NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Mikołaja w Wismarze

Kościół św. Mikołaja w Wismarze (niem. Nikolaikirche (Wismar)) – jest jednym z trzech głównych kościołów (niem. Hauptkirche) w Wismarze obok kościoła Mariackiego i kościoła św. Jerzego. Należy do największych osiągnięć architektury późnogotyckiej w Europie północnej. Został wzniesiony w latach 1381–1487 jako kościół żeglarzy i rybaków. Kościół św. Mikołaja jest częścią Starego Miasta w Wismarze, które w 2002 zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Obecnie jest własnością miasta Wismar i służy miejscowej wspólnocie luterańskiej jako jej kościół parafialny. Architektura Kościół św. Mikołaja został wzniesiony w stylu północnoniemieckiego gotyku ceglanego jako trzynawowa bazylika z kaplicami bocznymi, prezbiterium i wieńcem kaplic w obejściu. Zarówno w nawie północnej jak i południowej zamarkowany jest transept; nie jest on jednak klasycznym transeptem, ponieważ nie łączy się on bezpośrednio z nawą główną i nie osiąga jej wysokości. Kościół św. Mikołaja został w swym zasadniczym zrębie zbudowany w oparciu o wzór kościoła Mariackiego, a ten z kolei był wznoszony na wzór kościoła Mariackiego w Lubece. Wieża kościelna miała pierwotnie wysokość 120 m. 8 grudnia 1703 szpiczasty hełm wieży został zniszczony w wyniku burzy. Spadające części hełmu przebiły dach nawy głównej i wyrządziły duże szkody wewnątrz kościoła, który został odbudowany dopiero w 1867. Masywna sylwetka kościoła św. Mikołaja tworzy jeszcze i dzisiaj razem z pozostałymi dużymi kościołami: Mariackim i św. Jerzego charakterystyczny akcent w sylwetce architektonicznej miasta. Wymiary Wysokość wieży: 64 m (do 1703: 120 m) Łączna długość: 85 m Maksymalna szerokość: 58 m Nawa główna: wysokość 37 m, szerokość 10,5 m Nawy boczne: wysokość 18,5 m, szerokość 5,5 m Grubość ścian wieży: 4,5 m Grubość ścian kaplic: 1,20 m Obwód filarów nawy głównej: 8 m Ilość cegieł zużytych do budowy: ok. 3 mln Zobacz też Europejski Szlak Gotyku Ceglanego Bibliografia Josef Adamiak, Rudolf Pillep: Zabytki architektury i sztuki NRD. Przewodnik, wyd. Wydawnictwo Arkady, Warszawa, 1989, ISBN 83-213-3410-5. Friedrich Schlie: Die Kunst- und Geschichts-Denkmäler des Grossherzogthums Mecklenburg-Schwerin. II. Band: Die Amtsgerichtsbezirke Wismar, Grevesmühlen, Rehna, Gadebusch und Schwerin, Schwerin 1898, wznowienie: Schwerin 1992, ISBN 3-910179-06-1. Linki zewnętrzne Stralsund i Wismar – dwa miasta na liście UNESCO
Borgwallsee

