NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gustav Leonhardtbrug

Gustav Leonhardtbrug (brug 449 is een vaste brug in het Beatrixpark te Amsterdam-Zuid. De brug is alleen geschikt voor voetgangers en fietsers, en leidt naar in-/uitgang Willem Landréstraat in de componistenbuurt. De brug dateert uit 1962 toen daarvoor de Willem Landréstraat (circa 1954) werd aangelegd en bebouwd, er vervolgens een dammetje op de plaats van de brug lag (circa 1957). De aanbesteding vond plaats in oktober 1961, in januari 1962 begonnen de werkzaamheden. In mei 1962 lag de brug er. Het is een brug voornamelijk van hout. Ze staat op houten heipalen met een dwarsbalk, waarop houten liggers en een houten dek. Ook de balustrades zijn van hout. Het ontwerp van de brug is afkomstig van Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. De brug werd in 2022 gerenoveerd. De brug ging lange tijd naamloos door het leven als brug 449. In 2016 gaf de gemeente Amsterdam de brug haar naam in een jaar dat een aantal Amsterdamse bruggen hun officieuze naam verloor en een aantal naamloze bruggen (alsnog) een officiële naam kreeg. De brug is vernoemd naar de in 2012 overleden Gustav Leonhardt, organist, klavecinist, dirigent en musicoloog. In genoemd park kregen in 2016 ook de Aron Wolff Berlijnbrug en Henriëtte van Heukelom-van den Brandelerbrug (eveneens genoemd naar musici) hun naam.
Tolkamer War Cemetery

Tolkamer War Cemetery is een kleine militaire begraafplaats aan de Bijlandseweg (aan de noordoever van de Rijn) ten westen van de Nederlandse plaats Tolkamer. Op de begraafplaats liggen acht doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven die in de nabijheid zijn aangespoeld. Ze zijn afkomstig uit landen van het Gemenebest. Vijf van hen waren vliegeniers van het 640 Squadron van de Royal Air Force, gesneuveld op 17 juni 1944. Twee waren vliegeniers van de Royal Canadian Air Force, eveneens gesneuveld op 17 juni 1944. De achtste is een Canadese soldaat waarvan de identiteit onbekend is. De Commonwealth War Graves Commission is verantwoordelijk voor de begraafplaats. Zie ook Lijst van militaire begraafplaatsen in Nederland Lijst van begraafplaatsen met oorlogsgraven van de Commonwealth War Graves Commission in Nederland Noten Externe link De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission
Hemkade

