NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Central nuclear de Borssele

La Central nuclear de Borssele ​ (en neerlandés: Kernenergiecentrale Borssele) es una planta de energía nuclear cerca de la localidad de Borssele en los Países Bajos. Tiene un reactor de agua a presión (PWR). Borssele es la única planta nuclear que sigue funcionando para la producción de electricidad en los Países Bajos. Su producción neta es de 485 MWe. La central nuclear de Borssele fue construida por Siemens y ha estado en funcionamiento desde 1973, originalmente fue construida principalmente para abastecer de electricidad relativamente barata a una planta de fundición de aluminio. En 1994 el Parlamento votó su abandono tras una discusión sobre la gestión de los residuos nucleares. La planta eléctrica en Dodewaard fue apagada en 1997. En 1997 el gobierno decidió finalizar la licencia de operación de la central nuclear de Borssele a finales del 2003. En 2003 el apagado fue pospuesto por el gobierno conservador hasta 2013. En 2005 la decisión fue revocada y se inició una investigación sobre la expansión del uso de la energía atómica. Esta revocación fue precedida por la publicación de un reportaje sobre energía sostenible de la CDA (principal partido de la coalición de gobierno, democristiano). Otros partidos políticos la apoyaron en ese momento. En el 2006 el gobierno decidió que Borssele permanecería abierta hasta el 2033, mientras pueda cumplir con normas de seguridad incrementadas. Los propietarios, Essent y Delta invertirán junto al gobierno 500 millones de euros en energía sostenible, dinero que el gobierno dice que de todos modos deberían haber pagado a los propietarios de las centrales como compensación. Véase también Portal:Energía. Contenido relacionado con Energía. Energía nuclear Combustible nuclear Reactor nuclear Referencias
Centrale nucléaire de Borssele

La centrale nucléaire de Borssele est située aux Pays-Bas près du village de Borssele, dans la commune de Borsele. Description Cette centrale exploite le seul réacteur à eau pressurisée (REP) pour la production d'électricité des Pays-Bas. Mis en service en 1973, il produit 485 MWe. Le réacteur de Borssele a été construit par Siemens pour produire de l'électricité à coût réduit pour le producteur d'aluminium Pechiney. En 2006, l'installation d'une turbine à vapeur plus moderne a permis d'augmenter la production de 449 MWe à 485 MWe. En 2013, l'usine Melox d'Orano, située dans le Gard, a commencé la production de combustible MOX pour la centrale de Borsselle. En 2020, l'exploitant de la centrale, EPZ (Elektriciteits Produktiemaatschappij Zuid-Nederland), déclare souhaiter prolonger l'activité de la centrale de vingt ans et construire de nouveaux réacteurs. Lors des journées parlementaires des 16 et 17 septembre 2020, plusieurs partis appellent à « sérieusement se pencher » sur la question du nucléaire tandis que le gouvernement publie le 22 septembre un rapport sur le rôle possible du nucléaire dans le futur mix électrique national et s’apprête à lancer une grande consultation publique sur la construction de nouveaux réacteurs. Le prolongement d’activité de la centrale figure explicitement dans l’accord conclu le 15 décembre 2021 par la coalition soutenant le nouveau gouvernement de Mark Rutte. EDF étudie la faisabilité de l'implantation de deux nouveaux réacteurs sur le site. Gestion des déchets Le combustible usé est traité par Orano dans son usine de la Hague dans la Manche en Normandie. Le contrat, signé en 1978 entre Orano et EPZ porte sur le traitement du combustible nucléaire usé (350 tonnes de combustibles usés). Ce contrat prévoit que les déchets ultimes (ceux qui subsistent après le traitement) sont renvoyés aux Pays-Bas. Ces déchets ultimes sont stockés dans l'installation de COVRA (Centrale Opslag Voor Radioactief Afval) qui est également implantée à Borssele et qui est la plus grande installation nationale des Pays-Bas pour les déchets. Cette installation est adaptée pour des stockages pour les 100 prochaines années. En juin 2012, un chargement de 6,7 tonnes de combustibles nucléaires usés est parti du terminal ferroviaire situé près de la centrale à destination de l’usine de La Hague. Références Liens externes Site de l'exploitant EPZ Voir aussi Portail de l'industrie Portail de l’énergie Portail du nucléaire Portail des Pays-Bas
Centrale nucleare di Borssele

