NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pius X College (Bladel)

Het Pius X - College is een middelbare school in Bladel in de Kempen Brabant, vernoemd naar Paus Pius X. Er wordt onderwijs gegeven op de niveaus praktijkonderwijs, vmbo, havo en vwo. Ook biedt de school tweetalig onderwijs aan op de eerste drie jaar van vwo, als vervolg daarop kunnen leerlingen uit de klassen 4-5-6 vwo kiezen voor International Baccalaureate English A language & literature. Voor 2013 waren de leerlingen verdeeld over drie gebouwen: het hoofdgebouw aan de Tuinstraat, het Junior college ook aan de Tuinstraat en de Praktijkschool aan de Burg. Goossensstraat (ongeveer zeshonderd meter verderop). Vanaf start schooljaar 2013-2014 is de praktijkschool ook verhuisd naar het huidige complex waar het hoofdgebouw en het Junior College al zaten. Op de praktijkschool hebben de leerlingen van het Praktijkonderwijs les. In het Junior college zitten de leerlingen van VMBO-TG leerjaar 1 en 2. Geschiedenis De basis voor het Pius X - College werd in 1946 gelegd bij de start van de Pius X - Mulo voor jongens. Tot die tijd was de Ulo-school voor meisjes in Reusel de enige vorm van voortgezet onderwijs in de Kempen. Dit type onderwijs is veel jaren baanbrekend geweest voor de streek. In 1968 bracht de Mammoetwet grote wijzigingen teweeg in het voortgezet onderwijs. Alle scholen veranderden van naam en leerplan en de wet maakte de vorming van scholengemeenschappen mogelijk. In 1975 werd de school uitgebreid met een HAVO-afdeling en in 1980 werd een VWO-afdeling toegevoegd in de vorm van een Atheneum met de mogelijkheid van Latijn als keuzevak. Op 1 augustus 1992 vond een fusie plaats met MAVO Rietbeek uit Reusel. Per 1 augustus 1996 fuseerde de school met scholengemeenschap Kempenlant, een school voor voortgezet beroepsonderwijs. Precies een jaar later kende de minister de school een afdeling Gymnasium toe. Zo is de Pius X - Mulo van 1946 uitgegroeid tot een scholengemeenschap voor Gymnasium, Atheneum (VWO), HAVO en VMBO, het huidige Pius X - College. In het schooljaar 2005/2006 is op het VWO een tweetalige afdeling gestart waar Engels de voertaal bij een groot aantal vakken is. De vakken die in het Engels gegeven worden zijn lichamelijke opvoeding, biologie, geschiedenis, handenarbeid, wiskunde, engelse taal en literatuur, natuurkunde en scheikunde. Externe links Pius X - College
Lutherse Kerk (Delft)

Die Lutherse Kerk in Delft (Provinz Südholland) gehört einer evangelisch-lutherischen Kirchengemeinde innerhalb der Protestantischen Kirche in den Niederlanden. Die Kirche ist als Rijksmonument eingestuft. Beschreibung Das ursprünglich zu Ehren des heiligen Georg (niederländisch Sint Joris) geweihte im Kern spätgotische einschiffige Bauwerk entstand im dritten Viertel des 15. Jahrhunderts als Kapelle des um 1400 gegründeten St.-Georgs-Frauenhospitals. Die Dachkonstruktion mit hölzernem Tonnengewölbe und geschnitzten spätgotischen Statuen, darunter eine Papstfigur, überlebte den Stadtbrand von 1536. 1577 wurde das Langhaus zum Waffenlager umgebaut. Der durch eine Mauer abgetrennte Chorraum wurde 1647 in eine Irrenanstalt umgewandelt. Im Jahr 1611 formierte sich in Delft eine erste lutherische Kirchengemeinde, die zunächst Hausgottesdienste feierte. 1764 schließlich konnten die Delfter Lutheraner das Langhaus der Georgskapelle als Lutherische Kirche übernehmen. In den Jahren von 1764 bis 1768 wurde eine neue Fassade nach Plänen von Nicolaas Terburgh errichtet. In dem von Pieter van Assendelft 1675 gefertigten Orgelgehäuse im Louis-XV-Stil befindet sich eine 1889 von den Gebrüdern Van Oeckelen erbaute Orgel. Im Dachreiter über dem Westgiebel befinden sich zwei 1558 und 1834 gegossene Glocken. 1963/65 fand eine grundlegende Renovierung der Kirche statt. Literatur Monumenten in Nederland. Zuid-Holland. Zwolle 2004, S. 118. Weblinks Einzelnachweise
Lutherse Kerk (Delft)

