NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Le Portier

Le Portier is een geplande wijk in de stadstaat Monaco. De bouw van deze wijk werd in 2015 aangekondigd. In het gebied van de toekomstige wijk, waarvan de bouw veel vertraging heeft opgelopen, werd het vanaf 2017 verboden om te vissen en te zwemmen, en alleen schepen en duikers die nodig waren voor de bouwplaats konden er toegang toe krijgen. Op 18 juli 2019 werd een 17e betonnen caisson in elkaar geschoven en werd de gordel van caissons die de uitbreiding op zee afbakende, gesloten, waardoor de fysieke grenzen van Monaco concreet werden gewijzigd. Op 16 december 2019 werd de bouw van de middenberm van zes hectare voltooid. Met zand uit Sicilië wordt het binnendeel opgespoten. In 2025 zou de wijk en bebouwing volledig open moeten zijn en plaats bieden aan 3.400 inwoners. Het hele project is geschat op 2,4 miljard dollar. De wijk zal de oppervlakte van het land met 3% vergroten.
Le Portier

Le Portier (fr), por vezes referido como Portier Cove ou Mareterra, é uma área residencial e comercial construída no Principado de Mônaco e inaugurado em dezembro de 2024, em território reclamado ao mar.. Faz parte do Quartier tradicional monegasco de Monte Carlo É o 11.º bairro administrativo do principado. Tem uma extensão de 0,27 km². Com a sua construção, a superfície do Principado de Mônaco passou de 1,97 km² para 2,24 km². A população do novo distrito está prevista em cerca de 3400 habitantes. O projeto orçou em 2000 milhões de euros. Foi construído entre a zona do Porto de Hércules e a praia de Larvotto, junto ao Fórum Grimaldi e, para além de habitação, está aí prevista a instalação de edifícios administrativos e museus. Geografia Le Portier estende-se entre Porto Hércules e o Fórum Grimaldi, em uma área de 6 hectares (15 acres). Foram adotadas diversas ações voltadas à preservação ambiental. Entre elas, destacam-se a instalação de 9 mil metros quadrados de painéis solares, a implementação de 200 estações de recarga para veículos elétricos e o plantio de 800 árvores. Além disso, durante a execução das fundações marítimas, 384 metros quadrados de Posidonia oceanica, uma espécie de erva marinha nativa da região, foram cuidadosamente transferidos para a Área de Proteção Marinha de Larvotto, localizada a cerca de 200 metros do local das obras, garantindo a conservação desse importante ecossistema. Referências
Ле-Портье

Ле-Портье — это планируемый район Княжества Монако. Район, как ожидается, будет готов к 2025 году, будучи выделенным из традиционного квартала Монте-Карло. Это будет одиннадцатый современный административный округ Монако. История Проект, начатый в начале 2000-х годов и запланированный на 2014 год, был прекращен в 2009 году по решению принца Альберта II из-за состояния национальных финансов, но впоследствии были найдены новые средства, и проект был возобновлен в 2011 году. В дополнение к новому жилому району планируется также построить административные здания, музеи и театр. География Le Portier будет простираться между портом Геркулес и Форумом Гримальди на площади 2,75 гектара (6,8 акр). Он будет граничить с подопечными Монте-Карло и Ларвотто. Галерея Примечания
Le Portier

Le Portier, även Mareterra, är en blivande stadsdel på ett 6 hektar stort område som har återvunnits ur havet utanför Monaco. Stadsdelen, som beräknas vara färdig år 2025, kommer att bli en del av det traditionella Quartier Monte Carlo. Den kommer att sträcka sig från Port Hercule till and the Grimaldi Forum Monaco och gränsa till Larvotto. Projektet startade i början av 2000-talet men pausades år 2009 av furst Albert II på grund av furstendömets dåliga ekonomi och återstartades två år senare. Området byggs av den franska byggnadsfirman Bouygues. Det kommer att finnas bostäder för omkring 1 000 personer, en nyanlagd park, en småbåtshamn och en strandpromenad. Projektet beräknas kosta 2,2 miljarder euro. Två bostadshus med totalt 114 lägenheter, tio lyxvillor och fyra stadsvillor med innergårdar har uppförts på området. Småbåtshamnen har 15 platser och en simbassäng, som är uppkallad efter furstinnan Charlene, och omges av kontorsbyggnader, restauranger och kaféer. Alla byggnader i Mareterra har solpaneler på taket och planteringarna vattnas med uppsamlat regnvatten. Istället för luftkonditionering används havsvatten för kylning av lokalerna. Källor Externa länkar Officiell webbplats Wikimedia Commons har media som rör Le Portier.﻿
Sainte-Dévote Chapel

