NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Haarlem City Hall

The City Hall in Haarlem is the seat of the city's government. It was built in the 14th century replacing the Count's castle. History A wooden structure was erected on the site of the current Gravenzaal of the City Hall around 1100. In 1955, remnants of this structure were discovered. After large fires in 1347 and 1351, William I, Duke of Bavaria who was also the Count of Holland at that time, donated the remains of the Gravenzaal to the city's municipality. A new building was built there. The central square building dates from the Middle Ages, but the distinctive façade of the building was designed by architect Lieven de Key and built from 1602-1604. The way it originally looked can be seen in a painting from 1460 by the Master of Bellaert. Originally the city hall was just the front of the building, and the rear cloister belonged to the Dominican brotherhood. After the Protestant Reformation this came into the possession of the city council and it is now a large complex with offices and meeting rooms. Both the Frans Hals Museum and the Haarlem Public Library originally were located in the city hall. The town hall is still used for civic weddings and nearly every Friday in Spring, brides can be seen entering and leaving by the main stairway. All year on Saturdays and Mondays there is a big market in front of the City Hall, where on Saturdays mainly flowers, household goods, and food is sold, though on Mondays the products are mainly cloth, sewing accessories and clothing. Although the market is frequented by the local population, it is also a tourist attraction and worth a visit, if only to try the raw herring from the fish stand, or stroopwafels from the stroopwafel stand. The town hall is also still used for state visits, most recently when the King and Queen paid a visit to Haarlem on 14 June 2013. They heard the local choir Zang en Vriendschap sing and received a book about all the previous royal state visits to Haarlem. The town hall was traditionally a gathering place for various gentlemen, and the Dutch Society of Science started meeting there in 1752, which was the beginning of a municipal museum for natural history, that today no longer exists, though its "competitor" founded in 1781 still does; namely the Teylers Museum. When they moved out, the paintings stayed and they became the Haarlem municipal museum, which moved out in 1913 to become the Frans Hals museum. Inside A large number of paintings and objects from Haarlem's rich history can be found inside the building. One series of paintings depict the various counts of Holland, starting from Dirk I to Maximilian from Austria. In the Middle Ages these paintings were hanging in the Carmelieten Cloister in Haarlem; they were painted between 1486 and 1491. In 1570 it is mentioned in city archives that the paintings were hanging in the City Hall; possibly they were moved there in 1566 to protect them from the iconoclastic riots. Other paintings and objects are either part of the original interior, or too big to fit in the Frans Hals Museum. References Het stadhuis van Haarlem: hart van de stad, Wim Cerutti, Haarlem, 2001
Municipio di Haarlem

Il Palazzo Comunale, in neerlandese: Stadhuis, sorge sul lato occidentale del vasto Grote Markt, la Piazza del Mercato, della città di Haarlem, nei Paesi Bassi. Si presenta come un edificio composito che assembla parti medievali, rinascimentali e barocche. Storia e descrizione Intorno al 1100 venne costruito in questo luogo un primo edificio in legno dai Conti d'Olanda, utilizzato per la caccia Nel XIV secolo venne ricostruito in laterizi, inglobando anche una parte di un ex convento carmelitano, per essere adibito a castello. Il complesso, che serviva come centro militare e amministrativo, subì due grandi incendi, uno nel 1347 e l'altro nel 1351, che lo danneggiarono gravemente. Così il conte Guglielmo V d'Olanda decise di donarlo alla città. L'edificio venne ricostruito con l'aspetto di un massiccio edificio rettangolare merlato e dotato di una torre civica atto ad assumere le funzioni di Municipio della città. Nei secoli successivi venne continuamente rimaneggiato. La torre venne ricostruita fra il 1465 e il 1468, per poi essere demolita nel 1772 e ricostruita nel 1913. Quando la città passò ai protestanti nel 1578, l'adiacente convento dei Domenicani venne annesso al municipio che venne notevolmente ingrandito. I complessi lavori di ristrutturazione vennero affidati al grande architetto fiammingo Lieven de Key, che ne disegnò l'insieme concependo anche un'ala completamente nuova in quello stile rinascimentale che secondo la tipica interpretazione olandese fonde strutture ancora goticheggianti a elementi rinascimentali e motivi già barocchi, il cosiddetto Rinascimento olandese. Il cantiere iniziò con la modifica della facciata tra il 1602 e il 1604; fra il 1622 e il 1630 si completò la ristrutturazione del complesso, e nel 1630-33 si rimodellò la parte sporgente della facciata dal tipico frontone e grande terrazza, quest'ultima demolita nel 1855. Tuttavia gli interni conservano ancora ambienti cinquecenteschi fra cui spicca al primo piano, la Gravenzaal, la grande "Sala dei Conti", dai ritratti dei Conti d'Olanda, copie del XVI secolo di affreschi più antichi presenti nel chiostro dei carmelitani; che presenta un bel soffitto ligneo a travi. Altre sale conservano soffitti dipinti e bei camini del 1620. Il Municipio era anche il luogo d'incontro dell'alta società di Haarlem, tanto che la prestigiosa Società Olandese delle Scienze vi iniziò a organizzare i propri incontri a partire dal 1752 e vi fondò il Museo municipale di Storia naturale, in concorrenza col famoso Teylers Museum, fondato nel 1781. I tesori integrano oggi la collezioni del Frans Hals museum. Note Bibliografia (NL) F. Bohn, Het Kabinet van Naturalien van de Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen 1759–1866. Haarlem, 1941. Wim Cerutti, Het stadhuis van Haarlem: hart van de stad, Haarlem, 2001. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su municipio di Haarlem
Stadhuis van Haarlem