La centrale nucleare di Borssele è l'unica centrale elettronucleare olandese funzionante, è situata presso il villaggio di Borssele, nei Paesi Bassi. L'impianto è composto da 1 reattore PWR da 482 MW di potenza netta. Da una prima volontà di chiudere il reattore nel 2003, si e poi rinviato al 2013, attualmente si è in previsione di una proroga per il funzionamento fino al 2034, se l'impianto riuscirà ad adempiere alle più severe norme di sicurezza. Espansione dell'impianto L'impianto è stato proposto per una espansione della capacità nucleare olandese, si prospetta infatti l'installazione di un nuovo reattore da circa 1000 MW di potenza nello stesso sito. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su centrale nucleare di Borssele Collegamenti esterni (EN) IAEA - Nuclear Power Reactors in the World, 2018 (PDF), su www-pub.iaea.org. (EN) IAEA - PRIS database - Nuclear Power Reactor Details - Borssele, su iaea.org.
АЭС Борселе

АЭС «Борселе» (нид. Kernenergiecentrale Borssele) — единственная действующая в Нидерландах атомная станция, которая, в свою очередь, состоит из единственного блока с реактором PWR (водо-водяного), сданного в эксплуатацию 26 октября 1973 года. Станция располагается в Борселе. История Борселеская атомная электростанция была построена компанией Siemens и функционирует с 1973 года. Первоначально она была построена для производства и поставки сравнительно дешевого электричества. В 2006 году были установлены современные паровые турбины, при помощи которых была увеличена мощность с 449 МВт до 485 МВт. АЭС «Борселе» в течение долгого времени управлялась компанией EPZ, чьи акции были поровну разделены между нидерландскими компаниями «Essent» и «Delta». Первая из них в 2009 году была куплена концерном RWE. Ядерное топливо В июле 2011 года АЭС Борселе получила от правительства разрешение на использование MOX-топлива — смешанного оксидного топлива. Ядерное топливо, которое в данный момент используется на Борсельской электростанции, поставляется из Казахстана. Казахстан является основным источником урана для АЭС. Споры Использования ядерной энергии является спорным вопросом в нидерландской политике. Первая коммерческая АЭС в Нидерландах, Dodewaard, была выведена из эксплуатации в 1997 году только после 28 лет службы. Такое решение было принято на фоне политической оппозиции против ядерной энергии. В 1994 году правительство и парламент решили закрыть АЭС в Борселе. Однако из-за судебных исков со стороны владельцев и работников станции, а также в связи с изменениями в политике правительства в 2002 году, вывод из эксплуатации был отложен до 2013 года, то есть АЭС выработает заявленный срок службы в 40 лет. В последние годы вопрос о ядерной энергии стал менее спорным в Нидерландах. В результате, голландское правительство решило в 2006 году, что Borssele будет продолжать функционировать до 2033 года. В июне 2006 года правительство заключило договор («Borssele-convenant») с владельцами завода, Delta и Essent. Delta и Essent возложили на себя обязательство заплатить 250 млн евро в Фонд НИОКР по возобновляемым источникам энергии в случае получения дополнительной прибыли, в связи с продлением времени работы. Инциденты Начиная с 1980 года, правительство регулярно публикует доклады об инцидентах и нарушениях в работе станции. Общее число нарушений, включая 2010 год, составляет 381. В числе этих нарушений были регулярные сбои в работе систем безопасности и источников аварийного питания. Таблица неисправностей и аварий на Борселеской АЭС: Информация об энергоблоках Источники На основании информации с сайта нидерландского министерства жилищного строительства, территориального планирования и окружающей среды и Центра энергетических исследований Нидерландов. Литература Ссылки Nuclear power plant data IAEA PRIS — Borssele
Menno van Coehoornkazerne

