleren te dragen naakt een parade loopt. Trivia Het sprookjesboek, dat een korte samenvatting van het sprookje geeft, werd in 2012 bij het sprookje gevoegd en was het eerste sprookjesboek in de nieuwe lay-out.
Raponsje (Efteling)

Raponsje is de uitbeelding van Raponsje in het Sprookjesbos in het Nederlandse attractiepark de Efteling. Het is het negende sprookje op de route door het Sprookjesbos en ligt tussen De sprekende papegaai en De Kleine Zeemeermin. Uitbeelding Het tafereel bestaat uit een tien meter hoge toren bijna volledig omringd door een vijver. Boven in de toren bevindt zich een hout omlijste raam. Raponsje kijkt uit het raam terwijl ze op de vensterbank leunt. Haar haar hangt las de toren helemaal naar beneden. Voor de toren staat een muur. Hierachter komt om de zoveel minuten een heks tevoorschijn die via het haar van Raponsje naar boven klimt. De heks draagt een donkerrood gewaad, een donkerrode puntmuts en blauwe schoeisel. Ook draagt ze een tasje met daarin rapunzel. De heks klimt circa zeven meter omhoog om daarna weer af te dalen. De vertelling van het sprookje is ingesproken door Wieteke van Dort. Op de achtergrond is het nummer Maritana van William Vincent Wallace te horen. Geschiedenis Het tafereel werd geopend op 7 juli 2001, tegelijk met de Dag van het sprookje. Ook werd er een Raponsjeverkiezing georganiseerd, waarbij het meisje met de langste vlecht gekozen werd. In de loop der jaren werd de vlecht van Raponsje meerdere keren vervangen. De vlecht wordt door onder meer weersomstandigheden snel vies. In 2016 werd er bij het tafereel een sprookjesboek toegevoegd. Sinds een onderhoudsperiode in 2020 draagt de heks een tasje met Rapunzel. In 2022 werd de toren in de bouwsteigers gezet voor onderhoud. Externe link Officiële website
De rode schoentjes (Efteling)

De rode schoentjes is een uitbeelding van de rode schoentjes in het Sprookjesbos in het Nederlandse attractiepark de Efteling. Het is het zesde sprookje op de wandelroute door het Sprookjesbos en ligt tussen Pinokkio en de Trollenkoning. Uitbeelding Het kijktafereel bestaat uit een muur met daaraan een schuin lopende afdak die door vier pilaren gedragen wordt. De pilaren zijn met elkaar verbonden via een hek. Onder de afdak is een muurschildering te zien van de dansende Karen die de rode schoentjes en een gele jurk draagt. Naast de muurschildering hangen twee kandelaars. Voor de muurschildering staat een vierkante 'kast' met erop een dansplaat. Op de plaat staan twee rode schoentjes die rondjes lopen op de vierkante plaat. Op de achtergrond is pianomuziek te horen. Dit is de Klompendans gecomponeerd door Jan van Oort. De vertelling van het sprookje wordt gedaan door Wieteke van Dort. De speakers zijn verborgen achter twee 'schilden' in de muur. Geschiedenis De rode schoentje opende in 1953, een jaar na de opening van de Efteling. Het sprookje is ontworpen door Anton Pieck en had een kostenplaatje van ƒ 1.200. De originele vertelling en muziek zijn een aantal decennia later vervangen vanwege de slechte geluidskwaliteit. Sindsdien wordt het sprookje vertelt door Wieteke van Dort en is de muziek, gecomponeerd door Jan van Oort, te horen. Ook zijn door de jaren heen de rode schoentjes geregeld vervangen voor andere exemplaren zoals sloffen. In 2005 werd de 200e geboortedag van Hans Christian Andersen gevierd. Er werd daarom een plakkaat aan de muur gehangen die hieraan herinnerd. Gedurende de bouw van Pinokkio in 2016 werden de rode schoentjes ook tijdelijk gesloten voor een renovatie. Tijdens de renovatie werd onder meer het plakkaat ter herinnering aan Hans Christian Andersen verwijderd. Tijdens het Europees kampioenschap voetbal 2021 werden de rode schoentjes tijdelijk vervangen door oranje voetbalschoenen. Techniek Onder de vierkante plaat bevinden zich draaiende schijven die verbonden zijn met elektromagneten die meedraaien met de schijven. Hierdoor kunnen de rode schoenen hun route volgen. Het systeem is onder meer bedacht door Peter Reijnders. De vierkante plaat kan omhoog getild worden, zodat de techniek zichtbaar wordt. Ook worden de rode schoentjes er opgeborgen. Externe link Officiële website
't Koelleëve