Het stadhuis van Haarlem bevindt zich op de Grote Markt. Op dezelfde locatie stond eerder een jachtslot van de graven van Holland en het door Floris V in 1296 gestichte Dominicanenklooster. Het jachtslot, dat dienstdeed als militair en bestuurlijk centrum, werd in de 14de eeuw door brand verwoest. Het stadhuis, een rechthoekig gebouw bestaande uit het Zaalgebouw en de Gravenzaal, met kantelen en een toren, werd in 1370 op dezelfde plaats opgericht. In de eeuwen daarop werden diverse verbouwingen uitgevoerd. De stadhuistoren werd tussen 1465 en 1468 opgetrokken, maar in 1772 afgebroken en pas in 1913 herbouwd. Na de opheffing in 1578 van het Dominicanen- of Jacobijnenklooster werden de kloostergebouwen en het pandhof in het stadhuiscomplex geïntegreerd. De tweebeukige kloosterkerk werd in 1579 gesloopt. Tussen 1622-1630 werd een nieuwe vleugel in de Hollandse renaissancestijl gebouwd naar ontwerp van Lieven de Key. De stadhuisgevel werd in de periode van 1630-1633 in classicistische stijl vernieuwd. In 1764 werd een nieuwe vleugel, de Weeskamer genoemd, aan de Koningstraat opgericht. Een grote uitbreiding vond in de jaren 1885-1891 aan de kant van de Koningstraat en Jacobijnenstraat plaats. In de hal van het stadhuis hangt een gedenkbord, geschilderd door Han Bijvoet, ter herinnering aan de tien mensen die na de aanslag op Alois Bamberger in 1943 werden gefusilleerd. De Gravenzaal is toegankelijk tijdens open monumentendagen en voor huwelijken. Er hangen 19 panelen met in totaal 32 graven en gravinnen van Holland, deze zijn omstreeks 1493 geschilderd voor het Karmelietenklooster aan de Grote Houtstraat. Bronnen Cerutti, W.G.M., Het stadhuis van Haarlem. Hart van de stad, Haarlem: Gottmer/Schuyt, 2001, 734 p., ISBN 90-8065361-6 Coomans, Th., 'De middeleeuwse bedelordearchitectuur in Nederland', Bulletin KNOB, 101, 2002, p. 173-200. Rooyaards, C.W., Jongens, P., Phaff, H.E., Het stadhuis van Haarlem, Haarlem, 1961. Schelten, M.J., 'Een Haarlemsch stadsgezicht uit de 15de eeuw. De Meester van Bellaert', Oud-Holland, 41, 1990, p. 122-129.
Харлемская ратуша

