NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Brug 8

Brug 8 is de officiële aanduiding van een brug in Amsterdam-Centrum. De brug had tot 5 juli 2016 de onofficiële naam Huiszittenbrug, waarmee het verwees naar het Huiszittenpakhuis. Deze naam is echter komen te vervallen. De vaste plaatbrug is gelegen in de Raadhuisstraat en overspant de Singel. Er lag al minstens twee eeuwen een brug, die in 1894 nog aan de eisen van de tijd was aangepast. De Raadhuisstraat was toen net aangelegd. Rond 1922 werd besloten de oude brug te vervangen door een nieuwe. Deze brug werd ontworpen door Piet Kramer en van februari tot december 1925 gebouwd. De brug heeft enkele kenmerken behorend tot de Amsterdamse School. De typische Kramerelementen als de bakstenen bruggenhoofden met natuurstenen al dan niet gebeeldhouwde zuilen zijn terug te vinden bij deze brug. De brug maakt onderdeel uit van een set van drie bruggen (brug 8, brug 22 en brug 106) in de verkeersafvoer/toevoerroute naar en van Amsterdam-West via de Rozengracht. Ze hebben alle drie hetzelfde uiterlijk, terug te vinden in bijvoorbeeld het siersmeedwerk voor de balustraden. De brug had jarenlang de officieuze titel Huiszittensluis. Deze titel was een vernoeming naar het Huiszittenpakhuis (ten behoeve van armenbedeling), dat stond tot eind 19e eeuw waar toen het Amsterdam Hoofdpostkantoor verrees. Tussen de Singel en het huiszittenspakhuis liep de Huiszittensteeg. In juli 2016 besloot de gemeenteraad na een inspraakronde dat die officieuze tenaamstelling niet meer gebruikt mocht worden in officiële stukken. De kennis over de binding met het verleden was in de loop der jaren verloren gegaan.
Warmoesbrug (Amsterdam)

De Warmoesbrug (brug 22) is een vaste plaatbrug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de Raadhuisstraat en overspant de Herengracht. De brug dankt haar naam aan de Warmoesgracht, die na de demping Raadhuisstraat ging heten. Er ligt hier al eeuwen een brug. Pieter Bast tekende haar in op zijn kaart uit 1599. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende de brug als een hoge brug met vijf doorvaarten/bogen in op zijn kaart van 1625. Dan ligt de brug in de noordelijke kade van de Warmoes Graft en over de Heere Graft. Er kwam hier toen rond 1895 een nieuwe boogbrug, maar die kon het verkeer niet aan, toen ook de Rozengracht gedempt werd er zo een uitvalsweg naar Amsterdam-West ontstond. Bovendien zouden zowel paardentram als elektrische tram moeite hebben met een boogbrug. Piet Kramer maakte in 1921 al een ontwerp voor de brug in de Amsterdamse Schoolstijl, maar door de prijsverhogingen als gevolg van de Eerste Wereldoorlog kon pas in februari 1925 begonnen worden met plaatsing van een nieuwe brug. De brug kent een aantal kenmerken van Kramers bruggen, zoals het siersmeedwerk in de balustrades en versieringen op de natuurstenen pylonen. Er was hier tot 1 september 1957 drierailig spoor voor de tram in gebruik, normaalspoor voor de stadstram, en meterspoor voor de tramlijn Amsterdam - Zandvoort waarbij één spoorstaaf gemeenschappelijk werd gebruikt. Pas in de jaren 70 bij een spoorvernieuwing verdween dit drierailig spoor en kwam er alleen normaal spoor.