De Menno van Coehoornkazerne is een voormalige militaire kazerne in de Nederlandse stad Arnhem. Voor de kazerne kocht de Nederlandse overheid in 1882 een stuk grond aan, aan de rand van de wijk Klarendal, waar een jaar later met de bouw werd begonnen. In 1885 werd de in neoclassicistische stijl gebouwde kazerne geopend en namen infanterieeenheden intrek in de kazerne die naar vestingbouwkundige Menno van Coehoorn werd vernoemd. De kazerne bestond uit meerdere gebouwen en kon een kleine 1000 manschappen huisvesten. Vanaf 1894 werden ook wielerregimenten opgeleid die dienden als verkenners en koeriers. Troepen van de kazerne werden tijdens de Duitse aanval op Nederland in 1940 ingezet bij de Grebbeberg. Na de Tweede Wereldoorlog raakte het gebouw in verval en werd het in 1969 grotendeels verkocht aan de gemeente Arnhem. Een groot aantal gebouwen zijn gesloopt en aan de noordelijke en oostelijke rand van het terrein zijn woningen gebouwd. Het legeringsgebouw staat nog steeds en dient als huisvesting voor diverse functies.Er is nieuwbouw gepleegd en in maart 2014 is het geopend als een Multifunctioneel centrum (MFC)
Mercuriushaven

De Mercuriushaven is een haven in het Amsterdamse havengebied. De haven ligt aan de westkant van het IJ en aan de zuidwestkant van het Noordzeekanaal, tussen de Houthavens en de Coenhaven, bij de Nieuwe Hemweg. De Mercuriushaven is gegraven in het laatste deel van de 19e eeuw en is genoemd naar Mercurius als god/personificatie van de handel. Ze was bedoeld als aanvulling op en vervanging van de Houthavens en werd dan ook aanvankelijk Nieuwe Houthaven genoemd. Maar toen de import van tropisch hardhout eind jaren-1970 terugliep, werd overgeschakeld naar andere producten. Er wordt nu vooral cacao, voedsel en kunstmest verscheept. Er zijn drie insteekhavens: aan de oostkant de Minervahaven en aan de westkant de Vlothaven en de Neptunushaven.
Meuleveld

Het Meuleveld is een villawijk in het dorp Hout-Blerick in de gemeente Venlo, in de Nederlandse provincie Limburg. De wijk ligt in het stadsdeel Blerick. De wijk wordt begrensd door de Baarlosestraat in het noordwesten, de A73 in het noordoosten, de uiterwaarden van de Maas in het zuidoosten en de Molenkampweg in het zuidwesten. Geschiedenis Voordat de wijk werd ontwikkeld bestond het gebied voornamelijk uit glastuinbouw- en landbouwgrond. In de wijk zijn nog enkele huizen te vinden die duidelijk ouder zijn dan de overige bebouwing. Deze zijn gelegen aan de huidige Caesarlaan en Meuleveldlaan, in het verlengde van de Zalzerskampweg. In 1975 begon men met de bouw van de villawijk. Als fundering gebruikte men het puin van de binnenstad die was ontstaan door bombardementen aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. De wijk is voornamelijk in twee delen ontwikkeld: Meuleveld I vanaf 1975 en het zuidelijker gelegen Meuleveld II tussen 1978 en 1980. Rond 2005 zijn 22 woningen gebouwd op en rond het voormalige terrein van transportbedrijf Beeren. Naamgeving De naam van de wijk (Meuleveld is Venloos dialect voor 'Molenveld') verwijst naar de 19e-eeuwse watermolen die aan de zuidzijde van de wijk staat aan de Springbeek, dicht bij de plaats waar deze in de Maas uitmondt. De straatnamen zijn vernoemd naar Romeinse schrijvers en dichters (Meuleveld I) en Romeinse keizers (Meuleveld II). De uitzonderingen hierop zijn de Meuleveldlaan (de wijkontsluitingsweg) en de Gorizialaan, vernoemd naar de Italiaanse stad Gorizia, een voormalige partnerstad van de gemeente Venlo. In de naamgeving van de straten schuilt een verwijzing naar de Romeinse oorsprong van Blerick (legerplaats Blariacum). Ruimtelijke kenmerken De straten kunnen in drie typen worden onderscheiden: brede hoofdstraten, met geasfalteerde wegen met aan beide zijden bomen (eiken of linden), trottoirs en plantsoenen zijstraten, met klinkerbestrating en aan één zijde bomen, een trottoir en plantsoen woonerf (Senecalaan) De wijk wordt gekenmerkt door huizen van bovengemiddelde grootte, veelal vrijstaand of geschakeld. De hoofdstraten worden gedomineerd door vrijstaande woningen en de meeste geschakelde woningen zijn langs de zijstraten gesitueerd. De huizen aan de Maas zijn in het algemeen groter dan in de rest van de wijk. Centraal in de wijk ligt een parkje met een kinderspeelplaats en een trapveldje. Er zijn geen winkels of andere voorzieningen. Ontsluiting De Meuleveldlaan is vanuit 2 richtingen de toegangsweg van de wijk en sluit aan op de Baarlosestraat (hoofdtoegang) en de Van Boerlostraat. Voor autoverkeer is de wijk ook toegankelijk via de Romeinenweg aan de Maaszijde. Daarnaast zijn er enkele andere toegangen voor fietsers en voetgangers, waarvan de oversteekplaats tussen de Caesarlaan en de Zalserskampweg de belangrijkste is en de verbinding vormt met de dorpskern van Hout-Blerick. Er rijdt geen bus door de wijk. De dichtstbijzijnde bushaltes liggen aan de Baarlosestraat en aan de Helmusweg (Arriva lijn 377) en in de naburige wijk Sint-Annakamp (Willem de Zwijgerstraat, Arriva lijn 1). Externe link Info over de watermolen in Hout-Blerick
Museumbrug (Amsterdam)

