NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Natuurhistorisch Museum Rotterdam

Het Natuurhistorisch Museum Rotterdam is een natuurmuseum in de Zuid-Hollandse stad Rotterdam, opgericht in 1927. Het museum is sinds 1987 gevestigd in Villa Dijkzigt op het Land van Hoboken aan de Westzeedijk 345. Het museum heeft een uitgebreid educatief programma en trekt ongeveer 70.000 bezoekers per jaar. Collectie De collectie dieren, schelpen, fossielen en andere naturalia, ontstaan als het Kabinet van dr A.B. van Deinse, lag enkele jaren op de zolder van een school aan de Schiedamsesingel, totdat het eerste eigen pand aan de Dirk Smitsstraat in Crooswijk werd betrokken. Er volgde een verhuizing naar een villa aan de Mathenesserlaan en in 1959 naar de Kastanjesingel in de buitenwijk Schiebroek. Na 1970 ging het museum door als dienst van de diergaarde Blijdorp. De wens groeide om op eigen benen te staan. Met steun van overheid en bedrijfsleven werd een stichting opgericht om in 1987 de Villa Dijkzigt aan te kopen. In 1990 werd de villa grondig verbouwd. Hierbij werd het dak verhoogd en een tweede verdieping toegevoegd. Nadat vervolgens het Museumpark waar het museum deel van uitmaakt werd verrijkt met de Kunsthal, het Nederlands Architectuurinstituut, een uitbreiding van Boijmans en het Chabot Museum, volgde in 1995 nogmaals een renovatie van het pand. Architect Erick van Egeraat bouwde onder meer een uitbreiding in de tuin met een nieuw glazen paviljoen. Ramon In de achthoekige torenkamer van het museumgebouw staat sinds 2005 het opgezette skelet van Ramon, een Aziatische olifant uit Blijdorp, die in 1998 op 28-jarige leeftijd was overleden. Hij was de vader van Bernhardine en vier andere olifanten. Publicaties Straatgras is een blad uitgegeven door het Natuurmuseum Rotterdam en bevat veel informatie over lopende en toekomstige exposities en museumnieuws. Deinsea is een wetenschappelijke publicatie genoemd naar de bioloog Van Deinse, en bevat onderzoeksresultaten op het gebied van de fossiele zoogdierbotten uit de collectie van het museum. Directeuren van Natuurhistorisch Museum Rotterdam Jelle Reumer (1987-2015) Kees Moeliker (2015-2025) Meike Moors (2025-) Externe link Natuurhistorisch Museum Rotterdam
Музей естественной истории (Роттердам)

Музей естественной истории (нид. Natuurhistorisch Museum Rotterdam) — научный музей в Роттердаме (Нидерланды). Музей открылся в 1927 году. В 2015 году его посетило 44 009 человек. История В 1922 году роттердамская секция Нидерландской ассоциации естественной истории (нид. Nederlandsche Natuurhistorische Vereeniging) основала Ассоциацию по созданию и содержанию музея естественной (нид. Vereeniging tot Oprichting en Instandhouding van een Natuurhistorisch Museum). В 1927 году в Роттердаме открылся курируемый этой ассоциацией музей. Расположение Музей расположен в Вилла-Дейкзигт (Villa Dijkzigt) в Музеумпарке, рядом с Кюнстхал и музеем Бойманса — ван Бёнингена. Здание музея, Вилла-Дейкзигт, датируется 1852 годом. Построена по проекту архитектора Йохана Метзелара (нид. Johan Metzelaar) для семьи Ван Хобокен. В 1995 году к зданию пристроен стеклянный павильон, спроектированный архитектором Эриком ван Эгератом. Музей включает в себя магазин и библиотеку. Коллекция Коллекция музея насчитывает примерно 400 000 объектов, из которых 253 119 зарегистрированы. Администрация С 2015 года директором музея является Кес Муликер. С 2016 года куратором музея является Брам Лангевельд. В 2012 году музей принял 37 814 посетителей, в 2015 году — 44 009 посетителей. Примечания
Sint-Bavokerk (Oud Ade)

