NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Pont Eiffel d'Ungheni

El pont Eiffel d'Ungheni (en romanès: Podul Eiffel) és un pont sobre el riu Prut i un punt de control entre Moldàvia i Romania. El pont està situat entre Ungheni de Moldàvia i Ungheni de Romania. Història El 18 de maig de 1872 un agent diplomàtic rus, Ivan Alekseevich Zinov'ev, i Gheorghe Costaforu van signar una convenció sobre la unió ferroviària, que es va ratificar el 21 de gener de 1873. L'any següent, el ferrocarril Iaşi-Ungheni es va inaugurar. El ferrocarril Chişinău - Corneşti- Ungheni (construït 1871–1875) el va estrenar l'1 de juny de 1875 l'Imperi Rus en preparació de la guerra russo-turca (1877–1878). Les duanes d'Ungheni es van establir el 1875 després de posar en funcionament el ferrocarril Chişinău-Ungheni-Iaşi. El 1876, després de la inundació primaveral del riu Prut, el pont ferroviari que unia Bessaràbia i Romania va ser gairebé destruït. El departament de ferrocarrils va convidar Gustave Eiffel a Besaràbia (Moldàvia) per redissenyar i reconstruir el pont, que es va inaugurar el 21 d'abril de 1877, només tres dies abans de l'esclat de la guerra russo-turca (1877–1878). El 23 d'abril de 1877, les tropes russes van entrar a Romania a Ungheni i, l'endemà, Rússia va declarar la guerra a l'Imperi Otomà. Avui en dia, el pont continua sent una construcció posicionada estratègicament sota la supervisió dels guàrdies fronterers. A la ciutat de Iaşi, Gustave Eiffel també va construir-hi el Grand Hotel Traian (1882). Galeria Referències Enllaços externs Servei de Duanes de la República de Moldàvia (romanès) Caile Ferate Moldovene, la rascruce de drumuri
Eiffel Bridge, Ungheni

The Eiffel Bridge (Romanian: Podul Eiffel) is a bridge over the River Prut and a checkpoint between Moldova and Romania. The bridge is located between Ungheni, Moldova and Ungheni, Romania. History On 18 May [O.S. 6 May] 1872 a Russian diplomatic agent, Ivan Alekseevich Zinov'ev, and Gheorghe Costaforu signed a rail junction convention, which was ratified on 21 January [O.S. 9 January] 1873. and the Iași-Ungheni railway was opened on 1 August 1874. The railway Chișinău-Cornești-Ungheni (built 1871–1875) was opened on 1 June 1875 by the Russian Empire in preparation for the Russo-Turkish War (1877–1878). Ungheni customs were established in 1875 after putting into operation the Chișinău-Ungheni-Iași railroad. The railway Chișinău-Cornești was already opened in 1873. The first metal bridge was built according to the design of the Russian engineer Nikolai Belelubsky between 1874-1876. The first Russian troops crossed the bridge in 1877. Due to a testing process that lasted another 5 years, the bridge did not come into civilian use until 1881. It was blown up by retreating Russian troops on 22 June 1941 and rebuilt for the needs of German-Romanian troops. Bombed in 1944, it was rebuilt by the Russians between 1944 and 1946. Today, the bridge remains a strategically positioned construction under the supervision of border guards. Gallery See also Moldovan–Romanian relations List of bridges in Moldova List of bridges in Romania Notes External links Customs Service of the Republic of Moldova (in Romanian) Caile Ferate Moldovene, la rascruce de drumuri
Puente Eiffel (Ungheni)

