NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Merwedebrug (Beneden-Merwede)

De Merwedebrug, ook wel Papendrechtsebrug genoemd, is een stalen boogbrug in Nederland, gelegen in de N3 tussen Papendrecht en Dordrecht. De brug overspant de Beneden-Merwede en heeft een totale lengte van 1.032 meter, met een hoofdoverspanning van 203 meter. Kenmerken De brug bestaat uit een stalen boogbrug met een aansluitende Basculebrug aan de noordzijde. De doorvaarthoogte is circa 11,16 meter, berekend ten opzichte van de maatgevende hoge waterstand (MHWS). De totale overspanning is groter dan de rivierbreedte doordat de brug ook de 1e Merwedehaven van Dordrecht overspant. De Merwedebrug telt 2x2 rijstroken en heeft aan de oostzijde een fietspad voor langzaam verkeer. Ten noorden van de brug ligt de aansluiting Papendrecht, en ten zuiden de aansluiting Dordrecht-Centrum. De omgeving is vooral industrieel en havengerelateerd. De brug is de enige vaste oeververbinding over de Beneden-Merwede in deze regio en dient als omleidingsroute voor vervoer van gevaarlijke stoffen die niet door de Drechttunnel mogen. Het wegvak tussen de brug en de A15 heeft geen autowegstatus om landbouwverkeer toe te laten. Geschiedenis De Merwedebrug werd gebouwd om de groei van Dordrecht op te vangen en was de eerste wegbrug over de Beneden-Merwede. De brug, ontworpen door dezelfde ingenieur als de eerste Van Brienenoordbrug, is in 1967 geopend. De stalen boog is gefabriceerd door Penn en Bauduin in Dordrecht en werd op de oever gebouwd en ingevaren. Oorspronkelijk sloot de brug alleen aan op lokale wegen; pas eind jaren 1980 en begin jaren 1990 werd de N3 doorgetrokken tot de A16. Het fietspad werd pas rond 1977 aangelegd, aanvankelijk niet geschikt voor zwaar verkeer. In 1996 werd de brug geconserveerd en in de jaren daarna zijn meerdere inspecties uitgevoerd waarbij corrosie en vermoeidheidsschade aan het rijdek zijn geconstateerd. Renovatie vanaf 2026 In 2025 is de opdracht gegund aan Combinatie Mobilis en Croonwolter&dros voor renovatie van het beweegbare deel van de brug. De renovatie omvat vervanging van de brugklep, aandrijf- en bewegingswerk, technische systemen en het verwijderen van het bedienhuis. Betonwerk in de brugkelder wordt vernieuwd en pijlers worden versterkt. De werkzaamheden starten in 2026 en duren ruim een jaar. Gedurende deze periode is de brug deels afgesloten voor verkeer en gestremd voor hoge scheepvaart. De renovatie kost circa €86,7 miljoen en maakt deel uit van een groter onderhoudsprogramma voor infrastructuur in de Drechtsteden. Verkeersintensiteiten Het dagelijkse verkeer op de Merwedebrug steeg van 61.400 voertuigen in 2006 naar 76.200 in 2023, waarmee het een van de drukste niet-snelwegbruggen van Nederland is. Foto's van het transport van de brug in 1967 van Dordrecht via Rotterdam naar Papendrecht
Waalhaven (Nijmegen)

De Waalhaven, ook bekend als de Nieuwe Haven, is een haven in de wijk Biezen van de Nederlandse stad Nijmegen. De haven is gelegen aan de Waal, net voorbij de Nieuwe Hezelpoort en direct naast de Spoorbrug. De haven werd in 1852 en 1853 aangelegd, buiten de toen nog bestaande oude Hezelpoort. De Waalhaven verving de Oude Haven uit 1602 die wat oostelijker had gelegen, ongeveer ter hoogte van het midden van de huidige Waalkade. In de jaren '30 werd de haven in het kader van de werkverschaffing uitgebreid in westelijke richting. In deze zelfde periode is de naam gewijzigd van Nieuwe Haven in Waalhaven. De Waalhaven was tot midden jaren '90 vooral een industriehaven. Sindsdien is het een vluchthaven en aanlegplaats voor de beroepsvaart. Er liggen ook enkele woonboten. Het beheer is in handen van de gemeentelijke havendienst. De haven is 380 meter lang en tussen de 95 en 200 meter breed. De diepte varieert tussen de 4,50 en 5,75 meter. Rondom de haven lag lange tijd industrie en een slachthuis. In de jaren 2010 en 2020 werden deze vervangen door woningen onder de naam Waalfront. Ook de drukkerij en kantoren van De Gelderlander lagen tot 2011 direct aan de Waalhaven.
Barbaratoren (Gouda)

