NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bazylika św. Piusa X w Lourdes

Bazylika św. Piusa X w Lourdes (fr. Basilique Saint-Pie X de Lourdes) – kościół rzymskokatolicki położony na terenie sanktuarium Matki Bożej w Lourdes. Zwana potocznie bazyliką podziemną, ponieważ znajduje się w całości pod ziemią. Architektura Wielka podziemna bazylika św. Piusa X została zbudowana w latach 1957–1958 według projektu architekta Pierre’a Vago i konsekrowana 25 marca 1958, w święto Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny i w 100. rocznicę objawień w Lourdes; konsekrującym był kardynał Roncalli, przyszły papież Jan XXIII. Zadaniem projektu było pomieszczenie mas pielgrzymów w budynku, który nie przesłaniałby istniejących bazylik i nie zakłócał swą potęgą kameralnego założenia miejsca pielgrzymek. Zadanie to rozwiązali konstruktorzy, tworząc potężną budowlę podziemną z betonu kablowego, nawiązującą do tradycji katakumb pierwszych chrześcijan. Pomimo trudności technicznych w czasie budowy roboty wykonano w ciągu niespełna roku, nie licząc robót przygotowawczych. Przekrycie olbrzymiej nawy głównej wykonano w ciągu 6 miesięcy kończąc je 30 stycznia 1958. Całkowity ciężar przekrycia łącznie z ciężarem pokrywającej go ziemi, wynosi ok. 18 000 ton. Plan kościoła tworzy elipsa wrysowana niemal całkowicie w teren, o dużej osi wynoszącej 201 i małej 81 m. Na obwodzie wewnętrznym muru oporowego opierają się nawy boczne o szerokości 10 m. Bazylika znajduje się po drugiej stronie placu Różańcowego, naprzeciwko bazyliki Różańcowej (część jej zachodzi pod ulicę Boulevard Père Rémi Sempé). Do wnętrza prowadzi sześć wejść, przystosowanych również dla osób na wózkach inwalidzkich. Nawa jest owalna, ma 191 m długości i 61 m szerokości. Posadzka lekko zniża się w kierunku centrum bazyliki, gdzie znajduje się umieszczony na podwyższeniu ołtarz główny. Strop znajduje się na wysokości 10 m i jest podtrzymywany przez zespół 58 betonowych filarów i 29 betonowych dźwigarów, krzyżujących się na sklepieniu i nadającym całości kształt odwróconej łodzi. Powierzchnia bazyliki wynosi 12000 m². Może ona pomieścić 25000 ludzi. W czasie pielgrzymek, od kwietnia do października w każdą niedzielę i środę w bazylice jest odprawiana msza międzynarodowa. W czasie niepogody w bazylice odbywa się procesja z Najświętszym Sakramentem. Wystrój wnętrza stanowią 52 gemmail (francuski typ witraży) przedstawiające: w części wschodniej bazyliki: 15 stacji drogi krzyżowej na niższym poziomie części wschodniej: historię objawień Matki Bożej w Lourdes w części zachodniej: 15 tajemnic różańca. Organy Organy znajdują się w południowej części bazyliki. Zostały one zbudowane w 1969 przez zakład organmistrzowski M. G. Pesce Facteurs d’Orgues Pau. W latach 1995–1997 zostały odrestaurowane. Mają 3585 piszczałek zgrupowanych w 54 głosy, podzielonych na 4 manuały i pedał. Przypisy Bibliografia Sanktuarium w Lourdes: strona oficjalna. www.lourdes-france.org. [dostęp 2011-01-26]. (ang.). Sanktuaria: Bazylika św. Piusa X [online], Parafia MB Różańcowej w Rudzie Śląskiej [dostęp 2011-01-26] [zarchiwizowane z adresu 2012-10-23] .
Basílica de São Pio X (Lourdes)