L'Hemkade est une rue et un lieu d'événements à Zaandam. L'Hemkade est la rive nord du canal de la mer du Nord et s'étend du Nieuwe Zeehaven jusqu'à Zijkanaal G, où la rue devient Havenstraat. Le nom est dérivé de son adresse, Hemkade 48. Le site a une capacité de 4 000 visiteurs et est utilisé pour des événements et des fêtes de grande envergure depuis 1994. Depuis 2007, il porte officiellement le nom de North Sea Venue et sert de lieu de réception. Histoire En 1947, un bâtiment produisant des fûts de pétrole est construit au Hemkade 48. L'Hemkade est donc un ancien bâtiment industriel, conçu dans le style de l'école d'Amsterdam, des architectes qui conçoivent des bâtiments industriels aux Pays-Bas entre la Première et la Seconde Guerre mondiale. La propriété est ensuite reprise par Bruynzeel, qui a utilisé le bâtiment comme usine de fabrication de portes jusqu'en 1980. En 1985, l'Hemkade reçoit une nouvelle affectation : de 1985 à 1993, il s'agissait d'un centre sportif, comprenant des terrains de squash à l'arrière du bâtiment. À partir de 1994, le bâtiment est utilisé comme lieu d'événements. Au cours des premières années de cette destination, des soirées hardcore sont organisées dans le bâtiment, telles que Thunderdome et Hellbound. En 1998, le succès du hardcore prend fin. C'est surtout la trance qui fait son apparition. On a beaucoup parlé du flyer Beatrix distribué à l'occasion de l'édition royale de la fête du Roi 1999, qui montrait la reine dans une tenue audacieuse. Cette année-là, l'Hemkade accueille également une nouvelle organisation : Qlass Elite, l'actuelle Q-dance. Elle y organisait des fêtes « old-skool ». Le festival très médiatisé Wasteland s'y est également déroulé. En 2000, l'image du Hemkade en tant que temple du hardcore disparaît définitivement, avec l'organisation du festival de trance High Energy (avec Tiësto et Armin van Buuren, entre autres) et du festival techno Awakenings. En 2001, un visiteur d'une soirée à l'Hemkade décède des suites d'une consommation excessive de drogues, la dernière fois lors de la fête Wasteland. Hemkade était connu sous le nom de « disco Fundustry » à cette époque. La dernière victime étant une policière, cet incident suscite un vif intérêt médiatique et politique et, sur ordre du maire, l'Hemkade est fermé pendant trois mois. Après cet incident, les « fêtes nocturnes » sont interdites pendant un certain temps. Le 30 mars 2002, l'établissement rouvre ses portes, cette fois sous le nom de Q-Base. Notes et références (nl) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en néerlandais intitulé « Hemkade » (voir la liste des auteurs). Liens externes (nl) Site officiel Portail des fêtes et des traditions Portail des Pays-Bas
Hemkade

De Hemkade is een straat en evenementenlocatie te Zaandam. De Hemkade is de noordelijke oever van het Noordzeekanaal en loopt van even voorbij de Nieuwe Zeehaven naar Zijkanaal G waar de straat over gaat in de Havenstraat. De naam is afgeleid van het adres, Hemkade 48. De locatie heeft een capaciteit van 4.000 bezoekers, en wordt sinds 1994 gebruikt voor grootschalige evenementen en feesten. Sinds 2007 heet het pand officieel North Sea Venue, en fungeert als locatie voor feesten. Geschiedenis In 1947 werd op Hemkade 48 een pand gebouwd waar olievaten geproduceerd werden. De Hemkade is dus een oud industrieel pand, ontworpen in de stijl van de Amsterdamse School, architecten die tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlog fabriekspanden in Nederland ontwierpen. Later werd het pand overgenomen door Bruynzeel, dat het gebouw gebruikte als een fabriek waar tot 1980 deuren werden vervaardigd. In 1985 kreeg de Hemkade een nieuwe bestemming: van 1985 tot 1993 was het een sportcentrum, met o.a. squashbanen achter in het gebouw. Vanaf 1994 wordt het pand gebruikt als evenementenlocatie. In de eerste jaren met deze bestemming werden er met name hardcore-feesten gehouden in het pand, zoals Thunderdome en Hellbound. In 1998 kwam er einde aan de grote bloei van de hardcore. Met name trance kwam opzetten. Veelbesproken was de Beatrixflyer die voor de Royal Edition op Koninginnedag 1999 werd verspreid en waarop de koningin in een gewaagde outfit te zien was. De Hemkade werd dat jaar ook de plaats voor een nieuwe organisatie: Qlass Elite, het tegenwoordige Q-dance. Dit organiseerde er old-skool-feesten. Tevens vond het spraakmakende fetisjfeest Wasteland er onderdak. In 2000 werd definitief afgerekend met het beeld van de Hemkade als hardcoretempel, toen trancefeest High Energy er gegeven werd (met o.a. Tiësto en Armin van Buuren), evenals technofestival Awakenings. In 2001 overleed tot tweemaal toe een bezoeker van een feest van de Hemkade aan overmatig drugsgebruik, de laatste maal op het feest Wasteland. Hemkade was in deze dagen bekend onder de naam "discotheek Fundustry". Omdat het laatste slachtoffer een politieagente betrof, kreeg dit incident veel aandacht in de media en politiek. Op last van de burgemeester werd de Hemkade daarna drie maanden gesloten. Na dit incident werden "nachtfeesten" een tijd geweerd. Op 30 maart 2002 werd het pand weer heropend, ditmaal onder de naam Q-base. Externe link Website van Hemkade / North Sea Venue Referenties
De Pionier (molen)