De Barbaratoren is het restant van de afgebroken kapel van Sint-Barbaragasthuis op de hoek van de Kuiperstraat en de Keizerstraat in de Nederlandse stad Gouda. Geschiedenis Het Barbaragasthuis is in 1468 gebouwd door het Sint-Barbaragilde. In 1505 bouwde het gilde bij het gasthuis een kapel. De heilige Barbara was een van de veertien zogenaamde noodhelpers. Zij werd met name te hulp geroepen als beschermster tegen de pest. In de 16e eeuw deden gasthuis en kapel ook dienst als armenschool. Na de hervorming werd de kapel in 1581 door het stadsbestuur verkocht. In 1690 werden er op de plaats van het schip drie woningen gebouwd. Een ander deel van de kapel diende in die tijd als paardestal. Van de kapel en van het gasthuis bestaan nog slechts bouwresten in de woningen op de hoek van de Keizerstraat en de Kuiperstraat. De Barbaratoren is van buitenaf het enige zichtbare overblijfsel van het oorspronkelijke complex. In 1859 waren de steunberen en een gotisch venster van de kapel nog zichtbaar in het straatbeeld (zie litho van Gijsbert Johannes Verspuy). Klokkentoren De torenklok bezit slechts één wijzer, die de tijd aangeeft. De bijnaam Malletoren zou hieraan te danken zijn. Oorspronkelijk was dit de klok van de afgebroken Dijkspoort. Anderen wijzen echter op de overlevering, dat door een defect in het uurwerk de klok bleef slaan en dat de toren daarom zijn bijnaam verkreeg. De klok zelf was afkomstig uit de Noodgodskapel, maar werd in de Tweede Wereldoorlog geroofd door de Duitsers. De toren is in 1988 gerestaureerd.
Joodse begraafplaats (Aalten)

De Joodse begraafplaats van Aalten in de Nederlandse provincie Gelderland ligt aan de Haartsestraat. Geschiedenis Hoewel men in vrijwel alle Achterhoekse dorpen en steden in de 16e eeuw reeds een Joodse gemeenschap kende, nam het aantal Joden in Aalten vooral in de 19e eeuw tijdens de Franse Tijd in omvang toe. De begraafplaats, die was aangelegd in een bos aan de Haartsestraat, kwam in 1852 officieel in eigendom van de Joodse gemeente. Mogelijk vonden er toen al vanaf 1820 begravingen plaats. De lommerrijke dodenakker is nog altijd in gebruik. Hij is voorzien van een metaheerhuis en omringd met een stevig hekwerk. Er staan ongeveer zeventig grafstenen. Afbeeldingen Zie ook Lijst van Joodse begraafplaatsen in Nederland Lijst van gemeentelijke monumenten in Aalten
Sint-Michaëlskerk (Zwolle)

