NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zaanse Schans

Zaanse Schans (Dutch pronunciation: [ˈzaːnsə ˈsxɑns]) is a neighbourhood of Zaandam, near Zaandijk, Netherlands. It is best known for its collection of historic windmills and wooden houses that were relocated here from the wider region north of Amsterdam for preservation. From 1961 to 1974, old buildings from all over the region known as the Zaanstreek were relocated using lowboy trailers to Zaanse Schans. Two of the windmills in Zaanse Schans are preserved on their original site where they were first constructed, and therefore do not constitute part of the relocated structures. The Zaans Museum, established in 1994, near the first Zaanse Schans windmill, is located south of the neighbourhood. This architectural reserve for Zaanse timber construction is a protected village scene because of its architectural-historical and landscape value. It developed into an international tourist destination with several million visitors every year: in 2024, there were 2.6 million. Etymology and history Zaanse Schans derived its name from the river Zaan and its original function as sconce (schans in Dutch) against the Spanish troops during the Eighty Years' War of Dutch independence. Attractions Zaanse Schans is a popular tourist attraction and an anchor point of the European Route of Industrial Heritage (ERIH). The neighbourhood attracts lots of visitors yearly. It is served by Zaandijk Zaanse Schans railway station, 18 minutes away from Amsterdam Centraal station. The Zaanse Schans is a mix of inhabited homes, businesses, museums and windmills. The outside area of the Zaanse Schans is free to visit and many locations, like the Cheese Factory, Wooden Shoe Workshop, Bakery Museum and Pewter Foundry are free to visit, as well as many shops. About 80% of all inside locations are free to visit. The windmills and the museums do charge an entrance fee or participate in an all-in card. This card is not mandatory to visit the Zaanse Schans area. List of windmills The windmills were built after 1574. See also Wind pump Kinderdijk windmills References External links Official website
Zaanse Schans

Zaanse Schans es un barrio de Zaandam, cerca de Zaandijk en el municipio de Zaanstad en los Países Bajos, en la provincia del Norte de Holanda. Zaanse Schans es un museo al aire libre del pasado preindustrial de Países Bajos y tiene una colección de molinos históricos, la mayoría de más de 200 años que todavía están en uso, así como una buena colección de casas y museos históricos. Zaanse Schans es uno de los atractivos turísticos de la zona y de Ámsterdam de la que llegan muchos visitantes, adicionalmente es un punto de especial interés del ERIH, El European Route of Industrial Heritage. El conjunto turístico atrae aproximadamente a 900 000 visitantes anuales. Lista de Molinos "The Houseman" – Molino de especias (mostaza) – De Huisman "The Crowned Poelenburg" – aserradero– De Gekroonde Poelenburg "The Cat" – Molino de pigmentos– De Kat "The Young Sheep" – aserradero– – Het Jonge Schaap "The Ox" – Molino de aceitero – De Os "The Seeker" – Molino de aceitero – De Zoeker "The Cloverleaf" – aserradero– Het Klaverblad "The Motley Hen" – Molino de aceitero – De Bonte Hen Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Zaanse Schans. Guía oficial. Guía oficial en holandés. Guía de Zaanse Schans. Guía en castellano. Museo de Zaanse Schans.
Zaanse Schans

Zaanse Schans (souvent traduit en français par La redoute zanoise) est un village néerlandais situé dans la commune de Zaanstad, en province de Hollande-Septentrionale. Attraction touristique majeure aux Pays-Bas, il est joignable en un quart d'heure en train au départ de la gare centrale d'Amsterdam. Zaanse Schans se trouve au cœur du Zaanstreek, région connue pour ses nombreux moulins, lacs et cours d'eau. Le village abrite de nombreux bâtiments datant du XVIIe siècle, notamment des maisons en bois et huit moulins à vent. Le Zaans Museum détaille les traditions régionales et les magasins et restaurants alentour en font un centre économique de poids pour la commune. La plupart des visiteurs se déplacent dans le village à pied ou à bicyclette. Historique Zaanse Schans est situé au nord de la ville de Zaandam, faisant face à Zaandijk, de l'autre côté de la rivière Zaan. Le nom du village est dérivé de la fortification (schans signifie redoute) que Diederik Sonoy, gouverneur du Noorderkwartier (nl) au service de Guillaume d'Orange, fait construire en 1574 dans le village en vue d'arrêter les troupes espagnoles. Entre 1961 et 1974, de nombreux bâtiments des villes et villages voisins sont démontés, reconstruits et restaurés à Zaanse Schans (de même que les moulins) afin d'ouvrir le site aux touristes. Le site possède un atelier de fabrication de sabots traditionnels (en néerlandais : Klompenmakerij), une fromagerie (Kaasmakerij), un moulin à huile nommé De Zoeker (Le Chercheur), un moulin à pigments nommé De kat (Le chat), une scierie actionnée par un moulin (De Poelenburg), ouverts aux touristes. Galerie Liens externes (nl) Site officiel Notes et références Portail des Pays-Bas
Zaanse Schans