A Basílica de São Pio X, informalmente conhecida como ¨Basílica Subterrânea¨, é uma igreja católica e basílica menor na cidade de Lourdes, França. Faz parte do Santuário de Lourdes, um importante local de peregrinação. A Basílica de São Pio X é a maior das igrejas do santuário. Foi concluída em 1958, prevendo-se a enorme multidão esperada em Lourdes para o centenário das aparições de Lourdes. Em virtude de suas grandes dimensões é o local da celebração de missas internacionais, grandes reuniões e peregrinações, adoração ao Santíssimo Sacramento e bênção dos enfermos no final de cada procissão eucarística. A basílica subterrânea foi idealizada porque era preciso criar um espaço capaz de receber muitos fiéis sem alterar a paisagem natural e espiritual de Lourdes. O arquiteto Pierre Vago ficou responsável pelo projeto e teve o desafio de construir um local para até 25 mil pessoas, de modo discreto e bem integrado ao ambiente. A estrutura chama atenção pelo tamanho e pelo projeto moderno. Construída abaixo do solo, tem formato elíptico, com 191 metros de comprimento e 61 de largura, sustentada por 58 pilares de concreto que permitem um interior amplo, sem colunas que atrapalhem a visão dos fiéis. Seu design subterrâneo foi escolhido por razões práticas e simbólicas: quase invisível na superfície, não altera a paisagem do santuário e mantém a tranquilidade do local das aparições, além de proporcionar um ambiente de recolhimento e reflexão, adequado à experiência dos peregrinos. Ver também Basílica de Nossa Senhora do Rosário de Lourdes Basílica da Imaculada Conceição (Lourdes) Referências
Église Saint-Cœur-de-Marie du Boila

L'église Saint-Cœur-de-Marie du Boila est une église catholique située au hameau du Boila à Saint-Laurent-de-Neste, dans le département français des Hautes-Pyrénées en France. Historique Les peintures murales et décors ont été réalisées par un ancien curé de la paroisse. En 2020, la commune a pour projet la restauration de l'intérieur (infiltrations d'humidité, des peintures, etc). Description Intérieur La nef Partie arrière Sur le mur au-dessus de la tribune est représentée la croix de Jérusalem avec le message « Nous vous aimons ». Le baptistère Un texte de l'Évangile selon Matthieu est écrit en latin et en français de chaque côté du Christ en croix. Chapelle de la Vierge Marie La chapelle est ornée de décors peint de fleurs de roses et de lys. L'autel est en bois, il est soutenu par un pilier en marbre rose. Le tabernacle est en bois sculpté et doré. Sur la porte du réceptacle est représenté le Christ aux outrages. De chaque côté est placée une statuette : à gauche, saint Pierre et à droite saint Paul. Sur la partie supérieure est placée une statuette de la Vierge à l'Enfant (debout), Marie présente l'Enfant Jésus. Chapelle Saint-Joseph L'autel et le tabernacle ont été enlevés. Peinture de l'abside La peinture représente : au centre, la Mater dolorosa avec la croix et les clous de la crucifixion de Jésus ; à gauche, une mère et ses enfants lui donnant une rose ; à droite, une sainte donnant une ancre (symbole d’espérance) à Marie. Les tableaux Le tableau d'un évêque (saint Exupère ?) a été peint par Biraben en 1858. C'est un don de Françoi de Chavaut. Le tableau de saint Laurent a été peint par Biraben en 1858. C'est un don de Lauran. Le maître autel et le tabernacle L'ancien maître autel Il était utilisé avant le concile Vatican II, lorsque le prêtre célébrait la messe dos aux fidèles. Le maître autel et le tabernacle surmonté d'un ciborium sont en marbre blanc. Ils sont ornés avec des feuilles de vigne et des grappes de raisin dorées. Sur la façade du maître-autel sont représentées quatre croix dorées entourées de feuilles de vigne et de grappes de raisin dorées. Au centre est représenté le monogramme trilitère du nom grec de Jésus « JHS » surmonté d'une croix. Sur la porte dorée du tabernacle est représenté un calice avec une hostie. Au-dessus est représenté le cœur du Sacré-Cœur de Jésus sur fond doré. Six chandeliers sont placés sur le tabernacle. Au centre du ciborium est placé un crucifix. Le nouveau maître autel Le nouveau est en bois, il est recouvert d'un voile. Il a été mis en place après le concile Vatican II, ainsi le prêtre célèbre la messe face aux fidèles. Galerie Voir aussi Liens internes Liste des églises des Hautes-Pyrénées Références Portail des Hautes-Pyrénées Portail des Pyrénées Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme
Klášter Escaladieu

