NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Torre Hasán

La torre Hasan es un alminar de la ciudad marroquí de Rabat. Historia El sultán almohade Yaqub al-Mansur (siglo XII) proyectaba construir la mezquita más grande del mundo después de la de Samarra en Irak. Las obras fueron abandonadas tras su muerte en 1199. La torre debía medir más de 60 metros, pero solo llegó a los 44. En la actualidad, el aspecto de la mezquita es el de un bosque de gruesas columnas en el que sobresale la gran torre, hermana del alminar que luego se convirtió en la Giralda de Sevilla y del de la mezquita Kutubiyya de Marrakech. En la explanada de la mezquita se construyó también el mausoleo de Mohammed V, primer rey del Marruecos moderno, en el que está enterrado asimismo su hijo y sucesor Hasan II, padre del actual rey. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Torre Hasán.
Torre di Hassan

La Torre di Hassan (in arabo صومعة حسان‎?) è il minareto di una moschea marocchina, rimasta incompleta a Rabat. Iniziata per ordine del sultano Yacoub al-Mansour, la torre doveva essere la più grande del mondo assieme all'adiacente moschea, ma i lavori si interruppero alla sua morte nel 1199. La torre raggiunse solo i 44 metri, circa la metà dell'altezza pianificata, oltre 80 metri. Anche il resto della moschea fu lasciato incompleto, con solo la prima parte delle numerose mura e delle 200 colonne che dovevano essere innalzate. La torre, realizzata in mattoni rossi, i resti della moschea e il moderno mausoleo di Mohammed V formano uno dei più importanti complessi storici e turistici di Rabat. La torre non ha scale, ma una rampa, che avrebbe consentito al muezzin di salire a cavallo in cima alla torre per intonare l'invito alla preghiera, l'adhān. Storia Il fondatore della Torre di Hassan, Abu Ya'qub Yusuf II, apparteneva alla dinastia degli Almohadi, sovrano di un regno musulmano che si estendeva dal Maghreb fino ai territori di al-Andalus. Secondo tradizione la torre fu disegnata da un architetto chiamato Jabir, che utilizzò uno schema costruttivo simile per la torre sorella della torre di Hassan, la Giralda di Siviglia. Entrambe le torri furono modellate sul progetto di un altro minareto realizzato da Jabir, per la Moschea della Kutubiyya a Marrakesh. Dopo la Riconquista, gli Spagnoli aggiunsero alla Giralda una parte sommitale in stile rinascimentale, per cui essa fu convertita da minareto a torre campanaria della Cattedrale di Siviglia. Yaʿqūb al-Manṣūr fece eseguire altri lavori a Rabat; i più notevoli furono la ricostruzione della Kasbah di Rabat e la conversione ad uso sepolcrale dell'antico complesso di Chella, costruito dai Fenici e dai Romani. Voci correlate Architettura islamica Moschea della Kutubiyya Giralda Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su torre di Hassan Collegamenti esterni (EN) Torre di Hassan, su Structurae.
Hassantoren

De Hassantoren (Arabisch: صومعة حسان, Frans: Tour Hassan) is de minaret van een incomplete moskee in de hoofdstad Rabat van Marokko. In 1195 werd een begin gemaakt met de bouw van de toren met de bedoeling om het de grootste minaret ter wereld te laten worden, samen met de moskee die ook 's werelds grootste moskee moest worden. Toen in 1199 kalief Yaqub al-Mansur overleed viel ook de financier weg en werd de bouw stilgelegd. De toren had toen nog maar een hoogte van 44 meter bereikt, ongeveer de helft van de oorspronkelijke bedoeling. Ook de moskee werd niet verder afgebouwd: er waren alleen een paar muren en ongeveer 200 zuilen gebouwd. De toren, opgetrokken uit rood zandsteen en de restanten van de muren en zuilen vormt samen met het moderne mausoleum van Koning Mohammed V een belangrijke historische en toeristische locatie in Rabat. Opdrachtgever Yaqub al-Mansur, die opdracht gaf tot de bouw van de Hassantoren, was een lid van de Almohadendynastie, een Berber dynastie in Noord-Afrika en het Iberisch Schiereiland. Hij liet ook andere bouwwerken in Rabat bouwen, met als bekendste voorbeelden de Kasbah van de Udayas en de ombouw van het historische Chellah-complex, gebouwd door de Foeniciers en Romeinen tot een "dodenstad" (necropool). Architect Volgens overlevering was de architect van de toren een zekere Jabir die eenzelfde ontwerp maakte voor de zustertoren: de Giralda in Sevilla, Spanje. Beide torens waren gebaseerd op een ander ontwerp van Jabir: de Koutoubia-moskee in Marrakesh.
Wieża Hasana

