NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Bikini

Atol Bikini je v současnosti neobydlený atol v Tichém oceánu, který je součástí Marshallových ostrovů. Tvoří ho 36 ostrovů, které obklopují lagunu o ploše 591,1 km². Celková plocha všech ostrovů je 6 km². Ostrov byl znám jako americká jaderná střelnice a byly po něm pojmenovány i dvojdílné plavky – bikiny. Atol je neobydlený, protože jeho obyvatelé museli být kvůli zamoření radioaktivitou přesídleni. Vzhledem k množství vraků válečných lodí na dně laguny je oblast vyhledávanou potápěčskou lokalitou. Historie V letech 1946–1958 zde bylo provedeno 23 zkušebních jaderných výbuchů. Například zde byl zkoumán vliv jaderných výbuchů na válečné lodě – krycí název byl Operace Crossroads. V prostoru výbuchu bylo soustředěno pět bitevních lodí, čtyři křižníky, dvě letadlové lodě, 12 torpédoborců, osm ponorek, obchodní a výsadkové lodě. První jaderný test – Able, byl odpálen 1. července 1946. Puma byla shozena z bombardéru a vybuchla ve vzduchu. Mnohem ničivější ovšem byl podhladinový výbuch, ke kterému došlo 25. července 1946 při testu Baker. Řada z lodí se po některém z výbuchů potopila na místě a vytvořila lodní pohřebiště, ty které přečkaly, byly často později potopeny jinde (viz např. USS Independence). Po jaderných testech Able a Baker měl v dubnu 1947 následovat pod názvem Charlie ještě třetí test. Ten byl ale nejprve odložen a posléze zrušen. O osm let později se Američané na Bikini vrátili a začaly zde být testovány vodíkové bomby. V roce 1954 byla na atolu při testu Castle Bravo odpálena vodíková bomba. Do kontaktu s radioaktivním spadem z tohoto výbuchu přišel také japonský rybářský člun Fukuryu Maru (Šťastný drak), což zapříčinilo onemocnění členů posádky, jedna osoba nakonec na následky výbuchu zemřela. To způsobilo silný mezinárodní odpor a znovu podnítilo obavy Japonců týkající se radioaktivity, obzvlášť s ohledem na možnou kontaminaci ryb. V roce 2010 byl atol Bikini zapsán na seznam kulturního dědictví UNESCO. Organismům, včetně korálů, se tam teď daří dobře. Lodě potopené při jaderných testech Able a Baker Bitevní lodě: USS Arkansas, Nagato Letadlová loď: USS Saratoga Křižníky: Sakawa, Prinz Eugen (pouze poškozen) Torpédoborce: USS Anderson, USS Lamson Ponorky: USS Apogon, USS Skate, USS Pilotfish, USS Skipjack Fotogalerie Odkazy Reference Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Bikini na Wikimedia Commons Zpráva Atol Bikini, dějiště jaderných testů, se stal světovým dědictvím ve Wikizprávách
Bikini-atollen

