NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gänsewerder

Gänsewerder is a tiny uninhabited German island in the Schaproder Bodden, a lagoon on the Baltic Sea coast, 400 metres east of the Gellen Peninsula on Hiddensee. It is part of the Western Pomerania Lagoon Area National Park and is out of bounds to the public. The surface of Gänsewerder is flat, sandy and damp, and only reeds and small plants grow there. There is a small pond in the northeast of the island. The island has an oval shape and slopes along its longer axis from southwest to northeast. It measures about 328 by 155 metres and has an area of some 4 hectares. When the national park was established, Gänsewerder (like the Gellen) was a coastal nesting area for birds, but is no longer. The island of Fährinsel off Hiddensee, which is inhabited by several species of bird, is managed as one area along with the Gellen and Gänserwerder. References
Gänsewerder

Gänsewerder​ es una pequeña isla deshabitada de Alemania​ que se encuentra en la Bodden Schaproder, una laguna en la costa del mar Báltico, a 400 metros al este de la Península Gellen, en Hiddensee. Es parte del área del parque nacional de la laguna de Pomerania occidental y su acceso está restringido para el público. La superficie de Gänsewerder es plana, arenosa y húmeda, y solo pequeñas plantas sólo crecen allí. Hay un pequeño estanque en el noreste de la isla. La isla tiene una forma ovalada y se inclina a lo largo de su eje más largo de suroeste a noreste. Mide alrededor de 328 por 155 metros y tiene una superficie de unas 4 hectáreas. Véase también Geografía de Alemania Geografía de Europa Referencias
Findlingsgarten Zitterpenningshagen

Der Findlingsgarten Zitterpenningshagen ist eine Ausstellung von Findlingen im Landkreis Vorpommern-Rügen. Lage Der Findlingsgarten Zitterpenningshagen liegt im gleichnamigen Dorf Zitterpenningshagen, ungefähr 5 Kilometer südlich der Hansestadt Stralsund im Landkreis Vorpommern-Rügen. Er wurde 2006 nach jahrelanger Vorarbeit fertiggestellt. Zu erreichen ist der Garten über die Bundesstraße 96, Abfahrt Teschenhagen und aus Stralsund über Voigdehagen. Der Garten Der Findlingsgarten beherbergt etwa 32 Findlinge verschiedener Größen, welche durch die letzte Eiszeit durch das Eis hierher transportiert worden sind. Das Eis formte die Landschaft des heutigen Norddeutschen Tieflandes und ließ bei seinem Rückzug zahlreiche Findlinge zurück. Im Findlingsgarten selbst sind zahlreiche Tafeln aufgestellt, welche Erklärungen über die Findlinge bereithalten. Weiterhin sind auch Tafeln vorhanden, die über den Kiesabbau in der Region Zitterpenningshagen informieren und über die Geschichte des Ortes selbst. Eine weitere Tafel listet die Findlinge auf, welche sich in dem Garten befinden, die Steine selbst sind nummeriert, um die Zuordnung zu erleichtern. Der größte Findling liegt auf einer kleinen Erhöhung in der Mitte des Findlingsgartens und wiegt 18 Tonnen. Dieses Exemplar sticht aus den anderen Findlingen heraus und besteht aus Granit. Die meisten Gesteine sind Granite, Quarzite, Amphibolite, Kalksteine und Sandsteine. Liste der Findlinge im Findlingsgarten Die Liste befindet sich auch auf einer Tafel im Findlingsgarten. Da die Steine nummeriert sind, kann man anhand dieser Tabelle die Steine zuordnen. Nicht alle Steine können im Einzelnen mit dem genauen Alter belegt werden. Das Alter der Gesteine sind von Geologen geschätzte Angaben. Biotop An den Findlingsgarten selbst schließt sich ein Biotop mit Rundweg an. Zahlreiche Pflanzenarten sind dort zu finden, auch ist dieses Biotop sehr reich an Pilzen. In der Mitte des Biotops befindet sich ein kleiner Tümpel, welcher aber mittlerweile schon stark zugewachsen ist. Kurz nach der Eröffnung des Findlingsgartens wurde dort auch ein Insektenhotel aufgestellt. Initiatoren und Beteiligte Initiator des Findlingsgartens sind der Diplom-Ingenieur Wolfgang Mamat, der Landwirt Aurel Hagen und die Gemeinde Wendorf. Zahlreiche weitere Firmen waren an dem Aufbau des Findlingsgartens beteiligt. So wurde der 18 Tonnen schwere Granitstein auf dem Acker „Ground Zero“ von Aurel Hagen gefunden und zum Findlingspark transportiert. Weiter wurde der Platz des Findlingsparkes durch den Landwirt Aurel Hagen zur Verfügung gestellt. Unter Beteiligung des Amtes Niepars wurden die Tafeln aufgestellt und Wege aus Kies angelegt. Weblinks Literatur über Findlingsgarten Zitterpenningshagen in der Landesbibliographie MV Einzelnachweise
Ескер

