NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Guevea de Humboldt (municipalité)

Guevea de Humboldt est une municipalité de l'État de l'Oaxaca, au Mexique. En 2020, elle compte 5 256 habitants, et son chef-lieu est la ville homonyme. Démographie Localités En 2020, la municipalité compte 24 localités. Notes et références Annexes Bibliographie (es) Instituto Nacional para el Federalismo y el Desarrollo Municipal, Secretaría de Gobernación, « Enciclopedia de los Municipios de México », 2005. (es) Instituto Nacional de Estadística y Geografía, « Compendio de información geográfica municipal 2010. El Espinal, Oaxaca. », 2010 (consulté le 10 avril 2016). (es) Secretaría de Desarrollo Social, « Unidad de Microrregiones, Cédula de Identificación Municipal. El Espinal, Oaxaca. », 2016 (consulté le 10 avril 2016). Portail du Mexique
Guevea de Humboldt

Guevea de Humboldt è un comune del Messico, situato nello stato di Oaxaca. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Guevea de Humboldt Collegamenti esterni (ES) Sito web ufficiale dello stato di Oaxaca, su oaxaca.gob.mx. URL consultato il 21 gennaio 2018 (archiviato dall'url originale il 26 gennaio 2018).
Општина Гевеа де Умболдт (Оахака)

Гевеа де Умболдт (шп. Guevea de Humboldt) општина је у Мексику у савезној држави Оахака. Општина се налази на надморској висини од 605 м. Становништво Према подацима из 2010. у општини је живело 5285 становника. Хронологија Попис Види још Савезне државе Мексика Референце Спољашње везе Мексичка насеља Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (10. март 2018)
Guevea de Humboldt

Guevea de Humboldt är en kommun i Mexiko. Den ligger i delstaten Oaxaca, i den sydöstra delen av landet, 500 km sydost om huvudstaden Mexico City. Följande samhällen finns i Guevea de Humboldt: Xadani Nueva Esperanza Santa Cruz Ojo de Agua El Portillo La Cumbre Linda Vista Xicalpextle Corral de Piedra Källor
Miklós Oláh

Miklós Oláh, en llatí Nicolaus Olahus, (Nagyszeben, 10 de gener de 1493 - † Bratislava, 15 de gener de 1568) fou un humanista i historiador hongarès d'origen romanès, arquebisbe d'Estrigònia del 1553 al 1568 i regent reial. Fou ell qui coronà el rei Maximilià II del Sacre Imperi Romanogermànic el 1563. Biografia El pare de Miklós era un noble menor hongarès d'ascendència romanesa, Esteve Oláh, qui estava emparentat per via materna amb el rei Maties Corví d'Hongria, i de la hongaresa Bárbara Huszár. El seu pare també estava emparentat amb els voivodes romanesos de Valàquia i era el jutge reial de la ciutat transsilvana de Saxopolis el 1504, així com un dels oficials de la cambra de les mines de sal sota el regnat de Vladislau II. Estudià a l'escola canònica de la ciutat d'Oradea des del 1505, i passà a servir el bisbe d'Oradea Segismon Thurzó, junt amb qui arribà a la cort del rei Vladislau II el 1510. A Buda Miklós treballà a la cancelleria reial hongaresa com a secretari amb el canceller Jordi Szatmári, bisbe de Pécs i posterior arquebisbe d'Estrigònia. El 1516 Miklós fou ordenat sacerdot i després de morir Szatmári, Miklós esdevingué secretari personal de Maria d'Hongria, reina consort del rei Vladislau II i germana de Ferran I del Sacre Imperi Romanogermànic. Després que el regne hongarès fos envaït pels exèrcits otomans després de la batalla de Mohács el 1526, on Vladislau II morí, Ferran I, marit d'Anna Jagelló d'Hongria i Bohèmia, l'altra filla del rei Vladislau II, reclamà el tron i fou coronat el 1527. A partir d'aquesta època, Miklós abandonà el regne hongarès seguint la reina Maria fins als Països Baixos, vivint sobretot a Brussel·les (1531-1542). Durant aquella època Miklós fou nomenat regent d'aquestes terres, el 1543 bisbe de Zagreb, el 1548 bisbe d'Eger i des del 1553 fins a la seva mort arquebisbe d'Estrigònia, la dignitat més alta de la jerarquia eclesiàstica del regne hongarès. Com a proper aliat de Ferran I, Miklós fou canceller hongarès des del 1543, des del 1560 ispan de la província de Hont, i entre el 1562 i el 1568 regent reial hongarès. Com a escriptor humanista, Oláh mantingué correspondència amb moltes persones il·lustrades de la seva època com Erasme de Rotterdam, amb qui compartia una gran simpatia i reconeixement. Entre les seves obres escrites en llatí més conegudes hi ha Hungaria et Athila, on narra les particularitats geogràfiques, arquitectòniques, artístiques i en general totes les seves memòries sobre el regne hongarès en temps del rei Maties Corví, Vladislau II i Lluís II, així com la història completa d'Àtila, orgullosament considerat avantpassat dels hongaresos.
Mikuláš Oláh