Bikini ("Pikinni") atollen er en gruppe koraløer i Marshalløerne i den nordlige del af Ralik-kæden i Stillehavet. Bikini blev i årene mellem 1946 og 1958 af det amerikanske forsvar udlagt som testområde for atomvåben. 1946 blev atollens indbyggere forflyttet. Før testsprængningerne blev atollens indbyggere forflyttet til andre øer i Marshalløerne. Der blev sprængt 23 atom- og brintbomber. Grundet den radioaktive forurening er Bikini fortsat ubeboet. Atollen besøges lejlighedsvis i dag af dykkere og forskere. Beboerne accepterede oprindeligt genbosættelse på Rongerik Atoll. Imidlertid kunne Rongerik ikke producere nok mad, og øboerne sultede. De kunne ikke vende hjem, så de blev flyttet til Kwajalein Atoll i seks måneder, før de valgte at bo på Kili Island. Den amerikanske regering etablerede flere tillidsfonde, der fra 2013 dækkede lægebehandling og andre omkostninger. 1970 blev 160 beboere genbosat på Bikini-øen, men de 178 beboere blev evakueret igen i 1978 på grund af unormalt høje koncentrationer af cæsium-137 i deres kroppe. Atollen besøges lejlighedsvis i dag af dykkere og forskere. I 2016 var der 5400 levende Bikini-øboere: 800 øboere, der boede på Kili, 2550 på Majuro, 300 på Ejit, 350 på andre Marshalløer og 1400 i USA og andre lande. Atolllen er nutiden beboet af 4-6 vagter. Ordet bikini er genanvendt som betegnelsen for den todelte badedragt til kvinder. Geografi Atollen er en koralø og har et total areal på ca. 600,1 km² hvoraf en landmasse på ca. 6,01 km² og en lagune på ca. 594,14 km². Atollen består af ca. 36 øer med højeste højde på kun 12 m o.h. De større øer er: Bikini, hovedøen, i den østlige del. Dens areal er 2,4 kvadratkilometer. Terrænet på Bikini er meget fladt. Øens højeste punkt er 17 meter over havet. Den strækker sig 2,9 kilometer i nord-sydlig retning, og 3,3 kilometer i øst-vestlig retning. Eneu, eller Enyu, i den østlige del Enidrik, i den vestlige del Ememan, i den nordlige del Nam, i den nordlige del Oroken, i den vestlige del Atollens flyveplads Enyu Airfield (IATA-lufthavnskode "BII") har kapacitet til lokale fly. Historie Mennesker har beboet Bikini-atollen i omkring 3.600 år.Arkæologer har under 1 meter sand fundet rester af trækul, fiskeben, skaller, som er dateret til mellem 1960 og 1650 f.Kr. Den første vesterlænding, der så Bikini-atollen, var den tysk-baltiske kaptajn og opdagelsesrejsende Otto von Kotzebue, der sejlede i tjeneste for Det Russiske Kejserrige. Han besøgte atollen tre gange i løbet af 1816 og 1817. Han opkaldte atollen Eschscholtz Atoll efter Johann Friedrich von Eschscholtz, som var med som botaniker på von Kotzebues skib. De baltiske tyskere brugte atollen til at producere copra-olie fra kokosnødder. 1886 blev atollen som en del af Marshalløerne officielt koloniseret af Tyskland, men den havde en isoleret tilværelse, da den aldrig fik nogen økonomisk betydning. Referencer Eksterne henvisninger Bikinis internetside
Bikini (atol)

Bikini is een vrijwel onbewoond atol van 2,32 vierkante kilometer in Micronesië in de Grote Oceaan. Het maakt deel uit van de Marshalleilanden en bestaat uit 36 eilandjes. De atollagune daartussen meet 594,2 km². Bikini telt tien inwoners en behoort tot de Ralik-Eilanden. Geografie Eilanden Bikini telt 36 eilanden: Kernproeven Tussen 1946 en 1958 experimenteerde de Verenigde Staten er met atoomwapens. Vanaf juli 1946 werden er meer dan twintig waterstof- en atoombommen getest. Voorafgaand aan de tests werd de inheemse bevolking verplaatst naar het atol Rongerik. Eind jaren 60, begin jaren 70 keerden sommigen van de oorspronkelijke bewoners terug van het eiland Kili, maar ze werden weer gedwongen te verhuizen omdat er hoge radioactiviteit op het eiland gemeten werd (zie ook Rongelap). Het eiland is in 2010 op de werelderfgoedlijst geplaatst, voornamelijk omdat het atol als testgebied werd gebruikt. Trivia Louis Réard noemde in 1946 het kledingstuk bikini naar dit atol, maar dan met de klemtoon op de tweede lettergreep. De animatieserie SpongeBob SquarePants speelt zich af in Bikinibroek (Engels Bikini Bottom), dat onder dit atol ligt. Zie ook Vlag van Bikini Externe links (en) Archieffilm van de eerste atoombomproef boven Bikini (1946) als onderdeel van Operation Crossroads (gearchiveerd) (en) Documentaire Radio Bikini (1987, Robert Stone) over de atoomproeven boven Bikini, met archiefmateriaal - imdb.com
Bikini (atol)