The Lutherse Kerk, also known as St George's Chapel, is an 18th-century church in the Dutch city of Delft. The church's foundations were laid in the 15th or 16th centuries, with a wooden structure built on top of it. This first wooden church burnt down in 1536, and the city of Delft erected an armoury where it had stood. The armoury was converted into the current Lutheran church in 1768, and a new stone facade and steeples were added to the existing building. References
Lutherse kerk (Delft)

De Lutherse Kerk, voor de Reformatie Sint-Joriskapel geheten, is een kerk aan het Noordeinde in de plaats Delft, in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het gebouw was de oorspronkelijke kapel van het Sint-Jorisgasthuis en werd in de tweede helft van de 15e eeuw gebouwd. Een eerdere kerk op die locatie zou volgens oorkonden al in 1407 zijn opgericht. De kerk heeft een tijd (ca. 1600 - 1677) dienstgedaan als dolhuis. In de periode van het einde van de 16e eeuw tot 1764 deed de ruimte dienst als stadsartilleriemagazijn. In 1768 werd het verbouwd tot lutherse kerk en voorzien van een nieuwe voorgevel. Deze was ontworpen door stadsarchitect Nicolaas Terburgh die ook het Meisjeshuis ontwierp. De Lutherse Kerk is de enige Delftse kerk met een houten kap van voor de grote stadsbrand van 1536 die een groot deel van de stad verwoestte. Externe links Website Lutherse Kerk te Delft Informatie over rijksmonumentnummer 11951
Sonse Heide

De Sonse Heide is een natuurgebied in de gemeente Son en Breugel, dat 337 ha omvat ten westen van de kom van Son. Het gebied is gemeentelijk bezit, maar wordt in erfpacht gegeven aan Staatsbosbeheer, dat het beheer uitvoert. Het grootste deel van het gebied is een aanplant van grove den, met daarnaast een deel loofbos. Binnen het gebied ligt het vennencomplex Oudmeer, dat omgeven wordt door moerasachtig gebied en heiderestanten, terwijl in het westen een klein stuifzandgebied is blijven bestaan. Dit geheel wordt beheerd als natuurreservaat en meet 34 ha. In het uiterste zuidwesten van het gebied is destructiebedrijf Rendac gevestigd. Van hier uit loopt de Stinkloop naar de Dommel. Deze waterloop voerde vroeger inktzwart stinkend afvalwater, maar tegenwoordig is dit water gezuiverd. Het gebied, dat zich bevindt op de Midden-Brabantse dekzandrug, sluit in het westen aan op de Nieuwe Heide, en wordt in het oosten begrensd door de kom van Son. In het zuiden ligt het Wilhelminakanaal, en ten noorden bevindt zich een heide-ontginning, waarin de Sonse buurtschap Sonniuswijk ligt. Tegenwoordig wordt het oostelijk deel van het gebied doorsneden door de autosnelweg A50.
Katharina-Kapelle

