NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
De Huisman, Zaandam

De Huisman is a small octagonal mill at the Zaanse Schans in the Zaanstad, and currently makes mustard. 'De Huisman' has been located on the Zaanse Schans since 1955, next to the warehouse 'De Haan'. The mill was probably built in 1786 on the Blauwe Pad ("Blue Path", now "Claude Monet street") in Zaandam. The mill has functioned as a snuff mill (milling tobacco), a mustard mill, and a saw mill. At the Zaanse Schans, the mill was converted again into a mustard mill, though it mills the mustard seeds in a modern, not wind-operated way. There are advanced plans for the mill to be restored to a traditional mustard mill, and to give the public the opportunity to visit the mill. The mill is owned by the Vereniging De Zaansche Molen. See also De Kat, Zaandam De Os, Zaandam De Zoeker, Zaandam De Gekroonde Poelenburg, Zaandam Het Jonge Schaap, Zaandam External links The website of the mill Vereniging de Zaansche Molen
De Huisman

De Huisman is een kleine achtkante stellingmolen aan de Zaanse Schans in de gemeente Zaanstad. De Huisman staat sinds 1955 op het pakhuis De Haan aan de Zaanse Schans. Hiervoor stond de molen waarschijnlijk sinds 1786 aan het Blauwe Pad, tegenwoordig Claude Monetstraat, in Zaandam. De molen, die een bescheiden vlucht van 11,5 meter heeft, kende tijdens zijn werkzame jaren verschillende bestemmingen als snuifmolen (tabaksmolen), mosterdmolen en zaagmolen. Aan de Zaanse Schans is de molen nu ingericht als specerijmolen, met het binnenwerk van specerijenmolen Het Indiës Welvaren, de huidige molen De Jonge Dirk. De molen was voor de grote restauratie volledig bedrijfsvaardig voor de mosterdproductie maar er werd een moderne installatie voor de mosterdbereiding gebruikt. De molen is eigendom van de Vereniging De Zaansche Molen. In januari 2010 is begonnen met de verbouwing van De Huisman. De moderne mosterdmakerij is voor dit doel verplaatst naar een industrieterrein in Wormerveer. Naast het pakhuis De Haan is een nieuw deel gebouwd waarop in december 2010 het achtkant is geplaatst. In dit nieuwe gedeelte staan 3 koppels kantstenen opgesteld die zowel elektrisch als met windkracht aangedreven kunnen worden. De aandrijving gebeurt gedeeltelijk door aandrijfriemen en gedeeltelijk door kamwielen. Een van de koppelkantstenen bestaat uit houten kantstenen. Het pakhuis 'De Haan' is ongeveer 30 cm omhooggebracht en heeft een nieuwe fundering gekregen. In dit pakhuis is nu een specerijenwinkel gevestigd. Op 16 september 2011 heeft Z.K.H. prins Friso als Beschermheer van De Hollandsche Molen het complex in zijn nieuwe gedaante officieel in gebruik gesteld. Het voormalige pakhuis en de begane grond van de molen zijn vrij toegankelijk. Verwijzingen Officiële website YouTube. De Huisman - over ambacht, inzicht en authenticiteit. TRAILER, 16 september 2011. 15 min. De Zaansche Molen
De Oegekloostermolen, Hartwerd

De Oegekloostermolen is a hollow post mill in Hartwerd, Friesland, Netherlands which was built before 1830. The mill has been restored to working order. It is listed as a Rijksmonument, number 39347. History De Oegekloostermolen was first marked on a map dated 1830. It was built to drain the 90 pondemaat (33 ha; 82 acres) Hartwerd-West polder. A restoration was carried out in 1970 by millwright Westra of Franeker. In 1981, the mill was sold by the Knol brothers to De Hollandsche Molen. In 1986, Westra fitted a new roof and sails to the mill. A further restoration in 1985 put the mill back into full working order. The mill was working until 1989. On 17 May 1989 it was sold to Stichting De Fryske Mole (English: Frisian Mills Foundation). The mill is kept in reserve should it be needed to drain the polder. Description De Oegekloostermolen is what the Dutch describe as an spinnenkop. It is a hollow post mill on a single storey octagonal roundhouse, one of only four in Friesland. The mill is winded by tailpole and winch. The roundhouse and mill body are boarded, while the roof is covered in horizontal weatherboards. The sails are Common sails. They have a span of 9.10 metres (29 ft 10 in). The sails are carried on a wooden windshaft The windshaft also carries the brake wheel which has 33 cogs. This drives the wallower (16 cogs) at the top of the upright shaft. At the bottom of the upright shaft, the crown wheel, which has 27 cogs drives a gearwheel with 28 cogs on the axle of the Archimedes' screw. The axle of the Archimedes' screw is 230 millimetres (9 in) diameter. The screw is 800 millimetres (2 ft 7 in) diameter and 3.20 metres (10 ft 6 in) long. It is inclined at 25°. Each revolution of the screw lifts 106 litres (23 imp gal) of water. Public access De Oegekloostermolen is open by appointment. References
Oegekloostermolen

