NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Sint Maartensbrug (Goes)

De Sint Maartensbrug is een ophaalbrug over de stadshaven in Goes, in de Nederlandse provincie Zeeland. Verschillende bruggen hebben deze naam gedragen. De huidige brug ligt er sinds 13 juli 1974. Hiervoor was er een vaste stenen brug (vanaf 1938), een draaibrug en de eerst bekende brug was een dubbele ophaalbrug. Vanwege het toenemende autoverkeer werd in de jaren 30 van de twintigste eeuw besloten tot de aanleg van een vaste stenen brug voor het autoverkeer. Hierdoor verloor de haven haar functie en zij lag vervolgens veertig jaar lang als een 'dode plas water' in het centrum van Goes. Door het alsmaar toenemen van het autoverkeer gingen er op den duur stemmen op om de gehele haven maar te dempen en er een parkeerplaats van te maken. De gemeente besloot begin jaren 70 echter anders en wilde de haven als jachthaven inrichten. Hiervoor werd de oude brug gesloopt en kwam de huidige ophaalbrug voor in de plaats.
The Royal Welshbrug

De The Royal Welshbrug is een verkeersbrug over de Dieze in 's-Hertogenbosch. De brug werd op 31 juli 2015 geopend voor het verkeer. De brug bestaat feitelijk uit twee bruggen, een brug voor langzaam verkeer en een brug voor autoverkeer. De bruggen lopen parallel aan de nieuwe Diezespoorbruggen die in 2013 zijn geopend, en volgen hetzelfde ontwerp met de goudkleurige 'netkous'-afwerking. De naam The Royal Welshbrug is een eerbetoon aan de 53rd Welsh Division die hielp bij de bevrijding van 's-Hertogenbosch aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Onder de brug was in 2015 een plakkaat geplaatst die diverse keren getroffen werd door vandalisme. In 2022 is daarop een nieuw exemplaar geplaatst gemaakt van natuursteen. Het plakkaat bevat de tekst: De Royal Welshbrug Na een bezettingsperiode van vierenhalf jaar en een zesdaagse krijgshaftige bevrijdingsslag door de 53e Welsh Division (thans Royal Welsh), werd de stad 's-Hertogenbosch op 27 oktober 1944 bevrijd. 's-Hertogenbosch heeft zijn relatie met de Royal Welsh gekoesterd in het besef dat de naoorlogse ontwikkeling van de stad in zijn volle breedte tot bloei kon komen dankzij de inzet van dappere militairen uit het Verenigd Koninkrijk, en in het bijzonder uit Wales. Als eerbetoon is met de naamgeving van de Royal Welshbrug en het zichtbaar maken van de Roll of Honour - de 146 namen van de Britse militairen die voor de vrijheid van 's-Hertogenbosch het hoogste offer brachten - uiting gegeven aan de dankbaarheid van de getroffen oorlogsgeneratie en alle daaropvolgende generaties. ('s-Hertogenbosch, 27 oktober 2015 MMXXII) Afbeeldingen Zie ook Spoorbrug over de Dieze
De Heining (bedrijventerrein)

De Heining is een bedrijvengebied in het westen van Amsterdam Westpoort. Het is ook bekend als Sloterdijk IV en ligt ten noordoosten van Halfweg. Het bedrijventerrein wordt begrensd door het het bedrijventerrein Abberdaan (Sloterdijk III) en de groengebieden Lange Bretten en het Geuzenbos. Ten noorden liggen de Amerikahaven en de Afrikahaven. Aan de westkant grenst het aan het recreatiegebied Spaarnwoude (gemeente Haarlemmermeer). Sloterdijk IV is het kleinste en groenste gedeelte van Westpoort. De Heining is een van de randgebieden van de stad waar starters en ambachtelijke ondernemers terechtkunnen. Er zijn ook broedplaatsen (atelierruimten). Naast kunstenaars werken er zo'n honderd mensen, vooral in de bouwnijverheid en de garagebranche. De straat Heining is bij een raadsbesluit van 12 november 1975 vernoemd naar de latere buitendijkse polder Heining, welke polder weer vernoemd was naar het voormalige eiland en schiereiland Buiten Heyningh. De naam Heining verwijst naar weinig hooi opleverende grond. In 1983 werden Freddy Heineken en zijn chauffeur Ab Doderer in een loods aan de Heining gevangen gehouden. Deze loods werd in juli 2010 gesloopt. Zie ook Ontvoering van Freddy Heineken Externe link Amsterdam Westpoort
Beukenburg