Klášter Escaladieu je klášter 3 km jihozápadně od vesnice Mauvezin v Pyrenejích na jihozápadě Francie. Escaladieu bylo založeno roku 1142 jako cisterciácká fundace a jedná se o první sídlo cisterciáckých mnichů v této části Francie. Klášterní kostel byl vysvěcen roku 1160. Rozkvět kláštera trval prvních dvě stě let od založení. Během protestantských válek byl mnohokrát vypálen a vykraden. A v 19. století byla velká část klášterní architektury odvezena do Kalifornie. Dceřiné kláštery Klášter Veruela Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Klášter Escaladieu na Wikimedia Commons Informace o klášteře Raná cisterciácká architektura Nejvýznamnější cisterciácké kláštery v Evropě
Escaladieu Abbey

Escaladieu Abbey (French: l'Abbaye de l'Escaladieu) was a Cistercian abbey located in the French commune of Bonnemazon in the Hautes-Pyrénées. Its name derives from the Latin Scala Dei ("ladder of God"). The abbey was founded in 1142 and became an important pilgrimage stop on the Way of St. James en route to the Cathedral of Santiago de Compostela. The abbey is situated at the confluence of the Luz and the Arros rivers near the Château de Mauvezin. In the middle of the 12th century, a group of monks under the protection of the count of Bigorre who lived at Cabadur in the Gripp valley in the modern-day commune of Campan, near Bagnères-de-Bigorre, wanted to move to a more hospitable location and therefore establish the abbey at Bonnemazon. The abbey became the center of the expansion of southern French Cistercian expansion and founded eight abbeys in Spain (including ones in Fitero, Sacraménia, and Véruéla) and two in Gascony (Flaran Abbey and Bouillas Abbey). The abbey was continuously inhabited by Cistercian monks until 1830 when it sold to an unknown local family. In 1986, the abbey was purchased by the Conseil Général des Hautes-Pyrénées which undertook its restoration. The abbey was passed by, and therefore featured in the television coverage of, the 19th stage of the Tour de France 2018. References (in French) Information about Escaladieu Abbey from the official website of the Conseil Général des Hautes-Pyrénées External links (in French) Official site (in French) More information about the abbey
Renault Trucks

Renault Trucks es una empresa de origen francés, con base en Lyon, dedicada a la fabricación de camiones. Inicialmente creada por Renault con el nombre "Renault Vehículos Industriales", Renault Trucks fue comprada por el grupo AB Volvo el 2 de enero del 2001. El 24 de mayo de 2018, Renault Trucks Defense pasó a denominarse Arquus.​ Historia 1955 : Latil, Renault y Somua se juntan para crear SAVIEM-LRS, luego "Saviem", filial de Renault. 1978 : Berliet y Saviem se juntan para crear un único fabricante de vehículos industriales, Renault Vehículos Industriales. 1992 : Renault Vehículos Industriales pasa a ser Renault V.I. 2001 : Renault V.I. se integra en el grupo Volvo. 2002 : Renault V.I. toma la denominación comercial internacional « Renault Trucks ». Fábricas de Renault Trucks Renault Trucks​ Bajo licencia o convenios de fabricación Productos Gama Entrega Renault Master Renault Maxity (hasta 2018) Gama Distribución Renault D Renault D Wide Gama Construcción Renault C Renault K Gama Larga Distancia Renault T Innovación y tecnología Concepto Trucks Radiance o Radiance Renault Magnum Vega Otros productos y servicios Expandys (hasta 2013): extensión de garantía Estándar o Maxy para 3, 4 o 5 años, y hasta 1.000.000 de km. Start&Drive: contrato de mantenimiento de estación de servicio o completo. Go24 (hasta 2013): indemnización por paralización por avería a partir de 12 h de inmovilización. Infomax / Optifleet: programa de gestión del flotas/vehículos. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Renault Trucks. Página web oficial de Renault Trucks Página web oficial de Renault Trucks España Página web oficial de Renault Trucks Argentina Presentación de Renault VI Página web oficial de Renault Trucks Defensa Archivado el 5 de octubre de 2006 en Wayback Machine.
Renault Trucks

