NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Jachtslot Mookerheide

Jachtslot Mookerheide ligt op Landgoed Mookerheide en is een Nederlands landhuis gelegen in het bos tussen Molenhoek en Groesbeek in de gemeente Mook en Middelaar. Het wordt omringd door een landgoed met een parkbos en sier- en moestuinen. Slot en landgoed zijn eigendom van de Vereniging Natuurmonumenten. De historische buitenplaats is sinds 2002 als complex opgenomen in het Rijksmonumentenregister. Geschiedenis Jachtslot Mookerheide is in 1904 in art-nouveaustijl gebouwd naar ontwerp van de broers Oscar en Henri Leeuw jr. in opdracht van Jan Jacob Luden. Laatstgenoemde had een obsessie voor dieren. Zo hield hij zeehonden in de stallen, waarvoor hij speciaal wagons met zeewater liet brengen. In 1910 verkocht Luden het jachtslot aan Antonie Marinus Vroeg, die er tot 1927 zou wonen. De echtgenoot van koningin Wilhelmina, prins Hendrik, organiseerde in het begin van de twintigste eeuw in de bossen rond het slot vele jachtpartijen. In de jaren 1930 vestigde de congregatie Dominicanessen van Bethanië er een klooster. In 1940 werd het slot op bevel van Rijkscommissaris Seyss-Inquart gedurende de Tweede Wereldoorlog een buitenverblijf van de Duitse Waffen-SS. Nadat het gebied in september 1944 door de geallieerden bij operatie Market Garden was bevrijd gebruikten de Amerikanen het jachtslot als verzamelpunt voor zweefvliegtuigenpiloten, ook was er tijdelijk een krijgsgevangenkamp. Vanaf 1947 vingen de Bethaniëzusters er uit huis geplaatste meisjes op en bouwden op het omringende landgoed woningen en een schoolgebouw. Huis en landgoed kwamen in 1985 in bezit van Natuurmonumenten. Nadat er dertig jaar lang in erfpacht een hotel-restaurant in gevestigd was, kwam het jachtslot leeg te staan. Tussen 2013 en 2016 werden door Natuurmonumenten de historische tuinen opgeknapt en de kassen gerestaureerd. Tussen 2020 en 2023 onderging het jachtslot een restauratie. Tijdens de grondige opknapbeurt kreeg het gebouw de originele lichtroze kleur terug, samen met de blauwe en gele tegelversieringen zorgt dat voor een kleurig geheel. Sinds juli 2023 is weer een restaurant met zalen voor bijeenkomsten in het jachtslot gevestigd. Natuurbegraven Nederland exploiteert sinds 2019 in samenwerking met Natuurmonumenten een natuurbegraafplaats op het landgoed. Afbeeldingen Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Molenhoek Externe link Landgoed Mookerheide op de website van Natuurmonumenten Referenties
Parque Groenestein

El Parque Groenestein es un parque arbolado en el distrito sur de Helpman en la ciudad de Groninga. El bosque urbano tiene sus inicios en el jardín de la Casa Groenestein, una villa monumental. Después de la construcción de esta villa en 1865 y 1871 se registró un aumento en las masas forestales. El Parque Groenestein caracteriza por una variada flora y fauna, incluyendo ardillas, murciélagos, erizos y muchas especies de aves. Hay también algunos pantanos y da cabida a un número de árboles monumentales, algunos de más de 100 años de edad. Véase también Parque Katalapi Parque Kent Ridge Parque Kutxa Ekogunea Parque Krakowski Enlaces externos Fotowebsite van het park Website landgoed Groenestein 53°12′2″N 6°35′16″E
Park Groenestein