Landgoed Beukenburg is een landgoed ten noorden van de Groenekanseweg aan de oostkant van Groenekan. Het ligt op de grens van de Utrechtse Heuvelrug met het veenweidegebied. Aan het landgoed grenzen de bosgebieden van De Leyen en de Ridderoordse Bossen in Bilthoven. Het landgoed bestaat uit ongeveer 85 ha. bos en 100 ha. landbouwgrond. Beukenburg is sinds 2003 eigendom van Het Utrechts Landschap en behoort tot de ecologische hoofdstructuur van Nederland. In de percelen van het landgoed is de middeleeuwse strokenverkaveling uit de ontginningstijd nog zichtbaar. De aanleg bestaat uit hakhoutpercelen en parkbos met monumentale beukenlanen. Op het landgoed zijn dassen gesignaleerd. Beukenburg ontstond in de 17de eeuw als herenboerderij met landerijen. In de 18de eeuw werd een groot deel bebost voor de houtproductie. Rond 1810 werd de herenboerderij vervangen door een herenhuis. Daarbij werd een park aangelegd in Engelse landschapsstijl. Het landgoed was eeuwenlang in bezit van de familie Quarles van Ufford. In de periode 1890-1902 werd het herenhuis aanzienlijk vergroot tot een landhuis. In 1925 liet John E.W. Twiss Quarles van Ufford het meer dan veertig kamers tellende landhuis slopen. Het koetshuis bleef bewaard, evenals een van de vier boerderijen. Architect Frans den Tex ontwierp daarna een houten jachtpaviljoen aan de zuidzijde van de Beukenburgerlaan. Nadat mevrouw Twiss Quarles van Ufford in 1948 vertrok werd dit paviljoen tot 1996 gebruikt als familiepension voor hulpbehoevenden, verpleeghuis en deed ten slotte dienst als asielzoekerscentrum. Deze bebouwing aan de Beukenburgerlaan werd in 2008 gesloopt. Op de plaats van het historische landhuis werd het huidige moderne huis gebouwd van glas, hout en koper en omringd door een droge gracht. Zie ook De Leyen, een aangrenzend natuurgebied dat met Beukenburg een geheel vormt. Lijst van landgoederen op de Utrechtse Heuvelrug.
Vaartscherijnbrug

De Vaartscherijnbrug is een monumentale brug in de Nederlandse stad Utrecht. Ze overspant de Vaartsche Rijn waar die overgaat in de Stadsbuitengracht. Het betreft een basculebrug. Over de brug loopt een belangrijke verkeersader die over de Catharijnesingel en het Ledig Erf voert. De Vaartscherijnbrug is een gemeentelijk monument. Ze werd omstreeks 1931 gebouwd naar ontwerp van de architect G. van der Gaast in de stijl van de nieuwe zakelijkheid. De voorganger op deze locatie werd de Tolsteegbasculebrug genoemd. De vernieuwing bracht een verbrede brug. De gebruikte materialen zijn ijzer/staal en steen. In de vernieuwing is aangrenzend een brugkelder en een brugwachtershuisje aan de zijde van de Oosterkade gebouwd. Gaandeweg de geschiedenis is de Vaartscherijnbrug een vaste brug geworden omdat scheepvaart, vooral goederentransport, niet tot nauwelijks meer plaatsvindt over deze route. De brug werd begin eenentwintigste eeuw gerenoveerd en was in 2003 tijdelijk een 'bruggenmuseum' met informatie over de Utrechtse boogbruggen. Sinds 2018 is in het brugwachtershuisje een barbier gevestigd. Zie ook Tolsteegbrug Noten
Maria Geboortekerk (Dronrijp)

