NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Апостольская префектура Улан-Батора

Апостольская префектура Улан-Батора (лат. Apostolica Praefectura Ulaanbaatarensis) — административно-территориальная единица Римско-Католической Церкви, находящаяся в Улан-Баторе, Монголия. В апостольскую префектуру Улан-Батора входит вся территория нынешней Монголии. Кафедральным собором апостольской префектуры Улан-Батора является церковь святых апостолов Петра и Павла. История 14 марта 1922 года Святым Престолом была создана Самоуправляемая (лат. Sui iuris) миссия Внешней Монголии, выделившаяся из апостольского викариата Центральной Монголии (сегодня — Архиепархия Хух-Хото). В 1924 году миссия была переименована в Самоуправляемую миссию Урги, которая 8 июля 2002 года была преобразована в апостольскую префектуру Улан-Батора. В настоящее время в Монголии действуют шесть католических приходов: святых Петра и Павла, Пресвятой Девы Марии, Святой Софии и Доброго Пастыря в Улан-Баторе, приход Пресвятой Девы Марии в Дархане и приход Пресвятой Девы Марии Милосердия в Арвайхээре. Ординарии префектуры епископ Джироламо ван Эртселаер (1922 — 1924) — апостольский администратор миссии «sui iuris» Внешней Монголии; епископ Эверардо дер Лаак (1924 — 5.05.1931) — апостольский администратор миссии «sui iuris» Урги; с 1931 по 1992 — миссия не действовала священник Венсеслао Сельга Падилья (19.04.1992 — 8.07.2002) — апостольский администратор миссии «sui iuris» Урги; епископ Венсеслао Сельга Падилья (8.07.2002 — 25.9.2018) — апостольский администратор Апостольской префектуры Улан-Батора; кардинал Джорджо Маренго, I.M.C. (2.04.2020 — по настоящее время). Примечания Источник Annuario Pontificio, Libreria Editrice Vaticana, Città del Vaticano, 2005 Ссылки Официальный сайт (англ.) Данные об Апостольской префектуре Улан-Батора (англ.) Данные об Апостольской префектуре Улан-Батора (англ.)
Biblioteca nacional de Mongolia

La Biblioteca nacional de Mongolia (en mongol: Монгол Улсын Үндэсний Номын Сан) es la biblioteca más grande y antigua de Mongolia,​​ fue fundada en 1921 como un Instituto con apenas 2000 libros. El propósito de la Biblioteca Nacional de Mongolia, de acuerdo con su Reglamento de Organización y Funcionamiento, es "reunir y conservar los manuscritos, sutras, disertaciones académicas de grado, así como libros y revistas que se publican en Mongolia e importantes libros y publicaciones periódicas extranjeras; para crear una bibliografía nacional". De alrededor de 3 millones de libros y publicaciones que hay en la colección de la Biblioteca, 1 millón son libros raros y valiosos, sutras y manuscritos, incluyendo copias y muchos textos budistas. Véase también Bibliotecas Nacionales Cultura de Mongolia Referencias
Biblioteka Narodowa Mongolii

Biblioteka Narodowa Mongolii – biblioteka narodowa w Ułan Batorze w Mongolii. Historia Biblioteka powstała w 1921 roku. W 1994 roku na mocy rozporządzenia rządu stała się Biblioteką Centralną, a rozporządzeniem z 2004 roku Biblioteką Narodową Mongolii. Biblioteka podlega Ministerstwu Edukacji, Kultury, Nauki i Sportu. Budynek W 1951 roku biblioteka przeniosła się do nowego budynku, który powstał według projektu rosyjskiego architekta Nikołaja Szczepietilnikowa. Przed budynkiem stał pomnik Stalina. W 1990 roku w jego miejscu ustawiono pomnik mongolskiego pisarza Bjambyna Rinczena. W czerwcu 2008 roku wmurowano kamień węgielny pod budowę nowego gmachu na potrzeby biblioteki. Prezydent na ten cel przeznaczył mającą 0,3 ha działkę niedaleko ambasady USA w Ulan Bator. Oddanie budynku planowano na 2016 rok, ale z powodu kłopotów finansowych przesunięto na 2020 rok. Ostatecznie budowę zakończono w 2024 roku. 11 piętrowy budynek ma kubaturę 9948,2 m³. Zbiory Pod koniec 2014 roku zbiory biblioteki liczyły 2 825 126 woluminów. W 2023 roku zbiory liczyły 3 miliony woluminów, w tym około miliona cennych zbiorów w języku mongolskim, tybetańskim, chińskim i mandżurskim. Od 2018 roku Asian Legacy Library digitalizuje zbiory w języku tybetańskim. Zbiory biblioteki wpisane na Listę Pamięć Świata: 2011: Mongolski tengjur 2011: Rękopis z XVII wieku Altan tobchi 2013: Kanjur 2017: Kamienna stela upamiętniająca przywiezienie w 1924 roku do stolicy Mongolii 226 tomów mongolskiego tengjuru Przypisy
Biblioteca Nacional da Mongólia