Park Groenestein is een parkbos in de zuidelijke wijk Helpman in de stad Groningen. In het kleine maar bijzondere stadsbos ligt het Huis Groenestein, een monumentale villa. Na de bouw van deze villa in 1865 en een uitbreiding in 1871 kreeg het bos zijn huidige vorm. Park Groenestein kenmerkt zich door een gevarieerde flora en fauna, met onder andere eekhoorns, vleermuizen, egels en veel soorten vogels. Ook zijn er een paar vennetjes en een aantal monumentale bomen te vinden, waarvan sommige meer dan 100 jaar oud zijn. Externe links Fotowebsite van het park Website landgoed Groenestein (gearchiveerd)
Donkse Laagten

The Donkse Laagten is a small Dutch nature reserve of roughly two square kilometres in the Alblasserwaard in the province of South Holland. It is located in the municipality of Molenlanden, between the towns Streefkerk to the northwest and Bleskensgraaf to the south. The area is governed by the organization Staatsbosbeheer. There is no public transportation to the Donkse Laagten, but it is open for recreational use. The Donkse Laagten is mainly notable for three things: It is a site of relative importance in bird conservation and protection. There are three duck decoys. It is one of the roughly 40 sites in the Netherlands where it is legal to camp in the wild, as authorized by Staatsbosbeheer and several other organizations. In 2002 and again in 2006 the area was in the national news for first sightings and later the capture of a Common snapping turtle, which is not native to the area and is considered somewhat dangerous. During the 2001 United Kingdom foot-and-mouth crisis, which spread to the Netherlands, the area was one of the nature reserves to be closed in order to prevent danger to humans. References External links Google Maps The Donkse Laagten are directly north to Bleskensgraaf and west to the Donksweg (in Dutch) De bijtschildpad van de Donkse Laagten Archived 2008-09-21 at the Wayback Machine A collection of quoted news articles concerning the turtle incident. (in Dutch) Website about the Staatsbosbeheer project 'Paalkamperen' The site contains more information on and pictures of the Donkse Laagten
Donkse Laagten

Donkse Laagten is een natuurgebied dat is gelegen in de gemeente Molenlanden, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het Grote of Achterwaterschap-kanaal loopt door het gebied heen. In december 2009 werd het veenweidegebied een Natura 2000-gebied. Het gebied wordt grotendeels beheerd door Staatsbosbeheer, maar een eendenkooi is in particulier bezit. De Donkse Laagten zijn open voor recreatie. Tijdens de mond-en-klauwzeercrisis van 2001 was het gebied afgesloten.
Donkse Laagten

Donkse Laagten este o arie protejată (arie de protecție specială avifaunistică — SPA) din Țările de Jos întinsă pe o suprafață de 190 ha, integral pe uscat. Localizare Centrul sitului Donkse Laagten este situat la coordonatele 51.8862°N 4.7686°E﻿ ()51.8862; 4.7686. Înființare Situl Donkse Laagten a fost declarat arie de protecție specială avifaunistică în martie 2000 pentru a proteja 3 specii de animale. Biodiversitate Situată în ecoregiunea atlantică, aria protejată nu include niciun habitat protejat. La baza desemnării sitului se află mai multe specii protejate de păsări (3): gârliță mare (Anser albifrons), Branta leucopsis, Cygnus columbianus bewickii Note Vezi și Natura 2000 Lista siturilor Natura 2000 din Țările de Jos
Eendracht Maakt Macht (Meterik)