De Oegekloostermolen (Fries: Oegekleastermûne) is een poldermolen enkele honderden meters ten zuidwesten van het Friese dorp Hartwerd, dat in de Nederlandse gemeente Súdwest-Fryslân ligt. Beschrijving De Oegekloostermolen, een spinnenkopmolen, werd voor 1830 gebouwd ten behoeve van de bemaling van de 90 pondemaat (ca. 33 ha) grote polder Hartwerd-West, die vroeger de Polder Knol werd genoemd. De vroegere eigenaars, de gebroeders Knol, verkochten de molen in 1981 aan de Vereniging De Hollandsche Molen, die hem in 1986 liet restaureren. In 1988 kwam hij in het bezit van de Stichting De Fryske Mole. Een jaar later verloor de molen zijn functie als hoofdbemaler van de polder. Hij is echter op vrijwillige basis nog regelmatig in bedrijf. Hij is een van vier spinnenkopmolens in Friesland met een achtkante ondertoren. Om te voorkomen dat de molen bij een zware storm omwaait, is het onderhuis ervan verzwaard met enkele grote keien. De Oegekloostermolen is op afspraak te bezichtigen. In 2006 werd de molen door het Wetterskip Fryslân aangewezen als reservegemaal in geval van wateroverlast. Zie ook Molens in Friesland
Oegekloostermolen

Oegekloostermolen – wiatrak w miejscowości Hartwerd w gminie Súdwest Fryslân w prowincji Fryzja w Holandii wzniesiony w XIX w. w celu osuszania okolicznych polderów. Pracował do 1989 r. Był restaurowany w latach 1970 i 1985. Posiada jedno piętro. Jego śmigi mają rozpiętość 9,10 m. Wiatrak służy głównie do pompowania wody za pomocą śruby Archimedesa. Bibliografia Dane techniczne wiatraka. [dostęp 2014-03-22]. (niderl.). Friese Molens. Friese Pers Boekerij, 1995. ISBN 978-90-330-1522-9.
De Rat (molen)

De Rat is een achtkante stellingmolen in IJlst en werd gebouwd in 1828. Naast de windmolen staat de molenaarswoning. De Rat is een van de drie houtzaagmolens in Friesland. De anderen zijn de De Jager in Woudsend en De Zwaluw in Birdaard. De molen is afkomstig uit de Zaanstreek en was in 1683 gebouwd als balkenzager. Hij heette toentertijd "De Walrot", wat "waterrat" betekende. Vanaf 1918 werd in de molen elektrisch gezaagd en de molen werd ontdaan van zijn kap. Tot 1950 werd er bedrijfsmatig gezaagd. De gemeente heeft de molen voor sloop behoed en in 1968/1967 uitwendig gerestaureerd, gebruik makend van onderdelen van andere molens. In juni 2008 stelde de Rijksdienst voor Archeologie, Cultuurlandschap en Monumenten 126.514 euro beschikbaar voor een restauratie van De Rat. Tegenwoordig wordt er op vrijwillige basis hout gezaagd en is de molen toegankelijk voor bezoekers. Naar deze molen is ook een woonwijk genoemd, Plan de Rat. Zie ook Molens in Friesland
De Rat (IJlst)