Ратуша в Харлеме — историческое здание на центральной площади города Гроте-Маркт (нид. Grote Markt). Построено в середине XIV века, фасад здания выполнен в начале XVII века известным голландским архитектором Ливеном де Кеем. С момента строительства и до настоящего времени служит местоположением органов городского управления. Первая постройка на месте современного здания ратуши датируется началом XII века. Она принадлежала графам Голландии и, как и большинство городских строений того времени, была деревянной. Два больших пожара XIV века, последний из которых произошёл в 1351 году, нанесли большой урон городским строениям, а в их числе графскому дому и старому зданию ратуши. Графская земля была подарена городу и на месте сгоревшего деревянного строения около 1370 года была возведена новая ратуша. Башня появилась в 1465—1468 гг., но была снесена в 1772 году и затем восстановлена в 1913 году. Поначалу помещения ратуши занимали только фронтальную часть здания, а его тыльная сторона принадлежала доминиканскому монастырю. После Реформации здание перешло во владение городских властей и долгое время использовалось как книгохранилище и библиотека (Stadsbibliotheek), в основу которой легло собрание книг из церквей Святого Бавона и Св. Иоанна (Janskerk). Коллекция книг продолжала пополняться и в 1821 году книгохранилище обрело статус академической библиотеки. Переделки ратуши начала XVII века были выполнены городским архитектором Л. де Кеем. В 1622—1630 гг. было пристроено крыло в стиле голландского Ренессанса, а в 1630—1633 годах появился фасад ратуши в стиле классицизма. C 1862 по 1913 годы в бывшем клуатре в задней части ратуши, Принсенхофе (нид. Prinsenhof — «двор принца»), располагался музей Франса Халса, а в 1921 году открылся читальный зал. Внутри ратуши расположена коллекция картин и объектов, связанных с многовековой историей города. Некоторые из них являются частью первоначального интерьера ратуши, другие принадлежат коллекции музея Франса Халса, но из-за большого размера были оставлены в здании ратуши. Галерея Ссылки На Викискладе есть медиафайлы по теме Ратуша в Харлеме
Bedelaarskerkhof Willeskop

Bedelaarskerkhof Willeskop is een voormalige begraafplaats aan de N228 in de plaats Willeskop in de Nederlandse provincie Utrecht. De begraafplaats was bedoeld voor dak- en thuislozen en voor mensen die onvoldoende geld bezaten om een uitvaart te kunnen betalen. De grond voor de begraafplaats werd op 28 mei 1875 aangekocht door de gemeenten Hoenkoop en Willeskop voor een bedrag van 425 gulden. Wettelijk waren gemeenten in die tijd namelijk verplicht om een eigen begraafplaats te hebben. Ook mochten gemeenten samenwerken op dit gebied. Het terrein van 700 m² is opgehoogd en wordt omringd door iepen, kastanjebomen, essen en meidoorn. Oorspronkelijk liep er een grindpad over het terrein en stond er een lijkenhuisje aan het eind van dit pad. Het is onduidelijk of er nog mensen begraven liggen op het terrein. De laatste uitvaart vond plaats in 1907. Het betrof een verdrinkingsgeval in Blokland. In de Tweede Wereldoorlog zouden er enkele kinderen begraven zijn. In 1959 werd er een verzoek ingediend voor opheffing van de begraafplaats.
Sint-Jozefkerk (Doenrade)

De Sint-Jozefkerk in het Nederlands-Limburgse dorp Doenrade is een rooms-katholieke kerk in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De kerk staat aan de hoofdstraat van het dorp: de Kerkstraat. Het bouwwerk is aangewezen als gemeentelijk monument. De kerk is gewijd aan Jozef van Nazareth. Geschiedenis In 1871-1872 werd de kerk gebouwd naar het ontwerp van architect Antonius Cornelis Bolsius. Bouwwerk Het neogotische gebouw bestaat uit een toren met drie geledingen, een eenbeukig schip en een smaller driezijdig gesloten koor. Het gebouw is noordwest-zuidoost gepositioneerd met het koor in het zuidoosten. Zie ook Lijst van gemeentelijke monumenten in Schinnen
Beeldenpark Jits Bakker

Beeldenpark Jits Bakker is een museumbeeldenpark op het landgoed Beerschoten in De Bilt met een permanente verzameling monumentale beelden, bestaande uit eenendertig beelden in brons, marmer en graniet van de internationaal bekende Nederlandse kunstenaar Jits Bakker. Het museumpark op het landgoed Beerschoten is gelegen in de Stichtse Lustwarande, een uitgestrekt wandelgebied ten oosten van Utrecht. Het beeldenpark werd in 1997 achter het Paviljoen Beerschoten van Het Utrechts Landschap ingericht. Sinds 1999 was Museum Jits' Beelden op Beerschoten een feit. Op 13 maart 2009 werd het museum/beeldenpark eigendom van de provincie Utrecht. Zie ook Jits Bakker Externe link Website Stichting Jits Bakker Collectie Fotogalerij
Julian J. Ewellbrug