De Eendracht Maakt Macht is een beltmolen en staat in het Limburgse dorpje Meterik bij Horst. Bouw van de molen De molen werd in 1898-1899 gebouwd door Jan Wijnhoven uit Venray. De molen werd op een perceel bouwland van Jan Drabbels. Het geld voor de bouw werd bijeen gebracht door de inwoners van de buurtschap Schadijk. Geschiedenis van de molen De onderdelen voor de bouw kwamen van een eerder afgebroken molen uit Zuid-Holland die uit het jaar 1798 dateerde. Dit jaartal staat nog steeds op de baard van de molen vermeld. Pas veel later na een onderzoek kwam men erachter dat de molen niet afkomstig was uit de omgeving van Rotterdam, maar dat het gaat om een voormalige poldermolen van de Nieuwkoopse droogmakerij te Ter Aar. Oorlogsschade en het herstel Tijdens de Tweede Wereldoorlog (in 1944) raakte de molen zwaar beschadigd; hij werd in 1949-1950 gerestaureerd. Ook werd de molen toen voorzien van Van Bussel Stroomlijnwieken. Op 24 juni 1950 werd de molen weer in bedrijf gesteld. Tegenwoordig gebruik In 1975 kocht de toenmalige gemeente Horst de molen op om die voor sloop te behoeden. In 1994 ging de molen over naar de stichting Molen Eendracht Maak Macht. Tegenwoordig kunnen bezoekers nog steeds het maalproces in werkelijkheid meemaken. Externe links Foto van de molen Foto van de molen
Huis van Bewaring II (Amstelveenseweg)

Het Huis van Bewaring II bij de Amstelveenseweg (Havenstraat 6) in Amsterdam-Zuid was een strafgevangenis uit 1890. Bij de bouw lag de gevangenis buiten de stad in de hier nog landelijke gemeente Nieuwer-Amstel. Omstreeks 1910 kwam het binnen de stedelijke omgeving te liggen. Het complex werd in 1940 (vóór de Duitse inval) omgedoopt tot een Huis van Bewaring. Dit gebeurde omdat het Huis van Bewaring I (Weteringschans) bij het Kleine-Gartmanplantsoen al jaren met een tekort aan capaciteit kampte. Er kwam ook een derde plek: het Huis van Bewaring III in het Lloyd Hotel. Tijdens de Tweede Wereldoorlog Nadat Anne Frank en haar familie worden opgepakt en naar het Huis van Bewaring aan de Weteringschans worden gebracht, worden ook twee helpers van de onderduikers gepakt: Johannes Kleiman en Victor Kugler. Zij worden naar Huis van Bewaring II (Amstelveenseweg) gebracht en houden onderling contact door op de verwarmingsbuizen te kloppen en door briefjes uit te wisselen tijdens het luchten. Beide mannen overleefden de oorlog. Tineke Guilonard werd op 17 september 1943 gearresteerd en zat enkele maanden in een isolatiecel in dit Huis van Bewaring. Hannie Schaft zat er toen zij op 17 april 1945 werd opgehaald om in de duinen bij Bloemendaal te worden geëxecuteerd. De SD dreigde aanvankelijk Hannie Schaft op de binnenplaats van de gevangenis aan de Amstelveenseweg te zullen fusilleren. Na 1945 Ná 1945 bleef het ruimtegebrek bestaan. In 1952 plande Justitie dan ook een nieuwe vleugel langs de Amstelveenseweg. De Gemeente Amsterdam was het hier niet mee eens en stelde voor om Justitie een stuk grond aan te bieden aan de rand van de stad. In ruil daarvoor wilde de gemeente de gebouwen en terreinen van de Huizen van Bewaring en het Kantongerecht (aan de Havenstraat en het Kleine-Gartmanplantsoen) hebben. Vanaf 1956 werd een commissie ingesteld om de voorstellen van de gemeente nader onder de loep te nemen. In 1960 werd er een oplossing gevonden. Justitie kreeg een terrein van 7,5 hectare aangeboden in Overamstel. Hier werd de Bijlmerbajes (officieel: Penitentiaire Inrichtingen Over-Amstel) gebouwd. Het Huis van Bewaring II verloor zijn functie in 1978 na ingebruikname van de Bijlmerbajes, maar werd in 1987 na een verbouwing opnieuw in gebruik genomen. De reden hiervan was het cellentekort dat inmiddels was ontstaan. Per 1 oktober 2013 is het complex aan de Havenstraat wegens bezuinigingen opnieuw gesloten. De buitenopnames voor de televisieserie Vrouwenvleugel werden hier opgenomen. Van september 2015 tot juli 2016 is het gebouw gebruikt als noodopvang voor asielzoekers. The British School In maart 2017 is het complex verkocht aan 'The British School'. Deze heeft het gebouw grondig verbouwd. Enkele onderdelen werden gesloopt en er is nieuwbouw bijgekomen. Maar een groot gedeelte van de historische gebouwen is blijven bestaan. De verbouwing was in 2021 gereed. Er is plaats voor bijna duizend leerlingen. De school werd op 21 april 2021 in gebruik genomen.
Fort Oostoever

