NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Nationalpark Pico de Orizaba

Der im Jahr 1937 eingerichtete Nationalpark Pico de Orizaba befindet sich auf einer Fläche von knapp 200 km² im Grenzgebiet der beiden mexikanischen Bundesstaaten Veracruz und Puebla. Lage Der Naturpark befindet sich etwa 25 km (Luftlinie) nordwestlich der Großstadt Orizaba bzw. ca. 100 km westlich der Hafenstadt Veracruz. Beschreibung Im Zentrum des im unteren Teil bewaldeten Naturparks erhebt sich der auch in den Sommermonaten schneebedeckte, seit 1846 nahezu inaktive 5636 m hohe Vulkan Pico de Orizaba (auch Citlaltepetl). Etwa 5 km südwestlich des Pico de Orizaba, aber immer noch dem Naturpark zugehörig, erhebt sich der mit 4580 m deutlich kleinere und nur selten von Schnee bedeckte Gipfel des erloschenen Vulkans Sierra Negra. Flora Charakteristische Bäume im Gebiet des Nationalparks sind Pinus hartwegii, Abies religiosa, Pinus ayacahuite, Abies hickelii und Alnus jorullensis. Aktivitäten In den tiefer gelegenen Bereichen des Naturparks ist das Wandern möglich. Während der Sierra Negra von der ca. 2560 m hoch gelegenen Stadt Ciudad Serdán eher leicht zu erreichen und mit festem Schuhwerk in einer Tagestour zu besteigen ist, sollte eine mindestens zwei Tage in Anspruch nehmende Besteigung des Gipfels des Pico de Orizaba nur mit geeigneter Ausrüstung und unter der Anleitung eines ortskundigen Führers unternommen werden. Siehe auch Nationalparks in Mexiko Weblinks Naturpark Pico de Orizaba – Fotos + Infos (spanisch) Einzelnachweise
Parc national Pico de Orizaba

Le parc national Pico de Orizaba (espagnol : Parque nacional Pico de Orizaba) est un parc national du Mexique situé dans les états de Puebla et de Veracruz. Il a une superficie de 197,5 km2 et a été créé le 4 janvier 1937. Il protège le pic d'Orizaba, le plus haut sommet du Mexique. Il est géré par la Comisión Nacional de Áreas Naturales Protegidas. Notes et références Portail du Mexique Portail de la conservation de la nature
Park Narodowy Pico de Orizaba