Biblioteca Nacional da Mongólia (em mongol: Монгол Улсын Үндэсний Номын Сан) está localizada em Ulã Bator, é a maior e mais antiga biblioteca da Mongólia. Tem um acervo de mais de 3 milhões de livros, incluindo sutras e manuscritos raros. Coleção A Biblioteca Nacional da Mongólia tem como propósito "coletar e preservar manuscritos, sutras, dissertações acadêmicas, assim como livros e periódicos que foram publicados na Mongólia e livros estrangeiros com relevância nacional, para criar uma bibliografia nacional, com o objetivo de prestar serviços eficientes para os usuários da biblioteca e auxiliar outras bibliotecas públicas com metodologia profissional, orientação e informação". O acervo da biblioteca conta com mais de 1 milhão de obras raras, com documentos históricos em Mongol, Chinês, Tibetano e Manchu. Grande parte do acervo foram doações de fieis budistas, que esconderam artefatos do partido comunista, que na época, destruiu mais de 700 mosteiros e executou 30.000 mil monges. Apesar da importância da biblioteca para a cultura e historia da Mongólia, muitos textos estão em mau estado e alojados em condições inadequadas. Por ser uma vasta coleção de obras e com um espaço restrito, muito da coleção está empilhada sem catalogação no armazém da biblioteca. História A Biblioteca Nacional da Mongólia foi fundada oficialmente em 19 de novembro de 1921, por recomendação do Comitê Científico da Mongólia. A biblioteca era originalmente chamada de Instituto de Sutras e Escrituras, sua coleção original continha apenas 2.000 livros, todos doados pelo famoso estudioso da Mongólia Tseven. Em 1963, o salão de literatura cientifica foi criado com o objetivo de facilitar o acesso aos textos sobre a história da Mongólia para pesquisadores estrangeiros. Em 1981 foi criado o museu de livros raros. A biblioteca se tornou um membro da Federação Internacional de Associações e Instituições Bibliotecárias (IFLA) em 1991 e começou com um programa de intercâmbio literário com mais de 100 bibliotecas em 70 países. Desde os anos 60, havia na frente da biblioteca uma estátua de Josef Stalin, que em 1990 foi removida a pedido do governo. Em 2004 foi substituída por uma estátua de Byambyn Rinchen, um cientista e tradutor mongol famoso. A estatua foi inaugurada no aniversário de nascimento de 100 anos de Byambyn. Referências Pearly Jacob. (13 Feb, 2013). https://eurasianet.org/mongolia-preservation-challenges-confront-trove-of-buddhist-texts. Acessado em 10 de Novembro de 2019. http://www.nationallibrary.mn/en/history.html. Acessado em 10 de Novembro de 2019. Ligações externas http://www.nationallibrary.mn/mn/ https://www.facebook.com/National.Library.of.Mongolia http://www.rodadalei.com.br/mongolia-desafios-da-preservacao-ameaca/
Chamar (klášter)