Wieża Hasana (arab. مسجد حسان, fr. Tour Hassan) – górujący nad Rabatem (stolicą Maroka) minaret. Budowę wieży będącą symbolem miasta rozpoczęto w 1195 roku. Minaret w Rabacie powinien mieć 80 metrów wysokości, ale nie został nigdy skończony. Wieża wybudowana na planie kwadratu o boku 16,12 m., osiąga 44,2 metra wysokości – uchodzi za wzór formy marokańskich minaretów. Minaret był początkowo częścią nieukończonego Meczetu Hasana, budowanego za czasów almohadzkiego kalifa Jakuba al-Mansura dla uczczenia zwycięstwa nad królem Kastylii Alfonsem VIII w bitwie pod Alarcos. Obiektem tym Almohadzi planowali przyćmić wspaniałość Kordoby. Gdyby go ukończono, byłby w swoich czasach drugim pod względem wielkości meczetem na świecie, mniejszym jedynie od meczetu w mieście Samarra w dzisiejszym Iraku. Prace jednak przerwano już w roku 1199, kiedy zmarł wznoszący świątynię władca. Nieukończona budowla przetrwała aż do 1755 roku, kiedy to zawaliła się na skutek trzęsienia ziemi. Do dziś zachowały się tylko podstawy kolumn i Wieża Hassana. Do ruin meczetu, po stronie przeciwległej do wieży, przylega Mauzoleum Muhammada V – olbrzymi grobowiec o formach eklektycznych. Ruiny, wieża i mauzoleum tworzą wspólny kompleks zabytkowy, będący jedną z największych atrakcji turystycznych Rabatu. W miejscu schodów wieża posiada rampę w formie spirali. Dzięki temu dostęp do jej szczytu był możliwy bez schodzenia z konia. Przypisy
Turnul Hassan

Turnul Hassan (în arabă صومعة حسان) este minaretul unei moschei neterminate din Rabat, Maroc. Început în 1195, se intenționa ca turnul să fie cel mai mare minaret din lume, împreună cu moscheea, de asemenea, destinată a fi cea mai mare din lume. În 1199, sultanul Yaqub al-Mansur a murit, iar construcția moscheii a fost oprită. Turnul a ajuns la 44 m înălțime, aproximativ jumătate din înălțimea pe care trebuia sa o aibă, de 86 m. Restul moscheii a fost lăsat incomplet, fiind construite doar o parte din pereți și 200 de coloane. Turnul, din gresie roșie, , împreună cu resturile de moschee și cu mausoleul modern al lui Mohammed al V-lea, formează un important complex istoric și turistic din Rabat. În loc de scări, în turn se urca pe rampe. Rampele minaretului ar fi permis muezinului să călărească până în vârful turnului pentru a chema credincioșii la rugăciune. Yaqub al-Mansur Fondatorul Turnului Hassan, Yaqub al-Mansur era membru al dinastiei almohade, un imperiu musulman berber în Maghreb și Peninsula Iberică. Turnul, potrivit unor tradiții, a fost proiectat de un astronom și matematician numit Jabir ibn Aflah, care trebuia să proiecteze și turnul-soră al lui Hassan, Giralda din Sevilla, în Al-Andalus (Spania de azi). Ambele turnuri au fost modelate pe baza minaretului Moscheii Koutoubia din Marrakech. Implicarea lui Jabir în proiectarea structurii nu poate fi confirmată totuși, și mulți oameni de știință presupun că turnul a fost proiectat de Ahmad Ben Basso, arhitectul Moscheii Koutoubia. Renașterea Spaniolă a adăugat mai târziu o clopotniță deasupra Giraldei, care a fost transformată dintr-un minaret într-un turn cu clopot pentru Catedrala din Sevilla după Reconquista. Yaqub al-Mansur a efectuat și alte lucrări în Rabat, în special reconstrucția Kasbah al Udaya și transformarea complexului antic Chellah, construit de fenicieni și romani, pentru a fi utilizat ca necropolă. Statutul în cadrul Patrimoniului Mondial Situl a fost adăugat pe o listă temporară a Patrimoniului Mondial UNESCO la 1 iulie 1995, la categoria culturală. Statutul i-a fost acordat în 2012. Galerie Listă de referințe
Минарет Хасана