Bikini (marsz. Pikinni) – atol w archipelagu Wysp Marshalla w łańcuchu Ralik Chain. Ma on powierzchnię około 6 km² i składa się z 36 wysepek, które otaczają lagunę o powierzchni 594 km². Pierwszym Europejczykiem, który ujrzał atol (a następnie naniósł go na mapy) był w drugiej dekadzie XIX wieku rosyjski podróżnik i żeglarz Otto Kotzebue. Nazwał go atolem Eschscholtza – dla upamiętnienia niemieckiego przyrodnika Johanna Friedricha von Eschscholtza, który towarzyszył mu w jego pierwszej samodzielnej ekspedycji na wody Pacyfiku. W latach 1946–1958 atol był miejscem prowadzenia przez Stany Zjednoczone ponad dwudziestu prób z bronią jądrową, w tym detonacji największej amerykańskiej bomby wodorowej (pod kryptonimem Castle Bravo). Na czas prób jądrowych mieszkańcy Bikini zostali przeniesieni na atol Rongerik, skąd powrócili na swój rodzimy atol na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. Potem jednak ponownie ich przesiedlono (w 1978) na wyspę Kili z uwagi na utrzymujące się skażenie gleby promieniotwórczym cezem, który wchłaniany przez palmy kokosowe stał się przyczyną chorób nowotworowych wśród mieszkańców wyspy, dla których orzech kokosowy stanowił podstawę diety. Skażenie pożywienia było także przyczyną większej umieralności wśród niemowląt. Za uszczerbek na zdrowiu Bikińczyków zapłacił rząd USA, któremu sąd wyznaczył karę 100 mln dolarów. Podjęto także operację oczyszczania atolu, podczas której zebrano około 300 000 m³ radioaktywnej gleby. Organizacje ekologiczne nie mają dostępu do dokumentów zawierających dane z informacją dokąd przewieziono radioaktywną glebę. W 1998 roku na wyspie Bikini (największej wyspie atolu) otwarto bazę nurkową, w której jednorazowo może przebywać 12 nurków. Opłaty za korzystanie z bazy wpływają do kasy wyspiarskiego rządu Bikini z siedzibą na wyspie Kili. W wodach laguny spoczywa wiele wraków okrętów z okresu II wojny światowej zatopionych w 1946 roku w wyniku prób atomowych w ramach Operacji Crossroads, co stanowi wielką atrakcję dla amatorów nurkowania. W 2010 roku atol Bikini został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na atolu znajduje się port lotniczy Bikini. Linki zewnętrzne A Short History of the People of Bikini Atoll (ang.) What About Radiation on Bikini Atoll? (ang.) Film Radio Bikini w bazie IMDb (ang.)
Bikiniatollen

