NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Biblioteka Narodowa Mauretanii

Biblioteka Narodowa Mauretanii – biblioteka narodowa Mauretanii w Nawakszucie formalnie powstała w 1962 roku. W rzeczywistości działalność rozpoczęła w 1965 roku. Historia Po odzyskaniu niepodległości przez Mauretanię w lipcu 1962 roku uchwalono ustawę o bibliotekach, która tworzyła sieć biblioteczną. W czerwcu 1963 roku została uchwalona ustawa o egzemplarzu obowiązkowym, który miał być przekazywany do Archiwum Narodowego. Organizatorem Biblioteki Narodowej Mauretanii był Adam Heymowski, Polak mieszkający w Szwecji, który jako ekspert z ramienia UNESCO przyjechał po raz pierwszy do Mauretanii w 1964 roku. Po konsultacjach z przedstawicielami władz Mauretanii, wizycie w Senegalu, gdzie w Saint-Louis przechowywano zbiory związane z Mauretanią opracował projekt nowej ustawy, która została uchwalona w 1965 roku. Na dyrektora zaproponował Lirvane'owi N'gamowi, który ukończył studia bibliotekarskie w Paryżu. Ponieważ należał on do plemienia Fulbe i nie znał dobrze arabskiego, dyrektorem biblioteki został profesor Mokhtar Ould Hamidoun, a N'gam kustoszem. Po przejściu Hamidouna w 1967 na emeryturę jego stanowisko objął N'gam, a nowym kustoszem biblioteki został Oumar Diouwara. Początkowo biblioteka mieściła się w budynkach administracji, dopiero w 1972 roku została przeniesiona do budynku wybudowanego przez Chińską Republikę Ludową i nadal (2020) się tam mieści. Budynek współdzieli z Muzeum Narodowym. Zbiory Biblioteka ma prawo do egzemplarza obowiązkowego, czyli 2 kopii wszystkie druków wydanych na terenie Mauretanii (książek, czasopism, broszur, pocztówek, plakatów, map, dzieł muzycznych, fotografii, filmów itp.). Zgodnie z ustawą z 1965 roku Bibliotece Narodowej zostały przekazane 3751 woluminy prac dotyczących geografii, historii i kultury Mauretanii i z Afryki Zachodniej zgromadzone w Centrum IFAN w Saint-Louis (Senegal). Na początku 1965 roku biblioteka otrzymała od UNESCO zbiór około 400 książek. Pod koniec lat 80. XX wieku biblioteka posiadała około 10 000 woluminów i 4000 rękopisów. Przypisy
Национальная библиотека Мавритании

Национальная библиотека Мавритании — центральная библиотека Мавритании, находится в Нуакшоте. Была официально основана в 1962 году, но, фактически, начала работу в 1965 году. История После провозглашения независимости Мавритании в июле 1962 года был принят закон о библиотеках, который создал библиотечную сеть. В июне 1963 года был принят закон об обязательном экземпляре для Национального архива. Организатором Национальной библиотеки Мавритании был Адам Хеймовский, поляк, проживавший в Швеции, который впервые приехал в Мавританию в 1964 году в качестве эксперта ЮНЕСКО. После консультаций с представителями мавританских властей и визита в Сенегал, где в городе Сен-Луи хранились мавританские коллекции, Хеймовский подготовил проект нового закона, который был принят в 1965 году. На должность директора была предложена Лирване Нгама, получившая образование в сфере библиотечного дела в Париже. Поскольку она принадлежала к племени фульбе и плохо говорила по-арабски, директором библиотеки стал профессор Мохтар Ульд Хамидун, а Нагама — куратором. После ухода Хамидуна на пенсию в 1967 году Нагама заняла пост директора, а на её место пришёл Умар Диувара. Изначально библиотека располагалась в административных зданиях, только в 1972 году она была переведена в здание, построенное при содействии Китая и до сих пор располагается там, деля его с Национальным музеем. Фонды Библиотека имеет право на получение обязательного экземпляра: по два экземпляра всех печатных изданий, изданных в Мавритании (книги, журналы, брошюры, открытки, плакаты, карты, музыкальные произведения, фотографии, фильмы и т. д.). В соответствии с законом 1965 года в Национальную библиотеку поступил 3751 том сочинений по географии, истории и культуре Мавритании и Западной Африки, перевезённые из Сен-Луи. В начале 1965 года в библиотеку поступило около 400 книг от ЮНЕСКО. В конце 80-х годов в библиотеке было около 10000 томов и 4000 рукописей. Примечания Литература Mauritanie // Les Bibliothèques nationales de la francophonie : [фр.] / Marcel Lajeunesse. — 3rd. — Bibliothèque et Archives nationales du Québec, 2008.
Keur Macene