Mikuláš Oláh (maďarsky Oláh Miklós, latinsky Nicolaus Olahus apod., 10. ledna 1493, Sibiň, Sedmihradsko – 15. ledna 1568, Trnava) byl uherský humanistický vzdělanec a duchovní. V letech 1543–1548 působil jako záhřebský biskup, od roku 1553 ostřihomský arcibiskup se sídlem v Trnavě jako Mikuláš III. Od roku 1562 místodržitel Uherska. Život Mikuláš Oláh od roku 1505 studoval latinu, teologii, rétoriku, hudbu a astronomii na univerzitě ve Velkém Varadíně (dnes Oradea). Byl oblíbencem na dvoře uherského krále Ludvíka II., díky čemuž dosáhl množství vysokých pozic ve státních i církevních úřadech. Po smrti mladého krále Ludvíka v bitvě u Moháče, osobně doprovázel královnu Marii do emigrace. V Bruselu se seznámil s Erasmem Rotterdamským, s nímž udržoval intenzivní korespondenční kontakt (dodnes se zachovalo 29 listů). Po návratu do Uher se stal v roce 1542 královským rádcem, v 1543 královským kancléřem a v roce 1562 místodržitelem Uherska. Od roku 1553 byl také ostřihomským arcibiskupem. Podporoval rozvoj katolického i světského školství. V roce 1566 založil kněžský seminář v Trnavě. Dílo Vědecká tvorba Mikuláše Oláha spočívá v pěti latinsky psaných pojednáních. Důkladný popis uherského státu Hungaria, dokončený v roce 1536, napsal na prosbu královny Marie. Dílo se těšilo oblibě ve vědeckých kruzích tehdejší Evropy. Historicko-geograficko-etnografická monografie sestává z 19 dílů, z nichž 8 věnoval území Sedmihradska, které dnes tvoří část Rumunska. Mikuláš Oláh byl mj. prvním autorem, jenž tvrdil, že Valaši (obyvatelstvo karpatského Valašska) pocházejí od starověkých Římanů. Jeho teorie ale nenašla následovníky mezi valašskými či moldavskými historiky. Až kolem roku 1642 kronikář Grigore Ureche (pravděpodobně neznaje díla Olaha) vytvořil podobnou teorii, kterou později rozvinuli Miron Costin a Dymitr Kantemir. Tituly 1536 – Hungaria 1537 – Attila Genesis filiorum Regis Ferdinand Ephemerides Brevis descriptio vitae Benedicti Zerchsky 1763 – Hungaria et Attila sive de originibus gentis regni Hungariae (...) emondato coniumctim Editi (Vídeň). Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Mikuláš Oláh na slovenské Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Mikuláš Oláh na Wikimedia Commons
Miklós Oláh

Miklós Oláh (auch Nicolaus Oláh, Nikola Olah, Nicolaus Olahus oder Nikolaus Olahus, * 10. Januar 1493 in Hermannstadt; † 15. Januar 1568 in Nagyszombat) war ein ungarischer Erzbischof, Schriftsteller, Politiker und Theologe. Leben 1543 wurde er von Ferdinand I. zum königlichen Kanzler und Bischof von Zagreb (Agram) ernannt. 1548 wurde er Bischof von Erlau, 1554 Erzbischof von Gran, der 1563 Maximilian zum König von Ungarn krönte. Oláh war der erste Gegenreformator in Ungarn. Werke (Auswahl) Hungaria et Attila Nicolai Olahi metropolitae Strigoniensis Hungaria et Attila sive de originibus gentis regni Hungariae [...] emondato coniumctim editi. Genesis filiorum Regis Ferdinandi Ephemerides Brevis descriptio vitæ Benedicti Zerchsky Literatur Gabriel Adriány: Oláh, Miklós. In: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Band 6, Bautz, Herzberg 1993, ISBN 3-88309-044-1, Sp. 1171–1174. Weblinks Eintrag zu Miklós Oláh auf catholic-hierarchy.org (englisch) (englisch) Eintrag zu Miklós Oláh auf gcatholic.org (englisch) Einzelnachweise
Miklós Oláh