Fort Oostoever is een voormalig fort in Den Helder aan de oostzijde van het Noordhollandsch Kanaal. Geschiedenis Fransen Al in 1811 waren er Franse plannen om een fort te bouwen om te voorkomen dat de marinewerf en werkplaats vanuit het zuiden werd aangevallen. Op deze plek lag een kielplaats van "'s Rijksscheepswerf het Nieuwe Werk". Deze kielplaats werd in 1833-1835 omgewerkt tot fort "Dugommier", vernoemd naar de in 1794 gesneuvelde Franse generaal Jacques François Dugommier. Het onregelmatige fort werd omsloten door een brede gracht. Op het binnenterrein werden rond 1855 twee buskruitmagazijnen en een overwelfde bergplaats voor projectielen gebouwd. Vanuit het fort kon met geschut een gebied worden bestreken dat zich uitreikt van de ingang van de haven "Het Nieuwediep" tot aan de "Nollen" aan de Nieuweweg. De forten Westoever en Oostoever werden in die tijd wel tezamen aangeduid als het fort aan het Noordhollandsch Kanaal. In 1894 kwam er nabij Het Nieuwediep een geschutsemplacement. Tweede Wereldoorlog De Duitsers namen het fort onder dezelfde naam Fort Ostufer in gebruik. Tussen 1942 en augustus 1944 werd het aangeduid onder de naam Widerstandnest (W.N.) 103 M. In 1943 was de 7./Marineflakabteilung 808 gevestigd in het fort en van 1944 tot 1945 6./Marineflakabteilung 808. Op 21 juni 1944 en 15 september 1944 werd dit fort gebombardeerd. Na de oorlog In november 1958 werd Fort Oostoever opgeheven als vestingwerk. In 1986 werd het fort aan de gemeente verkocht. Hierbij bleven twee remises, een munitieopslagplaats en gedeelten van de keelgracht behouden. Onderdelen als de torpedosteiger en de toegangsbrug werden gesloopt, de gracht aan de oostzijde werd gedempt. Ook is het binnenterrein grotendeels afgevlakt, en zijn een aantal beschermingswallen verdwenen. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Den Helder Externe links Fort Oostoever een half fort Foto's op bunkerpictures.nl
Maarlandhoeve