The Chapel of Sainte—Dévote (French: Chapelle Sainte Dévote; Ligurian: Geija de Santa Devotâ) is a Roman Catholic chapel dedicated to Saint Devota, the patron saint of Monaco, which lies in the Monégasque ward of Ravin de Sainte-Dévote. The chapel was first mentioned in archived documents dated 1070, built against the wall of Vallon des Gaumates, on the space now occupied by the Chapel of Relics. It was restored in the 16th century. In 1606, Prince Honoré II added a span, followed by a porch in 1637. The façade was rebuilt in 1870 and refurbished further in 1891 in "18th-century Neo-Greek" style. The stained-glass windows were made by Nicolas Lorin of Chartres. The glass windows were destroyed during the bombing of Monaco during World War II and were restored by Fassi Cadet of Nice in 1948. The chapel became the parish church in 1887. In Monegasque tradition, the bride of the Sovereign Prince of Monaco lays her bridal bouquet at the chapel after the wedding ceremony. The name of the chapel is used to identify the first corner, "Sainte-Dévote", of the Monaco Grand Prix track, the Circuit de Monaco. Caritas Monaco, a Monégasque Catholic charity organisation, is based in the chapel. References External links Official website The Church of St Devote of Monaco at the Official website of the Government of Monaco
Iglesia de Santa Devota

La Iglesia de Santa Devota (en francés: Église Sainte-Dévote)​​ es una iglesia parroquial en el principado de Mónaco,​​ situada en el distrito de La Condamine. Se estableció un cementerio cerca de la iglesia. Una pequeña capilla fue construida antes de 1070 cerca de una cueva en el valle de Les Gaumates donde, según la tradición, fue enterrado el cuerpo de Santa Devota. A raíz de una donación, pasa en 1075 bajo la jurisdicción de la abadía benedictina de Saint-Pons. La capilla sufrió sucesivas ampliaciones y restauraciones, incluyendo las de 1476, 1606, 1637 y 1870. La iglesia actual fue construida por el príncipe Carlos III, y se inauguró el 25 de enero de 1871. Los vitrales son de Nicolas Lorin, de Chartres. Ellos fueron destruidos durante el bombardeo a Mónaco durante la Segunda Guerra Mundial y restaurados por Fassi Cadete, de Niza en 1948. Es tradición que las ya esposas del Príncipe Soberano de Mónaco depositen su ramo de novia en esta iglesia. Véase también Religión en Mónaco Iglesia católica Referencias Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Iglesia de Santa Devota.
Chiesa di Santa Devota

La chiesa di Santa Devota (in francese Église Sainte-Dévote; in monegasco ge̍ija de Santa Devota) è un edificio di culto cattolico situato nel quartiere monegasco di La Condamine, all'interno del Principato di Monaco. La chiesa è sede dell'omonima parrocchia dell'arcidiocesi di Monaco. Storia Sorse inizialmente come cappella nell'area, nota come vallone dei Galmati, dove era approdato e poi seppellito il corpo di Santa Devota, martire corsa, uccisa durante il regno dell'imperatore Diocleziano. L'oratorio fu menzionato per la prima volta in un documento del 1070 e dall'XI secolo al 1793 appartenne all'abbazia di San Ponzio di Nizza. Sotto il principato di Onorato II furono aggiunti un portale ed un portico. Il fabbricato fu demolito e ricostruito nelle forme attuali durante il principato di Carlo III. La nuova chiesa fu inaugurata il 26 gennaio 1871 e fu elevata al rango di parrocchiale nel 1887. Tra il 2011 e il 2013 venne costruito da Francesco Zanin il nuovo e attuale organo a canne, su progetto fonico di Silvano Rodi; tale strumento fu donato dalla comunità italiana residente nel Principato di Monaco in occasione del matrimonio di Alberto II di Monaco e Charlène Wittstock. L'organo, ispirato a quelli barocchi della Germania settentrionale, è a trasmissione integralmente meccanica e dispone di 24 registri su due manuali e pedale. Tradizioni Il 26 gennaio di ogni anno una barca appositamente collocata davanti alla chiesa viene bruciata in ricordo di un fallito tentativo di furto delle reliquie della patrona di Monaco. Note Altri progetti Wikibooks contiene testi o manuali sulla disposizione fonica dell'organo a canne Wikimedia Commons contiene immagini o altri file sulla chiesa di Santa Devota Collegamenti esterni Sito ufficiale, su saintedevotemonaco.com.
Église Sainte-Dévote

