NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Agadir de Tasguent

L'agadir de Tasguent est un grenier collectif fortifié construit entre 1200 et 1500 et situé en amont du village d'Amzrou. Il perd son usage de grenier à partir du XIXe siècle mais devient au cours du XXe siècle l'un des agadirs les plus visités du Maroc de par sa remarquable préservation. Histoire Construction et usage L'Agadir de Tasguent s'est construit par étape au fil des siècles, le parvis muré étant probablement l'élément le plus récent. L'âge des murs les plus anciens est estimé entre 500 et 800 ans. Le rôle principal des agadirs est de mettre à l'abri les récoltes (et possiblement les habitants) en cas de menaces. L'agadir de Tasguent est divisé en greniers individuels répartis sur plusieurs étages et dont les contenus sont enregistrés sur des rouleaux de bois. Il perd sa fonction comme la plupart des agadirs de la région avec la pacification et l'amélioration de la situation alimentaire qui accompagne la période coloniale. Contrairement aux autres constructions en pisé du sud marocain (tighremts et kasbahs), devenues elles aussi inutiles, l'agadir de Tasguent a possiblement été utilisé aux XIXe et XXe siècles par les habitants pour divers usages. Tourisme En 1950, au tout début du développement du tourisme au Maroc qui précède l'indépendance, l'agadir de Tasguent est le seul agadir et l'un des seuls points d'intérêt de l'Anti-Atlas à être répertorié. En 2000, l'agadir de Tasguent et l'agadir Id Aïssa in Amtoudi, sont considérés comme les deux principaux exemples d'agadirs au Maroc. La mise en tourisme des agadirs pose cependant des problèmes sociaux essentiels. Les agadirs ont longtemps été, au delà de leur fonction défensive, le lieu central de la vie des tribus locale. Cette fonction sociale et spirituelle peut être perdue dans le cas de la « mise en tourisme » des forteresses. L'inverse est également observé, la difficulté d'entretien de ces lieux majoritairement construits en pisé et sensibles au climat engendre leur dégradation rapide sans investissements importants souvent indissociables du tourisme. Organisation Le parvis de l'agadir de Tasguent servait vraisemblablement à accueillir le bétail en temps de crise. L'édifice est construit sur un socle rocheux et est défendu par un rempart défensif. Les greniers individuels (parfois appelés « citernes » ou « cellules ») sont alignés côte à côte et les uns au-dessus des autres sur trois à six étages. Les cellules des étages supérieurs sont accessibles par des marches en pierre ou par des troncs crantés. Chaque cellule de stockage est fermée par une porte en bois, souvent décorée et généralement assortie d'un orifice permettant la libre circulation des chats assurant une faible population de rongeur. Les greniers sont séparés entre eux par des cloisons en pierre. Galerie Références Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail du Maroc Portail des Berbères
Aeroport de Guelmim

L'Aeroport de Guelmim (codi IATA: GLN, codi OACI: GMAG) és un aeroport que serveix Guelmim, una ciutat de la regió de Guelmim-Es Semara al Morocco. L'aeroport fou utilitzat per 10.700 passatgers l'any 2013. Aerolínies i destins Referències
Flughafen Guelmim

Der Flughafen Guelmim (arabisch مطار كلميم, französisch Aéroport Guelmim, IATA-Code: GLN, ICAO-Code: GMAG) ist ein internationaler Flughafen bei der etwa 200.000 Einwohner zählenden Stadt Guelmim im Norden der Region Guelmim-Oued Noun im Süden Marokkos; er dient auch militärischen Zwecken. Geschichte Der Flughafen wurde vom Architektenteam Groupe3 Architectes in Rabat, Marokko, erbaut und im Jahr 2019 eröffnet. Lage Der Flughafen liegt in der Halbwüste etwa 4 km (Fahrtstrecke) nördlich der Stadt bzw. ca. 30 km östlich der Atlantikküste. Fluggesellschaften und Ziele Beinahe täglich geht ein Flug nach Casablanca; je einmal wöchentlich startet ein Flug nach Gran Canaria bzw. nach Lanzarote. Siehe auch Liste der Flughäfen in Marokko Weblinks Flughafen Guelmim – Fotos + Kurzinfos (englisch) Einzelnachweise
Aeropuerto de Egleimín