Der Borgwallsee ist ein See südwestlich der Stadt Stralsund im Landkreis Vorpommern-Rügen in Mecklenburg-Vorpommern. Lage Er liegt auf dem Gemeindegebiet von Lüssow (bei Stralsund), das Südufer bildet die Grenze zur Gemeinde Steinhagen (Vorpommern), das Westufer zur Gemeinde Pantelitz. Der See hat eine ungefähre Länge von 3,6 Kilometern, eine Breite von 1,8 Kilometern und eine durchschnittliche Tiefe von 2,4 Metern. Im Südwesten schließen sich bis zu zwei Meter mächtige Durchströmungsmoore und Wälder an, die restlichen Uferseiten werden landwirtschaftlich genutzt. Der See entstand während der Weichseleiszeit und ist wahrscheinlich Produkt flachgründiger Ausschürfungen eines Gletschers. Ursprünglich bestand eine bis zu 17 Meter tiefe Verbindung mit dem Pütter See, die sich mit Faulschlamm und Torf füllte. Dies belegen Rammkernsondierungen. Nach Westen fließt das Seewasser durch ein Wehr reguliert über die Barthe ab. Der Mühlgraben durchfließt den See vom Krummenhagener See im Süden kommend nach Norden in Richtung Pütter See. Borgwall (Burgwall) Der Name des Borgwallsees lässt auf eine, ehemals an seinen Ufern gelegene, Befestigung schließen. So ist auf der nordwestlich gelegenen Halbinsel des Sees (Dezimalgradkoordinaten 54.273986 / 12.99523), wenige Meter östlich des Abflusses der Barthe eine Fluchtburg aus der Slawenzeit belegt, welche heute, außer anhand einer Erhebung, nicht mehr erkennbar ist. Anfang des 19. Jahrhunderts ist dieser Burgwall bereits nicht mehr vorhanden und findet somit in von Hagenows Karte Neuvorpommerns und Rügen aus dem Jahre 1839 keinen Nennung. Zu dieser Zeit ist, auf der besagten Karte von Hagenows, am ehemaligen Standort des Burgwalls eine Siedlung mit dem Namen Borgwall (1888 Fischerhaus Borgwall) verzeichnet, von welcher heute noch die Fundamentreste von mindestens 2 einst gewesener Gebäude vorhanden und erkennbar sind. Der Burgwall am Borgwallsee wird zusammen mit dem ehemals vorhandenen Burgwall auf dem Schloßberg südwestlich von Pantelitz (Dezimalgradkoordinaten 54.293121 / 12.961217) und dem Burgwall bei Altenhagen (Dezimalgradkoordinaten 54.256431 / 12.777306) in einem Verbund von Verteidigungsanlagen aus der Slawenzeit gesehen. Historische Nutzung Ab dem Jahr 1242 erfolgte eine Befischung durch das Kloster Neuenkamp. Ab dem Jahr 1256 wurde der Mühlengraben angelegt, um die nahe gelegene Stadt Stralsund mit Trinkwasser zu versorgen und um Wassermühlen anzutreiben. Der See ist Bestandteil des Naturschutzgebietes Borgwallsee und Pütter See und dient der Stadt Stralsund als Trinkwasserreservoir. Das seit 1894 bestehende Wasserwerk Lüssow befindet sich am Nordostufer. Durch die Nutzung sind das Befahren des Sees und das Baden nicht erlaubt. Siehe auch Liste der Seen in Mecklenburg-Vorpommern Literatur Umweltministerium Mecklenburg-Vorpommern (Hrsg.): Borgwallsee und Pütter See 311 in: Die Naturschutzgebiete in Mecklenburg-Vorpommern. Demmler-Verlag, Schwerin 2003, ISBN 3-910150-52-7, S. 198f. Weblinks Einzelnachweise
Borgwallsee

Borgwallsee is a lake in Mecklenburg-Vorpommern, Germany, at an elevation of 13.2 m (43 ft). Its surface area is 3.89 km2 (1.50 sq mi). The average depth is 2.4 m (7 ft 10 in). Apart from the woods on the southern shore, the area surrounding the lake is used widely for agriculture. Borgwallsee is a drinking water reservoir serving the city of Stralsund. As such, water activities are restricted and bathing is allowed only in designated areas. References External links Nixdorf, B.; et al. (2004), "Borgwallsee", Dokumentation von Zustand und Entwicklung der wichtigsten Seen Deutschlands (in German), Berlin: Umweltbundesamt, p. 22 Media related to Borgwallsee at Wikimedia Commons
Lago Borgwall

El lago Borgwall (en alemán: Borgwallsee) es un lago situado en el distrito de Pomerania Occidental-Rügen, en el estado de Mecklemburgo-Pomerania Occidental (Alemania), a una altitud de 13.2 metros; tiene un área de 389 hectáreas.​​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Lago Borgwall.
Borgwallsee