Bikiniatollen (marshallesiska: Pikinni) är en atoll bland Raliköarna i norra Stilla havet och tillhör Marshallöarna. Geografi Bikini ligger ca 850 km nordväst om huvudön Majuro. Atollen är en korallatoll och har en total areal om ca 600,1 km² varav en landmassa på ca 6,01 km² och en lagun på ca 594,14 km². Atollen består av ca 36 öar med högsta höjden på endast 12 m ö.h. De större öarna är: Bikini, huvudön, i den östra delen Eneu, även Enyu, i den östra delen Enidrik, i den västra delen Ememan, i den norra delen Nam, i den norra delen Oroken, i den västra delen Befolkningen uppgår till ca 4 000 invånare. Förvaltningsmässigt utgör atollen en egen "municipality" (kommun). Atollens flygplats Enyu Airfield (flygplatskod "BII") har kapacitet för lokalt flyg. Historia Raliköarna har troligen bebotts av mikronesier sedan cirka 1000 f.Kr. och några öar upptäcktes redan 1526 av spanske kaptenen Alonso de Salazar. Bikini upptäcktes den 9 oktober 1825 av ryske upptäcktsresanden Otto von Kotzebue som då namngav atollen "Escholtz Islands" efter forskaren Johann Friedrich von Eschscholtz. Öarna hamnade senare under spansk överhöghet. Neuguinea-Compagnie, ett tyskt handelsbolag, etablerades sig på Raliköarna kring 1859 och den 22 oktober 1885 köpte Kejsardömet Tyskland hela Marshallöarna av Spanien. Bolaget Jaluit-Gesellschaft förvaltade nu öarna fram till den 13 september 1886 då området först blev ett tyskt protektorat och 1906 blev del i Tyska Nya Guinea. Under första världskriget ockuperades området i oktober 1914 av Japan som i december 1920 även erhöll ett förvaltningsmandat – det Japanska Stillahavsmandatet – över området av Nationernas förbund efter Versaillesfreden 1919. Under andra världskriget användes ögruppen som militärbas av Japan tills USA erövrade området våren 1944. Därefter hamnade ögruppen under amerikansk överhöghet. 1947 utsågs Marshallöarna tillsammans med hela Karolinerna till "Trust Territory of the Pacific Islands" av Förenta nationerna och förvaltades av USA fram till landets autonomi 1979. Den 7 mars 1946 evakuerades hela befolkningen till Rongrikatollen inför USA:s planerade kärnvapenprov på atollen och den 1 juli genomfördes den första provsprängningen med en atombomb som exploderade omkring 100 meter ovanför vattenytan. Från 1946 till oktober 1958 genomfördes 23 provsprängningar inom området, däribland 1954 den första vätebomben med fast fusionsbränsle, Castle Bravo. Den sammanlagda verkan av alla bomberna motsvarar 7 000 bomber av Hiroshimatyp. I juni 1946 presenterades baddräkten Atome av den franske designern Jacques Heim, som den minsta baddräkten. Bara tre veckor senare presenterade Louis Réard sin baddräkt med liknande design, även han på den Franska rivieran. Han ville ha ett slagkraftigt ord, och döpte den till Bikini efter att atollen blivit känd efter den första provsprängningen. Hans reklamslogan blev baddräkten som är mindre än den minsta baddräkten, och det var det namnet som fastnade i folks minne. Källor Externa länkar Bikinis internetsida
Бікіні (атол)

