NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Zandwacht

Zandwacht is een aan de Nederlandse kust gelegen kunstwerk op het Maasvlaktestrand bij de Tweede Maasvlakte ontworpen door kunstenaarscollectief Observatorium. Het beeld heeft een oppervlakte van 20 bij 40 meter en een hoogte van 12 meter en is gemaakt van extra sterk zandkleurig beton. Het sculptuur werd bekostigd door Boskalis, Van Oord en het Havenbedrijf Rotterdam in opdracht van het Havenbedrijf. De realisatie van het kunstwerk markeerde de afronding van de bouw aan Maasvlakte 2. Inspiratie We hebben ons laten inspireren door de manier waarop zand opwaait, de baan die het door de lucht beschrijft en hoe het weer neerdaalt. De Zandwacht toont een bevroren moment van hoe het landschap zichzelf vormt. Het is een in beton gegoten tekening in het duinlandschap die drie stadia van de vorming van het duin visualiseert. Doordat de Zandwacht bestaat uit een groot aantal elementen van verschillende grootte is het een complexe structuur. Door het grote oppervlak kun je door het object dwalen en zie je de Zandwacht en de omgeving steeds in een ander perspectief. De Zandwacht nodigt uit om stil te staan en te genieten van het weidse panorama. Het kunstwerk brengt een menselijke maat in een haast oneindig landschap van zand, zee en terminals. Externe links Maasvlakte 2 infosite[dode link] Youtube filmpje met interview kunstenaars Project op Website kunstenaar RTV Rijnmond reportage over Zandwacht NPO Radio1 De ochtenden over de Zandwacht persbericht
Lisserbrug

De Lisserbrug is een ophaalbrug over de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder in Noord-Holland. De brug verbindt de Lisserbroekweg en de Lisserdijk in het Noord-Hollandse dorp Lisserbroek met de Kanaalstraat in het Zuid-Hollandse dorp Lisse. Lisserbroek ligt tegenover Lisse aan de rand van de Haarlemmermeer en heeft nooit permanent onder water gestaan, maar wel van tijd tot tijd. De straat Turfspoor loopt langs de rand van deze oude moerassige landtong, die vóór de inpoldering van de Haarlemmermeer het oostelijke deel vormde van de Lisserbroekpolder. Het oostelijke deel van de polder werd tijdens de drooglegging van het Haarlemmermeer (1840–1852) afgesneden door de ringvaart daarvan. In de jaren veertig van de negentiende eeuw verscheen de eerste brug, een houten rolbrug, over de ringvaart tussen Lisserbroek en Lisse en was daarmee de eerste brug over de ringvaart, nog voor de gehele drooglegging in 1852. Daarna verschenen meerdere bruggen en ponten over de ringvaart met het oude land. In 1860 verkeerde de rolbrug in slechte staat maar er was geen budget voor een nieuwe brug. Met lapmiddelen werden het hoogst noodzakelijke onderhoud en reparaties uitgevoerd maar in 1863 kwam er toch een nieuwe ijzeren wagenbrug. Al in 1877 werd deze weer vervangen door een ijzeren draaibrug. Na meer dan honderd jaar intensief gebruik was ook deze brug aan vervanging toe en in 1967-1968 werd de huidige ophaalbrug gebouwd en kwam op 6 april 1968 voor het verkeer in gebruik. Het beheer van de brug werd overgedragen van het waterschap Groot-Haarlemmermeer aan de gemeente Haarlemmermeer. De brug wordt ter plekke bediend vanuit het brugwachtershuisje aan de westzijde en is beveiligd met slagbomen. Buslijn 162 van Connexxion rijdt over de brug.
Reijerscamp