De Maria Geboortekerk is een katholiek kerkgebouw in de Friese plaats Dronrijp. Het is een Waterstaatskerk uit 1839, ontworpen door de architect A. v.d. Moer. Precies 100 jaar later werd de voorgevel aangepast en kreeg de kerk de opvallende toren. De aanpassing werd ontworpen door J.M. van Hardeveld. Het orgel uit 1882 is gemaakt door L. van Dam en Zonen. Zie ook Lijst van Waterstaatskerken
Synagoge (Delft)

Die Synagoge in Delft, einer niederländischen Stadt in der Provinz Südholland, wurde 1861/62 errichtet. Die Synagoge am Koornmarkt 12 ist ein geschütztes Baudenkmal. Geschichte Im Jahr 1821 wurde in Delft eine jüdische Gemeinde gegründet, die nie mehr als rund 200 Personen umfasste. 1840 entstanden eine jüdische Schule sowie ein jüdischer Friedhof. 1862 wurde die im neoklassizistischen Stil errichtete Synagoge eingeweiht. Die Synagoge ist trotz den Zerstörungen während des Zweiten Weltkrieges erhalten geblieben. Sie wurde renoviert und steht für religiöse und kulturelle Veranstaltungen zur Verfügung. Weblinks Website der Synagoge (niederländisch, englisch, französisch) OJG Klal Israël (niederländisch, englisch, hebräisch)
Synagoge (Delft)

De Synagoge in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland, is een neoclassicistische synagoge met een witgepleisterd Ionisch tempelfront. De synagoge werd in 1861-1862 gebouwd voor het kunnen houden van joodse godsdienstbijeenkomsten. Na 1945 raakte de synagoge buiten gebruik voor het oorspronkelijke doel. Na de restauratie in 1974 maakte het tot 1989 onderdeel uit van de Stedelijke Muziekschool. Echter, sinds januari 2006 organiseert het nieuw opgerichte OJG Klal Israël haar gebedsdiensten in het monumentale gebouw. Verder wordt het gebouw gebruikt als cultureel centrum voor diverse activiteiten. Galerij Externe links Synagoge Delft OJG Klal Israël Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Delft/Koornmarkt
Verzorgingsplaats Bornheim

Verzorgingsplaats Bornheim is gelegen aan de Nederlandse A28 Utrecht-Groningen tussen afritten 16 en 17 nabij Wezep in de gemeente Oldebroek. In 1999 deed Shell op dit tankstation een proef met zogenaamde Natuurstroomstations, waarbij het tankstation lokaal met zonnepanelen energie opwekt voor het tankstation. Sinds eind 2009 is het Shell-tankstation vervangen door een BP-station. Aan de andere kant van de snelweg ligt verzorgingsplaats ’t Loo. Er is een snellader van Fastned aanwezig voor het opladen van elektrische auto's.
De Hoop (Den Oever)

De Hoop is een rietgedekte grondzeiler in Den Oever. De molen is in 1675 gebouwd als korenmolen en heeft tot eind jaren 30 van de 20e eeuw dienstgedaan. In 1952 heeft de stichting Oud-Wieringen De Hoop aangekocht om deze te behouden. In 1960 is de molen gerestaureerd. Sindsdien is de Hoop regelmatig in bedrijf. Op dinsdag en woensdag is de molen te bezoeken.
Hotelschool The Hague

