NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Фільфла

Фі́льфла (мальт. Filfla) — невеликий острів у Середземному морі, входить до Мальтійського архіпелагу та є територією держави Мальта. Адміністративно належить до муніципалітету Зурік. Назва походить від арабського filfel, що означає чорний перець. Розташований за 5 км на південь від найбільшого острова архіпелагу Мальта. Являє собою залишок острова, який зруйнувався під дією землетрусу 1856 року. Острів являє собою вапнякову скелю висотою понад 60 м. Поряд розташований менший острів Фільфолетта, який раніше був єдиним цілим з Фільфлою. 1343 року на острові було збудовано каплицю, яка була зруйнована землетрусом 1856 року. З 1980 року Фільфла охороняється, оскільки є місцем гніздування таких птахів, як качурка морська (Hydrobates pelagicus), строкатий буревісник атлантичний (Calonectris diomedea) та мартин середземноморський (Larus michahellis). 1988 року утворено заповідник. Окрім птахів на острові мешкають ендемічні підвиди — мальтійська ящірка (Podarcis filfolensis) та один з видів равлика. З рослин на острові зростає дика цибуля рамп (Allium tricoccum), яка може досягти висоти 2 м.
Banc Central de Malta

El Banc Central de Malta (en: Central Bank of Malta, mt: Bank Ċentrali ta’ Malta) és el banc central de la República de Malta. Va ser fundat el 17 d'abril de 1968. Al maig de 2004, Malta va entrar en la Unió Europea, i el Banc es va convertir en una entitat integrant del Sistema Europeu de Bancs Centrals. Era responsable de, entre altres coses, la producció de moneda i paper moneda de curs legal de lira maltesa, abans que Malta adoptés l'euro en 2008. El governador actual és Mario Vella, des de l'1 de juliol de 2016. | reserves = 400 million USD Vegeu també Eurozona Lira maltesa Referències Enllaços externs Banc Central de Malta - Lloc web oficial
Bank Ċentrali ta’ Malta

Die Bank Ċentrali ta’ Malta (englisch Central Bank of Malta; deutsch Zentralbank von Malta) ist die Zentralbank von Malta mit Sitz in Valletta. Geschichte Die Zentralbank wurde am 17. April 1968 gegründet. Am 1. Mai 2004 trat Malta der EU bei und die Bank Ċentrali ta’ Malta wurde Teil des Europäischen Systems der Zentralbanken (ESZB). Der Gouverneur der Bank wurde Mitglied des Erweiterten Rates der Europäischen Zentralbank (EZB) und Experten der Bank wurden Mitglieder der ESZB-Ausschüsse. Sämtliche Kapitalverkehrskontrollen wurden aufgehoben. Im Mai 2005 trat Malta dem Wechselkursmechanismus (WKM II) bei, wodurch die maltesische Lira mit einem Leitkurs von 1 EUR = 0,429300 MTL an den Euro gekoppelt wurde. Gleichzeitig begann die Bank mit den Vorbereitungen für die Einführung des Euro als maltesische Landeswährung ab dem 1. Januar 2008. Der Leitkurs des Euro zur maltesischen Lira wurde bestätigt und auf den unwiderruflich festgelegten Umrechnungskurs festgelegt. Seit 2008 ist die Zentralbank Teil des Europäischen Systems der Zentralbanken. Bis zur Einführung des Euro hatte die Zentralbank das maltesische Monopol zur Ausgabe von Banknoten der Währung Maltesische Lira. Siehe auch Liste der Zentralbanken Eurozone Wirtschaft Maltas Weblinks Offizielle Website der Bank Ċentrali ta’ Malta Einzelnachweise
Central Bank of Malta