Keur Macene (auch Keur Massène, arabisch كرمسين) ist eine Stadt in der Region Trarza von Mauretanien und Hauptstadt des Départements Keur Macene. Geographie Der Hauptort der Gemeinde Keur Macene liegt 170 Kilometer südlich von Nouakchott auf etwa 4 m Meereshöhe nahe dem westlichen Ende der Grenze zwischen Mauretanien und Senegal. Die Grenze am Senegal-Fluss ist im Süden drei Kilometer entfernt und zur Atlantikküste im Westen sind es 22 Kilometer. Einen Grenzübergang gibt es nicht. Bevölkerung Die Bevölkerungszahl der Gemeinde hat in den Jahren 2000 bis 2023 von 6408 auf 6272 Einwohner abgenommen. Der Hauptort selbst hat 2275 Einwohner (2023). Daneben gibt es noch zwölf andere bewohnte Orte. Einzelnachweise
Keurmacen

Keurmacen es una comuna o municipio del departamento de Keur Massene, en la región de Trarza, en Mauritania. En marzo de 2013 presentaba una población censada de 4898 habitantes.​ Se encuentra ubicada al suroeste del país, cerca de la costa del océano Atlántico y del río Senegal —que la separa de Senegal. Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Keurmacen.
Aioun el Atrouss Airport

Aioun el Atrouss Airport (IATA: AEO, ICAO: GQNA) is an airport located in Aioun el Atrouss (also known as Ayoun al Atrous), a town in southern Mauritania, which is the capital of the Hodh El Gharbi region. References External links Accident history for Aïoun el Atrouss Airport (AEO) at Aviation Safety Network
Aeroportul Aioun el Atrouss

Aeroportul Aioun el Atrouss (IATA: AEO, ICAO: GQNA) este un aeroport din Mauritania ce deservește zona Ayoûn el-Atroûs. Situat la o altitudine de 289 m, aeroportul dispune de o singură pistă. Infrastructură Piste Terminale Note Vezi și
Aioun el Atrouss Airport

Aioun el Atrouss Airport är en flygplats i Mauretanien. Den ligger i den södra delen av landet, 700 km öster om huvudstaden Nouakchott. Aioun el Atrouss Airport ligger 289 meter över havet. Terrängen runt Aioun el Atrouss Airport är huvudsakligen platt. Aioun el Atrouss Airport ligger uppe på en höjd. Runt Aioun el Atrouss Airport är det mycket glesbefolkat, med 2 invånare per kvadratkilometer. Närmaste större samhälle är 'Ayoûn el 'Atroûs, 6,1 km söder om Aioun el Atrouss Airport. Trakten runt Aioun el Atrouss Airport består i huvudsak av gräsmarker. Kommentarer Källor
Nouadhibou

Nouadhibou (en àrab نواذيبو; anomenada Port Étienne a l'època de la colonització francesa) és la segona ciutat més important de Mauritània, que té uns 100.000 habitants (2005). Economia L'activitat econòmica principal és la pesca. A partir de 1964, quan es va finalitzar la construcció d'un moll i un ferrocarril de 674 km fins als jaciments miners de Zouîrât i Fdérik, la indústria més important és el processament del mineral de ferro transportat per ferrocarril des de les mines. L'any 2017 s'hi va inaugurar l'hospital més gran de la regió. La ciutat també compta amb l'aeroport internacional de Nouadhibou, que té vols regulars amb la capital, Nouakchott, així com amb Casablanca, Gran Canària o la ciutat mauritana de Zouîrât. Clima El clima de Nouadhibou és desèrtic d'acord amb la classificació de Köppen. Gairebé no hi ha cap tipus de precipitació al llarg de l'any, de manera que la mitjana de pluviositat és de 18 mil·límetres l'any. Tot i l'aridesa del clima, les temperatures no hi són tan extremes gràcies a la influència del mar. La temperatura mitjana anual és de 21,7 °C. Referències
Nuadhibú