El Aeropuerto de Egleimín (IATA: GLN, OACI: GMAG) es un aeropuerto que sirve a Egleimín, ciudad en la Región de Guelmim-Río Nun, en Marruecos. El aeropuerto registró un tráfico de 29.403 pasajeros en 2023.​ Aerolíneas y destinos Destinos nacionales Destinos internacionales Referencias
Aéroport de Guelmim

L'aéroport de Guelmim (code IATA : GLN • code OACI : GMAG) est un aéroport international qui dessert la ville de Guelmim, chef-lieu de la région Guelmim-Oued Noun, au Maroc. La nouvelle aérogare civil a été inaugurée le 22 janvier 2019, avec une superficie de 7 000 m2 et une capacité de 700000 passagers annuels. Il est desservi par la compagnie canarie Binter et Royal Air Maroc Express. Compagnies aériennes et destinations Situation Statistiques Voir la requête brute et les sources sur Wikidata. Références Portail de l’aéronautique Portail du Maroc
Aeroportul Guelmim

Aeroportul Guelmim (IATA: GLN, ICAO: GMAG) este un aeroport din Guelmim, Guelmim Province⁠(d), Guelmim-Oued Noun⁠(d), Maroc ce deservește zona Guelmim. Aeroportul a fost tranzitat în 2022 de 18.850 de pasageri. Situat la o altitudine de 300 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Este operat de Airports of Morocco⁠(d). Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Illes Alhucemas

Les illes Alhucemas constitueixen un conjunt de tres illots situats en la badia d'Alhucemas, enfront de la costa mediterrània del Marroc. Es tracta del penyal d'Alhucemas i els illots de Tierra i Mar. Estan situades a uns 155 km a l'est de Ceuta i a uns 100 km a l'oest de Melilla. Les illes de Mar i Tierra estan situades al sud-oest del penyal i a una distància de 800 i 900 metres, respectivament. La superfície total de les illes és d'uns 0,06 km². Les tres illes són de grandària similar; el Penyal no arriba a les 2 hectàrees. La major altura del conjunt l'arriba també al Penyal, amb una cota de 27 metres sobre el nivell del mar. L'illa de Mar no supera els 4 metres d'altura mentre que l'illa de Tierra arriba als 11 metres. Les illes van ser ocupades temporalment per Espanya en 1560, sense consolidar-se. Foren ocupades definitivament el 28 d'agost de 1673 per una esquadra dirigida pel príncep de Montesacro amb la finalitat d'actuar contra els corsaris berberiscs. Els tres illots es consideren sota sobirania espanyola. Les illes de Mar i Tierra es troben deshabitades (la primera era el cementiri del penyal). Al penyal hi ha una guarnició espanyola.
Alhucemas-Inseln

Die Alhucemas-Inseln (auch Alhukemasinseln) sind eine spanische Inselgruppe im westlichen Mittelmeer vor der nördlichen Küste Marokkos. Geographie Die Gruppe besteht aus den drei Inseln Peñón de Alhucemas, Isla de Mar und Isla de Tierra. Sie liegen nur 40 bis 400 m vor der marokkanischen Küste, unweit des Strandes von Sfiha. Rund vier Kilometer nordwestlich befindet sich die namensgleiche marokkanische Stadt Al-Hoceima (spanisch: Alhucemas). Auf Peñón de Alhucemas betreibt das spanische Militär eine kleine Garnison mit 350 Soldaten, ansonsten sind die Inseln unbewohnt; es gibt keinen Hafen, nur ein Ankerplatz ist vorhanden. Geschichte Die Inseln wurden 1560 während der Türkenkriege vom regionalen Sultan an Spanien abgetreten. 1921 versuchte Abd el-Krim sie während des Rifkriegs einzunehmen. Als Marokko 1956 unabhängig wurde, behielt Spanien die Inseln, wie auch einige andere, und fasste sie zu einer Plaza de soberanía zusammen. Sie gehören zur Europäischen Union. Im Sommer 2012 landeten ungefähr 90 Flüchtlinge aus der Subsahara auf der Isla de Tierra. Fotos Einzelnachweise Weblinks http://www.425dxn.org/dc3mf/penon.html
Isole Alhucemas