Het mijnmonument 't Koelleëve is een gedenkmonument in Eygelshoven in de Nederlandse gemeente Kerkrade. Het monument staat op de rotonde waarop de Waubacherweg en de Rimburgerweg uitkomen, ten noorden van de spoorlijn Sittard - Herzogenrath. Op ongeveer 375 meter naar het zuidoosten staat een ander mijnmonument, het Sint-Barbarabeeld. Geschiedenis Met de ontginning van de steenkolenlagen van het Zuid-Limburgs steenkoolbekken werden er van heinde en ver mensen aangetrokken om te werken in de steenkolenmijnen die verspreid over Limburg gehuisvest werden. De mijnwerkers van de kolenmijnen Laura en Julia woonden veelal in Eygelshoven en omgeving. Op 1 juli 2022 werd het mijnmonument onthuld. Het monument werd opgericht om de herinnering aan de steenkoolmijnen Laura en Julia levend te houden. Kunstwerk Het kunstwerk verwijst naar het mijnverleden van het dorp met de kolenmijnen Laura en Julia. Het heeft twee gebogen delen die van elkaar gescheiden zijn, hetgeen symbool staat voor de twee mijnen met de doorkruisende Feldbissbreuk. Tussen deze delen is met een cortenstalen plaat een verbinding gevormd, symbool voor de liftkooi. De segmenten zijn uitgevoerd in baksteen en hebben een van reliëf voorziene buitenzijde en binnenzijde. De buitenzijde stelt voor: Architectuur van de kolenmijn Julia met mijnschacht 1. Een schachtblok bovenaan met architectuur van de mijn Julia. De binnenzijde stelt voor: Koempels die steenkolen delven, met zwarte achtergrond. Het verhaal van het leven thuis met een woning met tuin in de mijnkolonie, kleurrijk uitgevoerd. Zie ook Lijst van beelden in Kerkrade
Mijnmonument Schaesberg

Het Mijnmonument Schaesberg is een gedenkmonument in Park Gravenrode in de plaats Schaesberg in de Nederlandse gemeente Landgraaf. Het mijnmonument staat aan de voet van de Wilhelminaberg bij de Hofstraat en Witte Wereld op een hoog talud. Geschiedenis In 1924 werd schacht II van Staatsmijn Wilhelmina voltooid. Bovenop de mijnschacht stond de schachttoren met schachtwielen die dag en nacht draaiden om mijnwerkers naar beneden of boven te brengen, materialen naar beneden te brengen en steenkool naar de oppervlakte te transporteren. In augustus 1969 sloot Staatsmijn Wilhelmina de deuren en werden veel delen van het mijncomplex afgebroken. Alleen het schachtwiel werd behouden op aandringen van Thei van de Wetering die werkzaam was bij de Staatsmijn Wilhelmina. Hij richtte het Comité Mijnmonument Schaesberg op om van het schachtwiel een monument te maken. In eerste instantie denkt men het wiel op het gras voor het gemeentehuis te plaatsen, maar later valt de keuze op de plek aan de voet van de Wilhelminaberg. Het plan is om eind 1979 het schachtwiel geplaatst te hebben, maar door hoge kosten en slechte economische omstandigheden raakte het project vertraagd. In 1982 werd op het talud het mijnmonument geplaatst op initiatief van het Kommunaal Kunstenaars Kollectief. Op 27 juni 1982 werd het monument onthuld. Constructie Het monument bestaat uit een frame met daarin het stalen schachtwiel dat boven in schacht II in de schachtbok van de Staatsmijn Wilhelmina hing. Het schachtwiel heeft een doorsnede van 6,3 meter en is bevestigd in een frame dat gekanteld is, wat symbool staat voor een omgevallen schachttoren. Zie ook Lijst van beelden in Landgraaf Herdenkingsmonument Verongelukte Mijnwerkers, een ander resterend schachtwiel in Brunssum
Sint-Jobkapel (Hei)

