NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Jakuba w Valletcie

Kościół św. Jakuba Większego (malt. Knisja ta' San Ġakbu il-Kbir, ang. Church of St James the Greater) – rzymskokatolicki kościół w Valletcie na Malcie. Poprzedni, w stylu manierystycznym, zbudowany na tym miejscu początkiem XVII wieku, został zburzony we wczesnych latach XVIII wieku, a na jego miejscu powstał stojący do dziś kościół barokowy. Jego projektantem był Giovanni Barbara (lub Romano Carrapecchia), kościół pełnił posługę religijną rycerzom Języka Kastylii. Kościół znajduje się przy Merchants Street (Triq il-Merkanti), na północnym narożniku skrzyżowania z Melita Street (Triq Melita). Jest wciąż w użyciu. W kościele znajduje się kilka elementów o artystycznej wartości, m.in. imponująca fasada oraz malowidła, jedno autorstwa Filippo Paladiniego, drugie datowane na okres przed powstaniem istniejącego kościoła. Początki Pierwszy kościół został zbudowany w roku 1612, lecz został później zburzony, aby ustąpić miejsca nowej barokowej świątyni, powstałej w latach 1709–1710. Większość źródeł przypisuje projekt kościoła architektowi Giovanniemu Barbara. Jednakże inne twierdzą, że jest to dzieło Romano Carapecchi, który zaprojektował budowlę w stylu baroku włoskiego. Kościół umieszczony jest na liście National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod nr 00570. Wygląd zewnętrzny kościoła Na fasadzie kościoła znajdują się filary, nisze, okna oraz bogata barokowa ornamentyka. Kościół jest dwupiętrowy. Ponad głównymi drzwiami można zobaczyć duże okno, zwieńczone tarczą herbową Królestwa Kastylii, trzymaną przez dwa anioły, ponad którymi ozdobna muszla morska. W XVIII wieku fasada kościoła została przeprojektowana przez znanego architekta Romano Carapecchię, który nadał jej barokowy charakter. Wnętrze świątyni Wnętrze kościoła zbudowane jest w formie owalu, z wyjątkiem prezbiterium. Obraz tytularny wykonany został przez Filippo Paladiniego. Przedstawia on św. Jakuba Większego w wejściu do groty, trzymającego laskę pasterską, oraz anioła z liściem palmowym, który symbolizuje męczeństwo apostoła. Poniżej tego dzieła można zobaczyć owalny obraz przedstawiający Matkę Boską Bolesną. Jest to kopia hiszpańskiego dzieła, znajdującego się w Madrycie, zatytułowanego Madonna di Soledad. Została przywieziona na Maltę w roku 1646 przez kleryka Zakonu św. Jana. Zobacz też Kultura Malty Historia Malty Lista kościołów na Malcie Religia na Malcie Przypisy
Iglesia de San Nicolás (La Valeta)

