NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
National Museum of Fine Arts, Chișinău

The National Museum of Fine Arts of Moldova (Romanian: Muzeul Național de Artă al Moldovei) is a museum in Chișinău, Moldova, founded in November 1939 by Alexandru Plămădeală and Auguste Baillayre. Overview In 1939, the sculptor Alexandru Plămădeală selected some 160 works by Bassarabian and Romanian artists in order to set up the first Picture Gallery of Chișinău whose director was Auguste Baillayre, painter and professor at Ecolle de Belle Arte of Chişinău. The first museum of Bassarabian fine art was opened on November 26, 1939; its successor became the National Art Museum of Moldova. In the first days of World War II, the art pieces displayed in the Gallery, together with others donated by the Ministry of Culture and Cults of Romania were loaded into two lorries and delivered to Kharkiv; the fate of these collections remains unknown until present. Building The building of the museum (architect Alexander Bernardazzi) is a monument in Moldova. It was previously known as Dadiani's female gymnasium. Another department of the museum is located in the Herța House (urban villa), located between Ștefan cel Mare and Sfînt Avenues. Solo exhibitions The museum has general and specific exhibitions. Ada Zevin was among those with solo exhibitions in 1960, 1970 and 1980. Other works in the collection include those of Claudia Cobizev. Selected artworks Selected prints See also National Museum of Art of Romania References External links National Art Museum in Chisinau Artistul european Auguste Baillayre, omagiat la Muzeul de Artă din Chișinău Official website
Musée national d’art de Moldavie

Le Musée national d’art de Moldavie est un musée situé dans le centre de Chisinau, la seule institution de ce type en République de Moldavie. Elle a été fondée par Alexandru Plămădeală et Auguste Baillayre en 1939. Actuellement, le patrimoine compte plus de 39 000 œuvres, qui témoignent de l'évolution des beaux-arts à partir du XIXe siècle. Des expositions d'art européen, russe et oriental sont organisées dans le musée permanent. Histoire du Musée En 1939, le sculpteur Alexandru Plămădeală sélectionne environ 160 œuvres d'artistes plasticiens bessarabiens et roumains, pour l'établissement de la première galerie d'art à Chişinău, le gardien en chef étant nommé Auguste Baillayre. L'inauguration de la Pinacothèque a eu lieu le 26 novembre 1939, ce qui signifiait en fait l'ouverture du premier musée d'art, dont le successeur est devenu aujourd'hui le Musée national d'art. Dans les premiers jours de la Seconde Guerre mondiale, les œuvres de la Pinacothèque ont été chargées dans deux wagons et envoyées à Kharkov ; leur sort restant inconnu à ce jour. Vers la fin de 1944, grâce aux transferts de fonds de la galerie Tretiakov et de l'Ermitage, le musée reprend son activité avec l'inauguration d'expositions permanentes. Le musée est situé dans le bâtiment de l'ancien gymnase des filles fondé par la princesse N. Dadiani. Collection du musée La collection du musée s'est enrichie au fil du temps, d'icônes anciennes, d'œuvres de peintres bessarabiens et de ceux de Russie, d'Europe occidentale, du Japon, d'Inde, de Chine. En 1947, par la volonté du professeur de l'Académie des Beaux-Arts de Saint-Pétersbourg, Pavel Schillingovsky, le musée a reçu une impressionnante collection d'œuvres graphiques de maîtres européens et russes du XIXe siècle. XVII–XIX. En 1962, le musée reçoit en cadeau la collection de l'ancien professeur de "l'Ecole des Beaux-Arts" de Chisinau, le peintre (et conservateur en chef à l'ouverture en 1939) Auguste Baillayre. En plus d'être l'un des fondateurs, Baillayre a fourni une importante donation constituée de 342 œuvres d'artistes, tant nationaux qu'universels. En 1975, des œuvres des peintres Orest Kiprenski ("Fille aux fruits"), Vladimir Makovski ("À la taverne"), des estampes d'Albrecht Dürer, William Hogarth, Katty Kolvitz, Piotr Utkin, Vasili Perov, Filipp Maliavin, etc. Durant l'été 2021, le musée héberge une exposition de 42 œuvres de Dorin Coltofeanu. Galerie Notes et références Liens externes Site officiel Portail des musées Portail de la Moldavie
Nationaal Museum voor Schone Kunsten van Moldavië