Zaanse Schans – skansen wiatraków, znajduje się w Zaandam, obok Zaandijk, administracyjnie należy do Zaanstad w Holandii, w prowincji Holandia Północna. Zachowała się tu kolekcja starych wiatraków i domów. Zaanse Schans jest jedną z najbardziej popularnych atrakcji turystycznych w Holandii. Każdego roku odwiedza je około 900 000 turystów. Wiatraki nad rzeką Zaan zaczęto budować około roku 1600. Początkowo służyły do osuszania terenu, później zaczęto je budować również do celów produkcyjnych. Przerabiały pszenicę, jęczmień, owies, ryż, papier, drzewo, olej jadalny, gorczycę, tytoń, konopie oraz wiele innych przywożonych z zamorskich krajów surowców. W końcu XVIII wieku było ich prawie tysiąc. Po roku 1850 wkroczyły do Holandii maszyny parowe i przejęły pracę wiatraków. Większość z nich w krótkim czasie została zlikwidowana. Dziś pozostało z nich tylko trzynaście. Lista wiatraków De Huisman ("Gospodarz") – miele gorczycę na musztardę De Gekroonde Poelenburg ("Ukoronowany Poelenburg") – wiatrak tartaczny De Kat ("Kot") – miele pigmenty na farby Het Jonge Schaap ("Młoda owca") – wiatrak tartaczny De Os ("Wół") – wytwarza olej De Zoeker ("Poszukiwacz") – wytwarza olej Het Klaverblad ("Listek koniczyny") – wiatrak tartaczny De Bonte Hen ("Kolorowa Kura") – wytwarza olej Zobacz też Wiatraki w Kinderdijk – inne popularne skupisko zabytkowych wiatraków w Holandii Przypisy Linki zewnętrzne www.zaanseschans.nl www.zaansmuseum.nl Fotografie Zaanse Schans. reise-photografie.de. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-03-31)].
Zaanse Schans

Zaanse Schans je soseska v bližini kraja Zaandijk na Nizozemskem. V kraju so številni stari dobro ohranjeni mlini na veter in starinske hiše. Od leta 1961 naprej so v Zaanse Schans preselili okoli 35 tradicionalnih hiš. Mline so postavljali od leta 1574 naprej. Od leta 1994 je v kraju odprt tudi muzej Zaans Museum. Gre za eno od priljubljenih nizozemskih turističnih znamenitosti; leta 2014 ga je obiskalo okoli 1,6 milijona obiskovalcev. Etimologija Kraj je poimenovan po reki Zaan. Druga beseda imena, Schans, pomeni okop – med osemdesetletno vojno za nizozemsko osamosvojitev so namreč okopi imeli vlogo zaščite pred špansko vojsko. Sklici Zunanje povezave Uradno spletno mesto
Зансе-Сханс

За́нсе-Сханс, або За́ансе-Сханс (нід. Zaanse Schans) — невелике село, музей просто неба. Розташоване уздовж річки Заан, неподалік міста Зандам у муніципалітеті Занстад у Північній Голландії (Нідерланди). Назва Назва походить від річки Зан (нід. Zaan) та окопів (нід. schans), виритих у 1574 р. під час Вісімдесятилітньої війни з наказу Дідеріка Соноя, який служив у Вільгельма Оранського. Музей просто неба На території села розташовані зразки голландського дерев'яного зодчества XVII–XVIII ст., добре збережені історичні вітряки й будинки, більшість з яких перенесено сюди з усієї округи в 1970-х рр. У деяких будинках працюють музеї, крамниці, проте більшість з них заселені. У музеї можна відвідати майстерню з виготовлення традиційного голландського взуття (кломпи), старовинну сироварню і вітряки, що донині діють. Список вітряків Het Jonge Schaap («Молода вівця») — лісопильня De Zoeker («Шукач») — олійня De Kat («Кіт») — фарбувальня De Gekroonde Poelenburg («Коронований Пуленбург») — лісопильня (типу пальтрак) De Huisman («Слуга») — гірчичний млин De Os («Бик») — олійня Het Klaverblad («Конюшиновий лист») — лісопильня De Bonte Hen («Ряба курка») — олійня Посилання Сайт музею [Архівовано 19 липня 2011 у Wayback Machine.] Ontdek de zaanstreek.nu[недоступне посилання з квітня 2019] Foto's van Zaanse Schans [Архівовано 31 березня 2008 у Wayback Machine.]
Hooghmoed