Die Sint-Michaëlskerk, auch Grote Kerk, ist eine protestantische Kirche am Großen Markt in der niederländischen Stadt Zwolle. Geschichte 765 wird erstmals eine Kirche in Zwolle genannt. Um 1200 wurde eine romanische Kirche errichtet, die zwischen 1406 und 1466 durch die heutige dreischiffige Hallenkirche im Stil der Niederrheinischen Gotik ersetzt wurde. 1682 stürzte der 115–120 Meter hohe Turm aus dem 15. Jahrhundert ein, der durch Blitzeinschläge in den Jahren 1548, 1606 und 1669 beschädigt worden war. 1686 wurde an dieser Stelle die achtseitige Konsistorienkammer errichtet. Orgel Durch den Einsturz des Turmes wurde auch die alte Orgel stark beschädigt, sodass man sich zu einem Neubau entschloss und Kontakt mit Arp Schnitger aufnahm, der bereits viele Orgeln in den Niederlanden gebaut hatte und den besten Ruf genoss. Schnitger reiste im Winter 1718 nach Zwolle, konzipierte die Orgel und handelte den Kontrakt aus, der am 3. Januar 1719 von ihm unterzeichnet wurde. Seine Söhne Frans Caspar und Johann Georg begannen im April 1719 mit dem Bau, wobei Pfeifenmaterial von der Vorgängerorgel integriert werden sollte. 1720 beschloss man, die drei vorgesehenen Manualwerke um ein Brustwerk auf einem vierten Manual zu ergänzen. Am 30. September 1721 wurde die Orgel vollendet. Sie verfügte über 63 Register und war damit eine der größten Orgeln ihrer Zeit. Die Orgel wurde 1723 von Anthonij Aardewijn bemalt und vergoldet. Im 19. Jahrhundert und in der ersten Hälfte des 20. Jahrhunderts erfolgten verschiedene Umbauten und Änderungen in der Disposition. 1953–1955 führte die Firma Flentrop eine erste Restaurierung durch, die die Wiederherstellung der ursprünglichen Anlage und Disposition zum Ziel hatte. Seit 2008 wird in verschiedenen Phasen das kostbare Werk restauriert: zunächst die Spiel- und Registertraktur (2008), dann die Windversorgung (2013) und schließlich das Gehäuse und das Pfeifenwerk 2022–2023. Das Instrument hat heute 64 Register. Die Disposition lautet: Koppeln: I/II, III/II, IV/II, II/P 2 Tremulanten (für I und II/III/IV) Stimmung: Gleichstufige Stimmung Tonhöhe: a1 = 491,6 Hz bei 17 °C Winddruck: 78 mmWS Anmerkungen: Von der Schnitger-Orgel existiert ein komplettes Sampleset. Weblinks Geschichte der Kirche Schnitgerorgel Zwolle YouTube Michel Chapuis spielt Toccata und Fuge von Bach an der Arp Schnitger Orgel in der Sint-Michaëlskerk in Zwolle.
Grote of Sint-Michaëlskerk w Zwolle

Grote of Sint-Michaëlskerk – gotycka świątynia kalwińska znajdująca się w holenderskim mieście Zwolle. Historia Pierwsza świątynia w Zwolle powstała w IX lub X wieku, jest wzmiankowana w roku 1040. W XII wieku na miejscu drewnianej świątyni wzniesiono romański kościół, którego fundamenty częściowo odkryto podczas prac archeologicznych w 2021 roku. Świątynia została zniszczona podczas pożaru miasta z 1324 roku. Budowę obecnego, gotyckiego kościoła rozpoczęto około roku 1370, w latach 1406–1450 wzniesiono 113,5-metrową wieżę, a budowa reszty kościoła trwała do 1452. W 1578 roku kalwiniści przejęli kościół Najświętszej Maryi Panny, a 15 czerwca 1580 roku, w uroczystość św. Wita, Grote Kerk został splądrowany przez protestantów i w tym samym roku przeszedł w ich ręce. Po zajęciu miasta przez wojska francuskie w 1672 świątynię ponownie przejęli katolicy, lecz w 1674 wróciła w ręce kalwinistów. W 1548, 1606 i 1669 w wieżę uderzały pioruny, a w 1682 konstrukcja zawaliła się, niszcząc część nawy i organy. W 1686 na miejscu zniszczonej wieży wybudowano salę konsystorza. W latach 1882–1896 gmach poddano renowacji wg projektu Pierre’a Cuypersa i Lamberta Hezenmansa. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa. W ścianę wmurowano relief z romańskiej świątyni, z wizerunkiem Abrahama i postaci Archaniołów: Rafała, Michała i Gabriela. W kościele zachowały się pozostałości XV-wiecznych fresków Johana van den Mynnestena. Wnętrze zdobi XVI-wieczna przegroda chórowa i fragmenty sakramentarium autorstwa Willema Backerweerda. Barokową ambonę wykonał Adam Straesz z drewna dębowego w latach 1617–1622, ma wysokość 11,5 metra i jest drugą co do wysokości amboną w Holandii (po ambonie amsterdamskiego Nieuwe Kerk). Organy powstały w latach 1719–1721 wg projektu Arpa Schnitgera, wybudowali je jego dwaj synowie. Instrument obecnie składa się z ponad 4000 piszczałek zgrupowanych w 62 głosy. W kościele znajdują się również nagrobki malarzy Gerarda ter Borcha i Aleidy Greve oraz organmistrza Franza Caspara Schnitgera. Galeria Przypisy
Sint-Laurentiuskerk (Dongen)