La Iglesia de San Nicolás (en maltés: Il-Knisja ta' San Nikola, en griego: Εκκλησία του Αγίου Νικολάου, en serbio: Црква Светог Николе), también conocida como la Iglesia de Todas las Almas (en maltés: Il-Knisja tal-Erwieħ), es una iglesia católica griega en La Valeta, Malta, dedicada a San Nicolás. Originalmente construida como iglesia ortodoxa griega en 1569, fue concedida a la Cofradía de las Almas del Purgatorio en 1639, que reconstruyó la iglesia en estilo barroco en 1652. Se devolvió a la congregación católica griega en 2014, sin embargo, la iglesia se usa desde el Patriarcado Ecuménico de Constantinopla. Historia Se construyó originalmente en 1569 como iglesia parroquial de rito bizantino para la Iglesia ortodoxa griega. La Iglesia Católica Griega nació después de la Unión de Brest en 1595-1596. En 1639, el párroco Papas Giovanni Metaxi decidió separarse de la iglesia ortodoxa y unirse a la iglesia católica griega, y concedió la iglesia a la Cofradía de las Almas del Purgatorio.​ Fue completamente reconstruido según los diseños del arquitecto barroco Francesco Buonamici en 1652.​ Las relaciones entre la parroquia y la Cofradía están reguladas por un concordato firmado el 17 de septiembre de 1766.​ Sufrió mucho debido a los bombardeos aéreos durante la Segunda Guerra Mundial. Fue reparado en 1951 y los trabajos de reparación incluyeron una reconstrucción completa de la fachada.​​ Volvió a pasar formalmente a manos de la congregación católica griega local en 2014. Hoy en día, es utilizado por la Iglesia católica, aunque la autoridad recae bajo el jerarca católico griego Archimandrite Fr. George Mifsud Montanaro. La liturgia católica griega (rito bizantino) se celebra todos los días en la cercana Iglesia de Nuestra Señora de Damasco. También se utiliza para los servicios divinos del domingo por la iglesia ortodoxa serbia.​[cita requerida] Hoy en día es un monumento nacional de Grado 1,​ y también figura en el Inventario Nacional de Bienes Culturales de las Islas Maltesas.​ Arquitectura Está construida en estilo barroco. Su fachada se divide en tres crujías a ras de suelo, con una única crujía central en la parte superior. La iglesia tiene planta de cruz griega,​ con una cúpula central sobre el crucero sostenida por cuatro columnas exentas. Tiene un coro en el ábside, que está flanqueado por una pequeña sacristía. Tiene un solo campanario que se encuentra en la parte trasera del edificio.​ Referencias
Kościół św. Mikołaja w Valletcie

Kościół św. Mikołaja (malt. Il-Knisja ta' San Nikola, ang. Church of Saint Nicholas), znany również jako Kościół Dusz Wszystkich (malt. Il-Knisja tal-Erwieħ, ang. Church of All Souls) – prawosławny kościół w Valletcie na Malcie, dedykowany Świętemu Mikołajowi. Zbudowany pierwotnie jako grecki kościół prawosławny w roku 1569, w roku 1639 przekazany Bractwu Dusz Czyśćcowych, które przebudowało go w stylu barokowym w roku 1652. Przekazany z powrotem parafii prawosławnej w roku 2014. Historia Kościół św. Mikołaja został oryginalnie zbudowany w roku 1569 jako kościół parafialny Greckiego Kościoła Prawosławnego rytu bizantyjskiego. Grecki Kościół Katolicki powstał po unii brzeskiej w latach 1595–96. W roku 1639 proboszcz Papas Giovanni Metaxi zdecydował odłączyć się od kościoła prawosławnego i dołączyć do Greckiego Kościoła Katolickiego. Jednocześnie przekazał kościół Bractwu Dusz Czyśćcowych. W roku 1652 budynek kościoła został całkowicie przebudowany według projektu architekta Francesco Buonamiciego. Relacje pomiędzy parafią a Bractwem zostały ustalone przez konkordat, podpisany 17 września 1766 roku. Budynek kościoła ucierpiał poważnie od bombardowań lotniczych podczas II wojny światowej. Odbudowany do roku 1951, prace zawierały również całowitą rekonstrukcję fasady. Kościół został formalnie przekazany z powrotem lokalnej kongregacji greckokatolickiej w roku 2014. Dziś jest używany przez wyznawców rytu łacińskiego, jakkolwiek podlega greckokatolickiemu archimandrycie Fr. George'owi Mifsud Montanaro. Greckokatolicka liturgia rytu bizantyjskiego celebrowana jest codziennie w pobliskim kościele Matki Bożej z Damaszku. W kościele odprawiane są również niedzielne liturgie Miłosierdzia dla członków Serbskiego Kościoła Prawosławnego i Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego. Dziś kościół jest zabytkiem narodowym klasy 1 i jest również wpisany na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod nr 00536. Architektura kościoła Kościół św. Mikołaja zbudowany jest w stylu barokowym. Jego fasada podzielona jest na trzy trakty na poziomie parteru, z pojedynczym centralnym traktem na wyższej części. Budynek postawiony jest na planie krzyża greckiego z centralnie umieszczoną kopułą, wspieraną przez cztery wolnostojące kolumny. Kościół posiada stalle, umiejscowione w apsydzie, z niewielką zakrystią poza nią. Pojedyncza dzwonnica umiejscowiona jest na tyłach kościoła. Zobacz też Kultura Malty Historia Malty Lista kościołów na Malcie Religia na Malcie Przypisy
Temples de Tarxien