The Central Bank of Malta (Maltese: Bank Ċentrali ta’ Malta) is the national central bank for Malta within the Eurosystem. It was the Maltese central bank from 1968 to 2007, issuing the Maltese lira. The Central Bank of Malta Act was originally published by means of Act XXXI of 1967, succeeded the Board of Commissioners of Currency of Malta which had been in operation since 1940. It has been amended a number of times, most recently by Acts I and IV of 2007 in order to provide for the bank's membership within the Eurosystem. The Central Bank of Malta is not itself a financial supervisory authority but participates in European banking supervision as a member of the Supervisory Board of the European Central Bank, alongside the Malta Financial Services Authority. It is also a member of the European Systemic Risk Board (ESRB). Building The Central Bank of Malta is located in an early 20th-century building. Completed in 1924 as the Vernon Institute, or Vernon Club. The bank occupied the building since 1967, but made arrangement for the lease of the premises in 1968, with a contract lasting almost hundred years. The interior was eventually demolished in 1968, keeping the façade, to be redeveloped and housing the present Central Bank of Malta. In 2004, the building was bought from the Government of Malta by the bank. Governors Governors of the Central Bank of Malta since 1968. Philip L. Hogg: 17 April 1968 – 31 March 1972 Borge Andersen: 1 April 1972 – 16 March 1973 R.J.A. Earland: 17 March 1973 – 25 January 1974 Henry C. de Gabriele: 1 September 1985 – 6 November 1986 (acting) Anthony P. Galdes: 3 June 1987 – 2 June 1993 Francis J. Vassallo: 15 September 1993 – 30 September 1997 Emanuel Ellul: 1 October 1997 – 30 September 1999 Michael C. Bonello: 1 October 1999 – 30 June 2011 Josef Bonnici: 1 July 2011 – 30 June 2016 Mario Vella: 1 July 2016 – 31 December 2020 Edward Scicluna: 1 January 2021 – 31 December 2025 Alexander Demarco: 1 January 2026 – Incumbent See also Economy of Malta Maltese lira List of central banks References Further reading Cassar, Kevin (2008). The Central Bank of Malta – The Building and its History. Malta: Gutenburg Press. ISBN 978-99909-975-5-1. Archived from the original on 28 December 2015.: CS1 maint: ignored ISBN errors (link) Z., T. (1928). "Il-Belt (Valletta)" (PDF). Il-Malti (in Maltese). 2 (1) (2 ed.). Il-Ghaqda tal-Kittieba tal-Malti: 35. Archived from the original on 17 April 2016. Mirabelli, Terence (2015). "The ANZAC experience in Malta - Arrival" (PDF). Ta' Xbiex: The Island Publications Ltd. p. 2. Retrieved 21 September 2019. External links Official website Central Bank of Malta Act or Cap. 204 of the Laws of Malta
Banco Central de Malta

El Banco Central de Malta (en inglés: Central Bank of Malta; en maltés: Bank Ċentrali ta’ Malta) es el banco central de la República de Malta fue fundado el 17 de abril de 1968. En mayo de 2004, Malta entró en la Unión Europea, y el Banco se convirtió en una entidad integrante del Sistema Europeo de Bancos Centrales. Era responsable de, entre otras cosas, la producción de moneda y papel moneda de curso legal de lira maltesa, antes de que Malta adoptara el euro en 2008. Historia La Ley del Banco Central de Malta, publicada originalmente mediante la Ley XXXI de 1967, sustituyó a la Junta de Comisionados de la Moneda de Malta, vigente desde 1940. Ha sido modificada en varias ocasiones, la más reciente mediante las Leyes I y IV de 2007 para incorporar la membresía del banco al Eurosistema.​ El Banco Central de Malta está ubicado en un edificio de principios del siglo XX. Finalizado en 1924 como el Instituto Vernon o Club Vernon. El banco ocupó el edificio desde 1967, pero en 1968 gestionó el arrendamiento de las instalaciones, con un contrato de casi cien años de duración. El interior fue demolido en 1968, conservando la fachada para su remodelación y albergar el actual Banco Central de Malta. En 2004, el banco compró el edificio al Gobierno de Malta.​ Gobernadores El Banco Central de Malta ha tenido los siguientes gobernadores desde 1968:​ Véase también Economía de Malta Bolsa de Malta Referencias Enlaces externos Sitio oficial de Banco Central de Malta (en inglés)
Banque centrale de Malte

La Banque centrale de Malte (en maltais : Bank Ċentrali ta’ Malta ; en anglais : Central Bank of Malta) est la banque centrale de la république de Malte. Elle est située à La Valette et fut créée le 17 avril 1968. Avant 2008, elle émettait les billets et les pièces de la lire maltaise avant que Malte n’adopte l’euro. Depuis 2014, elle est également l'autorité nationale compétente de Malte au sein de la Mécanisme de surveillance unique. Liste de gouverneurs Notes et références Notes Références Voir aussi Articles connexes Zone euro Banque centrale européenne Système européen de banques centrales Euro à Malte Liens externes Site officiel Ressource relative aux beaux-arts : British Museum Portail de l’Union européenne Portail de Malte Portail de l’économie Portail de la finance Portail de la numismatique
Banca centrale di Malta