Miklós Oláh (Nicolaus Olahus en latin, en roumain: Nicolae Valahul), né le 10 janvier 1493 à Nagyszeben et décédé le 15 janvier 1568 à Pozsony ou Trnava, est un historiographe, un humaniste, un homme politique et un prélat catholique. Il fut notamment chancelier, Régent de Hongrie, archevêque d'Esztergom et prince-primat du Royaume de Hongrie. Biographie Il est le fils de István Oláh, haut fonctionnaire transylvain d'origine valaque par son père: le nom Oláh signifiant valaque en hongrois. Son oncle Máté est juge royal à Szászváros. Sa mère est Borbála Huszár (ouCsászár), dont la famille est affiliée aux Bogáthi et Gerendi, et à Jean Hunyadi, voïvode de Transylvanie, régent de Hongrie et père du célèbre Mathias, roi de Hongrie. Il commence comme secrétaire de la reine Marie de Habsbourg. Après la défaite de Louis II il reste une quinzaine d’années au service Marie aux Pays-Bas, avant de rentrer en Hongrie au service de Ferdinand. Conseiller royal, il est nommé Chancelier par le roi Ferdinand et évêque de Zagreb en 1543. Plus tard, en septembre 1563, il dirige le couronnement de Maximilien - roi de Bohême et futur empereur du Saint Empire - comme roi de Hongrie en tant que archevêque de Eger. Il correspondait avec Érasme et écrit une épitaphe en grec à la mort de celui-ci. Miklós Oláh a été le premier artisan de la Contre-Réforme en Hongrie. Il acquiert le domaine et château de Lánzsér (hu) en 1553, toponyme que la famille ajoutera à son nom. Confirmation d'ancienne noblesse par le roi Ferdinand Ier et renouvellement d'armoiries en 1548. Ouvrages On lui doit notamment : Hungaria et Attila Hungaria et Attila sive de originibus gentis regni Hungariae [...] emondato coniumctim editi. Genesis filiorum Regis Ferdinandi Ephemerides Brevis descriptio vitæ Benedicti Zerchsky Références Liens externes Portail du catholicisme Portail du Vatican Portail de la Hongrie Portail de la Slovaquie Portail de la Roumanie Portail de la Renaissance
Nicolaus Olahus