De Rat (z nider. Szczur) – wiatrak holenderski w IJlst w prowincji Fryzja, w północnej Holandii. Obiekt został wpisany do holenderskiego rejestru zabytków. Pełni funkcję tartaku. Organizowane są w nim także pokazy edukacyjno-szkoleniowe w ramach funkcjonowania organizacji Gild Fryske Mounders. Historia Wiatrak początkowo znajdował się w Zaandam i początkowo nazywany był De Walrot (karczownik ziemnowodny) lub po prostu De Rot. Do niedawna przyjmowano, że wzniesiono go w 1683 r., lecz przeprowadzone w 2011 r. badania wskazują na to, iż zbudowano go dopiero w 1711 r., na miejscu starszego wiatraka. W okresie wojen napoleońskich obiekt wyszedł z użycia. W 1828 r. został przeniesiony do IJlst, we Fryzji. Miało to związek z rozwojem rolnictwa w tym regionie i rosnącym zapotrzebowaniem na budowle, takie jak wiatraki. W 1859 r. wiatrak znajdował się w posiadaniu rodziny Oppedijk. W 1918 r. został wyposażony w silnik elektryczny. Niedługo później usunięto skrzydła. W 1950 r. wiatrak został zamknięty. Przez pewien czas istniało zagrożenie, że budowla zostanie poddana rozbiórce. Udało się tego uniknąć przy wsparciu gminy IJlst. W latach 1966–67 ponownie zamontowano skrzydła i inne brakujące elementy konstrukcji, stosując przy tym wiele elementów pochodzących z rozbiórek innych tego typu obiektów. Kołpak i górne koło kołnierzowe pochodzą z rozebranego w 1959 r. wiatraka w Scheemderzwaag, w prowincji Groningen. Wał skrzydłowy był niegdyś częścią wiatraka Monniksmolen w Sint Jansklooster, w prowincji Overijssel. W latach 1976–80 został poddany renowacji, która doprowadziła go do stanu używalności. 19 kwietnia 2005 r. zamontowano na nim nowy kołpak. Konstrukcja Młyn ma trzy piętra, przy czym powstał na trzypiętrowej platformie. Kołpak jest kryty strzechą. Skrzydła mają rozpiętość 21,48 metrów. Żeliwny wał skrzydłowy napędza górne koło kołnierzowe o 59 trybach. Dolne koło kołnierzowe ma 29 trybów i znajduje się na szczycie wału głównego. Poniżej koło zębate z 43 trybami napędza wał korbowy. Przypisy
Gymnasium Bernrode

Gymnasium Bernrode is a gymnasium in Heeswijk, Netherlands. It was established in 1886 by Gerlacus van den Elsen, abbot of the Berne Abbey, a Norbertine monastery. History In 1886, Gerlacus van den Elsen, one of the Norbertine monks, founded the seminary Gymnasium St. Norbertus. Around 1950 this school had 125 students, most of them boarders. A disadvantage was that the seminary could not issue any officially recognized diplomas. In order to receive such a certificate the students had to pass a state examination. In the 1950s it was decided this had to be changed but the limited size of the school was a problem. Hence it was decided to cooperate with another seminary. The combination of schools took the name ‘Gymnasium Bernrode’ and in 1961 received permission to issue official diplomas. Day students were also admitted so that the young people in the area could also profit from an education at a gymnasium: first boys only and later on girls were allowed as well. In the sixties the number of boarders diminished while the number of day students from the surrounding areas increased. This resulted in the closing down of both boarding schools at the beginning of the 1970s. Notable alumni Jan Marijnissen, politician Louis Sévèke, journalist References
Gymnasium Bernrode

Het Gymnasium Bernrode is een katholiek categoraal gymnasium in Heeswijk. Dit gymnasium werd opgericht in 1886 als Gymnasium St. Norbertus door Gerlacus van den Elsen O. Praem. van de Abdij van Berne. Studenten konden in dit seminarie worden opgeleid tot Norbertijner kanunnik en tot priester. Dat bleef zo tot in de jaren vijftig van de twintigste eeuw, toen de school samenwerking zocht met het Damiaancollege te Sint-Oedenrode. Het Gymnasium Sint Norbertus heet sinds die tijd 'Gymnasium Bernrode'. Niet lang daarna nam de school behalve jongens ook meisjes aan als leerling. Het internaat werd opgeheven en Bernrode groeide uit tot wat het nu is: een streekschool voor gymnasiaal onderwijs. Midden 2008 is de school in zijn geheel teruggekeerd naar het volledig gerenoveerde, oude internaatsgebouw tegenover de abdij. Gymnasium Bernrode kwam in maart 2010 in het nieuws wegens 2 leerlingen die de e-mails van docenten kraakten door middel van een hardware keylogger. Zo kwamen de leerlingen aan schoolexamens en proefwerken die werden gedeeld met vrienden. De school heeft de twee leerlingen verwijderd en aangifte gedaan van computervredebreuk. Op 4 oktober 2011 bestond Gymnasium Bernrode exact 125 jaar. Op die dag ontvingen in 1886 de vijf leerlingen op de Abdij van Berne hun eerste lessen. Gerlacus van den Elsen, de prior van de abdij van Berne, was de oprichter van de school die eerst Gymnasium St. Norbertus heette. Ter gelegenheid van het 125-jarig jubileum schreef de docent aardrijkskunde, Ton Cruijsen, "Van klein seminarie tot klein gymnasium". Bekende oud-leerlingen Ton Baeten (1931-2018), abt van de Abdij van Berne Sjef van den Berg (1995), handboogschutter Jan Brenninkmeijer (1956), CDA-politicus Antoon Coolen (1897-1961), schrijver Nathalie van Gent (1986), actrice en zangeres Freek Heerkens (1989), voetballer Ron Heesakkers (1978), voetballer Jan Marijnissen (1952), SP-politicus Bianca de Jong-Muhren (1986), schaakster Bram Ronnes (1978), beachvolleyballer Louis Sévèke (1964-2005), politiek activist, journalist en publicist Anne-Marie Spierings (1976), D66-politica Mark van de Veerdonk (1959), cabaretier Maartje van de Wetering (1985), actrice en zangeres Rectoren Gerlacus van den Elsen (1886 - 1900) Externe link Gymnasium Bernrode (officiële site)
Godeharduskerk