De Julian J. Ewellbrug is een kokerliggerbrug over de Zuid-Willemsvaart en de N279 bij Veghel. Boven op de brug rijdt het verkeer van de A50. De uit 2005 stammende brug is in totaal 170 meter lang en 49 meter breed. De doorvaartbreedte bedraagt 60,9 meter. De brug telt drie overspanningen. Eind 2014 werd de brug opgehoogd met ongeveer 1 meter. Hierdoor kunnen schepen met 3 lagen containers over de Zuid-Willemsvaart varen. De brug is vernoemd naar een commandant van de geallieerden die de Duitse troepen tijdens de Tweede Wereldoorlog verdreven uit Noord-Brabant.
Hoge Brug (Maastricht)

Die Hoge Brug (Hohe Brücke) ist eine Fußgänger- und Radfahrerbrücke über die Maas in der niederländischen Stadt Maastricht. Sie verbindet den Stadtteil Centrum (Altstadt) mit dem Plein 1992 und dem Viertel Céramique, das am Ort der früheren keramischen Werke entstand. Sie steht zwischen der Sankt-Servatius-Brücke (Sint Servaasbrug), der ältesten Brücke der Niederlande, und der Kennedybrücke. Die 261 m lange und 7,2 m breite Brücke überquert die Maas und den am linken Ufer entlangführenden Maasboulevard in über 10 m Höhe, um der Schifffahrt ausreichend Platz zu lassen. Sie ist über lange Treppen mit dem Straßenniveau verbunden. Die Treppen haben an beiden Seiten Rinnen für die Fahrräder. An beiden Ufern gibt es gläserne Aufzüge, die aber nicht, wie üblich, neben der Brücke stehen, sondern das Brückendeck mittig durchstoßen. Die Stabbogenbrücke hat einen großen, mittig angeordneten stählernen Bogen mit Hohlquerschnitt und einer Stützweite von 164 m, so dass ihre Pfeiler außerhalb des Wassers am Ufer stehen. Der Fahrbahnträger ist ein leicht nach oben gewölbter stählerner Hohlkasten mit einer abgerundeten, vollkommen glatten Unterseite. Die 14 Hänger bestehen aus 50 mm starken Drahtseilen. Die Hoge Brug wurde vom Bureau Greisch entworfen und in der Zeit von 2002 bis 2003 ausgeführt. Weblinks Footbridge Hope (sic!) Brug at Maastricht, auf greisch.com (englisch, Beschreibung des planenden Ingenieurbüros) Einzelnachweise
Hoge Brug

The Hoge Brug (pronounced [ˈɦoːɣə ˈbrʏx]; Dutch for 'high bridge'), also known by its Maastrichtian dialect name Hoeg Brögk (pronounced [ɦuɣ ˈbʀœk]), is a pedestrian and cycle bridge that spans the Meuse (Dutch: Maas) in Maastricht, Netherlands. Gallery References
Hoge Brug (Maastricht)