Église Sainte-Dévote is een Rooms-Katholieke kerk in de Monegaskische wijk La Condamine, gewijd aan de heilige Devota, de patroonheilige van Monaco. De kerk, destijds nog kapel, is voor het eerst vermeld in 1070, waarbij de kapel tegen Vallon des Gaumates is aangebouwd. In de 16e eeuw is de kapel gerenoveerd en in de eeuw erna uitgebreid met onder andere een portaal. De kapel bevatte glas-in-loodramen uit de 19e eeuw, die tijdens de Tweede Wereldoorlog werden verwoest. Na de oorlog zijn deze ramen hersteld. In 1887 werd de kapel tot parochiekerk verheven. Tijdens de Formule 1-wedstrijden in het land, is de eerste bocht van het Circuit de Monaco vernoemd naar de kerk. De uitloopstrook van de eerste bocht ligt in het verlengde van de ingang van de kerk.
Église de Saint-Dévote

Église de Saint-Dévote är en församlingskyrka i stadsdelen Ravin de Sainte-Dévote i Monaco som är uppkallad efter Monacos skyddshelgon Santa Devota. Devota var en ung kvinna från Korsika som blev martyr för sin kristna tro på 300-talet. Hennes kropp fördes ombord på en båt som skulle segla till Afrika men strandade i nuvarande Monaco under en storm. Hon begravdes på platsen där senare ett oratorium uppfördes. Devota vördades för sina många mirakel och utsågs till skyddshelgon på 1600-talet av furst Honoré II. Kyrkan byggdes på platsen för ett tidigare kapell under Karl III:s regeringstid och församlingen grundades år 1871. Glasmålningarna förstördes under bombningen av Monaco under andra världskriget men renoverades år 1948. Kvinnor som gifter sig i kyrkan brukar lämna sin brudbukett till Santa Devota. Grace Kelly och prinsessan Charlene, som båda gifte sig i Monacos katedral, lämnade brudbuketten i Église de Saint-Dévote efter vigseln. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Église de Saint-Dévote. Officiell webbplats
Saint-Charles Church, Monaco

Saint-Charles Church (French: Église Saint-Charles; Monégasque: Ge̍ija de San Carlu) is a Roman Catholic church dedicated to Saint Charles Borromeo, the 16th-century Italian cardinal and archbishop. The church is situated on the Avenue Sainte-Charles in the Monte Carlo district of Monaco. The church hosts the only English language Catholic service on the French Riviera, and offers Catechism classes in English for children and adults. History In 1879, the Monegasque prince Charles III commissioned the construction of a new church to accommodate the growing population of Monte-Carlo. One of the builders was Italian-born Jean-Baptiste Pastor. The church's dedication to Charles Borromeo highlighted the Borromeo family's historic ties to the Grimaldi family, the ruling family of Monaco. Bishop Charles Theuret of Monaco laid Saint-Charles's corner stone on November 11, 1879; it was completed and opened on Easter Monday, March 26, 1883, and subsequently declared a parish church on March 15, 1887. Theuret's successor, Bishop Jean-Charles Arnal of Curel dedicated the church in 1912. The church was restored and its facades renovated in its centenary year of 1983 by Prince Rainier III, he subsequently oversaw exterior renovation work at the church in 2003. The family memorial service for the entertainer Josephine Baker took place at Saint-Charles Church in 1975. References External links Official website (in French)
Iglesia de San Carlos (Montecarlo)