Le isole Alhucemas (in spagnolo Islas Alhucemas) sono un piccolo arcipelago appartenente alla Spagna situato di fronte alla costa settentrionale del Marocco. Geografia L'arcipelago è formato dal Peñón de Alhucemas e da due isolotti, l'Isla de Tierra e l'Isla de Mar. Si trovano a circa 155 km a est di Ceuta e a 100 km a ovest di Melilla; le due piccole isole sono situate a sud-ovest del Peñón, a una distanza rispettivamente di 800 e 900 metri, e a soli 50 dalla linea costiera. L'Isla de Tierra, la più vicina alla costa marocchina, misura 0,017 km²; l'Isla de Mar 0,014 km². La prima arriva a 11 metri d'altitudine, la seconda a 4. Abitanti Il Peñón de Alhucemas possiede una guarnigione di 350 soldati mentre gli altri isolotti sono disabitati. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Isole Alhucemas
Alhucemas-eilanden

De Alhucemas-eilanden (Spaans: Islas Alhucemas; Arabisch: Djuzur 'Alhucemas) zijn een kleine archipel die bij Spanje hoort en voor de noordkust van Marokko ligt. De archipel wordt gevormd door het rotseilandjes Peñón de Alhucemas en de twee onbewoonde eilandjes Isla de Tierra en Isla de Mar. Ze liggen ongeveer 155 km ten oosten van de Spaanse exclavestad Ceuta en 100 km ten westen van de eveneens Spaanse stad Melilla; De twee onbewoonde eilanden liggen ten zuidwesten van de Peñón, op respectievelijk 800 en 900 meter afstand en op slechts 50 meter van de kustlijn. Isla de Tierra, het dichtstbijzijnde eiland bij de Marokkaanse kust, is 1,7 hectare groot; Isla de Mar 1,4 ha. De eerste reikt 11 meter boven zeeniveau, de tweede 4 meter. Peñón de Alhucemas heeft een garnizoen van 350 Spaanse soldaten.
Islas Alhucemas

Islas Alhucemas – jedno z terytoriów Hiszpanii znajdujących się w Afryce Północnej. Stanowi integralną część Hiszpanii, choć nie wchodzi w skład żadnej z jej jednostek administracyjnych – podlega bezpośrednio ministerstwu obrony. Do Hiszpanii należy od 1559 roku. Islas Alhucemas jest grupą trzech wysp. Największa Peñón de Alhucemas jest skałą szeroką na 50 m, długą na 70 m i wznoszącą się do 27 m n.p.m. Pozostałe dwie wyspy są mniejsze i bardziej płaskie – Isla de Mar osiąga 4 m wysokości, a Isla de Tierra – 11 m. Wyspy znajdują się na wybrzeżu Maroka (Isla de Tierra leży 300 m od lądu) niedaleko miasta Al-Husajma (od hiszpańskiej wersji nazwy tego miasta pochodzi nazwa głównej wyspy), 155 km na południowy wschód od Ceuty i ok. 100 km na zachód od Melilli. Obecnie na głównej wyspie archipelagu: Peñón de Alhucemas znajduje się garnizon wojskowy liczący ok. 60 żołnierzy ulokowany w starym forcie; natomiast pozostałe wyspy archipelagu: Isla de Mar i Isla de Tierra są z kolei bezludne. Wyspy są przedmiotem roszczeń terytorialnych Maroka. Zobacz też hiszpańskie posiadłości w Afryce Północnej Ceuta Melilla Przypisy
Алусемас

Алусемас (исп. Islas Alhucemas) — небольшой архипелаг, часть Суверенных Испанских территорий. Архипелаг находится севернее берегов Марокко в море Альборан, самой западной части Средиземного моря. В нескольких сотнях метрах в Марокко расположен порт Эль-Хосейма. Состоит из трёх небольших островов и мелких скал. Острова необитаемы. На Пеньон-де-Алусемас имеется испанский форт с церковью и маяком. Острова Де-Тьерра и Де-Мар пустынны. Как и все Суверенные территории Испании, архипелаг оспаривается Марокко. В 2012 году испанский военный гарнизон в форте Пеньон-де-Алусемас состоял из пехотного отделения численностью 25-30 человек из 32-го смешанного артиллерийского полка, а также личного состава морской пехоты с надувной лодкой для доставки к судам снабжения. 29 августа 2012 года 19 иммигрантов из Африки переплыли пролив между Марокко и островом Исла-де-Тьерра. Они разбили лагерь на острове, надеясь каким-то образом попасть на материковую часть Испании. 2 сентября 2012 года к ним присоединились еще 68 иммигрантов. Поскольку островки имели «неопределенный внутренний статус», иммигранты не смогли воспользоваться испанскими законами. Испанские войска высадились на остров, оказали нуждающимся медицинскую помощь, а затем вернули нелегалов обратно в Марокко. Марокканцы незамедлительно депортировали этих людей через границу в Алжир. После этого инцидента Испания разместила небольшой военный лагерь на Исла-де-Тьерра, чтобы воспрепятствовать новым попыткам незаконного проникновения на испанскую территорию. Примечания
Islas Alhucemas