Park Narodowy Pico de Orizaba (hiszp. Parque nacional Pico de Orizaba) – park narodowy w Meksyku położony w stanach Veracruz i Puebla. Został utworzony 4 stycznia 1937 roku i zajmuje obszar 197,50 km². Opis Park obejmuje fragment łańcucha górskiego Kordyliera Wulkaniczna. Znajduje się tu czynny wulkan Pico de Orizaba (w języku nahuatl Citlaltépetl) o wysokości 5636 m n.p.m. Jest to najwyższy szczyt Meksyku, trzeci pod względem wysokości szczyt Ameryki Północnej. Jego górna część pokryta jest lodowcami, w tym największym lodowcem w Meksyku – Wielkim Lodowcem Północnym. Znajdują się tu źródła wielu rzek takich jak np.: Blanco, Cotaxtla, Jamapa, Metlac i Orizaba. Park położony jest na wysokościach powyżej 3038 m n.p.m. Ostatnią erupcję wulkanu Pico de Orizaba (eksplozywną) odnotowano w 1867 roku. Na terenie parku znajdują się trzy schroniska turystyczne. Szata roślinna W parku występują cztery rodzaje roślinności: las jodłowy, las sosnowy, łąki i wysokogórskie paramo. Las jodłowy występuje na wysokościach od 3200 do 3600 m n.p.m. Rosną tu głównie Abies religiosa i zagrożony wyginięciem (EN) Abies hickelii, ale także m.in.: Pinus pseudostrobus, Arbutus xalapensis i Alnus jorullensis. Las sosnowy, złożony głównie z Pinus hartwegii, występuje na wysokościach od 3600 do 4300 m n.p.m. Jest to jedna z najwyższej położonych górnych granic lasu na świecie. Oprócz Pinus hartwegii rosną tu również m.in.: Baccharis conferta, Rubus trilobus, Arctostaphylos pungens, Potentilla glandulosa i Festuca tolucensis. Na tych samych wysokościach są też niewielkie łąki. Powyżej 4300 m n.p.m. występuje paramo. Rosną tu m.in.: Calamagrostis tolucensis, Trisetum spicatum, Draba nivicola, Draba jorullensis, Cirsium nivale, Oxylobus arbutifolius, Castilleja tolucensis, Muhlenbergia macroura, Lupinus montanus, Ottoa oenanthoides, Asplenium castaneum i Senecio callosus. Fauna Z ssaków w parku żyją narażona na wyginięcie (VU) ryjówka wielkozębna, a także m.in.: ryś rudy, łasica długoogonowa, skunksowiec białogrzbiety, skunks ogoniasty, pancernik dziewięciopaskowy, skrytouszka górska, kojot preriowy, urocjon wirginijski, szopik pręgoogonowy, wiewiórka smugowana, gofferowiec górski, brakogonek dżunglowy, molos aztecki, nocek kalifornijski, nocek jaskiniowy, mroczek brunatny, assapan południowy i wieprzoryjek meksykański. Ptaki tu występujące to m.in.: krogulec zmienny, krogulec czarnołbisty, sokół wędrowny, myszołów rdzawosterny, przepiór czarnogardły, sępnik różowogłowy, dzięcioł brunatny, modrosójka czarnogłowa, lasówka pstra, błękitnik meksykański, junko górski, drozd wędrowny, rudaczek szerokosterny, meksykanek, czyż sosnowy, sikora meksykańska, pipil czarnogrzbiety, pipil obrożny i pąsówka białoucha. Płazy i gady żyjące w parku to m.in.: Chersodromus liebmanni, Pituophis deppei, Crotalus intermedius, Crotalus triseriatus, grzechotniczek meksykański, Phrynosoma orbiculare, Barisia imbricata, Thamnophis scalaris, Sceloporus grammicus, Sceloporus bicanthalis, Sceloporus formosus, Pseudoeurycea leprosa i Hyalinobatrachium viridissimum. Przypisy
Musée d'Art moderne de Mexico

Le musée d'Art moderne (en espagnol : Museo de Arte Moderno) se trouve à Chapultepec à Mexico. Il est consacré à l'art moderne du Mexique (entre 1895 et 1955) tant pictural que sculptural. Sa collection rassemble la plupart des grands maîtres de la première moitié du XXe siècle, tels que David Alfaro Siqueiros, José Clemente Orozco, Diego Rivera, Rufino Tamayo, Frida Kahlo, Lilia Carrillo, Abraham Ángel, entre autres. Le bâtiment s'inspire d'un dessin de l'architecte Pedro Ramírez Vázquez, et son inauguration a eu lieu le 20 septembre 1964. Salles Le musée possède quatre salles qui portent le nom de personnalités du monde culturel mexicain du XXe siècle : Xavier Villaurrutia, Carlos Pellicer, Antonieta Rivas Mercado, José Juan Tablada, que complète la galerie Fernando Gamboa. Liens externes en e-mexico.gob.mx Museo de Arte en México Plan de Chapultepec Portail des musées Portail des arts Portail de Mexico
Bazilika Gospe Guadalupske