De Sint-Jobkapel is een kapel in buurtschap Hei in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Horsterweg en de Lochtstraat ten zuidwesten van het dorp Stramproy. Op ongeveer 250 meter naar het zuidwesten staat de Heyerkapel en ongeveer 1200 meter naar het oosten de Klotjeskapel. De kapel is gewijd aan de heilige Job. Geschiedenis Reeds ronds 1500 stond er hier een kapel en omdat deze eigendom was van de familie Camp-Bevers werd ze ook wel het Beverskapelke genoemd. In 1889 werd de kapel gerestaureerd met geld dat de verkoop van een oud beeld uit de kapel. In 1938 en 1941 vonden er kleine restauraties plaats. In 1986 was de kapel in vervallen toestand. De kapel werd toen afgebroken en herbouwd. In juni 1987 werd de kapel opnieuw ingezegend. Bouwwerk De bakstenen kapel is opgetrokken in veldbrandstenen op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een verzonken zadeldak met pannen. De achtergevel is een puntgevel en de frontgevel een tuitgevel, met op de tuit een metalen kruis. De frontgevel heeft vlechtingen en heeft een ingemetselde gevelsteen met daarin het jaartal van herbouw. In de frontgevel bevindt zich de rechthoekige toegang die wordt afgesloten met een groene deur met twee raampjes. Van binnen is de kapel wit gepleisterd met een achterwand uitgevoerd in baksteen onder een verhoogd tongewelf. Tegen de achterwand is het altaar gemetseld in baksteen met daarop een houten altaarplank. In de wand is met de restauratie van 1986 de gevelsteen van 1889 geplaatst. Op het altaar staan verschillende heiligenbeeldjes, waaronder een beeld van Sint-Job. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
Heyerkapel

De Heyerkapel is een kapel in buurtschap Hei in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat onder twee lindebomen aan de Kapelstraat ten zuidwesten van het dorp Stramproy. Op ongeveer 250 meter naar het noordoosten staat de Sint-Jobkapel en ongeveer 1500 meter naar het oosten de Klotjeskapel. De kapel is gewijd aan de heilige Maria. Geschiedenis In 1853 werd de kapel gebouwd en werd toen ook de Smeetskapel genoemd. Bouwwerk De bakstenen kapel heeft aan de achterzijde een uitgebouwd koor en wordt gedekt door een zadeldak met leien. In de beide zijgevels bevinden zich elk twee rondboogvensters en in de zijgevels van het uitgebouwde koor elk een rond venster. Op de nok van de frontgevel staat een dakruiter met daarin een klokje en gedekt door een tentdak. In de frontgevel bevindt zich de rondboogvormige toegang die wordt afgesloten met een dubbele houten deur en erboven een timpaan met gedenksteen. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert Lijst van gemeentelijke monumenten in Stramproy
Breyvinkapel

De Breyvinkapel, ook bekend als de Bellekapel en Kaupmankapel, is een kapel in Stramproy in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat in buurtschap Breyvin aan de Neelestraat waar deze de Hoebroeksloot kruist ten zuiden van het dorp. Op ongeveer 260 meter naar het noorden staat de Klotjeskapel. De kapel is gewijd aan de heilige Maria. Geschiedenis In 1805 werd de kapel gesticht. Bouwwerk De wit geschilderde kapel met zwarte plint is gebouwd op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een verzonken zadeldak met leien. In de zijgevels bevinden zich geen vensters, maar heeft onder de dakrand een daklijst bestaande uit een muizentand en een bloktand. De frontgevel en achtergevel zijn een puntgevel met schouderstukken en verbrede aanzet, waarbij de gevelrand aan de bovenzijde bekleed is met onbeschilderde bakstenen. Op de punt van de frontgevel is een metalen kruis geplaatst, de punt van de achtergevel heeft een ruitvormig uitbouwsel van baksteen. In de frontgevel bevindt zich de spitsboogvormige toegang van de kapel die wordt afgesloten met een sierhek, waarin de naam Breyvinkapel is aangebracht. Van binnen is de kapel wit geschilderd en in de achterwand is een houten altaarplank bevestigd. Op het altaar staan drie heiligenbeelden met in het midden een gekroonde Maria met gekroond kindje Jezus op haar arm, rechts een beeld van paus Cornelius en links een beeld van Antonius van Padua. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
Sint-Servatiuskapel (Swartbroek)