Ескерът е изпъкнала релефна форма с ледников произход. Той има издължена форма, прилича на нисък рид или вал с височина от 5 до 10 м, ширина от 10 до 100 м и дължина, която може да достигне десетки километри. Название Думата ескер (esker, eskar, eschar) произлиза от ирландския език, където означава „вал, разграничителен насип между две равнини“. Същите форми в Швеция се наричат оз или уз (az, os), което означава почти същото – хребет, вал. Произход Ескерите привличат вниманието с това, че не са съгласувани с посоката на останалите релефни форми, които са с тектонски произход. Повечето съвременни ескери са се появили през последното, плейстоценско заледяване. Смята се, че са останки от коритата на древни подледникови реки, които са влачили и натрупали големи количества акумулативен материал – морени, чакъл или пясък. Това показват и пробите от вътрешността на ескерите. Често склоновете са доста стръмни, до 45°, а повърхността е заравнена. Ескерите могат да се окажат прекъснати от последвали въздействия. Разпространение Най-често ескери могат да се видят в северозападна Русия, Финландия, Швеция, Естония, Латвия. В Швеция ескерът Упсалесен е дълъг 250 км и минава през известния град Упсала. Близо до него е Баделундесен, дълъг 300 км. В щата Масачузетц се намира Големият ескерен парк, където един от ескерите е висок 30 м. Други 1000 ескера има в щата Мичиган. Най-дългият известен ескер се намира в Канада, край река Телон. Той може да се проследи в продължение на 800 км. Бележки
Esker

Esker je geomorfologická forma vzniklá činností ledovce. Vzniká ukládáním sedimentů podledovcových řek při jejich ústí nebo výplní podledovcových tunelů. Eskery mají tvar vlnících se úzkých hřbetů, připomínajících železniční násep. Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu esker na Wikimedia Commons
Ås (geologi)

For alternative betydninger, se Ås. (Se også artikler, som begynder med Ås) En ås er en aflang bakke, som er dannet af smeltevandsaflejringer i en tunnel under en gletsjer. Inde i gletsjeren er der sten (sedimenter fra Norge, Sverige og Finland). Under gletsjeren løber der vand i en tunnel. Når gletsjeren smelter meget, løber der meget vand. I vandet er der store og små sten/sedimenter fra gletsjeren, som bliver lagt (aflejret) på jorden, når vandet ikke strømmer så hurtigt. Når vandet strømmer helt langsomt, aflejres små sten, og når der er mere vand i tunnelen, bliver kun de største sten liggende. Det indebærer, at i en ås ligger stenene sorterede. Derfor har man gravet mange åse væk – det er jo nemt at finde sten i en bestemt størrelse i en ås. Åse kan være kilometerlange. Danske åse Danske eksempler er: Skuldelev Ås, Mogenstrup Ås (stærkt ødelagt af grusgravning) Køge Ås (stærkt ødelagt af grusgravning) Falske åse Jyske Ås i Vendsyssel er ingen ås men – formentlig – en randmorænedannelse. Romeleåsen, Linderödsåsen, Søderåsen og Hallandsåsen i Skåne er heller ikke smeltevandsaflejringer, men aflange horste. Der findes dog også smeltevandsaflejrede åse i Skåne, fx Knivsåsen øst for Dalby og Lövestads åse. Eksterne henvisninger http://www.danskebjerge.dk/artikler-danskeaase1.htm ("Danskebjerge.dk's tema om danske åse") What is an esker? Arkiveret 20. februar 2006 hos Wayback Machine (engelsk)
Óz (forma)