De Hoge Brug (Maastrichts: Hoeg Brögk) is een fiets- en voetgangersbrug over de Maas in de Nederlandse stad Maastricht. De brug werd geopend in 2003 en verbindt de op de westelijke Maasoever gelegen binnenstad van Maastricht met zowel het oude stadsdeel Wyck als het nieuwe stadsdeel Céramique, beide op de oostelijke rivieroever. De brug vormt tevens de verbinding tussen het Stadspark Maastricht en het Charles Eyckpark. De brug werd ontworpen door de architecten van bureau René Greisch uit Luik. De totale lengte van de brug is 261 meter, de breedte is 7,20 meter, de brug ligt 16 meter boven de waterspiegel en het hoogste punt van de boog is 26 meter boven de waterspiegel. De brug won in 2004 de Staalprijs van de Stichting Bouwen met Staal. Om de scheepvaart niet nog meer te hinderen, bepaalde Rijkswaterstaat dat er geen pijlers in de Maas mochten komen. Er werd gekozen voor een stalen boogbrug, waarvan het wegdek aan diagonaal gespannen kabels hangt, met pijlers op de beide oevers van de rivier. Vanwege de vereiste doorvaarthoogte en de beperkte ruimte aan weerszijden zouden de opritten naar de brug dusdanig steil zijn, dat er gekozen is voor een 'luie trap'-constructie. Voor mindervaliden zijn er liften aan beide uiteinden van de brug. In het stadsdeel Céramique is de aanlanding van de brug op het Plein 1992 en aan de zijde van de binnenstad is er een aanlanding in het Stadspark (bij de Onze Lieve Vrouwewal) plus een krulvormige trap naar de Maasboulevard. De luie trap wordt niet door iedereen gewaardeerd, zeker niet door fietsers. Zo verwoordt architectuurwebsite nlstreets een veel gehoorde klacht in een artikel: "Een prachtige brug om te zien is het zeker, maar in het gebruik bevalt hij minder. Met ons liep nog een aantal mensen de treden te verwensen: ze zijn zo ongelukkig van diepte dat je permanent twijfelt of je er nou één of twee tegelijk moet nemen, en geen van tweeën loopt lekker." Ten zuiden van de Hoge Brug ligt de John F. Kennedybrug en ten noorden ligt de Sint Servaasbrug.
Rooms-katholieke begraafplaats Montfoort

Rooms-katholieke begraafplaats Montfoort is een begraafplaats aan de N228 in Montfoort. De ingang bevindt zich aan de Lodewijkstraat. De begraafplaats is in 1904 aangelegd en is omgeven door een bakstenen muur. Op het kruispunt van de hoofdpaden ligt een priestergraf waarin een aantal pastoors uit Montfoort zijn begraven. Aan de oostzijde staat een baarhuisje. Ook bevindt zich een urnenmuur op deze begraafplaats. Deze is enigszins afgescheiden van de rest van de begraafplaats. Afbeeldingen
Reimerswaal (city)

Reimerswaal (Dutch pronunciation: [ˌrɛimərsˈʋaːl] ) is a lost city in the Netherlands. The present-day municipality of Reimerswaal is named after this city, which was granted city rights in 1374. The city was destroyed by repeated floods, and the last citizens left in 1632. Nothing remains. It was located north of the current municipality, on the east end of the Oosterschelde, on land which is now called the Verdronken Land van Reimerswaal ("Drowned Land of Reimerswaal"). The site of the city has been recognized as a national archeological monument and is buried under the Oesterdam. References
Reimerswaal (miasto)

Reimerswaal – nieistniejące obecnie miasto w Holandii, które leżało w południowej części półwyspu Zuid-Beveland. W końcu średniowiecza było jednym z trzech największych miast w Zelandii. W latach 1530–1570 zostało siedmiokrotnie zalane wodą. Pierwsza odnotowana wzmianka o Reimerswaal pojawia się w roku 1230. W 1375 roku miejscowość otrzymała prawa miejskie. Miasto wzorowało się na pobliskim Middelburg, zajmowało się handlem i żeglugą, było najważniejszym portem w okolicy. 5 listopada 1530 roku miasto po raz pierwszy zostało zalane przez powódź. 1 listopada 1532 miał miejsce silny sztorm, w wyniku którego miasto na trwałe zostało odcięte od Zuid-Beveland. Kolejne powodzie miały miejsce w latach 1551, 1555 i 1557. Po powodziach z lat 1561 i 1563 większość mieszkańców opuściło miasto i przeniosło się do Tholen i Zierikzee. Na początku XVII wieku miasto zostało zredukowane do małej wioski składającej się z kilku zniszczonych domów. Ostatecznie opuszczone zostało przez ostatnich mieszkańców w 1632 roku. W końcu XVII wieku na niewielkiej wysepce pozostały nieliczne ruiny i wypasały się na niej owce. Na początku XVIII wieku wszelkie pozostałości po mieście zniknęły pod falami morza. W wyniku realizacji Planu Delta miejsce, w którym leżało miasto, zostało odebrane morzu. W 1978 roku przeprowadzono tu prace archeologiczne. Przypisy
Zouweboezem (Vogelschutzgebiet)

