NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Leibniz Institute for Baltic Sea Research

The Leibniz Institute for Baltic Sea Research Warnemünde (IOW) (German: Leibniz-Institut für Ostseeforschung Warnemünde) is a non-university research institution located in Warnemünde (Rostock), Germany. Its main focus lies in the interdisciplinary study of coastal oceans and marginal seas, especially related to the Baltic Sea. It was founded in 1992 and is part of the Leibniz Association. The institute is the successor of the former Institute of Oceanography ("Institut für Meereskunde") which was part of the East German Academy of Science. The institute is divided in five departments: Physical Oceanography, Marine Chemistry, Biological Oceanography, Marine Geology and Marine Observations. The research is based on the ten-year research programme "Perspectives of Coastal Research" 2024-2033, which comprises three interdisciplinary research areas. Central task of the institute is fundamental to applied research but also teaching at the University of Rostock and the University of Greifswald. It employs about 260 people, thereof ca. 150 researchers. IOW has direct access to the research vessel Elisabeth Mann Borgese. The institute is financed by the German Federal Ministry of Research, Education and Space (BMFTR) and the Ministry of Research, Culture, Federal and European Affairs of Mecklenburg-Western Pomerania. IOW Knowledge Transfer In addition to research and teaching, the IOW fulfills numerous tasks related to the transfer of scientific data. Its most important task is the transfer of knowledge to authorities and institutions active in environmental policy, such as the Federal Maritime and Hydrographic Agency (BSH) and the Federal Agency for Nature Conservation (BfN). The institute monitors and evaluates the condition of the Baltic Sea, which can directly feed into national and supranational environmental protection measures. The IOW is committed to transferring knowledge to the public. For example, the Warnemünde Evenings take place every summer; every two years the IOW participates in Baltic Sea Day and cooperates with schools and the media. The IOW collaborates with companies to improve the technologies used and develop new technologies. References External links Homepage
Leibniz-Institut für Ostseeforschung

Le Leibniz-Institut für Ostseeforschung (nom officiel allemand, Leibniz-Institut für Ostseeforschung Warnemünde ou IOW ; en français, Institut Leibniz pour la recherche en mer Baltique) est un établissement de recherche allemand situé à Warnemünde près de Rostock. L’IOW est un membre de la Leibniz-Gemeinschaft (communauté scientifique Leibniz). Il s’agit d’un institut océanographique portant un intérêt particulier à l’écosystème de la mer Baltique. Il est l’héritier du Warnemünder Institut für Meereskunde (Institut océanographique de Warnemünde) qui était membre de l’académie des sciences de la RDA et son principal pôle en recherche marine. En 1992, il fut annexé à l’université de Rostock et intégré à la Blaue Liste (liste bleue), l’ancêtre de la Leibniz-Gemeinschaft. L’IOW est principalement financé conjointement par le gouvernement fédéral et le Land de Mecklembourg-Poméranie-Occidentale. L’IOW est divisé en quatre sections : océanographie physique et métrologie ; biologie marine ; chimie marine ; géologie marine. Ses axes essentiels de recherche sont : les processus de transport et de transformation marin ; biocénose et cycle de la matière ; l’évolution des écosystèmes marins. Il dispose de plusieurs navires scientifiques à sa disposition : FS Maria S. Merian FS Elisabeth Mann Borgese ... C’est à l’IOW qu’incombe la « partie allemande » de la surveillance de la Baltique prévue par la convention d’Helsinki. Données Adresse : Seestrasse 15, Rostock-Warnemünde (Mecklembourg-Poméranie-Occidentale) Directeur : Prof. Dr. Bodo v. Bodungen (dep. 97) Budget : env. 15 millions d’euros Personnel : env. 160, dont la moitié de personnel scientifique site internet : (de + en) http://www.io-warnemuende.de Dirigeants Portail du monde maritime Portail de l’écologie Portail de l’Allemagne
Müritzeum