La Banca centrale di Malta (in maltese: Bank Ċentrali ta’ Malta) è la banca centrale della Repubblica di Malta. Fu fondata il 17 aprile 1968 e nel maggio 2004, quando Malta si unì all'Unione europea, divenne parte integrante del sistema europeo delle banche centrali. Era responsabile, tra le altre cose, dell'emissione della valuta maltese, prima che Malta adottasse l'euro nel 2008. La Banca centrale di Malta si trova in un edificio dei primi del XX secolo. Completato nel 1924, la banca occupò l'edificio dal 1967, ma fece un accordo per la locazione dei locali nel 1968, con un contratto della durata di quasi cento anni. L'interno fu quindi demolito nel 1968, mantenendo la facciata neoclassica, e dal 2004 l'edificio è stato acquistato dal governo di Malta e dalla banca. Governatori Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Banca centrale di Malta Collegamenti esterni Sito ufficiale, su centralbankmalta.org.
Bank Centralny Malty

Bank Centralny Malty (ang. Central Bank of Malta, malt. Bank Ċentrali ta’ Malta) – państwowa instytucja bankowa odpowiedzialna za funkcjonowanie systemu bankowego oraz politykę finansową Republiki Malty. Do najważniejszych kompetencji banku należą dbałość o stabilność cen, wdrażanie wspólnej polityki monetarnej i zapewnianie usług bankowych dla rządu Malty i maltańskiego systemu bankowego. Pracami banku kieruje siedmioosobowa rada dyrektorów, której szefuje przewodniczący, będący jednocześnie naczelnikiem banku (ang. governor). Historia Bank Centralny Malty powołano do życia 17 kwietnia 1968, wkrótce po ogłoszeniu przez Maltę niepodległości, w oparciu o osobną ustawę o banku centralnym przyjętą 11 listopada 1967. Pomocą organizacyjną w najwcześniejszym okresie służył Bank Anglii (pełniący funkcję banku centralnego dla Malty do czasu ogłoszenia niepodległości przez wyspę) oraz Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Pierwszym przewodniczącym rady dyrektorów banku został Philip L. Hogg, wysoki urzędnik Bank of England. We wrześniu 1969 funt maltański zastąpił w obiegu funta brytyjskiego i bank przejął od Banku Anglii rolę emitenta waluty dla terytorium Malty. Od tego czasu bank stopniowo rozwijał swoje kompetencje w zakresie wprowadzania wymienialności walut, zarządzania rezerwami walutowymi państwa, nadzoru nad systemem bankowym kraju i usługami bankowymi dla rządu, przedsiębiorstw, sektora publicznego i innych banków komercyjnych. W początkowym okresie zadania Banku Centralnego Malty były ułatwione, bowiem do 1972 roku funt maltański był na sztywno powiązany z funtem szterlingiem. Następnie oparto kurs funta maltańskiego o koszyk walutowy, a sama waluta uległa decymalizacji, czyli została oparta na systemie dziesiętnym (1 funt maltański = 100 centów = 1000 milów). Na różnych etapach swojego istnienia bank bywał również odpowiedzialny za zarządzanie rezerwami finansowymi państwa zdeponowanymi w bankach zagranicznych i nadzór nad wymianą walut. Przez kilka lat posiadał również monopol na sprowadzanie walut obcych na terytorium Malty dla sektora publicznego i innych banków. W 1970 osobna ustawa ustanowiła Centralny Bank Malty nadzorcą systemu finansowego, a w 1990 roku także organem nadzorczym dla Maltańskiej Giełdy. W maju 2004, po wstąpieniu przez ten kraj do Unii Europejskiej bank stał się częścią Europejskiego Systemu Banków Centralnych jako m.in. główny emitent funta maltańskiego. W 2008 Malta przyjęła euro i bank stał się częścią Eurosystemu. Zobacz też Gospodarka Malty Przypisy Bibliografia Bank Ċentrali ta’ Malta (autor korporacyjny): Board of Directors. [w:] Central Bank of Malta [on-line]. 2013. [dostęp 2014-12-15]. (ang.). Bank Ċentrali ta’ Malta (autor korporacyjny): Mission statement. [w:] Central Bank of Malta [on-line]. 2013. [dostęp 2014-12-15]. (ang.). Bank Ċentrali ta’ Malta (autor korporacyjny): Our history. [w:] Central Bank of Malta [on-line]. 2013. [dostęp 2014-12-15]. (ang.).
Центральный банк Мальты

