NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Lymanske (Rosdilna)

Lymanske (ukrainisch Лиманське; russisch Лиманское Limanskoje, deutsch früher Selz) ist eine Siedlung städtischen Typs in der ukrainischen Oblast Odessa mit etwa 7385 Einwohnern (2018). Lymanske liegt im Rajon Rosdilna am angestauten Kutschurhan, einem 119 km langen Nebenfluss des Dnister, der hier die Grenze zum moldauischen Transnistrien bildet. Lymanske liegt 75 km nordwestlich vom Oblastzentrum Odessa und 28 km südlich vom Rajonzentrum Rosdilna. Durch die Ortschaft führt die Territorialstraße T–16–25. Das 1798 mit dem Namen Selz gegründete Dorf war, wie das benachbarte Straßburg, Teil der deutschen Kolonie Kutschurgan und erhielt 1957 den Status einer Siedlung städtischen Typs. Bis zum 1. Februar 1945 trug der Ort den ukrainischen Namen Selzy (Зельци) und wurde dann auf seinen heutigen Namen umbenannt. Verwaltungsgliederung Am 12. Juni 2020 wurde die Siedlung zum Zentrum der neugegründeten Siedlungsgemeinde Lymanske (Лиманська селищна громада/Lymanska selyschtschna hromada), zu dieser zählen auch noch die 6 in der untenstehenden Tabelle angeführten Dörfer, bis dahin bildete sie die gleichnamige Siedlungsratsgemeinde Lymanske (Лиманська селищна рада/Lymanska selyschtschna rada) im Südwesten des Rajons Rosdilna. Folgende Orte sind neben dem Hauptort Lymanske Teil der Gemeinde: Persönlichkeiten Klemens Weißenburger (1892–1919), russlanddeutscher römisch-katholischer Geistlicher und Märtyrer Bobby Hoffinger (1901–1976), Eishockeyspieler in der NHL und deutscher Nationaltrainer Anton Bosch (* 1934), russlanddeutscher Historiker Magdalena Jundt, geborene Hulm, (* 1936), russlanddeutsche Autorin des Romans "... и так оно и было!" (ISBN 978-3-943953-12-1), der ins Deutsche übersetzt wurde und unter dem Titel "… und so war das auch!" (ISBN 9783943953046) erschien Weblinks Karte des ehemaligen Kolonistenbezirks Kutschurgan Einzelnachweise
Liman, Rozdilna

Liman (în ucraineană Лиманське, transliterat: Lîmanske; în germană Selz – denumire purtată până în 1945) este o localitate de tip urban în raionul Rozdilna, regiunea Odesa, Ucraina. Localitatea se află în apropiere de punctul de control al frontierei moldo-ucrainene: Cuciurgan – Pervomaisc (Stînga Nistrului). Demografie Note
Nejvyšší sovět Podněsterské moldavské republiky