Hotelschool The Hague est une école hôtelière et école de commerce néerlandaise fondée en 1929. Elle compte environ 2 500 étudiants pour 200 personnels. Historique L'école compte deux campus, La Haye et Amsterdam, ce dernier étant inauguré en 2002. En 2013, Hotelschool The Hague est classée parmi les cinq meilleures écoles hôtelières au monde par TNS Global pour préparer les étudiants à une carrière internationale en gestion hôtelière. En 2006, elle est classée comme l'un des trois meilleurs centres internationaux de gestion hôtelière par l'hebdomadaire britannique The Caterer. Notes et références Liens externes (en) Site officiel Ressource relative à la recherche : U-Multirank Portail des universités Portail des Pays-Bas
Hotelschool The Hague

Hotelschool The Hague (HTH) is een hogere hotelschool in Nederland. De school heeft twee vestigingen, in Den Haag en Amsterdam. Geschiedenis De hotelschool werd in 1929 opgericht in Den Haag door de horecaindustrie, onder de naam Hogere Hotelschool Den Haag. De school begon met 17 studenten die er 15 vakken konden volgen, waaronder de Franse, Duitse en Engelse taal. In de jaren zeventig groeide de hotelschool snel van 400 naar bijna 900 studenten. De instelling ontwikkelde zich meer en meer tot een internationaal georiënteerde instelling en veranderde begin 21e eeuw haar naam daarom in Hotelschool The Hague, University of Applied Science in Business Administration. Ook de stijl van de opleiding werd aangepast. Zo verdween in de jaren tachtig de smoking als standaardkleding voor de student en verschoof het accent meer richting “gastvrijheid”. In de loop van de jaren negentig worden alle opleidingen in het Engels gegeven, wat bijdroeg tot een grotere instroom van buitenlandse studenten. Vestigingen Den Haag De school heeft in Den Haag twee vestigingen; aan de Brusselselaan (schoolgebouw) en aan de Zwolsestraat (skotel), beide in stadsdeel Scheveningen. Amsterdam In het jaar 2000 opende de HTH een vestiging te Amsterdam, die sinds 2012 de beschikking heeft over een nieuw schoolgebouw aan de Jan Evertsenstraat in stadsdeel Nieuw-West. Kwaliteit In 2014 ontving de HTH de kwalificatie van “goed”, verleend door de Nederlands-Vlaamse Accreditatieorganisatie (NVAO). In 2013 werd door een internationaal panel van luxe hotels de Hotelschool The Hague op een vijfde plaats gezet bij de vraag welke school ze de beste vonden om afgestudeerden van aan te nemen. Dit onderzoek werd uitgevoerd door TNS. Galerij Externe link Officiële website
Griftpark

Het Griftpark is een park in de Nederlandse stad Utrecht, gelegen in de wijk Noordoost aan de straten Blauwkapelseweg en Kleine Singel. Door het park loopt het stroompje de Biltsche Grift waar het park zijn naam aan dankt. Ligging en achtergrond Het Griftpark is gelegen tussen de Vogelenbuurt, Tuinwijk en Wittevrouwen, op de plek waar sinds 1860 de Gemeentelijke Gasfabriek stond, en sinds 1876 de Vaalt was. In 1960 werd de gasfabriek gesloten en gesloopt. Door omwonenden werd gepleit voor de aanleg van een park. In 1976 stemde de gemeente in met het plan voor het Griftpark, genoemd naar de Biltsche Grift. In 1980 bleek echter dat het terrein sterk verontreinigd was. Het park kreeg daarom in Utrecht de bijnaam Gifpark. Op datzelfde moment speelde ook het gifschandaal Lekkerkerk wat zorgde voor landelijke wetgeving. Het park werd gedeeltelijk afgegraven. Uiteindelijk werd tussen 1993 en 2002 de bodem in het gebied gesaneerd, waarna het opnieuw werd ingericht als stadspark. De verontreinigde grond is als het ware ingepakt waardoor het gif geen schade meer kan aanrichten. Het grondwater wordt permanent weggepompt. In januari 2008 werd bekend dat er in de vervuilde ondergrond een bacterie gevonden is die zich voedt met de vervuiling. Men schat dat het nog 30 tot 40 jaar gaat duren voordat op deze manier alle grond gereinigd zal zijn. Vanaf mei 2019 worden in het kader van het project Bestparc, boringen in het park uitgevoerd om te onderzoeken hoe het staat met de natuurlijke afbraak door deze bacterie. Hieruit bleek dat van de Griftparkbacteriegroep, de orde Burkholderiales voor het overgrote deel verantwoordelijk is voor de afbraak. Faciliteiten en kunst In het park zijn enkele voorzieningen, zoals een skatebaan die grote populariteit geniet, en een voetbalkooi die veelal gebruikt wordt door studenten. Verder zijn er in het park onder meer een kinderboerderij met speeltuin en een restaurant. Een prominent kunstwerk in het park is de beeldengroep van Thomas Schütte uit 1998. Verder werd in 2018 een van de tien totempalen van Boris Tellegen geplaatst ter markering van de De Stijl-snelfietsroute naar Amersfoort. In 2023 werd het beeld Vlucht en Verzet van patricia kaersenhout ter nagedachtenis aan het Utrechts slavernijverleden onthuld.
De Vlijt, Zuidwolde