De Museumbrug (brugnummer 82) is een vaste brug op de grens van Amsterdam-Centrum en Amsterdam-Zuid, het Museumkwartier. De brug verbindt de Weteringschans met de Stadhouderskade en overspant daarbij de Singelgracht. Voor voetgangers en fietsers is het de schakel tussen de Spiegelgracht en de Passage Rijksmuseum. De brug, zelf een gemeentelijk monument, wordt omringd door een aantal gemeentelijke monumenten en twee rijksmonumenten, te weten villa Weteringschans 24 en het Rijksmuseum Amsterdam tevens naamgever van de brug. Eind 1876 werd besproken waar het "Rijks-museum voor Schilderijen" kwam te staan: Het wordt opgetrokken op 60 meter afstand van de Singelgracht, die zal worden overbrugd. Er werd 34.500 gulden voor de brug vrijgemaakt, in januari 1878 werd vermeld, dat men nog druk doende was met "den nieuwen uitgang der stad voor de Spiegelgracht tegenover het in aanbouw zijnde Rijksmuseum". Het ontwerp kwam van de Dienst der Publieke Werken. In hoeverre de stadsarchitect Bastiaan de Greef en zijn assistent Willem Springer bij dat ontwerp betrokken waren is niet duidelijk, de tekening vermeldt geen handtekening (de projecten werden als door een gehele afdeling opgeleverd). Kenmerkend voor de brug zijn de hardstenen halfronde brugpijlers, ijzeren balusters en balustrades. Voorts heeft de brug net als de Blauwbrug boogvormige ijzeren spanten. Die ijzeren spanten werden tijdens de bouw als mooie versieringen beschouwd, maar daarna wisselde het inzicht over dergelijke versieringen. Bij een aantal bruggen in de stad verdwenen ze, of de brug werd in haar totaal vervangen door een historiserende welfbrug. Dat bleef deze brug bespaard. De brug werd wel diverse malen gerenoveerd (1913: bovenbouw en 1990: liggers en betondek). Sinds 1913 lagen er tramsporen op de brug die aanvankelijk werden bereden door tramlijn 15 en vanaf 1922 door tramlijn 6, tot de opheffing in 1942. Daarna was deze route alleen in gebruik voor omleidingen. Door de komst van een extra verbindingsboog langs het Hirschgebouw op het Leidseplein in 1977 waren de sporen niet meer noodzakelijk en werden vanaf het Leidsebosje afgesloten. Bij de aanleg van de Binnenring werd de aansluiting vanaf de Weteringschans ook afgesloten. De buiten gebruik gestelde sporen hebben nog geruime tijd op de brug gelegen. Van 1967-1981 reden staduitwaarts de buslijnen naar Buitenveldert en Amstelveen over de brug. In 1980 kwam de brug terecht in het strijdtoneel behorende bij de ontruiming van krakersbolwerk Grote Wetering, de brug stond vol met politieauto’s en busjes van de Mobiele Eenheid. In 2023 wordt de brug heringericht, met eenrichtingsverkeer voor auto's en meer ruimte voor de fiets.
Nieuwe Metterswane