De Sint-Laurentiuskerk is een voormalige katholieke parochiekerk van Dongen. De kerk, gelegen aan de Gasthuisstraat 1 en gekenmerkt door een opvallende koepel, wordt beschouwd als een der belangrijkste werken van de architect Joseph Cuypers. Geschiedenis De Sint-Laurentiusparochie is al oud. De voorgeschiedenis valt samen met die van de Oude Kerk. Deze kwam in 1648 aan de hervormden. De katholieken konden na enkele decennia gebruikmaken van een schuurkerk, die in 1828 vervangen werd door een waterstaatskerk aan de Hoge Ham. Deze brandde echter af in 1917. Hierop werd op nagenoeg dezelfde plaats de huidige Sint-Laurentiuskerk gebouwd, die in 1920 werd ingewijd. Van de oude waterstaatskerk werd een stenen maquette vervaardigd. Deze bevindt zich in de tuin van het secretariaat. Ondertussen had Dongen zich uitgebreid. Reeds in 1868 was een tweede parochie opgericht: de Sint-Hubertusparochie te Dongense Vaart, in 1907 gevolgd door de Sint-Josephparochie, waaruit zich in 1957 nog de Mariaparochie vormde, die tot 1986 heeft bestaan. Ook de Sint-Paulusparochie werd afgesplitst van de Sint-Laurentiusparochie, en wel in 1967. De ontkerkelijking leidde ertoe dat de vier overgebleven parochies in 1996 fuseerden. De Sint-Josephkerk en de Sint-Pauluskerk werden aan de eredienst onttrokken en verkocht. Aldus bleven er nog twee kerken over. In 2005 ging men nauw samenwerken met de Heilige-Geestparochie te Rijen. De Sint-Laurentiuskerk fungeert aldus weer als de parochiekerk van Dongen en een aantal onderdelen van het interieur van de voormalige Sint-Josephkerk en de Sint Hubertuskerk zijn hier ook ondergebracht. De kerk werd aan de eredienst onttrokken op 7 januari 2024 Gebouw Het kerkgebouw is een ontwerp van Joseph Cuypers en Pierre Cuypers jr. in expressionistische stijl. De kerk is opgezet als centraalbouw en wordt overdekt wordt door een opvallende achtkante koepel, die van rode dakpannen is voorzien. Bijzonder zijn de hoge ramen die in groepen van twee, drie of vijf geplaatst zijn. Aan drie zijden steken ondiepe transeptarmen uit. De vierde zijde omvat het veelhoekig afgesloten koor. De inventaris bevat kunstwerken uit de bouwtijd, en er zijn absisschilderingen, vervaardigd door Joan Collette, die werkte voor het Cuypers-atelier te Roermond. Er zijn gebrandschilderde ramen van Max Weiss. Het orgel werd gebouwd door Wilhelm Rütter te Kevelaer en stamt uit 1882. Oorspronkelijk stond het in een klooster in Venlo. Zie ook Gelijkvormige kerkontwerpen van dezelfde architecten: Sint-Agathakerk te Beverwijk; Mariakerk of Koepelkerk te Bussum. Externe links Informatie over rijksmonumentnummer 517190 ReliWiki Parochie Dongen
San Salvatorkerk (Oeffelt)