El Puente Eiffel (en rumano: Podul Eiffel) es un puente sobre el río Prut y un puesto de control entre Moldavia y Rumanía.​ El puente está situado entre Ungheni (Moldavia) y Ungheni (Iaşi, Rumanía). El 18 de mayo de 1872 un agente diplomático ruso, Ivan Alekseevich Zinov'ev y Gheorghe Costaforu firmó un acuerdo sobre un nudo ferroviario, el cual fue ratificado el 21 de enero de 1873. El ferrocarril Iaşi-Ungheni fue inaugurado el 1 de agosto de 1874. Historia El 18 de mayo de 1872 Bucarest fue Convención rumano-Rusia celebrado el cruce de ferrocarriles rusa con la rumana de Iasi-Chisináu, y fue necesaria la construcción de un puente sobre el resistente Prut. Construcción Se trata de un puente ferroviario construido sobre el río Prut entre 1876 y 1877 por el arquitecto francés Gustave Eiffel, célebre por diseñar la Torre Eiffel. El puente se inauguró el 21 de abril de 1877, apenas tres días antes de que Rusia declarara la guerra Turquía en la guerra ruso-turca de 1877 a 1878, por el que el Imperio ruso pretendía tener acceso al Mediterráneo. Satisfecho con la calidad del puente, el alcalde de Iaşi, Scarlat Pastia trajo de vuelta a Eiffel para construir en 1882 el Grand Hotel Traian en la ciudad. El puente se hizo conocido por los eventos ocurridos el 6 de mayo de 1990, conocido como Puente de las Flores. Miles de rumanos y de moldavos separados por la frontera se reunieron tras muchos años de distanciamiento.​ Véase también Puente Puentes más largos del mundo Puentes más altos del mundo Referencias
Pont Eiffel d'Ungheni

Le pont Eiffel d’Ungheni (en roumain : Podul Eiffel) sur la rivière Prout, a été conçu par Gustave Eiffel et achevé en 1877 : il reliait alors le Royaume de Roumanie et l'Empire russe qui avait construit la gare de Ungheni, ils se partageaient la région historique de Moldavie. Il relie les deux moitiés d'Ungheni séparées par la Prout, frontière entre la Moldavie et la Roumanie : sur la rive droite (occidentale) l'Ungheni roumaine, située dans la région roumaine de Moldavie occidentale, dans le Județ de Iași, et sur la rive gauche (orientale), en Bessarabie, l'Ungheni moldave, située en république de Moldavie et chef-lieu du raion d'Ungheni. Depuis 1991 la rivière est frontalière entre la Roumanie et la Moldavie et de ce fait, elle sépare aussi l'Union européenne et l'OTAN (rive droite) de la CEI et de la zone d'influence russe (rive gauche) et à ce titre, le pont Eiffel d'Ungheni est très surveillé par la Frontex. Galerie photographique Source Portail des ponts Portail du chemin de fer Portail de la Moldavie Portail de la Roumanie Portail des lacs et cours d'eau
Most Eiffla

Most Eiffla (rum. Podul Eiffel) – most na rzece Prut, stanowiący przejście graniczne na granicy mołdawsko-rumuńskiej. Znajduje się na granicy mołdawskiego miasta Ungheni i rumuńskiego związku wsi Ungheni. Masa mostu wynosi 355 ton. Historia W maju 1872 roku w Bukareszcie zawarte zostało porozumienie między Rosją i Rumunią w kwestii utworzenia połączenia kolejowego między Jassami a Kiszyniowem. Wiązało się to z koniecznością wybudowania mostu kolejowego nad Prutem, będącego połączeniem między Ungheni a Jassami. Z prośbą wybudowania mostu władze przedsiębiorstwa kolejowego w Besarabii zwróciły się do francuskiego inżyniera Gustave’a Eiffla. Projekt został ukończony wiosną 1876 roku i rozpoczęto prace budowlane. 21 kwietnia kolejnego roku most został oddany do użytku. Trzy dni po otwarciu, Imperium Rosyjskie wypowiedziało wojnę Imperium Osmańskiemu, co dało początek wojny rosyjsko-tureckiej. Armia rosyjska, po stronie której opowiedziała się wówczas Rumunia, przemierzyła most Eiffla w drodze na Półwysep Bałkański. Dziesięć lat po wybudowaniu mostu w Ungheni Eiffel rozpoczął prace nad projektem i budową wieży w Paryżu. Forma konstrukcji i rodzaj wykorzystanych materiałów była w obu przypadkach podobna. 6 maja 1990 roku most był miejscem akcji znanej jako „Most kwiatów” (rum. Podul de flori), której bezpośrednim efektem było uproszczenie procedur przekroczenia granicy państwowej między Rumunią a Mołdawską Socjalistyczną Republiką Radziecką. W wydarzeniu wzięło udział ok. 1 200 000 osób. Symbolicznie, po obu stronach mostu, rozrzucone zostały kwiaty, od czego wzięła się nazwa tego wydarzenia. W czerwcu 1991 roku, jeszcze przed rozpadem ZSRR i uzyskaniem niepodległości przez Mołdawię, doszło do drugiej akcji, zwanej „drugim mostem kwiatowym”, która doprowadziła do porozumienia, wedle którego mieszkańcy Mołdawii mogli bez dokumentów przekroczyć granicę z Rumunią. W kwietniu 2012 roku, niedługo przed 135. rocznicą inauguracji mostu, na posiedzeniu rady miejskiej mołdawskiego miasta Ungheni zapadła decyzja o nadaniu obiektowi łączącemu Mołdawię z Rumunią oficjalnej nazwy „most Eiffla” (rum. Podul Eiffel). Przypisy
Ponte Eiffel (Ungheni)