Die St. Katharinenkapelle im Ort Lemiers ist eine römisch-katholische Saalkirche im romanischen Stil. Sie liegt im niederländischen Teil des deutsch-niederländischen Doppelortes Lemiers und gehört damit zur Gemeinde Vaals in der Region Südlimburg in der Provinz Limburg. Geschichte Die Kapelle in Oud-Lemiers, dem älteren Teil des Ortes, gehört zu den ältesten Kirchen der Niederlande. Der Vorläufer der Catharinakapel war eine Castralia Capella (Schlosskapelle) Karls des Großen. Das heutige Gebäude stammt aus dem Jahr 1100 und wurde um 1350 der Heiligen Jungfrau und Märtyrerin Katharina von Alexandrien geweiht. Unter dem Chor befindet sich das ehemalige Grabgewölbe, in dem die sterblichen Überreste der Nachbarherren Willem van Eys Beusdaal (1638), Georg von Stucken (1666), Kaspar Joseph von Fürth (1783) und Anton von Pelser-Berenberg (1861) ruhten. Bis in den Anfang des 20. Jahrhunderts wurde das Gebäude mehrfach renoviert und ergänzt. 1879 wurde die Kapelle zur Rektoratskirche erhoben. 1896 wurde sie aufgrund der Indienstnahme der neuen St.-Katharina-und-Lucia-Kirche (Sint-Catharina en Luciakerk) im Ortszentrum am Rijksweg vollständig stillgelegt. Nach der letzten großen Restaurierung in den Jahren 1896 und 1897 durch Pierre Cuypers erfolgten 1921 weitere Reparaturarbeiten, ebenso 1928 unter Leitung von Willem Sprenger. Bei dieser Gelegenheit wurde der größte Teil des Inventars in die neue Kirche verlegt. In den Jahren 2017 und 2018 erfolgte eine weitere Restaurierung. Die Kapelle bzw. die ehemalige Rektoratskirche gehört zum Dekanat (Kirchenverband) Gulpen und steht als Rijksmonument unter Denkmalschutz; als Nationaldenkmal trägt sie die Nummer 36676 Code: 6295AT-00016-01. Baubeschreibung Die einschiffige Kapelle ist erbaut aus Bruchstein und gedeckt mit Schiefer. An der Südfassade befindet sich ein Grenzstein/Adlerstein des früheren Aachener Reichs mit Doppeladler. An der Chorseite im rückwärtigen Teil des Baus ist eine Marienstatue angebracht. Ein kleiner Glockenturm mit einer Glocke aus dem 14. Jahrhundert krönt das Dach. Moderne Ausmalung Hans Truijen erhielt 1976 den Auftrag, den Innenraum dieses frühesten Beispiels romanischer Architektur auszumalen. Bei der Restaurierung 1977 ließ Truijen das Innere als Malgrund weiß streichen und brachte dann mithilfe seiner Frau Atty und Sohn Marc seine freie Interpretation der biblischen Erzählung an den Wänden und im Gewölbe an. Die Gemälde sind voll von Anspielungen, wie eine fließende Verschmelzung von Himmel und Erde. Spontan entstandene Bilder zeigen zum Beispiel Moses, David als König, Jesus der auf dem Wasser geht, Petrus, den Tod am Kreuz, Adam und Eva und vieles andere. Die Gemälde von Lemiers werden auch als ein Versuch angesehen, Volkskunst und moderne Kunst zu versöhnen, den unter anderem Kokoschka, Kandinsky und Campendonk bereits zu Beginn des 20. Jahrhunderts unternommen hatten. Aufgrund eines großen Feuchtigkeitsproblems ist das Gemälde teilweise beschädigt. Bedingt durch die Feuchtwiesen des benachbarten Senserbachs steht der Kirchenbau teilweise im Wasser. Eine Schätzung für die Gesamtrestaurierung liegt bei weit über 100.000 Euro. Weblinks Einzelnachweise
Sint-Catharinakapel (Lemiers)