Els temples de Tarxien, a Tarxien, a Malta, són un complex megalític construït aproximadament el 2800 aC. Des del 1992, els temples de Tarxien són part del conjunt dels Temples megalítics de Malta, que estan inclosos en la llista del Patrimoni de la Humanitat elaborada per la Unesco. Aquest any, s'hi van afegir cinc nous temples, situats a Gozo i Malta, al temple de Ġgantija, a l'illa de Gozo, que ja havia estat declarat com a patrimoni el 1980. Funció L'excavació del jaciment revela que s'utilitzava àmpliament per a rituals, que probablement implicaven sacrificis d'animals. Especialment interessant a Tarxien és que probablement els rodets de pedra que quedaven fora del temple sud s'utilitzaven per transportar els megàlits. A més, s'han trobat proves de cremació al centre del temple sud, la qual cosa és un indicador que el lloc va ser reutilitzat com a cementiri d'incineració de l'edat de bronze. L'arqueòleg maltès, Temístocles Zammit, va començar l'excavació del recinte el 1913 on hi va descobrir el que seria l'Hipogeu de Ħal-Saflieni Al llarg de tres anys, Zammit va comptar amb l'ajuda d'agricultors i habitants locals per a un projecte d'excavació d'una escala sense precedents a Malta. El 1920, Zammit havia identificat i dut a terme treballs de restauració en cinc temples separats i interconnectats, mostrant una col·lecció notable d'artefactes, inclosa l'estàtua d'una deïtat que representava una deessa mare dedicada a la fertilitat. Referències Vegeu també Hagar Qim Mnajdra Ta' Ħaġrat Skorba Ġgantija Enllaços externs Descripció i plànol dels temples.
Tarxien (chrám)

Chrám Tarxien, přesněji Prehistorický komplex Ħal Tarxien (maltsky: Il-kumpless Preistoriku ta' Ħal Tarxien) je archeologický komplex ve městě Tarxien na Maltě. Nejstarší části megalitického chrámu pocházejí možná až z doby 3600 let př. n. l. V roce 1992 byl spolu s dalšími megalitickými památkami na Maltě zapsán na seznam Světového dědictví UNESCO. Komplex se skládá ze čtyř různých struktur. Řada artefaktů, zejména zdobených desek, byla přesunuta do Národního archeologického muzea ve Vallettě. Funkce staveb v neolitu, kdy vznikly, je předmětem diskusí. Tradiční výklad, že jde o chrámy s kultickou funkcí (snad zde byla obětována zvířata), byl již několikrát zpochybněn. Místo každopádně muselo mít silnou sociální funkci. Později, v mladší době bronzové, bylo využíváno jako kremační hřbitov, o čemž svědčí velké množství popela a lidských ostatků, které zde byly nalezeny. Chrám byl objeven roku 1914, když nájemce zemědělského pozemku Lorenz Despott kontaktoval prvního ředitele Národního muzea Themistokla Zammita s tím, že se při orbě svého pole často setkává s velkými kamennými bloky těsně pod povrchem. Ředitel Despotta pověřil, aby sám provedl zkušební výkop. Zemědělec odhalil několik velkých opracovaných kamenů a keramiku. Zammit proto v roce 1915 zahájil formální vykopávky na tomto místě, které trvaly až do roku 1919. K největším objevům patřila obří socha Magna Mater, dosud největší nalezené lidské zobrazení z neolitu (byť asi bezpohlavní). Původní její výška byla tři metry. Byly nalezeny i kamenné válečky, s jejichž pomocí byly pravděpodobně přepravovány megality. Malé množství artefaktů daroval Zammit v roce 1923 Britskému muzeu. V roce 2015 byly nad nejcennějšími částmi komplexu vybudovány přístřešky. Komplex spravuje vládní agentura Patrimonju Malta. Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Tarxien Temples na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Tarxien (chrám) na Wikimedia Commons
Megalithische tempels van Tarxien