The Müritzeum is a visitor centre and nature discovery centre for the Müritz National Park, located on Lake Müritz, near the town of Waren in the north German state of Mecklenburg-Vorpommern. The concept of the visitor centre is to have an "enjoyable and interactive science-based approach" to the themes of nature and regional history. The exhibition and aquarium area is devoted to the presentation of the flora and fauna and history of the Mecklenburg Lake District. Its centrepiece is the largest aquarium for native freshwater fish in Germany, with a capacity of 100,000 litres. More than 40 aquatic species may be seen in the 25 aquaria, with almost all of Mecklenburg's native species, including rare crustacea and turtles. Thematic exhibition areas cover the underwater world, birds, forests, the region's history and the moor. The 1000-year-old oaks at Ivenack, the fieldstone church and estate villages form other topics in the exhibition. There is also an adventure garden and adventure playground. The film in the site's multi-vision cinema gives overview on the checkered history of Mecklenburg. The foundation stone of the 13 million euro and 2,000-square-metre building was laid on 14 December 2005. The first phase was completed in June 2006 and it was opened on 2 August 2007. The building is entirely covered with charred (angekohlt) larch wood. Just as the Mecklenburg Lake District is known as the "Land of a Thousand Lakes", the Müritzeum describes itself as the "House of a Thousand Lakes". As a visitor centre, the Müritzeum provides information for visitors and tourists about the cultural and tourist attractions of the Mecklenburg Lake District and the Müritz National Park. The Müritzeum is supported by the collections of the Müritz Museum, with its 140-year history, the Natural History Collection of the State of Mecklenburg-Vorpommern and the Müritz Aquarium. The Müritz Museum was the precursor of the Müritzeum. In 1866, the first collection was created when Hermann von Maltzan founded as the Maltzan Natural History Museum for Mecklenburg (Maltzan`sches Naturhistorisches Museums für Mecklenburg) or Maltzaneum for short. At the Müritzeum, as part of the Natural History State Collection of Mecklenburg-Vorpommern, are about 275,000 exhibits, especially molluscs, insects, eggs, bird specimens, antlers and a geological collection. The library of approximately 16,000 volumes, mainly focuses on "Mecklenburgica" and scientific literature on botany, zoology, geology and natural history. Design The building was designed by Swedish architect Gert Wingårdh. The architect explains the building: "Two cones, slightly shifted in plan, shape the building. The circular form opens up, by sharp cuts, with the entrance cutting as the most prominent...The floating character of the building corresponds to the setting on the lake." References External links Müritzeum website homepage Gert Wingårdh website homepage - images = projects ->public ->Müritzeum
Müritzeum

Het Müritzeum is een museum in het Duitse Waren bij Nationaal Park Müritz in het Mecklenburger Merenplateau. Het museum werd opgericht in 2007 en belicht fauna, flora en geologie van het merengebied. Het museum werd ontworpen door de Zweedse architect Gert Wingårdh. Het natuurcentrum bevat een zoetwateraquarium. Externe link (de) Officiële website
Müritzeum

Müritzeum är en upplevelseanläggning för allmänheten vid den tyska sjön Müritz, i delstaten Mecklenburg-Vorpommern. Anläggningen ligger i anslutning till Müritz-Nationalpark, nära staden Waren och kommer att invigas våren 2007. Den skall rymma utställningar om djur och natur i området, samt ha restaurangverksamhet. Byggnaden, som ritades av svenske Gert Wingårdh, består av en unison kropp, något nedsänkt vid sjöstranden. Från en källarvåning kommer besökarna att kunna studera fiskarna i sjön genom en glasvägg. Fasaden saknar för övrigt nästan helt fönster och är utförd i bränt lärkträ. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Müritzeum. Müritzeum in Waren (Müritz)
Hotel Neptun