Nejvyšší sovět Podněsterské moldavské republiky (moldavsky: Советулуй Супрем ал Републичий Молдовенешть Нистрене, rusky: Верховный Совет Приднестровской Молдавской Республики, ukrajinsky: Верховнa Радa Приднiстровської Молдавської Республiки) je jednokomorový parlament mezinárodně neuznané Podněsterské moldavské republiky (zkratka: PMR). Tvoří jej 43 poslanců volených na pět let v tajných rovných všeobecných volbách většinovým systémem, sídlí v hlavním městě PMR Tiraspolu. Každý poslanec zastupuje jeden obvod. Poslancem může být zvolen občan PMR starší 25 let trvale žijící na území státu, nemůže se jím stát prezident, viceprezident, soudce, prokurátor či člen místní samosprávy. V čele Nejvyššího sovětu stojí předseda (od roku 2009 Anatolij Kaminskij). Prezident Podněstří Igor Nikolajevič Smirnov zřídil komisi pro přípravu nové ústavy, podle které by se měl Nejvyšší sovět změnit v dvoukomorový zákonodárný sbor. Historie Na 2. sjezdu lidových poslanců všech úrovní podněsterského regionu byla 2. září 1990 vyhlášena Podněsterská moldavská sovětská socialistická republika jako svazová republika SSSR. Sjezd zvolil dočasný Nejvyšší sovět, kterému byla svěřena správa nové republiky do řádných voleb. Předsedou byl zvolen Igor Nikolajevič Smirnov. Řádný Nejvyšší sovět se ustavil po volbách v listopadu roku 1990. Volby probíhají každých pět let, zpravidla druhou prosincovou neděli. Předsedové Nejvyššího sovětu PMR Igor Nikolajevič Smirnov (1990, předseda dočasného Nejvyššího sovětu Podněsterské moldavské SSR) Grigorij Marakuca (politická strana: Republika; 1990 – 2005) Jevgenij Ševčuk (Obnova; 2005 – 2009) Anatolij Kaminskij (Obnova; od 2009) Složení Z voleb, které proběhly 29. listopadu 2015, vzešel Nejvyšší sovět ve složení: Obnova (35 mandátů) bezpartijní (7 mandátů) Podněsterská komunistická strana (1 mandát) Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nejvyšší sovět Podněsterské moldavské republiky na Wikimedia Commons Oficiální stránky Nejvyššího sovětu PMR (ru) (en) Oficiální stránky Ústřední volební komise PMR (ru)
Oberster Sowjet (Transnistrien)

Der Oberste Sowjet (Moldauisch: Советул Супрем ал Републичий Молдовенешть Нистрене bzw. Sovietul Suprem al Republicii Moldovenești Nistrene, russisch: Верховный Совет Приднестровской Молдавской Республики Werchowny Sowet Pridnestrowskoi Moldawskoi Respubliki, ukrainisch: Верховна Рада Придністровської Молдавської Республіки Berchowna Rada Prydnistrowskoji Moldawskoji Respubliky) ist das Parlament des international nicht anerkannten Staates Transnistrien. Geschichte Mit der Auflösung der Sowjetunion kam es 1990 in der Moldau zum Konflikt zwischen dem rumänisch sprechenden Teil der Moldauer, deren Vertreter das Land mit Rumänien vereinigen wollten, und ethnischen Minderheiten. Auf dem östlichen Uferstreifen des Dnister wurde unabhängig von der Zentralmacht in Chișinău ein eigenes Staatswesen mit der Bezeichnung Transnistrische Moldauische Sozialistische Sowjetrepublik (kurz PMSSR) errichtet. Aus dieser ging das heutige Transnistrien hervor, das sich seit August 1991 offiziell Transnistrische Moldauische Republik bzw. russisch PMR / Pridnestrowskaja Moldawskaja Respublika nennt. Igor Smirnow wurde am 2. September 1990 zum ersten Vorsitzenden des provisorischen Obersten Sowjets Transnistriens erklärt. Mit der Verfassungsänderung von 2009 wurde er ein Einkammerparlament mit 43 Mitgliedern, die in direkter Wahl bestimmt werden. 2020 wurde die Zahl der Mitglieder auf 33 reduziert. Mit der Wahl am 29. November 2020 verteidigte die regierende Partei „Erneuerung“ (Russisch: Obnovlenie) ihre deutliche Parlamentsmehrheit, indem sie 29 der 33 Sitze im Obersten Sowjet gewann. Die verbleibenden Sitze gingen an unabhängige Kandidaten, denen, wie auch „Erneuerung“, eine Nähe zum transnistrischen Sheriff-Konzern nachgesagt wird. Vorsitzende Igor Smirnow (September – November 1990) Wladimir Gonchar (November 1990 – Januar 1991; amtierend) Grigore Mărăcuţă (5. November 1991 – 21. Dezember 2005) Jewgeni Schewtschuk (2005 – 2009) Anatoli Kaminski (2009 – 2012) Michail Burla (13. Juni 2012 – 23. Dezember 2015) Wadim Krasnoselski (23. Dezember 2015 – 14. Dezember 2016) Alexander Schtscherba (14. Dezember 2016 – 6. Februar 2019) Aleksander Korshunov (6. Februar 2019 – 4. Dezember 2025) Tatjana Salewskaja (4. Dezember 2025 – heute) Einzelnachweise
Consejo Supremo de Transnistria