Islas Alhucemas är en ögrupp i Medelhavet som tillhör Spanien. Ögruppen omfattar öarna Peñón de Alhucemas, Isla de Mar och Isla de Tierra och är en så kallad plazas de soberanía. De ligger nära Marockos nordkust som också gör anspråk på öarna. Källor
Острови Алусемас

Острови Алусемас (араб. جزر الحسيمة, ісп. Islas Alhucemas) — група з трьох невеличких островів, що розташовані біля узбережжя Марокко в Альборанському морі і разом складають одну з іспанських суверенних територій. Предмет суперечок між Марокко і Іспанією. Огляд Острів Пеньйон-де-Алусемас, разом з острівцями Ісла-де-Мар і Ісла-де-Т'єрра, розташованими трохи на захід, утворюють острови Алусемас. Вони розташовані в 300 метрах (984 фути) від марокканського міста Ель-Хосейма, за 146 км (91 милі) на схід від Сеути та за 84 км (52 милі) на захід від Мелільї. Загальна площа суші групи з трьох островів становить 4,6 га або 0,046 квадратних кілометрів (0,018 квадратних миль). • Пеньйон-де-Алусемас (іспанська вимова: [peˈɲon de aluˈθemas], «Лавандова скеля», 35.2135° пн. ш. 3.8895° зх. д.﻿ / 35.2135; -3.8895﻿ (Peñón de Alhucemas)) — крихітний скелястий острів, розміром 220 м (722 футів) на схід-захід і до 84 м (276 футів) північ-південь площею 1,5 га або 0,015 км2 (0,006 кв. милі) та висотою 27 м (89 футів). Скеля повністю зайнята фортом, кількома будинками та церквою. Це один з декількох пенйонів, або скельних фортець, біля узбережжя Північної Африки. • Ісла-де-Т'єрра (35.2152° пн. ш. 3.9026° зх. д.﻿ / 35.2152; -3.9026﻿ (Isla de Tierra)) — крута, 11 м (36 футів) висока скеляста платформа, 114 м (374 футів) на північ від марокканського берега. • Ісла-де-Мар (35.2176° пн. ш. 3.9008° зх. д.﻿ / 35.2176; -3.9008﻿ (Isla de Mar)) — рівнинний, високий 4 м (13 футів) острівець на північ від Ісла-де-Т'єрра, довжиною 245 м (804 футів) на схід-захід, шириною до 70 м (230 футів), площа 1,4 га або 0,014 км2 (0,005 кв. милі). Історія Іспанське правління островами датується 1559 роком, коли Саадити передали Іспанії кілька територій в обмін на допомогу Іспанії проти османських армій. У 1673 році Іспанія направила гарнізон на острів Пеньйон-де-Алусемас і з тих пір постійно контролює його. Острови також розташовані поблизу місця висадки, яку експедиційні сили Іспанії та Франції використовували в 1925 році під час Рифської війни. Марокко заперечує суверенітет Іспанії над островами з часу отримання Марокко незалежності в 1956 році. Клімат Див. також Європейські анклави в Північній Африці до 1830 Суверенні території Іспанії Примітки Посилання Descripción del Peñón de Alhucemas en la Comandancia General de Melilla Islas y Peñones en el Norte de África, en la web de Ingenieros Militares de España. España mantiene tropas en las islas Mar y Tierra de Alhucemas Islas de Tierra y Mar
Medina of Essaouira