Het Nationaal Museum voor Schone Kunsten van Moldavië (Roemeens: Muzeul Național de Artă al Moldovei) is een kunstmuseum in de Moldavische hoofdstad Chișinău. Het museum werd opgericht in 1939. Het museum is ondergebracht in het voormalige Dadani-meisjesgymnasium. Externe link Officiële website
Narodowe Muzeum Sztuki Mołdawii

Narodowe Muzeum Sztuki Mołdawii (rum. Muzeul Național de Artă al Moldovei) – muzeum sztuki w Kiszyniowie w Mołdawii, założone w 1939 roku. Historia Muzeum zostało założone w 1939 roku. Rzeźbiarz Alexandru Plămădeală wyselekcjonował około 160 prac artystów z Besarabii i Rumunii i założył pierwszą pinakotekę w Kiszyniowie, jej kustoszem został Auguste Baillayre. 26 listopada 1939 roku nastąpiło jej oficjalne otwarcie. Na początku II wojny światowej dzieła z galerii przetransportowano dwoma wagonami do Charkowa, zbiory te pozostają zaginione. Galeria Tretiakowska i Ermitaż przekazały część swoich zbiorów na potrzeby muzeum pod koniec 1944 roku, dzięki czemu wznowiono działalność i otworzono wystawy stałe. Jest to jedyna tego typu instytucja w Mołdawii. W 2024 otrzymało Order Republiki w ramach obchodów 85 rocznicy powstania. Wstęp do muzeum jest płatny. Architektura Muzeum znajdowało się w trzech budynkach w centrum Kiszyniowa, są to: Budynek Liceum Żeńskiego Natalii Dadiani, willa Vladimira Hertzy oraz willa Moisieja Kligmana. Od 1989 roku całość ekspozycji oraz pomieszczenia administracyjne przeniosły się do jednego budynku, tj. budynku liceum przy ul. 31 sierpnia 1989 115. Gmach muzeum to dawne gimnazjum żeńskie z 1901 roku, wybudowane według projektu Aleksandra Bernardazziego. Służyło celom szkolnym do 1939 roku, budynek ucierpiał w wyniku trzęsień ziemi, po II wojnie światowej służył władzom komunistycznym; został przekazany muzeum w 1989 roku. Powierzchnia ekspozycyjna wynosi 3268 m². Zbiory Kolekcja muzeum obejmuje ponad 39 tys. eksponatów, w tym ikony, prace malarzy z Besarabii, Rosji, Europy Zachodniej, Chin, Indii. Wystawy stałe obejmują sztukę europejską, rosyjską i orientalną. Ekspozycja została podzielona na działy: sztuka starożytna, sztuka późnego średniowiecza i ludowa, sztuka nowoczesna i współczesna sztuka narodowa, sztuka rosyjska, sztuka zachodnioeuropejska, numizmatyka i medale, sztuka orientalna. Galeria Przypisy
Muzeul Național de Artă al Moldovei

Muzeul Național de Artă al Moldovei (MNAM) este un muzeu din centrul Chișinăului, singura instituție de acest profil din Republica Moldova. Acesta a fost fondat de către Alexandru Plămădeală și Auguste Baillayre în anul 1939. Actualmente, patrimoniul MNAM numără peste 39.000 de opere, care reflectă dezvoltarea artelor plastice din sec. XV-XXI. În muzeu permanent funcționează expoziții de artă europeană, rusă și orientală. Istoria Muzeului În 1939, sculptorul Alexandru Plămădeală selectează în jur de 160 de lucrări ale artiștilor plastici basarabeni și români, pentru constituirea primei pinacoteci a Chișinăului, custode-șef fiind numit Auguste Baillayre. Inaugurarea Pinacotecii, are loc la 26 noiembrie 1939, acest lucru, de fapt, însemnând deschiderea primului muzeu de artă, al cărui succesor a devenit astăzi MNAM. În primele zile ale celui-al doilea război mondial lucrările Pinacotecii, au fost încărcate în două vagoane și expediate spre Harkov; soarta acestora rămânând necunoscută până astăzi. Spre finele lui 1944, în baza unor transferuri de fonduri de la Galeria Tretiakov și de la Ermitaj, muzeul își reia activi­tatea cu inaugurarea expozițiilor per­manente. Muzeul se află în Clădirea fostului gimnaziu pentru fete fondat de principesa N. Dadiani. Colecția muzeului Colecția muzeului s-a com­pletat de-a lungul timpului, cu icoane vechi, lucrări ale pictorilor basarabeni și a celor din Rusia, Europa Occidentală, Japonia, India, China. În 1947, prin testamentul profesorului Academiei de Arte Plastice din Sankt-Petersburg, Pavel Șillingovski, MNAM i-a fost donată o colecție impunătoare de lucrări de grafică ale maeștrilor europeni și ruși din sec. XVII–XIX. În 1962, muzeul a primit în dar colecția fostului profesor de la „Școala de Belle Arte” din Chișinău, pictorul (și custodele-șef la deschiderea din 1939) Auguste Baillayre. Pe lângă calitatea de fondator, Baillayre a oferit o donație substanțială constituită din 342 de lucrări ale unor artiști, atât naționali, cât și universali. În 1975 au fost achiziționate opere ale pictorilor Orest Kiprenski („Fata cu fructe”), Vladimir Makovski („La cârciumă”), stampe de grafică de Albrecht Dürer, William Hogarth, Katty Kolvitz, Piotr Utkin, Vasili Perov, Filipp Maliavin, ș.a. Galerie Referințe Legături externe Muzeul Național de Artă din Republica Moldova la prospect.md Muzeul National de Arta pe fest.md Cont de facebook
Национальный музей изобразительного искусства Молдовы