De Sint-Bavokerk is een rooms-katholieke kerk aan de Leidseweg 6 in Oud Ade (gemeente Kaag en Braassem), in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk werd gebouwd op de plaats van een kerk uit 1845 van Theo Molkenboer, die al na twee decennia vervallen bleek te zijn. De architect van de nieuwe kerk was Herman Jan van den Brink. Hij ontwierp een eenbeukige kerk in neoromaanse stijl, met boven de ingang een half-ingebouwde toren. De kerk werd met kerstmis 1868 in gebruik genomen en werd op 9 september 1869 ingewijd (geconsacreerd). De Sint-Bavokerk is een van de weinige kerken van Van den Brink die nog bestaan. Zowel het exterieur als het interieur is grotendeels in de oorspronkelijke staat bewaard gebleven. De kerk wordt tot op heden gebruikt als rooms-katholieke kerk. Aanvankelijk was er een zelfstandige parochie "Sint-Bavo", maar sinds 2011 is de kerk in Oud Ade een van de "parochiekernen" van de parochie H. Franciscus en valt daarmee onder de "parochiefederatie" Clara & Franciscus, met als centrum de Adrianuskerk in Langeraar. In 2016 werd begonnen met een grote renovatie van de Sint-Bavokerk. Als financiële ondersteuning heeft de dorpsgemeenschap in dat jaar een feestweek georganiseerd waarvan de opbrengst naar de renovatie van de kerk ging. In 1881 is een pastorie naast de kerk gebouwd. De kerk en de pastorie zijn sinds 1991 beschermd als rijksmonument. Oorlogsmonument In een muur van de kerk is een gedenksteen (plaquette) aangebracht ter herinnering aan vier mensen uit Oud Ade die in de periode 1940-1949 zijn omgekomen in de Tweede Wereldoorlog en bij strijd in het voormalige Nederlands-Indië. Externe link RKgroenehart, Clara & Franciscus: Oud Ade (Sint-Bavokerk)
Nicolaaskerk (Hantum)

De Nicolaaskerk is een monumentale, in de 12e eeuw gebouwde, romaanse kerk in Hantum in de Nederlandse provincie Friesland. De kerk staat op een deels afgegraven hoge terp. Geschiedenis De romaanse Nicolaaskerk werd op het einde van de 12e eeuw gebouwd van tufsteen. In de 16e eeuw werd de kerk wat hoger gemaakt met een laag van baksteen. De toren dateert uit de 19e eeuw. Op de afbeelding is goed te zien dat in de zuidelijke muur van de kerk en in het koor in latere tijden nieuwe vensters zijn aangebracht. Toch zijn ook hier de oorspronkelijke romaanse raamvormen en spaarnissen nog herkenbaar. In de noordelijke muur van de kerk is dat nog duidelijker te zien, omdat de oorspronkelijke maatvoering nog vrij intact is gebleven. De deels ingebouwde toren van de kerk dateert uit 1808. Hij verving het oorspronkelijke gereduceerde westwerk. Het interieur wordt gedekt door een houten tongewelf. Het orgel uit 1876 is gemaakt door Willem Hardorff. Nabij de kerk staat een uit 1530 daterende gebarsten klok met een afbeelding van Sint-Nicolaas, de patroonheilige van de kerk, en een afbeelding van Heilige Catharina. Op een bronzen plaat bij de klok staat de volgende tekst (in de publieke ruimte): Mei barsten hong ik yn de toer,Hast wie ik smolten yn it fjoer:Dan waard ik wer "sa goed as nij" Mar 't âlde lichem wie dan wei! **It wie dan ek gjin drôve deiDoe 't hjir op it tsjerkhôf lei:Kin 'k net mear sprekke fan it oer.Myn geast is dochs fan langer doer
Ecoduct Treeker Wissel