The Medina of Essaouira, formerly Mogador, is a Medina quarter in Essaouira, Morocco. It was designated by the UNESCO as a World Heritage Site in 2001. History Essaouira is an exceptional example of a late-18th-century fortified town, built according to the principles of contemporary European military architecture in a North African context. Since its foundation, it has been a major international trading seaport, linking Morocco and its Saharan hinterland with Europe and the rest of the world. Early individuals responsible for the foundation and architecture of the city include Sultan Mohammed ben Abdallah and architect Théodore Cornut. From 1767, Ahmed El Eulj managed the design of the city and medina. Description Essaouira was a planned city, and the medina took on a degree of symmetry featuring four general quadrants. It was constructed to the limits of the rocky peninsula, and fortified city walls further define the boundaries of the medina. The fortified port, also an element of the medina, is detached from the walled portion by a stretch of land to the west. Churches and a palace were also historically located in this western portion, while the Jewish Quarter found itself within the walls of the medina. Other elements of the medina include city gates, towers, markets, and alleyways. Streets In the modern period, the two primary perpendicular streets are Rue Mohamed El Qory and Avenue Mohamed Zerktouni. Within the medina, each street leads to a city gate or bab, except the northern terminus of Rue Mohamed El Qory which ends at the city wall. The streets are primarily used by pedestrians. City Gates The medina has several city gates. Notable gates include Bab Doukkala to the northeast, Bab Marrakesh to the southeast, and the gate to the port to the southwest. The port gate features a Hijri calendar date of 1184. In the 19th century, writer Donald Mackenzie reported that the gates were closed for the evenings at sunset. Jewish Quarter The Jewish Quarter, or mellah, was developed around 1807 or 1808 in the northeast corner of the medina. The population of Jews in the city reached approximately 10,000 at its peak, and a small population of Jews lived outside of the quarter. In the late 1990s, the population of the traditional mellah district was about 7,000. The quarter contains the Slat Lkahal Synagogue. Kasbah District The Kasbah District is located near the port in the western portion of the medina, and it historically contained merchants, affluent Muslims and Jews, foreigners, government officials, and Anglo influences. Historically, up to 1000 wealthier Jews resided in the kasbah instead of the mellah. The district also contained a synagogue. Gallery See also List of World Heritage Sites in Morocco Sources This article incorporates text from a free content work. Licensed under CC BY-SA IGO 3.0 (license statement/permission). Text taken from Medina of Essaouira (formerly Mogador)​, UNESCO World Heritage Centre. References
Medina de Esauira

La Medina de Esauira, antiguamente Mogador, es la medina de Esauira, Marruecos. Fue declarada Patrimonio de la Humanidad por la UNESCO en 2001.​​ Historia Esauira es un ejemplo excepcional de ciudad fortificada de finales del siglo xviii, construida según los principios de la arquitectura militar europea contemporánea en un contexto norteafricano. Desde su fundación, ha sido un importante puerto comercial internacional, conectando Marruecos y su interior sahariano con Europa y el resto del mundo.​ Entre los primeros responsables de la fundación y la arquitectura de la ciudad se encuentran el sultán Mohammed ben Abdallah y el arquitecto Théodore Cornut. Desde 1767, Ahmed El Eulj dirigió el diseño de la ciudad y la medina.​ Descripción Esauira era una ciudad planificada, y la medina adquirió cierta simetría con cuatro cuadrantes generales. Se construyó hasta los límites de la península rocosa, y las murallas fortificadas definen aún más los límites de la medina. El puerto fortificado, también parte de la medina, está separado de la parte amurallada por una extensión de tierra al oeste. Históricamente, iglesias y un palacio también se ubicaban en esta parte occidental, mientras que la mellah o barrio judío se encontraba dentro de las murallas de la medina. Otros elementos de la medina incluyen puertas de la ciudad, torres, mercados y callejones.​ En la época moderna, las dos calles perpendiculares principales son la calle Mohamed El Qory y la avenida Mohamed Zerktouni. Dentro de la medina, cada calle conduce a una puerta de la ciudad o bab, excepto el extremo norte de la calle Mohamed El Qory, que termina en la muralla. Estas calles son principalmente transitadas por peatones.​​ La medina tiene varias puertas.​ Entre las puertas más notables se encuentran Bab Doukkala al noreste, Bab Marrakesh al sureste y la puerta del puerto al suroeste.​​​ La puerta del puerto tiene una fecha del calendario hijri de 1184.​ En el siglo XIX, el escritor Donald Mackenzie informó que las puertas se cerraban por las tardes al atardecer.​ El barrio judío, o mellah, se desarrolló alrededor de 1807 o 1808 en la esquina noreste de la medina. La población judía de la ciudad alcanzó aproximadamente 10.000 habitantes en su apogeo, y una pequeña población judía vivía fuera del barrio.​ A finales de la década de 1990, la población del barrio era de aproximadamente 7.000 habitantes.​ El barrio alberga la sinagoga Slat Lkahal. La casba se encuentra cerca del puerto, en la parte occidental de la medina​ e históricamente albergó a comerciantes, musulmanes y judíos adinerados, extranjeros, funcionarios gubernamentales e influencias anglosajonas.​ Históricamente, hasta 1000 judíos adinerados residieron en la kasbah en lugar de la mellah.​ La casba contaba también con una sinagoga.​ Galería Véase también Anexo:Patrimonio de la Humanidad en Marruecos Medina de Marrakech Medina de Tetuán Medina de Fez Enlaces externos Este artículo incorpora texto de un trabajo de contenido libre. Licenciado bajo CC BY-SA IGO 3.0 Para más información sobre cómo reutilizar texto de Wikipedia, véanse las condiciones de uso. Referencias
Medina di Essaouira