Национальный музей изобразительного искусства Молдовы (рум. Muzeul Național de Artă al Moldovei) — художественный музей в Кишинёве. Коллекция, охватывающая период от Средних веков до наших дней, насчитывает порядка 33 тысяч объектов хранения. В музее на постоянной основе действуют экспозиции русского, европейского и восточного изобразительного искусства. Широко освещено молдавское изобразительное искусство (скульптура, графика, декоративно-прикладное искусство, живопись). Русская живопись представлена работами Ореста Кипренского, Ивана Иванова, Василия Перова, Алексея Саврасова, Ивана Айвазовского, Ивана Шишкина, Ильи Репина и других художников. Галерея Графика Ссылки Национальный музей изобразительного искусства Республики Молдовы Архивная копия от 25 декабря 2014 на Wayback Machine Национальный музей изобразительного искусства Республики Молдова Художественные организации
Національний музей образотворчого мистецтва Республіки Молдови

Національний музей образотворчого мистецтва Республіки Молдова (молд./рум. Muzeul Național de Artă al Moldovei) — художній музей у Кишиневі. Колекція, що охоплює період від середньовіччя до наших днів, налічує близько 33 тисяч об'єктів зберігання. У музеї постійно діють експозиції російського, європейського і східного образотворчого мистецтва. Широко висвітлено молдавське образотворче мистецтво (скульптура, графіка, декоративно-ужиткове мистецтво, живопис). Російська живопис представлена роботами Ореста Кіпренського, Івана Іванова, Василя Перова, Олексія Саврасова, Івана Айвазовського, Івана Шишкіна, Іллі Рєпіна та інших художників. Галерея Графіка Посилання Національний музей образотворчого мистецтва Республіки Молдови Архівовано грудень 25, 2014 на сайті Wayback Machine. Національний музей образотворчого мистецтва Республіки Молдова Художні організації Примітки
Битка при Кахул

Битката при Кахул, или Битката при Кагул, е решителна в хода на руско-турската война (1768 – 1774). Победата позволява на руската армия да овладее Измаил и Молдова, ползвайки я като плацдарм за проникване и окупиране Влашко, както и да пренесе бойните действия на Балкана – за първи път в историята на руско-турските войни. Значение В резултат от победата, османската армия преминава в отстъпление и отбрана по Дунава. Стратегическата инициатива е вече руска, не само във войната, но и в последвалите руско-турски военни конфликти. След битката при Козлуджа, спечелена под предводителството и командването на Александър Суворов, се стига до мирния Кючуккайнарджийски договор, сложил край на войната. Османската армия в битката е под командването на великия везир Иваззаде Халил паша, син на прославения османски военачалник Хаджи Иваз Мехмед паша. По този начин османският султан Мустафа III счита, че ще мотивира османците за победа над Русия. Въпреки това, още при първите сблъсъци, еничарите тръгват в отстъпление и напускат бойното поле. Последици Победа в битката при Кагул не приближава края на война, а само показва цялостното състояние на османската армия. Едва битката при Козлуджа приближава мира. Веднага след края на войната, висшето политическо ръководство на Османската империя решава, че причината за загубата е военна, а не политическа. Пристъпва се към османски военни реформи, особено отчетливи при управлението на султан Селим III. В българските земи настъпва кърджалийско време. Памет Категоричната победа над противник превъзхождащ в численост /и въоръжение/ руската армия 5 – 6 пъти, оттеква по цяла Русия. Веднага е учреден нов военен медал: „За победата при Кагул“, с който са наградени над 18 хил. воини и унтерофицери; Висшето военно руско командване е наградено с „Орден Свети Георги“; В Царско село, на следващата 1771 г., по проект на Антонио Риналди, е издигнат Кагулския обелиск; В памет на битката, през декември 1835 г., селището на шкеите на реката е обявено за град Кагул; Във Вулкънещ през 1849 г. е издигнат специален паметник на кагулската битка и православна победа. Бележки
Bitva u Kahulu