Hotel Neptun är ett hotell vid stranden i Warnemünde i Rostock, Tyskland. Hotel Neptun (Arkitekter: Jaenecke & Samuelson) utvecklades under DDR-tiden till något mytiskt (ty. "Mythos") hos den östtyska befolkningen.[källa behövs] Detta lyxhotell där bland annat Fidel Castro bott under en vistelse i DDR stannade för de flesta östtyskar vid att vara en dröm. Hotellet byggdes med idén om att den östtyske arbetaren med familj skulle kunna åka på semester till den tyska östersjökusten. Efterfrågan var långt större än tillgången och bara ett fåtal fick möjligheten att varje år åka till Hotel Neptun och uppleva en annan värld med mat i överflöd och en smak av väst. Efter Tysklands återförening drivs Hotel Neptun i privat regi och har fortsatt att vara populärt. Steffen Schneiders dokumentär Warnemünde - Fünf Sterne für's Volk visar Hotell Neptuns historia. Externa länkar Hotel Neptun (tyska) Warnemünde - Fünf Sterne für's Volk (tyska)
Municipio di Rostock

Il Municipio di Rostock (in tedesco: Rostocker Rathaus) è uno storico edificio del Neuer Markt ("Mercato Nuovo") di Rostock, in Germania. Fu costruito in stile gotico baltico nel XIII secolo; tra il 1727 e il 1729 venne aggiunta una facciata barocca. Ubicazione Il municipio di Rostock occupa parte del lato orientale del Neuer Markt, nei pressi di un quartiere storico con edifici del XV secolo (come la Kerkhoffhaus e la Walldienerhaus). Caratteristiche L'edificio presenta - come detto - una facciata barocca. Dietro ad essa, campeggiano le sette torrette gotiche dell'edificio originario. Storia Punti d'interesse Esterni Il serpente del municipio Alcune colonne all'esterno del municipio sono decorate con la figura di un serpente: pare che tale tipo di decorazione, più volte distrutta o rubata, risalga almeno al XVIII secolo. Il serpente simboleggerebbe la saggezza delle decisioni prese nel municipio. Interni Ratskeller Nel piano-terra del municipio è ubicata la Ratskeller (letteralmente: "cantina del municipio"), il più antico ristorante della città, che presenta delle volte risalenti al Medioevo. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su municipio di Rostock Collegamenti esterni (DE) Sito ufficiale, su rathaus.rostock.de. Municipio di Rostock, su archINFORM. Terra Incognita > Historische Bauwerke: Rostocker Rathaus, su mv-terra-incognita.de.
Ростокская ратуша

Ростокская ратуша (нем. Rostocker Rathaus) — ратуша в городе Росток (Мекленбург-Передняя Померания). Вместе со Старым и Новым рынками, Рыночной площадью и ганзейскими церквями (Святой Марии, Святого Петра и Святого Николая) является главной достопримечательностью Старого города. Здание ратуши — одно из трёх строений, чья история ведёт в начало XIII века. Это старейшее светское здание Ростока, его строительство датируется 1218 годом. Ратуша представляет собой образец кирпичной готики. Стиль ратуши в Ростоке напоминает стиль ратуш Любека и Штральзунда. В 1720-е гг. фасад ратуши был перестроен в стиле барокко. В 1998 году у колонны была поставлена статуя змеи, символизирующей мудрость, но в то же время и двойственную натуру, намекая на политику мэрии. Статуя была украдена, а новая прикреплена к колонне. Ссылки Медиафайлы по теме Ростокская ратуша на Викискладе Willkommen im Rathaus (нем.) — Официальный сайт ратуши Примечания
Pałac Karlsburg