Zoete Naam Jezus of San Salvatorkerk is een kerk in Oeffelt (gemeente Land van Cuijk) naar een ontwerp van Nico van der Laan uit 1954 volgens de principes van de Bossche School. Het was een van de zestien kerkgebouwen op de lijst van nieuwe rijksmonumenten in 2007. Vanaf 2009 kreeg deze kerk daadwerkelijk de status rijksmonument, met monumentnummer 530924. Geschiedenis Architect Pierre Cuypers bouwde in 1853 - 1854 in Oeffelt zijn eerste kerk. Deze kerk ging tijdens de Tweede Wereldoorlog in 1944 verloren door oorlogsgeweld. De toren hiervan werd in 1944 door de Duitsers opgeblazen met springladingen (pakketten met zware explosieven die tegen het doelwit werden gedrukt). Hetzelfde lot trof de kerktoren van Boxmeer en Beugen, plaatsen die al wekenlang van granaatvuur te lijden hadden gehad, alsook de molens, die eveneens als uitkijktorens waren gebruikt. Met de bouw van de huidige kerk werd begonnen op 22 februari 1955. Dit kerkgebouw is een kerk in driebeukige basilicavorm, geheel opgetrokken uit mergelsteen. De kerk heeft een vrijstaande, ronde klokkentoren. Het nieuwe kerkgebouw werd met Pinksteren 1956 in gebruik genomen en op 19 mei 1957 door Wilhelmus Mutsaerts geconsacreerd. Vanaf 1987 wordt voor de parochie de naam San Salvator gebruikt. Externe link Reliwiki
VV Gouderak

VV Gouderak is een op 1 september 1927 opgerichte amateurvoetbalvereniging uit Gouderak, gemeente Krimpenerwaard, Zuid-Holland, Nederland. De thuiswedstrijden worden op Sportpark Gouderakgespeeld. Competitieresultaten 1958–heden Tot en met 2017/2018 speelde VV Gouderak met haar eerste elftal op zondag. Daarna heeft de club met haar prestatieve elftal de overstap naar de zaterdag gemaakt, waar het in de vierde en laagste klasse moest beginnen. = Dit seizoen werd stopgezet vanwege de uitbraak van het coronavirus. Er werd voor dit seizoen geen officiële eindstand vastgesteld.
Watertoren (Woudenberg)

De watertoren in Woudenberg aan de Stationsweg Oost 202, is in 1937 in opdracht van de 'N.V. Veenendaalse Waterleidingsmaatschappij' gebouwd. Hij heeft een hoogte van 34,5 meter en één betonnen waterreservoir met een inhoud van 205 m³. Onder het reservoir bevinden zich vier verdiepingen. Het functionele betonskelet is onder een gestileerde baksteenarchitectuur is verdwenen en heeft de uitstraling van art deco. Naast de watertoren staan een pompstation en twee reinwaterkelders. Bij de bouw zijn de kosten op fl 19.000,- geraamd. In de loop van de tijd zijn er een aantal aanpassingen geweest. Zo is er in 1971 een filtergebouw en een reinwaterkelder gebouwd. In 1990 is er door de toenmalige waterleidingbedrijf Midden Nederland een proeffilterinstallatie gebouwd. In 1994 zijn er aanpassingen aan het pompstation verricht en is deze vergroot. Bij een recente restauratie heeft het beton een crèmekleur gekregen en de ramen en deuren bordeauxrood.
Algemene Oosterbegraafplaats (Enschede)