Het Nieuwe Metterswane is een appartementencomplex in de Nederlandse stad Nijmegen. Het gebouw ligt tegenover het station Nijmegen. De bouw is eind 2023 begonnen en heeft een geplande oplevering in het najaar van 2027. Het gebouw zal 276 appartementen en 22 verdiepingen bevatten. Het Nieuwe Metterswane wordt gerealiseerd als vervanging van het oorspronkelijke Metterswane uit de jaren 1970. Het complex combineert woningen, kantoorruimte en voorzieningen. Galerij Externe link Website
Olympia (Utrechtse worstelvereniging)

Olympia is een Nederlandse worstelvereniging gevestigd in Utrecht aan de Willem Arntszkade 5. Geschiedenis Olympia is de oudste worstelclub van Utrecht en dateert van 4 juni 1901. Uit deze worstelclub zijn ook ooit De Halter ontstaan alsook de beide voormalige worstelclubs S.D.Z. en De Staalkoning. Mede door het feit dat er in Utrecht vier worstelverenigen waren, alsook dat jaar en dag Olympia en De Halter aan de top van de competitie draaien, wordt Utrecht daarom ook wel de worstelstad genoemd. Olympia is vernoemd naar de Griekse stad Olympia de bakermat van het de Olympische Spelen. In begin bestond deze enkel uit de vijfkamp, te weten discuswerpen, speerwerpen, verspringen, sprint en worstelen. Olympia was niet enkel een worstelvereniging, maar deed ook aan atletiek. Olympia besloot m.b.t. het worstelen om zich aan te sluiten bij de Nederlandse Krachtbond die gevestigd is te Amsterdam en op 12 juli 1903 werd opgericht. De atletiek echter kwam steeds meer op de achtergrond te staan om uiteindelijk geheel te verdwijnen en bleef enkel het worstelen over. Trivia Voordat Olympia de Willem Arntskade 5 betrok heeft het eerst nog op een zolder in de Moutstraat gezeten (een zijstraatje van het Lange Rozendaal in Utrecht). Fotogalerij
Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk (Stein)

De Onze-Lieve-Vrouw Hulp der Christenenkerk is een kerkgebouw in de wijk Nieuwdorp in Stein in de gemeente Stein in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk ligt in het zuidoostelijke deel van de plaats Stein midden in de wijk. Aan de zuidwestzijde ligt voor de ingang in de toren een plein. De kerk is gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw met de titel Hulp der Christenen. Geschiedenis Na de Tweede Wereldoorlog aan de zuidzijde van Stein een nieuwe wijk gebouwd waar men in 1948 een nieuwe parochie oprichtte. In 1949 bouwde men een noodkerk naar het ontwerp van Stefan Dings. Een rechthoekig gebouw opgetrokken in rood baksteen en hout en gedekt door een zadeldak. Op 12 april 1953 begonnen de bouwwerkzaamheden aan de nieuwe kerk naar het ontwerp van architect Dings en op 6 juni 1954 werd de kerk ingezegend. De noodkerk werd vanaf toen tot 1966 gebruikt als parochiehuis. Opbouw De bakstenen kerk is noordoost-zuidwest georiënteerd met het koor in het noordoosten. Het gebouw bestaat uit een lage brede toren, een driebeukig schip in basilicale opstand met vijf traveeën en een rondgesloten koor met twee traveeën. De brede lage rechthoekige toren geeft ruimte voor de narthex. Aan de straatzijde heeft de narthex een arcade van drie rondbogen, de toren heeft aan de straatzijde een groot roosvenster met daarboven vijf rechthoekige galmgaten. In de zijgevels heeft de toren ieder drie galmgaten. Het dak van de toren is vrijwel plat. De zijbeuken zijn hoog opgetrokken, hebben rondboogvensters en zijn voorzien van een plat dak. Het middenschip heeft een zadeldak samen met het koor. Het koor wordt vergezeld door zijkapellen en een sacristie. De kerk is op 13 oktober 2024 aan de eredienst onttrokken. Zie ook Twee andere kerken in de plaats Stein: Sint-Martinuskerk (oude kern) en Sint-Jozefkerk (Kerensheide)
Onze-Lieve-Vrouw Visitatiekerk (Bleiswijk)