Башня Хасана (араб. صومعة حسان‎) — заложенный в 1195 году по приказу альмохадского эмира Якуба аль-Мансура минарет близ Касба Удайя в Рабате, Марокко. Предполагалось, что при высоте 86 метров он станет самым высоким зданием исламского мира. В 1199 году, когда минарет был достроен до высоты 44 метра, эмир умер и постройка прекратилась. По своему архитектурному облику минарет Хасана близок к севильской Хиральде, которая строилась в то же время — возможно, под надзором тех же самых зодчих. Прототипом обоих зданий считается 70-метровый минарет Кутубия в Марракеше. От исполинской мечети, которую предполагалось воздвигнуть подле минарета, сохранились лишь две сотни столпов из песчаника. На другой стороне площади, занятой этими столпами, в 1960-е гг. был выстроен современный мавзолей Мухаммеда V и его сыновей. Примечания
Hassantornet

Hassantornet (arabiska: صومعة حسان) är en minaret till en icke fullbordad moské i Rabat, Marocko. Tornet påbörjades 1195 och planerades att bli världens största minaret kopplat till världens största moské. 1199 dog dock sultanen Yaqub al-Mansur och byggandet stoppades. Hassantornet blev bara 44 meter, ungefär hälften av sin planerade höjd på 86 meter och resten av moskén lämnades också ofärdig. Tornet är gjort av röd sandsten och är tillsammans med den ofärdiga moskén och Mohammed V:s mausoleum (byggt 1971) ett viktigt turistmål. Tornet finns sedan 1995 uppsatt på förhandslistan till att bli ett officiellt Världsarv inom kulturkategorin.. Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia. Där angavs följande källor: Noter
Мінарет Хасана

Мінарет Хасана (араб. صومعة حسان) — закладений 1195 року за наказом Альмохадського еміра Якуба аль-Мансура мінарет поблизу Касба Удая в Рабаті, Марокко. Передбачалося, що при висоті 86 метрів він стане найвищою будівлею ісламського світу. В 1199 р., коли мінарет був добудований до 44 метрів, емір помер і спорудження припинилося. За своїм архітектурним виглядом мінарет Хасана близький до севільської Хіральди, яка будувалася в той же час — можливо, під наглядом тих же самих зодчих. Прототипом обох будівель вважається 70-метровий мінарет Кутубія в Марракеші. Від велетенської мечеті, яку передбачалося спорудити біля мінарету, збереглися лише дві сотні стовпів з пісковику. На іншій стороні площі, зайнятої цими стовпами, в 1960-ті рр. був збудований сучасний мавзолей Мухаммеда V і його синів. Примітки
Illa d'Isabel II

L'illa d'Isabel II és un illot de la mar mediterrània situat al costat de la costa nord-africana, part de l'arxipèlag de les Chafarinas. Pertany igual que la resta de l'arxipèlag a Espanya. L'illot és conegut com a roca Kebdana pels rifenys. Localitzades al mar d'Alborán, les illes es troben a poc més de 3 quilòmetres de la costa marroquina, davant el cap Ras al Maa, no lluny tampoc de la frontera entre el Marroc i Algèria. L'illa de Isabel II, que té un relleu suau i un perímetre més regular que les altres dues illes de l'arxipèlag, és l'única illa habitada de les Chafarinas. D'origen volcànic, està composta d'andesites. Aconsegueix una elevació màxima sobre el nivell de la mar de 35 metres. Considerat l'arxipèlag com a terra nullius (les illes van estar deshabitades a causa de la falta d'aigua potable) tot i ser conegut des de l'antiguitat, Espanya va prendre possessió d'aquest el 6 de gener de 1848. Al començament de segle XX es va arribar a construir un dic que comunicava l'illot amb les illa del Rey; però, aquest va quedar destruït el 1914. La seva població al llarg d'aquest segle va arribar a superar els 1000 habitants. Al segle xxi, alberga una petita guarnició militar i una estació biològica. Referències Bibliografia Barrera, José Luis; Pinate, Antonio «Islas Chafarinas. La geología de un archipiélago deseado por todos». Tierra y tecnología: revista de información geológica, 30, 2006, p. 13–30. ISSN: 1131-5016. Escámez Pastrana, Antonio Manuel «Las Islas Chafarinas y su problemática medio ambiental» (en castellà). Aldaba, 0, 13, 1989, p. 45–70. Arxivat de l'original el 2019-12-08. DOI: 10.5944/aldaba.13.1989.20153. ISSN: 2603-9265 [Consulta: 8 desembre 2019].
Isla de Isabel II