Центральный банк Мальты (мальт. Bank Ċentrali ta’ Malta) — центральный банк Мальты, основанный 17 апреля 1968 года. После присоединения Мальты к Европейскому союзу в мае 2004 года Банк стал членом Европейской системы центральных банков. До вступления Мальты в 2008 году в Еврозону Центральный банк Мальты отвечал за выпуск мальтийских лир. Основными функциями Центрального банка Мальты в соответствии с законодательством являются: контроль и управление внешними резервами, проведение кредитной политики, стимулирование развития рынка капитала и создание прочной структуры финансов, оказание банковских услуг Правительству Мальты, кредитование коммерческих банков, приём средств от коммерческих банков, консультирование Правительства Мальты по финансовым вопросам. Центральный банк Мальты действует как правительственная банковская организация и совершает от имени и в интересах Правительства банковские операции, он принимает средства Правительства в депозиты и в случае бюджетного дефицита гарантирует временное (до конца финансового года) авансирование до 15 % рассчитываемого нового бюджета. Центральный банк Мальты может регулировать уровень цен на кредитном рынке посредством приёма от коммерческих банков срочных вкладов, а также посредством купли-продажи финансовых обязательств. Примечания Ссылки Сизов Сергей. Современная Мальта — не только туризм Официальный сайт Центрального банка Мальты (англ.)
Центральний банк Мальти

Центральний банк Мальти (мальт. Bank Ċentrali ta’ Malta) — центральний банк Мальти, заснований 17 квітня 1968 року. Після приєднання Мальти до Європейському союзу в травні 2004 року Банк став членом Європейської системи центральних банків. До вступу Мальти в 2008 у в Єврозону Центральний банк Мальти відповідав за випуск мальтійської ліри. Основними функціями Центрального банку Мальти відповідно до законодавства є: Контроль і управління зовнішніми резервами, Проведення кредитної політики, Стимулювання розвитку ринку капіталу та створення міцної структури фінансів, Надання банківських послуг Уряду Мальти, Кредитування комерційних банків, Прийом коштів від комерційних банків, Консультування Уряду Мальти з фінансових питань. Центральний банк Мальти діє як урядова банківська організація і здійснює від імені та в інтересах Уряду банківські операції, він приймає кошти Уряду в депозити і у випадку бюджетного дефіциту гарантує тимчасове (до кінця фінансового року) авансування до 15 % розраховується нового бюджету. Центральний банк Мальти може регулювати рівень цін на кредитному ринку за допомогою прийому від комерційних банків строкових вкладів, а також за допомогою купівлі-продажу фінансових зобов'язань. Ставка рефінансування ЦБ Мальти в січні 2002 року становила 3,75 %, в ​​січні 2006 року — 3 %. Джерела Офіційний сайт Центрального банку Мальти [Архівовано 26 травня 2021 у Wayback Machine.] (англ.)
Temples megalítics de Malta

Els temples megalítics de Malta constitueixen la manifestació d'una cultura megalítica singular que es va desenvolupar a les illes de Malta i Gozo entre els anys 5000 aC i 2500 aC i que s'ha vingut a anomenar l'edat dels temples. Són més antigues que les piràmides egípcies i constitueixen les construccions més antigues que es coneixen d'aquestes característiques al món. L'ús que li van donar els pobladors als temples és encara desconegut. Les pràctiques religioses que consten de l'època són l'adoració a un tipus de dees molt comunes a tota la Mediterrània, com eren les de la fertilitat, i s'han trobat proves que es realitzaven en el seu interior alguns sacrificis rituals amb animals, així com s'han trobat figuretes de fang cuit amb figures que representen tant l'home com la dona. La tècnica arquitectònica de l'època segueix resultant sorprenent per la seva grandària. Es construïen íntegrament en pedra, sobre una base en forma de trèvol i, quan n'hi havia diversos junts, es formava un mur comú per a tots. Els més importants temples són: Ggantija Hagar Qim Mnajdra Tarxien Les raons per a tal desenvolupament es troben en el voluntari allunyament dels pobladors de l'època de la cultura del coure que es desenvolupava a la veïna Sicília i que els va permetre desenvolupar en la seva plenitud el treball amb la pedra. En general, els diferents temples es van conservar bé. Patrimoni de la Humanitat En 1980, els temples de Ggantija, a Xaghra (Gozo), van ser declarats Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO. La declaració es va estendre el 1992 a altres temples a l'illa de Malta: Hagar Qim, a Qrendi Mnajdra, a Qrendi Ta' Ħaġrat, a Mgarr Skorba, a Zebbiegh Temples de Tarxien Bibliografia especialitzada Temi Zammit. The Prehistoric Temples of Malta and Gozo PB, La Valleta, 1995. Enllaços externs Pàgina de la UNESCO sobre els temples megalítics de Malta.
Megalitické chrámy na Maltě