La Iglesia de San Carlos de Montecarlo (en francés: Église Saint-Charles de Monte-Carlo)​ es una iglesia parroquial del Principado de Mónaco,​ situada en pleno centro de Montecarlo. El príncipe Carlos III de Mónaco la mandó construir en el siglo XIX en el sitio donde se ubicaba la antigua capilla de san Lorenzo (chapelle Saint-Laurent). La primera piedra fue colocada el 9 de noviembre de 1879 por monseñor Charles Theuret. El trabajo realizado en el año 1880 se llevó a cabo con rapidez, bajo la dirección de Carlos Lernormand, el arquitecto que también diseñó la Catedral de Mónaco y la Iglesia de Nuestra Señora de Niza. La inauguración se llevó a cabo el 26 de marzo de 1883. La iglesia fue erigida como parroquia el 15 de marzo de 1887 y fue consagrada el 9 de noviembre de 1912 por monseñor Arnal du Curel. Véase también Religión en Mónaco Iglesia católica Referencias
Église Saint-Charles de Monte-Carlo

L’église Saint-Charles (monégasque : ge̍ija de San Carlu) est une église paroissiale monégasque située en plein centre de Monte-Carlo. Le prince de Monaco Charles III l'a fait construire à la fin du XIXe siècle à l’emplacement de l’ancienne chapelle Saint-Laurent. Histoire La première pierre est posée le 9 novembre 1879 par Mgr Charles Theuret. Les travaux entrepris en 1880 furent rapidement menés sous la direction de Charles Lernormand, l'architecte à qui l’on doit également la cathédrale Notre-Dame-Immaculée de Monaco et la basilique Notre-Dame de Nice. L’inauguration a lieu le 26 mars 1883. L’église est érigée en paroisse le 15 mars 1887 et consacrée le 9 novembre 1912 par Mgr Arnal du Curel. La paroisse est à la charge de la congrégation des clercs réguliers de la Mère de Dieu jusqu'en 1950, date à laquelle elle est confiée aux pères Oblats de Saint-François de Sales. Les oblats quittent la paroisse en 2024 après 74 ans de présence. Depuis le 1er septembre 2024, la paroisse est confiée aux frères dominicains de la Province de Toulouse qui assurent également la célébration de la liturgie des heures : Laudes, vêpres, complies. Description L’église est en forme de croix latine, est une reconstitution du style de la Renaissance française. La façade est surmontée d’un clocher avec campanile s’élevant à trente mètres de hauteur. Les deux statues du porche d’entrée, sculptées par Cordier, représentent saint Charles Borromée et saint Laurent. À l’intérieur, la lumière entre par dix-neuf vitraux dont chacun est une œuvre d’art. Orgues Les grandes orgues étaient autrefois l’œuvre de Joseph Merklin, inaugurées le 25 mars 1884. Le buffet est un chef-d’œuvre de sculpture. Les boiseries en noyer avaient été commandées par le prince Honoré II pour l’église Saint-Nicolas du Rocher où elles furent placées en 1639. En 1640 sont installées les portes du buffet avec au-dehors la peinture de l'Annonciation et au revers celle de saint Honoré et de saint Jean-Baptiste, œuvres de Bernardin Mimault, d’Aix-en-Provance (ces tableaux sont aujourd'hui conservés à la cathédrale). L’artiste auteur des sculptures, remarquable échantillon du style espagnol au XVIIe siècle s'appelait Oltrucchino. Après la démolition de l’église Saint-Nicolas pour la construction de la cathédrale, une partie de ces sculptures est utilisée pour constituer le buffet des grandes orgues de Saint-Charles. Un nouvel instrument, inauguré le 26 janvier 1979, a conservé l’ancien buffet avec une nouvelle distribution des tuyaux en façade et une composition entièrement nouvelle. Source « L’église paroissiale Saint-Charles » dans La cathédrale de Monaco, éditions du Signe, 1997, p. 23-24. (ISBN 2-87718-518-4). Voir aussi Article lié Liste des édifices religieux de Monaco Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : PSS Site de la paroisse Saint-Charles Portail de Monaco Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail des années 1880
Igreja de São Carlos

A igreja de São Carlos (em Francês: Église Saint-Charles; em Monégasque: Ge̍ija de San Carlu) é uma igreja Católico-Romana dedicada a São Carlos Borromeo, o cardeal e arcebispo italiano do século XVI. A igreja está localizada na Avenida Sainte-Charles, no distrito de Monte Carlo, em Monáco. A igreja recebe o único culto católico em Língua inglesa na Riviera Francesa, e oferece aulas de Catecismo em Inglês para crianças e adultos. Referências
Héliport de Monaco

