NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mezinárodní letiště Nauru

Mezinárodní letiště Nauru, oficiálně Republic of Nauru International Airport (IATA: INU, ICAO: ANYN), je jediným letištěm v Republice Nauru. Letiště je propojeno s dalšími ostrovními státy a je obsluhováno národní leteckou společností Nauru Airlines. Historie Přistávací dráha byla postavena během japonské okupace Nauru během druhé světové války s využitím nucené práce. Operace byly zahájeny v lednu 1943. Po skončení války bylo letiště přestavěno na civilní letiště. Letiště se nachází ve čtvrti Yaren, severně od mnoha vládních budov, včetně parlamentní budovy, policejní stanice a střední školy. Na letišti má své hlavní sídlo národní letecká společnost Nauru Airlines. Dále na letišti sídlí Úřad pro civilní letectví Republiky Nauru, který zajišťuje bezpečnost letiště a provozní řízení; Ředitelství pro imigraci, které reguluje kontrolu přilétajících a odjíždějících cestujících; a celní služba Nauru. Letecké společnosti a destinace Mezinárodní letiště Nauru je centrálním dopravním uzlem pro národní leteckou společnost Nauru Airlines. Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nauru International Airport na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mezinárodní letiště Nauru na Wikimedia Commons
Flughafen Nauru

Der Internationale Flughafen der Republik Nauru (englisch Nauru International Airport, IATA-Code: INU, ICAO-Code: ANYN) ist der einzige Flughafen des Inselstaates Nauru. Er liegt im Südwesten der Insel in den Distrikten Yaren und Boe. Geschichte Der Flughafen wurde im Januar 1943 von etwa 1500 japanischen und koreanischen Arbeitern sowie weiteren 300 Nauruern und Kiribatiern gebaut, als Nauru während des Zweiten Weltkriegs von der japanischen Armee besetzt war. Der Flughafen diente in erster Linie dem besseren Transport von Soldaten und Material zwischen Nauru und Japan. Mit der Unabhängigkeit Naurus 1968 und der Gründung der Air Nauru 1970 wurde der Flughafen für den Personen- und Cargo-Verkehr modernisiert und ausgebaut. Zurzeit gibt es einen Passagier-Terminal, einen Cargo-Terminal, zwei Flugzeugstandplätze, zwei Gates, drei Check-in-Plattformen, ein Flughafenhotel, eine Bank und ein paar Restaurants mit VIP-Lounge und Snackbar. Zu den Cargo-Einrichtungen gehören ein Warenlager und ein Tiefkühlspeicher. Die einzige Start- und Landebahn (Runway 12/30) ist 2150 Meter lang und maximal für Flugzeuge von der Größe einer Boeing 737-400 geeignet. Der Flughafen wird momentan (Stand Februar 2020) nur von Nauru Airlines angeflogen; früher betrieb auch die staatliche Fluggesellschaft der Marshallinseln (Air Marshall Islands) eine Verbindung. Weblinks Luftfahrtkarte für Flughafen Nauru auf SkyVector.com ANYN – Nauru International Airport. In: SkyVector. Abgerufen am 7. November 2022 (englisch). Einzelnachweise
Nauru International Airport

Nauru International Airport (IATA: INU, ICAO: ANYN) is the sole airport in the island nation of Republic of Nauru in the Central Pacific. The airport provides service to regional destinations via the national airline, Nauru Airlines. History The original airstrip was built during the World War II Japanese occupation of Nauru using forced labour. Operations began in January 1943. After the war, it was converted to a civilian airport. The airport is located in the Yaren district, just north of many of the government buildings, including the Parliament House, police station, and a secondary school. The airport holds the head office of the flag carrier, Nauru Airlines. Also located at the airport are the Republic of Nauru Civil Aviation Authority, tasked with airport security and operational management; the Directorate of Immigration, tasked with control of incoming and outgoing passengers, and the Nauru Customs Service. Airlines and destinations Nauru International Airport serves as the main hub of the national carrier, Nauru Airlines. References External links Nauru Airlines (formerly Air Nauru)
Aeropuerto Internacional de Nauru