El Consejo Supremo de la República Moldava Pridnestroviana ​ (en moldavo: Советул Супрем ал Република Молдовеняскэ Нистрянэ, Sovietul Suprem al Republica Moldovenească Nistreană, en ruso: Верховный Совет Приднестровской Молдавской Республики, Verkhovnyy Sovet Pridnestrovskoy Moldavskoy Respubliki, en ucraniano: Верховна Рада Приднiстровської Молдавської Республiки, Verkhovnа Radа Prydnistrovskoyi Moldavskoyi Respubliky) es el cuerpo legislativo de la República de Transnistria. Es de carácter unicameral y consta de 33 escaños​ elegidos mediante elecciones multipartidistas para un período de cinco años.​ El actual presidente del Parlamento es Aleksander Korshunov, un político perteneciente al partido Renovación. Composición La mayoría de los miembros del parlamento no son transnistrios nativos. Según los datos oficiales, solo 15 de los 43 miembros del parlamento nacieron en el país (12 en Transnistria propiamente y 3 en Bender, que está controlada por el gobierno separatista). 4 han nacido en Besarabia, una zona que nunca fue reclamada por Transnistria, 9 nacieron en Rusia, 8 en Ucrania, 2 en Kazajistán, 1 en Alemania, 1 en Bielorrusia y 3 no declararon su origen. Un documento publicado por la Unión Europea confirmaría que la mayoría de los dirigentes no nacieron en Transnistria. Según esta misma fuente, los parlamentarios tendrían prohibido viajar a los países de la UE.​ Las últimas elecciones legislativas se celebraron el 29 de noviembre de 2021.​ En esos comicios, el gobierno encabezado por el partido Renovación y sus aliados, obtuvo 29 representantes, mientras que los cuatro escaños restantes fueron ocupados por candidatos independientes.​ Referencias Enlaces externos Página oficial del Consejo Supremo de Transnistria Archivado el 4 de diciembre de 2017 en Wayback Machine.
Conseil suprême (Transnistrie)

Le Conseil suprême (en moldave : Советул Супрем romanisé : Sovietul Suprem ; en russe : Верховный Совет romanisé : Verkhovny Sovet ; en ukrainien : Верховна Рада romanisé : Verkhovna Rada) est le parlement monocaméral de l'état auto-proclamé de Transnistrie, officiellement république moldave du Dniestr. Créé en 1990, il devient monocaméral en 2000. Il est composé de 33 membres et est actuellement présidé par Tatyana Zalevskaya. Il siège à Tiraspol. Histoire Système électoral Le Conseil suprême est composé de 33 sièges pourvus pour cinq ans au scrutin uninominal majoritaire à un tour dans autant de circonscriptions. Avant une réduction mise en œuvre en 2020, le nombre de sièges était de 43. Liste des présidents Notes et références Voir aussi Articles connexes Politique en Transnistrie Monocamérisme - Liste des parlements actuels Liens externes Site officiel Portail de la politique Portail du droit Portail de la Transnistrie
Consiglio supremo (Transnistria)

Il Consiglio supremo della Transnistria è il parlamento monocamerale (ovvero l'organo legislativo) dell'autoproclamato Stato secessionista filorusso dalla Repubblica di Moldavia, non riconosciuto dalla comunità internazionale. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Consiglio Supremo della Repubblica di Transnistria Collegamenti esterni Sito ufficiale, su vspmr.org. НОВОСТИ ВЕРХОВНОГО СОВЕТА ПМР (canale), su YouTube.
Opperste Sovjet van Transnistrië