A ponte Eiffel é uma ponte ferroviária sobre o rio Prut, que liga as localidades de Ungheni na Moldávia e Ungheni (Iași) na Roménia. A ponte foi construída entre 1876 e 1877 sob projeto do engenheiro francês Gustave Eiffel. A ponte foi inaugurada em 21 de abril de 1877, apenas três dias antes de a Rússia declarar guerra ao Império Otomano na Guerra Russo-Turca de 1877 a 1878, pelo que o Império Russo pretendia ter acesso ao Mediterrâneo. Satisfeito com a qualidade da ponte, o autarca de Iaşi, Scarlat Pastia trouxe de novo Eiffel para construir em 1882 o Grande Hotel Traian na cidade. A ponte tornou-se conhecida pelos eventos ocorridos em 6 de maio de 1990, conhecido como "ponte das flores". Milhares de romenos e de moldavos separados pela fronteira reuniram-se depois de longos anos de distanciamento. Referências
Podul Eiffel

Podul Eiffel este un pod metalic peste Prut dintre Ungheni (Republica Moldova) și comuna Ungheni (România). În prezent poartă numele inginerului francez Gustave Eiffel. Istoric Înainte de Al Doilea Război Mondial, 27 de poduri au legat malurile Prutului între teritorile care astăzi aparțin Republicii Moldova și României. La 6/18 mai 1872 a fost încheiată la București convenția româno-rusă privind joncțiunea liniilor ferate ruse cu cele române, pe relația Iași–Chișinău. Primul pod, metalic, a fost edificat după proiectul inginerului rus Nikolai Beleliubski între 1874-1876, primele trupe ruse trecând pe pod în 1877. Datorită unui proces de testare care a mai durat încă 5 ani, podul a intrat în uzul civil de abia în 1881. Acesta a fost aruncat în aer de trupele ruse în retragere la 22 iunie 1941, fiind refăcut pentru necesitățile trupelor germano-române. Bombardat în 1944, a fost refăcut de ruși în perioada 1944-1946. La 6 mai 1990, actualul pod a fost elementul central al acțiunii Podul de flori de peste râul Prut, când zeci de mii de români de pe cele două maluri ale râului s-au reîntâlnit și s-au îmbrățișat, după circa jumătate de secol de înstrăinare. Considerându-se în mod eronat că autorul proiectului ar fi Gustave Eiffel, numele său a fost adoptat ca nume oficial al podului, cu începere de la 20 aprilie 2012, printr-o decizie a Consiliului orășenesc Ungheni. Galerie de imagini Note Vezi și Podul rutier de la Ungheni Relațiile dintre Republica Moldova și România Lista punctelor de trecere a frontierei din România Zona de Operații Est (România) Legături externe Materiale media legate de Podul Eiffel la Wikimedia Commons Serviciul Vamal al Republicii Moldova Podul lui Eiffel, ascuns de ochii turiștilor, 31 august 2012, Adevărul
Eiffelov most, Ungheni