La isla de Isabel II es una isla española situada en el mar Mediterráneo, frente a la costa norte de África. Conforma, junto con la isla del Congreso y la isla del Rey, el archipiélago de las islas Chafarinas, plaza de soberanía española. Posee 15,3 hectáreas. Su nombre proviene de la reina española Isabel II.​ España tomó posesión de ella, al igual que del resto de las Chafarinas, sin protestas ni reclamos por parte de Francia y Marruecos.​ La isla está constituida fundamentalmente por andesitas piroxénicas.​ En la zona no ocupada por la base militar, cuya superficie ronda la mitad de la isla, se han hallado 58 especies botánicas distintas.​ Población Es la única isla habitada de las tres. Aunque llegó a contar con una población cercana a las mil personas, en la actualidad sólo se encuentra en ella una guarnición militar, además de personal del Ministerio de Medio Ambiente de España, por ser las islas un Refugio Nacional protegido debido a la riqueza de sus especies naturales. Durante los meses de verano vive también en la isla un grupo de arqueólogos que realizan excavaciones en el yacimiento neolítico descubierto en la Isla del Congreso, llamado El Zafrín, del V milenio a. C., encabezados por el Instituto de Cultura Mediterránea. El yacimiento es un poblado al aire libre del que se han obtenido varios miles de fragmentos cerámicos de tipo cardial. Edificaciones La isla cuenta con distintas edificaciones de carácter castrense. Además, cuenta con edificios como la iglesia de Nuestra Señora de la Concepción y la Torre de la Conquista, ambas de mediados del siglo XIX, además de un faro, construido a principios del siglo XX. Iglesia de Nuestra Señora de la Concepción Además de los edificios e instalaciones de carácter militar, cuenta la isla con una iglesia de nave única de alrededor de doscientos cincuenta metros cuadrados construida entre 1851 y 1853 bajo la advocación de la Virgen de la Concepción, que se encuentra actualmente en grave estado de abandono. Fue el vicario interino de la iglesia parroquial de Melilla, Bartolomé de Fuentes, quien pusiera a las tres islas bajo la advocación de la Virgen el mismo día de la ocupación, el 6 de enero de 1848. Ha sido rehabilitada en una ocasión, en 1951.​ Véase también Islas Chafarinas Referencias
Île Isabelle II

L'île Isabelle II (isla de Isabel II en espagnol) est l'une des trois îles de l'archipel des Îles Zaffarines qui constitue une des Plazas de soberanía espagnoles au large des côtes marocaines. Située à 3 kilomètres de ses cotes, le Maroc revendique l'île, au même titre que les autres îles de l'archipel, considérées comme étant illégalement occupées par les Espagnols. Elle porte le nom d'Isabelle II, reine d’Espagne de 1833 à 1868. Histoire Au début du XXe siècle, l'île était habitée par près de 700 personnes (bagnards compris). Les liens étaient fréquents avec les pêcheurs locaux, notamment ceux du port marocain de Ras El Ma qui amarraient leur barque sur Isabel II et proposaient du poisson aux militaires espagnols. Depuis 1975 et la prise de contrôle du Sahara espagnol par le Maroc, ce genre de contact n'est plus possible. On compte actuellement (2022), 200 habitants, essentiellement des militaires et leurs familles, ainsi que du personnel du ministère de l'Environnement, car les îles sont une réserve nationale protégée en raison de la richesse des espèces présentes. L'île est occupée par une base militaire avec une église ; un phare, haut de 18 m, se trouve au nord. Description L'île mesure 550 m de long et 470 m dans sa plus grande largeur. L'altitude moyenne est de 19 m avec un point culminant à 35 m. Entre 1910 et 1915, l'île était reliée par une digue de 230 m à l'Île du Roi, déserte mais où un cimetière a été aménagé. Notes et références Voir aussi Bibliographie Mónica Ceberio, Ignacio Cembrero et Miguel González, « Des îlots et des rochers bien encombrants », Courrier international, no 1142,‎ 20 septembre 2012 (ISSN 1154-516X) Articles connexes Phare de l'Île Isabelle II Plazas de soberanía Île du Congrès Île du Roi Portail des îles Portail de la mer Méditerranée Ceuta, Melilla et plazas de Soberanía Portail de l’Afrique
Isla de Isabel II