De Pionier is een korenmolen aan de Coevorderweg te Slagharen, gemeente Hardenberg. Eigenaar is Attractiepark Slagharen. Het is de enige overgebleven windmolen in en rond Slagharen. De achtkantige met riet gedekte stellingmolen op stenen onderbouw is gebouwd in 1859 voor het malen van graan. Behalve over land was het mogelijk om maalgoed vanaf de, inmiddels gedempte, Dedemsvaart via een zijkanaal de molen in te varen. Onder in de molen is naast de baanderdeuren nog de dichtgemetselde "invaart" te zien. Het zijkanaaltje noemde men de Meulewiekie. Omdat de weilanden rond de molen vaak erg drassig waren, kon met een kleine vijzel water worden weggemalen naar dit zijkanaaltje. De molen was in de jaren zeventig sterk vervallen. De eigenaar van Ponypark Slagharen, Henk Bemboom, liet hem echter geheel restaureren. De laatste beroepsmolenaar was Jan Wildeboer, hij liet ook toen de restauratie in 1975 voltooid was de molen nog regelmatig draaien. Zijn broer Piet had een bakkerij naast De Pionier. In de loop der jaren draaide de molen steeds minder vaak. Doordat van geregeld onderhoud nauwelijks sprake was raakte hij weer in minder goede staat. In 2006 moesten roeden en kap worden verwijderd zodat ze konden worden hersteld door molenmaker Wintels uit Denekamp. Gedraaid werd er daarna echter nauwelijks waardoor de molen er al snel weer verwaarloosd bijstond. In 2015 kwam er een nieuwe vrijwillige molenaar en werd er enig noodzakelijk onderhoud verricht. Sindsdien maalt de molen regelmatig voor veevoer. Gegevens De molen heeft een vlucht (wieklengte) van 21 meter, een Engels kruiwerk met kruirad en een Vlaamse vang met een haak en een teruglooppal. De stelling bevindt zich op een hoogte van 6,35 meter. De inrichting bestaat uit twee koppel 17der blauwe stenen op de steenzolder (waarvan één met regelateur); één koppel 15der kunststenen op de begane grond met motor (dit laatste is allemaal nog aanwezig in het naastgelegen motorhok); en een sleepluiwerk (luitafel op spoorwiel). Voorheen zat er ook een buil (zeefmachine) onder het oostelijk maalkoppel. Techniek: Bovenwiel (conisch uitgevoerd): 76 kammen. Bovenbonkelaar (conisch uitgevoerd): 36 kammen. Steek 9,5 cm. Spoorwiel: 98 kammen. Steenschijflopen: 33 staven. Steek 9,0 cm. Overbrengingsverhouding = 1 : 6,27 In de media De molen heeft in 1988 gefigureerd in de jeugdserie 'Spanning in Slagharen' die door de AVRO is uitgezonden.
Werklust (molen)