Borgwallsee (svenska: Borgwallsjön) är en insjö i det nordtyska förbundslandet Mecklenburg-Vorpommern. Sjön är belägen 5 kilometer sydväst om Stralsund i distriktet Vorpommern-Rügen. Sjön Borgwallsee avvattnas av ån Barthe, som rinner i västlig riktning och mynnar ut i Östersjön väster om staden Barth. Naturskydd Sjön är belägen i naturskyddsområdet Borgwallsee und Pütter See, som inrättades 1967. Källor Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Borgwallsee.
HMS Otus (S18)

HMS Otus (S18) je diesel-elektrická ponorka britského královského námořnictva třídy Oberon. Ve službě byla od roku 1963. Po vyřazení byla přeměněna muzejní loď. Nachází se v německém přístavu Sassnitz na ostrově Rujána. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu HMS Otus na Wikimedia Commons
Otus (U-Boot, 1963)

Otus, auch HMS Otus, ist ein U-Boot der Oberon-Klasse der britischen Royal Navy aus dem Jahr 1963. Geschichte Unter dem Namen gab zuvor die es HMS Otus (N92), ein Boot der Odin-Klasse. Das Boot lief 1928 vom Stapel und wurde 1946 verschrottet. Im Jahr 1963 wurde unter diesem Namen das U-Boot der Oberon-Klasse in den Dienst der Royal Navy gestellt. Es versah seinen Dienst im Ersten U-Boot-Geschwader. Die ersten Missionen der Otus umfassten groß angelegte Raketenversuchsübungen im Atlantischen Ozean und Besuche in den Vereinigten Staaten und in Halifax (Kanada). 1977 nahm sie an der „Silver Jubilee“-Flottenparade in Spithead teil. Im Juli 1987 nahm sie mit U-Boot-Fahrern aus Großbritannien und anderen Staaten an Erprobungen zu Notausstiegen im Bjørnafjord in der Nähe von Bergen (Norwegen) teil. Diese Tests begannen bei einer Tiefe von 30 Metern. Bei einer Tiefe von 90 Metern begannen die ersten Personen, das U-Boot zu verlassen. Am Ende der Versuche erreichten zwei U-Boot-Fahrer eine Tiefe von 183 Metern zum Aussteigen. Damit wurde ein neuer Weltrekord aufgestellt, der bis heute nicht gebrochen wurde. Die beiden Rekordbrecher waren der Kommandant der U-Boot-Fluchttrainingseinrichtung der HMS Dolphin in Gosport, der andere ein Unteroffiziersausbilder derselben Einrichtung. Beide erlitten keine bleibenden Schäden und kehrten in den normalen Dienst zurück. Sie erhielten für diese Tat in den folgenden Jahren militärische Auszeichnungen der Royal Navy. Die Otus war unter anderem während des Falklandkrieges 1982 und des Golfkrieges 1991 im Rahmen der Operation Granby im Persischen Golf im Einsatz. Nach 28 Dienstjahren wurde die Otus 1991 außer Dienst gestellt. Später wurde das Boot von einem deutschen Unternehmer gekauft. Nach der Überführung nach Deutschland wurde es in der Volkswerft Stralsund außenbords überholt und bekam einen neuen Anstrich in Originalfarbe. Seitdem ist die Otus als U-Boot-Museum „Erlebniswelt U-Boot“ im Sassnitzer Stadthafen zu besichtigen. Weblinks Erlebniswelt U-Boot Einzelnachweise
HMS Otus (S18)