Bazilika Gospe Guadalupske (La basilica de Guadalupe ili duže Basílica de Nuestra Señora de Guadalupe) se nalazi u sjevernom dijelu Mexico Cityja i smatra se najvažnijom crkvom u Meksiku i jednim od najposjećenijih svetišta u svijetu. Crkva je posvećena Gospi od Guadalupe (La Virgen de Guadalupe), zaštitnici Meksika u kojoj se nalazi ikona Gospinog ukazanja. Na brdu u blizini, siromašnom indijanacu, Juanu Diegu (1474. – 1548.), ukazala se Gospa 12. prosinca 1531. Tijekom ukazanja je navodno lik Gospe od Guadalupe pojavio se na njegovoj odjeći. Bazilika Gospe Guadalupske sastoji se jednim dijelom od crkve iz 18. stoljeća, a drugim od moderne građevine koja je završena 1970-ih. Bazilika je važno hodočašničko odredište kako za Meksikance tako i za katolike iz drugih država. Broj posjetitelja je najveći na godišnjicu ukazanja a taj dan se smatra jednom od najvažnijih meksičkih svetaca. Izvori
Basiliek van Guadalupe

De Basiliek van Guadalupe (Spaans: Basílica de Santa María de Guadalupe) is een basiliek, of eigenlijk twee basilieken, in de gemeente Gustavo A. Madero in Mexico-Stad. De kerken zijn gebouwd op de heuvel Tepeyac, waar Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe in 1531 aan Juan Diego zou zijn verschenen. De beeltenis van de maagd van Guadelupe bevindt zich hier. De bouw van de oudste van de twee kerken is begonnen in 1531. Hij was pas voltooid in 1709. Deze kerk kenmerkt zich door een Dorisch interieur met standbeelden van Juan Diego en Juan de Zumárraga, de eerste bisschop van Mexico. Paus Pius X kende deze kerk in 1904 de status van basiliek toe. In 1921 werd een bomaanslag gepleegd op deze kerk. De beeltenis van de O.L.V. van Guadalupe werd hierdoor nauwelijks beschadigd. Aangezien Mexico-Stad op een voormalig meer is gebouwd vinden er vaak verzakkingen plaats. De basiliek raakte hierdoor zwaar beschadigd. Tussen 1974 en 1976 werd er daarom een nieuwe basiliek naast gebouwd. De beeltenis werd hiernaartoe overgeplaatst. De nieuwe basiliek is gebouwd om een groot aantal bezoekers te verwerken, er kunnen maximaal 40.000 mensen tegelijk naar binnen. De basiliek is een belangrijk bedevaartsoord. Het wordt door miljoenen mensen per jaar bezocht, en is daarmee op Rome na het meeste bezochte christelijke bedevaartsoord. Voornamelijk op 12 december, de feestdag van de Maria van Guadalupe, is er erg druk.
Bazylika Matki Bożej z Guadalupe w Meksyku

Bazylika Matki Bożej z Guadalupe (hiszp. Basílica de Nuestra Señora de Guadalupe) – rzymskokatolicki kościół, bazylika mniejsza i narodowe sanktuarium Meksyku położone w północnej części miasta Meksyk. Świątynia została zbudowana u podnóża szczytu Cerro del Tepeyac, gdzie jak głoszą przekazy, Matka Boża z Guadalupe objawiła się świętemu Juanowi Diego Cuauhtlatoatzinowi. To miejsce znane jest również jako La Villa de Guadalupe, lub w bardziej popularnym znaczeniu, po prostu La Villa, ponieważ posiada kilka kościołów i związanych z nimi budynków. W nowej bazylice znajduje się oryginalna tilma (lub płaszcz) Juana Diego Cuauhtlatoatzina, który trzyma wizerunek Matki Bożej z Guadalupe. Jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych katolicyzmu, bazylika jest odwiedzana przez kilka milionów ludzi rocznie, zwłaszcza około 12 grudnia, dniu w którym przypada święto Matki Bożej z Guadalupe. Obecna świątynia została zbudowana w latach 1974-1976 według projektu meksykańskiego architekta Pedro Ramíreza Vázqueza. Konsekrowana w dniu 12 października 1976 roku. Wysokość bazyliki to 42 metry. Jej okrągła struktura ma 100 metrów średnicy i może pomieścić do 50 tysięcy osób. Przypisy
Базилика Божией Матери Гваделупской