El Aeropuerto Internacional de Nauru es el único aeropuerto de la República de Nauru. Está localizado en el distrito de Yaren, junto a otros edificios gubernamentales, como la sede del Parlamento.​ Aerolíneas y destinos Referencias Enlaces externos Our Airline Imagen satelital desde TerraServer (enlace roto disponible en Internet Archive; véase el historial, la primera versión y la última).
Zračna luka Nauru

Zračna luka Nauru (IATA: INU, ICAO: ANYN) jedina je zračna luka u pacifičkoj otočnoj državici Nauru. Zračna luka je smještena u okrugu Yarenu, sjeverno od vladinih zgrada i paramenta. Vanjske poveznice worldaerodata.com Arhivirana inačica izvorne stranice od 8. kolovoza 2011. (Wayback Machine)
Naurui nemzetközi repülőtér

A Naurui nemzetközi repülőtér Nauru egyetlen repülőtere; a repülőtér Yaren település közelében fekszik. Nauru egy szigetállam a Csendes-óceán nyugati részén, Mikronéziában. A repülőtér a naurui nemzeti légitársaság, az Our Airline bázisrepülőtere. Légitársaságok és úticélok 2023-ban a Naurui nemzetközi repülőtérről az alábbi járatok indulnak: Jegyzetek További információk Baleset- és repülőesemény-történet az Aviation Safety Network adatbázisában A repülőtér aktuális időjárása a NOAA/NWS-től
Reikoariata Republik Naoero

Reikoariata Republik Naoero (Engels: Nauru International Airport, IATA:INU, ICAO:ANYN) is de enige luchthaven in de Micronesische eilandrepubliek Nauru. De luchthaven ligt grotendeels in het district Yaren, waar zich de regeringsgebouwen bevinden, en beschikt over één geasfalteerde gecombineerde landings- en startbaan die gedeeltelijk in het aangrenzende district Boe ligt. Het vliegveld is de hub van Our Airline, de nationale en enige luchtvaartmaatschappij van Nauru.
Aeroporto Internacional de Nauru

O Aeroporto Internacional de Nauru é o único aeroporto localizado na República de Nauru. Está localizado no distrito de Iarém, no sul da ilha. Em 2005 foi fechado quando a Air Nauru, única empresa de transporte aéreo do país, cessou a operação para o avião 737-400 que fazia curtos voos para Melbourne, na Austrália. As operações foram retomadas em 2006 quando a Air Nauru (agora Nauru Airlines) começou operações aéreas com o novo 737-300. Atualmente, o aeroporto conta com voos regulares pela companhia Nauru Airlines, com aviões Boeing 737-700, com voos diretos para Brisbane, Nadi e Taraua.
Aeroportul Internațional Nauru

Aeroportul Internațional Nauru (IATA: INU, ICAO: ANYN) este un aeroport din Boe, Nauru ce deservește zona Yaren. A fost deschis în 1943 și numit după Nauru. Situat la o altitudine de 7 m, aeroportul dispune de 1 pistă. Infrastructură Piste Aeroportul dispune de o singură pistă. Pista 12/30 are suprafața de asfalt și dimensiunile 2.150 m × 45 m. Terminale Note Vezi și
Науру (аэропорт)

Международный аэропорт Науру — единственный аэропорт в Науру. Является портом приписки компании Nauru Airlines. Осуществляются рейсы в Брисбен, Мельбурн, Хониару, Маджуро, Нади, Баирики. Расположен в округе Ярен. Аэропорт расположен к северу от правительственных зданий. В аэропорту также расположены Управление гражданской авиации Республики Науру, которому поручено обеспечивать безопасность аэропорта и оперативное управление; Иммиграционное управление, которому поручено контролировать прибывающих и вылетающих пассажиров, и Таможенная служба Науру. Также в аэропорту находится головной офис национального перевозчика Nauru Airlines. История Взлётно-посадочная полоса была построена во Вторую мировую войну во время японской оккупации Науру с использованием принудительного труда, эксплуатация началась в январе 1943 года. После войны была преобразована в гражданский аэропорт. Авиакомпании и направления Галерея Примечания Ссылки Международный аэропорт Науру (англ.)
Nauru International Airport