Hooghmoed zijn drie vrijevaltorens in het Nederlandse attractiepark de Efteling. De attractie staat in het themagebied Ruigrijk en werd geopend op 1 mei 2026. Eind oktober 2025 is gestart met de werkzaamheden aan de attractie. Het ontwerp van de attractie is naar de hand van Karel Willemen. Beleving Omgeving De omgeving bestaat uit Baron 1898 (wat eromheen is gebouwd), en vlakbij horecapuntjes Melkhuysje en de Verkleumde Kompel. Rechts van de uitgang is een duinpad naar De Vliegende Hollander en de rest van Ruigrijk. Rond de omgeving, met uitzondering van het duinpad, speelt het hoofdthema van Baron 1898: Kompels Gezocht. Bij Hooghmoed is sprake van een aangepaste versie hiervan, De Vegersmars. Attractie Blikvanger van de attractie is een schoorsteen van 10 meter hoog, met de naam van de attractie erop. Uit de schoorsteen komt een heuse animatronic, bedoeld als schoorsteenveger. Deze schoorsteen staat op een gebouw van nog eens 4 meter. Dit is niet toegankelijk voor publiek. De wachtrij is niet overdekt, zoals (deels) bij Baron 1898. De hekken zijn blauw geschilderd. Aan het einde van de wachtrij is er een bak voor telefoons en dergelijke spullen. De attractie bestaat uit een driedubbele vrijevaltoren, die bovenop eenzelfde soort wiel hebben als Baron 1898. Ook zijn de torens “verbonden” met de schoorsteen via touwladders en staalkabels. Aan de touwladders hangen ook emmers. Hoewel de vrijevaltorens allemaal 12 meter hoog zijn, kunnen de gondels een maximale hoogte van 9,5 meter bereiken. Voor het activeren van de drie vrijevaltorens wordt eenzelfde grote hendel gebruikt als in het Ophaalgebouw van Baron 1898 (daar wordt de hendel gebruikt om de treinen van de achtbaan weg te sturen). De rit start rustig, als de gondels allemaal met een (lichte) schok omhoog worden getakeld. De gondels draaien wat, zodat kinderen een mooi zicht hebben over het gebied met Baron 1898. Volgens het verhaal knapt er een staalkabel, waardoor de gondels één voor één naar beneden vallen. De gondels stijgen, dalen en draaien voor de opvolgende, krap 80 seconden. De rit eindigt als de gondels van alle drie de torens tegelijk omhoog gaan, en een stem zegt: “Wie niet LUISTERT, moet VOELEN.” De gondels vallen dan vijf meters naar beneden om vervolgens afgeremd te worden en zachtjes op de grond te komen. Verhaal en thema De attractie is in hetzelfde thema gerealiseerd als Baron 1898. Het was tevens de vroegere werktitel daarvan. De naam werd precies tien jaar na de opening van Baron 1898 aangekondigd. De attractienaam is gebaseerd op de achternaam van Gustave Hooghmoed, maar ook de uitspraak "Hoogmoed komt voor den val". De attractie is bedoeld voor degenen die (nog) niet in de Baron 1898 durven of mogen. In Baron 1898 vraagt baron Gustave Hooghmoed de hulp van Efteling-bezoekers om goud te delven uit zijn mijn. In Hooghmoed worden de bezoekers dan weer ingeschakeld als zijn schoorsteenvegers.
Berchmanianum