De Sint-Catharinakapel is een kerkgebouw in het dorp Lemiers in de Nederlands Zuid-Limburgse gemeente Vaals. De kapel ligt in het oudste deel dat aangeduid wordt met Oud-Lemiers. De Sint-Catharinakapel is een zaalkerkje gebouwd in romaanse stijl in de 12de eeuw. Volgens een register van fundatie van omstreeks 1700, werd de kapel aangeduid als Castrans capella in Limiers en rond 1350 toegewijd aan de Heilige Maagd en Martelares Catharina. Dit zou gebeurd zijn na een ingrijpende vernieuwing van de romaanse kapel. De kapel blijkt in 1497 te vallen onder de parochie Vijlen. In 1648 laat Georg von Stücker het koor vernieuwen. Later vindt er een algehele restauratie plaats door Stückers schoonzoon Wilhelm von Fürth. Daaraan herinnert het jaartal 1683 dat nog zichtbaar is op het derde spant in de kapel. Ruim een eeuw later, in 1785, wordt de kapel opgeknapt en van een nieuwe vloer voorzien waarbij de 14e-eeuwse grafsteen van Gertrud van Ophem bij het Maria-altaar verdwijnt. In 1879 wordt de kapel verheven tot rectoraatskerk om in 1896 volledig buiten gebruik gesteld te worden wegens ingebruikneming van de nieuwe Sint-Catharina en Luciakerk in het dorp. Ondanks de restauratie in de jaren 1896-1897 door Pierre Cuypers zijn in 1921 nieuwe herstelwerken nodig. In 1928 volgt opnieuw een restauratie, nu onder leiding van Willem Sprenger. Het grootste deel van de inventaris is bij die gelegenheid overgebracht naar de nieuwe kerk aan de Rijksstraatweg. De muren van de kapel zijn in 1978 beschilderd door Hans Truijen. Het gebouw is een rijksmonument. Zie ook De Sint-Catharina en Luciakerk in het dorp
Militärflugplatz De Peel

Als Luitenant-generaal Bestkazerne (ICAO-Code: EHDP) bezeichnet die niederländische Koninklijke Landmacht (KL) einen 2012 stillgelegten, aber zur Reaktivierung vorgesehenen Reserve-Militärflugplatz der Luftstreitkräfte (KLu). Die Basis liegt größtenteils in der Provinz Limburg im Westen des Gemeindegebiets der Stadt Venray im Ortsteil Vredepeel. Der westliche Zipfel des Areals liegt bereits auf dem Gebiet Gemert-Bakels in der Provinz Nordbrabant. Im Jahr 2022 überlegten die niederländischen Streitkräften den Platz auch als Übungsplatz für F-35-Kampfflugzeuge zu nutzen. Eine definitive Entscheidung hierüber wurde frühestens für Herbst 2024 erwartet. Damals wurde dann aber bekannt, dass Lelystad als weiterer Standort der F-35A in Frage käme. Geschichte Die Basis entstand 1954 als Ausweichplatz mit zwei parallelen Start- und Landebahnen (06L/24R and 06R/24L), die allerdings niemals dauerhafter Stationierungsort fliegender Staffeln war. Sie wurde lediglich von einer Fotoaufklärungseinheit auf der Vliegbasis Volkel genutzt. Nichtsdestotrotz wurde das Areal für eine etwaige Nutzung durch NATO-Bündnispartner 1973 erweitert. Im Jahr 1993 wurde der militärische Flugbetrieb eingestellt und das Areal wurde Stützpunkt der bodengestützten Flugabwehr-Gruppe in Form zweier Groep Geleide Wapens, der 3. und 5. GGW der KLu, die zuvor in Westdeutschland stationiert waren. Sie wurden nach ihrer Verlegung zur Groep Geleide Wapens De Peel zusammengelegt. Eine der beiden Runways blieb erhalten und der Luftraum wurde weiterhin für militärische Übungen genutzt. Nach Ende der Nutzung als Reserveplatz wurde das Areal 2012 an die Landstreitkräfte transferiert, wobei die Aufgabe grundsätzlich die gleiche blieb. Die Liegenschaft wurde seinerzeit in Luitenant-generaal Bestkazerne umbenannt. Im Jahr 2022 wurde bekannt, dass der Flughafen für den Betrieb von Flächenflugzeugen reaktiviert werden soll. Bereits im November des Jahres kam es zu einer mehrwöchigen Nutzung durch NATO-Helikopter im Rahmen eines Herbstmanövers. Heutige Nutzung Die Kaserne wird als Standort der bodengebundenen Flugabwehr genutzt. Dem Flugabwehrkommando, Defensie Grondgebonden Luchtverdedigingscommando (DGLC) sind die 800. Unterstützungsstaffel, die 802. Patriot-Staffel, die 13. Flugabwehrbatterie sowie die deutsche Flugabwehrraketengruppe 61 angehörig. Einzelnachweise
Demka-spoorbrug