Pałac Karlsburg (niem. Schloss Karlsburg) – pałac w gminie Karlsburg na terenie Pomorza Przedniego w niemieckim kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie. Budowę pałacu, rozpoczętą w 1731 roku z inicjatywy Carla Heinricha Behrenda von Bohlen (1705–1757), przerwał pożar w 1732 roku; kontynuowano ją w latach 1732–1739, gdy powstała zasadnicza część budowli, zaprojektowanej jako rezydencjonalny pałac w stylu barokowym. W latach 1731–1828 Karlsburg był rezydencją rodziny von Bohlen; od 1828 do 1945 roku należał do hrabiów von Bismarck-Bohlen. Po zakończeniu II wojny światowej urządzono w nim obóz dla przesiedleńców i tymczasowy szpital. W 1947 roku został siedzibą domu opieki społeczno-medycznej dla chorych na cukrzycę, później przekształconego w Krajowy Instytut do spraw Cukrzycy (niem. Zentralinstitut für Diabetes), który mieścił się w nim do 1990 roku. Od 1990 roku pałac należy do kraju związkowego Meklemburgii-Pomorza Przedniego i jest administrowany przez Uniwersytet w Greifswaldzie; działają w nim instytucje naukowe i medyczne. Na pałacu odbywają się również koncerty i imprezy kulturalne, między innymi w ramach Festiwalu Meklemburgii-Pomorza Przedniego. Łączna powierzchnia użytkowa pałacu to około 2460 metrów kwadratowych. Budynek składa się z około 140 pomieszczeń, w tym 100 pomieszczeń różnej wielkości na parterze i wyższych kondygnacjach oraz około 40 pomieszczeń w piwnicach. Na terenie parku pałacowego, pierwotnie zaprojektowanego w połowie XVIII wieku jako ogród francuski i przekształconego w 1800 roku w park krajobrazowy w angielskim stylu ogrodowym, znajduje się staw z wysepką, na której stoi XVIII-wieczny marmurowy posąg bogini Flory.
Woblitzsee

Woblitzsee er en sø i Mecklenburgische Seenplatte i Tyskland. Den ligger i kreis Mecklenburgische Seenplatte i delstaten Mecklenburg-Vorpommern. Byen Wesenberg ligger i den sydvestlige ende af søen. Søen ligger i en højde på 57,4 moh. og har et areal på 5,2 km2. Den sejlbare flod Havel løber gennem Woblitzsee og kommer ind via en kanal fra Großer Labussee. Floden forlader søen ved Wesenburg via en 7,2 km lang kanal til Wangnitzsee. forbinder også Woblitzsee, hvilket giver skibe mulighed for at nå Zierker See og Neustrelitz . Søen er sejlbar mellem disse tre indgange, og sejladsen administreres som en del af Obere–Havel–Wasserstraße. Referencer
Woblitzsee

Der Woblitzsee oder die Woblitz (von Voblica = slawisch für „Großes Wasser“ bzw. „Großer Teich“) ist ein See nordöstlich der Stadt Wesenberg im Landkreis Mecklenburgische Seenplatte in Mecklenburg-Vorpommern. Beschreibung Der Woblitzsee wird von der Havel durchflossen, die im Nordwesten, vom Großen Labussee kommend, einmündet und im Süden den See nach knapp 4 Kilometern bei Wesenberg nach Südosten verlässt. Der Kammerkanal, der im Nordosten des Sees einmündet, verbindet den Woblitzsee mit dem Zierker See bei Neustrelitz. Ein weiterer, aber unbedeutenderer Zufluss ist der Floßgraben, der das kleine Seengebiet am Naturschutzgebiet Kalkhorst (Tiefer Trebbower See und Flacher Trebbower See) in Richtung Westen entwässert und südlich der Siedlung Voßwinkel in den östlichen Teil des Woblitzsees fließt. Der Woblitzsee ist Bestandteil der 97 Kilometer langen Bundeswasserstraße Obere Havel-Wasserstraße (OHW) der Wasserstraßenklasse I, die am Nordende des Zierker Sees beginnt; zuständig ist das Wasserstraßen- und Schifffahrtsamt Oder-Havel. Erscheinungsbild Der See besteht aus zwei großen, je etwa 2,4 Kilometer langen Seebecken, dem nordöstlichen Becken und dem etwas kleineren südwestlichen Becken. Beide Teile des Woblitzsees sind durch den „Hals“ (lokal im Niederdeutschen auch als „Hälsing“ benannt) miteinander verbunden. An der schmalsten Stelle ist der See nur 300 Meter, an der breitesten etwa 1,6 Kilometer breit. Wirtschaft Im 19. Jahrhundert – und noch bis Mitte des 20. Jahrhunderts – konnte auf diesem See ein reger Schiffsverkehr beobachtet werden. Holz, zum Teil in Flößen, Kohle und Getreide wurden auf Lastkähnen über diesen See befördert. Zur Holzverarbeitung entstanden in Wesenberg nahe am Ufer des Woblitzsees zwei Sägewerke. Ab 1959 begann der Ausbau zu einem Großbetrieb, Holzindustrie Wesenberg, der 1962 in Betrieb genommen wurde und bis 1990/1991 bestand. Tourismus Für den Tourismus hat der Woblitzsee ab dem Jahr 1980 ständig zunehmende Bedeutung erlangt. Am nördlichen Ufer befindet sich direkt am Zufluss der Havel der Campingpark Havelberge. Des Weiteren ist entlang einer Strecke am nördlichen Seeufer das Betreiben von Wasserskisport möglich. Im Vergleich zur Uferlänge bietet der Woblitzsee außerhalb des Campingparks nur wenige Badestellen. Siehe auch Liste der Seen in Mecklenburg-Vorpommern Einzelnachweise Weblinks
Woblitzsee