Megalitické chrámy na Maltě z historického období neolitika patří k nejznámějším památkám Malty. Sedm těchto sakrálních staveb bylo dáno na seznam Světového dědictví organizace UNESCO. Pozadí Celkem je známo kolem 45 staveb, ovšem jen několik málo je jich dobře zachovalých. Vznik nejstarších se datuje na období kolem 4100 př. n. l. O účelu chrámů byly vedeny dlouhé spekulace. Dnes se vychází z toho, že se jedná o obřadní, sakrální stavby, které plnily mimo jiné i úlohu zprostředkováni věšteb. Zachovány jsou i obřadní oltáře a obětní prostory. Půdorys chrámů se dobou měnil, většinou se jedná o eliptické, lehce konkávní a spolu spojené místnosti; předpokládá se, že místnosti byly pokryty střechou (dřevěné trámy, došky atp.). Vznik nejstarších se datuje na období kolem 4100 př. n. l. Několik chrámů bylo dáno na seznam Světového dědictví organizace UNESCO. Chrámy K nejzachovalejším chrámům patří: Tarxien: komplex chrámů různého stáří z doby asi 3800 až 2500 př. n. l., rozloha asi 77 × 45 m. Leží uprostřed stejnojmenného města jižně od Valletty. Vyznačuje se dobře zachovalými ornamenty a reliéfy na kamenech, mimo spirál jsou tam i zvířecí motivy. Nález zbytků kolosální figury Magna Mater, původně asi tři metry vysoké. Ħaġar Qim : pochází z pozdní neolitické doby, asi 3000 př. n. l., asi 40 x 40 m. Pozůstává z celkem tří chrámů, jež se nacházejí na jižním osamoceném pobřeží oproti ostrůvku Filfla Island. Do zdi je zabudován největší monolit maltských chrámů (3 x 6 m, váha 20 tun). Mnajdra: asi 3600 až 2800 př. n. l., asi 40 × 40 m. S trochu zachovalejšími ornamenty než Ħaġar Qim, od kterého leží vzdálen asi 300 metrů. Ġgantija (na ostrově Gozo): asi 3800 až 3000 př. n. l., asi 45 × 35 m. Mnoho mezi sebou spojených monolitů vážících mnoho tun. K dalším chrámům patří: Ta' Hagrat, Skorba, Borg In-Nadur, Tal-Quadi, Tas-Silg, Ta' Marziena, Santa Verna a další. Související články Megalitická kultura na Maltě Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Megalitické chrámy na Maltě na Wikimedia Commons whc.unesco.org – různé dokumenty a informace o zařazení chrámů na seznam světového dědictví (World Heritage List)
Templos megalíticos de Malta

Los templos megalíticos de Malta constituyen la manifestación de una cultura megalítica singular que se desarrolló en las islas de Malta y Gozo entre los años 5.000 a. C. y 2.500 a. C. y que se ha venido en denominar la Edad de los Templos. Su antigüedad es mayor que la de las pirámides egipcias y constituyen las construcciones más antiguas que se conoce de estas características en el mundo. El uso que le dieron los pobladores a los templos es aún desconocido. Las prácticas religiosas que constan de la época son la adoración a un tipo de diosas muy comunes en todo el Mediterráneo cuales eran las de la fertilidad, y se han hallado pruebas de que se realizaban en su interior algunos sacrificios rituales con animales, así como se han encontrado estatuillas de barro cocido con figuras que representan tanto al hombre como a la mujer. La técnica arquitectónica de la época sigue resultando sorprendente dado el tamaño de los mismos. Se construían íntegramente en piedra, sobre una base en forma de trébol y cuando había varios juntos, se formaba un muro común para todos. Los templos más importantes son: Ggantija Hagar Qim Mnajdra Tarxien. Las razones para tal desarrollo se encuentran en el voluntario alejamiento de los pobladores de la época de la cultura del Cobre que se desarrollaba en la vecina Sicilia y que les permitió desarrollar en su plenitud el trabajo con la piedra. En general, los distintos templos se conservaron bien. Patrimonio de la Humanidad En 1980, los templos de Ġgantija, en Xaghra (Gozo), fueron declarados Patrimonio de la Humanidad por la Unesco.​ declaración que se extendió en 1992 a otros templos en la isla de Malta. Son los siguientes: Véase también Anexo:Patrimonio de la Humanidad en Malta Anexo:Sitios megalíticos inscritos en el Patrimonio de la Humanidad Bibliografía especializada Temi Zammit. The Prehistoric Temples of Malta and Gozo PB, La Valleta, 1995. Referencias Enlaces externos Página de la Unesco sobre los templos megalíticos de Malta.
Megalitski malteški hramovi