De megalithische tempels van Tarxien op Malta behoren tot de Megalithische tempels van Malta en zijn tot stand gekomen tussen 3600 en 2500 v.C. Het complex uit het chalcolithicum staat sinds 1980 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. De vier tempels werden aan het begin van de twintigste eeuw opgegraven door Temi Żammit . Dit tempelcomlex bevindt zich 400 meter ten oosten van het Ħal Saflieni Hypogeum. Net als het hypogeum is deze site volledig omgeven door moderne woonhuizen. Dit doet geen afbreuk aan de waarde van de site maar de sfeer die uitgaat van de omgeving rondom de andere tempels, onder meer te Ġgantija en Ħaġar Qim, is hier afwezig. Men benadert het complex via het grote voorhof van de zuidelijke tempel die opvalt door zijn rondere gevel. Een grote watercisterne bevindt zich onder het voorhof. . De vroegste tempel in het noordoosten is tussen 3600 en 3200 v.C. (Ggantija-fase) gebouwd en had vijf halfronde apsissen met een doorgang in het midden. Van deze tempel rest zeer weinig. De andere tempels zijn gedurende de Tarxienfase gebouwd, tussen 3150 en 2500 v.C. De zuidelijke (ook genoemd de westelijke) tempel heeft twee parallelle halfronde apsissen die zijn verbonden door een doorgang; de tweede apsis rechts werd aangepast om toegang te geven tot de centrale tempel. Deze centrale tempel heeft zes apsissen. De oostelijke tempel ten slotte bestaat uit twee parallelle paren apsissen met een doorgang in een richting die parallel loopt aan die van de zuidelijke tempel. Aan het uiteinde werd een vijfde apsis toegevoegd. Deze tempels zijn solide gebouwd en met grote stenen soms ruw opgezet. Andere muren werden met grote nauwkeurigheid neergezet en maken in al hun eenvoud een sterke indruk. De binnenwanden zijn met zorg afgewerkt en op verschillende plaatsen versierd met gebeeldhouwde spiraalvormige motieven. In een van de kamers zijn tekeningen van twee stieren en een zeug in bas-reliëf op de muren aangebracht. In de eerste apsis rechts van de zuidelijke tempel bevond zich het grote beeld van de godin. Bij de opgravingen door Zammit werd alleen het onderste gedeelte vanaf de taille teruggevonden. Het origineel bevindt zich in het archeologisch museum te Valletta. Een kopie werd op de site neergezet. Sommige onderzoekers interpreteren het beeld als een moedergodin, die een rol gespeeld zou hebben in de vruchtbaarheidritus. Zie ook Megalithische tempels van Malta Literatuur Joachim von Freeden: Malta und die Baukunst seiner Megalithtempel 1993. ISBN 3-534-11012-9 David H. Trump: "Malta prehistory and temples" third edition 2008 ISBN 99909-93-94-7 noten
Świątynie Tarxien