Бікі́ні — невеликий кораловий острів (атол) у Тихому океані. Розташований у ланцюжку Ралік Маршаллових островів приблизно за 3400 кілометрів від узбережжя Австралії під 11°35' пн. ш. і 165°25' сх. д. Площа близько 6 км². Населення вивезене. Етимологія Англійська назва островів походить від німецької колоніальної назви Бікіні, яку дали атолу, коли він був частиною Німецької Нової Гвінеї. Німецька назва є адаптацією місцевої назви острова (марш. Пікінні, [pʲi͡ɯɡɯ͡inʲːii̯]), де «пік» означає «поверхня» та «ні» означає «кокос», тобто «Поверхня кокосів». Ядерні випробування США використовували його як полігон у період з 1946 до 1958 року. Перед початком випробувань з атола на сусідні острови евакуювали 167 жителів. Загалом за 12 років американці підірвали на Бікіні 23 ядерних заряди, їхня сумарна потужність склала більше 42 мегатонн. 1954 року на атолі підірвали 15-мегатонну водневу бомбу, найпотужнішу в історії американських ядерних випробувань. Цей вибух призвів до радіоактивного зараження значної території. Зокрема, постраждав екіпаж японської риболовецької шхуни, розміщеної неподалік, що викликало гучний міжнародний скандал. 1968 року США визнали атол Бікіні придатним для життя, після чого почали повертати місцеве населення. Проте незабаром жителів знов евакуювали. 1997 року фахівці Міжнародного агентства з атомної енергії (МАГАТЕ) дійшли висновку, що перебування на атолі не становить небезпеки. Разом з тим вони відзначили підвищену радіоактивність продуктів харчування з атола й не рекомендували знову заселяти Бікіні. 2010 року атол Бікіні внесли до світової спадщини ЮНЕСКО. Цікавий факт Три чорні зірки у верхньому правому куті прапора символізують острови, знищені вибухом американської бомби Браво (1 березня 1954) та слугують нагадуванням про борг США перед мешканцями атола. Примітки Джерела Коралові рифи атолу Бікіні [Архівовано 19 лютого 2014 у Wayback Machine.] (укр.) Українська радянська енциклопедія : у 12 т. / гол. ред. М. П. Бажан ; редкол.: О. К. Антонов та ін. — 2-ге вид. — К. : Головна редакція УРЕ, 1974–1985. УНІАН Посилання Про морських жителів біля столу Бікіні через десятки років після ядерних випробувань
Prinz Eugen

Prinz Eugen var en svær tysk krydser bygget på Germania-værftet i Kiel. Kølstrakt 1936 og færdigbygget 1940. Deltog i operation "Rheinübung" (Bismarcks togt), som endte med sænkningen af dette slagskib i 1941. Overgav sig i Københavns havn maj 1945. Blev sejlet til USA og sænket i a-bombetest i 1946 på Kwajalein-atollen. Foruden Prinz Eugen bestod Admiral Hipper-klassen af 4 skibe: Admiral Hipper. Blücher, sænket i Oslofjorden d. 9. april 1940. Lützow afleveret under bygning til Stalin inden angrebet på Sovjetunionen, men blev her aldrig færdigbygget. Seydlitz forsøgt ombygget til hangarskib, men blev aldrig færdigbygget.
Prinz Eugen

Prinz Eugen – niemiecki krążownik ciężki typu Admiral Hipper (wersja powiększona). Nazwa okrętu pochodzi od osoby austriackiego feldmarszałka z przełomu XVII i XVIII wieku, Eugeniusza Sabaudzkiego. Zbudowany w 1937, do służby wszedł w 1940. W maju 1941 towarzyszył pancernikowi „Bismarck” w operacji „Rheinübung”. 24 maja 1941 wraz z „Bismarckiem” uczestniczył w bitwie z brytyjskimi okrętami „Hood” i „Prince of Wales”. Po bitwie i zatopieniu „Hooda”, „Prinz Eugen” (uszkodzony przez „Prince of Wales”) odłączył od „Bismarcka”, zawijając do Brestu z powodu problemów z maszynami. Podczas postoju w suchym doku w Breście, 2 lipca 1941 został trafiony dwiema bombami alianckimi. W lutym 1942 wraz z pancernikami „Scharnhorst” i „Gneisenau” uczestniczył w operacji „Cerberus” – tj. powrocie dużych niemieckich okrętów przez kanał La Manche do Niemiec. Wkrótce potem stracił rufę po ataku brytyjskiego okrętu podwodnego HMS „Trident” i musiał udać się na remont do Kilonii. W latach 1942–1943 służył głównie na Bałtyku jako okręt szkolny. W 1944 został przebazowany do Finlandii. Od października 1944 wspierał niemieckie oddziały walczące w Kurlandii. 15 października 1944 na północ od Helu zderzył się z krążownikiem „Leipzig”, odnosząc niewielkie uszkodzenia. Do kwietnia 1945 wspierał armię niemiecką w Prusach Wschodnich. 8 kwietnia 1945 udał się do Kopenhagi, gdzie w maju 1945 został przekazany Brytyjczykom. W grudniu 1945 przejęli go Amerykanie, którzy w 1946 wykorzystali go jako okręt-cel do prób z bronią jądrową na atolu Bikini (Able – atmosferyczny, 1 lipca 1946, Baker – podwodny, 25 lipca 1946). Okręt odniósł tylko nieznaczne uszkodzenia, później został odholowany i zatonął. Dopiero jesienią 2018 roku United States Navy rozpoczęła operację wypompowania skażonego radioaktywnie paliwa ze zbiorników krążownika. Obecnie spoczywa częściowo zatopiony na atolu Kwajalein (Wyspy Marshalla) – pozycja wraku . „Prinz Eugen” był jedynym dużym niemieckim okrętem, który przetrwał wojnę. Galeria Przypisy Linki zewnętrzne Kriegsmarine | Prinz Eugen (ang.)
Križarka Prinz Eugen