Niek Engelschmanbrug

De Niek Engelschmanbrug (brug 106) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze verbindt de Raadhuisstraat met de Westermarkt, ze overspant daarbij de Keizersgracht. Hier kwam in de jaren negentig van de 19e eeuw een brug, toen eerst de Warmoesgracht werd gedempt en later een doorbraak tussen de Herengracht en Keizersgracht werd gemaakt om een af- en aanvoerweg van en naar Amsterdam-West te maken. De route voldeed aan haar verwachtingen want in 1922/1923 kwamen al de eerste plannen om de bruggen in die route te verbreden. Voor brug 106 kwam realisatie pas laat op gang, in 1925 was het klaar. In dat traject zaten ook de aanpassingen aan brug 108 verderop in de radiaalweg. De brug kreeg ook samen met brug 8 en brug 22 eenzelfde uiterlijk, maar kreeg maar twee doorvaarten in plaats van drie. Het ontwerp van de brug is afkomstig van de Dienst der Publieke Werken. En in dit geval is de brug zonder meer toe te wijzen aan Piet Kramer, de bruggenarchitect aldaar. De brug is gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School met de afwisseling tussen bak- en natuursteen. Er zijn beelden van Hildo Krop op de brugpijlers. Tot slot heeft de brug balustrades van siersmeedwerk, hier zelfs ontworpen en gemaakt door H.J. Winkelman. In 2001 werd de brug tot rijksmonument benoemd. Het Monumentenregister omschrijft de brug daarbij als volgt: "Vaste plaatbrug met twee doorvaarten. Landhoofden van baksteen en natuursteen. Vleugels van baksteen, aan de onderzijde bij de waterlijn voorzien van blokken natuursteen en op de uiteinden verzwaard met gebeeldhouwde pylonen. Pijlers van baksteen en gedecoreerde blokken en banden natuursteen. Beeldhouwwerk bij de middenpijlers van grijs graniet voorstellende twee keer een faunskop met lange baard tussen groepen van drie kraaien waaronder twee koppen van kikkers. Stalen randliggers aan de onderzijde dichtgezet met stalen afdekplaten en aflopend aansluitend op andere liggers. De stalen randliggers hebben een eenvoudig geprofileerde afdeklijst van staal." De brug wordt omringd door gemeentelijke- en rijksmonumenten. De brug speelde een rol tijdens rellen van 10 maart 1966, het huwelijk tussen prinses Beatrix en Claus van Amsberg. Op en rond de brug was veel politie en militairen op de been, die ingrepen en de demonstranten via de Keizersgracht weg probeerden te krijgen. De drukke verkeersbrug geeft ook ruimte aan diverse tramlijnen. De brug is in 2002 vernoemd naar Niek Engelschman, acteur, homo-activist en verzetsstrijder in de Tweede Wereldoorlog. Naast de brug ligt tussen de gracht en de Westerkerk het Amsterdams homomonument.
Isa van Eeghenbrug

De Isa van Eeghenbrug is een vaste plaatbrug met drie doorvaarten in Amsterdam-Centrum. Geschiedenis De brug met brugnummer 30 is gelegen in de Vijzelstraat en overspant de Herengracht, op die plaats lag al sinds rond 1727 een brug. Rond 1882 werd de brug aangepast aan de eisen van het verkeer; ze werd verlaagd en verbreed. Toen ook deze versie niet meer voldeed maakte architect Jo van der Mey van de Dienst der Publieke Werken voor de drie bruggen (30, 41 en 70) rond 1911 nieuwe ontwerpen. Het zou met brugnummer 41 en 70 een serie van drie bruggen vormen in die Vijzelstraat., zodat de drie bruggen een eenheid zouden vormen. De uitvoering vond echter met tussenposes plaats, die veroorzaakt werden door de verbreding van de Vijzelstraat, die in fases plaatsvond. Piet Kramer zag zich rond 1919 genoodzaakt drie nieuwe bruggen te ontwerpen, waarbij hij wel de brugstructuur van Van der Mey overnam, maar de centrale gedachtegang ging verloren. De brug werd in 1922 opgeleverd, hetgeen in granieten jaarstenen (Anno 1922) aan beide zijde van de brugpijlers kenbaar wordt gemaakt. De landhoofden en pijlers zijn uitgevoerd in bak- en natuursteen. De brug wordt omgeven door vier natuurstenen zuilen waar de landhoofden overgaan in het brugdek. Die zuiltjes zijn waarschijnlijk ook door Kramer ontworpen, gezien hun oosterse motieven; hij zorgde namelijk ook voor een nieuwe balustrade met siersmeedwerk (ten opzichte van de tekeningen van Van