Woblitzsee is a lake in the Mecklenburg Lake District, in Germany. It is situated in the district of Mecklenburgische Seenplatte of the state of Mecklenburg-Vorpommern. The town of Wesenberg can be found at the south-west end of the lake. The lake has an elevation of 57.4 metres (188 ft) and a surface area of 5.2 square kilometres (2.0 sq mi). The navigable River Havel flows through the Woblitzsee, entering via a channel from the Großer Labussee. The river exits the lake at Wesenburg via a 7.2 kilometres (4.5 mi) channel to the Wangnitzsee. The Kammer Canal also connects to the Woblitzsee, allowing vessels to reach the Zierker See and Neustrelitz. The lake is navigable between these three entrances, and navigation is administered as part of the Obere–Havel–Wasserstraße. References
Воблицзе

Воблицзе (нем. Woblitzsee) — озеро в земле Мекленбург-Передняя Померания. Название происходит от славянского «Воблица» («Большая вода»). Площадь зеркала — 5,2 км², водная поверхность расположена на высоте 57 м над уровнем моря. Озеро расположено к северо-востоку от города Везенберг на Мекленбургском поозёрье. Из озера вытекает река Хафель, здесь начинается 97-километровый водный путь Верхний Хафель. На северном берегу озера расположены места отдыха для любителей водных лыж. Примечания
St. Nicholas Church, Wismar

St. Nicholas of Wismar was built from 1381 until 1487 as a church for sailors and fishermen. St. Nicholas is one of the finest testaments to medieval brick architecture in northern Germany. Based on the design of Marienkirche (St. Mary's) in Lübeck, it is the second-highest brick basilica church in the world after St. Mary's of Lübeck. St. Nicholas along with St. Mary's and St. George's is one of the three great churches that dominate the skyline of the city of Wismar. As part of Wismar's historic center, it was inscribed on the UNESCO World Heritage List in 2002. History 1226 – Foundation of the city of Wismar 1255 – First documentary reference to St Nicholas 1270 – A dispatch mentions new construction at St Nicholas. 1370 – Start of alterations to the basilica with a choir ambulatory, based on the design of the St. Mary's Church, Lübeck. 1403 – Chancel consecrated. 1434 – Construction of the flanking aisles, annexes, and naves. 1459 – The church is consecrated. 1508 – Construction of the spire 1517 – Start of the Reformation 1523 – Heinrich Never brings the Reformation to Wismar. 1632 – Wismar captured and held by Sweden until 1803 1703 – Spire collapses in a severe storm, severely damaging the roof, vaulting, decor, and furnishing of the nave. 1867 – Revaulting of the nave 1890 – Complete renovation in the contemporary neo-Gothic style 1945 – St. Nicholas remains the only large church in Wismar undamaged by war 1975 – The Mende organ from Freiberg in Saxony arrives at St. Nicholas Church. 1989 – St. Nicholas becomes a platform for political protest in Wismar. 2010 – A new organ in the choir is consecrated. Exterior decorations The gable of the southern transept is covered with decorations of glazed terracotta. There is a large and sophisticated blind rose window with a golden sun in the center. There are galleries with an abundant number of relief sculptures of saints and kings. Both eastern edges of the tower are decorated with squared limestone. Interior decoration The high altar is a product of the late Baroque period (1774) The choir organ Triumphal cross (15th century) Pulpit (1708), a Baroque work by Johannes von Rehn Mende Organ. The organ has a Renaissance era casing with Baroque enhancements, and was constructed by Johann Gottlob Mende (1787–1850). A bronze baptismal font (1335) originally from St. Mary's Church. It portrays scenes from Jesus' life as well as the parable of the wise and foolish virgins. The high altar and the triumphal cross from St. George Church (both c. 1430) in the southside chapel. Bronze burial slab (1504) of Duchess Sophie of Mecklenburg. The Mariner's Altar is the only one of 38 former 'native' altars that remains in St. Nicholas. References External links Churches in Wismar
Iglesia de San Nicolás (Wismar)