Prinz Eugen je bila nemška težka križarka iz druge svetovne vojne. Spadala je v razred Hipper. Ime je dobila po princu Evgenu Savojskemu, vojaškemu poveljniki iz 18. stoletja. Tako kot ostali dve ladji njenega razreda, Admiral Hipper in Blücher, se je gradnja ladje začela v sredini tridesetih let dvajsetega stoletja in je tako kot večina takratnih nemških vojnih ladij kršila Versajska določila o nemških oboroženih silah. Splovljena je bila 22. avgusta 1938, 1. avgusta 1940 pa z zamudo predana nemški Kriegsmarine. Na svoji prvi nalogi naj bi z bojno ladjo Bismarck napadala zavezniške atlantske konvoje. Britanci so premike obeh ladij pozorno spremljali in ju 24. maja 1941 v Danskem prelivu tudi prestregli. Prišlo je do bitke, v kateri so Britanci izgubili ladjo HMS Hood. Poškodovana pa je bil tudi ladja Bismarck, ki se je nato poizkušala prebiti v Francijo, vendar so jo Britanci na pol poti potopili. Križarka Prinz Eugen je nadaljevala pot in 1. junija 1941 prispela v Brest, ne da bi potopila eno samo zavezniško ladjo. V pristanišču je bila ladja tarča neprestanih bombnih napadov, v katerih je bila tudi večkrat zadeta in je zato potrebovala popravilo v Nemčiji. V operaciji Cerberus se je križarki uspelo prebiti v domovino. Do konca vojne je delovala v Baltskem morju, kjer je bombardirala ruske položaje in prevažala begunce v zahodno Nemčijo. Konec vojne je dočakala v Kopenhagnu. Po vojni je bila predana mornarici ZDA, ta pa jo je leta 1946 uporabila kot testno ladjo pri eksploziji atomske bombe. Glej tudi Druga svetovna vojna Bitka za Atlantik Kriegsmarine Zunanje povezave - v angleščini: Prinz Eugen - British Armed Forces Website Prinz Eugen - An Illustrated Technical History Arhivirano 2007-10-30 na Wayback Machine. The Heavy Cruiser Prinz Eugen at KBismarck.com Prinz Eugen technical data – From German naval history website german-navy.de Maritimequest Prinz Eugen photo gallery Heavy Cruiser Prinz Eugen
Prinz Eugen

Prinz Eugen (tyskt uttal [ˈpʁɪnts ɔʏˈɡeːn]) var en tung tysk kryssare i Admiral Hipper-klass i tjänst för Kriegsmarine från 1938 till 1945. Bakgrund Fartyget var namngivet efter fältherren prins Eugen av Savojen. Prinz Eugen var ett av få större tyska örlogsfartyg som kom att överleva andra världskriget. Fartyget följde bland annat med slagskeppet Bismarck på hennes första och enda tur ute i Atlanten 1941. Fartygets besättning kapitulerade till britterna i Köpenhamn 7 maj 1945. Efter andra världskriget togs Prinz Eugen över av USA som krigsskadestånd vid krigsslutet. Några år senare användes Prinz Eugen som testmål vid atombombssprängningar vid Bikiniatollen. Fartyget överlevde båda explosionerna, men började ta in vatten och sjönk under bogsering fem månader efter proven då hon var för radioaktiv för att hennes läckor skulle kunna tätas. Se även Operation Rheinübung Operation Crossroads Referenser Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Prinz Eugen.﻿
Cathedral of the Assumption, Majuro