De Onze-Lieve-Vrouw Visitatiekerk is een rooms-katholieke parochiekerk in de plaats Bleiswijk, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Geschiedenis In 1532 werd in Bleiswijk een katholieke kerk gebouwd. Toen deze in de reformatie protestants werd, moesten de katholieken hun toevlucht zoeken in schuilkerkjes. Tot 1638 gingen de katholieken uit Bleiswijk naar de statie in Berkel. Daarna was er een statie in Bergschenhoek waar Bleiswijk onder viel. Antonius Bruls, pastoor van Bergschenhoek, overleed in 1851 en liet een bedrag van f15.000,- na voor de bouw van een kerk in Bleiswijk. In 1852 werd een bouwpastoor benoemd, in 1853 werd een weiland als bouwgrond aan de Hoefweg aangekocht, in 1854 werd de eerste steen gelegd en in 1855 werd de nieuwe kerk ingezegend. In 1879 werden kerk en pastorie vergroot. Interieur Met de bouw kreeg de kerk een neobarokke inrichting. Veel hiervan is verwijderd in 1968 naar aanleiding van liturgische vernieuwingen van Vaticanum II. In 1988 vereiste de bouwkundige staat van het kerkje een grondige renovatie. Daarbij is direct het interieur opnieuw in de verf gezet en werd een nieuw lichtplan aangemeten. De kerk beschik over een Antoniuskapel en een Mariakapel. De kruisweg is van de hand van Gerard Héman. Het orgel stamt uit 1871 en is gebouwd door de firma Ypma. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken
Onze-Lieve-Vrouw-van-Goeden-Raadkerk (Honselersdijk)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-Goeden-Raadkerk is een rooms-katholieke kerk aan de Dijkstraat in de Nederlandse plaats Honselersdijk (gemeente Westland, provincie Zuid-Holland). De kerk werd in 1927-1928 gebouwd. Architect Nicolaas Molenaar jr. ontwierp een driebeukige basilieke kerk in traditionalistische stijl. Aan de voorzijde staat een klokkentoren met een achthoekige bovenbouw. Binnen wordt de kerk overdekt door een houten tongewelf. De kerk verving een noodkerkje op de plek van het voormalige veilinggebouw, dat tussen 1907 en 1927 als parochiekerk fungeerde. Op 14 oktober 1927 werd de eerste steen van de huidige kerk gelegd door bouwpastoor Sprengers. De kerk werd op 13 augustus 1928 officieel in gebruik genomen. Boven de ingang is in het timpaan een groot mozaïek aangebracht met een icoonachtige voorstelling van Maria met kind, ontworpen door De Porceleyne Fles. De bijzondere kruiswegstaties in de kerk dateren uit 1911 en zijn nog afkomstig uit de oude noodkerk. De kerk wordt tot op heden gebruikt door de parochie Onze Lieve Vrouw van Goeden Raad. Het gebouw is een gemeentelijk monument. Externe link Website parochie Onze Lieve Vrouw van Goeden Raad Website RK Westland, Onze-Lieve-Vrouw van Goedenraadkerk Reliwiki met diverse (ook oudere) foto's
Opstandingskerk (Treebeek)

De Opstandingskerk is een Nederlands Gereformeerd kerkgebouw in Treebeek in de gemeente Brunssum in de Nederlandse provincie Limburg. De kerk staat aan de Dominee Boumastraat en Zonnestraat aan de zuidoostkant van Treebeek. De naam van de kerk verwijst naar de Opstanding van Jezus Christus. Geschiedenis Op 13 maart 1921 werd er een noodkerk in gebruik genomen, tegenover de in 1954 in gebruik genomen kerk. In januari 1953 begon de bouw, met een eerstesteenlegging op 1 april 1953, naar het ontwerp van architect B.W. Plooij uit Amersfoort. Op 4 december 1953 werd de sleutel van de kerk overhandigd. Opbouw Het niet-georiënteerde bakstenen gebouw is een zaalkerk gedekt door een zadeldak. Aan de zijkant heeft de kerk segmentboogvensters. Aan de voorzijde heeft de kerk een inpandige narthex.