Isla de Isabel II is het centrale eiland van de Chafarinas-eilanden, in de Middellandse Zee. Het eiland hoort bij Spanje. Het ligt op slechts 4 kilometer van de Noord-Afrikaanse kust, tegenover de Marokkaanse stad Ras Kebdana. Het oppervlak bedraagt 0,153 km², en er is een militaire basis en een kerk. Naam De naam van het eiland komt van Isabella II, koningin van Spanje van 1833 tot 1868. Geografie Met een afgeronde vorm heeft het een totale oppervlakte van 0,153 vierkante kilometer. Aanzienlijk vlakker dan Isla del Congreso, bereikt het een maximale hoogte van 35 meter boven zeeniveau. Geschiedenis Archeologische overblijfselen die op het eiland zijn gevonden, suggereren het bestaan van een buitenpost die bedoeld was om schepen te beschermen in de 1e eeuw voor Christus, een tijd waarin de Noord-Afrikaanse kustlijn bloeide tijdens het bewind van Juba II. Tegelijk met de andere twee eilanden van de archipel (Isla del Rey en Isla del Congreso), werd het eiland, dat zogenaamd 'terra nullius' was, in 1848 bezet door Spanje, anticiperend op Franse intenties om hetzelfde te doen vanuit Algerije. Generaal Francisco Serrano y Domínguez nam bezit van de eilanden en bracht twee schepen uit Málaga. Een zware storm in maart 1849 bracht grote schade toe aan de activiteiten op het eiland. Toen rees de vraag of het verblijf in de archipel de moeite waard was of niet. Tussen 1910 en 1915 was het eiland via een dijk verbonden met Isla del Rey. In 1922 werd op het eiland elektrische verlichting geïnstalleerd. Bevolking Het eiland is het enige bewoonde eiland van de archipel. Het herbergt een militair garnizoen met personeel van het Ministerie van Milieu van Spanje, aangezien de eilanden een nationaal reservaat zijn dat wordt beschermd vanwege de rijkdom van hun natuurlijke soorten.
Ilha de Isabel II

A Ilha de Isabel II é uma das ilhas que formam parte do arquipélago das Ilhas Chafarinas, juntamente com a Ilha do Congresso e a Ilha do Rei. Constitui uma das plazas de soberanía espanholas, situada no mar Mediterrâneo, ao norte da África. Atualmente, são administradas pelo Ministério da Defesa da Espanha, responsável também pela base militar situada na ilha. Na zona não ocupada pela base militar, cuja superfície beira a metade da ilha, foram encontradas 58 espécies botânicas distintas. Edificações A ilha conta com edifícios como a igreja de Nossa Senhora da Conceição e a Torre da Conquista, ambas de meados do século XIX, além de um farol, construído no início do século XX. Igreja de Nossa Senhora da Conceição Além dos edifícios e instalações de caráter militar, a ilha conta com uma igreja com nave única, construída entre 1851 e 1853, sobre a advocação da Virgem da Conceição. Foi o vicário interino da igreja paroquial de Melilla, Bartolomé de Fuentes, quem colocou as três ilhas sobre a advocação da Virgem, no mesmo dia da ocupação, em 6 de janeiro de 1848. Chegou a ser reabilitada em uma ocasião, em 1951. Referências
Остров Изабеллы II