La medina di Essaouira, conosciuta in passato come Mogador, è un quartiere storico della città di Essaouira, in Marocco. È stata inserita nel 2001 nella lista dei siti Patrimonio dell'umanità dell'UNESCO. Storia Essaouira rappresenta un esempio eccezionale di città fortificata della fine del XVIII secolo, costruita secondo i principi dell'architettura militare europea dell’epoca in un contesto nordafricano. Fin dalla sua fondazione è stato un importante porto commerciale internazionale, collegando il Marocco e il suo retroterra sahariano con l’Europa e il resto del mondo. Tra i protagonisti della fondazione e della progettazione della città vi furono il sultano Mohammed ben Abdallah e l’architetto francese Théodore Cornut. Dal 1767 il progettista Ahmed El Eulj ne curò lo sviluppo urbano. Descrizione Essaouira nacque come città di fondazione, e la medina presenta una struttura simmetrica articolata in quattro settori principali. La città venne edificata fino al limite della penisola rocciosa ed è delimitata da mura fortificate. Anche il porto, parte integrante del complesso, rientra nel sito storico, pur trovandosi separato dalle mura da una lingua di terra. Nella zona occidentale erano collocati un palazzo e alcune chiese, mentre all’interno delle mura sorse il quartiere ebraico. Tra gli altri elementi caratteristici della medina si annoverano porte monumentali, torri, mercati e viuzze. Strade Nell’epoca moderna le due vie principali, tra loro perpendicolari, sono Rue Mohamed El Qory e Avenue Mohamed Zerktouni. All’interno della medina, ogni strada conduce a una porta della città (bab), eccetto il tratto settentrionale di Rue Mohamed El Qory che termina contro le mura. Le strade sono adibite quasi esclusivamente al traffico pedonale. Porte cittadine La medina possiede diverse porte monumentali. Tra le più importanti si ricordano Bab Doukkala a nord-est, Bab Marrakesh a sud-est e la porta del porto a sud-ovest. Quest’ultima reca un’iscrizione con la data 1184 del calendario islamico. Nel XIX secolo il mercante Donald Mackenzie riferì che le porte venivano chiuse ogni sera al tramonto. Quartiere ebraico Il quartiere ebraico, o mellah, fu sviluppato intorno al 1807-1808 nell’angolo nord-orientale della medina. La popolazione ebraica raggiunse circa 10.000 abitanti al suo apice, e una parte viveva anche al di fuori del quartiere. Negli anni ’90 il quartiere contava circa 7 000 abitanti. Tra i suoi edifici storici figura la Sinagoga Slat Lkahal. Quartiere della kasbah Il quartiere della kasbah si trova vicino al porto, nella parte occidentale della medina, ed era abitato da mercanti, musulmani ebrei facoltosi, funzionari, stranieri e comunità anglosassoni. Qui risiedevano fino a 1000 ebrei benestanti, che preferivano abitare nella kasbah piuttosto che nel mellah. Il quartiere ospitava anche una sinagoga. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Medina di Essaouira