De Godeharduskerk is een kerkgebouw in Marrum in de Nederlandse provincie Friesland. Het is een rijksmonument. Beschrijving De kerk was gewijd aan Godehardus van Hildesheim (960-1038) en kan als romanogotisch bouwwerk worden beschouwd. De locatie is midden in het dorp op een kerkhof, omringd door een boomsingel. De eenbeukige bakstenen kerk werd gebouwd in de 13e eeuw met gebruik van tufsteen van de voorganger (11e eeuw). Iets van dat tufsteen is nog in de muren, vooral de zuidmuur, achtergebleven. Aan de noord- en zuidmuur is ook te zien dat de kerk diverse aanbouwen moet hebben gehad. Het koor, uitwendig vijfzijdig en inwendig rond gesloten, kreeg in de 16e eeuw een nieuwe kap. In 1796 werd het gebrandschilderd glas verwijderd. De rondboogvensters, die de 16e-eeuwse gotische ramen vervingen, dateren uit 1802. De westgevel heeft met lisenen een driedeling. Boven de omlijste ingang bevinden zich een gedenksteen en een roosvenster. De oorspronkelijke stompe kerktoren van onbekende datum werd in 1858 vervangen door een geveltoren met ingesnoerde spits uit 1858. Er hangen een aan Andries Obertin toegeschreven kleine klok uit 1630 en een door Van Bergen in 1945 gegoten grote luidklok. Het interieur wordt gedekt door een tongewelf met trekbalken. De preekstoel (1658) is gemaakt door de houtsnijder Dirk Sydtses en de overhuifde herenbank met opzetstuk in Lodewijk XIV-stijl (1723) door Jacob Sydses Bruinsma. Het kerkorgel uit 1831 is gebouwd door Jan Adolf Hillebrand, maar werd door het kerkbestuur afgekeurd. Het is daarom grondig gewijzigd door Nicolaus Anthony Lohman en pas in 1833 ingewijd. Daarna vonden ingrijpende wijzigingen plaats in 1860, 1878, 1944 en 1973. Sinds de laatste ingreep was het orgel in slechte staat. Het werd niet meer bespeeld en men behielp zich tientallen jaren met een kistorgel. Na een restauratie, waarbij de niet als stijlvol beschouwde wijzigingen van 1944 en 1973 werden teruggedraaid, werd het instrument in 2010 weer in gebruik genomen. Zie ook Kerken in Friesland Lijst van rijksmonumenten in Marrum Externe link Godeharduskerk.nl
Bergerhof en Blaeustraatkwartier

Bergerhof of Bergerhof en Blaeustraatkwartier is een buurt in Alkmaar, in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Bergerhof is precies gelegen tussen Bergermeer en het treinstation van Alkmaar. De buurt ontstond tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1941/42 aan wat toen de rand van de stad was. De buurt, die van oorsprong 254 woningen groot was, werd gebouwd om vluchtelingen uit Den Helder te huisvesten. Bergerhof wordt ook wel als buurtschap geduid omdat het destijds los van de stad lag als een eigen buurtje. Nu nog is dat zichtbaar. Maar ook dat het gebouwd is op het grondgebied van een voormalige buurtschap, de Wognumse Buurt speelt een rol in deze duiding.
Vuurtoreneiland