The Berchmanianum or Collegium Berchmanianum is a former college and residence of the Society of Jesus in the Brakkenstein district of Nijmegen, Netherlands. It was opened in 1929, is a national monument, and is part of Radboud University Nijmegen as the Academic Building Berchmanianum. History Foundation In 1923, the Catholic University of Nijmegen (renamed in 2004 as the Radboud University) was founded. In the following decade many religious orders built communities in the city for their members to be students or teachers in the new establishment. In 1928, the Jesuits founded a college in the city, dedicated to John Berchmans. It opened in 1929 and the garden was built in 1930. The architects were Joseph Cuypers and Pierre Cuypers Jr., the son and grandson of Pierre Cuypers. World War II In 1942, during the occupation of the city, the Nazi Schutzstaffel demanded the building for the Lebensborn project. However, during their time there, no children were born. In September 1944, the building returned to the Jesuits who continued to study there. This lasted until 1967, when it became a home (till December 2016) for elderly Jesuits and men from other Catholic religious orders. 2018 In October 2018 Berchmanianum became the Academy Building for Radboud University Nijmegen. Berchmanianum houses the executive board of Radboud University, as well as a number of supporting services such as Administrative & Legal Affairs, Radboud International and Academic Affairs. Exterior See also Society of Jesus List of Jesuit sites in the Netherlands References External links Academy Building Berchmanianum Radboud University
Berchmanianum (Nimègue)

Le Collegium berchmanianum (ou simplement Berchmanianum) était un institut d’études philosophiques et théologiques de la Compagnie de Jésus sis à Nimègue, aux Pays-Bas. Ouvert en 1929 il fait aujourd’hui partie de l’Université Radboud de Nimègue Il est répertorié comme monument national aux Pays-Bas. Histoire L’université catholique de Nimègue est fondée en 1923. Dans les années qui suivent un grand nombre de congrégations et ordres religieux ouvrent aux alentours leur propre maison d’études, ou résidence pour leurs étudiants et professeurs universitaires. En 1928, les jésuites construisent dans la ville leur scolasticat (philosophat et théologat). Les architectes en sont Joseph Cuypers et Pierre Cuypers, fils et petit-fils de Pierre cuypers, un architecte aux Pays-Bas. Placé sous la protection de saint Jean Berchmans, étudiant jésuite belge du XVIIe siècle canonisé en 1888, le scolasticat est connu comme le Collegium berchmanianum. En septembre 1944, les bâtiments furent rendus aux jésuites qui y reprirent leurs activités de formation philosophique et théologique. Le nombre de jésuites diminuant aux Pays-Bas, l’enseignement y fut interrompu en 1967 et, de 1967 à 2016, le Berchmanianum devint une maison de repos et de soins pour jésuites âgés et autres religieux. En 2013, il est annoncé que la propriété du Collegium Berchmanianum passera de la Compagnie de Jésus à l’Université Radboud quelques années plus tard. En 2016, le changement est effectif. Les derniers résidents religieux quittent les lieux pour de nouveaux appartements de soin à Brakkenstein. Les bâtiments servent aux services administratifs de l’université. Le Berchmanianum est un monument national et comme tel est ouvert au public, une fois par an, lors des journées « Héritage national ».[réf. nécessaire] Bibliographie Notes et références Portail de l’éducation Portail de la Compagnie de Jésus Portail des Pays-Bas Portail de la théologie
Essalam-Moschee