De Algemene Oosterbegraafplaats is een begraafplaats te Enschede, geopend in 1899. Het is een rijksmonument waar ook nieuwe graven uitgegeven worden, in zowel grond- als keldergraven. De ontwerper is H.F. Hartogh Heys van Zouteveen. Het hoofdgebouw en de twee dienstgebouwen werden in 1929 opgetrokken in de stijl van de Amsterdamse School. Op 24 september 2005 is er een muur met wandgraven en urnennissen geopend door de toenmalige wethouder A.J. Le Loux. Begraven op de Oosterbegraafplaats Tussen haken staat het sterfjaar. Gerrit Beltman (1915) Arend Gerrit Beltman (1934) Edo Johannes Bergsma (1948) Jacobus Joännes van Deinse (1947) Catharina 'Cato' Elderink (1941) Jan Bernard van Heek (1923) Edwina van Heek-Burr Ewing (1945) Gerrit Jan van Heek (1915) Gerard van Hove (1936) Maria G. van Hove-ter Kuile (1965) Leendert Overduin (1975) Oorlogsgraven Uit landen van het Gemenebest liggen op de begraafplaats 11 doden uit de Eerste en 50 doden uit de Tweede Wereldoorlog begraven. Van die laatsten (WO II) waren ongeveer de helft vliegeniers; de anderen waren onderdeel van de grondtroepen en zijn omgekomen in de laatste stadia van de oorlog. Foto's Externe links Begraafplaatsen Gemeente Enschede De begraafplaats op de website van de Commonwealth War Graves Commission
Municipio di Maastricht

Il municipio di Maastricht (Stadhuis van Maastricht in olandese) è il palazzo in cui ha sede l'amministrazione comunale dell'omonima città dei Paesi Bassi. Storia e descrizione Fu costruito su progetto di Pieter Post intorno al 1659-1664 e costituisce una testimonianza di primo piano nell'ambito del Barocco dei Paesi Bassi. Esso rappresenta la realizzazione principale di Post e si inserisce nella scia dell'opera di Jacob van Campen e del suo Mauritshuis, in quello che la critica ha definito Classicismo olandese. L'edificio è caratterizzato da un grandi finestre, che si susseguono ordinatamente su tutti i fronti e che conferiscono al palazzo un aspetto misurato. Al centro del prospetto principale si apre un loggiato sopraelevato, raccordato al piano stradale per mezzo di una doppia rampa di scale; al di sopra del frontone che chiude la facciata si innalza un'articolata torre campanaria. Bibliografia Christian Norberg-Schulz, Architettura barocca, Milano, Electa, 1989 [1971], ISBN 978-8843524617. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su municipio di Maastricht
Câmara Municipal de Maastricht

O Stadhuis é a histórica câmara municipal no centro da cidade de Maastricht, Holanda. Está situado na praça Markt, um mercado ao ar livre. O edifício foi projetado pelo arquiteto e pintor holandês da Idade do Ouro Pieter Post no século XVII, no estilo do classicismo holandês. O interior é ainda, em grande parte, do século XVlll. História Antes da construção da câmara municipal, o conselho municipal de Maastricht reunia-se em dois outros edifícios na antiga Sint-Jorisstraat (atualmente Grote Staat). O superior judiciário municipal ficava no vizinho Dinghuis no final da Kleine Staat. Em raras ocasiões, o prédio do mercado no Markt era utilizado pela câmara municipal. Devido ao Duplo Senhorio de Maastricht, o governo e a jurisdição da cidade eram uma questão tanto do Ducado de Brabante como do Príncipe-Bispado de Liège pelo menos desde o século XIII. A partir do Cerco de Maastricht por Frederico Henrique, Príncipe de Orange em 1632, os Estados Gerais dos Países Baixos (1464–1796) assumiram o poder no Ducado de Brabante. Bibliografia J. van den Boogard et S. Minis, Monumentengids Maastricht, Leiden, 2001 S. Minis et A. de Heer, Een seer magnifick Stadthuys. Tien studies over de bouw en de inrichting van het stadhuis te Maastricht, Delft, 1985 K. Ottenheym, « L'hôtel de ville de Maastricht par Pieter Post », dans S. Minis et A. de Heer, Een seer magnifick Stadthuys. Tien studies over de bouw en de inrichting van het stadhuis te Maastricht, Delft, 1985 L. Minis, Het Stadhuis, Maastrichts Silhouet 4, Maastricht, 1980 E. van Nispen tot Sevenaer, De monumenten in de gemeente Maastricht, deel 1, Arnhem, 1974 Referências
Haarsteegse Wiel