Nauru International Airport, Naurus internationella flygplats, (nauruanska: Reikoariata Republik Naoero) (IATA: INU, ICAO: ANYN) är den enda flygplatsen i Nauru och trafikeras av Nauru Airlines. Flygplatsen ligger i distriktet Yaren, strax norr om många av landets regeringsbyggnader, bland andra Naurus parlament, polisstation och högstadieskola. På flygplatsen ligger huvudkontoret för Nauru Airlines. Historia Landningsbanan byggdes under andra världskriget under Japans ockupation av Nauru genom tvångsarbete och började trafikeras i januari 1943. Efter kriget gjordes den om till en civil flygplats. Flygbolag och destinationer Frakt Externa länkar Officiell webbplats) Källor
Науру (аеропорт)

Міжнародний аеропорт Науру (IATA: INU, ICAO: ANYN) — це єдиний аеропорт Республіки Науру. Діє пряме авіасполучення з кількома сусідніми державами. Усі пасажирські польоти виконує національний авіаперевізник Науру, Nauru Airlines. Історія Злітно-посадкова смуга була побудована під час японської окупації Науру у Другій світовій війні з використанням примусової робочої сили, починаючи з січня 1943 року. Після закінчення війни було створено цивільний аеропорт. Аеропорт знаходиться у окрузі Ярен, північніше багатьох державних будівель, зокрема, Парламента Науру, поліцейського відділку та середньої школи. У аеропорті знаходиться головний офіс авіакомпанії Nauru Airlines. Також на території аеропорту знаходяться Управління цивільної авіації Науру, яке займається безпекою та операційним менеджментом аеропорту; Управління з питань імміграції, до повноважень якого належить пасажирський контроль. Авіакомпанії та напрямки Міжнародний аеропорт Науру є головним хабом національного авіаперевізника — Nauru Airlines. Станом на початок 2020 року діяло пряме авіасполучення з Австралією, Маршалловими Островами, Фіджі та Кірибаті. Вантажні перевезення здійснює австралійська авіакомпанія Pacific Air Express. Вантажні авіаперевезення Посилання Джерела Nauru Airlines (колишня Air Nauru) [Архівовано 3 грудня 2021 у Wayback Machine.] Інформація про аеропорт ANYNз сайту World Aero Data.
Nauru Secondary School

Nauru Secondary School (abbreviated as NSS) is an upper public secondary school in the Yaren District, Nauru, located in the Nauru Learning Village, along with the University of the South Pacific Nauru Campus and the Nauru Technical & Vocational Education Training Centre. The school served years 10-12 and had the final stages of secondary education in Nauru. As of 2002 it served years 8 through 12. It uses the curriculum of Queensland, Australia. In the 1950s it served grades 4 and 5, and a new building opened in 1954. Reuben Kun, who wrote an article about Nauru's university system, stated that in that period there was an unanticipated increase in the number of students at the school. The school had classes teaching Nauruan circa the 1960s and 1970s. In 2013 it became a Queensland Recognised School. Nauru Secondary has a library. See also Education in Nauru References
Ronphos