De windkorenmolen Werklust staat aan de Houtweg in Oene (in de Gelderse gemeente Epe). Het is een achtkante houten stellingmolen, gedekt met riet, bouwjaar 1858 met een vlucht van 23 meter. De wiekvorm is oud-Hollands. Aan het begin van de 20e eeuw werd een ruwoliemotor in de molen geplaatst om zo bij windstilte te kunnen malen. De gelaste roeden zijn gemaakt door de firma Buurma in 1984. De binnenroede heeft nummer 142 en de buitenroede 143 De molen wordt gevangen, stilgezet, met een vlaamse vang die bediend wordt door een wipstok. De Werklust is uitgerust met een koppel 17der kunststenen, waarmee op vrijwillige basis graan voor menselijke consumptie wordt gemalen. Verder zijn er een buil en een koekenbreker aanwezig. Voor het luien zijn er twee kammenluiwerken. De kap draait op een neutenkruiwerk, dat bediend wordt met een kruilier. Door aanbouw op het noordwesten en noorden is draaien bij noordwesten en noorden wind niet mogelijk, omdat dan de wieken de aanbouw zouden raken. Eigenaar van de molen is Stichting Behoud Korenmolen Werklust. Overbrengingen De overbrengingsverhouding is 1 : 5,87. Het bovenwiel heeft 56 kammen en de bonkelaar heeft 30 kammen. De koningsspil draait hierdoor 1,87 keer sneller dan de bovenas. De steek, de afstand tussen de kammen, is 12,2 cm. Het spoorwiel heeft 88 kammen en het steenrondsel 28 staven. Het steenrondsel draait hierdoor 3,14 keer sneller dan de koningsspil en 5,87 keer sneller dan de bovenas. De steek is 8,5 cm.
Super Swing

Super Swing is een zweefmolen van Zierer in familiepretpark Walibi Holland te Biddinghuizen. Geschiedenis Eerst stond Super Swing in het Franse park Zygofolis (dicht bij Nice). Hij werd daar geopend in 1987 onder de naam Swingo. Na het faillissement van dat park in 1991 nam Flevohof de attractie over. De Swingo werd daar in 1992 heropgebouwd en hernoemd naar Wave Swinger. Toen Six Flags Holland doorheen de jaren de naam Picollini kreeg, werd de naam van de attractie uiteindelijk in 2010 omgedoopt naar Super Swing. In 2009 zijn een aantal stoeltjes van de Super Swing vervangen door duo-stoeljes. Hierin kunnen twee personen naast elkaar zitten, in plaats van maar één persoon. Galerij
Keizer Karel College

Het Keizer Karel College is een scholengemeenschap voor gymnasium, Technasium op vwo- en havoniveau, atheneum, en havo in Amstelveen met een eenjarige brugperiode. De naam van de school wordt in het algemeen afgekort tot KKC. De school is vernoemd naar keizer Karel de Grote. Van oorsprong is de school katholiek. Zo viert men bijvoorbeeld Kerstmis. Er wordt samengewerkt met het Alkwin Kollege in Uithoorn, dat onder hetzelfde bestuur valt. Het merendeel van de leerlingen van het Keizer Karel College komt uit Amstelveen. Daarnaast zijn er veel leerlingen uit Badhoevedorp, Ouderkerk aan de Amstel en Aalsmeer. Het aantal leerlingen ligt boven de 1800. De school is de afgelopen 10 jaar sterk gegroeid. Jaarlijks starten er 11 à 12 brugklassen. Indien er meer inschrijvingen zijn, zal er op basis van op de website aangegeven criteria leerlingen worden aangenomen en geweigerd. Sinds het schooljaar 2008/2009 zitten alle leerlingen op één locatie. Aan het Keizer Karel College zijn ca. 200 medewerkers verbonden, waaronder de schoolleiding, docenten, afdelingsleiders en leden van het onderwijs ondersteunend personeel. Bekende alumni Roger van Boxtel, bestuurder en voormalig politicus John Bosman, voormalig voetballer Dion Cooper, singer-songwriter, deelnemer Eurovisiesongfestival 2023 Nicolette van Dam, actrice en presentatrice Renate Dorrestein, schrijfster, journaliste en feministe Sjoerd Dragtsma, acteur Dara Faizi, stand-upcomedian (overleden 2013) Martin Garrix, dj en muziekproducent Winston Gerschtanowitz, acteur en televisiepresentator Giovanca Ostiana, zangeres en model Mickey van der Hart, voetballer Michiel Huisman, acteur en muzikant Hein de Kort, striptekenaar Tijmen van Loon, baanwielrenner Frank Meester, filosoof, publicist en musicus Rick Nieman, televisiepresentator en journalist John van 't Schip, voormalig voetballer Kira Toussaint, olympisch zwemster Saskia Viersen, violiste Quirine Viersen, celliste Jeroen Woe, cabaretier Ed Wubbe, choreograaf, artistiek leider Scapino Ballet Externe links en bronnen Keizer Karel College Rapporten van de onderwijsinspectie
Ginnekenmarkt