Nicolaus Olahus (węg. Oláh Miklós, słow. Mikuláš Oláh; ur. 10 stycznia 1493 w Sybinie, zm. 15 stycznia 1568 w Pożoniu lub Trnawie) – węgierski dostojnik państwowy, historyk, poeta i humanista pochodzenia wołoskiego, spokrewniony z niektórymi hospodarami wołoskimi. Od roku 1553 do śmierci arcybiskup ostrzyhomski. Życie Olahus od 1505 roku studiował łacinę, teologię, retorykę, muzykę i astronomię na uczelni w Wielkim Waradynie (dziś Oradea). Był ulubieńcem na dworze węgierskiego króla Ludwika II, dzięki czemu piastował wiele wysokiej rangi urzędów państwowych i kościelnych. Po bitwie pod Mohaczem, w której poległ Ludwik II, osobiście odprowadził królową Marię na emigrację. W Brukseli nawiązał znajomość z Erazmem z Rotterdamu, z którym prowadził intensywną korespondencję (do dzisiaj zachowało się 29 listów). Po powrocie na Węgry, w 1542 roku został doradcą króla, w 1543 królewskim kanclerzem, a w roku 1562 zarządcą Węgier. Od 1553 roku był także arcybiskupem ostrzyhomskim z siedzibą w Trnawie. Wspierał rozwój katolickiego i świeckiego szkolnictwa. W 1561 r. sprowadził do Trnawy pierwszych jezuitów, którzy mieli poprowadzić tamtejszą nową szkołę (powstałą z połączenia szkoły kapitulnej i szkoły miejskiej). Wybudował dla niej specjalny budynek, zwany dziś Seminarium Oláha. W 1566 roku założył w Trnawie seminarium duchowne. Był czołowym przedstawicielem węgierskiej kontrreformacji. W 1555 r. węgierski sejm z jego inicjatywy nakazał wszystkim osiadłym na terenie królestwa anabaptystom (habánom) opuszczenie kraju w ciągu trzydziestu dni. Został pochowany w bazylice św. Mikołaja w Trnawie, gdzie znajduje się jego renesansowe epitafium. Dzieła Twórczość naukowa Nicolausa Olahusa ogranicza się do pięciu prac napisanych w łacinie. Dokładny opis państwa węgierskiego, pt. Hungaria (dokończony w 1536) został napisany na polecenie królowej Marii. Praca ta cieszyła się dużą popularnością w kręgach naukowych ówczesnej Europy. Historyczno-geograficzno-etnograficzna monografia jest zbudowana z 19 działów, z czego 8 zostało poświęconych ziemiom, które dzisiaj stanowią część Rumunii. Nicolaus Olahus był pierwszym autorem, który twierdził, że ludność wołoska pochodzi od starożytnych Rzymian. Jego teoria nie znalazła kontynuatorów wśród wołoskich lub mołdawskich historyków. Około 1642 roku kronikarz Grigore Ureche (prawdopodobnie nieznający dzieła Olahusa) stworzył podobną teorię, którą później rozwinęli Miron Costin i Dimitrie Cantemir. Inna praca, pt. Attila z 1537 roku została napisana „ku pokrzepieniu serc” Węgrów, po poniesionej przez nich klęsce w wojnie z Imperium Osmańskim. 1536 – Hungaria 1537 – Attila Genesis filiorum Regis Ferdinandi Ephemerides Brevis descriptio vitae Benedicti Zerchsky 1763 – Hungaria et Attila sive de originibus gentis regni Hungariae (...) emondato coniumctim editi (Wiedeń). Bibliografia Valentová, Libuše: Nicolaus Olahus, w: Slovník rumunských spisovatelů (Praga: Nakladatelství Libri, 2001; strona 174).
Nicolaus Olahus

Nicolaus Olahus (n. 10 ianuarie 1493, Sibiu, Regatul Ungariei⁠(d) – d. 15 ianuarie 1568, Trnava, Monarhia Habsburgică) a fost un cleric catolic, umanist, istoriograf și om politic de origine română care a activat în Regatul Ungariei, ocupând demnitatea de arhiepiscop de Esztergom (în latină Strigonium) și primat al Bisericii Catolice din Ungaria, regent al Ungariei și apoi guvernator al țării. Tatăl său, Ștefan, era originar din Orăștie. Mama sa, Barbara Huszár, era descendentă din familia lui Ioan de Hunedoara, voievodul Transilvaniei. Biografie Este cunoscut faptul că în anii tinereții sale, între c. 1522 și 1526, Olahus a fost consilier al regelui Ludovic al II-lea deținând funcția de secretar-consilier la curtea regală. În 1542 Nicolaus Olahus și-a început cariera ecleziastică, devenind episcop al Diecezei de Zagreb. Două decenii mai târziu, în anul 1562, devine arhiepiscop de Strigonium și, prin aceasta, primat al Bisericii Catolice din Regatul Ungariei. În această calitate va fi numit guvernator al teritoriilor maghiare de vest, controlate de Habsburgi ca noi titulari ai coroanei Ungariei, după moartea regelui Ludovic al II-lea în timpul bătăliei cu turcii la Mohács în anul 1526. Nicolaus Olahus a înființat în 1561 colegiul iezuit din Trnava (Nagyszombat), ridicat de Petrus Pázmány în 1665 la rang de academie, instituție considerată ca fiind prima universitate modernă din Regatul Ungariei. În calitate de umanist și cărturar a întreținut o vastă corespondență cu intelectualii epocii, câștigând simpatia și recunoașterea lui Erasmus din Rotterdam. Lucrările sale cele mai importante, Hungaria și Attila, redactate probabil în perioada șederii în Țările de Jos, oferă informații valoroase cu privire la topografia și istoria Ungariei și, în special, a Transilvaniei. Opere 1536 – Hungaria 1537 – Attila Genesis filiorum Regis Ferdinandi Ephemerides Brevis descriptio vitae Benedicti Zerchsky 1763 – Hungaria et Attila sive de originibus gentis regni Hungariae (...) emondato coniumctim editi (Viena). Galerie de imagini Note Bibliografie Oláh Miklós: Athila; Osiris Budapest, 2000 Bezdechi S., „Familia lui Nicolae Olahus”, în Anuarul Institutului de Istorie Națională, V (1928-30), pp. 63-85 deGabriel Adriány: Oláh, Miklós în Lexiconul biografic-bibliografic bisericesc (BBKL). Bd. 6, Herzberg 1993, ISBN 3-88309-044-1, Sp. 1171–1174. Vezi și Melchior Cibinensis Statuia lui Nicolaus Olahus din Sibiu Legături externe en Arhiepiscopul Nicolaus Olahus / Miklós Oláh, la catholic-hierarchy.org Nicolaus Olahus Arhivat în 29 octombrie 2014, la Wayback Machine.
Олах, Миклош