Der Héliport de Monaco (IATA-Code: MCM, ICAO-Code: LNMC) ist ein Hubschrauberlandeplatz im Stadtbezirk Fontvieille des Fürstentums Monaco. Es handelt sich um die einzige öffentliche Einrichtung der Luftfahrt im Fürstentum. Lage Der Héliport befindet sich direkt an der Küste zum Mittelmeer in der Nähe zum Fußballstadion Stade Louis II und zum Chapiteau. Die An- und Abflüge finden nur über die Meeresseite statt. Der Flug zum 19 Kilometer entfernten, in südwestlicher Richtung gelegenen Flughafen Nizza Côte d’Azur, der über das Cap Ferrat führt, wird ebenfalls über das Meer entlang der Küste durchgeführt. Unmittelbar neben dem Héliport befinden sich die Bushaltestelle der Linien 4 und 6 der Compagnie des Autobus de Monaco (CAM). Nutzung Der Héliport wird hauptsächlich von der nationalen Fluggesellschaft, der Heli Air Monaco, sowie vom ansässigen Hubschrauberunternehmen Monacair bedient. Am Gelände befindet sich der Aéroclub de Monaco und die Zivilluftfahrtbehörde. Vor Ort befinden sich acht Landeplätze mit Tankstelle und den dazugehörigen Hangars. Galerie Weblinks Webseite der Direktion der zivilen Luftfahrtbehörde des Fürstentums Monaco (französisch, englisch)
Monaco Heliport

Monaco Heliport (French: Héliport de Monaco, ICAO: LNMC), also known as Monte Carlo Heliport, is a heliport situated in the district of Fontvieille in the Principality of Monaco. The heliport is the only aviation facility within Monaco. It was opened with the support of Prince Rainier III in 1976, with only one helipad, later expanded. The only scheduled destination is Nice Côte d'Azur Airport in Nice, France. Both arrivals and departures are routed over the water, to minimize noise. Location The heliport is located directly on the Mediterranean coastline in the vicinity of the Stade Louis II. Facilities The heliport has been expanded to eight pads since its opening in 1987, with pads A and B jutted out over the sea. There is a single terminal structure at the heliport, and four hangar facilities, three on the east and one on the west side of the heliport. There is also an underground parking lot, and a drop-off area at the front of the terminal. The heliport is managed by the Direction de l'Aviation Civile and Security is provided the Division de Police Maritime et Aéroportuaire, a subdivision of the Direction de la Sûreté Publique. Airlines and destinations Airlines offering scheduled flights to Nice Côte d'Azur Airport are Blade, Monacair, Heli Air Monaco, Heli Securite, and Alpes Hélicoptères. Many passengers arrive at Nice Airport by airplane and connect via helicopter as this is the fastest (but most costly) option to get to Monaco from further away. Ground transportation Shuttle buses provide connections to and from the heliport with major hotels and many other locations within Monaco. Compagnie des Autobus de Monaco operates two bus routes, which stop in the vicinity of the heliport. References
Helipuerto de Mónaco

El Helipuerto de Mónaco está situado en el distrito de Fontvieille (en francés: Héliport de Monaco, IATA: MCM, ICAO: LNMC código IATA: MCM, y su código OACI : LNMC), junto al Mar Mediterráneo. Características Tiene enlaces frecuentes con el aeropuerto de Niza en la vecina Francia , con conexiones con vuelos directos a lugares como Nueva York y la mayoría de países de Europa. La frecuencia de salida sus vuelos, que es de aproximadamente cada 20 minutos durante los días de semana, actúan como un barómetro económico que da refleja el dinamismo de la economía de Mónaco. Para un país tan pequeño como Mónaco ha hecho una contribución significativa para su aviación, siendo además testigo de numerosas competiciones de vuelo en los primeros días de vuelo con motor. Aerolíneas y destinos Véase también Helipuerto Mar Mediterráneo Enlaces externos heliairmonaco www.monaco.net/cartes/composition.php?image=Heliport.jpeg
Héliport de Monaco