de Mey, die er lantaarns had getekend). Het geheel wordt gedragen door een houten paalfundering. De brug werd rond 1954 heringericht en in 1968 kreeg ze een nieuw brugdek. De brug kreeg pas in 2016 haar officiële tenaamstelling, een vernoeming naar Isabella Henriette van Eeghen, archivaris en historica onder andere bij het Stadsarchief Amsterdam. Gedurende haar leven was dat gevestigd aan de Amsteldijk, maar vanaf 2007 in Gebouw De Bazel aan de Vijzelstraat, gelegen naast de brug. Niet veel later in 2018 werd geconstateerd dat de brug aan restauratie toe is. Ze is versleten door het zware vracht- en tramverkeer. De werkzaamheden begonnen in 2020. Bij de restauratie bleek in de zomer van 2020 dat de liggers 2,6 centimeter te laag waren gepositioneerd. Daardoor raakten rondvaartboten beschadigd. De liggers werden daarop alsnog iets hoger gelegd; de brug was met een doorvaarthoogte van 1,71 +NAP al voor de restauratie een van laagste bruggen van Amsterdam waaronder doorgevaren wordt (1,71 +NAP ten opzichte van normale doorvaarthoogte van 1,80 +NAP), aldus Het Parool van 26 augustus 2020. Op 8 december 2023 verdween de laatste tramlijn van de brug. Afbeeldingen
Johanna Borskibrug

De Johanna Borskibrug (brugnummer 41) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de Vijzelstraat en overspant de Keizersgracht. Geschiedenis Op deze plek ligt al eeuwenlang een brug. Stadarchitect Daniël Stalpaert tekende hem in op zijn ontwerp stadsplattegrond van 1662, in die tijd was er nog geen bebouwing. Toen Frederick de Wit in 1688 een nieuwe plattegrond maakte was er al flink gebouwd bij de brug. In 1882 werd de brug verlaagd en verbreed. Tegelijkertijd werden dezelfde werkzaamheden uitgevoerd bij brug 30 en brug 70. Deze in elkaars verlengde liggende bruggen hebben vanaf dan een gezamenlijke geschiedenis. Vanwege de verbreding van de Vijzelstraat die plaatsvond vanaf 1911 maakte architect Jo van der Mey ontwerpen voor de drie bruggen. Ze zouden qua uiterlijk een eenheid moeten vormen. De uitvoering vond echter met tussenposes plaats, dit werd veroorzaakt door het feit dat de verbreding van de straat in fases plaatsvond. Piet Kramer kreeg rond 1919 opdracht drie nieuwe bruggen te ontwerpen. Voor brug 30 gebruikte hij nog grotendeels het origineel, maar voor de bruggen 41 en 70 maakte hij een geheel nieuw ontwerp. Huidige brug Brug 41 werd in 1923 opgeleverd. De landhoofden en pijlers zijn uitgevoerd in bak- en natuursteen. De brug wordt omgeven door vier natuurstenen zuilen op de landhoofden; deze vermelden SPQA, een grapje van Kramer die hiermee verwees hiermee naar het Romeinse rijk (SPQR) en de Dienst der Publieke Werken. Kramers hand is herkenbaar in de jaarstenen (anno 1923) en het siersmeedwerk in de balustraden/leuningen. De borstweringen zijn opgetrokken in de stijl van de Amsterdamse School, met metselverbanden die baksteen en natuursteen afwisselen en afgesloten zijn met bewerkt natuursteen. De brug werd in de jaren 1950 vanwege de toenemende verkeersstromen heringericht. In 1974 is enkele meters ten westen van de brug een voetgangerstunnel onder de Keizersgracht aangelegd: de Poentunnel tussen De Bazel en een ander bankgebouw. Ondanks de naam was de tunnel bedoeld voor bankmedewerkers, niet voor geldtransport. Vanwege verzakkingen werd de brug in 2020/2021 in delen uit elkaar gehaald en vervolgens weer in elkaar gezet. Voor voetgangers en fietsers waren twee noodbruggen gelegd, maar Tram 24, de enige die nog over de brug reed, werd omgeleid. Eind 2023 verdween de tram definitief van de brug. Naam In 2016 kreeg brug 41 een naam: Johanna Borskibrug, naar Johanna Jacoba Borski-van de Velde, een 19e-eeuwse financier die geboren was aan de Vijzelstraat. Als mede-oprichtster van de Nederlandsche Handel-Maatschappij (NHM) redde ze deze firma diverse keren. Lang na haar dood werd De Bazel aan de Vijzelstraat het hoofdkantoor van NHM. Afbeeldingen
Aalmoezeniersbrug