La Iglesia de San Nicolás (en alemán, St. Nikolai-Kirche) es un templo situado en la ciudad de Wismar (Alemania). Fue construida en los siglos XIV y XV. Junto con las iglesias de San Jorge y Santa María, es una de las tres grandes iglesias que dominan el horizonte de la ciudad. En cuanto parte de los Centros Históricos de Stralsund y Wismar, la iglesia de San Nicolás es desde 2002 un sitio del Patrimonio de la Humanidad de la Unesco.​ Historia La iglesia fue construido en los siglos XIV y XV como iglesia para marineros y pescadores y se encuentra en uno de los cursos de agua artificiales más antiguos de Alemania, el Grube.​ Originalmente, la torre de la iglesia de San Nicolás tenía una cumbrera esbelta, que fue víctima de un huracán en 1703.​ El derrumbe de la torre también destruyó gran parte del mobiliario interior, que luego fue reemplazado en estilo barroco.​ Tras la Segunda Guerra Mundial, a su rico mobiliario se sumaron obras de arte de las destruidas iglesias de San Jorge y Santa María.​ La de San Nicolás es la única de las tres grandes iglesias parroquiales de la ciudad que sobrevivió intacta al conflicto.​ Arquitectura Su nave mide 37 m de altura y es casi tan alta como la iglesia de Santa María de Lübeck.​ De hecho, es la segunda nave más alta de cualquier iglesia gótica de ladrillo.​ Sus pórticos norte y sur recuerdan los brazos de un crucero y el hastial sur está ricamente decorado.​ Del mobiliario medieval de la iglesia de San Nicolás se conservan la pila bautismal de granito de finales del siglo XIII y el altar naval realizado a principios del siglo XVI.​ Sin embargo, el interior se caracteriza por su mobiliario de estilo barroco.​ Galería Véase también Anexo:Iglesias más altas del mundo Anexo:Iglesias más altas de Alemania Referencias Enlaces externos «Iglesia de San Nicolás» (en inglés). Structurae. Consultado el 12 de agosto de 2022. Restauración del interior www.franziskakrieck.com. Consultado el 12 de agosto de 2022.
Église Saint-Nicolas de Wismar

L'église Saint-Nicolas (St.-Nikolai-Kirche) est une église gothique de Wismar en Allemagne, chef-d'œuvre du gothique tardif du nord de l'Europe. Elle a été bâtie de 1381 à 1487. Elle est placée sous le vocable de saint Nicolas, patron des pêcheurs et des marins. Saint-Nicolas est une église luthérienne-évangélique placée sur la liste du patrimoine mondial de l'UNESCO depuis 2002. Historique Description L'église de briques est construite sur le modèle de l'église Sainte-Marie de Lübeck. Illustrations Dimensions Hauteur de la tour : 64 m (autrefois: 120 m) Longueur : 85 m Largeur maximale : 58 m Nef principale : 37 m x 10,5 m Côtés : 18,5 m x 5,5 m Épaisseur des murs de la tour : 4,5 m Épaisseur des murs des chapelles latérales : 1,2 m Périmètre des piliers du vaisseau central : 8 m Source (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Nikolaikirche (Wismar) » (voir la liste des auteurs). Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Ressource relative à l'architecture : Structurae Ressource relative à la musique : MusicBrainz Portail du patrimoine mondial Portail de l’architecture chrétienne Portail du protestantisme Portail du Mecklembourg-Poméranie-Occidentale