Chamar (mongolsky Хамарын хийд, Chamaryn chíd, tedy Chamarský klášter) je buddhistický klášter v Mongolsku, přibližně 47 kilometrů jižně od Sajnšandu. Klášter založil roku 1820 básník a pátý nojon chutagt Ravdžá. Klášterní komplex se v první polovině 19. století stal významným kulturním centrem, byl v něm vytvořen prostor pro výuku dětí a vyšší vzdělání, pro pořádání divadla (a zde byla produkována první mongolská divadelní představení, od roku 1832). Po Ravdžově smrti zde byla básníkova mumie vystavena a uchovávána velká část jeho pozůstalosti. Klášter byl zničen po vzniku Mongolské lidové republiky, částečně obnoven v roce 1990. Klášterní komplex se skládá z několika klášterů, nedaleko od centra byla vystavena „Šambala“ a památník na místo, kde se za Ravdžy hrálo divadlo. Pro meditaci se využívá nedaleký jeskyně stoosmidenní meditace. Literatura Veronika Kapišovská. Oral narratives of the encounter between Agvaandandar Lkharamba of Alashaa and Danzanravjaa, the Fift h Noyon Khutagt of Gobi. Mongolo-Tibetica Pragensia 13, Ethnolinguistics, Sociolinguistics, Religion and Culture 6/2, s. 67. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu klášter Chamar na Wikimedia Commons
Khamar Monastery

Khamar Monastery (Mongolian: Хамарын хийд, romanized: Khamar khiid) is a Tibetan Buddhist monastery belonging to the Red Hat sect, located in Sainshand, Dornogovi Province, Mongolia. Founded in 1820, the Khamar Monastery was an important Red Hat sect Buddhist monastic, cultural, and education center in Mongolia's Gobi Desert region until its destruction in 1937. It was rebuilt in 1990. At its height, the monastery reportedly accommodated over 80 temples and some 500 monks. History Khamar Monastery was founded in 1820 by Dulduityn Danzanravjaa, a charismatic 17-year-old monk of the Nyingma red hat school of Buddhism. Danzanravjaa chose the site of the monastery believing the surrounding area radiated with a spiritual energy fostered by the Gobi desert. To the north of the monastery lie a series of caves where monks would retreat and practice high levels of meditation for 108 continuous days (108 being a sacred number in Buddhism). Often referred to as "the Terrible Noble Saint of the Gobi", Danzanravjaa was an educator, poet, and harsh critic of Mongolian society. He supported the idea of public education and respect for women and he founded the monastery in the desert to serve as a model of a more enlightened society. The monastery was deeply engaged with the surrounding community and contained a public library, a museum, and a poetry recital hall. It was also home to Mongolia's first ever professional public theater, the Namtar Duulakh Datsan ("story singing college") which sponsored a touring company of some 300 artists that performed throughout the Gobi region. By the 1830s the Khamar Monastery included a school for children, the Khuukhdiin Datsan that provided a non-religious education in Mongolian and Tibetan literature, mathematics, natural science, and history. In 1937 the monastery's lamas were driven from the grounds and the complex completely burned to the ground as part of Khorloogiin Choibalsan's Stalinist purges. Many of the lamas were executed while others were forcibly laicized. The current monastery was built after the 1990 Democratic Revolution in Mongolia and restoration efforts continue. Gallery References External links Khamar Monastery Archived 2004-08-10 at the Wayback Machine "Treasures of the Sand" — The Legacy of Danzan Ravjaa
Chamaryn chijd