Ginnekenmarkt is een centraal pleintje in Ginneken, een dorp dat tegenwoordig valt onder het zuiden van Breda. Geschiedenis Voorheen werd hij aangeduid als Plaatse. In 1877 heette het Marktplein. Na de annexatie van 1942 werd het Ginnekenmarkt genoemd, om verwarring met de Grote Markt in Breda te voorkomen. In 1990 was de dorpspomp 200 jaar oud. Huidige functie De markt vormt het middelpunt van het Ginneken tijdens de zomer en tijdens evenementen. Dichtbij ligt de 15e-eeuwse Laurentiuskerk. Het is een driehoekig pleintje met een dorpspomp. De Ginnekenweg komt uit op de Ginnekenmarkt. Langs de Ginnekenmarkt bevinden zich enkele horecagelegenheden met in de zomer terrassen. Aan de overzijde zijn makelaars en winkels gevestigd. Galerij
Sint-Petrus (molen)

De Sint-Petrus is een korenmolen in Roggel (gemeente Leudal) in de Nederlandse provincie Limburg. De molen heette voorheen Wind & Motormaalderij Rutten, naar de eigenaren van de molen. In de volksmond werd hij ook wel de Molen van het Nijken genoemd, naar de ligging in de buurtschap Nijken. Bij de herplaatsing van de motor in de machinekamer heeft molenaar Jan van Woezik hem de naam Wind & Motormaalderij Sint-Petrus gegeven omdat de gemeente Roggel sinds 1969 eigenaar was. Sint-Petrus is de patroon van Roggel. Deze beltmolen werd in 1900 in opdracht van P.J.H. Rutten gebouwd. De molen kwam dat jaar vanwege de strenge vorst net niet meer af en werd in het voorjaar van 1901 opgeleverd. De stenen zijn speciaal voor de molen van klei uit een nabijgelegen kleiput gebakken en hebben ronde strekken, waardoor de buitenkant van de molen van beneden naar boven niet trapsgewijs maar vlak verloopt. Hierdoor wordt ook doorslag van regenwater voorkomen. De belt is deels afgegraven en vervangen door een magazijn met een betonnen dek. In 1914 is door Rutten een zuiggasmotor met gasgenerator geïnstalleerd om ook bij windstilte te kunnen malen. Naderhand is deze vervangen, eerst door een Dekkersmotor en later door een elektromotor. De molen is tot in het midden van de jaren vijftig als korenmolen in bedrijf geweest. In 1969 kocht de gemeente Roggel de molen om deze in 1975 maalvaardig te laten restaureren. De uit 1975 stammende roeden van de firma Dreckxs zijn 24,5 meter lang en voorzien van Oudhollands hekwerk. Voorheen had de molen stroomlijn wieken volgens systeem Van Bussel. De molen is ingericht met 1 koppel 17der blauwe stenen, 1 koppel 17der kunststenen en een door een 40 pK Thomassen dieselmotor aangedreven koppel 16der kunststenen van de maalstoel. De Thomassen dieselmotor heeft een hoge compressie, waardoor deze koud start en extreem zuinig is. De uit 1855 stammende, gietijzeren bovenas is van de firma L.I. Enthoven en Co en heeft het nummer 135. De kap draait op een Engels kruiwerk en de molen wordt gekruid met een kruibok. Oorspronkelijk had de molen een rollenkruiwerk in houten rollenwagens hetgeen nog aan de aanwezige keerkuip is te zien. De lange spruit ligt achter het bovenwiel. De molen wordt gevangen (geremd) met een scharnierende Vlaamse vang bestaand uit vijf vangstukken, die bediend wordt met behulp van een vangtrommel. Voor het luien is een sleepluiwerk met gaffelwiel aanwezig. Verder zit er in de molen een jakobsladder en mengketel en staat er een elektrisch aangedreven zakkenlift, een haverpletter, zakkenklopper en een aspirateur voor het schonen van zaden. Naast de molen ligt een uit Asten afkomstige weegbrug. De Sint-Petrus is eigendom van de gemeente Leudal en is in de regel op zaterdag en op afspraak te bezichtigen. Overbrengingen Het bovenwiel heeft 56 kammen. Het bovenrondsel heeft 27 staven. Het spoorwiel heeft 70 kammen. De beide steenrondsels hebben 28 staven. De stenen draaien daardoor 5,19 keer sneller dan de bovenas. Galerij
Pekeiland