De Opperste Sovjet van Transnistrië of Opperste Raad van de Pridnestrovische Moldavische Republiek (Moldavisch: Советулуй Супрем ал Републичий Молдовенешть Нистрене, Sovietul Suprem al Republica Moldovenească Nistreană, Russisch: Верховный Совет Приднестровской Молдавской Республики, Verkhovny Sovjet Pridniestrovskoy Moldavskoy Respoebliki, Oekraïens: Верховної Ради Придністровської Молдавської Республіки, Verkhovnoi Radoe Pridniestrovskoi Moldavskoi Respoebliki) is het eenkamerige parlement van Transnistrië. Het parlement telt 43 zetels, de posities worden gevuld door verkiezingen met het meerderheidsstelsel in 43 districten. Het wordt voorgezeten door een parlementsvoorzitter, gekozen uit de leden. Lijst van parlementsvoorzitters Grigore Mărăcuță (1991-2005) Jevgeni Sjevtsjoek (2005-2009) Anatoli Kaminski (2009-2012) Mihail Burla (2012-2015) Vadim Krasnoselski (2015-2016) Alexander Sjerba (2016-heden) Externe links Officiële website Samenvatting over het parlement Referenties
Rada Najwyższa Naddniestrza

Rada Najwyższa Naddniestrzańskiej Republiki Mołdawskiej – unikameralny parlament Naddniestrza. Parlament składa się z 43 posłów wybieranych za pomocą ordynacji większościowej. Informacje ogólne Mołdawia wciąż uważa Naddniestrze za część swojego terytorium mimo ogłoszenia jednostronnej deklaracji niepodległości, jaką Naddniestrze wypowiedziało Mołdawii w 1990 roku. Przewodniczącym parlamentu do roku 2005 był Grigore Mărăcuţă, którego po wyborach wygranych przez Partię Odnowa zastąpił, także urodzony na terenie Naddniestrza Jewgienij Szewczuk. 22 lipca 2009 r. Szewczuk ogłosił swoją rezygnację ze stanowiska przewodniczącego. Zastąpił go Anatolij Kamiński, również wywodzący się z Partii Odnowa. Kompozycja Oto skład naddniestrzańskiego parlamentu z podziałem na partie polityczne po wyborach z 11 grudnia 2005 roku: Partia Odnowa – 23 miejsc Partia Republika – 13 miejsc Ruch na rzecz Odnowy – 6 miejsc Niezależni – 1 miejsce. Frekwencja wyborcza wynosiła 56,3%. Lista przewodniczących parlamentu Igor Smirnow (1990) Władimir Gonczar (p.o., 1990–1991) Grigore Mărăcuţă (1991–2005) Jewgienij Szewczuk (2005–2009) Anatolij Kamiński (2009–2012) Michaił Burła (2012–2015) Wadim Krasnosielski (2015–2016) Aleksandr Szczerba (2016–2019) Galina Antiufiejewa (p.o., 2019) Aleksandr Korszunow (2019–2025) Tatyana Zalevskaya (od 2025) Linki zewnętrzne Oficjalna strona parlamentu (ros.)
Conselho Supremo (Transnístria)

O Conselho Supremo da República Moldava Pridnestroviana (em romeno: Sovietul Suprem al Republicii Moldovenești Nistrene, em cirílico moldavo: Советул Супрем ал Републичий Молдовенешть Нистрене, em russo: Верховный Совет Приднестровской Молдавской Республики, em ucraniano: Верховна Рада Придністровської Молдавської Республіки) é o parlamento da Transnístria. Em 29 de novembro de 2020, ocorreram as últimas eleições de deputados do Conselho Supremo da RMP. Composição A legislatura unicameral consiste em 33 assentos, todos os quais são determinados por constituintes de mandato único. É dirigido por um presidente. A maioria dos membros do parlamento são nativos da Transnístria. Segundo dados oficiais da RMP, 22 dos 43 membros do parlamento nasceram na RMP, enquanto quatro nasceram na Moldávia, sete nasceram na Rússia, seis na Ucrânia e quatro não se declararam. Lista de Presidentes Ver também Política da Transnístria Governo da Transnístria Constituição da Transnístria Referências Ligações externas Site oficial do Conselho Supremo da Transnístria (em russo) - (Arquivado em 2011-05-23 no Wayback Machine)
Transnistriens högsta sovjet