Vuurtoreneiland ("Lighthouse Island") is a small island in the IJmeer, Netherlands, just off the coast of Durgerdam. The island's main function is as a base for a lighthouse; a military fort on the island was abandoned in the 1930s. History of lighthouse and fort The island's lighthouse has been in operation since 1700; it is named for the opposite point on the mainland, Hoek van 't IJ, or "Corner of the IJ." The first lighthouse was a square, stone building. Then, in 1809, the island was equipped with a military post, which, in 1844, was expanded to a real fort, which, in 1883, became a part of the Stelling van Amsterdam. Finally, the lighthouse was replaced with a cast-iron construction in 1893, which is still standing. At the end of the nineteenth century, a bomb-proof building and artillery battery were built on the island, but its five guns were moved to Den Helder in 1904. In 1959, it was delisted as a stronghold, but the last soldiers had left long before. In 1981, the island was listed as a Rijksmonument, and in 1996, a bridge was built, which connected the island and the mainland. The fog signal was deactivated in 2001, and the light was extinguished in 2003 when the last lighthouse keeper retired. It was rekindled in 2005. Current status The island is a UNESCO World Heritage Site. It is owned by the Dutch state, and is managed by Staatsbosbeheer. Since a few years, a restaurant is located on the island, with a daily ferry service from Amsterdam. See also List of lighthouses in the Netherlands References External links Artillery at Durgerdam
Vuurtoreneiland

Vuurtoreneiland (que en neerlandés significa "Isla del Faro") es una pequeña isla en el lago IJmeer, en los Países Bajos,​​ localizada junto a la costa de Durgerdam. La función principal de la isla es servir como sede para un faro, Además hay un fuerte militar en la isla que fue abandonado en la década de 1930. La isla es un Patrimonio de la Humanidad. Es propiedad del Estado holandés, y es administrada por la Staatsbosbeheer. En 2011, Staatsbosbeheer comenzó a invitar a las empresas a proponer un plan de restauración de los edificios (los costos se estiman entre 1 y 2 millones de euros) y además propuso el uso comercial de la isla, manteniendo su condición de monumento. Véase también Geografía de los Países Bajos Geografía de Europa Referencias
Vuurtoreneiland

Vuurtoreneiland est une île des Pays-Bas située à une centaine de mètres au large de Durgerdam en Hollande-Septentrionale. Elle abrite un phare en activité et a, par le passé, accueilli un fort militaire. L'île est depuis 1996 reliée à Dugerdam par un pont. Histoire À partir de 1809, Vuurtoreneiland a été occupée par un poste militaire qui est devenu à partir de 1844 un véritable fort, faisant partie de la ligne de défense d'Amsterdam, équipé de batteries d'artillerie. Le petit phare de pierre qui y était en activité depuis le XVIIe siècle a été remplacé en 1893 par un phare plus moderne d'une vingtaine de mètres qui domine l'île. Le fort a été abandonné dans les années 1930, le phare est quant à lui resté en activité jusqu'à sa désactivation en 2003. Il a cependant été remis en fonction dès 2005. Statut de l'île Vuurtoreneiland est un Rijksmonument mais également un site du Patrimoine mondial de l'UNESCO. Voir aussi Liens externes Kustbatterij bij Dugerdam Portail des Pays-Bas Portail des îles Portail de l’histoire militaire Portail du patrimoine mondial
Vuurtoreneiland

Vuurtoreneiland (in italiano isola del faro) è una piccola isola dell'IJmeer, nei Paesi Bassi, in prossimità della costa di Durgerdam. La funzione principale dell'isola è quella di ospitare un faro; sull'isola è anche presente un forte militare, in dususo a partire dagli anni trenta. Storia Il faro è stato operativo a partire dal 1700 ed è chiamato Vuurtoren Hoek van 't IJ, ovvero faro dell'angolo dell'IJ", dal nome della punta sulla terraferma più prossima. Il primo faro era un edificio in pietra a base quadrata. Nel 1809, sull'isola furono inviati dei militari di guardia, la cui struttura a loro dedicata divenne, nel 1844, un vero e proprio forte entrando a far parte, nel 1883, della Linea di difesa di Amsterdam. Il faro fu rimpiazzato, nel 1839, con un traliccio in ferro, ancora oggi visibile sull'isola. Alla fine dell'XIX secolo, la fortezza fu rinforzata e resa a prova di bomba e una batteria di artiglieria venne portata sull'isola. I 5 cannoni presenti vennero spostati a Den Helder nel 1904. Nel 1959, il forte venne declassato a roccaforte, anche se i militari avevano lasciato l'isola diversi anni prima. Nel 1981, l'isola fu inserita tra i Rijksmonument, e nel 1996, insieme alle altre 41 fortezze della Linea di difesa di Amsterdam, venne dichiarata Patrimonio dell'umanità. Lo stesso anno fu costruito un ponte, che la connetteva con la terraferma. Il segnale antinebbia fu disattivato nel 2001 e il faro fu spento nel 2003, quando l'ultimo guardiano se ne andò in pensione. Il faro fu però riattivato nel 2005. Stato attuale Di proprietà statale, da qualche anno, è raggiungibile giornalmente con un traghetto da Amsterdam e sull'isola è presente un ristorante. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Vuurtoreneiland Collegamenti esterni (NL) Stelling van Amsterdam - Kustbatterij bij Durgerdam, su stelling-amsterdam.nl. URL consultato il 25 aprile 2015.
Vuurtoreneiland