Die Republic of Nauru Phosphate Corporation, kurz Ronphos, ist eine staatliche Firma, welche den Abbau des Phosphats in Nauru kontrolliert. Sie ging 2005 aus der Nauru Phosphate Corporation (NPC; deutsch „Nauruische Phosphatgesellschaft“) hervor. Die Wirtschaft Naurus ist gänzlich abhängig vom Phosphatabbau, welcher zur Beeinträchtigung der Umwelt führte. Der Vorsitzende der NPC ist zurzeit Riddell Akua, der auch im nauruischen Parlament sitzt. Einer der früheren Vorsitzenden war René Harris, viermaliger Präsident von Nauru. Geschichte 1906 startete die von dem britischen Schiffsoffizier Albert Ellis gegründete Pazifische Phosphatkompanie mit Hilfe der deutschen Regierung den Phosphatabbau. Nach dem Ersten Weltkrieg wurde Nauru an Großbritannien, Australien und Neuseeland übergeben. Diese etablierten die Britischen Phosphatbeauftragten, welche die Rechte über das Phosphat übernahmen. 1967 kauften die Nauruer die Schürfrechte von den Britischen Phosphatbeauftragten auf. Am 1. Juli 1970 wurde die Firma gegründet und später von Nauru, das kurz zuvor die Unabhängigkeit erlangte, verstaatlicht. Die Regierung gibt den meisten Profit aus dem Abbau der nauruischen Bevölkerung. Fehlinvestitionen und korrupte Geschäfte ließen Nauru wenig Geld übrig. Der Staat versuchte beim UN-Gerichtshof, Australien für die jahrelange Ausbeutung der Phosphatfelder zu Entschädigungszahlungen zu zwingen, was teilweise gelang. Der Export wurde 2000 weitgehend eingestellt, obwohl immer noch geringfügig Phosphat abgebaut wird. Seit Ende 2004 wird wieder vermehrt exportiert. Kürzlich wurden rund 800 Stellen, die Hälfte aller Arbeitskräfte, gestrichen, was einen Anstieg der Arbeitslosigkeit um etwa 10 Prozent bedeutete. Siehe auch Nauru Phosphate Royalties Trust Geschichte von Nauru Wirtschaft von Nauru Weblinks Website der Ronphos Bilder vom Abbau NPC Memorandum und weitere Informationen (engl.) (PDF; 22 kB)
Republic of Nauru Phosphate Corporation

The Republic of Nauru Phosphate Corporation (RONPhos) is a government-owned company controlling phosphate mining in Nauru. The company was previously known as the Nauru Phosphate Corporation (NPC). On 1 July 1970, the ownership and management of Nauru's phosphate was transferred from the British Phosphate Commission (BPC) to the Nauru Phosphate Corporation. Failed investments In the early years of the Nauru Phosphate Royalties Development Trust, it financed the construction of two of five high-rise luxury condos in Hawaii (on the island of Oahu). The five towers (two completed as of October 2005) are on prime Honolulu real estate with ocean views and represent a benchmark in Honolulu luxury high-rises. Other investments included Nauru House in Melbourne and Hawaiki Tower in Honolulu. These luxury properties were only part of an international real estate portfolio that stretched into countries including Australia, the Philippines, Fiji, Guam, Samoa, the US, New Zealand, and the United Kingdom. Financial mismanagement and extravagant government spending (i.e., investing A$4 million in a London play, Leonardo the Musical: A Portrait of Love, about Leonardo da Vinci's love life which flopped after weeks of bad reviews) led to increased spending—and increased loans—which were levied upon the real estate holdings of the Nauru Phosphate Royalties Trust. One loan, of A$236 million from General Electric, which was used as a loan to pay off all other loans, could not be paid back by the government. This led to GE seizing Nauru's international real estate developments, including the trademark Nauru House in Australia. RONPhos Following the collapse of phosphate mining in 2002 due to the virtual exhaustion of financially viable resources, repatriation of many foreign workers began. From 2004 to 2005, foreign workers were reduced from 1,478 to 470. Most of the workers were from Kiribati and Tuvalu. On July 1, 2005, during a managerial restructuring, the Nauru Phosphate Corporation formally changed its name to the Republic of Nauru Phosphate Corporation to signal change. Today, RONPhos currently employs 20.4 per cent of the working population of the Republic of Nauru. Although the initial layer of phosphate has been mined out (approximately 100 million tonnes), a secondary level of phosphate is believed to exist, holding nearly 20 million tonnes of minable resources. RONPhos is beginning to develop plans for its economical extraction. See also British Phosphate Commission Economy of Nauru Nauru Phosphate Royalties Trust Linkbelt Oval References Further reading Paradise for Sale Archived 2018-12-12 at the Wayback Machine (Book) Authored by Carl N. McDaniel & John M. Gowdy (Univ. of California Press; 2000) External links NPC Memorandum and more information (PDF)
Corporación de Fosfato de Nauru