Az óz egy jégkorszakból fennmaradt felszíni felhalmozódási forma. Közép- és Észak-Európában a Skandináviából érkező belföldi jégtakaró olvadási folyamataihoz köthető az ózok kialakulása. Kialakulás Az ózokat a szubglaciális olvadékvíz alakította ki. A belföldi jégtakaró nagy mennyiségű hordalékot (homokot, különböző méretű kőtömböket) szállított Skandináviából. A jégmező növekedési bázisától eltávolodva a kőzettörmelék a jég belsejében utazott tovább egészen a jégmező déli, olvadási zónájáig. Az olvadási zónában az olvadékvíz a jég alatt, de a föld felszínén kanyarogva az alacsonyabb terep felé igyekezett. Az áramló víz hosszú, kanyargós hátakba rendezte a jégből kiolvadt törmeléket. Egyes elképzelések szerint az ózok nem a földfelszínen, hanem a jégtestben magában alakultak ki és a jég elolvadásakor rakódtak le a földfelszínre. (Ezt alátámasztja, hogy egyes ózok áthúzódnak az alacsonyabb vízválasztókon is.) Az ózok belső szerkezete folyóvízi kialakulásra utal. Anyaguk jól osztályozott kavics, homok és kőzetliszt. Forma és méret Az ózok a szinuszgörbéhez hasonlóan kígyóznak az egykori vízáramlás irányában. Méreteik igen sokfélék, a néhány tíz méteres hossztól a több száz kilométeres hosszúságig váltakozik. A néhány száz méteres ózok kb. 3 méteres magasságot érnek el, míg a 10 kilométernél hosszabbak akár 100 méter magasak is lehetnek. A hátak magassága néhol egyenletes, szinte gátszerű, másutt hepehupás, megszakításokkal teli. A kanadai Nunro-óz 400 kilométer hosszú, és több kilométer széles, magassága eléri a 88 métert. A leghosszabb azonban a svéd Uppsala-óz, amely 450 kilométeren át nyújtózik a tájon. Európában Svédországban, Finnországban, Fehéroroszországban és a Germán-Lengyel síkságon láthatunk ózokat. Észak-Amerikában tömegesen fordulnak elő Michigan és Maine államokban, illetve Kanadának a Labrador-öbölt övező régióiban. Források Általános Természetföldrajz; Nemzeti Tankönyvkiadó; Budapest 1998; ISBN 963-18-8928-9
Esker