Chamaryn chijd (mong. Хамарын хийд) – klasztor buddyjski na południu Mongolii, w ajmaku wschodniogobijskim, około 47 km na południe od stolicy prowincji Sajnszand. Niegdyś stanowił jeden z najważniejszych i największych kompleksów klasztornych na terenie pustyni Gobi, główne centrum monastyczne, kulturowe i edukacyjne szkoły „Czerwonych Czapek”, opozycyjnej wobec dominującej w Mongolii szkoły „Żółtych Czapek”. Historia Klasztor został założony w 1820 przez Dandzanrawdżę, charyzmatycznego 17-letniego mnicha lamajskiego szkoły Ningmy. Dandzanrawdża wybrał miejsce na powstanie klasztoru, wierząc, że okolice promieniowały duchową energią rozwijaną przez pustynię Gobi. Na północ od klasztoru leży szereg jaskiń, w których mnisi mogli w izolacji praktykować różne poziomy medytacji przez 108 dni (liczba ta jest uważana za świętą w buddyzmie). W czasie największej świetności klasztoru na jego terenie istniało 80 świątyń, zaś żyło w nim około 5000 mnichów. Dandzanrawdża, który w 1811 został uznany za wcielenie ważnego dostojnika buddyjskiego, był nauczycielem, poetą, pisarzem, mistrzem sztuk walki, architektem, dramaturgiem, kompozytorem, malarzem i uzdrowicielem, ale także krytykiem mongolskiego społeczeństwa. Popierał ideę edukacji publicznej i szacunku dla kobiet. Szukając sposobu realizacji dla swych oświeconych idei, założył klasztor na surowej pustyni Gobi, aby służył jako model bardziej oświeconego społeczeństwa. Klasztor ulokowany był wówczas w malowniczej okolicy nad rzeką, pośród drzew gobijskiej oazy. Odbywały się w nim ważne obrzędy religijne, wystawiano tu m.in. rytualny buddyjski taniec cam. Klasztor społecznie zrósł się głęboko z otaczającą społecznością; na swym terenie zawierał szkołę, bibliotekę publiczną, muzeum, a także salę poezji. Znajdował się tu również pierwszy w historii profesjonalny mongolski teatr publiczny – dacan Namtar Duulach, który opłacał grupę około 300 artystów, którzy występowali na terenie całej Gobi. Od lat 30. XIX wieku działała szkoła dla dzieci – dacan Chüüchdijn – która dostarczała pozareligijną edukację w mongolskiej i tybetańskiej literaturze, matematykę, nauki przyrodnicze i historię. Dandzanrawdża, nazywany także „Władcą Gobi”, odcisnął mocne piętno na założony przez siebie klasztor. Do dziś wystawia się tu napisaną przez niego sztukę teatralną Historia życia księżycowej kukiełki. W latach 1937–38, w ramach komunistycznej walki z religią, mieszkających w kompleksie mnichów zabito, wypędzono lub zmuszono do przejścia do stanu świeckiego, kilkadziesiąt świątyń wchodzących w skład kompleksu zostało zrównanych z ziemią, a las otaczający klasztor wykarczowano, by zatrzeć wszelkie ślady dawnego położenia buddyjskich świątyń. Po rewolucji demokratycznej w 1990, klasztor zaczęto stopniowo odbudowywać, przywracając także pamięć o „Władcy Gobi”. Przypisy Bibliografia Mongolia. W: praca zbiorowa: Szlak transsyberyjski. Wyd. 4. Gliwice: Bezdroża, 2012-05-17, s. 313-314, seria: Przewodniki Bezdroży. ISBN 978-83-246-4947-1. Południowa Mongolia - ajmaki gobijskie. W: Jane Blunden: Mongolia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 318. ISBN 978-83-01-16275-7.
Хамарын-хийд

Хамарын-хийд (монг. Хамарын хийд) — буддийский монастырь в Монголии. Основан в 1820 году. Являлся крупным культурным и образовательным центром в области пустыни Гоби вплоть до разрушения в 1937 году. Расположен в сомоне Хатанбулаг аймака Дорноговь, примерно в 47 км к югу от столицы аймака — города Сайншанда. В монастыре, по разным источникам, находилось более 80 храмов и около 5000 монахов. История Хамарын-хийд был основан в 1820 году Дулдуйтыном Данзанравжой, харизматичным 17-летним монахом буддийской школы ньингма. Данзанравжа выбрал это место для монастыря, так как считал, что окружающее пространство излучало духовную энергию пустыни Гоби. К северу от обители находились пещеры, где монахи занимались практикой высокого уровня медитации на 108 дней (108 — священное число в буддизме). Монастырь у Данзанравжи часто упоминается как «Грозная величественная святыня Гоби». В нём имелись публичная библиотека, музей и концертный зал. Здесь также появился первый профессиональный монгольский театр, «Дацан воспевания житий» (монг. Намтар дуулах дацан), собравший труппу около 300 артистов. В 1937 году в ходе антирелигиозной кампании ламы из Хамарын-хийда были изгнаны, и весь комплекс монастыря был сожжён до основания. Многие ламы были казнены, другие насильственно подверглись секуляризации. Постройка нынешнего монастыря началась после революции 1990 года. Сегодня продолжается восстановление. Галерея Ссылки Хамарын-хийд Буддизм в Монголии после 1990 г. См. также Онгийн-хийд
Nuurst Khotgor coal mine

The Nuurst Khotgor Coal Mine (Mongolian: Нүүрст хотгор, Coal bowl) is an open-pit coal mine in Bökhmörön sum (district) of Uvs Province, Mongolia. The mine has coal reserves amounting to 109 million tonnes of coking coal, one of the largest coal reserves in Asia and the world. The mine has an annual production capacity of 1 million tonnes of coal. Originally the mine was state property, but has been privatized in 2001. In 2010 Korea Coal Corporation acquired 51% of the business. History The mine began its extraction activities in 1963. References
Mongolian State Academic Drama Theatre

