NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
't Hooghe Landt

't Hooghe Landt is een Nederlandse school voor mavo, havo en vwo met een gymnasium en technasiumstroom, gevestigd op twee locaties in Amersfoort. 't Hooghe Landt is een katholieke school. Deze identiteit krijgt in het onderwijs vorm via het vak levensbeschouwing. Daarnaast zijn er door het jaar heen momenten van viering en bezinning. De schoolorganisatie maakt deel uit van de scholenkoepel Meerscholen. Geschiedenis De school is rond 1989 ontstaan na een fusie van de Kardinaal de Jong Mavo in de wijk Liendert met het Eemland College Noord die gevestigd was in noodgebouwen in de wijk Schothorst; ongeveer gelijktijdig met de verhuizing van laatstgenoemde school naar de nieuwbouw in de Trompetstraat. Eemland College Noord is in 1973 opgericht, aanvankelijk als dependance van Eemlandcollege; enkele jaren later werd het een zelfstandige scholengemeenschap met Havo en Atheneum; die in de jaren 80 een sterk groeiend leerlingenaantal had. Sinds 1 januari 2023 is Stichting Meridiaan College gefuseerd met Meerwegen Scholengroep tot één bestuur: Meerscholen. Culturele vorming De school profileert zich als cultuurschool en dat uit zich in het studieaanbod. Tijdens en buiten de lessen wordt aandacht besteed aan culturele vorming (excursies, projecten op school en bezoeken aan theater en museum). Dit heeft zich gevestigd in projecten zoals O&O-C en parascholaire activiteiten in welke de leerlingen elk jaar op een markt zich kunnen inschrijven. Zowel in de onder- als in de bovenbouw maken vakken als beeldende vorming, muzikale vorming, drama, schaken, bloemschikken en Kunst deel uit van het lessenpakket. In het laatste jaar gaat elke leerling op cultuur excursie. Dit is naar Londen (mavo), Bonn ( leerlingen met Duits in het vakkenpakket) en Parijs (Leerlingen met Latijn, Frans of Grieks in het vakkenpakket). Als onderdeel van de maatschappelijke stage (voorheen tijdens levensbeschouwing) is er een speciaal Steward programma opgericht. In welke de leerlingen bij het behalen van hun diploma een certificaat krijgen. Ook krijgen de leerlingen een Plusdocument voor deelname aan diverse programma's zoals klassen vertegenwoordiging. Bekende oud-leerlingen en personeel Periode Eemland College Noord Rhonald Blommestijn (1961), illustrator en grafisch ontwerper; Theo Meijer (1965), oud-judoka en bronzenmedaillewinnaar op de Olympische Zomerspelen in 1992; Marcel Sophie (1962), percussionist en zanger. Na 1990 Bart Vriends (1991), betaaldvoetbalspeler; Jason Walters (1985), bekend van de Hofstadgroep, sinds 2013 gegevensanalist. Personeel Lex van de Haterd (oud-rector). Gebouwen De school is gehuisvest op twee locaties:
Sint-Anthoniebrug

De Sint-Anthoniebrug is een ophaalbrug over de Zuid-Willemsvaart in de binnenstad van 's-Hertogenbosch. De brug ligt aan het bovenhoofd van Sluis 0. De brug heeft haar naam te danken aan het voormalig Bastion Sint-Anthonie dat aan de Hekellaan ligt, in de nabijheid van de brug. De brug dateert van 1952. De lengte bedraagt 10 meter, de doorvaartwijdte bedraagt 6,8 meter.
Sint-Lambertuskerk (Bingelrade)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw in Bingelrade in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Beekdaelen. De kerk ligt op een kerkheuvel aan de Dorpsstraat, de hoofdweg door het dorp. De begraafplaats van Bingelrade ligt op ongeveer een kilometer ten noordwesten van de kerk in het uiteinde van het dorp en geeft de plaats van de voorganger van de huidige kerk aan. De kerk is gewijd aan Sint-Lambertus. Geschiedenis In 1263 wordt Bingelrade voor het eerst vermeld in een oorkonde, waarbij er toen reeds sprake was van een kerspel. In 1400 wordt er van de kerk in het dorp voor het eerst melding gemaakt. In 1781 verwoest een brand het kerkgebouw. In 1794 bouwt men een nieuw kerkgebouw. In 1934-1935 werd er in het gehucht Quabeek een nieuw kerkgebouw opgetrokken naar het ontwerp van architect J.E. Schoenmaekers uit Sittard. Deze plaats lag veel centraler in de parochie. De bestaande kerken van Bingelrade en Raath werden vervolgens gesloopt. Verering In de kerk bevindt zich een botreliek van Apollonia en een houten Apolloniabeeld. In 1879 meldt een krant de Apolloniadevotie en het Apolloniafeest te Bingelrade gevierd op 9 februari. Ze werd vereerd om hulp bij tandpijn te vragen. Opbouw Het kerkgebouw is opgetrokken in geel baksteen en bestaat uit een westtoren met zadeldak, een schip met smalle zijbeuken en een koor. De kerk heeft elementen van neogotiek en zakelijk-expressionisme. In de kerk staat het Apolloniabeeld dat nog uit de oude kerk stamt samen met een reliek van de H. Apollonia.
De Keetmolen, Ede