Een esker of smeltwaterrug is een heuvel in het landschap of onder de grond die is veroorzaakt door smeltwater onder een ijskap, zoals een gletsjer. Deze heuvel bestaat uit glaciofluviaal sediment (zand vermengd met grind en keien die klein genoeg waren om door het water te worden meegenomen) dat is achtergelaten in de bedding van de smeltwaterstroom. Eskers kunnen honderden kilometers lang zijn en tientallen meters hoog, volgen de richting van de ijslaag en hebben (dus) een slingerend verloop. Een esker is een voorbeeld van een fluvioglaciaal verschijnsel: een verschijnsel dat is ontstaan door een samenwerking tussen ijs en water. Eskers kunnen alleen bestaan bij stagnerend ijs, zoals aan de rand van het ijs tijdens een ijstijd. Eskers worden vaak afgegraven voor de grindwinning. Een Nederlandse esker ligt ten noordoosten van Almelo bij Langeveen. Deze is in het Saalien gevormd. De esker is deels door erosie verdwenen, overdekt door jongere sedimenten, vergraven of gaat schuil onder bebouwing. De resten van de esker zijn zichtbaar als koppen in het landschap. In de ondergrond is het systeem nog min of meer aaneengesloten. Later hebben onder invloed van de wind verstuivingen plaatsgevonden en is op de overgang van een hoger en droger naar een lager en vochtiger terrein een dekzandrug ontstaan. Aangenomen wordt dat de Leewal, gelegen tussen Exloo en Odoorn, een andere esker is. Zie ook Kame Pingo Stuwwal Externe link Hoe ontstaan eskers?, natuurinformatie.nl (gearchiveerd) De enige erkende esker van Nederland ligt in Twente, youtube.com, "Weet Je Dat Ook Weer". Noten
Oz (geomorfologia)

Oz (od szw. ås) – wał lub silnie wydłużony pagórek o wysokości najczęściej kilkunastu metrów i długości nawet kilkudziesięciu kilometrów, wyniesiony wskutek osadzania piasku i żwiru przez wody płynące pod lądolodem, w jego szczelinach lub na powierzchni. Ozy zbudowane są z piasków i żwirów, ułożonych poziomymi lub skośnymi warstwami. Niekiedy pokryte są cienką warstwą gliny. Zwykle wał ozu jest na przemian węższy i szerszy, przy czym rozszerzenia są wyższe, zwężenia zaś niższe. Górna powierzchnia wału niekiedy jest płaska i biegnie poziomo (podobnie jak w nasypach kolejowych). Zbocza ozów są zwykle strome. Utwory te powstały podczas postoju lub ustępowania lądolodu w czasie deglacjacji frontalnej. Często tworzą się w dnach rynien subglacjalnych. Cechy szczególne i występowanie na obszarze Polski Ozy spotyka się najczęściej w pagórkowatej strefie czołowo-morenowej, przy czym kierunek ich jest prostopadły do wałów moreny czołowej. Zdarza się, że wał ozowy krzyżuje się z wałem tej moreny. Występują one w różnych miejscach Polski północnej i środkowej w zasięgu utworów lodowcowych: m.in. na Pojezierzu Dobrzyńskim, w okolicach Grójca, w okolicach Poznania oraz na Pomorzu (jednym z większych zespołów ozów jest rezerwat przyrody Ozy Kiczarowskie koło Stargardu). Bardzo ciekawym przykładem na Pojezierzu Suwalskim jest oz turtulski o długości 2,8 km, składający się z 13 pagórków o wysokości do 17 m, znajdujących się na dnie doliny Czarnej Hańczy. Najdłuższym polskim ozem jest oz Bukowsko-Mosiński o długości 37 km, częściowo znajdujący się na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego. Zobacz też Topolowa Góra - wał ozowy Jezioro Białe Augustowskie - wzdłuż jeziora ciągnie się oz. Przypisy Bibliografia W. Jaroszewski, L. Marks, A. Radomski, 1985: Słownik geologii dynamicznej. Wydawnictwa Geologiczne.
Ösar