Миклош О́лах (лат. Nicholas; венг. Oláh Miklós; рум. Nicolae Valahul); 10 января 1493, Сибиу — 15 января 1568, Пожонь (ныне Братислава или Трнава) — венгерский историк, поэт и гуманист волошского происхождения. Государственный и религиозный деятель, архиепископ Эстергома. Биография Потомок валашского княжеского рода. В своём произведении «Hungaria» (1536) написал: «Со времён наших предков и до этих дней в нашей стране две семьи одного происхождения: Даны и Дракулы... Среди них выбирают законных князей с помощью нашего короля (Венгрии) или же с помощью султана Турции». С 1505 изучал латынь, теологию, риторику, музыку и астрономию в университете Надь Варада (ныне Орадя). Был любим и приближен ко двору короля Венгрии и Богемии Людовика (Лайоша) II, занимал ряд высокопоставленных государственных и церковных должностей. После битвы при Мохаче в 1526 году, в котором погиб король Лайош II, он лично сопровождал в эмиграцию королеву Марию Австрийскую. В Брюсселе познакомился с Эразмом Роттердамским, с который позже поддерживал активную переписку (до сегодня сохранились 29 писем). После возвращения в венгерское королевство в 1542 году стал советником короля, затем королевским канцлером в 1543. В 1562 занял высшую после короля государственную должность в Венгерском королевстве — палатина Венгрии. С 1553 года был также архиепископом Эстергома. Поддерживал развитие католического и светского образования. В 1566 году основал духовную семинарию в г. Трнава. Творчество Литературное наследие Миклоша Олаха ограничивается пятью произведениями, написанными на латинском языке. Детальное описание венгерского государства, под название «Hungaria» («Венгрия», завершена в 1536 году) было написано им по просьбе королевы Марии Австрийской. Эта работа пользуется и поныне большой популярностью в научных кругах современной Европы. Историко-географическая и этнографическая монография состоит из 19 глав, из которых 8 посвящены землям, которые ныне являются частью Румынии. Миклош Олах был первым автором, который утверждал, что народ Валахии происходит от древних римлян. Его теория тогда не нашла последователей среди волошских и молдавских историков. Только около 1642 года летописец Григоре Уреке (вероятно, знакомый с работой Олаха) разработал аналогичную теорию, которая позднее была расширена и дополнена Мироном Костиным и Дмитрием Кантемиром. Другая работа, под названием «Attila» («Аттила», 1537) была написана «для укрепления сердец и поднятия духа» венгров, после того как они потерпели поражение в войне с Османской империей. Библиография Hungaria (1536) Attila (1537) Genesis filiorum Regis Ferdinandi Ephemerides Brevis descriptio vitae Benedicti Zerchsky Hungaria et Attila sive de originibus gentis regni Hungariae (...) emondato coniumctim editi (Вена, 1763) Примечания Литература Казаку Матей. Дракула. Ссылки Олах, Николай // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Nicolaus Olahus Архивная копия от 29 октября 2014 на Wayback Machine (рум.)
Міклош Олах