De Aalmoezeniersbrug (brug nr. 68) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ligging De brug is gelegen in de Leidsestraat en overspant de Prinsengracht. De naam verwijst naar het bestedelingenhuis of aalmoezeniershuis, dat gevestigd was aan de Prinsengracht. Het originele opvanghuis voor arme wezen en weduwen was gevestigd naast wat meer dan een eeuw lang het Amsterdamse Paleis van Justitie was en waarmee, althans het gebouw, het in de 19e eeuw samengevoegd werd. In 2017 staat het leeg. Overigens ligt in de Prinsengracht over de Leidsegracht brug 93, die tot 2016 de officieuze naam Bestedelingenbrug droeg, maar sinds 2007 de Pieter Goemansbrug heet. Geschiedenis De Aalmoezeniersbrug (toen nog alleen aangeduid met brugnummer 68) vormde in de Leidsestraat samen met de Koningssluis en brug 43 de uitvalsweg van Amsterdam-Centrum naar Amsterdam-West. Rond 1860 werd op deze plek een brug gebouwd volgens een ontwerp van stadsarchitect Bastiaan de Greef. De straat en bruggen werden door toenemend verkeer te smal. Vanwege met name de trams werden de bruggen aangepast (alleen op de bruggen is er plaats voor tramhaltes). Het ontwerp van de nieuwe brug kwam van Piet Kramer. Hij had een plaatbrug voor ogen met drie doorvaarten en landhoofden/pijles van bak- en natuursteen. De vleugels vertonen daarbij een siermotief. De plannen voor de brug dateren van 1916 toen voor de drie bruggen een budget was gereserveerd van 150.000 gulden. Dat bleek bij uitvoer echter onvoldoende; de Eerste Wereldoorlog maakte grondstoffen flink duurder. In de jaren 1920/1921 was het budget bijna verdubbeld. Dat had zijn gevolgen, want de Aalmoezeniersbrug werd verrijkt met balustrades van siersmeedwerk en een aantal granieten beeldhouwwerken (vier fabeldieren) van Hildo Krop. Vanaf 2002 is de brug een rijksmonument. Aan de andere kant kon de gemeente flink besparen, een demping van de Leidsegracht ten behoeve van verkeer kon achterwege blijven. In de jaren zeventig verloor de Leidsestraat haar functie als verkeersweg; het werd voetgangersgebied. Verkeer De verkeerssituatie op de brug is vanwege het autovrij zijn van de Leidsestraat aangepast. Het verkeer rijdt hier links (op zijn Engels dus; het komt er op neer, dat het verkeer hier kan keren naar de andere kade van de Prinsengracht). De tramlijnen 2 en 12 rijden rechts (Nederlands). Daartussen manoeuvreren de fietsers, etc. zoals het hun uitkomt.
Makelaarsbruggetje

Het Makelaarsbruggetje (brug 105) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De voetgangersbrug is gelegen in het verlengde van de Sint Barberenstraat en voert over de Oudezijds Voorburgwal. De brug dateert uit 1893 toen tabaksmakelaar Frederik (Frits) Olie hier op eigen initiatief een brug liet bouwen. Hij wilde een kortere route tussen de kantoren van tabakshandelaren staande aan de oneven zijde van de Oudezijds Voorburgwal en de tabaksveiling, dan gehouden in Frascati aan de Nes (de Sint Barberenstraat leidt naar de Nes). Olie en zijn collegae moesten zelf de brug betalen, onderhouden en vrijhouden voor voetverkeer. Ze betaalden verder jaarlijks huur aan de gemeente Amsterdam voor het in gebruik hebben van de grond en het wateroppervlak waar de pijlers in stonden. De brug kreeg een apart uiterlijk; ze ligt relatief hoog boven het water omdat er ten tijde van de aanleg nog scheepvaartverkeer onderdoor moest kunnen. Tegelijkertijd liggen hier de walkanten vrij laag, daarom kreeg de brug aan beide zijden een aantal traptreden. De gemeente nam de brug in 1907 over van de tabakshandelaar. De brug heeft diverse renovaties ondergaan. In eerste instantie was de gehele brug van gietijzer met houten planken. Niet alleen de liggers en balustrades waren van gietijzer, maar ook de brugpijlers en dat is vrij zeldzaam. In 1991 was de brug dermate versleten dat een grote renovatie nodig was. Het werd toen verstandig geacht de overspanning en leuningen uit tevoeren in staal. De overige delen konden worden hergebruikt en bleven ongewijzigd. Door deze herstelwijze kon de brug in 2001/2002 benoemd worden tot rijksmonument. In 2014 was een volgende opknapbeurt noodzakelijk. De naam is een vernoeming naar de tabaksmakelaars. De overspanning kreeg als officieuze benamingen ook 'Tabaksbruggetje' en 'Brug der Tabakieten' mee.