L’héliport de Monaco (Code IATA : MCM - Code OACI : LNMC) est un héliport de Monaco sur la Riviera méditerranéenne de la Côte d'Azur, géré par la Direction de l'aviation civile du gouvernement princier. Histoire L’héliport de Monaco est fondé en 1976 sous le règne du prince Rainier III, sur 3 hectares du quartier de Fontvieille (entre le Rocher de Monaco et Cap-d'Ail). En terrasse sur la mer Méditerranée, il est voisin de la Roseraie Princesse Grace, du stade Louis-II, du port de Fontvieille, et du Festival international du cirque de Monte-Carlo. Il se situe à 5 min du centre ville, 20 km de l’aéroport international de Nice-Côte d'Azur par la route du bord de mer, par l’autoroute A8, ou à 7 min de vol par hélicoptère, avec un trafic de près de 79000 passagers en 2019, avec service de navette, ligne de vol régulier vers l’aéroport de Nice-Côte d'Azur, et nombreux vols privés toutes destinations. Fréquence TWR Fréquences TWR : 124,000 - 119,200 MHz. Compagnies de l’héliport de Monaco Monacair (en) Heli securite Heli Air Monaco Notes et références Voir aussi Transport à Monaco Liste des aéroports en Europe Liens externes Héliport de Monaco sur www.monacomania.com [vidéo] « 7 min Flight with Heli Air Monaco from Monaco Heliport (MCM) to Nice (NCE) », sur YouTube Portail de l’architecture et de l’urbanisme Portail des hélicoptères Portail du tourisme Portail de Monaco
Helidrom Monaco

Helidrom Monaco (IATA: MCM, ICAO: LNMC) nalazi se u četvrti Fontvieille u Kneževini Monaku. Smještaj Helidrom je smješten na samoj obali Sredozemnog mora u blizini nogometnog stadiona Louisa II. Slijetanja i polijetanja vrše se samo s morske strane. Letovi do 20 km udaljene Zračne luke Nice Côte d'Azur u Francuskoj odvija se duž obale. Helidrom je povezan autobusnim linijama Compagnie des Autobus de Monaco (CAM). Uporaba Helidrom uglavnom rabe helikopterski operateri kao što su Heli Air Monaco i Monacair. Vanjske poveznice http://www.heliairmonaco.com/
Eliporto di Monaco

L'eliporto di Monaco (IATA: MCM, ICAO: LNMC), ubicato nel quartiere di Fontvieille, è l'unico eliporto del piccolo Principato. Cinquanta voli giornalieri (363 giorni l'anno) collegano l'eliporto all'aeroporto di Nizza Costa Azzurra, mentre con voli privati è possibile raggiungere località in Corsica, in Costa Azzurra o in Italia. Due sono le compagnie aeree monegasche, con base all'eliporto: Heli Air Monaco e Monacair. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Eliporto di Monaco Collegamenti esterni (EN) Heli Air Monaco, su heliairmonaco.com. (FR) Monacair, su monacair.mc.
Héliport de Monaco

De Héliport de Monaco is een Heliport in het prinsdom Monaco en de enige luchthaven van het staatje. De luchthaven is in 1976 door Rainier III geopend, en in de loop der jaren gegroeid tot 8 helipads. Ligging De heliport bevindt zich direct aan de Middellandse Zeekust in het stadsdeel Fontvieille, achter het Stade Louis II. De buslijnen 5 en 6 van de Compagnie des Autobus de Monaco (CAM) hebben hier hun eindhalte. Gebruik Er vinden vanaf de luchthaven lijndiensten plaats op de luchthaven Nice Côte d'Azur. De maatschappij Heli Air Monaco voert gemiddeld zo'n 24 shuttlevluchten per dag uit. De vluchten gaan over zee langs de Cap Ferrat en nemen zo'n 8 minuten in beslag. Naast de lijnvluchten is er ook sprake van een uitgebreid privégebruik, en is er ook een vliegschool. De luchthaven heeft drie hangars en een stationsgebouw met een ondergrondse parkeergarage. Externe link uitgebreide beschrijving[dode link] op de site van de DGAC
Монако (геліпорт)

Геліпорт Монако (фр. Héliport de Monaco, ICAO: LNMC), також відомий як геліпорт Монте-Карло — вертодром, розташований у районі Фонв'єй карликового Князівства Монако. Є єдиним авіаційним об'єктом у країні, був відкритий за підтримки князя Реньє III у 1976 році. Регулярні рейси здійснюються лише у міжнародний аеропорт Ніцци, Франція. Примітки