Het ecoduct Treeker Wissel is een ecopassage die het militaire oefenterrein Leusderheide en het landgoed Den Treek-Henschoten aan weerszijden van de N227 met elkaar verbindt. Ecologische barrière De provinciale weg 227 tussen Amersfoort en Cothen via Doorn heet ter plaatse de Doornseweg. Jarenlang vormde deze drukbereden weg een belangrijke barrière voor dieren die van de Leusderhei naar Den Treek wilden trekken. Met de plannen voor uitbreiding van het Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug in noordelijke richting werd ook de noodzaak van een goede verbinding tussen Den Treek en de Leusderhei groter. Een vergroting van het Nationaal Park met 4.000 hectare kreeg op 16 april 2009 zijn beslag. Overigens maken ook andere grote ecoducten, zoals het ecoduct Mollebos en het ecoduct Leusderheide deel uit van het stelsel van ecologische verbindingen op het middendeel van de Utrechtse Heuvelrug. Ecologische verbinding Voor deze schakel in de verbinding tussen Leusderhei en Den Treek is gekozen voor een halfhoog ecoduct over een half verdiepte weg. Het ecoduct heeft een lengte van 24 meter en een breedte van 50 meter. Het ecoduct heeft een asymmetrische vorm gekregen. Daarmee wordt tot uitdrukking gebracht dat het gaat om een verbinding tussen twee verschillende gebieden: aan de ene kant de hooggelegen Leusderheide en aan de andere kant de bossen van het landgoed Den Treek-Henschoten. Er is veel aandacht besteed aan integratie van de hekwerken en dergelijke. Kunstenaars van de Amerpoort hebben het ecoduct verfraaid. Op 16 april 2009 is het ecoduct Treeker Wissel officieel geopend. Op het landgoed Den Treek, aan de oostkant van het ecoduct, is sinds 2004 middels een heideherstelproject 30 hectare bos gekapt en omgevormd tot heide. Kleine heidegebieden op het landgoed zijn met de ingebruikname van het ecoduct verbonden met de Leusderhei. Naamgeving De naam "Treeker Wissel" wordt sinds 2014 ook gebruikt door een schaapskudde die (onder andere) op landgoed Den Treek-Henschoten graast. De naam "wissel" verwijst in de eerste plaats naar een wildpad, een verbinding die dieren in het landschap maken. De term "wissel" wordt tegenwoordig ook gebruikt als aanduiding voor een ecoduct, een kunstmatige verbinding. En in verband met de schaapskudde wordt daar dan nog een meer overdrachtelijke betekenis, de verbinding tussen mens en dier, aan toegevoegd. Schapen hebben in de beeldvorming over de betekenis van ecologische verbindingen op de Utrechtse Heuvelrug sinds 2007 een belangrijke rol gespeeld. In dat jaar maakte een kudde Drentse heideschapen onder leiding van herder Johan Griffioen een tocht van drie weken van de Grebbeberg naar het Gooimeer, over de volle lengte van de Heuvelrug. De kudde stond model voor trekkende zoogdieren en maakte duidelijk hoeveel (onneembare) hindernissen zich voordeden bij zo'n tocht. Externe links Website van landgoed Den Treek-Henschoten Website van de schaapskudde Treeker Wissel
Rijnhal