De Keetmolen (The Shack Mill) is a windmill in Ede, Netherlands. According to the inscription under the sails and the sign at the entrance, the mill was built in 1750. This is incorrect; according to municipal records, the building permit issued in 1856 stated that the mill should be built within two years. The mill was opened in 1858. The current name of the mill comes from a shack that stood alongside the mill from 1845 to 1878, used in the construction of the Arnhem-Utrecht-Barneveld railway to Ede. The shack later served as a temporary station building. The windmill is listed as a protected structure under rijksmonument number 14468. De Keetmolen can in principle be visited every Thursday from 10:00 a.m. to 16:30 p.m. References
Kerk aan de Haven

De Kerk aan de Haven is de hervormde kerk van Waalwijk. Ze is gelegen aan de Grotestraat 121. Geschiedenis Oorspronkelijk was dit de katholieke kerk van Waalwijk. Er gaat een ouder kerkje aan vooraf, waarvan in 1309 werd vermeld dat het een speciaal Maria-altaar bezat. Het patronaatsrecht was in handen van de Norbertijnen. Omstreeks 1450 was dit gebouw echter te klein geworden. Mogelijk had het ook schade opgelopen tijdens de Sint-Elisabethsvloed van 1421. De bouw van de nieuwe kerk, in laatgotische stijl, duurde tot 1520. In 1580 raakte de kerk echter zwaar beschadigd door oorlogshandelingen tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Onder leiding van Jan van Leefdael werd de kerk in 1617 hersteld. De toren en de doopkapel werden niet herbouwd; deze lagen namelijk sinds 1388 op het grondgebied van Besoyen, dat tot Gewest Holland behoorde, en dat was protestants geworden. Wel werd een bescheiden vieringtoren gebouwd met bolvormige spits, en ook werden een aantal smeedijzeren kruizen op de dakuiteinden en op de vieringtoren aangebracht. Een witte streep op het plein voor de kerk geeft de oude grens tussen Holland en Brabant nog aan. In 1648 werd de kerk in beslag genomen door de Hervormden. In 1822 kwam er een nieuw orgel, gebouwd door Cornelis van Oeckelen. In 1939 werd het gebouw gerestaureerd. Een volgende restauratie kwam gereed in 2008. Achter de kerk lag de oorspronkelijke haven, die vanaf de rijksweg 59 gedempt is. Gebouw Het gebouw is een laatgotische bakstenen kruiskerk met vieringtoren. De steunberen zijn versierd met pinakels. Aan de buitenzijde van het koor zijn tekens aangebracht met zwart geglazuurde bakstenen, welke onder meer duiden op het gemeenschappelijk gebruik van de kerk door de geestelijke en wereldlijke macht. Er zijn grafstenen aanwezig van Diederik van Nuyssenberg (1558-1626), heer van Zuidewijn en zijn vrouw Margaretha Steydelin. Ook is er een grafsteen uit 1544 van Herman Coenen, Norbertijn en pastoor van Waalwijk. Voorts bezit de kerk een houten preekstoel uit 1658, afkomstig uit de tijdens de Tweede Wereldoorlog verwoeste kerk van Schore. Het Van Oeckelen-orgel stamt uit 1822. Voorts is er een houten tien-geboden-bord en een onze-vader-bord, beide kort na 1652 en in sierlijk handschrift, en een predikantenbord uit 2007. In de vieringtoren hangt een klok uit 1694. Deze toren werd in 1944 nog door de Schotse bevrijders als uitkijkpost gebruikt. Een aantal van hen heeft hun naam in het hout gekrast. Externe link ReliWiki
Smithuyserbos