The Cathedral of the Assumption is a Catholic cathedral located in Majuro, Republic of the Marshall Islands. It is the seat of the Apostolic Prefecture of the Marshall Islands, which covers the entire country, as well as Wake Atoll (dependent on the United States). It is located in the city center. The current apostolic prefect is Raymundo Sabio. It was built in 1898, with the arrival of the missionaries of the Order of the Sacred Heart in Majuro Atoll. It is separated from the Diocese of the Carolines and Marshall Islands on April 23, 1993, under Pope John Paul II. References
Catedral de la Asunción (Majuro)

La Catedral de la Asunción​ o simplemente Catedral de Majuro (en inglés: Cathedral of the Assumption) es un templo católico​ que se encuentra en Majuro​ (también llamada Delap-Uliga-Darrit), la capital de las Islas Marshall​ en Oceanía. Es la sede de la prefectura apostólica de las Islas Marshall, que cubre todo el país, así como el atolón de Wake (dependiente de Estados Unidos). Se encuentra en el centro de la ciudad. El actual prefecto apostólico es Raymundo Sabio. Fue construida en 1898, con la llegada de los misioneros de la Orden del Sagrado Corazón al atolón de Majuro. Se separa de la diócesis de las Carolinas y las Islas Marshall el 23 de abril de 1993, bajo el papa Juan Pablo II. A pesar de que los católicos son relativamente pocos en el territorio de la prefectura apostólica (sólo el 8,4% de la población), esta cubre un área casi tan grande como los Estados Unidos. Véase también Iglesia católica Catedral de la Asunción Referencias
Cathédrale de l'Assomption de Delap-Uliga-Darrit

La cathédrale de l'Assomption est située à Delap-Uliga-Darrit, capitale des Îles Marshall. Il s'agit du siège de la préfecture apostolique des îles Marshall (le statut avant le diocèse), qui couvre tout le pays ainsi que l'atoll de Wake (États-Unis). Elle se situe dans le centre de la ville. L'actuel préfet apostolique est Raymundo Sabio. Elle fut construite en 1898, à l'arrivée des missionnaires de l'Ordre du Sacré-Cœur sur l'atoll de Majuro. Elle est détachée du diocèse des îles Carolines et Marshall le 23 avril 1993, sous Jean-Paul II. Bien que les catholiques soient relativement peu nombreux sur le territoire de la préfecture apostolique (seulement 8,4 % de la population), ce dernier couvre une zone presque aussi étendue que les États-Unis. Notes et références Liens externes Ressource relative à la religion : GCatholic.org Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail des Îles Marshall
Cattedrale dell'Assunzione (Majuro)

La cattedrale dell'Assunzione è la cattedrale cattolica e sede del prefetto apostolico delle Isole Marshall, si trova nella città di Majuro, nell'omonimo atollo, Repubblica delle Isole Marshall. La chiesa è stata costruita nel 1898, dai missionari del Sacro Cuore di Gesù. Con la separazione delle Isole Marshall dalla allora diocesi delle Caroline e Isole Marshall, il 23 aprile del 1993 per volere di papa Giovanni Paolo II, la chiesa è stata eretta a cattedrale e sede della neo eretta prefettura apostolica. Voci correlate Prefettura apostolica delle Isole Marshall Cattedrali nel mondo Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su cattedrale dell'Assunzione Collegamenti esterni (EN) Cattedrale dell'Assunzione, in GCatholic.org.