Das Europäische Vogelschutzgebiet Zouweboezem liegt auf dem Gebiet der Gemeinde Vijfheerenlanden in der niederländischen Provinz Utrecht. Das 1,3 km² große Schutzgebiet gehört zum europäischen Schutzgebietsnetz Natura 2000. Es umfasst den Kanal Oude Zederik und die angrenzenden Flächen mit ausgedehnten Röhrichten, Feuchtwiesen und Waldstücken. Das Vogelschutzgebiet überschneidet sich mit dem westlichen Teil des gleichnamigen FFH-Gebiets. Es wurde im Jahr 1994 ausgewiesen. Schutzzweck Arteninventar Folgende Vogelarten sind für das Gebiet gemeldet; Arten, die im Anhang I der Vogelschutzrichtlinie geführt sind, sind mit * gekennzeichnet: Siehe auch Liste der FFH-Gebiete in den Niederlanden Weblinks Standarddatenbogen für das Vogelschutzgebiet Zouweboezem Zouweboezem. In: Zuid-Hollands Landschap. Abgerufen am 2. Juni 2025 (niederländisch).
Zouweboezem

Zouweboezem is een boezemgebied bij Ameide in de Utrechtse gemeente Vijfheerenlanden, dat tussen 1370 en 1373 werd gegraven om het overtollige water op te vangen uit de polders in de Vijfheerenlanden. Door het gebied loopt de Oude Zederik, ook wel Zouwe genoemd. Het gebied is een zogenaamd vogelrichtlijngebied en bestaat uit open water, riet- en zeggemoerassen, wilgengrienden, elzenbroekbos en kleine oppervlakten grasland en boomgaard. De boezemlanden lopen bij hoog water onder en worden gekenmerkt door een dicht patroon van sloten. In het deel van de Polder Achthoven dat binnen de begrenzing ligt komt blauwgrasland voor. Het is een belangrijk vogelgebied, met als voornaamste broedvogels de purperreiger, de snor en de bruine kiekendief. Het gebied is van belang vanwege de grote populatie grote modderkruiper, waarop de purperreigers foerageren. Verder is het een belangrijk broedgebied van soorten van geïnundeerde kruidenvegetaties (porseleinhoen) en drijvende waterplanten (zwarte stern). Deze en andere watervogels maken vooral gebruik van de beschutte open water gebieden, terwijl de rietlanden o.a. als slaapplaats voor diverse trekvogels in gebruik zijn. Een gebied met een oppervlakte van 258 ha is aangemerkt als Natura 2000-gebied dat door Zuid-Hollands Landschap wordt beheerd. Doordat waterschappen het waterpeil steeds preciezer kunnen regelen, is dit gebied is feitelijk te droog, waardoor het vergrast en moerasvogels wegtrekken. Important Bird Area Het gebied is aangewezen als Important Bird Area door BirdLife International vanwege het belang voor significante populaties van de purperreiger. Externe link Natura 2000 gebiedendatabase
Zouweboezem

Zouweboezem este o arie protejată (arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 133 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Zouweboezem este situat la coordonatele 51.9438°N 4.9966°E﻿ ()51.9438; 4.9966. Înființare Situl Zouweboezem a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în mai 1994 pentru a proteja 4 specii de animale. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată nu include niciun habitat protejat. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate de păsări (4): rață pestriță (Anas strepera), stârc roșu (Ardea purpurea), chirighiță neagră (Chlidonias niger), cresteț pestriț (Porzana porzana) Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Gereformeerde kerk (Sexbierum)

De Gereformeerde kerk van Sexbierum is een kerkgebouw in Sexbierum in de Nederlandse provincie Friesland. Beschrijving De gereformeerde kerk kerk uit 1928 verving een kerkgebouw (Achterom 2) uit 1882. De T-vormige kerk met expressionistische elementen en met terzijde geplaatste toren is gebouwd naar plannen van architect Ane Nauta. Aan de rechterzijde van de ingang een gevelsteen met de tekst: "Dient den Heere met blijdschap, komt voor Zijn aanschijn met vroolijk gezang" (Ps 100 vs 2). Het eerste orgel (1890) deed dienst tot 1970. In 1976 werd vanuit de hervormde kerk in Jutrijp een orgel (1911) overgeplaatst. Beide orgels zijn gebouwd door Bakker & Timmenga. Door samengaan van stromingen onder PKN werd begin 2022 het gebouw te koop gezet. Bij gunning wordt er ook gekeken naar het plan voor toekomstig gebruik. Zie ook Sixtuskerk Kerken in Friesland