De Vlijt (English: The Diligence), formerly known as Hoop van Zegen, is a smock mill in Zuidwolde, Drenthe, Netherlands, which has been conserved. The mill was built in 1878 and is listed as a Rijksmonument, number 41099. History The first windmill on this site was a post mill that was built in 1731. It burnt down in 1877. To replace it, the drainage mill Zuidplasmolen I was moved to Zoudwolde. It had stood between Moordrecht and Nieuwerkerk aan den IJssel, South Holland. The move was carried out by millwright C H Schiller of Dalfsen, Overijssel. In 1940, the sails were fitted with streamlined leading edges. This was the work of millwright Bisschop of Dalfsen. The mill stopped working after the Second World War, but a restoration was carried out in 1960, being completed in September. In 1980-81 a further restoration of the mill was carried out. On 1 April 2001, there was a fire at the mill although prompt attendance by the fire brigade saved the mill. The sailstocks were removed on 5 May 2004. As of November 2009, there are no plans to return the mill to working order. Description De Wachter is what the Dutch describe as an "achtkante beltmolen". It is a three-storey smock mill on a single-storey brick base. There is no stage, a mound of earth throw up against the base provides access for the sails. The smock and cap are thatched. The mill is winded by a tailpole and winch. The four Common sails had a span of 21.80 metres (71 ft 6 in). They had streamlined leading edges. The sails were carried in a cast-iron windshaft which was cast by Enthiizen in 1864. The windshaft also carries the brake wheel which has 71 cogs. This drives the wallower (38 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the great spur wheel, which has 110 cogs, drives the 1.50 metres (4 ft 11 in) diameter French Burr stones via a lantern pinion stone nut with 35 staves. Public access De Vlijt is open to the public by appointment. References
De Vlijt (Zuidwolde)

De windmolen De Vlijt staat aan de Molenstraat 12 te Zuidwolde in de gemeente De Wolden in de Nederlandse provincie Drenthe. Geschiedenis In 1877 brandde de molen van Zuidwolde af. De eigenaar Jan Geerts Wassens kocht daarna een bestaande molen uit de Zuidplaspolder (tussen Nieuwerkerk aan den IJssel en Moordrecht). Deze in 1838 gebouwde molen werd in Zuidwolde opgebouwd door de oorspronkelijke bouwer, C.H. Schiller uit Dalfsen. Na de Tweede Wereldoorlog raakte de molen in verval. Na een tweetal restauraties in het begin van de jaren zestig en van de jaren tachtig van de 20e eeuw heeft de molen meerdere jaren dienstgedaan. In het begin van de 21e eeuw raakte de molen sterk in verval. De wieken werden verwijderd. In 2018 kon de molen gekocht worden door de Stichting De Meule van Wassens. Met behulp van subsidies en bijdrage werd de molen gerestaureerd en weer maalvaardig gemaakt. Op zaterdag 4 september 2021 werd de gerestaureerde molen geopend door prinses Beatrix. In de Wijk, een dorp ook behorend bij de gemeente De Wolden staat De Wieker Meule.
Troposcatter (Hoek van Holland)