Reijerscamp is een natuurgebied bij de Gelderse plaats Wolfheze. Het gebied wordt begrensd door de A12 in het noorden, de Reijerskamp in het oosten, de spoorlijn Utrecht-Arnhem in het zuiden en de Buunderkamp in het westen. Het noordelijke deel van het gebied is een rustgebied voor dieren. Geschiedenis Reijerscamp werd net als andere gebieden in de buurt in de 19e eeuw bebost voor de productie van hout voor de mijnbouw. In het begin van de 20e eeuw werd het echter alweer ontbost ten behoeve van akkerbouw. Door het uitgestrekte akkergebied speelde Reijerscamp een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog tijdens Operatie Market Garden. In september 1944 landden hier namelijk honderden gliders met ondersteunend materieel voor de geallieerden die de Rijnbrug bij Arnhem moesten veroveren. In 2014 werd een project voltooid voor de plaatsing van diverse objecten ter herinnering aan dit moment. Sinds 2004 is het in beheer bij de Vereniging Natuurmonumenten. Met de opening van het Ecoduct Jac. P. Thijsse in 2012 werd het gebied aangesloten op het natuurgebied Planken Wambuis. Fauna In het gebied komen de volgende dieren permanent voor, of zijn er te gast: ree, das, veldleeuwerik, paapje, roodborsttapuit, raaf, klapekster, blauwe kiekendief, zandoogje, icarusblauwtje, atalanta, klein koolwitje, zandhagedis. De Reijerscamp wordt begraasd door blaarkoppen. Externe link Natuurvisie Reijerscamp 2013 (Natuurmonumenten)
Busbrug Uithoorn

De Busbrug Uithoorn is een voormalige beweegbare spoorbrug, thans beweegbare busbrug, over de Amstel en gelegen tussen Uithoorn en Amstelhoek. De brug ligt in de busbaan die is aangelegd op het voormalige tracé van de spoorlijn Aalsmeer - Nieuwersluis-Loenen en loopt van het op 24 mei 1998 verplaatste busstation Uithoorn langs het voormalige station Uithoorn en ligt daar tussen de Stationsstraat en Petrus Steenkampweg. De brug vormt tussen de Wilhelminakade in Uithoorn en de Amstelkade in Amstelhoek de grens tussen de provincies Noord-Holland en Utrecht. De busbaan sluit bij de Tienboerenweg in Amstelhoek aan op de omgelegde Provinciale weg 201. De oorspronkelijke enkelsporige spoorbrug werd op 1 december 1915 in gebruik genomen door de spoorlijn Aalsmeer - Nieuwersluis-Loenen, onderdeel van de Haarlemmermeerspoorlijnen. Het reizigersverkeer per trein werd gestaakt op 3 september 1950 en voor het goederenverkeer op 31 mei 1986 en daarmee kwam de brug buiten gebruik. Omdat het busverkeer tussen Uithoorn en Mijdrecht veel hinder ondervond van het overige verkeer en er regelmatig sprake was van filevorming met als gevolg vertragingen werd besloten tot aanleg van een speciale busbaan over het voormalige spoorwegtracé tussen busstation Uithoorn en de Tienboerenweg. Sindsdien is de brug omgebouwd tot busbrug. De brug wordt in de zomer dagelijks bediend maar in het weekeinde niet in de avonduren, in de winter vindt op zaterdagmiddag en zondag geen bediening plaats. Tegenwoordig wordt de busbrug gebruikt door U-OV lijnen 123, 330 en 526. Door de aanleg van trambaan van de in 2024 verlengde Amsteltram naar het voormalige station Uithoorn is de brug en de vrije busbaan gedurende de werkzaamheden tijdelijk buiten gebruik geweest.
Hillegommerbrug

De Hillegommerbrug is een ophaalbrug over de Ringvaart tussen Beinsdorp en Hillegom. De huidige brug is gebouwd in 1961 ter vervanging van een oudere draaibrug uit 1886, die op zijn beurt een veerpont verving. Vanaf 1957 werd gesproken over de bouw van een nieuwere brug, die beter in staat moest zijn om het het zwaardere en bredere vrachtverkeer te kunnen verwerken. In 1960 werd begonnen met de bouw en de brug werd op 29 januari 1961 geopend. In 1985 werd het houten brugdek vervangen door een stalen brugdek. In 2015 bleek de hefinstallatie van de brug onbetrouwbaar, waardoor de brug enige tijd niet geopend kon worden. In 2016 werd de brug vernieuwd en is onder andere het brugdek vervangen. Omdat de brug regelmatig voor grote verkeersopstoppingen zorgt, werden maatregelen overwogen om verkeer te ontmoedigen er gebruik van te maken. Ook een mogelijk verbod op vrachtverkeer werd in 2017/2018 onderzocht, alsook een andere afstelling van de verkeerslichten. De brug is eigendom van en wordt beheerd door de gemeente Haarlemmermeer. De brug wordt handmatig bediend vanuit een brugwachtershuis aan de Hillegomse zijde. Bron Gemalen.nl - Haarlemmermeer 1900 Mourik Groot-Ammers met werkzaamheden aan de brug in 2015/2016 Haarlemmermeer.nieuws.nl - Ingerijpende verkeersmaatregelen Hillegommerbrug
Aksa-Moschee (Den Haag)