HMS Otus is een onderzeeër uit de Oberon-klasse, die werd gebruikt door de Britse marine. Deze onderzeeër werd in 1963 in gebruik genomen door de Britse marine en is onder andere gebruikt op de Falklandeilanden. In totaal zijn er 27 van dit soort schepen gebouwd. Ook de Canadese, Australische en Chileense marine hebben deze onderzeeërklasse in dienst gehad. Dit type boot stond vooral bekend om zijn stille motor en had daarom ook de bijnaam Silent Hunter. De Britse marine maakte 28 jaar lang gebruik van die boot. Daarna is het in de haven van het Duitse Sassnitz neergelegd. Sinds 2002 is het daar in gebruik als U-boot-museum en krijgen een bezoekers een idee hoe het leven in de jaren '60, '70 en '80 op een onderzeeër moet zijn geweest.
HMS Otus (1962)

HMS Otus był okrętem podwodnym Royal Navy typu Oberon zwodowanym w 1962. Okręt został wycofany ze służby w latach 90. i jest obecnie okrętem muzeum w Niemczech. Budowa Został zbudowany w 1962 w stoczni Scotts Yard w Greenock, w Szkocji. Testy podwodne przeszedł w wodach szkockich, głównie w Loch Long i Loch Fyne. Jego numer taktyczny (S18) był wymalowany białą farbą na kiosku do 1964 roku kiedy znakowanie w ten sposób okrętów zostało zaniechane. Służba w Royal Navy Pierwszym zadaniem „Otusa” było między innymi przeprowadzenie dużych ćwiczeń rakietowych na Oceanie Atlantyckim oraz wizyta w USA i Kanadzie. „Otus” brał udział w 1977 w Srebrnym Jubileuszu floty na akwenie Spithead, gdzie był częścią flotylli okrętów podwodnych. Okręt uczestniczył w operacji Granby podczas I wojny w zatoce perskiej. Ćwiczenia ucieczki na dużej głębokości W lipcu 1987 roku grupa brytyjskich i międzynarodowych podwodniaków wzięła udział w ćwiczeniach na pokładzie „Otusa” w Bjornafjorden niedaleko Bergen w Norwegii. Sprawdzali oni na coraz większych głębokościach jak wiele może wytrzymać człowiek. Dwóch nurków doszło do głębokości 183 metrów ustanawiając nowy rekord świata, który do dzisiaj nie został pobity. Obaj nie odnieśli żadnych długofalowych powikłań zdrowotnych i zostali uhonorowani przez Imperium Brytyjskie za ten wyczyn. Wycofanie ze służby i stworzenie Muzeum „Otus” został wycofany ze służby we wczesnych latach 90. i pozostawał w Portsmouth przez kilka lat. Został on później zakupiony przez niemieckiego biznesmena, który zacumował go w porcie Sassnitz na wyspie Rugia w Niemczech aby pełnił rolę pływającego morskiego muzeum. Dowódcy okrętu Bibliografia James Colledge: Ships of the Royal Navy: The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy. Londyn: Chatham Publishing, 2006. ISBN 978-1-86176-281-8.
Marienkirche, Neubrandenburg

Marienkirche (St. Mary's Church), a hall church in the North German red brick Gothic style, completed in 1298, was the main church of the city of Neubrandenburg. It has been transformed into a concert hall, designed by Pekka Salminen, which opened in 2001. It then was rededicated as the Konzertkirche (Concert Church). It is widely known for its renowned Philharmony (Neubrandenburger Philharmonie). History The Marienkirche, which had been badly damaged in the 17th and 18th centuries, was repaired and rebuilt from 1832 to 1841. In the final days of World War II, it was again seriously damaged. The town of Neubrandenburg decided to convert the ruined church into a concert hall, and restored and renovated it in the 1980s and 1990s. A European architectural competition was arranged in 1996. The implemented plan is based on the winning proposal of Finnish architect Pekka Salminen. Architecture of the concert hall The church hall is divided by an acoustic wall (which also acts as a fire screen) into a foyer and a shoebox-shaped concert hall. The hall is implemented in the old walls as a "house within a house", keeping the historic parts visible. A suspended glass ceiling made of glass pyramids in different shapes enhances the acoustics of the hall. The concert hall also serves other functions. Depending on the setup, it has up to 1,100 seats. References Literature Jacob Friedrich Roloff: Erinnerungen an Friedrich Wilhelm Buttel. Commissionsverlag Gustav Lange, Berlin 1870 (in German) Volker Schmidt: Neubrandenburg. Ein historischer Führer. Hinstorff, Rostock 1997, ISBN 3-356-00726-2, pp. 85–87. (in German) External links Konzertkirche website Pictures on PES-Architects web site
Kościół Mariacki w Neubrandenburgu