Eifflov most (romunsko Podul Eiffel) je most čez reko Prut in kontrolna točka med Moldavijo in Romunijo. Most stoji med krajema Ungheni v Moldaviji in Ungheni v Romuniji. Zgodovina 18. maja (po julijanskem koledarju 6. maja) 1872 sta ruski diplomatski predstavnik Ivan Aleksejevič Zinovjev in romunski zunanji minister Gheorghe Costaforu podpisala konvencijo o železniškem križišču, ki je bila ratificirana 21. januarja (j. k. 9. januarja) 1873. Železnica Iași–Ungheni je bila odprta 1. avgusta 1874. Železnico Kišinjev-Cornești-Ungheni (zgrajena 1871–1875) je Ruski imperij odprl 1. junija 1875 v pripravah na rusko-turško vojno (1877–1878). Carina Ungheni je bila ustanovljena leta 1875 po začetku obratovanja železnice Kišinjev–Ungheni–Iași. Železniška proga Kišinjev-Cornești je bila odprta že leta 1873. Leta 1876 je bil po spomladanski poplavi reke Prut železniški most, ki je povezoval Besarabijo in Romunijo, skoraj uničen. Oddelek za železnice je povabil Gustava Eiffla v Besarabijo (Moldavija), da bi preoblikoval in obnovil most, ki je bil odprt 21. aprila (j. k. 9. aprila) 1877, le tri dni pred izbruhom rusko-turške vojne (1877–1878). 23. aprila (j. k. 11. aprila) 1877 so ruske čete vstopile v Romunijo pri kraju Ungheni in naslednji dan je Rusija napovedala vojno Osmanskemu cesarstvu. Danes ostaja most strateško postavljena zgradba pod nadzorom mejne straže. V bližnjem mestu Iași je Gustave Eiffel zgradil tudi Grand Hotel Traian (1882). Most se je v zgodovino zapisal kot Cvetlični most: 6. maja 1990 se je po približno pol stoletja odtujenosti na deset tisoče Romunov na obeh bregovih Pruta ponovno združilo in objelo drug drugega. Galerija Sklici Zunanje povezave Carinska služba Republike Moldavije (romunsko) Caile Ferate Moldovene, la rascruce de drumuri
Міст Ейфеля (Молдова — Румунія)

Шаблон:Міст: невідомі параметри: |Lat_dir=Шаблон:Міст: невідомі параметри: |На карті гугл=Шаблон:Міст: невідомі параметри: |На карті Яндекс=Шаблон:Міст: невідомі параметри: |Region=Шаблон:Міст: невідомі параметри: |Lon_dir=Шаблон:Міст: невідомі параметри: |Область застосування= Міст Ейфеля (рум. Podul Eiffel) — міст через річку Прут і контрольно-пропускний пункт між Молдовою та Румунією. Розташований між містом Унгень (Молдова) і комуною Унгень Ясського жудеца (Румунія). Історія 6 (18) травня 1872 а російський дипломат Іван Зінов'єв і міністр закордонних справ Румунії Ґеорґе Костафору підписали угоду про залізничний вузол, яка була ратифікована 9 (21) січня 1873 . Дорога Ясси — Унгень відкрита 1 серпня 1874. В рамках підготовки до російсько-турецької війни (1877-1878), Російською імперією в 1871 розпочато будівництво залізниці Кишинів — Корнешть — Унгень (будівництво з 1871 по 1875), яка і була відкрита 1 червня 1875. Унгенська митниця також відкрита в 1875. Ділянка залізниці Кишинів — Корнешть відкрита раніше, ще в 1873. У 1876 після весняного паводку річки Прут залізничний міст, який з'єднує Бессарабію і Румунію був майже знищений. Управління залізниць запросило Гюстава Ейфеля в Росію, щоб перепроектувати і перебудувати міст. Міст відкритий 9 (21) квітня 1877, всього за три дні до початку російсько-турецької війни. 11 (23) квітня 1877 війська Росії увійшли в Румунію через Унгень і наступного дня оголосили війну Османській імперії. Примітки
Kloster Hîncu