La Corporación de Fosfato de Nauru es una compañía controlada por el gobierno, el cual posee minas de fosfato en Nauru. La economía de Nauru depende totalmente de las minas de fosfato, en caso contrario llevaría a una catástrofe ambiental. Al parecer, los depósitos de fosfato de la isla se agotaron en el año 2000, no obstante, existen dudas acerca de tal dato, no habiendo una respuesta nítida y aceptada popularmente. Historia En el año 1900 el británico Albert Fuller Ellis, quien viajó e instaló una compañía llamada Pacific Island Company (Compañía Islas del Pacífico) en Nauru, una subsidiaria de una compañía británica con sede en Australia, la cual descubrió varios yacimientos de fosfato en la isla de Banaba (Nauru).​ En 1901 la compañía se dedica principalmente a la extracción de fosfato,​ empleando el puerto de Aiwo (1904) y es renombrada el año 1906 como "Corporación de Fosfato de Nauru". A raíz de la Primera Guerra Mundial, Nauru se convierte en un territorio británico de ultramar y el imperio colonial británico se establece en sustitución de la corporación de fosfato de Nauru como el comisionado de fosfato británico, entonces los británicos comenzaron la explotación del fosfato hasta la independencia de Nauru (A excepción durante el período de la Segunda Guerra Mundial durante la cual los japoneses ocupaban la isla de Nauru.​ En 1967, Nauru entra en un proceso de independencia de Reino Unido y además compran la compañía británica en 1970, esta también se nacionaliza y se re-bautiza como la Corporación de fosfato de Nauru.​ El Gobierno colocó los beneficios de la compañía en un fondo llamado "Derechos de confianza del fosfato de Nauru", destinado a garantizar el futuro de los pueblerinos; sin embargo las malas inversiones y la corrupción limitaron los beneficios inducidos. Galería Presione la imagen para aumentarlo Referencias Enlaces externos Historia del fosfato de Nauru Nauru en el borde de la bancarrota Archivado el 18 de junio de 2012 en Wayback Machine. Minas de fosfato NPC Más información (PDF)
Nauruańska Korporacja Fosforytowa

Nauruańska Korporacja Fosforytowa (ang. Nauru Phosphate Corporation – NPC, od 2005 Republic of Nauru Phosphate Corporation – RONPHOS) – kompania znajdująca się całkowicie w rękach rządu Nauru, najmniejszej republiki świata i mikronezyjskiej wyspie o powierzchni 21 km kwadratowych. Historia Na Nauru znajdowały się jedne z największych złóż fosforytów na świecie. Przed uzyskaniem przez wyspę niepodległości eksploatowały je, niczym w kolonii, Australia, a przedtem też Wielka Brytania i Niemcy (w ramach British Phosphate Commissioners). Jednakże po proklamowaniu niepodległości rząd znacjonalizował złoża, powołując do życia NPC w celu podjęcia ich eksploatacji. Dzięki temu Nauru z czasem uzyskało największy dochód narodowy w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Pracownikami i zarządcami NPC byli wyłącznie Nauruańczycy. Jednakże obecnie zasoby znajdują się na wyczerpaniu, a eksploatacja doprowadziła do zachwiania równowagi ekologicznej na wyspie. Planowana jest rekultywacja. Rząd republiki inwestuje zyski wypracowane przez spółkę poprzez państwowy fundusz majątkowy Nauru Phosphate Royalties Trust (NPRT) w różne przedsięwzięcia za granicą. 1 lipca 2005 Nauruańska Korporacja Fosforytowa zmieniła nazwę na Republic of Nauru Phosphate Corporation (RONPHOS). Było to spowodowane restrukturyzacją spółki, kontynuowaną w 2006 roku. W jej wyniku dokonano napraw i przebudowy instalacji oraz urządzeń, wykorzystywanych do produkcji i transportu fosforytów oraz w celu zmniejszenia emisji pyłu. Przypisy
Науруанская фосфатная корпорация