De Demka-spoorbrug is een spoorbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal in Utrecht. De brug is een stalen verstijfde staafboogbrug en werd gebouwd in 1966 ter vervanging van de oude, veel kleinere spoorbrug die moest verdwijnen in verband met de verbreding van het kanaal. De overspanning is 173 meter. De brug is vernoemd naar de nabijgelegen voormalige staalfabriek Demka. Nadat in 2002 naast de Demka-spoorbrug een tweede brug, de Werkspoorbrug, werd geopend, werd de oude brug tijdelijk buiten gebruik genomen en gerenoveerd. In april 2007 is de Demka-spoorbrug weer in gebruik genomen tegelijk met de voltooiing van de spoorverdubbeling Amsterdam Bijlmer – Utrecht Centraal. De brug wordt sindsdien gebruikt door treinen van Utrecht richting Amsterdam, treinen richting Utrecht rijden over de Werkspoorbrug. Tevens kunnen voetgangers, fietsers en dergelijke van de brug in beide richtingen gebruikmaken over een smalle wegstrook. De brug is een Gemeentelijk monument met nummer 344/1651
Molen van Berkhout

De Molen van Berkhout, in de volksmond ook wel Koffiemolen genoemd, is een voormalige korenmolen in Egmond aan den Hoef in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het is een rietgedekte achtkante bovenkruier, gebouwd als beltmolen, die in 1899 op zijn huidige locatie is gebouwd. Het achtkant heeft voorheen in Barsingerhorn een houtzaagmolen aangedreven. De molen is gedurende de tijd dat deze als zodanig in bedrijf was, in bezit van leden van de molenaarsfamilie Berkhout geweest. Tot 1922 maalde de molen uitsluitend op windkracht. De elektromotor heeft sindsdien het werk overgenomen, wat noodzakelijk was omdat de windvang door nieuwe bebouwing verslechterde. Naast de molen werd in 1945 een motormaalderij opgericht. Het gaandewerk is in 1957 verwijderd en heeft plaatsgemaakt voor een inrichting als zomerverblijf, dat in 1962 werd verkocht aan een ondernemer die er een horecagelegenheid met de naam "De Koffiemolen" in vestigde. Omdat de toestand van de roeden te slecht werd, is de Koffiemolen op 30 december 1977 onttakeld. Restauratie In 2006 is een stichting voor behoud van de Molen van Berkhout opgericht. In 2009 is de kap waterdicht gemaakt; in 2015 werd deze verwijderd vanwege het risico op naar beneden vallende delen. In 2012 waren er plannen voor verplaatsing naar de overzijde van de weg, maar deze zijn niet doorgegaan. De eigenaar wil de romp restaureren, maar de financiële middelen zijn zeer beperkt. In 2016 is begonnen met een omvangrijke restauratie, waarbij het achtkant volledig wordt gerestaureerd en er weer een kap met wieken op de molen wordt geplaatst. In 2017 is de restauratie van het achtkant voltooid en is een vrijwel geheel vernieuwde kap geplaatst.
Vredeskerk (Katwijk)