Un ösar sau esker este o creastă lungă și șerpuitoare de nisip și pietriș stratificat. Această formă de relief poate fi găsită în regiunile acoperite odinioară de ghețari din Europa și America de Nord. Ösarurile au adesea o lungime de câțiva kilometri și, datorită formei lor uniforme, arată ca niște terasamente de cale ferată. Formare Se crede că majoritatea ösarurilor au fost create de pâraiele care curgeau prin tunelurile din interiorul și de sub ghețari. Acestea au avut tendința de a se forma în jurul perioadei maximului glaciar, când mișcarea ghețarilor era lentă. După ce ghețarii s-au topit, sedimentele din pâraie au rămas sub formă de ridicături lungi și șerpuitoare. Ösarurile pot ajunge la sute de kilometri lungime și au, în general, 20-30 m înălțime. Sedimentele din care sunt formate ösarurile constau, în general, din nisip și pietriș cu granulație grosieră, depuse de apă, deși se poate găsi lut pietros acolo unde resturile de rocă sunt bogate în argilă. Aceste sedimente sunt stratificate și sortate, și constau de obicei din material de dimensiunea pietrișului/pietrei, cu bolovani ocazionali. Exemple de ösaruri În Suedia, Uppsalaåsen se întinde pe 250 km și trece prin orașul Uppsala. Ösarul Badelundaåsen se întinde pe o lungime de peste 300 km de la Nyköping până la lacul Siljan. Ösarul Pyynikki din Pispala, Tampere, Finlanda, se află între două lacuri săpate de ghețari. Un sit similar este Punkaharju din Regiunea Lacurilor din Finlanda. Note
Озы

О́зы (от швед. ås — «хребет, гряда») или э́скеры (от ирл. eiscir — «гряда или возвышенность») или эзары — ледниковая форма рельефа, линейно вытянутые, узкие грунтовые валы высотой до нескольких десятков метров, шириной от 100—200 м, длиной до десятков километров (с небольшими перерывами). Сложены из отложений подледниковых вод (галька и песок). Описание Озы больше всего напоминают железнодорожные насыпи. Сложены хорошо промытыми слоистыми песчано-гравийно-галечными отложениями с глыбами валунов. Они образовались в результате отложения песка, гальки, гравия, валунов потоками талых вод, протекавших по каналам и долинам внутри покровных ледников. Озы распространены в Канаде, Швеции, Финляндии и на северо-западе России, в районах распространения последнего материкового оледенения. Кроме того, отложения озов находят в докембрийских, ордовикских, каменноугольных и пермских породах Бразилии, Австралии и Африки. Таммерфорс-кангасальская гряда в Финляндии достигает высоты 80 м. Как правило, большая часть отложений, связанных с озом, погребена и не заметна с поверхности. Наибольшей длины достигают озовые гряды в Канаде. Длинные озы часто бывают прерывистыми. Телонский оз в Северо-Западных территориях имеет протяжённость 800 км, если учитывать промежутки между отдельными грядами. Угол склонов озовой гряды обычно между 10° и 35°. Обычно направление озов совпадает с речными долинами. Иногда озовые гряды пересекают склоны наискосок. Это связано с отложением озов частично в канале внутри ледника. См. также Грива (элемент рельефа) Камы Морена Увал Примечания Литература Литература по теме в хронологическом порядке: Kropotkin P. A. On the åsar of Finland Архивная копия от 30 ноября 2016 на Wayback Machine // 67th Meeting of the British Association of the Advancement of Science: [Toronto. Aug. 20. 1897]: Sec. C: Geology. P. 648—649. Бискэ Г. С. Озы Карелии. М.; Л.: Издательство АН СССР, 1955. 31 с. Тимофеев Д. А., Маккавеев А. Н. Озы // Терминология гляциальной геоморфологии. М.: Наука, 1986. С.[уточнить]
Rullstensås