Bitva u Kahulu byla jedna z největších bitev nejen rusko – turecké války, ale i celého 18. století. Odehrála se u řeky Kahul nedaleko Vulcănești na území dnešního Moldavska. Na jedné straně stály ruské jednotky a na druhé jednotky osmanské říše a krymského chanátu. Bitva se odehrála 14 dní po ruském vítězství v pozemní bitvě u Largy a námořní bitvě u ostrova Chios ve které bylo zcela zničeno osmanské loďstvo. Ruský polní maršál Pjotr Rumjancev měl k dispozici 118 děl, 5000 jezdců a 17 000 pěších vyrovnaných do čtverců připravených k překvapivému útoku. Proti němu stál velkovezír Khalil bej který měl k dispozici 100 000 jezdců, 50 000 pěších a 180 děl otomanské armády. Kromě toho bylo ve vzdálenosti 20 verst dalších 150 000 jezdců z krymského chanátu. Ruská méně početná armáda zaútočila a získala velké vítězství. Osmanská armáda ztratila nejen 20000 mužů přímo v poli, ale i všechny hlavní pevnosti v oblasti jako byly Izmajil, Kilia , Akkerman (nyní Bilhorod-Dnistrovskyj), Brailov (nyní Brăila), Isaccea, a Bendery (nyní Tighina). Na počest tohoto vítězství nechala postavit Kateřina Veliká v Carském Selu kagulský obelisk. Pruský král Fridrich II. Veliký poslal polnímu maršálovi Rumjancevovi blahopřejný dopis ve kterém srovnal ruské vítězství s činy starých Římanů. Na den přesně o čtyři roky později byl podepsán mír, který zajistil Rusku část pobřeží Černého moře a Turecko se zavázalo umožnit ruským lodím volný průjezd Bosporem a Dardanelami. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bitva u Kahulu na Wikimedia Commons
Schlacht von Cahul

Die Schlacht von Cahul (oder Schlacht von Kagul) war eine der wichtigsten Schlachten des Russisch-Türkischen Krieges von 1768 bis 1774 und eine der größten Schlachten des 18. Jahrhunderts. Sie ereignete sich am 21. Julijul. / 1. August 1770greg. in der Nähe der Stadt Cahul in der heutigen Republik Moldau. Erst eine Woche zuvor hatten die Russen die türkische Armee in der Schlacht an der Larga (18. Juli) besiegt, nachdem sie zwei Wochen zuvor die türkische Flotte in der Seeschlacht von Çeşme beinahe vollständig vernichtet hatten. Der russische Oberkommandierende Pjotr Rumjanzew stellte seine Truppen, die nur 17.000 Mann zählten, in eine solide Quadratformation auf und ging gegen die verbündete Streitmacht des Osmanischen Reichs und des Krimtatarischen Khanats überraschend in die Offensive. Wesentlichen Anteil an den Erfolg hatte der Stratege Pjotr Melissino. Die osmanische Armee zählte 50.000 Fußsoldaten und ca. 100.000 Kavalleristen. Etwa 30 km vom Schlachtfeld war die 100.000 Mann zählende krimtatarische Armee stationiert. Der vergleichsweise kleine russische Verband griff die Türken an und schlug sie in die Flucht. Die russischen Verluste beliefen sich auf etwa 1000 Mann, während die Osmanen etwa 20.000 Soldaten auf dem Schlachtfeld verloren. Im Verlauf der Schlacht erbeuteten die Russen 363 türkische Kanonen und überrannten daran anschließend alle größeren Festungen der Region, darunter Ismail, Kilia, Akkerman, Brăila, Isaccea und Bendery. Im Gedenken an den Sieg befahl Katharina die Große die Errichtung des Kagul-Obelisken in Zarskoje Selo. Friedrich der Große sandte Rumjanzew in einem Brief seine Glückwünsche, wo er den Sieg der zahlenmäßig weit unterlegenen Russen mit den Siegen der alten Römer verglich. Weblinks David R. Stone: A military history of Russia: from Ivan the Terrible to the war in Chechnya (englisch)
Bataille de Kagul