Entrepotdoksluis

The Entrepotdoksluis (bridge no. 80) is a bridge in Amsterdam-Centrum that crosses a lock by the same name. Location The bridge is located in the Hoogte Kadijk and spans the north side of the Entrepotdoksluis (a canal lock), which leads from the Entrepotdok to the Nieuwe Vaart. The bridge has been a rijksmonument (national monument) since 2001. The bridge has a passage opening of 13.44 metres (44.1 ft) wide and a passage height of 3.02 metres (9.9 ft) The bridge gave access to the Entrepotdok, an inland port built in 1827 where imported goods were stored until the import duties were paid. Background The current Entrepotdoksluis (lock) was opened in 1840. A double wooden drawbridge was then built over it. As the shipping was still busy, the bridge could not be replaced by a fixed bridge when it was repaired. Around 1902, the municipality opted for an iron/steel drawbridge. In September 1902, the first tender was made, 16 m³ of granite had to be delivered to this bridge. According to the Monuments Register and Frank V. Smit, the bridge was built in 1903. Design The monuments register described the bridge in August 2017 as follows: a single seesaw or drawbridge with passage designed by the Public Works Department. It has abutments made of brick and dimension stone, a frame with simple steel girders and a (still) partially wooden bridge deck. The frame and balance are made of riveted steel with half-timbering. The lifting cables are also made of steel. The movement work is performed in a quadrant. In contrast to many steel bridges, the balustrades are made of decorative ironwork. History The bridge was made by Werkspoor op Oostenburg. In 1911, the controls were given electric power with a drive from the NB Haarlemsche Machinefabriek v / h / Gebr. Figee. Some repair work had to be done in 1936, but the bridge has done its job perfectly since its placement. However, today the bridge is controlled in the same way as the adjacent bridge 327, which resulted in a saving on the lubrication frequency from 10 times a month to once every quarter. According to Smit van Wichert, the designer was Arend de Graaf and belongs to his first generation of drawbridges. Very few of them are left because they became outdated and looked somewhat crude. In the years following the construction of this bridge, De Graaf's drawbridges became somewhat more ornate, so the movement work became open (it is closed at bridge 80). It was not until 1915 that the definitive De Graaf drawbridge took its shape under the influence of structural engineer Adriaan Dwars. The end result of all improvements can be found in bridge 307, the result of a collaboration with Piet Kramer. See also Canals of Amsterdam Notes Sources
Entrepotdoksluis

De Entrepotdoksluis (brug nr. 80) is een brug in Amsterdam-Centrum. De brug ligt aan de Hoogte Kadijk en overspant de noordzijde van de Oude Entrepotdoksluis, die het water van het Entrepotdok verbindt met de Nieuwe Vaart en daarmee met het Oosterdok en het IJ. De brug beschikt over een doorvaartopening van 13,44 meter breed en met een doorvaarthoogte van 3,02 meter. De sluis gaf schepen toegang tot het Entrepotdok, een in 1827 aangelegde binnenhaven waar geïmporteerde goederen werden opgeslagen tot de invoerrechten waren betaald. De brug werd in 2001 aangewezen als rijksmonument. Geschiedenis De huidige Entrepotdoksluis werd in 1840 geopend. Er kwam vervolgens een dubbele houten ophaalbrug overheen om de beide zijden van de Hoogte Kadijk met elkaar te verbinden. Aangezien er nog drukke scheepvaart was, kon de brug bij vernieuwing nog niet vervangen worden door een vaste brug. De gemeente koos in circa 1902 voor een ijzeren/stalen ophaalbrug. In september 1902 werd de eerste aanbesteding gedaan, er moest 16 m³ graniet geleverd worden deze brug. De brug werd volgens het Monumentenregister en Frank V. Smit gebouwd in 1903. Het monumentenregister omschreef de brug in augustus 2017 als volgt: een enkele wip- of ophaalbrug met doorvaart, zij is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. Ze heeft landhoofden van bak- en natuursteen, een val met eenvoudige stalen randliggers en een (nog) gedeeltelijk houten brugdek. De