Базилика Святой Марии Гваделупской (исп. Basílica de Santa María de Guadalupe) — малая базилика римско-католической церкви, посвящённая Деве Марии Гваделупской, расположенная у подножия холма Тепеяк в районе Густаво А. Мадеро в Мехико. Относится к Архиепархии Мехико, викариат Гваделупы, который с 4 ноября 2018 года находится под опекой монсеньора Эфраина Эрнандеса Диаса, который является генеральным и епископским викарием Гваделупы и настоятелем базилики. Ежегодно около двадцати миллионов паломников посещают это святилище, из них около девяти миллионов — в дни, предшествующие 12 декабря, когда отмечается праздник Богоматери Гваделупской. Ежегодно базилику Санта-Мария-де-Гваделупа посещают как минимум в два раза больше людей, чем самые известные святыни Девы Марии. История Базилика Девы Марии Гваделупской стоит на месте языческого храма ацтекской богини Тонацин. В начале 20-х годов XX века в храме был организован теракт — взорвалась бомба, подложенная в одну из ваз с цветами, стоявшую рядом с иконой. Погибло два человека, тяжелое металлическое распятие было искорёжено и отлетело в сторону. Это распятие сегодня хранится под стеклом в память о серьёзных разрушениях в храме. Несмотря на то, что эпицентр взрыва находился под иконой, она не пострадала. Фундамент базилики, построенной в XVIII веке, со временем сильно просел и её надолго закрыли. В 1976 году рядом построили новую базилику на 20 тысяч человек. Примечания
Guadalupebasilikan

Guadalupebasilikan (La basilica de Guadalupe eller längre Basílica de Nuestra Señora de Guadalupe) ligger i norra delen av Mexico City och kan betraktas som den mest betydande kyrkan i Mexiko. Kult Kyrkan är tillägnad ikonen Jungfrun av Guadalupe (La Virgen de Guadalupe), en ikon av en uppenbarelse av jungfru Maria. På Tepeyac, en kulle i närheten, skall en fattig indian, Juan Diego (1474-1548), ha fått en uppenbarelse den 12 december 1531. Vid uppenbarelsen sägs bilden av Jungfrun av Guadalupe ha uppstått på hans mantel. Basilikan är ett viktigt pilgrimsmål både för mexikaner och för katoliker från andra länder. Antalet besökare kulminerar på årsdagen av uppenbarelsen, en av Mexikos viktigaste helgdagar. Arkitektur Guadalupebasilikan består dels av en kyrkobyggnad från 1700-talet, dels av en stor, modern byggnad som uppfördes på 1970-talet. Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Basilica of Our Lady of Guadalupe, 30 november 2013.
Estadio Agustín Coruco Díaz

Das Estadio Agustín Coruco Díaz ist ein Fußballstadion in der mexikanischen Stadt Zacatepec de Hidalgo im Bundesstaat Morelos. Es ist die Heimspielstätte des Fußballvereins CD Zacatepec (Spitzname: Los Cañeros). Es wurde von 2013 bis 2014 umgebaut und verfügt nach der Fertigstellung über eine Kapazität für 24.443 Besucher. Der Grund für diese Maßnahme war das Ziel der lokalen Behörden, die Mannschaft der Cañeros in eine der beiden Profiligen zu bringen. Zur Wiedereröffnung fand am 27. August die Partie der Gruppe 3 des Pokalwettbewerbs Copa MX Apertura 2014 zwischen dem CD Zacatepec und Deportivo Guadalajara (0:2) statt. Geschichte Die Anlage wurde Ende der 1940er Jahre errichtet und zunächst unter dem Namen Parque del Ingenio eröffnet. Somit gehört es zu den ältesten noch existierenden Fußballstadien in Mexiko. Seine Errichtung war notwendig, um der Fußballmannschaft der Cañeros de Zacatepec einen Startplatz in der Segunda División zu ermöglichen, die bereits 1947 geplant wurde und ihren Spielbetrieb 1950 aufnahm. Der CD Zacatepec ging in diesem Stadion als erster Zweitligameister Mexikos in die Geschichte ein und schaffte damit auf Anhieb den Aufstieg in die höchste Spielklasse. Dieser gehörten die Cañeros in den nächsten elf Jahren bis zum erstmaligen Abstieg aus dem Oberhaus 1962 nicht nur elf Jahre in Folge an, sondern feierten in diesem Zeitraum auch die größten Erfolge ihrer Vereinsgeschichte, als sie in der zweiten Hälfte der 1950er Jahre je zweimal Meister und Pokalsieger wurden. Eine der Stützen der damaligen Erfolgsmannschaft war der Stürmer Agustín „Coruco“ Díaz, der in den frühen 1960er Jahren im Alter von nur 26 Jahren starb. Ihm zu Ehren erhielt das Stadion 1964 seinen heutigen Namen. Weblinks europlan-online.de: Estadio Agustín Coruco Díaz – Zacatepec de Hidalgo de.soccerway.com: Estadio Agustín Coruco Díaz morelosturistico.com: Estadio Agustín "Coruco" Díaz (spanisch) Einzelnachweise
Estadio Agustín "Coruco" Díaz