Науруанская фосфатная корпорация — принадлежащая правительству Науру компания, контролирующая разработку месторождений фосфатов в Науру. Экономика Науру почти полностью зависит от фосфатов, добыча которых привела к экологической катастрофе. Запасы фосфатов на острове истощились к 2000 году, хотя, вероятно, что небольшие разработки до сих пор действуют. В 1906 Тихоокеанская фосфатная компания начала разработку фосфатов при поддержке немецкого правительства. После Первой мировой войны Науру была отдана под опеку Британии, Австралии и Новой Зеландии. Они основали Британскую фосфатную комиссию, которая получила права на добычу фосфатов. В 1967 науруанцы приобрели активы Британской фосфатной комиссии, и в 1970 новая независимая Науру национализировала компанию. Правительство передавало доходы от горной промышленности в собственность островитян. Однако, бедные инвестиции и коррупция привели после исчерпания запасов к экономическому кризису.
Науруанська фосфатна корпорація

Науруанська фосфатна корпорація — компанія належить уряду Науру, контролює розробку фосфатів у Науру. Економіка Науру майже повністю залежить від фосфатів, видобуток яких призвів до екологічної катастрофи. Запаси фосфатів на острові вичерпалися до 2000 року, хоча, ймовірно, що невеликі розробки досі діють. В 1906 Тихоокеанська фосфатна компанія почала розробку фосфатів за підтримки німецького уряду. Після Першої світової війни Науру була віддано під опіку Британії, Австралії та Нової Зеландії. Вони заснували Британську фосфатну комісію, котра отримала права на видобуток фосфатів. У 1967 році науруанці придбали активи Британської фосфатної комісії, і в 1970 нова незалежна Науру націоналізувала компанію. Уряд передавав дохід від гірничовидобувної промисловості у власність остров'ян. Хоча, слабкі інвестиції та корупція після вичерпання запасів призвели до економічної кризи. Посилання NPC Memorandum and more informations (PDF) Література Paradise for Sale (Book) Authored by Carl N. McDaniel & John M. Gowdy (Univ. of California Press; 2000) Information regarding current state of RONPhos. Retrieved 20 August 2008.
Naoero Medical Centre

The Naoero Medical Centre (NMC), formerly the Republic of Nauru Hospital (RON Hospital), is the primary public healthcare facility of the Republic of Nauru, located in Denigomodu District. History The facility was established in 1999 under the name Republic of Nauru Hospital (RON Hospital), formed by the amalgamation of the government-run Nauru General Hospital and the private Nauru Phosphate Corporation Hospital. It offered basic medical and surgical care, along with radiology, laboratory, pharmacy and dental services. In 2025, the Government of Naoero entered into a 10-year management agreement with UAE-based Global Mission Support Services (GMSS) to overhaul healthcare on the island. Following this partnership, the Naoero Medical Centre (NMC) was opened on the premises of RON Hospital. Facilities The NMC is a 65-bed hospital comprising a 10-bed Emergency Department, a 14-bed Acute Care Unit, operating theatres, and wards for paediatrics, maternity, surgery, psychiatry, isolation, and palliative care, among others. Diagnostic infrastructure includes CT imaging, X-ray, ultrasound, echocardiography, and a 24/7 laboratory. A new dental clinic opened at the NMC on 25 March 2026 as part of a series of facility upgrades. Services The NMC provides emergency medicine, general and specialist surgery, paediatrics, obstetrics and gynaecology, dialysis, ophthalmology, mental health, physiotherapy, radiology, laboratory, dental, and pharmacy services. It also coordinates outward medical referrals (OMR) for patients requiring specialist care abroad. Since 2025, the NMC has performed laparoscopic (minimally invasive) surgery on a routine weekly basis, marking the first time this procedure has been available on the island. Workforce The NMC employs more than 350 personnel, including 41 doctors, over 100 nursing staff, and 130 expatriate clinicians, alongside allied health professionals and laboratory scientists. The workforce combines local and international staff, with visiting specialists rotating through the facility on a regular basis. See also Health in Nauru References