Het Pekeiland (ook Pikeiland of Pekland genoemd) is een klein eiland in de Rottemeren nabij de voormalige gemeente Bleiswijk in de Nederlandse provincie Zuid-Holland. Het eiland hoort nog bij de gemeente Zuidplas. Aan de rechteroever van de Rottemeren, dicht aan de waterkant bij het eiland, stond vroeger het zogenoemde Pekhuis. Op het laatst was het als boerderij in gebruik maar het was bouwvallig en werd in de jaren 50 gesloopt. Daarvoor was het een scheepstimmerwerf waarvan het Pekeiland deel uitmaakte. Hier werden de houten scheepsrompen met pek en teer afgedicht en geïmpregneerd, waarvan het eiland zijn naam kreeg. Het Pekeiland is nu in gebruik van de Watersportvereniging Schieland en is bovendien een vogelbroedgebied. Het eiland is verboden terrein en mag alleen door leden van de watersportvereniging worden betreden.
Iepenhof (Hoofddorp)

De Iepenhof is een algemene begraafplaats naast de hervormde kerk aan de Hoofdweg in Hoofddorp. De begraafplaats werd op 1 februari 1860 geopend en is een van de oudste begraafplaatsen in de Haarlemmermeer. Het negentiende-eeuwse Iepenhof dankt zijn naam aan de zes groten iepen die op de begraafplaats stonden. Vijf van deze bomen zijn inmiddels door de iepenziekte geveld: alleen de grote pluimiep (omvang 3,5 meter) bij de ingang van de begraafplaats staat nog steeds overeind. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was er een uitkijktoren gevestigd boven in deze boom. In het midden van de begraafplaats staat ook een witgeverfd baarhuis (1877), de plek waar in de negentiende eeuw de doden opgebaard konden worden. Het baarhuis is heden ten dage in gebruik als een diensthuis. Het (tegenwoordig incomplete) smeedijzeren hek (1873) bij de ingang van de begraafplaats is versierd met diverse symbolen van de dood, zoals een schedel, een fakkel en een zeis. Begraafplaats Taxushof in het nabijgelegen Nieuw-Vennep heeft eenzelfde, compleet hek (1875) bij de ingang; hierbij zijn de zijvleugels van het hek wel bewaard gebleven. Zowel begraafplaats Iepenhof als de nabijgelegen kerk en pastorie staan op een terp. Op de begraafplaats ligt onder anderen Dirk David Buurman, die modelstond voor het personage Dik Trom uit de verhalen van C. Joh. Kieviet, begraven. Verder liggen op de begraafplaats diverse mensen begraven die betrokken waren bij de drooglegging van de Haarlemmermeer. Noten
Joodse begraafplaats (Steenwijk)