Die Aksa-Moschee (niederländisch Mescidi Aksamoskee), benannt nach der Al-Aqsa-Moschee in Jerusalem, ist eine Moschee in der niederländischen Stadt Den Haag. Die Moschee bietet Platz für etwa 1500 Personen, einschließlich der Frauenempore. Das klassizistische Gebäude wurde im Jahr 1844 erbaut und diente bis 1975 als Synagoge. Geschichte Der Bau des Gebäudes wurde im Jahre 1842 vom Vorstand der aschkenasischen jüdischen Gemeinde in Den Haag in Auftrag gegeben und vom Architekten Roodenburg konzipiert. 1844 wurde die Synagoge eingeweiht. Sie befand sich an der Wagenstraat 101, mitten im damaligen jüdischen Viertel. Nach der Deportation der niederländischen Juden 1942 und 1943 stand die Synagoge leer, wurde jedoch nach dem Zweiten Weltkrieg zusammen mit zwei weiteren Den Haager Synagogen restauriert. Da von den 17.000 Juden in Den Haag nach der Shoa nur 2.000 übrig blieben, war es nicht möglich, drei Synagogen in Betrieb zu halten. Die Synagoge an der Wagenstraat wurde 1975 geschlossen. Zur selben Zeit wuchs die Anzahl Muslime in den Niederlanden. 1955 wurde als erste niederländische Moschee die Mobarak-Moschee in Den Haag eröffnet. Nachdem erste Gespräche in den 1970er Jahren zwischen Muslimen und Behörden ergebnislos geblieben waren, erfolgte 1978 eine Hausbesetzung des leerstehenden Gebäudes durch mehrere Dutzend muslimische Anwohner. Am 27. Juli 1979 fand hier das erste islamische Gebet statt. Nach dreijährigen Verhandlungen wurde das Gebäude verkauft und kam schließlich 1981 in den Besitz des 1978 gegründeten türkisch-islamischen Vereins (inzwischen „Islamitische Stichting Nederland“, die zur türkischen Diyanet gehört). 1987 wurden zwei blau-weiße, 26 Meter hohe Minarette errichtet. Die Moschee ist heute ein Gebetshaus und Treffpunkt für die muslimische türkische Gemeinde in Den Haag. Sie befindet sich in Chinatown, dem chinesischen Viertel der Stadt. Weblinks
Aqsa Mosque, The Hague

The Aqsa Mosque (Dutch: Mescidi Aksamoskee) is a mosque, located on the Wagenstraat, in the city of The Hague, in the Netherlands. The building was originally built as a synagogue. Overview The Neoclassical building on the Wagenstraat opened in 1844, serving the Ashkenazi Jews of the city. It was expanded in 1922 and damaged by fire in 1944. Around 80% of the city's Jews were killed in the Holocaust, while the synagogues were plundered. In 1976 the Jewish community sold the building to the city on condition that it never be converted into a church. The city's Turkish Muslim community began using it without permission during Ramadan 1979 due to safety concerns over their previous mosque. The Turkish community took legal ownership of the building in 1981. The Jewish community moved into a converted former Protestant church, which has since been mostly repurposed as apartments. The building is a Rijksmonument with the number 459778, inscribed 19 October 1993. Gallery See also Islam in the Netherlands List of mosques in the Netherlands References
Mescidi Aksamoskee