De troposcatter-antennes in Hoek van Holland zijn een overblijfsel van een voormalig relaisstation in het European Troposcatter Army (ET-A) microwave communications network. Dit was een Amerikaans militair verbindingssysteem voor de lange afstand, werkend in het microgolfbereik van 4 tot 5 GHz, dat in het begin van de jaren 1960 werd gebouwd. In deze periode bestond satellietcommunicatie nog niet. Het ET-A-netwerk was onderdeel van het Amerikaanse wereldomvattende Defense Communications System (DCS) en verzorgde meerkanaals verbindingen tussen voormalig West-Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Het ET-A-netwerk was operationeel van 1960 tot 1974 en bestond uit de volgende verbindingen: Feldberg (D) – Prüm (D) – Flobecq (B) Stein (D) – Brüggen (D) – Hoek van Holland (NL) – Martlesham Heath (GB) Stein (D) – Linderhofe (D) – Bremerhaven(D) Donnersberg (D) – Feldberg (D) Donnersberg (D) – Hohenstadt (D) – Hohenpeissenberg (D) – Breitsol (D) – Bocksberg (D) – Berlijn (D) Het ET-A-systeem in Hoek van Holland bestond uit vier schotelantennes. Deze werden in 1967 in het Vinetaduin gebouwd, te midden van bunkers uit de Eerste Wereldoorlog, het interbellum en de Tweede Wereldoorlog. De schotels waren gekoppeld aan twee AN/MRC-114 nodal point radio sets elk met 1 tot 10 kW variabel zendvermogen, die met de benodigde randapparatuur in een loods waren ondergebracht. Het relaisstation Hoek van Holland was als het ware een elektronisch ‘doorgeefluik’ in de verbinding tussen de stations Stein (50°40'17" N 8°3'16" E) in voormalig West-Duitsland en Martlesham Heath (52°4'1"N 1°16'13"E) in het Verenigd Koninkrijk. De opkomst van militaire satellietcommunicatie – SATCOM I (1971-1982) – in het begin van de jaren 1970 maakte het ET-A-systeem echter overbodig. De troposcatter-uitzendingen stopten in 1973. In 1975 werd het complex, nadat de zendapparatuur was verwijderd, overgedragen aan het Ministerie van Defensie en stond het ongebruikt in de duinen. In 2000 wilde Defensie de antennes slopen, maar kreeg geen vergunning van de gemeente Rotterdam. Uiteindelijk was dit voor de deelgemeente juridisch onhoudbaar, maar een jaar later, in 2001, besloot Defensie toch af te zien van de sloop, onder meer omdat een vleermuizenkolonie er een winterslaap hield. Het ministerie droeg vervolgens het terrein over aan stichting Zuid-Hollands Landschap. De loods en brandstoftanks zijn in 2001 verwijderd. In 2014 is het kenmerkende wit-rode fundament van de troposcatter gerestaureerd dankzij een investering van de toenmalige deelgemeente Hoek van Holland. Sinds 2016 zijn het Vinetaduin en de troposcatter te bezoeken met een rondleiding van stichting het Zuid-Hollands Landschap. Op 25 januari 2019 is de troposcatter een rijksmonument geworden.
Scheepvaarthuis