The Mongolian State Academic Drama Theatre (Mongolian: Улсын Драмын Эрдмийн Театр, also known as the National Academic Drama Theatre) is a theatre based in Sükhbaatar District, Ulaanbaatar, Mongolia. It was established on November 12, 1931. There have been several name changes over the course of its existence, including "Эстрад концертын товчоо" (Stage Concert Bureau), "Ардын дуу, танц, үндэсний хөгжмийн ансамбль" (National Ensemble of Folk Song, Dance and Music), "Ардын дуу, танцны Улсын ансамбль"/"Ардын дуу бүжгийн улсын чуулга" (National Ensemble of Folk Song and Dances), and "Улсын ардын дуу бүжгийн чуулга" (National Folk Song and Dance Ensemble). In 2002, it became "Үндэсний дуу бүжгийн эрдмийн чуулга" (National Academic Ensemble of Song and Dance), and in 2016, renamed "Үндэсний Урлагийн Их Театр" (Grand Theatre of National Arts). References
Ovoot-Tolgai-Mine

Die Ovoot-Tolgai-Mine ist der Name zweier dicht nebeneinander liegenden Steinkohle-Tagebaugruben im Sum Gurwantes des Ömnö-Gobi-Aimag in der Mongolei. Sie liegen im Süden des Landes in einer Entfernung von nur 46 km von der chinesischen Grenze bzw. von dem mongolischen Grenzort Shivee Khuren und dem chinesischen Grenzort Ceke. Sie wurden 2008 von der SouthGobi Resources Ltd. eröffnet. Das Unternehmen wurde 2002 in Kanada gegründet und ist an den Börsen in Toronto und Hongkong gelistet. Seine größten Aktionäre sind China Investment Corporation und China Cinda Asset Management Corporation Limited, beides chinesische, in Staatsbesitz stehende Finanzgesellschaften. Die Abbaulizenz des Unternehmens umfasst 9283 ha und läuft bis 2037. Die Kohle wird per Lastwagen nach Ceke transportiert und dort auf die Eisenbahn verladen, von wo sie zu den Hüttenwerken in Jiayuguan bzw. Baotou gelangt. 2015 wurde die bis dahin unbefestigte Piste nach Ceke von SouthGobi zu einer befestigten Straße ausgebaut. Die Eisenbahn soll demnächst bis zur Ovoot Tolgai Mine verlängert werden, um das Umladen in Ceke einzusparen. Zur Mine gehört ein 1576 m hoch gelegener Flugplatz (ICAO-Flugplatzcode: ZMGT) mit einer 2200 m langen Start- und Landebahn. Einzelnachweise
Nariin Sukhait mining complex

The Nariin Sukhait or Ovoot Tolgoi mining complex (Mongolian: Нарийн Сухайт / Овоот Толгой) is located in the Gurvan tes District, Ömnögovi Province, Mongolia. The site is 25 km SE from sum center and 56 km north of Shivee Khüren - Ceke crossing point on the Mongolian-Chinese border. Three companies operate at Nariin Sukhait Mine as independent coal producers, namely, Mongolyn Alt Corporation LLC, Mongolia; and Mongolian-Chinese JV "Qinhua-MAK-Nariin Sukhait" LLC; as well as SouthGobi Resources Ltd., through its local subsidiary SouthGobi Sands LLC. Nariin Sukhait is reported to hold about 380 million mt of resources of high-rank, low-ash, low-sulphur metallurgical and steam coal, of which 220 million mt of resources belong to the licenses of Mongolyn Alt Corporation LLC and 160 million mt of coal is delineated under the licenses of SouthGobi Sands LLC. In 2008 the mine produced and sold about 1.9 million mt of coal in total (2005 - 1.7 million mt) of which Mongolian-Chinese JV "Qinhua-MAK-Nariin Sukhait" LLC exported 1.2 million mt; Mongolyn Alt Corporation LLC marketed 0.635 million mt; and SouthGobi Sands LLC. sold 0.113 million mt. In accordance with the Special Permit for the construction of railway from the Nariin Sukhait mine to the Mongolian-Chinese border granted to Mongolyn Alt Corporation LLC, the construction of the 47.8-km railway from the mine to the presently existing railhead at Ceke is scheduled to start up in early 2010. Nariin Sukhait is a strategic coal deposit plays a key role in Mongolia's mineral wealth redistribution efforts. References
Arvaikheer