Міклош Олах (лат. Nicholas; угор. Oláh Miklós; рум. Nicolae Valahul); 10 січня 1493, Сібіу — 15 грудня 1568, Пожонь (нині Братислава або Трнава) — угорський історик, поет і гуманіст волоського походження. Державний і релігійний діяч, архієпископ Естерґома. Біографія Нащадок волоського княжого роду. У своєму творі «Європа» (1536) написав: З 1505 вивчав латинь, теологію, риторику, музику і астрономію в університеті Надь Вараді (нині Орадя). Був наближений до двору короля Угорщини і Богемії Людовика II, займав ряд державних і церковних посад. Після битви при Могачі в 1526, в якому загинув король Лайош II, він особисто супроводжував в еміграцію королеву Марію I. У Брюсселі познайомився з Еразмом Роттердамським, з яким пізніше підтримував активне листування (до сьогодні збереглося 29 листів). Після повернення в угорське королівство в 1542 став радником короля, потім королівським канцлером в 1543. В 1562 зайняв вищу після короля державну посаду в Угорському королівстві році- палатина Угорщини. З 1553 був також архієпископом Естергома. Підтримував розвиток католицької та світської освіти. У 1566 заснував духовну семінарію в Трнава. Творчість Літературна спадщина Міклоша Олаха обмежується п'ятьма творами, написаними латинською мовою. Детальний опис угорської держави, під назвою «Європа» («Угорщина», завершена в 1536) було написано ним на прохання королеви Марії Австрійської. Ця робота користується і понині великою популярністю в наукових колах сучасної Європи. Історико-географічна та етнографічна монографія складається з 19 глав, 8 з яких присвячені землям, які нині є частиною Румунії. Міклош Олах був першим автором, який стверджував, що народ Волощини походить від древніх римлян. Його теорія тоді не знайшла послідовників серед волоських і молдавських істориків. Тільки близько 1642 літописець Григорій Уреке (ймовірно, знайомий з роботою Олаха) розробив аналогічну теорію, яка пізніше була розширена і доповнена Мироном Костіним і Димитрієм Кантеміром. Інша робота, під назвою «Аттіла» («Аттіла», 1537) була написана «для зміцнення сердець і підняття духу» угорців, після того як вони зазнали поразки у війні з Османською імперією. Бібліографія Hungaria (1536) Attila (1537) Genesis filiorum Regis Ferdinandi Ephemerides Brevis descriptio vitae Benedicti Zerchsky Hungaria et Attila sive de originibus gentis regni Hungariae (…) emondato coniumctim editi (Вена, 1763) Джерела Казаку Матей. Дракула. Nicolaus Olahus (рум.)
Кабо Сан Лукас Коунтрј Клуб (Лос Кабос)

Кабо Сан Лукас Коунтрј Клуб (шп. Cabo San Lucas Country Club) насеље је у Мексику у савезној држави Јужна Доња Калифорнија у општини Лос Кабос. Насеље се налази на надморској висини од 52 м. Становништво Према подацима из 2010. године у насељу су живела 4 становника. Хронологија Попис Види још Савезне државе Мексика Референце Спољашње везе Мексичка насеља Архивирано на веб-сајту Wayback Machine (10. март 2018)
Bullring by the Sea

The Plaza Monumental de Tijuana (also called the "Plaza Monumental de Playas de Tijuana" after the neighborhood in which it is located), and popularly known in English as the Bullring by the Sea, is a bullring in Tijuana, Baja California, Mexico. Its opening was held on June 26, 1960. The stadium holds 21,621 people. In addition to bullfighting, the bullring frequently hosts boxing matches, concerts, cultural, and sporting events. It is located just 60 meters from the Mexico–United States border and one block from the Pacific Ocean. History The bullring was constructed in only 90 days, resulting from a contract between Salvatore Hurtado, the owner, and Raymundo Muzquiz Ayala. Muzquiz accomplished the construction so quickly by use of pre-fabricated blocks that were made in San Diego and assembled in Tijuana. Bullfights were broadcast in Los Angeles in Spanish during the 1960s and 1970s. Celebrated American bullfighter Sidney Franklin provided commentary in English in the 1960s and by bullfighting expert Syd Love in the 1970s via FM simulcast. The Tijuana Pop Festival was held in the Bullring on 13 October 1968. The festival was slated to feature the Animals, Iron Butterfly, Patchwork Security Blanket, the Collectors, the Chicago Transit Authority and the Yellow Pages; however, the Animals and Iron Butterfly never played. Other issues which marred the event included rumors that the festival had been canceled, long pauses between acts, police activity at the border and at the ring and the political impact of the Tlatelolco massacre only eleven days before. Roger B. Stovold of the Teaspoon Door called the event "one of the biggest fiascos in pop festival history" and concluded that it "left enough of a black mark that any future pop festival in Mexico is unlikely." References External links Official homepage www.worldstadiums.com