Estadio Agustín "Coruco" Díaz is a football stadium in Zacatepec de Hidalgo, Mexico, named in honour of the local player Agustín "Coruco" Díaz. It has a capacity of 16,000 seats and it was home to the team Cañeros de Zacatepec (Sugar cane growers). This stadium is one of the oldest in Mexico and its origins can be traced back to 1948. It is located in Zacatepec, Morelos. The official opening of this stadium was in November 1954. This stadium is nicknamed the Selva Cañera ("Sugar Cane Jungle") because of the tropical weather that distinguish the municipality of Zacatepec. There was a famous player and later coach named Ignacio Trelles, who ordered the watering of the field one hour before the football match, leading to a very strong vaporization and an increase of the temperature to near 40 Celsius (more or less 100 Fahrenheit), which was very hard for the visitor squads. Another oddity of this building is that is it located in the center of the town of Zacatepec, beside the sugar cane refineries. See also List of football stadiums in Mexico References 2. http://www.zacatepecsiglo21.com/ Archived 20 November 2016 at the Wayback Machine External links stadium section of official Zacatepec website Archived 2008-09-15 at the Wayback Machine / Unofficial site of the Coruco Díaz Stadium
Estadio Dorados

Das Estadio Dorados ist ein Fußballstadion in Culiacán, der Hauptstadt des mexikanischen Bundesstaates Sinaloa. Es bietet 20.108 Plätze und war von 2004 bis 2020 nach dem Finanzdienstleister Banorte benannt. Geschichte Die direkt am Ufer des Río Humaya liegende Sportstätte wurde in der Rekordzeit von nur drei Monaten errichtet, um als Heimspielstätte des neu gegründeten Fußballvereins Dorados de Sinaloa zu dienen, der in der Saison 2003/04 seinen Spielbetrieb in der zweitklassigen Primera División 'A' aufnahm. Nachdem dem Verein der unmittelbare Aufstieg gelungen war, war er in den Spielzeiten 2004/05 und 2005/06 in der ersten Liga vertreten und die Anlage somit für zwei Jahre Austragungsort von Erstligabegegnungen. Eine weitere Erstligaspielzeit kam 2015/16 hinzu, als die Dorados noch einmal in der höchsten Spielklasse vertreten waren. Die Eröffnung erfolgte am 23. August 2003 mit dem ersten Heimspiel der Dorados in der zweiten Liga gegen den nordmexikanischen Rivalen Cobras Ciudad Juárez. Die Dorados gewannen das Spiel 4:2 und ihr Stürmer Héctor Giménez war in der dritten Minute der erste Torschütze im neuen Stadion. Gegen denselben Gegner gelang im hiesigen Stadion am Ende der Apertura 2003 im Finalrückspiel ein 5:3-Sieg nach Verlängerung, der den Gewinn der Zweitligameisterschaft bedeutete. Im Aufstiegsfinale am Ende der Saison 2003/04 gelang hier ein 2:1-Sieg gegen den Club León, der den Aufstieg in die erste Liga bedeutete. Das erste Heimspiel in der ersten Liga endete am 21. August 2004 mit einem 2:1-Erfolg gegen den nordmexikanischen Rivalen Santos Laguna. Beide Treffer für die Gastgeber erzielte der ehemalige Nationalspieler Jared Borgetti. Weblinks doradosfc.com.mx: Estadio Dorados auf der Website der Dorados (spanisch) Einzelnachweise
Estadio Dorados