De Joodse begraafplaats in de Overijsselse stad Steenwijk is gelegen aan de Eesveenseweg. Voor 1700 woonden er al Joden in Steenwijk en het stadsbestuur moedigde rond 1720 de vestiging van Joodse handelaren aan. De doden werden vanaf ca. 1775 begraven op een begraafplaats aan de Schapendrift ten zuiden van Noordwolde. Rond 1795 werd de dodenakker aan de Eesveenseweg aangekocht. Deze werd in de loop der jaren verschillende malen uitgebreid. De gemeente Steenwijk zorgt voor het onderhoud. De grafstenen zijn in juni 2001 gerestaureerd onder auspiciën van de stichting Beth Chaim. Het reinigingshuisje is in 1985 opnieuw opgebouwd, in de voorgevel bevindt zich sindsdien een gedenkplaat voor de Joodse bewoners van Steenwijk die de Tweede Wereldoorlog niet hebben overleefd. Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Afbeeldingen
Technická univerzita v Eindhovenu

Technická univerzita v Eindhovenu (nizozemsky: Technische Universiteit Eindhoven), zkratka TU/e, je veřejná technická univerzita v nizozemském městě Eindhoven. Založena byla 23. června 1956 pod názvem Technische Hogeschool Eindhoven. Škola je rozdělena na devět fakult (departmentů), všechny jsou orientovány technicky. V roce 2023 měla téměř 13 tisíc studentů. Většina studentů platí školné. Podle žebříčku QS World University Rankings 2024 jde o 124. nejlepší vysokou školu na světě (51. v Evropě) a 78. nejlepší technickou školu světa. K nejznámějším pedagogům na škole patřil nositel Nobelovy ceny Archer Martin, držitel Turingovy ceny Edsger Dijkstra nebo matematik Nicolaas Govert de Bruijn. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Eindhoven University of Technology na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Technická univerzita v Eindhovenu na Wikimedia Commons
Technische Universität Eindhoven

Die Technische Universität Eindhoven (niederländisch Technische Universiteit Eindhoven, abgekürzt TU/e) ist eine Technische Universität im niederländischen Eindhoven. An der Universität studieren momentan etwa 11.000 Studenten, die von 2.000 Akademikern und 1.000 sonstigen Angestellten betreut werden. Das Studium findet in englischer Sprache statt. Die QS World University Rankings 2024 positionieren die TU Eindhoven auf Platz 124 weltweit. Sie ist somit gemäß diesem Ranking die viertbeste Universität in den Niederlanden (hinter der TU Delft, der Universität Amsterdam und der Universität Utrecht). Fakultäten Es gibt neun Fakultäten: Fakultät für Architektur Fakultät für Biomedizinische Technik Fakultät für Angewandte Chemie Fakultät für Elektrotechnik Fakultät für Wirtschaftsingenieurwesen und Innovationsforschung Fakultät für Maschinenbau Fakultät für Mathematik und Informatik Fakultät für Angewandte Physik Der im nahegelegenen Veldhoven ansässige Hersteller von Lithographiesystemen ASML ist regelmäßiger Drittmittelgeber der Universität. Im Mai 2024 kündigte das Unternehmen beispielsweise die Bereitstellung von 80 Millionen Euro für das Promotionsprogramm und die Aktualisierung der Reinräume der Universität an. Frauenquote An der TU Eindhoven waren 2019 nur 15–16 % aller Professoren weiblich. Der Direktor hat ein Programm gestartet, um dem entgegenzuwirken. Die TU startete am 1. Juli 2019 ein Programm, welches 5 Jahre dauern soll. Während des Projekts werden nur Frauen eingestellt und erhalten eine Vergütung von 100.000 € zu ihrem Einstiegsgehalt dazu. Können nicht alle Stellen mit Frauen besetzt werden, dürfen Männer eingestellt werden. Der Direktor bezieht sich dabei auf europäisches Recht, nachdem Universitäten bevorzugt aus unterrepräsentierten Bevölkerungsgruppen rekrutieren können. Kritiker dieser Maßnahme sprechen von Diskriminierung von Männern aufgrund ihres Geschlechts. Siehe auch Liste der Universitäten in den Niederlanden Weblinks Website der Universität (englisch) Einzelnachweise