De Haarsteegse Wiel is een wiel dat gelegen is ten noordwesten van Haarsteeg. Het is bijna 20 meter diep en daarmee de diepste wiel in Nederland. De wiel ontstond in 1610 toen door een ijsdam in de Maas het water werd opgestuwd en de dijk het begaf. Hierdoor werd het zuidelijke bekken gevormd. Bij een tweede overstroming in 1740 ontstond het noordelijke bekken. Door studie van het sediment in de wiel kon men niet alleen de ouderdom ervan bepalen, maar werden ook gebeurtenissen als vroegere en historisch bekende overstromingen teruggevonden. Daarnaast kon ook verandering in menselijke activiteit worden waargenomen door elementaire en isotopenanalyse. Dit betrof onder meer de intensivering van de veeteelt ná 1880, de komst van leerlooierijen en melkfabrieken, de atoombomproeven en de ramp van Tsjernobyl. Pollenanalyse toonde verschijnselen zoals de landbouwcrisis van 1875, de ontwikkeling en beëindiging van de hennepteelt in de 19e eeuw, de aanplant van dennen en populieren, de ontwikkeling en beëindiging van de boekweitteelt, en de opkomst van snijmais omstreeks 1970. Studie van de fossiele diatomeeën leverde kennis over de ontwikkeling van de waterkwaliteit die, mede door het gebruik van kunstmest, voedselrijker werd en nog is. Externe bron Geosites Duiken Afbeeldingen
Koepelkerk (Hoorn)

De koepelkerk (R.K. kerk Sint Cyriacus en Franciscus) van de Nederlandse stad Hoorn is een driebeukige kruisbasiliek met galerijen en een koepel boven de viering. Het pand vult geheel het terrein dat beschikbaar was, hierdoor is de voorgevel gerend ten opzichte van de rest van de kerk. De koepelkerk werd gebouwd door de Hoornse architect A.C. Bleijs, op de plek waar eerder De Drie Tulpen stond. De opening vond plaats in 1882. In 1993 werd de kerk gerestaureerd. De kerk is gewijd aan de heiligen Franciscus van Assisi en Cyriacus. Het gebouw en de geloofsgemeenschap maken sinds januari 2013 deel uit van de rooms-katholieke parochie Heilige Matteüs. In de kerk is rondom een galerij, waaronder kruiswegstaties zijn aangebracht. Deze staties zijn in 1881 door het atelier Stracke uit Bentheimer zandsteen vervaardigd. De preekstoel in de kerk is afkomstig uit de voormalige schuilkerk De Drie Tulpen die aan de huidige kerk voorafging. De schuilkerk heeft aan het Achterom gestaan. De preekstoel is door W.F. Krajenschot vervaardigd. Op de stoel staan de heiligen Bernardinus van Siena, Bonaventura Antonius en Leonardus. De stoel heeft de vorm van een kelk gekregen. Het kansel was, voordat de kerk in 1988 rijksmonument werd, een zelfstandig rijksmonument. Vooraan, aan het Grote Noord, bevindt zich een stiltecentrum in de Mariakapel. Centraal in deze kapel staat een piëta welke de naam Maria van Hoorn draagt. Op 15 mei is haar feestdag in Hoorn. In de Mariamaand (oktober) komt een gelijknamig beeld uit het Westfries Museum over naar de kerk. Als onderdeel van de Heilige Mattheüsparochie maakt de kerk gebruik van de begraafplaats aan de Drieboomlaan. Deze begraafplaats is eveneens ontworpen door Adrianus Bleijs. In 2021 en '22 werd de kerk gerestaureerd. Tijdens de restauratie werden er op verschillende plekken kleurentrapjes gemaakt om te kijken of die geverfde onderdelen nog in de originele kleur geverfd waren. Op een aantal plekken werden juist kleuren ontdekt, waaronder in voegen, terwijl men dacht dat die plekken niet gekleurd waren. De kerk is ingeschreven in het rijksmonumentenregister onder nummer 333537. Zie ook Lijst van rijksmonumenten in Hoorn (plaats) Externe links Website van de Stichting Koepelkerk Foto's 360° panorama van het interieur Informatie over rijksmonumentnummer 333537 Parochiewebsite