Das Kloster Hîncu (auch: Hâncu, Hâncul) steht in der Republik Moldau im Rajon Nisporeni, bei der Ortschaft Bursuc, etwa 40 Kilometer (Luftlinie) nordwestlich der Hauptstadt Chișinău entfernt. Das Kloster ist ein Nationaldenkmal. Es wurde von Mihalcea Hîncu errichtet, nachdem er mit seiner Tochter Paraschiva den Tataren entkommen war. Auf der Flucht hatte er geschworen, ein Kloster zu errichten, wenn sie entkommen würden. An jener Stelle, an der die Flucht gelungen war, steht nun das Kloster. Im Jahre 1678 waren seine Mauern noch aus Holz, erst 1835 wurde ein Sommerhaus aus Stein gemauert. Im Zeitraum von 1956 bis 1990 wurde das Kloster von der Sowjetunion geschlossen und das Gelände als Erholungsanstalt des Gesundheitsministeriums genutzt. 1990 beantragten die Anwohner der benachbarten Orte die Wiedereröffnung des Klosters. Das Kloster wurde großzügig erweitert und 1992 seiner ursprünglichen Bestimmung zugeführt. Neben einer Gemeinschaft von Nonnen befindet sich auf dem Gelände die Residenz des lokalen Bischofs. In der näheren Umgebung des Klosters befinden sich mehrere Quellen natürlichen Mineralwassers. Weblinks Moldau-Touristik; Ausführliche Darstellung der Klostergeschichte mit aktuellen Bildern (rumänisch) moldovanet.net | Geschichte des Klosters Hîncu (französisch) Panoramas of Hincu monastery
Hâncu Monastery

The Hâncu Monastery (Romanian: Mănăstirea Hâncu) is a monastery in Bursuc, Moldova. The monastery was founded in 1678, in the principality of Moldavia. The monastery was built by Mihail Hancu, Great High Steward, after his daughter expressed a desire to become a nun. It was initially a female community, but it ceased to exist by the mid-eighteenth century due to the Crimean Tatars invasion. Following the arrival of the Russian army under Rumeantev (1770-1772), the monastery was restored by monks and became a male community. Two new stone churches were built to replacing an earlier wooden church: the first, dedicated to St Pious Parascheva, was built in 1835, and the second, dedicated to the Dormition of the Mother of God was built in 1845. Under Communism, the monastery site was nationalised in 1944 and the religious community disbanded in 1965. In 1978, the buildings were converted for use as a sanatorium, with the oldest church transformed into a social club. Following the collapse of the Soviet Union, the monastery was reopened in 1990, with monks resident for two years. In 1992, it was returned to its original purpose as a monastery for women, and today houses a large community of nuns. The monastery site today includes a retreat house and the official residence of the local bishop. Gallery References External links Mănăstirea "Sfânta Cuvioasă Parascheva" Hâncu Archived 2014-02-21 at the Wayback Machine at ortodoxia.md Manastirea Hancu at crestinortodox.ro About Hâncu Monastery at travelmoldova.eu Panoramas of Hâncu monastery HDR Photos of Hâncu monastery
Monastère de Hâncu