Nuadhibú (arabsky نواذيبو [Nuwāḏībū], francouzsky Nouadhibou) je město ležící na atlantickém pobřeží Mauritánie. Žije zde přibližně 174 tisíc obyvatel. Je sídlem vilájetu Dachlet Nuadhibú. Ekonomicky jde o druhé nejvýznamnější mauritánské město. Město leží na poloostrově poblíž Bílého mysu (arabsky رأس نواذيبو [Rā's Nuwāḏībū]), na hranici se Západní Saharou. Město se dříve nazývalo Port Étienne. Dějiny V roce 1907 město pojmenoval bývalým názvem guvernér Francouzské západní Afriky Ernest Roume po francouzském ministru kolonií Eugènu Étiennovi. Ve 30. letech se stalo základnou letecké společnosti Aéropostale. Hospodářství Nuadhibú je druhé ekonomicky nejvýznamnější mauritánské město po Nuakšottu. Na jeho jižním okraji leží přístav Port Central, kde se ročně přeloží více než 10 miliónů tun železné rudy. Přístav má rovněž velký význam pro rybolov, takže přitahuje obyvatele z jihu země. Od r. 2006, co byly zesíleny hranice španělských enkláv v Maroku Ceuta a Melilla, se do přístavu se rovněž stahují Afričané, kteří odtud chtějí emigrovat do Evropy přes Kanárské ostrovy. V přilehlém zálivu Lévrier se nachází velký hřbitov lodí. Město má nejlepší dopravní spojení z celé Mauritánie. Vede sem vede železnice z města Zouérat, kde jsou významné doly na železnou rudu. Jde o jedinou železnici v Mauritánii. Nedaleko od města prochází i hlavní mauritánský silniční tah spojující hlavní město Nuakšott s Marokem. Město je centrem obchodu se saharskými meteority. Je také turistickým cílem, především pro sportovní rybáře. Obyvatelstvo Počet obyvatel se odhaduje na 118 167 (2013), některé zdroje uvádějí i 150 000. Podle posledního sčítání v roce 2000 zde žilo 74 337 obyvatel. Poblíž města se nachází tábor pro imigranty, který je financován Španělskem. Partnerská města Las Palmas de Gran Canaria, Španělsko Odkazy Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Nouadhibou na francouzské Wikipedii. Související články Al-Kuvíra Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Nuadhibú na Wikimedia Commons
Nuadibú

Nuadibú (20°55′N 17°3.0′O) (نواذيبو en árabe, Nouadhibou en francés, Port Étienne durante la época de colonización francesa) es la segunda ciudad más importante de Mauritania y capital comercial del país. Para el censo del 2013, se estimó una población aproximada de 118.167 habitantes.​ Se encuentra situada en la costa este de una península de unos 75 km de largo, denominada Ras Nouadhibou, que finaliza en el Cabo Blanco, en cuya orilla occidental se encuentra la ciudad de La Güera, perteneciente al Sáhara Occidental. Nuadibú se encuentra a apenas un kilómetro de la frontera (en la Convención de Madrid de 1912, España y Francia acordaron situar la frontera entre la colonia francesa de Mauritania y las posesiones españolas sobre una línea que dividía por la mitad de norte a sur la península). La ciudad fue fundada a mediados del siglo XX por los franceses con el nombre de Port Étienne, como un puerto para los buques de transporte del mineral de hierro. La actividad económica que emplea a mayor número de personas es la pesca. Sin embargo, desde 1964, cuando se finalizó la construcción de un muelle y un ferrocarril de 674 km hasta los yacimientos mineros de Zuérat y F'dérik, la industria más importante es el procesado del mineral de hierro transportado por ferrocarril desde los yacimientos mineros. La ciudad se divide en cuatro áreas principales: el centro de la ciudad, incluyendo el aeropuerto internacional; Numerowatt al norte; la principal área residencial, Cansado, al sur, una ciudad dormitorio de Port Minéralier, en el extremo sur, desde el cual el mineral de hierro es exportado. Enlaces externos Operation S.O.S proyecto al desarrollo Web en español sobre la ciudad Referencias
Nouadhibou