Högsta sovjet är namnet på Transnistriens parlament. Det har 33 ledamöter, alla valda i enmansvalkretsar. Det leds av en talman. Nuvarande (2022) presidenten Vadim Krasnoselski var talman december 2015–december 2016. Högsta sovjet (ryska: Верховный Совет, Verchovnyj sovet, egentligen "högsta rådet") var också namnet på det högsta styrande organet i Sovjetunionen och dess enskilda delrepubliker. Källor Externa länkar Transnistriens högsta sovjets webbplats
Верховна Рада Придністровської Молдавської Республіки

Верхо́вна Ра́да ПМР (молд./рум. Советулуй Супрем ал Републичий Молдовенешть Нистрене, рос. Верховный Совет ПМР) — згідно з конституцією Придністровської Молдавської Республіки, парламент ПМР, єдиний законодавчий орган державної влади ПМР. Як і сама держава ПМР, Верховна Рада ПМР не визнається країнами-членами ООН як законний орган влади. Примітки Посилання Офіційний сайт
Tănătari

Tănătari es una comuna y localidad de Moldavia en el distrito (raión) de Căușeni. Geografía Se encuentra a una altitud de 41 m s. n. m. a 72 km de la capital nacional, Chisináu. Demografía En el censo 2014 el total de población de la localidad fue de 2 484 habitantes.​ Referencias Enlaces externos Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.
Tănătari

Tănătari est un village du district de Căușeni, en Moldavie. Il comptait 2 484 habitants en 2014. Personnalités notables Pantelimon Erhan (en) Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Tănătari » (voir la liste des auteurs). Liens externes Portail de la Moldavie
Tănătari, Căușeni

Tănătari este un sat din raionul Căușeni, Republica Moldova. Istorie Din înscrierile istorice se menționează că în anul 1827 satul Tănătari cuprindea 66 case de locuit cu o populație de 375 locuitori, din care majoritatea români ce alcătuiau 77 familii. Satul dispunea de 5 mori de vînt, o biserică din lemn cu Hramul Adormirea Maicii Domnului, care se sărbătorește și până astăzi la 28 august în fiecare an. La 1886 se construiește biserica ortodoxă din piatră cu proiect arhitietonic, biserică care a activat până în anul 1960 cu întrerupere până în anul 1988 din cauza regimului totalitar comunist. Astăzi Biserica este renovată și încadrează un centru spiritual de excepție. Acestor țărani le aparțineau 2 heleșteie, 20 cai, 644 vite mari și 500 oi. Sat, în jud. Bender, volostea Căușeni, așezat în valea cu același nume pe pârâul Tocuz. Are 207 case, cu o populațiune de 2752 suflete; o fabrică de cărămidă. Dealul de la E. are o înălțime de 93,5 st. d-asupra n. m. S-a întemeiat la 1778, de 42 familii de ruteni și 64 familii de țărani români. La 1827 s-a zidit o biserică de piatră cu hramul Sf. Niculae, iar la 1822 guvernul rus a recunoscut țăranilor proprietatea de 3210 desetine pământ. P-atunci sătenii aveau: 142 cai, 1392 vite mari și 1500 oi. Astăzi satul are 74 cai, 674 vite mari și 800 oi. Dicționarul Geografic al Basarabiei de Zamfir Arbore Tanatari, sat, în jud. Căușeni, așezat în valea cu același nume. Face parte din volostea Varnița. S-a întemeiat abia la 1820, de niște moldoveni, care s-au așezat aici, pe locul părăsit de tătari. La 1827, satul avea 21 familii de moldoveni și 4 familii de ruteni, cu 40 de case. Țăranii aveau pe atunci 26 cai, 292 vite mari cornute, 335 oi și 280 stupi. La 1812, guvernul a recunoscut țăranilor o proprietate de 1608 desetine pământ, fără pădure, iar 108 des. au fost declarate proprietatea statului. Astăzi (începutul secolului al XX-lea) satul are o populație de 1145 suflete; 1053 vite mari. Demografie În anul 1850 în localitate erau 851 locuitori și 114 ogrăzi, 1890 -1727 locuitori, 1904 - 2039 locuitori, inclusiv 2009 moldoveni, 2 nemți, 28 evrei. În anul 1922 satul număra 517 gospodării de moldoveni. Structura etnică Structura etnică a localității conform recensământului populației din 2004: Administrație și politică Componența Consiliului local Tănătari (11 consilieri), ales la 5 noiembrie 2023, este următoarea: Personalități Născuți în Tănătari Pantelimon Erhan (1884–1971), politician basarabean, primul prim-ministru al Republicii Democratice Moldovenești Note
Тэнэтарь