De Mescidi Aksamoskee of Aksamoskee is een moskee gelegen aan de Wagenstraat 103 in Den Haag. De moskee is een gebedshuis en ontmoetingsplaats voor de Turks-islamitische gemeenschap in Den Haag. De moskee is gehuisvest in de voormalige Synagoge van Den Haag en biedt plaats aan ongeveer 1500 mensen, inclusief de bovengelegen galerijen waar de vrouwen het gebed verrichten. Geschiedenis Vanwege de toename van het aantal moslims in Nederland, werd in 1955 de Mobarakmoskee aan de Oostduinlaan geopend. Door de verdere toename van moslims in de jaren 70 gingen enkele moslims in gesprek met de gemeente Den Haag om een tweede moskee te openen, maar dat leverde niets op. Om die reden bezetten in 1978 enkele tientallen Turken de synagoge. Op 7 juli 1979 vond de eerste salat plaats. In die periode werd de gekraakte synagoge Fatih-moskee genoemd (moskee De Veroveraar). Na drie jaar onderhandelen werd het gebouw in 1981 uiteindelijk verkocht en kwam het in handen van de Turks Islamitische Vereniging, waarna de synagoge werd verbouwd tot moskee. Toen kreeg de moskee haar huidige naam, die verwijst naar de Jordaanse al-Aqsamoskee in Jeruzalem. In 1987 werden voor de moskee twee blauw-witte minaretten geplaatst van ruim 26 meter hoog. Op de vrijdagmiddag wordt hiervandaan een oproep tot gebed gedaan. Tegen de oostelijke binnenmuur, gericht naar Mekka, bevindt zich een betegelde mihrab met geometrische patronen gedecoreerd met rechts daarvan de minbar die gebruikt wordt voor het vrijdagmiddaggebed. Een rieten spreekstoel ter linkerzijde wordt voor andere spreekgelegenheden gebruikt. In 2013 kwam de documentaire 'Met het gezicht naar het oosten' van Naeeda Aurangzeb uit over de geschiedenis van de moskee. Zie ook Lijst van moskeeën in Nederland Externe link Officiële website
Aalsmeerderbrug (brug)

De Aalsmeerderbrug is een ophaalbrug over de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder in Noord-Holland en verbindt de Kruisweg vanuit Hoofddorp met de Burgemeester Kasteleinweg in Aalsmeer en de route staat bekend als Provinciale weg 196. De brug ligt aan de Haarlemmermeerse zijde aan de Aalsmeerderdijk ter hoogte van de buurtschap Aalsmeerderbrug, die zijn naam dankt aan de brug en oorspronkelijk ook wel Aalsmeerderbuurt werd genoemd. Sinds de drooglegging van de Haarlemmermeer in 1852 zijn er op deze plaats meerdere bruggen geweest. De eerste brug was tezamen met vijf andere bruggen over de Ringvaart een houten rolbrug. In de jaren 1932-1934 verscheen er een rolbasculebrug. De laatste vernieuwing van de brug vond plaats in 2014 waarbij naast de oude brug een nieuwe brug werd gebouwd en de oude brug werd gerenoveerd. Sindsdien zijn er voor het verkeer in beide richtingen twee rijstroken beschikbaar met in de richting van Hoofddorp een aparte vrije busbaan en een vrijliggend voet- en fietspad. De brug wordt ter plekke bediend vanuit het brugwachtershuisje en is beveiligd met slagbomen. Het beheer van de brug wordt verzorgd door de gemeente Haarlemmermeer. R-net buslijn 340 van Connexxion rijdt over de brug.
Oost-Abtsbrug

De Oost-Abtsbrug is een stalen ophaalbrug over de Schiedamse Schie in Schiedam. De Oost-Abtsbrug verbindt de Rotterdamse bedrijventerreinen Noord-West en Spaanse Polder. De Matlingeweg is voor beide bedrijventerreinen de belangrijkste ontsluitingsweg. Deze weg loopt van de A20 over de Oost-Abtsbrug en de Doenbrug naar de A13. De Oost-Abtsbrug heeft een doorvaartwijdte van 10,50 meter en wordt bediend vanaf de Hoge Brug in Overschie.
Stedelijk Museumgebouw

Het Stedelijk Museumgebouw is een gebouw in Amsterdam uit 1895 ontworpen door stadsarchitect Adriaan Willem Weissman voor de huisvesting van verschillende stadscollecties onder de naam Stedelijk Museum. Ontstaan Tot de bouw werd door de gemeenteraad besloten om huisvesting te bieden aan de Suasso-collectie, de Vereeniging tot het Vormen van eene Openbare Verzameling van Hedendaagsche Kunst en de Tentoonstelling van Levende Meesters. Financieel werd het gebouw mogelijk gemaakt door een gift van de familie Van Eeghen en het legaat van Sophia Adriana Lopez Suasso-de Bruijn. Interieur De begane grond van het museumgebouw werd ingericht met stijlkamers. De eerste verdieping met noordelijke dakvensters was bestemd voor beeldende kunst. In 1938 liet Sandberg de expositieruimtes binnen wit verven, waardoor 'white cube'-expositiezalen ontstonden. De stijlkamers zijn in de jaren zeventig verwijderd en de delen opgeslagen. Exterieur Het gebouw verwijst met de topgevel en het torentje en het exterieur, opgetrokken uit natuur- en rode baksteen, naar de zestiende-eeuwse Hollandse renaissancebouwkunst. In 1954 verrees aan de Van Baerlestraat een nieuwe vleugel naar idee van Sandberg, later in de volksmond bekend als de Sandbergvleugel. De zware gesloten voordeuren werden vervangen door een glazen entree. De Sandbergvleugel werd in 2004 afgebroken en vervangen voor een nieuwe vleugel (de badkuip), die in 2012 - na een ingrijpende renovatie van het museumgebouw, waarbij o.a. de hoofdingang naar het Museumplein werd verlegd - werd geopend.
Sint-Willibrorduskerk (Ammerzoden)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van Ammerzoden, gelegen aan Meester la Grostraat 1. Geschiedenis De eerste kerk die op deze plaats stond was een waterstaatskerk uit 1827. Deze werd in 1899 vervangen door grote neogotische kruisbasiliek met hoge toren, ontworpen door Jacques van Groenendael. Deze kerk werd in 1944 door oorlogsgeweld verwoest. In 1953 kwam een nieuwe kerk gereed, ontworpen door H. van Putten. Het is een driebeukige bakstenen pseudobasiliek met vrijwel losstaande ongelede toren links van de voorgevel. De kerk is in traditionalistische vorm, refererend aan vroegchristelijke bouwstijl (basilicastijl).
Wasknijper (Amsterdam)