En rullstensås, sandås eller grusås är en lång rygg av avrundade stenar, grus och sand som storlekssorterats och avlagrats av isälvar vid inlandsisens smältning. Beskrivning I landskap som formats av nedisningar är rullstensåsar markanta inslag, och de kan vara hundratals kilometer långa. Vanligen löper de parallellt med isens avsmältningsriktning, d.v.s. i huvudsak nord–sydligt. Det finns två grundtyper av rullstensåsar, supraakvatiska rullstensåsar och subakvatiska rullstensåsar, beroende på om isälvstunnlarna mynnar ut i en över- eller undervattensmiljö. En subakvatisk rullstensås bildas när en isälv mynnar ut under vattenytan, och kännetecken för denna är att materialet i åsen saknar de finaste kornfraktionerna i själva åsryggen, då dessa fraktioner transporterats längre ut längs åsens sidor, och avsatts där. En supraakvatisk rullstensås bildas när en isälv mynnar ut på land, denna typ av ås är vanligen sämre sorterad än en subakvatisk. Den senaste istiden började för cirka 115 000 år sedan. Under dess maximala utbredning täcktes nästan hela Storbritannien och hela Norden samt delar av det kontinentala Europa av inlandsis. Stora och små stenar, grus och sand drogs med i isälvar som forsade fram i isälvstunnlar mellan isen och marken. Där slipades och rundades stenarna mot varandra. Vid inlandsisens kant strömmade dessa älvar ut genom isälvsmynningar och kom ut i det fria. Strömhastigheten minskade och de stora stenarna sjönk genast till botten. Ju längre ut från mynningen vattnet nådde, desto lugnare blev strömmen och allt finare fraktioner kunde avsättas ovanpå och vid sidan av de grövre. Detta leder till att lagren innehåller grövre material ju längre ned man kommer i rullstensåsen. En rullstensås har ofta varierande bredd och höjd utefter sin sträckning. Det beror på med vilken hastighet iskanten flyttade sig genom isens rörelse och avsmältning, men även på hur stora mängder vatten och material som isälven transporterade vid varje tidpunkt. Den skandinaviska inlandsisen hade sin största utbredning för cirka 20 000 år sedan och under dess avsmältning bildades rullstensåsarna som tydligt visar hur isälvsmynningarna en gång flyttat sig över landet. De största rullstensåsarna i Sverige finns i östra Svealand. Två typer av rullstensåsar Rullstensåsar får olika former om isälvstunnlarna mynnar ut över eller under vattenytan. De som bildats under vatten får en mjukare form genom erosion av vatten och genom överlagring av finare sediment. De som bildas över högsta kustlinjen har en skarpare profil. De senare kallas getryggar. Rullstensåsar i Sverige i urval Badelundaåsen Enköpingsåsen Uppsalaåsen Tullingeåsen Stockholmsåsen Johannishus åsar Rullstensåsar i Finland i urval Punkaharjuåsen Se även Morän (landform) Drumlin Referenser
Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Kościnie

Kościół Matki Bożej Fatimskiej w Kościnie – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się w Kościnie w gminie Dobra (Szczecińska), w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Jest kościołem filialnym parafii Chrystusa Króla Wszechświata w Dołujach. Historia i architektura Kościół został wzniesiony w połowie XIX wieku. Jest budowlą salową, usytuowaną na rzucie prostokąta, bez wyodrębnionego prezbiterium. Reprezentuje tzw. Rundbogenstil, swoją architekturą nawiązując do dawnych średniowiecznych kościółków wiejskich Pomorza. Kościół zbudowany został z cegły, jest w całości otynkowany, z wykonanym boniowaniem. W ścianach bocznych znajdują się po trzy wysokie, półkoliście zakończone okna z opaskami. W ścianie zachodniej znajduje się wejście umieszczone w wysokiej arkadzie, w szczycie umieszczone zostały dwa okna. Wnętrze świątyni nakryte jest drewnianym stropem. Kościół został spalony podczas działań wojennych w 1945 roku i następnie popadł w ruinę, zachowały się z niego tylko fragmenty murów obwodowych. Po 2000 roku świątynia została odbudowana i zaadaptowana na kościół filialny parafii w Dołujach. Odrestaurowany kościół został konsekrowany 19 października 2019 roku przez arcybiskupa Andrzeja Dzięgę. Do kościoła przylega teren dawnego cmentarza, w przeszłości otoczony kamiennym murem. Zachowały się relikty nagrobków z XIX i XX wieku. Na terenie cmentarza rosną: jesion wyniosły, kasztanowiec biały, klon pospolity i robinia biała. Przypisy
Kościół św. Stanisława Kostki w Barnisławiu