Het Vuurtoreneiland is een eilandje in het IJmeer net uit de kust van de polder IJdoorn bij Durgerdam. Het is in 1701 aangelegd om een lichtbaken te kunnen plaatsen, Hoek van 't IJ. In 1885 werd het eiland vergroot voor de Kustbatterij bij Durgerdam. Vuurtoren Aanvankelijk was de vuurtoren een vierkant, stenen gebouw. Dit is in 1893 vervangen door een achtkantige, conische, opengewerkte toren van gietijzer en profielstaal. De toren telt vijf etages waarvan de bovenste, het lichthuis, gesloten is. Voor de vuurtorenwachter is een aparte Lichtwachterswoning gebouwd. De huidige woning dateert uit 1951. De vuurtoren is sinds 1981 een rijksmonument. In 2001 werd het mistsein uitgeschakeld. Het licht in de vuurtoren werd in 2003 gedoofd, na de pensionering van de laatste vuurtorenwachter. Van 2005 tot eind 2016 was het licht weer in bedrijf. Sindsdien wordt overlegd tussen Rijkswaterstaat, de beroepsvaart, de pleziervaart en Staatsbosbeheer over een alternatieve lichtbakenfunctie in een afwijkende kleur. Vesting In 1809 werd op het eiland een militaire post (onder de naam Werk aan het IJ op het Vuurtoreneiland) gevestigd, als onderdeel van de Posten van Krayenhoff, die in 1844 werd uitgebouwd tot een heus vestingwerk. Dat werd in 1883 opgenomen in de Stelling van Amsterdam waarin het met Fort Pampus en Fort Diemerdam Amsterdam moest verdedigen tegen aanvallen vanuit de Zuiderzee. Omgeving en gebruik Het eiland is in 1996 met een smalle brug aan het vasteland verbonden en aan de noordkant is in 2003 een lage dam aangelegd, de Hoeckelingsdam, die een stuk van het IJmeer luw maakt. Deze dam is echter niet verbonden met het eiland en is niet toegankelijk voor het publiek. Ten zuiden van het eiland in in 2023 begonnen met de aanleg van het Buiteneiland. Het eiland is staatseigendom en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Vanaf 2013 is er via een herbestemmingsproject een restaurant gevestigd, 's zomers in een glazen huis en 's winters in de voormalige kazerne. Er kunnen excursies naar het eiland gemaakt worden. In september 2012 waren er theater-voorstellingen op het eiland, onder de titel Ik, een eiland, georganiseerd door mensen uit Durgerdam en omgeving (Landelijk Noord). Externe link Staatsbosbeheer: Vuurtoreneiland
El Tawheed-moskéen

El Tawheed-moskéen er en moske i Amsterdam, Nederlandene. Fonden der administrerer moskeen blev grundlagt i 1986. Udover at bruges som moske, bliver der her også undervist i Arabisk. Den huser også en boghandler og en udgiver af religiøse bøger og artikler. Islamisme Moskeen blev på et tidspunkt nævnt af den nederlandske regering som en potentiel formidler af ekstremisme. Mohammed Bouyeri, lejemorderen som myrdede Theo van Gogh besøgte ofte El Tawheed-moskéen hvor han mødte andre radikale muslimer, heriblandt den mistænkte terrorist Samir Azzouz. Se også Tawhid Kilder Eksterne henvisninger http://www.eltawheed.nl Arkiveret 31. oktober 2020 hos Wayback Machine