Le monastère de Hâncu (roumain : Mănăstirea Hâncu) est un monastère à Bursuc (en), en Moldavie. Le monastère a été fondé en 1678, dans ce qui était la Principauté de Moldavie. Le monastère a été construit par Mihail Hancu, grand intendant, lorsque sa fille a exprimé le désir de devenir nonne. Le monastère abritait une communauté de femmes. Celle-ci a duré jusqu'au milieu du XVIIIe siècle et l'invasion tatare. Après l'arrivée de l'armée russe sous Rumeantev (1770-1772), le monastère a été restauré par des moines et est devenu une communauté exclusivement masculine. Deux nouvelles églises en pierre ont été construites (remplaçant une ancienne église en bois); la première en 1835 était dédiée à sainte Pious Parascheva ; la seconde en 1845 était consacrée à la Dormition de la Mère de Dieu. Sous le communisme, le site du monastère a été nationalisé en 1944 et la communauté religieuse dissoute en 1965. En 1978, les bâtiments ont été convertis en sanatorium. À la suite de l'effondrement de l'Union soviétique, le monastère a été rouvert en 1990, avec des moines résidents pendant deux ans. En 1992, il a retrouvé sa vocation initiale de monastère pour femmes et abrite aujourd'hui une grande communauté de moniales. Le site du monastère comprend aujourd'hui une maison de retraite ainsi que la résidence officielle de l'évêque local. Galerie Notes et références Notes (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Hâncu monastery » (voir la liste des auteurs). Références Liens externes Mănăstirea "Sfânta Cuvioasa Parascheva" Hâncu sur ortodoxia.md Manastirea Hancu sur crestinortodox.ro À propos du monastère de Hâncu sur travelmoldova.eu Panoramas du monastère de Hâncu Photos HDR du monastère de Hâncu Portail de la Moldavie
Monaster Hîncu

Monaster Hîncu (zapisywany także w nowej ortografii jako Hâncu, ros. Монастырь Хынку) – prawosławny żeński klasztor w pobliżu miejscowości Bursuc, 55 km na północny zachód od Kiszyniowa, w jurysdykcji eparchii Ungheni i Nisporeni Mołdawskiego Kościoła Prawosławnego. Historia Klasztor został ufundowany najprawdopodobniej przez mołdawskiego bojara Mihalcea Hâncu jako żeński skit. W 1715 r. hospodar mołdawski Mikołaj Mavrocordat podporządkował go jurysdykcji Patriarchatu Aleksandryjskiego, jednak w roku następnym nowy hospodar Michał Racoviță anulował tę decyzję. Wskutek najazdów tatarskich żeński klasztor popadł w ruinę, jego cerkiew została spalona. W 1757 r. mniszki ostatecznie opuściły to miejsce. Pod koniec następnej dekady Lupul Hâncu poprosił mnicha Warłaama z męskiego klasztoru Vărzărești o to, by ten odbudował skit i odnowił wspólnotę, jako męską, a sam wydzielił na ten cel fundusze. Mnisi odbudowali skit w latach 1780–1782, natomiast w 1784, gdy Warłaam był już ihumenem nowej wspólnoty, powstał nowy budynek mieszkalny dla mnichów oraz cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej. W 1802 r. ihumen Ezechiel odbudował w kompleksie klasztornym drugą cerkiew, a do starszej wstawił nowy ikonostas. W 1817 r. wspólnota monastyczna składała się wyłącznie z mnichów pochodzenia mołdawskiego, dwa lata później odnotowano w niej także trzech Rosjan. W latach 1820–1822 w klasztorze wprowadzony został ustrój cenobityczny. Monaster utrzymywał kontakty z klasztorami góry Athos oraz innymi klasztorami prawosławnymi w Mołdawii. W 1835 r. na jego terenie zbudowano nową murowaną cerkiew. Sześć lat później drewnianą cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej również zastąpiono murowaną świątynią pod tym samym wezwaniem. W XIX w. monaster Hîncu stał się jednym z najsłynniejszych ośrodków życia mniszego w regionie. Od 1884 r. mnisi zajmowali się prowadzeniem sierocińca i szkoły. Po II wojnie światowej klasztor został zamknięty, podobnie niemal wszystkie monastery na terenie Mołdawskiej SRR. Po 1991 r. został zwrócony Cerkwi i w 1993 r. remontowany. Monaster został restytuowany jako żeński. Mniszki zajmują się m.in. prowadzeniem domu dziecka. Główną świątynią monasteru jest sobór Świętych Piotra i Pawła, z górną cerkwią pod tym samym wezwaniem oraz bocznymi ołtarzami pw. ikony Matki Bożej „Ukój Mój Smutek” i św. Bazylego. Przypisy
Хынковский Параскевиевский монастырь