Тэнэтарь (рум. Tănătari) — село в Каушанском районе Молдавии. Относится к сёлам, не образующим коммуну. География Село расположено на высоте 91 метр над уровнем моря. Население По данным переписи населения 2004 года, в селе Тэнэтарь проживает 2868 человек (1392 мужчины, 1476 женщин). Этнический состав села: Известные уроженцы Ерхан, Пантелеймон Васильевич (1884—1971) — молдавский и румынский политик. Примечания
Casa individuală de pe strada Ismail 17, Chișinău

Casa individuală (sau Casa de raport) de pe strada Ismail 17 a fost un monument de arhitectură de însemnătate națională amplasat în Chișinău, introdus în Registrul monumentelor de istorie și cultură a municipiului Chișinău la inițiativa Academiei de Științe. Se afla la intersecția străzilor Ismail și 31 august 1989. Clădirea data din a doua jumătate a secolului al XIX-lea. În 1940, era în proprietatea aristocratei Pelaghia Ciorbă. Arhitectura clădirii era soluționată în stil clasicist. Casa era amplasată la colțul cartierului, ridicată pe un plan rectangular, într-un parter pe un demisol înalt în direcția căderii reliefului, cu fațadele aliniate la liniile roșii ale străzilor. Fațada orientată spre strada 31 August avea cinci axe, fațada orientată spre strada Ismail – trei axe, toate goluri de ferestre. Intrarea se afla la colțul teșit orientat spre intersecția străzilor, printr-un portic angajat, dominat de un fronton triunghiular. Decorația plastică era specifică stilului clasicist: cornișă cu muluri și denticule friză netedă, ancadramente c-plintă la ferestrele rectangulare. La fațada posterioară era o galerie deschisă. Sub casă se afla un demisol înalt. Clădirea, împreună cu beciurile, a fost demolată ilegal în primăvara anului 2014 de către proprietarii actuali care se angajaseră să restaureze monumentul. Referințe
Cerkiew Wszystkich Świętych w Kiszyniowie