Estadio Dorados is a stadium with a capacity of 21,000 seats. Is home of the team Dorados de Sinaloa. The stadium was inaugurated on 9 August 2003 in a match played between Dorados de Sinaloa and Cobras de Ciudad Juárez. The final score was Dorados 4-2 Cobras. The first goal scored in this stage was the work of Hector Giménez. The building has a capacity for 20,108 fans, the same that is constructed in 2003 in record time of just three months. Events 2007 CONCACAF U20 Tournament, Primera División A, Primera División, Concerts References See also List of football stadiums in Mexico
Estadio Dorados

El Estadio Dorados (antes conocido como Estadio Carlos González y González y Estadio Banorte) es el estadio de fútbol del equipo Dorados de Sinaloa ubicado en la ciudad de Culiacán, Sinaloa, México. Y es usado generalmente para partidos de fútbol. El estadio fue inaugurado el 23 de agosto del 2003 en un partido disputado entre los Dorados de Sinaloa y las Cobras de Ciudad Juárez, el marcador final fue Dorados 4-2 Cobras. El inmueble tiene una capacidad para 23 000 aficionados mismo que se construyó en el año 2003 en un tiempo récord de tan solo 3 meses. El primer gol en el estadio fue anotado por el jugador Héctor Giménez Silvera.​ Historia El Estadio Dorados se terminó en tan solo 3 meses. A mediados de 2003, los empresarios Eustaquio de Nicolás, Valente Aguirre y Juan Antonio García anunciaron la creación de los Dorados, en aquellos tiempos de Culiacán, y con ello el fútbol profesional llegaba a Sinaloa. La ciudad ya tenía equipo, pero hacia falta el estadio, un inmueble capaz de recibir a la Primera A y que cumpliera con los requisitos de la Federación Mexicana de Fútbol. Se pensó en el Universitario, pero su capacidad era muy chica y no tenía suficiente espacio para una ampliación. Y las opciones no eran muchas. A un lado del río Humaya, en la colonia STASE, en una parte del Proyecto Tres Ríos, está un campo de fútbol, que hasta antes de 2003, era una cancha con tradición dentro del fútbol amateur, la "Princes", llamado por los veteranos, o el "Carlos González y González", nombrada así en memoria del concesionario cervecero que dio gran respaldo al fútbol del barrio. Ahí estaban los cimientos del sueño de los sinaloenses futboleros llamado Dorados. Esos mismos que en tiempo récord de 3 meses, algunos dicen que fue menos, se levantaron y dieron forma a lo que es hoy el Estadio Dorados, con una inversión de 55 millones 238 mil 236 pesos, y un aforo inicial para 14 000 aficionados. Está concesionado por 15 años, con el aval del Congreso del Estado a la empresa Estadios de Sinaloa, S.A. de C.V. Ampliación Tras el ascenso de los Dorados de Sinaloa, el Estadio Dorados, tuvo la necesidad de aumentar su aforo para poder albergar partidos de la primera división. El estadio contaba con una capacidad inicial de 16 000 aficionados cómodamente sentados y el objetivo era ampliarlo para 25 000. Para el año de 2005 los trabajos de remodelación tenían un gran avance, ya para el 2006 la ampliación ya estaba casi terminada solo faltaban terminar de construir los palcos de la zona río, pero cuando los Dorados de Sinaloa descendieron a la liga de ascenso se suspendió la construcción de dichos palcos. Actualmente el estadio cuenta con una capacidad de 23 000 aficionados. Ahora que Dorados ha ascendido de nueva cuenta a la primera división, el estadio ya se encuentra con los asientos embutacados. Véase también Estadios de fútbol de México Referencias
Estadio Banorte