Nouadhibou (نواذيبو in arabo; già Port-Étienne) è il capoluogo della regione di Dakhlet-Nouadhibou, nel nord-ovest della Mauritania. È la seconda città del paese nonché il suo principale polo commerciale. Sorge sulla Ras Nouadhibou, una penisola lunga circa 56 km tagliata perpendicolarmente dal confine con il Sahara Occidentale. Oltre frontiera sorge il villaggio di La Guera. Geografia Nouadhibou sorge sulla porzione mauritana di penisola di Capo Blanco, lungo le coste della baia dei Levrieri. Storia Nel 1907, per decreto del governatore generale dell'Africa Occidentale Francese Ernest Roume, fu ribattezzata Port-Étienne in onore dell'ex ministro francese delle Colonie Eugène Étienne. Dopo l'indipendenza della Mauritania nel 1960 la cittadina ha assunto la denominazione attuale. Dall'inizio del 2006, Nouadhibou è diventata un punto di partenza per gli emigranti africani che cercano di raggiungere le Isole Canarie. Questa rotta - estremamente pericolosa per raggiungere il continente europeo - è diventata popolare grazie al rafforzamento, a metà del 2005, dei controlli sull'emigrazione lungo la costa marocchina e intorno alle enclave spagnole di Ceuta e Melilla. Nel dicembre 2019 almeno 58 persone sono morte in un naufragio a circa 25 km a nord della città. Economia La principale attività commerciale della città è la pesca, che può contare su una delle acque più pescose dell'Atlantico; tuttavia, l'industria maggiore è la lavorazione del ferro, che viene trasportato via ferrovia, in particolare con l'unica ferrovia presente in Mauritania, dalle cittadine minerarie dell'interno Zouérat e F'Derick sino all'impianto del vicino sobborgo di Cansado. Infrastrutture e trasporti Strade Nouadhibou è collegata con l'autostrada costiera RN2 alla capitale Nouakchott e con l'autostrada al confine con il Sahara occidentale a nord. Ferrovie Nouadhibou è anche collegata per ferrovia alle miniere di ferro di Zouérat, 670 km a est. I treni merci, gestiti dalla Société nationale industrielle et minière (SNIM), possono essere lunghi fino a 3 km, risultando così tra i più lunghi del mondo. La ferrovia trasporta anche passeggeri e fa scalo a Choum. Aeroporti Presso la città è operativo l'aeroporto di Nouadhibou, che assicura collegamenti nazionali e internazionali. Porti Nel porto di Nouadhibou giacciono i relitti di oltre 300 navi, dato che lo rende il più grande cimitero navale del mondo. Questa situazione, protrattasi nel tempo, è stata favorita dalla corruzione di funzionari locali che hanno accettato tangenti dagli armatori per permettere loro di scaricare le loro vecchie imbarcazioni nell'area. Amministrazione Gemellaggi Las Palmas de Gran Canaria Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Nouadhibou Collegamenti esterni (EN) Nouâdhibou, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc.
Nouadhibou

Nouadhibou of Nawadhibu (Arabisch: نواذيبو) is de tweede grootste stad van Mauritanië en een belangrijk economisch centrum. De stad is gelegen in het noordwesten van het land op het schiereiland Ras Nouadhibou en ligt vlak bij de grens met de Westelijke Sahara. Nouadhibou telt ongeveer 90.000 inwoners. In tijden van de Franse overheersing heette de plaats Port-Étienne. Klimaat De stad heeft een woestijnklimaat volgens de klimaatclassificatie van Köppen BWh. De gemiddelde jaartemperatuur ligt op 22°C en september is de warmste maand met een gemiddelde van 25°C, het koelst is het in januari met 19°C. De neerslag is minimaal, jaarlijks valt er niet meer dan 18 millimeter en het meeste valt in het najaar. Economie De meeste mensen in Nouadhibou zijn werkzaam in de visserij. Echter, de belangrijkste economische activiteit is de verwerking van ijzererts dat over het spoor uit de binnenlandse mijnsteden Zouérat en Fderîck naar de stad wordt vervoerd. De treinen die het ijzererts vervoeren behoren tot de langste treinen ter wereld. De mijnen, spoorweg en haventerminal zijn in handen van het staatsmijnbouwbedrijf Société Nationale Industrielle et Minière. Verkeer De stad ligt aan de RN2. Deze weg verbindt de stad met de hoofdstad Nouakchott die 450 kilometer zuidelijker ligt. Er is ook een kleine luchthaven met dezelfde naam als de stad. Voor de export van ijzererts is er een haventerminal aangelegd. Het erts wordt met de trein aangevoerd vanuit het binnenland. De spoorlijn heeft een lengte van 670 kilometer.
Nawazibu