hameipoort en balans zijn van geklonken staal met vakwerk. De hefkabels zijn eveneens van staal. Het bewegingswerk is in een kwadrant uitgevoerd. In tegenstelling tot het vele staal, zijn de balustrades uitgevoerd in siersmeedwerk. Op beide hameistijlen is in een metalen inscriptie nog te lezen dat de brug door de Nederlandsche Fabriek van Werktuigen en Spoorwegmaterieel te Amsterdam in 1903 is gebouwd, beter bekend als Werkspoor. In 1911 werd de bediening elektrisch gemaakt met een aandrijving van de NB Haarlemsche Machinefabriek v/h/ Gebr. Figee. In 1936 moesten er enige herstelwerkzaamheden verricht worden, maar eigenlijk deed de brug sinds haar plaatsing haar werk perfect. Echter heden ten dage is de brug net als de naastgelegen brug 327 uit de bediening, hetgeen bijvoorbeeld een besparing opleverde op de smeerfrequentie (normaliter 10 keer per maand, nu eens per kwartaal). Het ontwerp was volgens Smit van Wichert Arend de Graaf en behoort tot "zijn" eerste generatie ophaalbruggen. Daarvan zijn er nog zeer weinig over. Dit komt omdat ze uit de tijd raakten, maar ook een enigszins lomp uiterlijk hadden. Gedurende de jaren na plaatsing van deze brug werden de ophaalbruggen van De Graaf enigszins sierlijker, zo werd het bewegingswerk open (bij brug 80 nog gesloten). Pas rond 1915 kreeg de 'definitieve ophaalbrug van De Graaf' onder invloed van bouwkundig ingenieur Adriaan Dwars haar gestalte. Het eindresultaat van al deze verbeteringen kan teruggevonden worden in brug 307 - het resultaat van een samenwerking met Piet Kramer. Afbeeldingen
Gebouw Industria

Gebouw Industria is een sociëteitsgebouw uit 1916 in de Nederlandse hoofdstad Amsterdam. Het gebouw is gelegen aan de zuidoostkant van de Dam, op de hoek van het Rokin in Amsterdam (adres: Dam 25). Het gebouw is tot stand gekomen op initiatief van de 'Naamlooze Vennootschap Maatschappij tot exploitatie van het gebouw Industria', ook wel de ook wel 'De Industrieele Club' genoemd en werd ontworpen door architect Foeke Kuipers (1871-1954). Geschiedenis De in 1913 opgerichte Industrieele Club was een nationaal centrum voor de groeiende Nederlandse industrie en handel. Direct na de oprichting werd aan architect Kuipers opdracht gegeven voor de bouw van het Clubgebouw. Voor het ontwerp liet Kuipers zich inspireren door de nabijgelegen Beurs van Berlage. H.P. Berlage was dan ook een van zijn leermeesters. Kuipers ontwierp niet alleen het gebouw, maar was ook verantwoordelijk voor het nog steeds bestaande en schitterend gerestaureerde interieur. Het gebouw kwam op de plaats van het vroegere 'Beurspoortje' dat de verbinding vormde tussen de Dam en de vroegere Beurs van Hendrick de Keyser aan het Rokin. In het nieuwe gebouw is ook een doorgang opgenomen tussen de Dam en het Rokin met de naam 'Beurspoortje'. Met de vervanging van de oude bebouwing door het nieuwe gebouw Industria werd de smalle doorgang tussen de Dam en het Rokin aanzienlijk verbreed. Tijdens de bouw van de funderingen in 1913 stuitte men op restanten van een vroegere schutsluis uit de middeleeuwen die onderdeel was van de afdamming van de Amstel en ooit de scheiding vormde tussen Rokin en Damrak. Huidig gebruik De parterre bestaat tegenwoordig uit: Juwelier Gassan en de ingang voor de Koninklijke Industrieele Groote Club met het daarboven gelegen Hotel. Op de eerste verdieping bevinden zich: de Eetzaal, de Bar, de Clubzaal, de Dameszaal, de Bestuurskamer, een balkon en toiletten. Op de tweede verdieping bevinden zich: de Groote Zaal, de Damzaal, de Kluiskamer, de Bibliotheek, het kantoor en toiletten. En op derde verdieping de keuken. Voorheen bevonden zich vanaf de derde verdieping enkele kantoren. Na de grote restauratie in 2017 bevindt zich er sindsdien, totaal gescheiden van de Club, het vijfsterrenhotel 'TwentySeven' met zijn Michelinster restaurant Bougainville. Op 1 januari 1976 fuseerde de Industrieele Club met de Sociëteit 'De Groote Club Doctrina et Amicitia', die tot dan was gevestigd in hun Clubhuis Dam 27, hoek Kalverstraat. Vanwege het 100-jarig bestaan van De Industrieele Club en het 225-jarig bestaan van De Groote Club ontving de Club in 2013 het predicaat Koninklijk uit handen van burgemeester Eberhard van der Laan.