La bataille de Kagul (russe : Сражение при Кагуле, turc : Kartal Ovasi Muharebesi) a été la plus importante bataille terrestre de la guerre russo-turque de 1768-1774, et s'est déroulée le 1er août 1770 (21 juillet du calendrier julien), en principauté de Moldavie, près du village de Frumoasa (appelé également Kagul, actuellement Cahul en Moldavie), une quinzaine de jours après la victoire russe de Larga. C'est une victoire russe décisive, alors que l'armée russe est largement inférieure en nombre Forces en présence Armée russe Armée ottomanes Les troupes ottomanes s'élevaient à 150 000 hommes, dirigées par le grand vizir Iwazadeh Khalil-pasha. Malgré la défaite à Larga deux semaines plus tôt, le moral est bon et des indications que les armées de Roumiantsev sont mal approvisionnées arrivent au commandement ottoman. Déroulement Le commandant russe Piotr Alexandrovitch Roumiantsev organise son armée de 40 000 soldats en carrés et choisit de passer à l'offensive contre les forces alliées du Khanat de Crimée et de l'Empire Ottoman, qui se composaient de 30 000 fantassins et 45 000 cavaliers ottomans. Environ 80 000 cavaliers tatars étaient déployés à moins de 20 km du champ de bataille, mais ils ne prirent pas part aux combats. L'attaque russe permet de mettre en fuite l'armée ottomane. On dénombre 1 000 victimes russes et 20 000 soldats tués et de blessés du côté ottoman. Avec leur victoire, les Russes s'emparent de 130 canons ottomans et de toutes les forteresses d'importance dans la région : Ismail (maintenant Izmail), Kilya (maintenant Kilia), Akkerman (maintenant Bilhorod-Dnistrovskyi), Ibrail (maintenant Brăila), Isakça (maintenant Isaccea), et Bender. Postérité En commémoration de la victoire, Catherine II ordonne l'érection d'une obélisque à Detskoye Selo. Sources Portail de l’histoire militaire Portail de l’Empire russe Portail de l’Empire ottoman
Slag bij de Cahul

De Slag bij (de) Cahul (Russisch: Сражение при Кагуле) was de belangrijkste veldslag van de Vierde Russisch-Turkse Oorlog en een van de grootste veldslagen van de 18e eeuw. De veldslag werd gevoerd door het Russische Eerste Leger onder veldmaarschalk Roemjantsev en de hoofdmacht van het Ottomaanse Leger (volgens aangedikte gegevens 150.000 man, waarvan 100.000 man infanterie en 50.000 man cavalerie) onder leiding van grootvizier Khalil Pasja nabij de stad Cahul, bij de rivier de Cahul, een zijrivier van de Donau in Moldavië. Daarnaast bevonden zich nog maximaal 80.000 man Krimtataarse cavalerie op 20 wersten van het slagveld. Roemjantsev had op 7 juli de Slag bij de Larga gewonnen en had daarop zijn leger geconcentreerd bij het plaatsje Greceni, terwijl Khalil Pasja het Ottomaanse leger bij het Moldavische stadje Vulcănești had opgesteld. Pasja wilde de Russen in de front aanvallen, terwijl de Krimtataren zich bij het Jalpoegmeer aan de achterzijde van de Russen bevonden. Slag bij de Cahul Roemjantsev wilde de plannen van de grootvizier voorkomen en stelde daarom 11.000 man op in de achterhoede en verdeelde de overige 27.000 man met 118 stuks artillerie in vijf groepen, die de Ottomaanse troepen aanvielen in de vroege morgen vanaf de frontzijde, de flanken en in de rug. Van 6 tot 8 uur 's morgens werden de Russische troepen zwaar bestookt. Toen de Russen het legerkamp aanvielen van de grootvizier, lanceerde deze een tegenaanval met 10.000 janitsaren, die een Russische eenheid uiteen sloegen. Roemjantsev zette daarop zijn reserve-eenheden in, waardoor hij zijn positie kon herstellen en wist vervolgens na een aantal zware gevechten de Ottomaanse Legers op de vlucht te doen slaan. Op 23 juli werden de vluchtende legers bij de oversteek bij Kartala aangevallen en uiteengeslagen. Bij de slag sneuvelden meer dan 20.000 Ottomanen en werden 2000 man gevangengenomen door de Russen en werden 130 stuks artillerie en een konvooi met de rijkdommen van de grootvizier buit gemaakt. Verder verloop Het Russische Eerste Leger stootte daarop door en nam alle belangrijke Turkse forten in het gebied in; İșmasıl, Kilija, Bender, Akkerman, Brailov en Isaac. Ter herdenking aan de veldslag liet tsarina Catharina de Grote de Kagoelobelisk (Cahul wordt Kagoel genoemd in het Russisch) oprichten in Tsarskoje Selo, terwijl Frederik II van Pruisen Roemjantsev een diagram stuurde, waarin hij hem feliciteerde met zijn overwinning, die hij vergeleek met de daden van de oude Romeinen. Vier jaar later tekenden het Russische en het Ottomaanse Rijk op dezelfde dag het Verdrag van Küçük Kaynarca, waarmee de Russisch-Turkse Oorlog werd beëindigd.
Bitwa nad Kagułem