Het Smithuyserbos is een bos ten zuidoosten van Hilversum in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het bos wordt in het noordoosten begrensd door de Lage Vuurscheweg en in het oosten door de Hollandse Sloot, de oude grens tussen het graafschap Noord-Holland en het gebied van de bisschop van Utrecht. Het bos ligt ten zuiden van het Hilversums Wasmeer en ten oosten van De Zuid aan de noordzijde van de Maartensdijkse bossen. Het bos maakte vroeger deel uit van het 'oerbos' het Erfgooiersbos. De kavels op het hedendaagse Smithuyserbos werden in 1836 door de Nederlandse staat verkocht aan Pieter Franciscus de Seyff, Sigismundus Pieter ham Fredrikszn en Jan van den Andel. In 1838 verkochten zij hun deel aan Pieter Johannes Smithuysen, een Amsterdamse handelaar in tabak. Sinds 1911 wordt het gebied naar hem genoemd. Smithuysen beplantte het terrein met dennen, met aan de randen inlandse eiken. Nadat zijn erfgenaam Petrus Henricus Franciscus in 1890 overleed, lieten diens erfgenamen vrijwel het gehele bos kappen. Vervolgens werd het gebied op 28 september 1893 verkocht aan muntmeesters Hugo Laurens Adriaan van den Wall Bake en Willem Karel Lodewijk van Walree. In 1897 verkocht Van Walree zijn deel aan de zoon van Van den Wall Bake. Deze zoon was tevens eigenaar van villa Heidepark (Soestdijkerstraatweg) en Monnikenberg en herplantte het bos met dennen, vooral grove den, en loofbomen. Nadien kreeg het bos meerdere eigenaren, met als bekendste D.P.R.A. Bouvy (1915-1993), die in 1937 eigenaar werd. Hij herstelde en verjongde het bos en liet middenin het bos opslagplaats, dagverblijf en uitkijktoren de Wolfsdreuvik bouwen.
WDS '19

WDS '19 is de oudste amateurvoetbalclub uit Breda, opgericht in 1919. Het eerste elftal van de club speelt in de Vierde klasse zondag (seizoen 2020/21). WDS werd in 1919 opgericht door de broeders van Willibrordus. Anno 2011 speelt de club op sportpark Paradijs in de gelijknamige Bredase wijk, een deel van de Haagse Beemden. Competitieresultaten 1973–2018 2007: de beslissingswedstrijd om het klassekampioenschap in 5G werd met 2-1 gewonnen van VV Viola. Bekende (ex-)spelers Virgil van Dijk Kasthuran Chelliah, speler Tamilise elftal Bart Verbruggen, doelman Brighton & Hove Albion F.C. Externe link Officiële website
Sint-Willibrorduskerk (Kloosterburen)

De Sint-Willibrorduskerk in Kloosterburen is een neogotisch kerkgebouw, ontworpen door P.J.H. Cuypers en door de parochie zelf gebouwd. De kerk verving een eerdere katholieke kerk uit 1842, die al spoedig te klein was gebleken. Eerdere plannen om een eigen kerk te stichten waren in 1819 vanwege geldgebrek nog op niets uitgelopen. De pastoor wilde rond 1900 de kerk uitbreiden met een priesterkoor, maar de parochianen vonden dit maar onzin. In 1904 kreeg hij uiteindelijk toch zijn zin en werd de kerk uitgebreid met een veelhoekige koorsluiting ontworpen door de zoon van Pierre Cuypers, Jos Cuypers, samen met Jan Stuyt.
Koppelkerk