De Rijnhal was een accommodatie voor beurzen, (sport)evenementen, concerten, congressen en vergaderingen in Arnhem. Het was gelegen nabij Winkelcentrum Kronenburg en stadion GelreDome. Historie De Rijnhal is in 1971 naar een ontwerp van architect Chr. J.G. van Gestel gebouwd. De hal had een capaciteit van 5.000 plaatsen. Tot in de jaren zeventig werd de hal voornamelijk gebruikt als sportcentrum en was het decor van spring- (paardensport), zaalvoetbal, tennis en vechtsporten. In 1995 wint Nederland het EK volleybal voor vrouwen wat plaatsvond in de Rijnhal. Al snel kwam de nadruk te liggen op het gebruik als evenementenhal. Vervolgens werd de hal meer en meer gebruikt voor concerten en evenementen. Zo speelde in 1978 de Engelse rockgroep Genesis in de Rijnhal, als onderdeel van haar "...and then there were three..." tour. AC/DC, Doe Maar, Aerosmith, Dire Straits, Everly Brothers, Joe Jackson, Fats Domino, Frans Bauer, Genesis, Golden Earring, Jerry Lee Lewis, Peter Gabriel, Normaal, Bon Jovi, Anouk, James Last, Jan Smit, Julio Iglesias, BLØF, Extreme, Lenny Kravitz, Phil Collins, Sting, Gloria Estefan, Status Quo, Mark Knopfler, Scorpions, Iron Maiden, B.B. King, Joe Jackson, Black Sabbath, Ozzy Osbourne, Nick & Simon, David Copperfield, BZN, Simply Red, Santana, Los Angeles, The Voices, Gigi D'Agostino en vele andere artiesten hebben opgetreden in de Rijnhal. Ook Mega Piraten Festijn-concerten werden in de Rijnhal gegeven. Daarnaast vond een aantal jaarlijks terugkerende evenementen plaats, zoals Het Club van Sinterklaas Feest, Ome Joop's Tour, Jeugdland, kerstcircus Belly Wien, vlooien- en kerstmarkten, beurzen en bedrijvencontactdagen. Op 2 oktober 2010 vond het CDA-kabinetsformatiecongres plaats in de Rijnhal. In aantal aanwezigen was het congres de grootste politieke partijbijeenkomst die na de oorlog in Nederland gehouden is. In 1998 werd stadion GelreDome direct naast de Rijnhal geopend. Met zijn 8000 m² vloeroppervlak werd het evenementencomplex te klein voor grootschalige popconcerten, die dan ook meestal in het nabijgelegen GelreDome plaatsvinden. Gaandeweg werd er steeds minder grote concerten georganiseerd in het evenementencomplex. De Stichting Rijnhal ging eind 2011 failliet. Daarna werden nog wel enkele rommelmarkten gehouden. Op 1 juni 2015 ging de hal definitief dicht. Vervolgens werd er een nieuwe bestemming voor de hal gezocht. De Franse sportwinkelketen Decathlon heeft zich vervolgens als koper van het pand gemeld. De Rijnhal werd zowel van binnen als van buiten grondig gemoderniseerd. Het oorspronkelijke karakter van de Rijnhal bleef bewaard. In juni 2016 opende Decathlon zijn deuren. De blauwe letters van de Rijnhal, die eerder aan de buitengevel hingen, keerden terug in het interieur van de sportwinkel. Begin 2018 opende Mountain Network, in een leegstaand gedeelte van de Rijnhal, het grootste bouldercentrum van Nederland. Het terrein voor de Rijnhal doet nog wel dienst als plaats voor kermissen, circussen, evenementen en als vaste opstapplaats voor vakantiebussen van diverse reisorganisaties. Het Belgische Euroscoop had plannen om het terrein van de gemeente Arnhem te kopen voor de bouw van een megabioscoop.
Market Hall (Rotterdam)

The Markthal (English: Market Hall) is a residential and office building with a market hall underneath, located in Rotterdam. The building was opened on October 1, 2014, by Queen Máxima of the Netherlands. Besides the large market hall, the complex houses 228 apartments, 4,600 m2 retail space, 1,600 m2 horeca and an underground 4-story parking garage with a capacity of over 1200 cars. Architecture The Markthal was designed by architectural firm MVRDV. The grey nature stone building has an archwise structure like a horseshoe. The building has a glass facade on both sides; these are made up of smaller glass windows. The smaller windows are mostly squared and around 1485 millimeters wide. All of these are hung around a structure of steel cables, 34 metres high and 42 metres wide, which makes it the largest glass-window cable structure in Europe. Each facade has 26 vertical and 22 horizontal cables. The facade was designed and installed by Octatube Artwork The inside of the building is adorned with an 11,000m2 artwork by Arno Coenen and Iris Roskam, named Hoorn des Overvloeds (Horn of Plenty). The artwork shows strongly enlarged fruits, vegetables, seeds, fish, flowers and insects. It was selected from nine international candidates. The work was made using digital 3D-techniques. The size of the digital file was 1.47 terabytes and required specialist servers, of the kind that are also used by Pixar Studios for making animated movies. The digital 3D-animation was separated into 4,000 pieces and then printed on perforated aluminum panels. The 4,000 aluminum panels are now on the inside of the hall. After the opening in 2014, the artwork gained a lot of international attention. Some called it The largest artwork in the world or The Sistine Chapel of Rotterdam. Miscellany The 4-story parking garage of the Markthal is the largest in the center of Rotterdam. The Markthal was one of the first buildings in the world that could be seen by augmented reality. By using the application UAR, made by the NAi, users could see 3D-models of the building, and how it was going to look. A possible nickname of the Markthal is Koopboog. This name is a reference to the horseshoe shape of the hall and also refers to the nearby Koopgoot. Archaeological site The Markthal is built on top of a fourteenth-century buried village in the Polder of Westnieuwland. This polder was surrounded by water and dykes to protect the polder during high-tide. There were a few houses and farms in this polder, also at the site of the Markthal. During the building of the Markthal, a tenth-century farm was found 7 metres under the ground. Within the house were two stoves and a few fireplaces. The farm was part of a village before Rotterdam, named Rotta, after the river Rotte. The inhabitants of Rotta were farmers, craftsmen and traders. Earlier, a small settlement from the fourteenth-century was found on the site. Several foundations on the site are now exhibited next to the central staircases underneath the Markthal. References External links Official website
Markthal