Megalitski malteški hramovi je skupina prapovijesnih megalitskih spomenika na Malti od kojih je sedam upisano na UNESCO-ov popis mjesta svjetske baštine u Europi 1980. godine kao "najstarije samostojeće građevine na svijetu. Oni su nastali kao rezultat lokalnih inovacija u procesu kulturne evolucije, što je dovelo do razdoblja koje nazivamo Ġgantija kultura (3600. – 3200. pr. Kr.), nakon koje je uslijedila Saflieni kultura (3000. – 2500. pr. Kr.) koja je kulminirala u razdoblju Tarxien kulture (od 3150. – 2500. pr. Kr.), čime je završilo doba megalitskih spomenika. Ostali prapovijesni megalitski lokaliteti koji nisu upisani na UNESCO-ov popis su: Borġ in-Nadur (Birżebbuġa), Kordin III., Il-Bidni, Xemxija, Hal Ginwi, Tal-Quadi, Ta' Marżiena, Ta' Raddiena, L-Imramma, Buggiba, Santa Verna, Tas-Silġ (Żejtun) i kompleks tragova isklesanih u stijeni Misraħ Għar il-Kbir (Dingli) i drugi. Popis zaštićenih lokaliteta UNESCO-a Izvori
Megalityczne świątynie Malty

Megalityczne świątynie Malty – megalityczne budowle położone na wyspach Malta i Gozo w Republice Malty. Czas powstania Budowle wzniesione zostały w okresie 3600–2500 p.n.e. i zaliczają się do najstarszych budowli kamiennych na świecie. Najpierw wznoszono sarkofagi i wolnostojące bloki skalne – okresy Skorba (ok. 4500–4100 p.n.e.) i Zebbug (ok. 4100–3800 p.n.e.), następnie budowano świątynie i kompleksy cmentarzy – okres Ġgantija (ok. 3600–3000 p.n.e.), później świątynie rozbudowywano – okres Tarxien (ok. 3000–2500 p.n.e.), finalnie opuszczono je w okresie Cmentarza Tarxien 2500–1500 p.n.e. Opis Wiele budowli zostało wzniesionych na planie przypominającym trójlistną koniczynę z 3-6 apsydami. Prawie wszystkie z budowli mają wklęsłe fasady, większość zbudowana jest z wielkich, obrobionych bloków skalnych. Wiele z budowli pokrywają reliefy. Niewiele wiadomo na temat ich budowniczych. Sposób ich budowy oraz przeznaczenie nie są do końca znane. Najprawdopodobniej budowle te były świątyniami – o czym mają świadczyć obecność zdobionych ołtarzy oraz brak śladów pochówków. Najstarszym i najlepiej zachowanym kompleksem jest Ġgantija a najbardziej wyszukanym architektonicznie – Tarxien. W 1980 roku kompleks Ġgantija został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wpis ten rozszerzono w 1992 roku o kolejne pięć obiektów tego typu w Republice Malty. Megalityczne świątynie na liście światowego dziedzictwa UNESCO Megalityczne świątynie spoza listy światowego dziedzictwa UNESCO Zobacz też Hypogeum Ħal Saflieni Przypisy
Templos megalíticos de Malta

Os Templos megalíticos de Malta são seis templos presentes no arquipélago de Malta, nas ilhas de Malta e Gozo. Em cada uma das ilhas, são testemunhas do desenvolvimento durante a idade do bronze. Na ilha de Gozo, encontram-se dois templos em Ġgantija, que testemunham, pelas suas dimensões, o avanço técnico das populações. Na ilha de Malta, ultrapassando a escassez de recursos, os construtores conseguiram a proeza de edificar os templos de Mnajdra, Hagar Qim e Tarxien. Os conjuntos de Ta'Hagrat e de Skorba ilustram a perpetuação da tradição dos templos no arquipélago de Malta. Os templos megalíticos de Malta estão inscritos na lista de Património Mundial da UNESCO desde 1980 (extensão 1992). Ligações externas «Descriptif UNESCO» «Templos de Ggantija» (em inglês)