De Koppelkerk is een monumentale voormalige gereformeerde kerk aan de Koppelstraat en de Prins Mauritsstraat in het Gelderse Bredevoort. Geschiedenis De gereformeerde kerkgangers moesten voor de Tweede Wereldoorlog in Aalten naar de kerk. Na de oorlog kreeg de gemeente een eigen gebouw. Op het gebied dat bekendstond als De Koppele werd een stuk grond geschonken bij de gedempte gracht, hetgeen tevens de naam Koppelkerk verklaart. Het terrein moest opgehoogd worden, omdat het erg laag was gelegen en in de wintertijd vaak blank stond. In 1947 werd met de bouw begonnen en in 1948 werd de kerk in gebruik genomen. De toren werd clandestien aangebouwd in 1956 en in 1988 voorzien van een luidklok. De klok werd door klokkengieterij De Klok in Aarle-Rixtel gegoten. Het gebouw werd in 2013 aangewezen als gemeentelijk monument. Inmiddels heeft de kerk haar functie verloren. De kerkenraad verleende in overleg toestemming er een woonfunctie aan toe te kennen, echter in 2015 werd het gebouw verbouwd tot een multifunctioneel gebouw voor kunst en cultuur . Kunst & cultuur Tegenwoordig heeft het gebouw een functie op het gebied van kunst en cultuur. Kunst komt aan bod middels wisselende exposities en concerten; de verdieping wordt aangeboden aan de hand van lezingen, discussieavonden en colleges. Daarnaast is een "boekencafé" ingericht als huiskamer vol boekenkasten, waar maandelijks een literair café wordt georganiseerd. Externe links Website van de Koppelkerk Inventaris Bredevoortse monumenten, via: gemeentedocumenten.nl
Beestenmarkt (Delft)

De Beestenmarkt is een 60 bij 50 meter groot plein in de stad Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het plein ontstond door de sloop van het Minderbroederklooster. Van 1595 tot en met 1972 was het plein de plaats voor de Delftse veemarkten, waar boeren uit het Westland hun vee toonden. Daarna werd het plein 21 jaar lang gebruikt als parkeerruimte, totdat in de jaren 90 de parkeerplaatsen verdwenen en er een nieuw uitgaanscentrum ontstond. Vooral 's zomers is de Beestenmarkt een belangrijk uitgaanscentrum, het plein wordt anno 2018 omgeven door elf horecabedrijven. Op het plein staan 24 platanen van circa zestig jaar oud die schaduw bieden bij zomers weer. Van 2001 tot en met 2014 werd het plein jaarlijks (met uitzondering van 2003) gebruikt voor een schaatsbaan. Midden op het plein staat de "Stier", een aardewerken kunstwerk van kunstenaar Rob Brandt. Fotogalerij
Cardanusbossen

De Cardanusbossen is een bosgebied in de Nederlandse gemeente Renkum en gelegen ten noorden en oosten van de plaats Doorwerth. Aan de noordzijde wordt het gebied door de provinciale weg 225 gescheiden van de Wolfhezerheide. Aan de westzijde ligt het gehucht Kievitsdel. Het bos wordt door een aantal lanen doorsneden. Centraal in het bos staat een transformatorhuisje dat een rijksmonument is. In 2009 is gestart met het dunnen van het bos, zodat op termijn de gevarieerdheid groter kan worden.
De Noorman

De Noorman is de enig overgebleven molen van Westkapelle. Tot het bombardement van Westkapelle, tot inundatie van Walcheren, stonden hier nog twee molens, De Roos en de Prins Hendrik. Deze ronde stellingmolen is een bovenkruier van geel ijsselsteen. De molen uit 1852 torent met zijn meer dan 23 meter hoog boven het dorp uit. Op de vuurtoren na is dit het hoogste bouwwerk van Westkapelle. In deze molen is het Zeeuws Molenmuseum gevestigd.
Hervormde kerk (Onderdendam)

De Hervormde kerk in Onderdendam is een kerkgebouw uit 1840 aan de Bedumerweg. De kerk is een rijksmonument. De architect was de nog jonge Willem Kornelis Dusseldorp (1816-1869). De kerk is een driezijdig gesloten zaalkerk met achtkantige dakruiter. De rondboogvensters worden ingekaderd door lisenen. De ingangsdeur is omlijst. Het mechanische torenuurwerk (nu elektrisch aangedreven) is vervaardigd door W.J. Koek te Midwolda. De kerk bevindt zich op een kerkhof met omheining. Het gebouw verving de vervallen kerken van Menkeweer, die in 1828 op afbraak verkocht werd en van Onderwierum, die in 1840-41 werd afgebroken. Uit laatstgenoemde kerk kregen het doopvont uit 1651, de avondmaalstafel uit 1806, de grafzerken uit 1642 en 1677 van twee predikantsvrouwen en de sleutel van de deur een plek in de nieuwe kerk. In de dakruiter kwam de luidklok uit 1617 uit het kerkje van Menkeweer te hangen. Bij de restauratie die in 1972 plaatsvond is deze verwijderd. Het kerkorgel van Gerhard Willem Lohman (1802-1856) van de orgelbouwersfirma N.A. Lohman en Zonen te Groningen heeft één manuaal met aangehangen pedaal en acht registers. Het werd in 1997 gerestaureerd door orgelmakerij Steendam. Sinds de kerkenfusie van 2004 behoort de hervormde gemeente van Onderdendam tot de Protestantse Kerk in Nederland. Sinds de kerkenfusie van 2004 gebruikt de Protestantse Kerk in Nederland de voormalige Hervormde kerk als godshuis. De Gereformeerde kerk is niet meer voor reguliere kerkdiensten in gebruik en is in september 2015 overgedragen aan de Stichting Oude Groninger Kerken.
Standerdmolen Mierlo