De Sint-Servatiuskapel is een kapel in Swartbroek in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Ittervoorterweg 60 op de hoek met de Ringstraat. Op ongeveer 600 meter naar het oosten staat de Heilige-Maagdenkapel. De kapel is gewijd aan de heilige Servaas van Maastricht. Geschiedenis In 1874 werd de kapel gebouwd. In 1997 werd de kapel herbouwd. Op 28 juni 1997 werd de kapel opnieuw ingezegend. Bouwwerk De wit gepleisterde kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een verzonken zadeldak met rode pannen. Op de hoeken van de frontgevel zijn er haakse steunberen geplaatst. De kapel heeft geen vensters in de zijgevels, maar die zijn wel voorzien van stucwerk in regelmatige, rechthoekige blokken. De frontgevel en achtergevel zijn een puntgevel met verbrede aanzet en schouderstukken en op de top van de frontgevel een kruis. In de gevel bevindt zich een gevelsteen met jaartallen van bouw en herbouw en rechthoekige toegang met segmentboogvormige uitsparing die wordt afgesloten met een dubbele deur. Van binnen is de kapel wit gepleisterd onder ene plafond van wit geschilderde planken. Tegen de achterwand is een altaarplank aangebracht. Op het altaar staan twee engelenbeeldjes en erboven op een console een beeld van de heilige Sint-Servatius dat Servatius toont in een bisschoppelijk gewaad, getooid met mijter en in zijn rechterhand een bisschopsstaf. Achter het beeld hangt aan de muur een vaandel met daarop een bisschopsstaf, mijter en sleutels, omgeven door de tekst Servatius Servavit Fidem (= Servatius bewaarde zijn geloof). Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
Heilige-Maagdenkapel (Swartbroek)

De Heilige-Maagdenkapel is een kapel in Swartbroek in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Coolenstraat op de hoek met het Hennenstraatje in het oosten van de plaats. Op ongeveer 600 meter naar het westen staat de Sint-Servatiuskapel. Bij de kapel herinnert een plaquette aan een gesneuvelde militair. De kapel is gewijd aan de heiligen Bertilia van Mareuil, Genoveva van Parijs en Eutropia van Reims. Geschiedenis In 1875 werd de kapel gebouwd en werd een bedevaartsplaats. In 1882 werd de kapel vergroot om de grote toeloop bezoekers aan te kunnen. Jarenlang was de kapel als bedevaartsplaats in gebruik waarbij de bloeiperiode liep tot aan de Eerste Wereldoorlog. Bouwwerk De bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak met rode pannen. De achtergevel is gestuukt. De zijgevels hebben een keperfries in het metselwerk en in de beide zijgevels bevinden zich elk drie rondboogvensters met witte omlijsting en voorzien van glas-in-lood. De frontgevel heeft twee steunberen en onder de daklijst siermetselwerk en een gevelsteen met het jaartal 1882. In de frontgevel bevindt zich de rechthoekige toegang van de kapel die wordt afgesloten met een dubbele deur. Boven de ingang is een groene plaat geplaatst met daarop de tekst: Van binnen is de kapel wit gestuukt boven een donker geschilderde lambrisering, onder een plafond van wit geschilderde schroten, en in de kapel zijn er enkele kerkbanken geplaatst. Achter in de kapel is het altaar geplaatst met achter het altaar een plank bevestigd aan de achterwand waarop achter glas de drie heiligenbeelden staan. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert Lijst van gemeentelijke monumenten in Swartbroek
Moeselkapel