Kościół Mariacki (niem. Marienkirche) – dawna gotycka świątynia luterańska znajdująca się w niemieckim mieście Neubrandenburg. Zniszczona podczas II wojny światowej, otwarta w 2001 roku po odbudowie jako sala koncertowa. Historia Decyzję o budowie świątyni podjęto wraz z założeniem miasta w 1248. Pierwotnie planowano ją jako dwuwieżową bazylikę z kamienia polnego, projekt zmieniono w trakcie budowy na trójnawową halę z jedną wieżą. W 1298 konsekrowano ołtarz główny. W drugiej połowie XIV wieku ukończono budowę wieży. Kościół został zniszczony podczas pożarów miasta z 1614 i 1676, a w 1655 wieża spłonęła wskutek uderzenia pioruna. Kościół został wyremontowany w latach 1832–1841 pod okiem Friedricha Wilhelma Buttela. Świątynia została zniszczona wskutek pożaru w nocy z 29 na 30 kwietnia 1945, w ostatnich dniach II wojny światowej. W latach 60. planowano rozbiórkę ruin kościoła. W 1975 roku zawarto porozumienie między Ewangelicko-Luterańskim Kościołem Krajowym Meklemburgii a władzami miasta i powiatu, na mocy którego budynek został zakupiony przez miasto, a rok później rozpoczęto odbudowę gmachu z przeznaczeniem na salę koncertową. W 1983 wzniesiono dach i iglicę wieży. Po zmianach politycznych z lat 1989–1990 podjęto decyzję o zmianie wyglądu świątyni, a w 1996 ogłoszono międzynarodowy konkurs architektoniczny na projekt adaptacji dawnego kościoła na salę koncertową, który zwyciężył fiński architekt Pekka Salminen. 13 lipca 2001 miało miejsce otwarcie budynku po odbudowie, a we wrześniu 2002 w wieży kościoła otwarto wystawę stałą poświęconą gotykowi ceglanemu. 24 czerwca 2007 poświęcono pięć nowych dzwonów, które zawisły na wieży. Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, pierwotnie trójnawowa o układzie halowym. Od zachodu dostawiono wysoką na 88 m wieżę z 30-metrową iglicą i tarasem widokowym na wysokości 45 m. Wschodni szczyt dekorują liczne blendy i maswerki. W prezbiterium ustawiono 70-głosowe organy, ufundowane przez przedsiębiorcę Günthera Webera i wykonane w 2017 roku przez przez dwa warsztaty organowe – Johannes Klais Orgelbau i Karl Schuke Berliner Orgelbauwerkstatt. W 2007 roku na wieży kościoła zawieszono pięć brązowych dzwonów, odlanych w ludwisarni Bachert w Karlsruhe, o imionach: Marienglocke, Johannesglocke, Gebetsglocke, Sakramentsglocke i Lob- und Dankesglocke. Galeria Przypisy
Церковь Святой Марии (Нойбранденбург)