De Mierlose molen is een naamloze standerdmolen die zich bevindt aan de Dorpsstraat 147 te Mierlo. De molen werd omstreeks 1640 gebouwd voor de heren van Mierlo. Ze bevond zich op de Molenheide en deed dienst als korenmolen. In de loop van de 19e eeuw kwam ze in handen van particulieren. In 1860 werd de molen verplaatst naar de Dorpsstraat en in 1992 werd ze naar de huidige locatie verplaatst: een grasveld midden in het dorp. De molen was van 1956 tot 2020 eigendom van de gemeente en ze werd gerestaureerd in 1941 en 1970. Sinds 2020 is zij eigendom van de Molenstichting Geldrop-Mierlo. Hoewel de molen maalvaardig is, is ze niet meer in gebruik voor het malen van consumptie. Wel is zij wekelijks open om alle facetten van een korenmolen te demonstreren.
Slot Oostende

Slot Oostende of Slot Ostende is een voormalig kasteel in Goes. Het kasteel was gelegen tussen de Sint Adriaanstraat, Wijngaardstraat, Oostendestraat en Singelstraat in het centrum van Goes. Een oude zaal van het kasteel maakt deel uit van het huidige Singelstraat 5, een rijksmonument. Ook een voormalige toren is opgenomen in de huidige bebouwing. In 2009 is door de gemeente besloten om meer resten van het kasteel bloot te leggen. Inmiddels zijn proefopgravingen gedaan waarbij nog onbekende elementen van het slot zijn blootgelegd, zoals een tot dan toe onbekende ronde toren. In 2015 werd bekend dat rond de resten van Slot Oostende een restaurant, hotel en bierbrouwerij zal worden gevestigd. De eerste kasteelbebouwing stamt uit de twaalfde eeuw door de heren Van Schengen. Later is het kasteel overgenomen door de familie Van Borssele. De oorspronkelijke naam was Torenburg, de naam slot Ostende stamt van de zestiende eeuw, toen Jan van Oostende, heer van Oostende, het kasteel in bezit had.
Hoekelum (kasteel)

Hoekelum is een kasteel en landgoed tussen Ede en Bennekom, in de Nederlandse provincie Gelderland. Het kasteel ligt aan de Edeseweg 124 in Bennekom. De oudste vermelding dateert uit 1396, als Randolph van Hoekelum, jagermeester van de hertog van Gelre, ermee beleend wordt. Het moet echter veel ouder zijn, omdat de belening spreekt van “het oude goed te Hoekelum”. Het oudste stenen gebouw ter plekke dateerde uit circa 1325. Hoekelum was toentertijd gekoppeld aan het erfelijke jagermeestersambt. Vanaf de zestiende eeuw is het goed in bezit van de familie Van Poelwijck, nadien is het diverse malen verkocht. In 1695 werd het gekocht door Hessel van Lawick. Door vererving kwam het vervolgens in bezit van de families Van Balveren en na huwelijk in 1819 Van Wassenaer. In 1988 werd het landgoed overgedragen aan het Geldersch Landschap. Het gebouw werd omstreeks 1735 vrijwel geheel herbouwd, en omstreeks 1914 verbouwd naar ontwerp van Johan Wilhelm Hanrath. Landgoed De oppervlakte van het landgoed, in bezit van Gelders Landschap, is 112 ha. Rond het landhuis is een park aangelegd in de stijl van onder andere Johan David Zocher. Door het park met slingerende paden en rechte boslanen is een spreng aangelegd. In het park bevindt zich, naast het hoofdgebouw, nog een aantal andere monumentale objecten: het koetshuis kinderhuisje houten paviljoen ijskelder gele brug herdenkingsobelisk dienstwoning boerderij en stal bakhuisje theehuis Huis Noordereng, met moestuinmuur en koetshuis is ook gelegen in deze historische buitenplaats. Galerij
Slotje Brakestein