A Renault Trucks constitui a segunda empresa do Grupo Volvo, cuja dinâmica de actividade no ramo dos caminhões assenta-se no desenvolvimento específico das marcas Volvo, Renault e Mack. A Renault Trucks é uma empresa de origem francesa, sediada em Lyon, dedicada à fabricação de veículos industriais, tanto ligeiros com pesados. Foi criada pela Renault com o nome "Renault Veículos Industriais". A Renault Trucks foi comprada pelo grupo sueco AB Volvo em 2 de janeiro de 2001. A Renault Trucks está implantada em mais de 100 países diferentes nos cinco continentes. A concepção e a construção dos veículos, assim como a produção de componentes, são realizadas em França. Veículos Gama entrega Renault Master - fabricado pela Renault e vendido em alguns mercados pela Renault trucks. Renault Mascott Gama distribuição Renault Midler Renault Premium Gama construção Renault Kerax Renault Premium Lander Gama longa distância Renault Premium Route Renault AE/Magnum Renault T Vendas Em 2018 a Renault Trucks vendeu 54,868 veículos. Na França vendeu 23,581 unidades, no resto da Europa vendeu 26,830 unidades e no Resto do Mundo vendeu 4,457 unidades. No mercado Europeu a Quota de Mercado é a seguinte: Acima das 6 ton:8.5% ; das 6 ton às 16 ton:6.2% : acima das 16 ton:8.9%. No mercado Francês a quota de mercado é de 28.1%. Referências Ligações externas Renault Trucks global Website Renault Trucks Portugal Website
Renault Trucks

Renault Trucks este un producător francez de camioane comerciale și vehicule militare cu sediul corporativ la Saint-Priest, lângă Lyon. Inițial parte a Renault, este deținută din 2001 de Volvo Group, o companie multinațională de producție suedeză. De la începuturile sale în 1978 până în 2002, compania a fost numită Renault Véhicules Industriels (engleză: Renault Industrial Vehicles), din 1992, scrisă oficial ca Renault V. I. . Până în 1999, Renault Véhicules Industriels a mai fabricat autobuze. Modele Renault Trucks C Renault Trucks D Renault Trucks K Renault Trucks T Referințe Legături externe Renault Trucks România Renault Trucks Global Website Arhivat în 23 martie 2021, la Wayback Machine. Renault Trucks Defense website Arhivat în 5 octombrie 2006, la Wayback Machine. Renault Trucks Corporate 2009[nefuncțională] Spanish Renault trucks gallery Arhivat în 3 decembrie 2021, la Wayback Machine.
Renault Trucks

Renault Trucks je francosko podjetje, po velikosti je drugo podjetje v okviru skupine Volvo AB, katere dejavnost na področju proizvodnje težkih tovornih vozil temelji na posebni razvojni strategiji treh referenčnih znamk na svetovnem trgu: Volvo, Mack in Renault Trucks. V številkah 15 231 sodelavcev 1 203 prodajnih in servisnih točk v več kot 110 državah 11 montažnih obratov v svetu Vozila Skupina vozil za dostavni transport Renault Master Renault Mascott Skupina vozil za distribucijsko dejavnost Renault Midlum Renault Premium Skupina vozil za gradbeno dejavnost Renault Kerax Renault Premium Lander Skupina vozil za mednarodni transport Renault Premium Route Renault Magnum Glej tudi Seznam automobilskih znamk Zunanje povezave Renault Trucks mednarodna stran Renault Trucks Slovenija Arhivirano 2006-12-08 na Wayback Machine.
Renault Trucks

Renault Trucks, tidigare Renault Véhicules Industriels (RVI), är en fransk lastbilstillverkare med huvudkontor i Saint-Priest. Renault Trucks var tidigare en del av Renault men ingår idag i Volvokoncernen. Sedan år 2000 är Renault Trucks tillsammans med Mack Trucks helägda dotterbolag inom Volvokoncernen. Historia Lastbilstillverkaren Saviem grundades 1955 genom Renaults sammanslagning av den egna nyttofordonstillverkning och tillverkarna Somua och Latil. Saviem blev Renaults varumärke på lastbilssidan. 1975 övertog man Berliet på initiativ av ägaren den franska staten. 1978 slogs Saviem samman med Berliet och fick 1979 namnet Renault Véhicules Industriels. 1967–1977 samarbetade man med MAN Nutzfahrzeuge. Man ingick även i samarbetet De fyras klubb tillsammans med Volvo, DAF och Klöckner-Humboldt-Deutz (Magirus) på 1970-talet. 1997 inleddes ett nära samarbete med Sisu. Sisu är idag huvudman för Renaults Trucks i Finland och företagen kompletterar varandra på marknaden. Sisus tyngdpunkt i samarbetet ligger på terränglastbilar. Lastbilsserier Delivery Range Renault Master Renault Maxity Distribution Range Renault Trucks D D Wide Construction Range Renault Trucks C Renault Trucks K Long Distance Range Renault Trucks T Tillverkade Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Renault Trucks. Renault Trucks (engelska)
Cahors Cathedral