Arvaikheer (en mongol:Арвайхээр) és la capital de la província d'Övörkhangai (aimag) situada al centre de Mongòlia. És un centre d'artesania tradicional, ramaderia de cabres i esports amb cavalls amb un gran festival anual. Arvaikheer té 25.622 habitants (estimació del 2008). Disposa d'aeroport (AVK/ZMAH) amb pista sense asfaltar i vols regulars amb Ulan Bator i Altai. Referències
Arvajchér

Arvajchér (mongolsky Арвайхээр) je město v Mongolsku, žije v něm 24 200 obyvatel. Leží v geografickém středu země 430 km jihozápadně od Ulánbátaru a je hlavním městem Jihochangajského ajmagu. Město má na mongolské poměry mírné podnebí a je centrem zemědělské oblasti, významný je chov koní, každoročně se zde koná velká jezdecká slavnost. Do roku 1990 byla v Arvajchéru umístěna posádka Sovětské armády. S tím souvisí rozvinutá infrastruktura a množství moderních staveb, ve městě se nachází nemocnice, sportovní hala, školy, hotely a množství obchodů. Nedaleko města je letiště s nezpevněnou rozjezdovou dráhou, do Ulánbátáru vede jedna z mála asfaltových silnic v zemi. Významnou památkou je klášter Gandan Muntsaglan Khiid, zničený v roce 1937 a obnovený po pádu komunistického režimu. Je zde také muzeum, vystavující fosílie nalezené v okolí. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Arvajchér na Wikimedia Commons https://web.archive.org/web/20141110141804/http://uvurkhangai.mn/sum/show/id/1 http://baikal.irkutsk.ru/index.php?rubr=5&doc=111
Arvaikheer

Arvaikheer, also spelt Arwaiheer (Mongolian: Арвайхээр, [arw̜æˑˈçeːr]; "Barley Steppe") is the capital of Övörkhangai Aimag (province) and one of the most central points of Mongolia. It is a centre for traditional crafts, goat herding and equestrian sports, and hosts a large regional horse festival every year. Arvaikheer has a population of 19,058 (2000 census), 23,298 (2004 est.), 24,954 (2006 est.), 25,622 (2008 est.). Arvaikheer is by far the largest town in the aimag. Climate Arvaikheer has a cold semi-arid climate (Köppen climate classification BSk) with mild summers and relatively mild winters by Mongolian standards. The 30 degrees Celsius difference between average January and average July temperature makes it the mildest place in Mongolia, along with Tsetserleg in Arkhangai Province. It is located in a microclimate in the center of Mongolia which sees less harsh winters than the rest of the country. Its 1,813 metres (5,948 ft) elevation at the foot of the eastern hills of the Khangai Mountains augments its mildness by keeping it distant from cold-air pools in low basins. Most precipitation falls in the summer as rain, with some snow in March, April and October. Winters are very dry. Administrative divisions The district is divided into 13 bags, which are: Arvaikheer Burkhi Delgerekh Delgerekhiin Denj Emt Khuis Tolgoi Noyon Ongi Rashaant Sogoot Ulziit Yagaantolgoi Zulegt Transportation The Arvaykheer Airport has one unpaved runway and is served by regular flights to Ulaanbaatar and Altai. Arvaikheer is linked to Ulaanbaatar by a paved road and can be reached by public buses from the capital. Sights and infrastructure Until 1990, Arvaikheer was the headquarters of a large division of the Soviet Army which had a profound influence on daily life in the town. After the fall of Soviet Communism, however, many public buildings were renovated or rebuilt, such as the Sports' Palace in the eastern part of the town. A large park was laid out opposite. Located about one mile from the central square is Gandan Muntsaglan Khiid, a monastery that was destroyed in 1937 during the purges under Khorloogiin Choibalsan and later reopened in 1991. As of 2008, it housed approximately 60 monks. Arvaikheer is home to the Museum of Övörkhangai Province, which exhibits fossils and artifacts from the nearby site of Karakorum. Another museum is dedicated to the artist Zanabazar. Arvaikheer has a large hospital, a kindergarten and various schools and colleges. References