Slotje Brakestein (of: Braeckesteijn) is een slotje in Oosterhout in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Het kasteel is een van de zeven slotjes van Oosterhout, waarvan er nog vijf resteren. Het is gelegen aan Ridderstraat 88. Aan de overzijde van de weg ligt ten noordwesten van het gebouw het Slotpark. In 1422 werd melding gemaakt van een omgrachte boerderij op deze plaats, en in 1569 was sprake van 't Huys van den Brake. In 1688 werd de naam Brakestein gebruikt. In het begin van de 18e eeuw bestond het huis uit twee haaks op elkaar staande vleugels, die iets voor 1830 tot een vierkant werden uitgebouwd. In 1854 werden de bijgebouwen opgericht. Het huis werd achtereenvolgens bewoond door de families Camerlinck, Van Polloysen, Van Bruheze, Van Ruigelberg, Van Brecht, Guerrie, Ruysenaers, De Vries, Hallungius en, sedert 1835, Van Oldeneel tot Oldenzeel. In dat jaar was het slotje nog geheel omgeven door plaisiergrachten. De omgrachting werd niet veel later gedeeltelijk gedempt en ook het poortgebouw werd afgebroken. In 1977 stierf de laatste telg van het geslacht Van Oldeneel tot Oldenzeel. Het huis was toen nog een tijd een partycentrum, en werd later gebruikt als kantoorpand. Tegenwoordig is het een blokvormig, witgepleisterd bouwwerk met twee bouwlagen en een zolder. De ingangspartij is in empirestijl. Deze wordt links en rechts geflankeerd door twee dubbele luiken die altijd gesloten blijven: Er bevinden zich geen vensters achter. Het gebouw wordt omgeven door een klein park in Engelse landschapsstijl uit het begin van de 19e eeuw. Ook is er een koetshuis. Het geheel is geklasseerd als rijksmonument.
Westerse Molen

De Westerse Molen is een poldermolen ten westen van het dorp Nieuw-Scheemda in de provincie Groningen. De molen werd in 1862 gebouwd nadat een voorganger was afgebrand. De molen bleef tot in de jaren zestig beroepsmatig in gebruik, tot begin jaren negentig was de molen een reservegemaal. De molen met twee vijzels is thans eigendom van de Molenstichting Oldambt. Alhoewel de baard van de molen de naam Zeldenrust vermeldt, wordt de molen over het algemeen aangeduid als de Westerse Molen. De molen is lang met zelfzwichting uitgerust geweest, maar heeft sinds een tiental jaren weer zeilhekwerk. De roeden hebben een lengte van 21,60 meter. Een vrijwillig molenaar laat de molen regelmatig met windkracht malen. In juni 2008 stelde de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten 70.067 euro beschikbaar voor een restauratie van De Westerse Molen.
Herdijkte Zwarte Polder

De Herdijkte Zwarte Polder is een polder aan de kust van de Wielingen nabij Nieuwvliet in de gemeente Sluis. De Herdijkte Zwarte Polder is onderdeel van het Natura 2000-gebied Westerschelde & Saeftinghe. Ze ligt ten westen van de Verdronken Zwarte Polder (tot aan de Zwartepolderweg) en werd in 1829 teruggewonnen op de zee. Ze beslaat 23 ha. De polder werd ingericht voor de landbouw, maar ze werd vanaf 2005 omgevormd tot natuurgebied. Ze werd ingericht als een graslandgebied waarin ook een aantal kreken werden gegraven. Het zand, dat vrijkwam bij het uitgraven van de slufter in de naastgelegen Verdronken Zwarte Polder werd gebruikt om een duinenrij op te werpen. In 2011 werden de werkzaamheden aan de kustversterking afgerond. Reeds onmiddellijk na de werkzaamheden broedden er de kluut, tureluur, kleine plevier en scholekster.