Nawazibu (arab. ‏نواذيبو‎, Nawāḏībū; fr. Nouadhibou, do 1969 Port Étienne) – miasto portowe w północno-zachodniej Mauretanii, na Przylądku Białym, ośrodek administracyjny regionu Dachlat Nawazibu. W 2013 roku liczyło ok. 118 tys. mieszkańców. Drugie co do wielkości miasto kraju. Od początku 2006 roku Nawazibu jest bazą przerzutową nielegalnych emigrantów, usiłujących dostać się stąd drogą morską na Wyspy Kanaryjskie. Wybór tej niebezpiecznej trasy związany jest ze zwiększonymi kontrolami na marokańsko-hiszpańskich przejściach granicznych w Ceucie i Melilli. Położone w pobliżu Nawazibu przejście graniczne z Saharą Zachodnią (po stronie saharyjskiej w Bir Kanduz) sprawia, że miasto często odwiedzają turyści, przybywający tu z Maroka i zmierzający w kierunku Adraru lub na południe do Nawakszutu. U wybrzeży cypla Ras Nawazibu na wschód od miasta znajduje się największe na świecie cmentarzysko statków. Transport Nawazibu jest stacją końcową kolei mauretańskiej. Miasto połączone jest też asfaltową drogą z Nawakszutem. Istnieją również regularne połączenia lotnicze liniami Mauritania Airways ze stolicą kraju w Nawakszucie. W Mauretanii nie funkcjonuje autobusowy transport publiczny, istnieją jednak plany wprowadzenia regularnych połączeń z Nawazibu do Ad-Dachli w Saharze Zachodniej. Obecnie, podobnie jak na terytorium całego kraju, funkcjonuje transport prywatny (tzw. bush taxis – taksówki zbiorowe). Na południe od miasta, na Przylądku Białym znajduje się latarnia morska Ras Nawazibu. Przypisy
Nuadibu

Nuadibu (نواذيبو em árabe, Nouadhibou em francês: Port Étienne durante a época da colonização francesa) é a segunda maior cidade da Mauritânia e capital comercial do país. Tem uma população aproximada de 90.000 habitantes. Encontra-se situada na costa leste de uma península de uns 75 km de comprimento, denominada Ras Nuadibu, que finaliza no Cabo Branco, em cuja margem ocidental se encontra a cidade de Lagouira, pertencente ao Saara Ocidental. Nuadibu se encontra a apenas um quilômetro da fronteira (na Convenção de Madrid de 1912, Espanha e França concordaram em situar a fronteira entre a colônia francesa da Mauritânia e as possessões espanholas sobre una línea que dividia pela metade de norte para sul da península). A cidade foi fundada em meados do século XX pelos franceses com o nome de Port Étienne, como um porto para os buques de transporte do mineral de ferro. A atividade econômica que emprega o maior número de pessoas é a pesca. No entanto, desde 1964, quando se finalizou a construção de um píer e uma ferrovia de 674 km até os assentamentos mineiros de Zouîrât e Fdérik, a indústria mais importante é o processamento do mineral de ferro transportado pela ferrovia desde os assentamentos mineiros. A cidade se divide em quatro áreas principais: o centro da cidade, incluindo o aeroporto internacional; Numerowatt ao norte; a principal área residencial, Cansado, ao sul, uma cidade dormitório de Port Minéralier, no extremo sul, desde a qual o mineral de ferro é exportado. Referências Ligações externas Operação S.O.S projeto de desenvolvimento Website em espanhol sobre a cidade
Nouadhibou

Nouadhibou (Arabă: نواذيبو; fost Port-Étienne în perioada colonială) este al doilea oraș, ca mărime, din Mauritania, situat în partea de N-V a țării, pe coasta Oceanului Atlantic. Are o populație de aproximativ 100.000 locuitori. Are atât u port pescăresc, cât și unul de mărfuri, prin care se exportă în special minerul de fier extras din minele de la Zouérat și Fdérik. O șosea, inaugurată în 2005, leagă Nouadhibou de Nouakchott, și de frontiera de sud a Marocului (fosta colonie Sahara Spaniolă). Acesată șosea atrage spre nord din ce în ce mai mulți oameni în căutarea unuio loc de muncă. Din februarie 2006, Nouadhibou a devenit principalul punct de plecare pentru emigranții africani, care încearcă să ajungă în Insulele Canare. Această cale extrem de periculoasă de a ajunge în Uniunea Europeană a început să fie folosită după ce, în a doua jumătate a anului 2005, în Maroc s-a întărit paza de coastă și s-au luat măsuri de izolare a enclavelor Ceuta și Melilla. Note
Нуадибу