Cerkiew Wszystkich Świętych (rum. Biserica Duminica Tuturor Sfinților din Chișinău) – prawosławna cerkiew parafialna w Kiszyniowie, w jurysdykcji eparchii kiszyniowskiej Mołdawskiego Kościoła Prawosławnego. Historia W 1818 z inicjatywy Eleny Matasariţy, według projektu wybranego przez metropolitę kiszyniowskiego, Gabriela, na cmentarzu w Kiszyniowie rozpoczęto budowę kaplicy pod wezwaniem św. Mikołaja, przeznaczonej do nabożeństw pogrzebowych i w intencji zmarłych. Metropolita osobiście zaangażował się w budowę obiektu, jednak po jego śmierci prace ustały. Kolejny biskup kiszyniowski Dymitr, przekonawszy się, że fundatorka nie dysponuje środkami niezbędnymi do sfinansowania całej inwestycji, sam przejął nadzór nad budową. Ostatecznie dzięki pomocy finansowej hr. Michaiła Woroncowa w 1827 udało się ukończyć wznoszenie obiektu. Wcześniej, w 1822, zdecydowano o nadaniu świątyni wezwania Wszystkich Świętych zamiast początkowo planowanego. W 1863 cerkiew przemianowano na świątynię parafialną i w związku z tym rozbudowano. Według innego autora nastąpiło to dopiero w 1880. Świątynia jest jedną z tych nielicznych cerkwi prawosławnych w Kiszyniowie, które w okresie radzieckim nigdy nie zostały zamknięte i zaadaptowane na cele świeckie. W 2009 rozpoczęto jej remont. Cerkiew jest wpisana do rejestru zabytków Mołdawii. Szczególnym kultem w budynku otaczana jest kopia Poczajowskiej Ikony Matki Bożej. Architektura Cerkiew została zbudowana w stylu klasycystycznym. Budynek sakralny początkowo miał formę rotundy otoczonej portykiem z kolumnami doryckimi i zwieńczonej kopułą umieszczoną na wysokim bębnie. W 1863 obiekt rozbudowano o obszerny przedsionek i dzwonnicę; pierwotnie dzwony świątyni zawieszone były na dwóch słupach przed budynkiem. W podziemiach obiektu znajduje się obszerna krypta grobowa. Według niektórych źródeł autorem projektu dzwonnicy cerkiewnej był Aleksandr Bernardazzi. Związani z cerkwią Proboszczem miejscowej parafii był w latach 40. XX wieku ks. Władimir Polakow, późniejszy arcybiskup kiszyniowski Benedykt. Przypisy
Biserica Duminica Tuturor Sfinților din Chișinău

Biserica Duminica Tuturor Sfinților este un lăcaș de cult și monument de arhitectură de însemnătate națională, introdus în Registrul monumentelor de istorie și cultură din municipiul Chișinău. Istorie Aspectul actual al bisericii se compune dintr-un volum circular, încununat de o cupolă, la care este alipită, la vest, prin intermediul unei încăperi mai joase, o clopotniță înaltă. Partea cilindrică e cea veche și reprezintă capela cimitirului ortodox fondat pe acest loc în 1814. Construcția capelei a început în 1818, având hramul Sfântul Nicolae, ctitor – Elena Matasariță, planul fiind ales de mitropolitul Gavriil Bănulescu-Bodoni. A fost finisată în 1930. Era o clădire care făcea parte din tipul structural al rotondei, caracteristic pentru necropolele construite la cumpăna secolelor XVIII-XIX. Era un edificiu cilindric, înconjurat de o galerie din coloane dorice sub un antablament masiv, acoperit cu o cupolă sferică, înălțată pe un tambur înalt, elemente ale clasicismului rus. Sub clădire se află o criptă vastă, care repetă forma circulară a planului, a cărei boltă se sprijină pe un pilon central. Transformată în biserică de parohie, devenise neîncăpătoare și în 1863 a fost adăugată o clopotniță și un spațiu intermediar. Intervalele dintre coloanele galeriei exterioare au fost construite, rămânând libere vederii doar câte jumătate din grosimea coloanelor, intercalate cu goluri de ferestre și o ușă. Spațiul fostei galerii exterioare a fost inclus în interiorul bisericii, peretele circular, în scopul integrării, străpuns prin arcade, transformat în piloni care susțin tamburul cupolei. În 1880 a fost alipită clopotnița în fața intrării. Clădirea a obținut un aspect specific bisericilor rusești, care erau înălțate în guberniile din sud-estul Rusiei. Referințe Legături externe Registrul monumentelor de importanță națională și municipală. Chișinău. 1995 Centrul Istoric al Chișinăului. Monumentele de arhitectură