De Moeselkapel is een kapel in de wijk Moesel van de stad Weert in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Irenelaan op de hoek met de René van Chalonstraat aan het Moeselplein. Op ongeveer 500 meter naar het noordwesten staat de Verrezen Christuskerk. De kapel is gewijd aan de heilige Maria, specifiek aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. Geschiedenis Op 5 mei 1912 werd de kapel ingezegend. De kapel zou zijn ontstaan toen men met de boerenbruiloft in een melkerij een "kapel" maakte. Niet veel later werd er een echte kapel gebouwd en opgedragen aan Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes. De kapel trok vele gelovigen en werd een bedevaartsoord. In latere jaren werd de kapel meermaals gerestaureerd. Bouwwerk De bakstenen kapel bestaat uit een vierkante klokkentoren, een schip met vier traveeën en een koor met een travee en halfronde koorsluiting. De toren wordt gedekt door een tentdak en heeft twee geledingen, waarbij er aan drie zijden een groot wit kruis bevestigd is. Het schip wordt gedekt door een zadeldak, evenals het koor met een zadeldak onder een verlaagde noklijn. Links en rechts van de traveeën van het schip en koor zijn er steunberen aangebracht en in iedere travee is een rondboogvenster geplaatst. In de gevels van de traveeën van het schip is elk een rondboog aangebracht. In de halfronde koorsluiting is in het midden een rond venster aangebracht en links en rechts daarvan twee rondboogvensters. De toegang tot de kapel bevindt zich in de toren. In het koor van de kapel is achter het altaar een Lourdesgrot gemaakt. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
Laarderschans

De Laarderschans is een schans in Laar in de Nederlandse gemeente Weert. Geschiedenis In 1637 werd de schans voor het eerst vermeld en werd aangelegd om de inwoners bescherming te bieden tegen plunderende troepen. In 1801 of eerder werd er binnen de schans de dorpsschool gebouwd. In 1942 werd de schans door de dorpsbewoners aan de parochie geschonken voor de bouw van de Sint-Hiëronymus en Sint-Antoniuskerk. In 2009 werd de schans op basis van historisch onderzoek gerenoveerd. Zie ook Boshoverschans
Corneliuskerk (Noordwelle)

Die Corneliuskerk ist eine spätgotische evangelisch-reformierte Pfarrkirche zu Noordwelle (Gemeinde Schouwen-Duiveland) in der niederländischen Provinz Zeeland. Geschichte Die Corneliuskerk ist eine Kirche mit vierjochigem Schiff und einem dreijochigen Langchor mit 5/8-Schluss. Sie war bis zur Reformation einem Heiligen Cornelius geweiht. Die Erbauung des Gotteshauses wird in die zweite Hälfte des 15. Jahrhunderts datiert. Im Zuge der Belagerung von Zierikzee durch die Spanier während des Achtzigjährigen Krieges kam es 1575 zu einer Flutung Schouwen-Duivelands durch die Verteidiger. Spanische Truppen flüchteten sich in Noordwelle in die höher gelegene Pfarrkirche und zuletzt auf deren Turm. Alle Spanier starben, als die Kirche schließlich in Brand gesetzt wurde. Später wurde die Kirche wieder hergerichtet. 1754 wurde die Turmspitze durch einen neuen markanten achtkantigen Aufsatz auf den quadratischen Turmuntergeschossen ersetzt. 1892 wurde der im reformierten Gottesdienst seiner Funktion beraubte Langchor abgeteilt und dort eine Schule eingerichtet. Diese Baumaßnahme machte man im Zuge einer Renovierung 1960 wieder rückgängig. Heute gehört die Kirche gemeinsam mit der Jacobuskerk zur Hervormde Gemeente Renesse/Noordwelle innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Literatur Peter Don, Kunstreisboek Zeeland, hrsg. vom Rijksdienst voor de Monumentenzorg, Zeist 1985. Einzelnachweise
Sint-Jobkapel (Leuken)

De Sint-Jobkapel is een kapel in Leuken in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Achterstestraat op de hoek met de Leukerschansstraat in het oosten van de plaats. Op ongeveer 250 meter naar het zuidwesten staat de Sint-Matthiaskerk. Op ongeveer 100 meter naar het noorden lag de Leukerschans. De kapel is gewijd aan de heilige Job. Geschiedenis In de 17e eeuw zou er al een Sint-Jobkapel hebben gestaan. Vooral van 1836 tot 1938 trok de cultus veel bezoekers. In 1988 werd de kapel gesticht toen de schutterij St. Job 100 jaar bestond. Bouwwerk De bakstenen kapel is opgetrokken op een rechthoekig plattegrond en wordt gedekt door een zadeldak met pannen. Op de nok van het dak staat een dakruiter. In de beide zijgevels bevinden zich drie rondboogvensters die voorzien zijn van een hardstenen omlijsting. De frontgevel is een puntgevel met verbrede aanzet en in de gevel de rondboogvormige toegang met hardstenen omlijsting die wordt afgesloten met een rechthoekige deur met erboven een timpaan met glas-in-lood. Van binnen is de kapel uitgevoerd in baksteen onder een wit geschilderd houten schrootjesplafond. Tegen de achterwand is het altaar geplaatst met hierop een kruis en kandelaars. Boven het altaar zijn op de achterwand drie consoles aangebracht met daarop beelden, waarvan de middelste van de heilige Job. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
Mariakapel (Weert, Ursulinenhof)