Bitwa nad Kagułem – starcie zbrojne, które miało miejsce 1 sierpnia 1770 podczas wojny rosyjsko-tureckiej (1768-1774). Bitwa nad rzeką Kaguł (lewym dopływem Dunaju) koło miejscowości Vulcănești (obecnie Mołdawia) była najważniejszą bitwą w tej wojnie i jedną z największych bitew XVIII wieku, w której Piotr Rumiancew odniósł zdecydowane zwycięstwo nad znacznie silniejszą armią turecką. Armia turecka dowodzona przez wielkiego wezyra Halil-beja (50 000 piechoty, 100 000 jazdy, 180 dział) zajmowała mocną pozycję na wschodnim brzegu Kagułu. Ponadto w odległości 20 km stały wojska Tatarów krymskich liczące do 80 000 ludzi i zagrażające tyłom armii rosyjskiej. Wódz turecki zamierzał zaatakować armię rosyjską Rumiancewa (33 000 piechoty, 5 000 jazdy, 118 dział), spodziewając się łatwego zwycięstwa nad znacznie mniej licznym przeciwnikiem. Dla zabezpieczenia tyłów Rumiancew wydzielił 11-tysięczny oddział, a z pozostałymi siłami 27 tys. żołnierzy i 118 dział, ubiegł Turków i w nocy na 1 sierpnia 1770 wyruszył w stronę ich pozycji. Armię swą uszykował w 5 czworoboków piechoty, pomiędzy którymi rozmieszczona była jazda. Czworobokami atakował armię turecką z frontu, ze skrzydeł i z tyłu. Wobec zbliżających się Rosjan ok. 5 rano Turcy rzucili do natarcia swą jazdę. Po trzech godzinach walk ich jazda została odparta, głównie wskutek ognia artylerii i piechoty. Po dalszej wymianie ognia artyleryjskiego Rosjanie ruszyli do natarcia na obóz turecki. Po ich odparciu z kolei Turcy wykonali kontruderzenie, wdzierając się w rosyjski czworobok prawego skrzydła. Trudną sytuację uratowała szarża jazdy rosyjskiej i janczarzy zostali odrzuceni do własnego obozu. Wykorzystując powodzenie, Rosjanie natychmiast ruszyli do generalnego natarcia, przełamując turecką obronę. Armia turecka rzuciła się do ucieczki. Turcy stracili około 20 000 zabitych i rannych oraz 140 dział, Rosjanie natomiast 1 500 zabitych i rannych. 3 sierpnia Rumiancew dopadł uciekających Turków na przeprawie przez Dunaj, zadając im dalsze poważne straty (ze zdobyciem m.in. 30 armat i taborów) i powodując ich bezładną ucieczkę. W wyniku tego zwycięstwa Rosjanie opanowali wszystkie pobliskie twierdze – Izmaił, Kilię, Białogród, Braiłę, Isacceę oraz Bendery. Później zostały zdobyte także Jassy i Bukareszt. W bitwie nad Kagułem będącej przykładem rozgromienia przeważających sił przeciwnika, Rumiancew zastosował nowatorską taktykę manewru i natarcia współdziałającymi samodzielnymi oddziałami. Dla upamiętnienia zwycięstwa Katarzyna II nakazała wystawienie w Carskim Siole okolicznościowego obelisku. Władca Prus Fryderyk Wielki przesłał list gratulacyjny, porównując rosyjskie zwycięstwo do czynów starożytnych Rzymian. Przypisy Bibliografia Mała encyklopedia wojskowa, t. 2. Warszawa 1967. Bolszaja sowietskaja encikłopedija, t. 11. Moskwa 1973.