Остров Изабеллы II (араб. إزابيل الثانية‎; исп. Isla de Isabel II) — центральный остров испанского архипелага Чафаринас в Средиземном море. Расположен в 4 км от североафриканского побережья, напротив марокканского города Рас-Кебдана. Площадь составляет 0,153 км², на острове есть военная база и церковь. Название Остров назван в честь королевы Испании Изабеллы II (1830—1904). География Имеет округлую форму, общая площадь составляет 0,153 км². Имеет плоский ландшафт в отличие от острова Конгресо, максимальная высота 35 метров над уровнем моря. История Археологические останки, найденные на острове, позволяют предположить существование форпоста, предназначенного для укрытия кораблей, в I веке до нашей эры, когда североафриканское побережье находилось под правлением Юбы II. В 1848 году вместе с двумя другими островами архипелага (Дель-Рей и Конгресо) остров был оккупирован Испанией, которая считала эту территорию terra nullius, предвидя намерения Франции сделать то же самое из Алжира. Генерал Франсиско Серрано завладел этими островами, направив два корабля из Малаги. В марте 1849 года пришлось прекратить работу по обустройству острова Изабеллы II после сильного шторма. Тогда встал вопрос, стоило ли испанцам оставаться на архипелаге или нет. Между 1910 и 1915 годами остров был соединен дамбой с островом Дель-Рей. В 1922 году на остров было проведено электрическое освещение. Население Является единственным обитаемым островом архипелага. В настоящее время на нём размещается военный гарнизон с персоналом министерства окружающей среды Испании, поскольку острова являются национальным заповедником, охраняемым из-за богатства их природных видов. Примечания Ссылки Aragón Gómez, Manuel (2013). De las tres ínsulas a Jafarín. Las Islas Chafarinas y su entorno en la Antigüedad y Medievo (PDF). Aldaba (37): 125—156. ISSN 0213-7925. Calderon, F. J. The Chafarinas Islands: Borders, Environmental Protection and Sustainable Tourism // Book of Full Papers - OTIE ICIT 2018 / F. J. Calderon, Elena Cruz, G. Ruggeri. — 2018. — P. 83–98. — ISBN 978-88-943724-1-0. Escámez Pastrana, Antonio Manuel (1989). Las Islas Chafarinas y su problemática medio ambiental (PDF). Aldaba (13). Melilla: Universidad Nacional de Educación a Distancia: 45—69. doi:10.5944/aldaba.13.1989.20153. ISSN 0213-7925. Esquembri Hinojo, Carlos (2013a). Las islas Chafarinas, desde 1848 hasta finales del siglo XIX (PDF). Aldaba (37). Melilla: Universidad Nacional de Educación a Distancia: 191—219. doi:10.5944/aldaba.37.2013.20543. Esquembri Hinojo, Carlos (2013b). Chafarinas durante el siglo XX. Aldaba (38). Melilla: Universidad Nacional de Educación a Distancia: 9—42. doi:10.5944/aldaba.38.2013.20546. Jiménez García-Carriazo, Ángeles. La ampliación de la plataforma continental más allá de las doscientas millas marinas.Especial referencia a España. — Madrid : Dykinson, 2018. — ISBN 9788491486770. Madariaga, María Rosa (7 сентября 2012). Los intentos de deshacerse de los enclaves. El País. Pineda, Antonio; Barrera, José Luis (2013). Geología de las islas Chafarinas (PDF). Aldaba (37). Melilla: Universidad Nacional de Educación a Distancia: 9. doi:10.5944/aldaba.37.2013.20542.
Isla de Isabel II

Isla de Isabel II är en ö som tillsammans med Isla del Congreso och Isla del Rey utgör den spanska ögruppen Islas Chafarinas som är belägen precis utanför Marockos kust. Ön ligger således i landets södra del, cirka 600 km söder om huvudstaden Madrid och har en area på 0,17 kvadratkilometer. Ön är en del av Plazas de soberanía. Ön ingick ej i det spanska protektoratet Marocko, och förblev således en del av Spanien efter Marockos självständighet 1956. Marocko hävdar dock att ön är en legitim del av Marocko, något som Spanien förnekar. Ön är namngiven efter den spanska drottningen Isabella II. Befolkning Av Islas Chafarinas är ön Isabell II den enda bebodda med en befolkning på cirka tusen personer, och hela befolkningen består av anställda vid det spanska försvaret och den spanska marinen. Under sommarmånaderna bor det dessutom arkeologer på ön. De utför utgrävningar av en plats där fynd från neolitikum gjorts. Dessa utgrävningar utförs som en del av det spanska medelhavskulturinstitutets projekt om att utröna tidpunkten för öns tidiga befolkning. Öns högsta punkt är 35 meter över havet. Den sträcker sig 0,6 kilometer i nord-sydlig riktning, och 0,5 kilometer i öst-västlig riktning. Kommentarer Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från spanskspråkiga Wikipedia, Isla de Isabel II, 15 augusti 2014.