Il Markthal o Koopboog è un edificio situato a Rotterdam, nei Paesi Bassi, progettato dallo studio MVRDV. Descrizione È utilizzato per ospitare uffici e appartamenti residenziali e nella parte inferiore della struttura vi è un mercato coperto; è stato inaugurato il 1º ottobre 2014 dalla regina Máxima dei Paesi Bassi. Nell'edificio vi sono 228 appartamenti, 4600 m² di spazio per negozi al dettaglio e 1600 m² d'area per l'ospitalità e garage per oltre 1200 auto. Il Markthal è costruito su un villaggio sepolto del IV secolo nel Polder di Westnieuwland. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Markthal Collegamenti esterni Sito ufficiale, su markthalrotterdam.nl.
Sebastianuskerk (Noordwolde)

De Sebastianuskerk is een romanogotisch kerkgebouw in het dorp Noordwolde in de Nederlandse provincie Groningen. De kerk, met een rechtgesloten koor, stamt uit de dertiende eeuw. De oorspronkelijk rooms-katholieke kerk werd na de reductie van Groningen in 1594 Nederlands hervormd. In 1621 werd het gebouw verbouwd, waarbij de bouwvallig geworden gewelven werden afgebroken. Er werden steunberen geplaatst en er kwamen spitsboogvensters. Het kerkgebouw wordt gedomineerd door een van oorsprong romaanse kerktoren, die in 1639 werd verhoogd en van een opvallende uivormige bekroning ('siepel') werd voorzien. Als verbinding tussen de kerk en de toren, die aanvankelijk los stond van de kerk, kwam er een halve travee. Tezelfdertijd kreeg de kerk een hoger dak en een tongewelf. Tot het interieur behoren een monumentaal orgel uit 1658, een barokke preekstoel met doophek uit 1743 en een verhoogde, eveneens 18de-eeuwse herenbank. De vensters in de koorafsluiting zijn in 1718 voorzien van wapens van de bewoners van de borg Thedema. Achter het orgel bevindt zich een grisaille, geschilderd naar prenten van Hans Vredeman de Vries. Sinds 2022 gebruikt de kerk, die tot dan toe bekendstond als de "hervormde kerk", de naam van de pestheilige Sebastianus, die oorspronkelijke patroonheilige van de kerk. Orgel Al in de 16e eeuw had de kerk een orgel, dat bij de restauratie van 1621 op een grotere balustrade kwam te staan. In 1658 werd het vervangen door het huidige kerkorgel, dat door Hendricus Huisz is vervaardigd met gebruikmaking van het oude pijpwerk. Het had toen drie klavieren en 27 registers. Vele beroemde orgelbouwers hebben bemoeienis gehad met dit instrument, toen het grootste dorpsorgel van de Ommelanden. In 1695 verrichtte Arp Schnitger herstelwerkzaamheden. Daarna was het in onderhoud bij Albertus Antoni Hinsz en later bij Schnitgers kleinzoon Frans Casper Snitger en diens compagnon Heinrich Hermann Freytag. Deze laatste bracht in 1803 ingrijpende wijzigingen aan, waarna verdere verbouwingen werden uitgevoerd in 1833 door Nicolaus Anthony Lohman en in 1903 door Marten Eertman. Laatstgenoemde, een autodidact, gebruikte dit orgel als het grote voorbeeld voor de nieuwbouworgels van zijn eigen hand. Later heeft Mense Ruiter het instrument onder zijn hoede genomen. Na reparaties in 1984 en 1990 heeft hij het in 2006 gerestaureerd naar de toestand waarin Lohman het in 1833 had gebracht.
Schaelsbergerbos