De Mariakapel is een kapel in de Weert in de Nederlandse gemeente Weert. De kapel staat aan de Ursulinenhof in de binnenstad van Weert. De kapel is gewijd aan de heilige Maria. Geschiedenis In de 19e eeuw werd door de Ursulinen in Weert het Ursulinenklooster gebouwd. Rond 1880 bouwden de Ursulinen in de kloostertuin een Mariakapel. Toen het klooster gesloopt werd, werd de kapel onderdeel van de openbare ruimte. Bouwwerk De in neoromaanse stijl gebouwde kapel is opgetrokken op een zeshoekig grondplan en wordt gedekt door een tentdak met leien en bekroond met een smeedijzeren kruis. Ze is gebouwd in baksteen op een cementstenen plint. In vijf van de gevels heeft de kapel een rondboogvenster met glas-in-lood met cementstenen aanzetstenen en sluitsteen. In de gevels is boven de vensters een rondboogfries aangebracht met lisenen en op de hoeken zijn er tweeledige steunberen geplaatst. Van binnen is de kapel wit gepleisterd. In de kapel staat op een sokkel een wit Mariabeeld die de heilige toont in biddende positie met haar handen samengevouwen. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Weert
Verzorgingsplaats Baarveld

Verzorgingsplaats Baarveld is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de N33 Assen - Eemshaven tussen afritten 32 en 33 ter hoogte van Rolde in de richting van Eemshaven. De verzorgingsplaats is gelegen in de gemeente Aa en Hunze. Het tankstation is van Esso. Aan de andere kant van de autoweg ligt verzorgingsplaats Nijlanderveld.
Verzorgingsplaats Nijlanderveld

Verzorgingsplaats Nijlanderveld is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de N33 Eemshaven - Assen tussen afritten 33 en 32 ter hoogte van Rolde in de richting van Assen. De verzorgingsplaats is gelegen in de gemeente Aa en Hunze. Het tankstation is van Esso. Aan de andere kant van de autoweg ligt verzorgingsplaats Baarveld.
Verzorgingsplaats Zalkerbroek

Verzorgingsplaats Zalkerbroek is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de zuidzijde van de N50 Eindhoven-Emmeloord tussen knooppunt Hattemerbroek en afrit 31 in de gemeente Kampen. De parkeerplaats is door middel van een kruispunt met verkeerslichten vanuit beide richtingen bereikbaar.
In between the gap

In between the gap is een artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is toegepaste kunst. Het is een vogelkijkhut ontworpen door de Griekse Dimitra Chrysovergi, student aan de Gerrit Rietveld Academie. Het maakt deel uit van een drietal vogelkijkhutten, de andere zijn 270 degrees en Amfibion (ze staan ver uit elkaar). De drie, gekozen uit een totaal van negen ontwerpen, staan verspreid aan de westrand van de Tuinen van West, ze bieden alle drie uitzicht op wetlands. Deze vogelhut bestaat uit een betonnen koker, die een uiteinde open is en in dak en één zijmuur een open strook heeft. De bedoeling van de kunstenaar was om de kijker het gevoel te geven dat hij/zij zich in de open lucht bevindt en tegelijkertijd afgeschermd van het gebied waar de vogels zitten en zwemmen. De betonnen koker wordt gedragen door een stalen constructie, die na verloop van tijd zal gaan roesten waardoor dit deel meer in de natuur opgaat. De betonnen koker lijkt willekeurig in het landschap geplaatst. De vogelhut kijkt uit over nat gebied De Roerdomp, dat in de westelijke punt van de Tuinen van West speciaal is uitgegraven door Rijkswaterstaat ter compensatie van nat gebied (De Kluut) dat werd opgeofferd ten behoeve van de Rijksweg 5/Westrandweg.