Cahors Cathedral (French: Cathédrale Saint-Étienne de Cahors) is a Roman Catholic church located in the town of Cahors, Occitanie, France. A national monument, it is an example of the transition between the late Romanesque and Gothic architectural traditions. Overview The church was built by bishop Gerard de Cardaillac in the 11th century, over a church erected in the 7th century by St. Didier of Cahors. It was consecrated by Pope Calixtus II on September 10, 1119, and completed around 1135. The church, located in the city's centre, has the sturdy appearance of a fortified edifice: at the time, the local bishops were in fact also powerful feudal lords in their role as counts and barons of Cahors. The façade was renovated in 1316–1324 by Guillaume de Labroue, cousin of Pope John XXII, confirms this impression: it resembles a heavy castle wall, consisting in a porch surmounted by a bell tower enclosed between two towers. The six windows, as well as those on the porch sides, are rather narrow; the only elements characterizing it as a church are the magnificent portal with triple splays, surmounted by a gallery of small arches, and the large rose window. On the northern side is a secondary façade in Romanesque style, also fortified. Nave The well-illuminated nave is 44 x 20 m wide. The two massive, 32 m-high, domes in Byzantines style, resting on pendentives, are supported by six huge pilasters. Unusually, there is no transept. One of the domes is decorated with 14th-century frescoes, depicting the stoning of St. Stephen as well as eight prophets, each riding an animal, in the fashion of Greek or Hindu deities. The walls have numerous other medieval paintings. Apse In Gothic style on a Romanesque base (to which belong the columns with decorated capitals), the apse has three chapels with sculptures. The complex forms a pleasant contrast between the white apse and the colorful stained glass and the paintings of the choir. There are several tombs, such as that of Alain de Solminihac, and the precious relic of the Holy Cap, which supposedly was worn by Christ and which was brought to France by bishop Gerard de Cardillac after his trip to the Holy Land in 1113. Cloister A door on the right of the choir gives access to the Flamboyant Gothic-style cloister, built in 1504 by bishop Anthony of Luzech. It has scenes of everyday life and a Madonna. On the western side is the St. Gaubert Chapel, with the vault decorated with Italian Renaissance paintings and, on the walls, 15th-century frescoes representing the Last Judgement. It is now home to a museum of Religious Art. Gallery See also List of Gothic Cathedrals in Europe High medieval domes Footnotes External links Cahors Cathedral at Structurae
Cattedrale di Cahors

La cattedrale di Santo Stefano (in francese: cathédrale Saint-Étienne de Cahors) è il principale luogo di culto cattolico di Cahors, nel dipartimento del Lot. La chiesa, sede del vescovo di Cahors, è monumento storico di Francia dal 1862. Storia La storia della cattedrale non è ben conosciuta; e non tutti gli storici concordano sulle date di costruzione delle sue diverse parti. Per Joseph Daymard, una prima cattedrale fu probabilmente costruita all'epoca di San Marziale di Limoges che introdusse il cristianesimo nella regione, intorno al 260. È possibile che questa prima chiesa sia stata distrutta da Teodeberto (o Thibert), figlio di Chilperico I, quando prese la città, che rase al suolo nel 574. La cattedrale fu certamente ricostruita, viene infatti menzionata più volte nella vita di San Desiderio di Cahors, vescovo di Cahors, così come gli edifici che aveva costruito, in particolare il doppio palazzo, a nord della cattedrale, con funzione di residenza per sé e i suoi chierici, l'oratorio dedicato a San Martino, all’interno della cattedrale, e le sue donazioni agli stabilimenti religiosi della sua diocesi. Allo stesso modo, nel testamento di San Desiderio, vescovo di Auxerre, si menziona che la cattedrale di Cahors sorgeva sullo stesso sito. Questa chiesa venne probabilmente distrutta di nuovo, o nel 732 dai Saraceni, o nel 763, da Pipino il Breve quando combatté contro il duca di Waifer di Aquitania. Secondo gli storici, una terza cattedrale è stata ricostruita durante il regno di Carlo Magno o dei suoi successori e sarebbe sopravvissuta fino alla cattedrale attuale con la sua celebre fila di cupole. L'edificio fu definitivamente completato intorno al 1135. Santa Cuffia di Cahors Nella cattedrale viene custodita una celeberrima reliquia, la Santa Cuffia, un sudario formato da otto strati di garza cuciti insieme, fatto per coprire le orecchie, le guance e il mento di Gesù. All’interno si possono notare macchie di sangue, secondo alcuni compatibili con la Sindone. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale di Cahors Collegamenti esterni (EN) Cattedrale di Cahors, in GCatholic.org. Cattedrale di Cahors, su archINFORM. (EN) Cattedrale di Cahors, su Structurae.
Kathedraal van Cahors