Kościół św. Stanisława Kostki – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się w Barnisławiu w gminie Kołbaskowo, w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Kościół został wzniesiony w XIV wieku. Murowany z obrobionej granitowej kostki, został zbudowany na planie prostokąta o wymiarach 16,8×8,4 m i nakryty dwuspadowym dachem. Budowla posiada od strony wschodniej gotycki szczyt z parą tryforyjnych blend. W ścianie zachodniej, nad ozdobionym trójskokowym ceglanym obramieniem wejściem, znajduje się ceglana rozeta. W drugiej połowie XIX w. świątynia została przebudowana; zamurowano wówczas ostrołukowe okno w elewacji wschodniej i wybito nowe okna z ceglanymi obramieniami. Przypuszczalnie w tym samym okresie wymieniono wewnątrz stropy i posadzkę, a także wstawiono zachodnią emporę i ławki. Kościół przetrwał II wojnę światową bez zniszczeń i 14 listopada 1946 roku konsekrowano go jako świątynię katolicką pod wezwaniem św. Stanisława Kostki. Po 1945 roku wymalowano ściany w kościele i wstawiono witraże w oknach elewacji wschodniej. Do kościoła przylega założony w średniowieczu cmentarz o powierzchni 0,2 ha. Cmentarz otoczony jest pochodzącym z drugiej połowy XV w. murem zbudowanym z kamieni polnych. W jego północnej części znajduje się późnogotycka furta z przejściem zamkniętym łukiem odcinkowym, nakrytym dachówką, po wschodniej stronie natomiast bramka wejściowa. Przypisy
Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Bobolinie

Kościół Matki Boskiej Nieustającej Pomocy – rzymskokatolicki kościół filialny, znajdujący się w Bobolinie w gminie Kołbaskowo, w powiecie polickim (województwo zachodniopomorskie). Obiekt wpisany jest do rejestru zabytków. Kościół został wzniesiony pod koniec XV wieku, jako filia kościoła w Stobnie. Murowana z kamieni granitowych świątynia została zbudowana na planie prostokąta o długości 15 i szerokości 7 m. Od strony wschodniej bryłę zamknięto pięciobocznym prezbiterium, od zachodniej zaś znajdowała się nieistniejąca dzisiaj wieża. Kościół nakryty jest dwuspadowym dachem, z trójkątnym szczytem wieńczącym fasadę zachodnią. Podczas przeprowadzonego w 1895 roku remontu otynkowano elewacje, poszerzono otwory okienne i wymurowano niszę na rzeźbę w ścianie kościoła. Prawdopodobnie wówczas rozebrano także znajdującą się w złym stanie technicznym wieżę. Wewnątrz kościoła znajdowało się dawniej wyposażenie w formie dwóch odlanych z brązu świeczników ołtarzowych z 1694 roku o wysokości 41 cm, brązowego żyrandola z 1700 roku, mosiężnej misy chrzcielnej z 1737 roku, późnogotyckiego srebrnego, pozłacanego kielicha oraz srebrnego cyborium z 1690 roku. Kościół nie został uszkodzony podczas II wojny światowej, na przełomie 1949 i 1950 roku dokonano jeszcze remontu stropu. Niezagospodarowana świątynia w kolejnych latach popadła jednak w ruinę. Zdewastowany kościół odbudowano w latach 1985–1986 według projektu Stefana Kwileckiego. Zniszczone fragmenty ścian odtworzono z cegły i kamienia, wnętrze nakryto drewnianym stropem, na dachu zamontowano sygnaturkę zwieńczoną miedzianą kulą z krzyżem, a od strony północnej dobudowano zakrystię. 5 listopada 1986 roku biskup Jan Gałecki dokonał konsekracji świątyni pod wezwaniem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Przypisy