De Maarlandhoeve is een monumentale dwarshuisboerderij, gelegen net ten zuiden van Uithuizen aan de weg naar Doodstil in de provincie Groningen. Geschiedenis De boerderij werd gebouwd in de eerste helft van de 19e eeuw. Opdrachtgever was de deurwaarder Adolf Niklaas Eikema (1801-1851). De dwarshuisboerderij heeft een voorhuis in de vorm van een landhuis. In 1840 ging de schuur door brand verloren. Na het overlijden van Eikema kwam de boerderij in handen van Jan Sierts Huizinga (1821-1877) en Eltje Pieters Boukema (1827-1914), die in 1850 in Uithuizen waren getrouwd. Zij plaatsten in 1854 een nieuwe schuur achter het huis, een schuur die in 1924 werd verlengd. In de schuur bevindt zich een sluitsteen met hun initialen JSH en EPB en het bouwjaar 1854. Op een tweede sluitsteen staan de initialen BJH van hun dochter Bouke Jans Huizinga. Het woonhuis is gebouwd in een ambachtelijke-traditionele stijl met gebruikmaking van neoclassicistische elementen. De hoofdingang bevindt zich in het midden van de voorzijde, met een trap met natuurstenen treden en een bakstenen stoep leidt naar de ingang. Ter weerszijden van de ingang bevinden zich aan elke zijde drie achtruitsvensters met daaronder de keldervensters. Ook in de zijgevels bevinden zich achtruitsvensters. Recht boven de hoofdingang is in de daklijst de naam Maarlandhoeve aangebracht. Het schilddak heeft twee schoorstenen op beide hoekpunten. Voor het huis bevindt zich een zeldzame oude lindeovaal. Aan de noordzijde is een boomgaard aangelegd. De boerderij is onder meer erkend als een rijksmonument vanwege de hoge mate van gaafheid van het pand zowel aan de buiten- als aan de binnenzijde, vanwege de verzorgde detaillering, het materiaalgebruik en de zeldzame lindeovaal. Ook wordt de boerderij gewaardeerd als een voorbeeld van het soort traditioneel aangelegde woonhuizen uit de eerste helft van de 19e eeuw, met de in later jaren aangebrachte veranderingen.
Verzorgingsplaats De Sprang

Verzorgingsplaats De Sprang is een Nederlandse verzorgingsplaats, gelegen aan de noordzijde van de A59 in de richting Oss-Serooskerke tussen afritten 37 en 36 in de gemeente Waalwijk. Aan de andere kant van de snelweg ligt even verderop verzorgingsplaats Labbegat.
Sint-Antonius van Paduakerk (Millingen aan de Rijn)

De Sint-Antonius van Paduakerk is een rooms-katholieke kerk in Millingen aan de Rijn in de Nederlandse provincie Gelderland. De kerk werd in 1913-1914 gebouwd. Architect Wolter te Riele ontwierp een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl. De kerk werd gewijd aan de heilige Antonius van Padua. Bij artilleriebeschietingen in 1945 raakte de kerk zwaar beschadigd. Na de oorlog werd de kerk gerestaureerd, maar de toren werd op andere wijze en lager herbouwd. De Sint-Antonius van Paduakerk is een rijksmonument, onder meer vanwege de ensemblewaarde met pastorie, kosterswoning, begraafplaats en het Heilig Hartbeeld (1922) van Jan Custers. Externe link De kerk op de website van het Nederlands ArchitectuurInstituut
't Vergulde Lam

't Vergulde Lam is een monumentaal pand aan de Lage Gouwe in de Nederlandse stad Gouda. Het pand dateert uit 1725. De gevelsteen met het vergulde lam is ouder en is waarschijnlijk afkomstig van een huis aan de Westhaven. In de 18e eeuw is het pand in het bezit geweest van enkele Goudse burgemeesters. Mr. Thieleman van Zeebergh kocht het in 1732 en Huijbert van Eijck in 1744. In 1881 kwam het pand in het bezit van de broers Pieter Willem en Marinus Johannes Kamphuizen, die er een koffie- en theezaak in vestigden. De winkelpui en winkel dateren uit dit jaar. De winkelpui is ontworpen in een eclecticistische stijl voorzien van pilasters met Korinthische kapitelen, een kroonlijst met meanders en gebogen ramen. In het laatste kwart van de 20e eeuw is de voorgevel gerenoveerd. Het assortiment is uitgebreid naar een diversiteit aan oosterse producten. De winkel is nog steeds in het bezit van de familie Kamphuizen. Volgens de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed heeft het pand vanwege 'de detaillering, het materiaalgebruik en de ouderdom' een enige zeldzaamheidswaarde.
Hagesteinsebrug