De Cathédrale Saint-Étienne de Cahors is een rooms-katholieke kathedraal gelegen in Cahors, in het Franse departement Lot, in de regio Occitanie. De Cathédrale Saint-Étienne de Cahors is de zetelkerk van het bisdom Cahors en is gewijd aan de martelaar Stefanus. De kathedraal is een monumentaal bouwwerk, opgebouwd uit diverse onderdelen uit verschillende tijdperken. Het is dan ook een verzameling van allerlei verschillende bouwstijlen van de 11e tot de 17e eeuw. Het schip is afkomstig van het oude deel in romaanse stijl, dat in 1119 is ingezegend en in 1135 afgebouwd was. Het hoogaltaar werd op 27 juli 1119 ingewijd door paus Calixtus II. Het heeft twee koepels die door de Byzantijnse bouwstijl zijn geïnspireerd. In de 13e eeuw heeft aan de oostkant (achterkant) een flinke aanbouw (o.a. torens) plaatsgevonden. In de 14e eeuw is de toren aan de westkant aangebouwd. De ingang (voor de welgestelden) verhuisde daardoor van de noordkant naar de westkant. In de 15e en 16e eeuw is de binnenkant van de kerk verbouwd, met name in de kapellen. De kathedraal kreeg toen ook een gotisch klooster, dat echter nooit volledig is afgewerkt. In de 19e eeuw zijn met name de grote ramen aan de oostkant geïnstalleerd. Er zijn geen ramen uit de middeleeuwen bewaard gebleven. In de kathedraal wordt het reliek Sainte Coiffe bewaard, volgens de overlevering een doek dat het gezicht van Christus in zijn graf bedekte. Sinds 1862 is de kathedraal als monument historique geklasseerd. De kathedraal werd in 1998 als onderdeel van de Pelgrimsroutes in Frankrijk naar Santiago de Compostella door het UNESCO werelderfgoedcomité tijdens zijn 22e sessie bijgeschreven bij het werelderfgoed.
Katedra w Cahors

Katedra św. Szczepana w Cahors (fr. Cathédrale Saint-Etienne de Cahors) – kościół położony w Cahors. Prawdopodobnie budowla świątynna w tym miejscu znajduje się od V w. Prace przy budowie obecnej budowli zaczęły się w XII w., wtedy też ówczesny papież Kalikst II konsekrował dla niej ołtarz. W katedrze przechowywano relikwię czepka Jezusa, co stymulowało ruch pielgrzymkowy, co skutkowało przebudową romańskiej budowli na gotycką od połowy XIII w. Prace budowlane przerwała wojna stuletnia, przed którą ukończono sklepienie złożone z kopuł, jednak całość prac zakończono dopiero w XVI w. W 1580 r. wojska protestanckie zniszczyły budowlę, która została jednak odremontowana. Od XIX w. do XX w. przechodziła szeroko zakrojoną renowację. Przypisy
Institut national des sciences appliquées de Toulouse

Fundada el 1963, l'Institut national des sciences appliquées de Toulouse (Institut Nacional de les Ciències Aplicades), també anomenada INSA Toulouse, és una Grande école d'enginyeria de França. Està situada a Tolosa de Llenguadoc. L'Institut national des sciences appliquées de Toulouse és un establiment públic d'ensenyament superior i recerca tècnica. L'Escola lliura el diploma d'enginyer de INSA Toulouse (Màster Ingénieur INSA Toulouse), doctorats i el Mastère spécialisé. A nivell de recerca, està associat, entre d'altres, amb el CEMES. Referències Enllaços externs Institut national des sciences appliquées de Toulouse - Lloc web oficial