La Scheepvaarthuis (« Maison de la Marine » en néerlandais) est un immeuble d'Amsterdam situé sur le Prins Hendrikkade et qui fut construit pour abriter les bureaux et le siège social de six entreprises de transport maritime amstellodamoises. Construit sur la pointe ouest de l'île artificielle de Waalseiland, il est considéré comme l'un des tout premiers bâtiments représentatifs de l'École d'Amsterdam. Il est inscrit au registre des rijksmonumenten depuis 1974. Le bâtiment accueille aujourd'hui l'un des hôtels les plus luxueux de la ville, le Grand Hotel Amrâth Amsterdam. Histoire La construction du bâtiment fut ordonnée par six compagnies de transport maritime basées dans la ville: la Stoomvaart-Maatschappij Nederland (SMN), la Koninklijke Paketvaart Maatschappij (KPM), la Java-China-Japan Lijn (JCJL), la Koninklijke Nederlandse Stoomboot-Maatschappij (KNSM) ainsi que sa filiale, la Nieuwe Rijnvaart Maatschappij (NRM) et la Koninklijke West-Indische Maildienst (KWIM). Afin de financer les travaux de construction, une société anonyme disposant d'un capital de 1 000 000 de florins fut créée en 1911, la NV Kantoorgebouw Het Scheepvaarthuis. Le bâtiment fut achevé en 1916. Notes et références Articles connexes Architecture aux Pays-Bas Liste d'architectes néerlandais Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail d’Amsterdam
Scheepvaarthuis

La Scheepvvaarthuis ("casa della navigazione") è uno storico edificio di Amsterdam, costruito tra il 1913 e il 1916 su progetto di Jo van der Mey in collaborazione con Piet Kramer e Michel de Klerk e situato lungo la Prins Hendrikkade. In origine utilizzato dalle compagnie di navigazione e ora adibito ad hotel, è ritenuto il primo esempio della cosiddetta "Scuola di Amsterdam". L'edificio è classificato come rijksmonument nr. 4158. Storia Jo van der Mey venne incaricato di progettare la Scheepavaarthuis nel 1912. Il progetto venne caldeggiato da alcune compagnie di navigazione intenzionate da spostare la sede in cui trattare i propri affari, che in precedenza avevano luogo nel porto. Van der Mey trasse ispirazione dall'architettura Art Nouveau, aggiungendovi alcuni elementi che caratterizzerando il movimento poi noto come "scuola di Amsterdam." La costruzione iniziò nel 1913 e venne completata tre anni dopo. La struttura ospitava gli uffici di sei compagnie di navigazione, che trattavano con l'Indonesia, la Cina, il Giappone, l'Africa, gli Stati Uniti e il Sud America. Dieci anni dopo l'inaugurazione, venne intrapresa un'opera di ampliamento della struttura, progettata dagli architetti originari. Tale opera di ristrutturazione risultava ancora incompiuta nel 1929. A partire poi dal secondo dopoguerra, gli uffici della Scheepvaarthuis vennero un po' alla volta abbandonati dalle compagnie di navigazione. Nel 1974, l'edificio venne classificato come rijksmonument. In seguito, nel 1983 gli uffici della Scheepvaarthuis vennero occupati dalle aziende di trasporti del comune. Nel 1998, il comune di Amsterdam mise in vendita l'edificio, che nel 2003 venne rimodellato dall'architetto Ray Kentie per essere riconvertito nel Grand Hotel Amrâth Amsterdam, inaugurato nel giugno del 2007. Architettura L'edificio è situato al nr. 108 della Prins Hendrikkade e si affaccia sul Waalseilandsgracht. È situato non lontano da altri celebri monumenti quali la Schreierstoren e la Montelbaanstoren. L'edificio è a forma triangolare e presenta una facciata a forma di prua. La facciata misura 25 metri in altezza ed è sorretta da una torre angolare dell'altezza di circa 31 metri e dell'ampiezza di 9 x 9 metri. Note Bibliografia Gerard M. L. Harmans (a cura di), Olanda, Milano, Mondadori, 2007-2009. Ed. originale: Gerard M. L. Harmans (a cura di), The Netherlands, London, Dorling Kindersley, 2005. Voci correlate Monumenti di Amsterdam Architettura espressionista Espressionismo del mattone Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Scheepvaarthuis