Het Schaelsbergerbos is gelegen tussen Valkenburg, Walem en Schin op Geul. Vanuit Valkenburg is het het best te bereiken met de auto via de Oosterweg. In het bos zijn verschillende monumenten gelegen. Het bos ligt op de noordhelling van het Geuldal. Het bos wordt thans door Natuurmonumenten onderhouden die het, net als vroeger, gebruikt als hakhoutbos, waarbij de bomen perceelsgewijs en periodiek gekapt worden. Aan de rand van het Schaelsbergerbos ligt het restant van de Kalkoven Schaelsberg. Kasteel Oost Kasteel Oost is een in mergel opgetrokken kasteeltje wat tegenwoordig een van de huwelijkslocaties is van de gemeente Valkenburg aan de Geul. Het pand is gelegen aan de Oosterweg, ten oosten van de stad Valkenburg. Naast het kasteeltje is er heden ten dage een wandelcafé, "Het Koetsjhoes" genaamd, waar ook een speeltuin bij hoort. Voor Kasteel Oost is er een groot mooi park aangelegd, uitstekend om trouwfoto's te maken, met daaraan een dierenparkje waarnaast de rivier de Geul stroomt. De Kloes De Kluis is een gebouwtje boven op de Schaelsberg, midden in het bos gelegen waar heel lang eremieten hebben gewoond. Naast de kluis is ook een 12-tal zuilen opgetrokken waarin beeltenissen staan van de 12 staties van het lijden van Christus. Jaarlijks vindt hier de openluchtmis van de Sjaasbergergank plaats. Aan de Geul Aan de Geul staat de calvariegroep de Drie Beeldjes, in het Valkenburgs ook wel "De Drie Beeldsjes" genoemd. Achter de beeldengroep ligt het geologisch monument van de Groeve bij de Drie Beeldjes. Op ongeveer een halve kilometer stroomafwaarts ligt een tweede geologisch monument, de Groeve Kasteel Oost.
Thomas Ainsworth

Thomas Ainsworth (* 22. Dezember 1795 in Bolton le Moors, Lancashire, England; † 13. Februar 1841 in Hellendoorn) war ein englischer Ingenieur, der die Textilindustrie in den Niederlanden begründet hat. In den 1820er Jahren arbeitete er als Ingenieur für die Cockerill-Stahlwerke in Seraing bei Lüttich. Er war bestrebt, effizientere Produktionsmethoden zu erfinden. Wallonien, in der Lüttich liegt, gehörte damals zum Königreich der Vereinigten Niederlande. Als 1830 die Belgische Revolution ausbrach, wich er aus in die nördlichen Niederlande, wo er sich der Verbesserung der Weberei widmete. Er entwickelte ein schnelleres Verfahren für die Handweberei, und durch Regierungsmaßnahmen unterstützt, gründete er eine Webschule in Goor (Gemeinde Hof van Twente). Reiche Leute in der Region stellten ihm Grund und Gebäude zur Verfügung, wo er Handwebereien mit etwa 85 Webstühlen gründete: die erste Textilfabrik. Ainsworth war Gegner des Einsatzes von Dampfmaschinen, da er dadurch eine Massenarbeitslosigkeit befürchtete. Insofern ist er kein Teilhaber an der Industrierevolution. Sein Einsatz, auch für das Wohl der Arbeiter, wird immer noch sehr geschätzt. Weblinks externe Biografie (niederländisch) (Memento vom 2. Februar 2007 im Internet Archive)