De Hagesteinsebrug is een brug over de Lek die deel uitmaakt van de Rijksweg 27 tussen Vianen en Nieuwegein in de Nederlandse provincie Utrecht. De brug is tussen 1975 en 1981 aangelegd en op 24 juni 1981 geopend. In noordelijke richting heeft de brug twee rijstroken en een als spitsstrook ingerichte vluchtstrook. In zuidelijke richting zijn er ook twee rijstroken en een plusstrook aan linkerzijde. Er is in deze richting een smalle vluchtstrook. De brug kan niet gebruikt worden door fiets- en landbouwverkeer. Drie nieuwe bruggen In de A27 worden tussen 2023 en 2031 drie stalen bruggen over de grote rivieren vervangen door betonnen bruggen, die minder onderhoud nodig hebben en minder geluidsoverlast veroorzaken. Dit betreft de Hagesteinsebrug, de Merwedebrug en de Keizersveerbrug. Na de bouw van de drie nieuwe bruggen worden de oude bruggen gesloopt. Hiervoor wordt door het ministerie 389 miljoen euro beschikbaar gesteld. Dat bedrag komt bovenop het bedrag van 860 miljoen euro dat al is gereserveerd voor de verbreding van de A27 naar 2 keer 3 rijstroken.
Hagesteinsebrug

Hagesteinsebrug lub Lekbrug bij Hagestein – most drogowy nad rzeką Lek pomiędzy Nieuwegein i Vianen, w prowincji Utrecht, w Holandii. Został wybudowany w latach 1975–1981 i otwarty 24 czerwca 1981 roku. Jego rozpiętość wynosi 740 m. Przez most biegnie autostrada A27. Przypisy Linki zewnętrzne Lekbrug Hagestein
IJsselbrug (Zwolle)

De IJsselbrug (ook wel Katerveerbrug (I)) vormt de verbinding over de IJssel tussen Zwolle en Hattem. Enkele honderden meters van deze brug ligt de Nieuwe IJsselbrug in de A28 en een Hanzeboog op de spoorlijn Utrecht - Zwolle. Geschiedenis Voordat de IJsselbrug tot stand kwam, werd de verbinding tussen de oevers verzorgd door een veerdienst, het Katerveer. In 1905 kwam de Commissie tot overbrugging van den IJssel nabij het Katerveer tot stand. De Zwolse burgemeester I.A. van Roijen hield in de Eerste Kamer enkele keren een pleidooi. Er werd 1000 gulden bijeen gebracht voor een eerste ontwerp. De brug is uiteindelijk in 1930 opengesteld en tegelijk werd de veerdienst opgeheven. In de vroege ochtend van 10 mei 1940 werd om de opmars van de Duitsers af te remmen het hoofdgedeelte van de IJsselbrug door het Nederlandse leger opgeblazen. De stalen boogbrug viel in het water, maar de rivierpijlers en de aanbruggen bleven gespaard. Het herstel van de brug duurde bijna 3 jaar. In januari 1943 was operatie "in den oorspronkelijke toestand" voltooid. Het houten dek van de hoofdbrug werd vervangen door een versie van gewapend beton. In 1945 werd voor de tweede keer de brug opgeblazen, nu door het Duitse leger om het de geallieerde troepen moeilijk te maken verder op te rukken. Er werd door de geallieerden tijdelijk een baileybrug aangelegd. Op 4 oktober 1947 heropende de Minister van Openbare Werken en Wederopbouw, ir. H. Vos, de IJsselbrug. Rijksmonument De IJsselbrug is sinds 1999 een rijksmonument. Fotogalerij
Blauwe Theehuis