Церковь Святой Марии (нем. Marienkirche) — концертный зал Нойбранденбурга (с 2001 года — после перестройки), ранее (до 1945 года) — главная приходская церковь города. Сооружение выполнено в стиле северогерманской готики. Башня церкви имеет высоту 90 метров и является самым высоким сооружением в Нойбранденбурге. Современному кирпичному сооружению предшествовала первая деревянная церковь, которая была построена вскоре после основания города. Нынешнее готическое здание было построено поэтапно — от алтаря в 1298 году до строительства церковной башни в XIV веке. Церковь была освящена в 1298 году епископом Хафельбергским. Церковь неоднократно подвергалась частичным разрушениям из-за войн (Тридцатилетняя и др.) и пожаров, но каждый раз восстанавливалась. С 1832 по 1841 г. комплексным восстановлением церкви занимался Ф. В. Баттель. В ходе Второй мировой войны, в 1945 году, церковь была частично разрушена (остались наружные стены и основание башни) в ходе советского контрнаступления на Германию. В течение следующих 30 лет предпринимались попытки восстановления, но они не увенчались успехом. Только в 1975 году, после того как собственником церкви (точнее того, что от неё осталось) стал город, было решено реконструировать её в концертный зал. С середины 1970-х до 1990-х годов работы по реконструкции велись под руководством Йозефа Вальтера. Концертный зал был построен в 1996 году финским архитектором Пеккой Салминен. 13 июля 2001 года состоялся концерт открытия. В 2007 году в башне церкви были установлены новая колокольня и пять колоколов. Праздничное освящение колоколов состоялось 24 июня 2007 года. Одна из ключевых работ северогерманской кирпичной готики. Церковь Святой Марии имеет долгую и насыщенную историю. Церкви уже более 700 лет, она множество раз была разрушена, перестраивалась и восстанавливалась. После Второй мировой войны, сохранились лишь некоторые наружные стены и части башни. Сегодня здание гордо и мощно простирается в небо, и внешне ничто не напоминает о тяжёлом прошлом. Однако это был тернистый путь, выложенный из новых и новых идей, принятии нестандартных решений, массы усилий, которые в конечном итоге привели к чему-то особенному — одному из самых впечатляющих концертных залов Германии. Финский архитектор профессор Пекка Салминен интегрировал современный концертный зал в исторические кирпичные стены, тем самым создав симбиоз старого и нового. Информация с официального сайта Уникальной архитектурной особенностью является восточный фронтон церкви. Формы Страсбургского собора перенесли в кирпич. В дальнейшем подобный элемент встречается в городских воротах Нойбранденбурга, в церкви Святой Марии в Пренцлау и кафедральном храме Святого Якуба в Щецине. Галерея Примечания
Großer Labussee

Der Große Labussee (slaw. labut = Schwan) liegt in der Mecklenburgischen Seenplatte im Müritz-Nationalpark etwa zehn Kilometer südwestlich von Neustrelitz zwischen den Dörfern Zwenzow und Klein Quassow. Er gehört zur sogenannten sonstigen Binnenwasserstraße des Bundes Quassower Havel, die rechtlich zur Oberen Havel-Wasserstraße zählt. Zuständig ist das Wasserstraßen- und Schifffahrtsamt Oder-Havel. Der See hat eine annähernd dreieckige Gestalt. Nach Norden besteht über einen etwa 600 Meter langen Kanal eine Verbindung zum Useriner See, der von der Havel durchflossen wird. Am Südende dieses Kanals befindet sich die erste Schleuse der Havel, die Schleuse Zwenzow. Die Havel selbst verläuft vom Useriner See über Useriner Mühle nordöstlich vom Großen Labussee nach Klein Quassow und von dort in östlicher Richtung als Quassower Havel zum Woblitzsee. Vom Ostufer des Großen Labussees verbindet ein etwa 600 Meter langer Kanal den See mit der etwa drei Kilometer langen Quassower Havel und über diese mit der Oberen Havel-Wasserstraße. Siehe auch Liste der Seen in Mecklenburg-Vorpommern Einzelnachweise Weblinks
Großer Labussee