De Wasknijper (brug 177) is een ophaalbrug in Amsterdam-Noord. De verkeersbrug is gelegen in de Distelweg en voert over het Buiksloterkanaal. Het is de noordelijkst gelegen brug over dat kanaal. Plan De (definitieve) plannen voor een brug in de Distelweg dateren uit november 1954. Toen stelde burgemeester en wethouders een wijziging voor in de beschikbare bruggen aldaar. Het werd noodzakelijk geacht om in verband met een derde veerverbinding Centrum-Noord (Tasmanstraat/Houtmankade-Distelweg) een brug te leggen in wat toen nog een verdeelde Distelweg was (west en oost van het kanaal). In verband met die nieuwe veerdienst moest de Distelweg ook verbreed worden. De brug maakte deel uit van een totaalpakket van 16 miljoen gulden voor de landhoofden van de pont (zie bijvoorbeeld de pier aan de Tasmanstraat), het bouwen van de brug en het verbreden van de weg. Het geheel werd uitgevoerd in opdracht van Dienst der Publieke Werken, voor het ontwerp van alles was Dick Slebos verantwoordelijk. Ontwerp De hand van Slebos is vooral terug te vinden in de kleurvoering en het ontwerp van het brughuisje. Wat naast de kleurvoering opvalt aan de brug zijn de massief aandoende staanders ten opzichte van het fragiel aandoende hamei. In plaats van een groot blok als contragewicht koos Slebos hier voor vier versieringen op de bascule. In die vier versieringen vond de bevolking de vorm van een wasknijper terug, hetgeen leidde tot haar naam. In aanvulling op de blauwe hamei en verbindingen zijn ook de balustrades in blauwgeverfd staal uitgevoerd, die balustrades lopen (weliswaar onderbroken) door tot op de oevers. Een laatst opvallend detail is dat de rood-witte slagbomen in de staande vorm zijn weggewerkt in de blauwe lantaarnpalen. De brug ligt er, op klein onderhoud na, sindsdien ongewijzigd bij, mede doordat het verkeersaanbod door aanleg van Coen- en IJ-tunnel hier drastisch afnam. In eerste instantie was de naam 'Wasknijper' officieus, maar later werd zij officieel. De brug hield in 2016 deze naam, terwijl andere bruggen toen hun (bij)naam verloren bij een grote schoonmaakactie van de gemeentelijke bruggenadministratie. Afbeeldingen
Abdellah Zakibrug