Die Essalam-Moschee (niederländisch Essalammoskee; arabisch مسجد السلام) ist eine von 2003 bis 2010 gebaute Moschee in Rotterdam im Stadtteil Feijenoord, in der Nähe des Fußballstadions De Kuip. Die Moschee ist das größte islamische Gotteshaus in den Niederlanden sowie in Westeuropa. Baugeschichte Die ursprüngliche Essalam-Mosche wurde 1987 gegründet, wurde aber allerdings bald zu klein für die 2500-Seelen-Gemeinde. Der Bau der Moschee von 2003 bis 2010 war mit vielen Problemen verbunden und wurde regelmäßig gestoppt. Wiederholt drohte die Stadt Rotterdam durch den Beigeordneten Hamit Karakus damit, der Gemeinde die Lizenz zu entziehen, um dadurch die entstandene Sackgasse im Konflikt zwischen Moscheevorstand und ihrem Auftragnehmer aufzulösen und so die Fertigstellung voranzubringen. Auch intern waren die Gläubigen während des Baus in ihren Ansichten stark geteilt. Im Juli 2008 mussten etwa 150 Polizisten wütende Gläubige zurückhalten. Die Moschee mit ihrer Größe bestimmt stark das Bild des Bezirks. Die Kuppel ist 25 Meter und die Minarette sind 50 Meter hoch; der 2.000 m² große Gebetsraum im ersten Stock bietet Platz für 3.000 Männer. Den Frauen ist ein Raum im zweiten Stock vorbehalten; von dort können sie die Predigten des Imam durch ein Loch im Boden verfolgen, so die Angaben der Bauherren. Der Architekt ist Wilfried van Winden. Viele junge Muslime empfinden den Bau als zu klassisch; sie sehen das Gebäude als typische „Heimwehmoschee“ an. Minarette seien zudem ihrer Meinung nach nicht zwingend notwendig. Die Moschee wurde am 17. Dezember 2010 in Betrieb genommen. Bei der Eröffnung war Rotterdams muslimischer Bürgermeister Ahmed Aboutaleb anwesend; er zerschnitt laut Stadtverwaltung ein symbolisches Band. Finanzierung Der Wunsch der marokkanischen Gemeinschaft in Rotterdam-Süd nach einem eigenen großem Gotteshaus wurde 1999 Wirklichkeit als Muhammad bin Raschid Al Maktum, ein konservativer Scheich aus den Vereinigten Arabischen Emiraten, sich bereit erklärte, mittels seiner Al-Maktum-Stiftung zur Finanzierung der Moschee 4.000.000 Euro beizutragen. Im Jahr 2009 schienen die Gesamtkosten für den Bau der Moschee bei zu rund 8 Millionen Euro zu liegen. Die genaue Höhe der Baukosten ist nicht bekannt, ein Betrag in zweistelliger Millionenhöhe wird vermutet. Die Lokalpartei Leefbaar Rotterdam („Lebenswertes Rotterdam“) hat festgestellt, dass der Bau der Moschee möglicherweise mit Geld aus zweifelhaften Quellen finanziert wurde. Eine Reihe von Gläubigen wehrte sich gegen eine ausländische Finanzierung der Moschee, genauer gesagt gegen die Finanzierung aus Dubai. Schließlich wurden fünf dieser Gegner durch ausländischen Einfluss nach einem eskalierten Konflikt mit einem Moscheeverbot belegt. Dieses Verbot bezieht sich auf das heutige Gotteshaus der Gemeinde. Auch der niederländische Inlandsgeheimdienst AIVD untersuchte die Finanzierung des Baus der Moschee. Einzelnachweise
Mosquée Essalamm de Rotterdam

La mosquée Essalamm est un édifice religieux destiné au culte musulman, situé à Rotterdam, dans l'arrondissement de Feijenoord. Son dôme fait 25 mètres de hauteur et les minarets une hauteur de 50 mètres. Un premier bâtiment cultuel, fondée en 1987, est devenu trop exigu. La construction de l'actuel bâtiment, entre 2003 et 2010, a permis une ouverture le 17 décembre 2010. Références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Essalammoskee » (voir la liste des auteurs). Portail de Rotterdam Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail de l'islam
Essalammoskee