The Blauwe Theehuis ("Blue Tea House") is a 1930s Modernist pavilion in the Vondelpark in Amsterdam, the capital city of the Netherlands. It is a ring-shaped building, somewhat reminiscent of a flying saucer. Originally a tea house, it is in use as a café and restaurant, surrounded by outside seating. The Blauwe Theehuis is also used for theatre performances, festivals, weddings, and other events. The building has rijksmonument (national monument) status. The building was constructed out of concrete, steel and glass. It consists of two circular floors stacked on top of each other, with a circular roof as the third "saucer". The octagonally shaped ground floor is topped by a 12-sided top floor which originally served as residence of the proprietor. A staircase on the outside of the building provides access to the top floor. The roof edges and balustrades and the 12 pillars supporting the top floor are painted blue. History The Blauwe Theehuis was built in 1937, after the previous tea house on that spot was set on fire and burned down in the summer of 1936. The brothers H.A.J. Baanders and Jan Baanders designed the pavilion in the Modernist Nieuwe Bouwen or Nieuwe Zakelijkheid style of architecture, a Dutch take on Bauhaus. On 3 May 1997, the then-owner of the Blauwe Theehuis, 55-year-old Piet Bosters, was found murdered in his residence on the top floor of the building. Apparently he had been the victim of a robbery, as 30,000 guilders had disappeared from the residence. However, there were no signs of forced entry, indicating that the perpetrator may have been an acquaintance of Bosters', or had somehow obtained a copy of the keys to the building. The case was never solved. After the new owners purchased the building in 1998, the top floor was added to the restaurant. In 2019 the building was taken over by Brouwerij 't IJ. See also List of tea houses References External links Website of the Blauwe Theehuis
Blauwe Theehuis

't Blauwe Theehuis is een modernistisch paviljoen in het Vondelpark in Amsterdam. Het gebouw stamt uit de jaren dertig van de 20e eeuw en was oorspronkelijk een theehuis. Daarna werd het in gebruik genomen als café en restaurant, omgeven door een groot terras. Het Blauwe Theehuis werd in die periode ook gebruikt voor theatervoorstellingen, festivals, huwelijken en andere evenementen. Sinds 2018 is het Blauwe Theehuis in gebruik als tweede proeflokaal van Brouwerij ’t IJ. Het gebouw is aangewezen als rijksmonument. Het ronde gebouw van beton, staal en glas doet denken aan een vliegende schotel. Het heeft twee cirkelvormige verdiepingen, en het eveneens cirkelvormige dak vormt de derde 'schotel'. Boven op de achthoekige etage op de begane grond staat een bovenetage van twaalf kanten die oorspronkelijk als de woning van de beheerder diende. Een trappenhuis aan de buitenkant van het gebouw geeft toegang tot de bovenetage. De dakranden en balustrades en de 12 pilaren die de bovenetage ondersteunen zijn blauw geverfd. Geschiedenis De architecten Herman en Jan Baanders bouwden oorspronkelijk op deze plek een exotisch theehuis in chaletstijl, dat in 1928 werd geopend en de bijnaam "Zwitsers theehuis" kreeg. In de zomer van 1936 werd brand gesticht in de rieten kap, waarna het gebouwtje geheel afbrandde. De gebroeders Herman en Jan Baanders ontwierpen een nieuw gebouw, nu in de modernistische architectuurstijl die bekendstaat als het nieuwe bouwen of de nieuwe zakelijkheid, een Nederlandse interpretatie van Bauhaus. Dit nieuwe theehuis werd gebouwd in 1936-1937. Op 3 mei 1997 werd de toenmalige eigenaar van het Blauwe Theehuis, de 55-jarige Piet Bosters, dood aangetroffen in zijn woning op de bovenetage. Hij was waarschijnlijk het slachtoffer van een beroving met dodelijke afloop, aangezien een bedrag van 30.000 gulden uit de woning verdwenen was. Er werden echter geen sporen van inbraak gevonden, wat er op wijst dat de dader een bekende van Bosters was of op een of andere manier de sleutels in handen had gekregen. De moordzaak werd nooit opgelost. Nadat het gebouw in 1998 werd verkocht, werd de bovenetage bij het restaurant betrokken. In juli 2018 nam Brouwerij 't IJ het Blauwe Theehuis over. De Amsterdamse brouwerij vestigde een bierproeflokaal in het paviljoen. Externe link Website van het Blauwe Theehuis