De Abdellah Zakibrug (brug 180) is een vaste brug in Amsterdam Oud-West. Brug De verkeersbrug is gelegen in de Jacob van Lennepstraat en voert over de Da Costagracht. De plannen voor een brug dateren van 1892. Er was toen net brug 183 over die gracht in de Kinkerstraat gebouwd, maar deze gaf onvoldoende ontsluiting van wat toen heette het "Jacob van Lennepkwartier". Er werd direct een probleem geconstateerd. De brug in de Kinkerstraat was voor alle verkeer makkelijk begaanbaar. De straat was benoemd tot hoofdverkeersader en daarom enigszins verhoogd aangelegd. De Jacob van Lennepstraat werd juist niet verkozen tot hoofdverkeersader (er is wel over gedacht dat te doen) en werd dus niet verhoogd. Bij een brug met een hoogte gelijk aan brug 183 zou de brug “extra” steil worden. De bewoners voelden zich ingesloten tussen twee hoge bruggen want ook brug 184 (Jacob van Lennepstraat over Bilderdijkgracht) had met hetzelfde euvel te maken. Desondanks naderde de brug in februari 1893 haar voltooiing. De brug is rond 1992 gerenoveerd, hetgeen is terug te vinden in de nieuwe verbanden in de pijlers, maar het uiterlijk is daarbij nauwelijks gewijzigd. In 1940, tijdens de begindagen van de Tweede Wereldoorlog werd het gebouw op de noordoostelijke helling getroffen door een Britse blindganger, waardoor het gebouw ontruimd werd. Of het pand daarna direct is afgebroken is vooralsnog niet na te gaan. In 2017 is van het originele gebouw en de gehele verdere gevelwand tot aan de Kinkerstraat door nieuwbouw weinig meer over. Vanaf april 2016 konden Amsterdammers anonieme bruggen (dat wil zeggen bruggen met alleen een nummer) laten vernoemen, mits daar voldoende redenen voor zijn. De Vestdijkkring, waker over Simon Vestdijks erfgoed, kwam met het voorstel deze brug te vernoemen naar de schrijver; hij woonde in de periode 1919 tot 1921 op Jacob van Lennepstraat 19 en moest dus regelmatig de brug over. De Commissie Naamgeving Openbare Ruimten (CNOR) adviseerde in beginsel positief op een vernoeming, maar vond de brug daarvoor niet belangrijk genoeg; men wilde de vernoeming later gebruiken bij de inrichting van een nieuwe woonwijk, waarvan de straten vernoemd worden naar schrijvers. Vernoeming In maart 2023 werd de brug officieel vernoemd naar de Marokkaanse kunstenaar Abdellah Zaki. Zijn dochter had zich hiervoor ingespannen. De tenaamstelling werd in april 2024 aan de brug bevestigd; tevens werd er een infobord geplaatst. Deze werden door burgemeesters Femke Halsema van Amsterdam en Nabila Rmili van Casablanca onthuld.
Wageningen University & Research

Wageningen University & Research, zkratka WUR, je veřejná vysoká škola v nizozemském městě Wageningen. Od roku 2009 užívá jen názvu v angličtině, nikoli nizozemštině. Specializuje se na biologické vědy, zemědělství, technické a inženýrské obory. Skládá se z Wageningenské univerzity a bývalých zemědělských výzkumných ústavů nizozemského ministerstva zemědělství. K jejich sloučení došlo roku 1997, ale ústavy zůstávaly formálně samostatnými právními jednotkami; teprve roku 2016 došlo k plnému splynutí do jedné instituce. Od té doby škola také užívá současného názvu. Založena byla roku 1876 jako Národní zemědělská škola (Rijkslandbouwschool), status univerzity získala v roce 1918. Ke známým absolventům školy patří například surinamský prezident Ramsewak Šankar nebo nizozemský politik Jeroen Dijsselbloem. Podle žebříčku QS World University Rankings 2024 je 151. nejlepší univerzitou světa (64. v Evropě). V oblasti zemědělství a lesnictví byla hodnocena jako vůbec nejlepší vysoká škola na světě. K roku 2023 na ní studovalo přes 13 tisíc studentů. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Wageningen University & Research na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Wageningen University & Research na Wikimedia Commons
Université de Wageningue

L'université de Wageningue (en néerlandais : Wageningen Universiteit en Researchcentrum, WUR) est une université néerlandaise située à Wageningue, dans le centre des Pays-Bas. Elle est axée sur les études des sciences de la vie, de sociologie, de relations commerciales et de ressources naturelles, pour lesquelles elle est réputée. Histoire Présentation L'université abrite notamment l'insitut Alterra destiné à la recherche multidisciplinaire sur l'environnement artificialisé et anthropisé (environnement rural, écologie urbaine, espaces verts, trames vertes). Personnalités liées à l'université Professeurs Étudiants Galerie Notes et références Voir aussi Articles connexes Université aux Pays-Bas Wageningen Marine Research Liens externes Ressources relatives à la recherche : Classement académique des universités mondiales CrossRef Horizon 2020 ResearchGate U-Multirank Ressource relative aux organisations : Registre de transparence de l'UE Portail des Pays-Bas Portail de l’éducation Portail des universités