Az Estadio Banorte (ismert még Estadio Carlos González y González néven is) a mexikói Sinaloa állam fővárosának, Culiacán Rosalesnek a legnagyobb labdarúgó-stadionja, jelenleg a Dorados de Sinaloa hazai pályája. Befogadóképessége 23 000 fő. Története Sinaloa államban Mexikó más részeihez képest viszonylag későn kezdett elterjedni a labdarúgás, de 2003-ra már népszerű csapat működött a fővárosban, Culiacánban. Stadionjuk azonban nem volt, így először a helyi egyetemi stadion jött szóba, hogy azt használhatnák, ám ez igen kicsi volt, és nem volt hely a bővítésére. Ezért új stadion építését határozták el, méghozzá a Stase városrészben, az Humaya folyó partján, ott, ahol addig is egy amatőr pálya helyezkedett el, amely Carlos González y Gonzálezről, egy sörfőző koncesszionáriusról kapta a nevét, aki sokat tett a városrész labdarúgásáért. A rekordgyorsasággal, mindössze 3 hónap alatt, 55 238 236 pesós költséggel felépült stadiont 2003. augusztus 9-én avatták fel, a nyitómeccsen a hazai Dorados 4–2-es vereséget mért a Cobras de Ciudad Juárez csapatára, a stadion történetének első gólját Héctor Giménez szerezte. Eredetileg 14 000 férőhelyes volt, később 20–23 ezresre bővítették, de miután 2015-ben a Dorados újra feljutott az első osztályba, újabb bővítési és felújítási munkálatok kezdődtek. Jegyzetek
Estadio Carlos González

Het Estadio Carlos González (Estadio Banorte) is een multifunctioneel stadion in Culiacán, een stad in Mexico. Het stadion wordt vooral gebruikt voor voetbalwedstrijden, de voetbalclub Dorados de Sinaloa maakt gebruik van dit stadion. In het stadion is plaats voor 20.108 toeschouwers. Het stadion werd geopend op 9 augustus 2003 met een wedstrijd tussen Dorados de Sinaloa en Club de Fútbol Cobras (die wedstrijd eindigde in 4–2). Het is daarna gerenoveerd in 2015 en 2018. In 2007 werd dit stadion gebruikt voor het CONCACAF-kampioenschap voetbal onder 20.
Estadio Banorte

Estadio Banorte zwany też Estadio Carlos González – meksykański stadion piłkarski zlokalizowany w mieście Culiacán, w stanie Sinaloa. Może pomieścić 21 000 kibiców. Jest domowym stadionem zespołu Dorados de Sinaloa. Obiekt ten został wybudowany zaledwie w 3 miesiące i jest najszybciej wzniesionym stadionem piłkarskim na świecie. Pierwszego gola na Estadio Banorte zdobył Héctor Giménez. Odbywały się tam mecze kwalifikacyjne do MŚ U-20 2007, koncerty i mecze pierwszej oraz drugiej ligi. Przypisy Linki zewnętrzne Profil na oficjalnej stronie Dorados (hiszp.) Profil na worldstadiums.com. worldstadiums.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-05-28)]. (ang.)
Estádio Carlos González

O Estádio Carlos González, também conhecido como Estádio Dorados ou Estádio Banorte, é um estádio de futebol do México localizado em Culiacán, Sinaloa, com capacidade para 23.000 espectadores. O estádio pertence ao Dorados Sinaloa, onde conquistou seu segunda promoção à Primera División de México em 2015, após vencer o Necaxa na playoff final de acesso pelo placar agregado de 3x1. História O estádio foi construído em tempo recorde de 3 meses e inaugurado em 9 de Agosto de 2003,com um jogo comemorativo entre o Dorados e o Cobras de Ciudad Juárez, vencido pelo time de Sinaloa por 4 a 2. O nome oficial do estádio foi uma homenagem a Carlos González, empresário do ramo de cervejaria e dono do terreno doado para a construção do estádio. Tempos depois, por interesses comerciais, o Banorte assumiu e mudou o nome para Estádio Banorte. Referências