De Essalammoskee is een grote moskee in de Rotterdamse wijk Feijenoord, nabij voetbalstadion de Kuip. De moskee is door zijn omvang sterk gezichtsbepalend voor de wijk. De koepel is 25 meter hoog en de minaretten zijn 50 meter hoog. Achtergrond De oorspronkelijke Essalammoskee werd in 1987 opgericht maar bleek al gauw te klein voor de 2500-koppige gemeenschap. De bouw van een nieuw gebedshuis duurde van 2003 tot 2010 en is met veel problemen gepaard gegaan waarbij de bouw regelmatig stil viel. De Essalammoskee is ten slotte op 2010 in gebruik genomen. Een misverstand is dat de moskee de grootste van Europa zou zijn. In West-Europa staan in Rome, Parijs, Évry en Londen grotere moskeeën. Zelfs in Nederland is er een grotere moskee, namelijk de Ulumoskee in Utrecht. De Essalammoskee is ontworpen door de Nederlandse architect Wilfried van Winden. Het ontwerp is gebaseerd op het zogeheten medinaconcept (naar de architectuur van de grote moskee in Medina) en bouwt in stijl voort op de traditie van onder andere de vijftiende-eeuwse mammelukse architectuur te Caïro. Het gebouw bestaat uit drie aan elkaar geschoven ruimten: het prominente entreeportaal aan de westkant, de hoofdruimte in het midden en de halfronde mihrab (gebedsnis die de richting van Mekka aangeeft) aan de zuidoostzijde. De drie ruimten worden bekroond met koepels. De gevel is bekleed met gekleurde natuurstenen platen en heeft accenten in genuanceerde blauwgrijze steen. Problemen bij de bouw In 1999 belooft Mohammed bin Rashid Al Maktoum, een conservatieve sjeik uit de Verenigde Arabische Emiraten, 4 miljoen euro aan de financiering van de moskee bij te dragen. Bij herhaling is door de gemeente Rotterdam bij monde van Hamit Karakus gedreigd met het intrekken van de vergunning om de impasse ontstaan door conflicten tussen het moskeebestuur en de aannemers te doorbreken. Ook intern bleken de gelovigen bij de bouw sterk verdeeld. In juli 2008 moest de politie circa 150 boze 'gelovigen' in bedwang houden. De totale bouwkosten van de moskee liggen rond de 8 miljoen euro. Financiering Leefbaar Rotterdam heeft er tijdens de bouw op gewezen dat de moskee mogelijk met geld uit dubieuze bronnen gefinancierd is. Een aantal gelovigen verzet zich tegen buitenlandse financiering van de moskee van de Al Maktoum Foundation, meer specifiek tegen de financiering vanuit Dubai. Uiteindelijk kregen vijf van deze tegenstanders van buitenlandse invloed bij een hoog oplopend conflict een moskeeverbod opgelegd. Dit verbod had betrekking op het huidige gebedsgebouw van de geloofsgemeenschap. Ook de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst deed onderzoek naar de financiering van de nieuwbouw van de moskee. Als indirect gevolg hiervan legde imam Azzedine Karrat op 21 december 2018 zijn werkzaamheden neer. Vergelijking met grootste Nederlandse kerk In 2007 en 2008 werd tegelijkertijd met de grootste moskee van Nederland, gebouwd aan de grootste kerk van Nederland, De Hoeksteen in Barneveld. In onderstaande tabel worden beide gebouwen met elkaar vergeleken. Referenties
Thialf

Thialf je sportovní komplex v nizozemském městě Heerenveen, který zahrnuje krytou rychlobruslařskou dráhu a zimní stadion. Otevřená umělá dráha zde byla postavena v letech 1966–1967 (třetí umělá dráha v Nizozemsku), v roce 1986 byla nahrazena rychlobruslařskou halou. Současná hala byla postavena v letech 2015–2016. Nachází se v nadmořské výšce 10 m, disponuje kapacitou 12 500 diváků, standardním ledovým oválem o délce 400 m se dvěma drahami, uprostřed kterého se nacházejí další ledové plochy pro hokej, short track nebo curling. Malá boční hala s kapacitou 2500 diváků je využívána jako domácí aréna hokejového klubu UNIS Flyers. Velké akce První rychlobruslařskou akcí, která se v kryté hale konala, byl v listopadu 1986 mítink Světového poháru. Od té doby je pravidelně využívána jako místo konání závodů Světového poháru, nizozemských, evropských i světových šampionátů. Mistrovství světa ve víceboji mužů 1987 Mistrovství světa ve sprintu 1989 Mistrovství Evropy 1990 Mistrovství světa ve víceboji mužů 1991 Mistrovství Evropy 1992 Mistrovství světa ve víceboji žen 1992 Mistrovství Evropy 1993 Mistrovství Evropy 1995 Mistrovství Evropy 1996 Mistrovství světa ve sprintu 1996 Mistrovství Evropy 1997 Mistrovství světa ve víceboji 1998 Mistrovství Evropy 1999 Mistrovství světa na jednotlivých tratích 1999 Mistrovství světa ve víceboji 2002 Mistrovství Evropy 2003 Mistrovství Evropy 2004 Mistrovství Evropy 2005 Mistrovství světa ve sprintu 2006 Mistrovství světa ve víceboji 2007 Mistrovství světa ve sprintu 2008 Mistrovství Evropy 2009 Mistrovství světa ve víceboji 2010 Mistrovství světa ve sprintu 2011 Mistrovství světa na jednotlivých tratích 2012 Mistrovství Evropy 2013 Mistrovství světa ve víceboji 2014 Mistrovství světa na jednotlivých tratích 2015 Mistrovství Evropy v rychlobruslení 2017 Mistrovství světa v rychlobruslení ve sprintu 2019 Mistrovství Evropy v rychlobruslení 2020 Rekordy dráhy Stav k 7. lednu 2017. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Thialf na Wikimedia Commons (nizozemsky) Oficiální stránky (anglicky) Profil Thialfu na speedskatingnews.info