Großer Labussee is a lake in the Mecklenburg Lake District, in Germany. It is situated in the district of Mecklenburgische Seenplatte of the state of Mecklenburg-Vorpommern. Most of the lake is in the municipality Userin, with a small southern part in the municipality Wesenberg. The lake has an elevation of 57.5 metres (189 ft) and its surface area is 3.3 square kilometres (1.3 sq mi). The River Havel flows through the Großer Labussee, entering via a channel and lock at Zwenzow from the Useriner See, and exiting via another channel to the Woblitzsee. The Havel is generally navigable downstream of Zwenzow lock, but upstream of the lock powered craft are prohibited. Navigation is administered as part of the Obere Havel-Wasserstraße. References External links Nixdorf, B.; et al. (2004), "Großer Labussee", Dokumentation von Zustand und Entwicklung der wichtigsten Seen Deutschlands (in German), Berlin: Umweltbundesamt, p. 113
Lago Großer Labus

El lago Großer Labus (en alemán: Großer Labussee) es un lago situado en el distrito de Llanura Lacustre Mecklemburguesa, en el estado de Mecklemburgo-Pomerania Occidental (Alemania), a una altitud de 57.5 metros; tiene un área de 330 hectáreas.​​ El río Havel fluye a través de este lago. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Lago Großer Labus.
Aeroporto di Rechlin-Lärz

L'aeroporto di Rechlin-Lärz, o più correttamente campo d'aviazione di Rechlin-Lärz (in tedesco Flugplatz Rechlin-Lärz, più recentemente indicato come Müritz Airpark, è un piccolo aeroporto, indicato verkehrslandeplatz secondo le normative tedesche, situato tra i ai comuni di Lärz e Rechlin, nel Meclemburgo. Già aeroporto militare, è attualmente utilizzato come aeroporto civile; dotato di pista con superficie in calcestruzzo di 2 380 m × 50 m e orientamento 07/25, è approvato per accogliere aerodine fino alle 14 tonnellate di peso. Voci correlate Erprobungsstelle Rechlin Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Aeroporto di Rechlin-Lärz Collegamenti esterni (DE, EN) Sito ufficiale, su mueritz-airpark.de.
Base aérea de Rechlin–Lärz

A Base aérea de Rechlin–Lärz (IATA: REB, ICAO: EDAX) (em alemão: Flugplatz Rechlin-Lärz) é uma base aérea na vila de Rechlin, na Alemanha. Durante a Guerra Fria, a base foi usada pela URSS, porém actualmente a actividade aérea na base está actualmente encerrada, porém as instalações continuam lá, assim como a pista, que é usada para várias actividades civis e militares. A base foi preparada em 1935 para a Luftwaffe, servindo durante vários anos como o centro de testes de aeronaves. A Kampfgeschwader 200 trabalhou nesta base, pilotando muitas aeronaves revolucionárias e outras capturadas ao inimigo. Referências
Urkevitz

Urkevitz ist eine unbewohnte Insel in der Schutzzone II (Pflege- und Entwicklungszone) des Nationalparks Vorpommersche Boddenlandschaft. Sie liegt in der Ostsee zwischen den Inseln Rügen und Ummanz; im Westen begrenzt die Insel den Varbelvitzer Bodden. Von der Insel Rügen wird sie vom Wittenberger Strom getrennt. Die Insel ist etwa 1000 Meter lang, bis zu 300 Meter breit und 5,3 Meter hoch. Urkevitz gehört zur Gemeinde Ummanz. Sie ist wie die Nachbarinseln Liebes, Mährens und Wührens ein Vogelschutzgebiet. Eine Brücke führt von Ummanz nach Urkevitz, die Insel darf aber nicht betreten werden. Nachweise
Urkevitz

Urkevitz (German pronunciation: [ˈʊʁkəvɪts]) is an uninhabited German island in the Baltic Sea. It lies in between the islands of Rügen and Ummanz and is less than 100 metres from the latter. The island is about 1,000 metres long, up to 300 metres wide and up to 5 metres above sea level. It is located in the Western Pomeranian Lagoon Area National Park. Like its neighbouring islands, Liebes, Mährens and Wührens, it is a bird reserve. A bridge runs from Ummanz to Urkevitz, but the island is out-of-bounds to the public. References