De Vredeskerk is een kerkgebouw te Katwijk aan Zee in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. De kerk werd gebouwd naar een ontwerp van H.J. Jesse en werd als gereformeerde kerk in gebruik genomen in 1905. In 1955 werd de kerk gemoderniseerd, in 1964 kreeg het gebouw de naam 'Vredeskerk'. De kerk is in gebruik bij de Katwijkse gereformeerden die zijn aangesloten bij de Protestantse Kerk in Nederland. Op initiatief van het Cuypersgenootschap werd het gebouw in 2011 een gemeentelijk monument. Hierdoor werd een gewenste verkoop van het gebouw onmogelijk. In 2012 en 2013 werd de kerk opnieuw gerenoveerd. Deze renovatie werd bekostigd uit de opbrengst van de verkoop van de Triumfatorkerk aan de Hersteld Hervormde Gemeente. Met Pinksteren 2013 werd de kerk opnieuw officieel in gebruik genomen. Het in de kerk aanwezige Bätzorgel is oorspronkelijk afkomstig uit de Doopsgezinde Kerk te Utrecht. Het dateert van 1765 en stond later in de Oude- of Andreaskerk te Katwijk. Externe link Vredeskerk Katwijk
Abelstok (gemaal)

Abelstok is het gemaal vlak bij de Abelstokstertil in de provincie Groningen dat als een van de drie gemalen de zogenaamde tweede schil van het door de bodemdaling door gaswinning verzakte gebied gaat bemalen. Het gemaal staat met de gemalen Stad & Lande en Schaphalsterzijl op de rand van het verzakte gebied. Naast het gemaal is een schutsluis aanwezig om de scheepvaart (voornamelijk pleziervaart) mogelijk te houden. Het gemaal staat in de Hoornsevaart op de plek waar de Kromme Raken naar het zuiden aftakt. Volgens ontwerper Tauw, gespecialiseerd in gemalen, heeft het gemaal een capaciteit van 600 kubieke meter per minuut. Twee elektrisch aangedreven vijzels zorgen dat het water naar een ander niveau wordt getild. Omdat er meerdere gemalen in serie liggen sprak men bij TAUW van een schillengemaal. Zie ook Abelstok (bos)
Joodse begraafplaats (Workum)

De Joodse begraafplaats van Workum (gemeente Súdwest-Fryslân) is de oudste van de Nederlandse provincie Friesland. De grond werd in 1664 door ene David Salomons aangekocht om zichzelf en zijn familie daar te kunnen laten begraven. Op de begraafplaats zijn zes grafstenen uit de laat-zeventiende en vroeg-achttiende eeuw (1676, 1690, 1697, 1706 en 1714) bewaard gebleven. Zij behoren daarmee tot de oudste Joodse grafstenen van Nederland. Voor zover na te gaan is, betreft het inderdaad de graven van David Salomons en zijn verwanten. In de jaren 30 van de 20ste eeuw werd de begraafplaats ommuurd. Sinds 1999 is het een rijksmonument. In 1832 heeft het perceel de kadastrale aanduiding Workum A 1123. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Lijst van rijksmonumenten in Workum
Onze-Lieve-Vrouw-van-het-Heilig-Hartkapel (Panheel)

De Onze-Lieve-Vrouw-van-het-Heilig-Hartkapel is een hulpkerk te Panheel, gelegen aan de Thornerweg in de Nederlandse gemeente Maasgouw. Ten noordoosten staat naast de kerk de Sint-Antoniuskapel. De kapel is gewijd aan het Onbevlekt Hart van Maria. Geschiedenis De eerste kapel werd gebouwd in 1875 ten behoeve van de inwoners van Panheel, die voor het bijwonen van de Mis voordien waren aangewezen op de Sint-Stephanusparochie te Heel. Vooral in de wintertijd werden er Missen opgedragen in deze kapel. Het eenbeukig bakstenen gebouw werd in de laatste maanden van 1944, toen het in de vuurlinie lag, vrijwel geheel verwoest. Na geldinzamelingen te hebben georganiseerd, kon in 1947 een nieuwe kapel, naar ontwerp van Pierre Weegels, worden ingewijd. Pas in 1964 werd de kapel verheven tot hulpkerk van Heel, en sindsdien konden er het gehele jaar Missen worden opgedragen. Gebouw De kapel werd gebouwd met bakstenen van de verwoeste kapel, aangevuld met bakstenen van andere verwoeste gebouwen. Het eenbeukig gebouw met neoromaanse stijlkenmerken heeft een driezijdig afgesloten koor en steunberen. De voorgevel is voorzien van een torenachtig risaliet waarvan de top uitgevoerd is als clocher-arcade. Boven de ingang bevindt zich een reliëf in geëmailleerd keramiek dat Maria met Kind als Sterre der Zee toont, evenals het opschrift Maria geleidt ons. In de apsis werd de eerste steen van de voorgaande kapel ingemetseld. Het interieur heeft wanden van schoon metselwerk en wordt overwelfd door een steekgewelf. De glas-in-loodramen zijn vervaardigd door Max Weiss. Zie ook Lijst van weg- en veldkapellen in Maasgouw Lijst van gemeentelijke monumenten in Panheel
't Venster (Wageningen)