Нуади́бу (араб. نواذيبو‎), ранее Порт-Этье́нн (фр. Port-Étienne) — город на северо-западе Мавритании. Административный центр области Дахлет-Нуадибу. География Расположен на берегу Атлантического океана, на восточном побережье мыса Кап-Блан (Рас-Нуадибу), примерно в 450 км к северу от Нуакшота. Западная часть мыса Рас-Нуадибу принадлежит Западной Сахаре. Город является крупным центром рыболовства. Транспорт В 1963 году был построен грузовой порт, соединённый железной дорогой с месторождениями железной руды в районе города Фдерик в Сахаре (около 670 км). Вблизи города расположен Международный аэропорт Нуадибу. Нуадибу соединён с Нуакшотом автомобильной дорогой RN2, кроме того, автомобильное шоссе соединяет город с границей Западной Сахары, примерно в 70 км к северу. Нуадибу является популярной отправной точкой для африканских мигрантов, которые пытаются достичь на различных плавсредствах Канарских островов. Этот опасный маршрут становится популярным начиная с 2006 года, когда миграционный контроль значительно усилился на побережье Марокко, а также вокруг испанских анклавов Сеута и Мелилья. Население По данным официальной переписи 2001 года численность населения города составляла 113 400 человек. Это делает Нуадибу третьим по величине городом страны (после Нуакшота и Киффы). Динамика численности населения города по годам: Источники
Нуадибу

Нуадибу (арап. نواذيبو) је главни град вилајета Дахлет-Нуадибу у северозападној Мауританији. Налази се на рту Блан (cap Blanc, Ras Nouadhibou) на обали Атлантског океана, уз границу са Западном Сахаром. Нуадибу је економски центар земље, док је Нуакшот политички и административни центар. У колонијално доба имао је име Порт Етјен (фр. Port-Étienne). Основали су га Французи 1907. године. Већина извора процењује број становника на више од 100.000, све до 150.000. Званични попис из 2000. године забележио је 72.337 становника. Главна привредна активност је рибарство, док је најзначајнија индустријска грана прерада гвоздене руде која се железницом допрема из градова Зуерат и Фдерик. Ови возови достижу дужину од 3 километра. Пут изграђен 2005. године повезује Нуадибу са 450 километара удаљеним Нуакшотом. Последњих година град је постао база за поласке чамаца са илегалним афричким емигрантима који покушавају да се докопају Канарских острва. Градска лука се сматра највећим гробљем бродова у свету, јер је то дозволила корумпирана локална администрација. Овде је сахрањено око 300 бродова. Спољашње везе
Nouadhibou

Nouadhibou (arabiska: نواذيبو; före 1970 Port-Étienne) är en hamnstad i norra Mauretanien, på halvön Ras Nouadhibou (Cap Blanc), nära gränsen till Västsahara. På halvöns västra sida ligger den västsahariska staden al-Kawira. Nouadhibou grundades 1905 och är med sina 118 167 invånare (2013) den näst största staden i landet. Fiske och fiskeindustri är de viktigaste näringsgrenarna, och här finns stora frysanläggningar. Staden är ändpunkt för malmbanan från F'Dérik (Fort Gouraud), och en utskeppningshamn för järnmalm. Den har även en internationell flygplats, Nouadhibou Airport. Referenser ”Nouadhibou”. Store norske leksikon. http://snl.no/Nouadhibou. Läst 18 november 2010. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Nouadhibou.
Нуадібу

Нуадібу (араб. نواذيبو), раніше Порт-Етьєн (фр. Port-Étienne) — місто в Мавританії. Адміністративний центр області Дахлет-Нуадібу. Населення — понад 70 тис. осіб; це друге за величиною після Нуакшота місто країни. Географія Нуадібу розташований на східному узбережжі мису Кап-Блан (Рас-Нуадібу). Західна частина мису належить до Західної Сахари. Клімат Місто знаходиться у зоні, котра характеризується кліматом тропічних пустель. Найтепліший місяць — вересень із середньою температурою 25.6 °C (78 °F). Найхолодніший місяць — січень, із середньою температурою 19.4 °С (67 °F). Економіка Місто є великим центром риболовлі. 1963 року побудований вантажний порт, з'єднаний залізницею з родовищами залізної руди в районі міста Фдерік в Сахарі. Транспорт Поблизу міста розташований Міжнародний аеропорт Нуадібу (англ. Nouadhibou International Airport) Див. також ТЕС Нуадібу Примітки Джерела MS Encarta 2006 Атлас світу / голов. ред. І. С. Руденко ; зав. ред. В. В. Радченко ; відп. ред. О. В. Вакуленко. — К. : ДНВП «Картографія», 2005. — 336 с. — ISBN 9666315467.