Хынковский Параскевиевский монастырь (Монастырь Хынку; рум. Mănăstirea Hîncu, устар. Гинкульский) — православный женский монастырь в Ниспоренском районе Молдавии. Основан в 1678 году у истоков реки Когыльник, в 55 км от Кишинёва. Монастырь относится к Унгенской и Ниспоренской епархии Молдавской митрополии Русской православной церкви. История В XVII веке подвергался татарским набегам, из-за чего долгое время оставался безлюдным. В период с 1956 по 1990 год монастырь был закрыт, а на его территории действовала база отдыха и санаторий Министерства здравоохранения. В 1990 году монастырь возобновил свою работу. Популярен среди туристов. Галерея Ссылки Официальный сайт Монастыря Хынку Панорамы Монастыря Хынку Литература Гинкульский Параскевиевский монастырь // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
Монастир Хинку

Монастир Хинку (рум. Mănăstirea Hâncu) — діючий жіночий монастир в Ніспоренському районі Молдови, один з найоблаштованіших і найвідвідуваніших туристами на території країни. В монастирі діють церкви святої Параскеви і святого Пантелеймона, розташована резиденція Митрополита Молдови, готельний комплекс. Навколо монастиря багато джерел, одне з яких відрізняється підвищеною мінералізацією. Історія У 1678 році біля витоків річки Когильник, в зоні Кодр приблизно за 55 км на захід від Кишинева великий стольник Михайло Хинку заснував за бажанням своєї доньки жіночий монастир, куди вона постригається в черниці під ім'ям Параскева. В XVII столітті дерев'яна церква і чернечі келії часто піддавалися татарському нашестю, тому у важкі часи монастир «Св. Параскеви» залишався безлюдним. У 1835 році була побудована кам'яна літня церква в російський-візантійському стилі, а декілька пізніше, в 1841 році, зводиться і зимова церква. У період з 1956 по 1990 рік монастир був закритий радянською владою, а на його території діяла база відпочинку і санаторій Міністерства охорони здоров'я. У 1990 році на прохання жителів сусідніх сіл монастир знов стає діючим. Монастир на монеті Національний банк Молдови в 2000 році випустив в обіг як платіжний засіб та в нумізматичних цілях срібну пам'ятну монету якості пруф із серії «Монастирі Молдови» — Монастир Хинку, номіналом 50 лей. Примітки Посилання www.alpaca.md(рос.) Панорамы Монастыря Хынку [Архівовано 22 червня 2009 у Wayback Machine.](рос.)
Sheriff Arena

El Sheriff Arena (rus: Главная арена спорткомплекса «Шериф»; romanès: Arena principală a complexului sportiv „Sheriff”) és un estadi esportiu de la ciutat de Tiraspol, capital de Transnístria, Moldàvia. És utilitat pel club FC Sheriff Tiraspol i en el passat de FC Tiraspol (2001-2015). Va ser inaugurat el 2002 i la seva capacitat és de 12.746 espectadors. El juny de 2022, la UEFA va ordenar que no es permetés jugar cap partit europeu a Transnístria, com a conseqüència directa de la invasió russa d'Ucraïna el 2022. El Sheriff va jugar tots els seus partits a casa de la Lliga Europa de la UEFA 2022-23 i la Lliga Europa de la Conferència de la UEFA 2022-23 a l'estadi Zimbru de Chișinău. La temporada 2024-25 s'hi disputà la final de la copa moldava de futbol, amb el partit Sheriff Tiraspol 2, Milsami Orhei 1. Referències