't Venster in Wageningen is in 1897 gebouwd als Rijks Hoogere Burgerschool naar een ontwerp van J. van Lokhorst. Tegenwoordig wordt het als centrum voor muziek, dans, theater en beeldende kunst gebruikt. 't Venster bestaat uit drie panden: op nummer 1 het hoofdgebouw; op nummer 3 de conciërgewoning en op nummer 5 het schoolgebouw. De drie panden zijn als rijksmonument beschermd. Externe link Site van 't Venster
Lau Mazirelbrug

De Lau Mazirelbrug (brug 259) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is in 1982 vernoemd naar advocate en verzetsstrijdster Lau Mazirel (1907-1974). De verkeersbrug vormt de verbinding tussen de kade van de Nieuwe Keizersgracht, de Nieuwe Kerkstraat en Roetersstraat vanuit het zuidwesten en de Plantage Kerklaan vanuit het noordoosten. Ze overspant de plek waar de Nieuwe Keizersgracht naar het zuidoosten overgaat in de Plantage Muidergracht. Ongeveer 50 meter zuidelijker ligt de Ben Polakbrug (brug 258) en daartussenin ligt het rijksmonument Dr. Sarphatihuis. Geschiedenis Er ligt hier al minstens twee eeuwen een brug, getuige het kunstwerk van Cornelis de Kruijff. Voorts is er een ontwerp bekend uit 1880, waarin een brug te zien is die een doorlopende verbinding verzorgt tussen de Nieuwe Kerkstraat (destijds nog de hoofdroute met daaraan gelegen het armenhuis, later Dr. Sarphatihuis) over de Muidergracht. Deze brug werd in 1903 vernieuwd en vermoedelijk wordt de brug dan al in de richting van de Roetersstraat gelegd, want even later verschijnt hier tramlijn 10. In 1915 wordt de brug opnieuw aangepast. Die brug kwam uit de pen van architect Jo van der Mey, waarvan nog de uitkragende bruggensteun terug te vinden is. Van der Mey’s ontwerp werd in circa 1924 aangepast door Van der Mey's medewerker en opvolger Piet Kramer. Die maakte er definitief een brug van in de Amsterdamse Schoolstijl van. Toch zijn er verschillen met andere bruggen van Kramer. Hij schreef vaak siersmeedijzeren balustrades voor, maar dit is hier alleen terug te vinden aan de uiteinden bij de landhoofden, midden op de brug is gietijzer toegepast. De brug heeft net als andere bruggen van Kramer beeldhouwwerken. Die kwamen meestal van Hildo Krop, maar bij deze brug zijn de legstenen op de verticaal gemetselde walkanten in de vorm van nijlpaarden en/of krokodillen ontworpen door Adrianus Remiëns. Op de brugpijlers zijn nog beelden van kikkers en vissen te vinden. Ook het jaartal van aanleg is uitgebeiteld in graniet. Openbaar vervoer In 2017 liggen er nog wel tramsporen, maar deze worden niet meer voor een specifieke dienst gebruikt. Tussen 1904 en 2006 hebben (o.a.) de tramlijnen 6, 7, 10 en 20 over de brug gereden. De tramsporen zijn hier nu nog alleen in gebruik voor omleidingen. Afbeeldingen