Świątynie w Tarxien – ruiny maltańskich świątyni megalitycznych w Tarxien. Kompleks budowli megalitycznych z okresu neolitu i epoki brązu został przypadkowo odkryty w 1914 roku przez miejscowego rolnika. Obiekty wzniesiono z obrobionych bloków skalnych i ozdobiono rytymi i malowanymi dekoracjami. Budowa najstarszej świątyni datowana jest na około 3500 p.n.e. Kompleks dzieli się na pięć części, z których najważniejsze to: Świątynia Południowa – zdobiona motywem spirali. W kamiennym ołtarzu świątyni znaleziono ukryty nóż, co świadczy o składaniu ofiar. W świątyni zachował się fragment olbrzymiego posągu otyłej kobiety – charakterystyczny dla cywilizacji okresu neolitu na Malcie. Świątynia Centralna – największa część kompleksu – 24 m długości. Ściany ozdobione motywami zwierzęcymi. Zobacz też Megalityczne świątynie Malty Przypisy Bibliografia Encyklopedia sztuki starożytnej, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1974, ss. 210 Paul G. Bahn Archeologia - Przewodnik, Wydawnictwo "Arkady" Sp. z o.o., 2006, ss. 284, ISBN 83-213-4293-0
Templos de Tarxien

Os Templos de Tarxien situados em Tarxien, Malta, fazem parte dum complexo megalítico construído apróximadamente em 2800 a. C.. Desde 1992 os templos de Tarxien fazem parte do conjunto de Templos megalíticos de Malta, incluídos na lista do Património mundial da humanidade da UNESCO. Esse ano cinco novos templos, situados em Gozo e Malta, juntaram-se ao Templo de Ġgantija, na ilha de Gozo, que jà tinha sido declarado como património em 1980. Outros templos ou sítios arqueológicos de Malta Mnajdra Ħaġar Qim Ta' Ħaġrat Skorba Ġgantija Hypogeum de Ħal-Saflieni Ligações externas «Descrição e planta dos templos»
Таршиен

Таршиен (ˈtarʃiɛn), или Таршиенский храмовый комплекс — археологический комплекс у города Таршин на Мальте, датируется около 2800 г. до н. э. Включён в список Всемирного наследия ЮНЕСКО вместе с 5-ю другими мегалитическими храмами Мальты. Крупные каменные блоки были обнаружены в 1914 г. местными крестьянами при вспашке поля. После случайного открытия близлежащего подземного святилища в 1913 г. владелец земли, где были обнаружены блоки, предположил, что они тоже могут иметь археологическую ценность. Он связался с директором Национального музея Темистоклесом Заммитом, который начал раскопки и обнаружил центральную часть храмового комплекса. Описание Таршиен состоит из трёх отдельных, но соединённых друг с другом храмовых сооружений. Главный вход был реконструирован в 1956 г., когда весь храм подвергся реставрации. Тогда же многие из камней с резными узорами, обнаруженные вокруг Таршиена, были перемещены в помещения Археологического музея Ла-Валлетты для защиты от разрушения. Первый храм датируется примерно 3100 г. до н. э. Из всех храмов Мальты он украшен самыми изысканными каменными рельефами. Средний храм датируется примерно 3000 г. до н. э., и, в отличие от всех прочих храмов Мальты, имеет три апсиды вместо двух. Восточный храм датируется около 3100 г. до н. э. Далее на востоке видны руины ещё одного, небольшого и более древнего храма, который датируется около 3250 г. до н. э. Особый интерес представляют каменные рельефы Таршиена, изображающие домашних животных, а также алтари и ширмы, украшенные спиральными фигурами и другими узорами. Между Центральным и Южным храмами находится камера размером в толщину стены с рельефом, изображающим быка и свиноматку. Назначение Материалы раскопок показывают, что Таршиен интенсивно использовался для ритуалов, возможно, включавших жертвоприношения животных. В передней части алтаря третьего храма Таршиена обнаружено отверстие, плотно забитое камнем. После его расчистки археологи нашли большое количество костей и рогов животных, а также кремниевый нож для жертвоприношений. По Таршиену можно судить о методе сооружения мегалитов: рядом с южным храмом сохранились импровизированные «салазки» для перекатывания камней. Кроме того, в центре Южного храма сохранились свидетельства кремации, что говорит о повторном использовании храма в качестве кремационного кладбища в эпоху бронзового века. Культурно-исторический период По названию храма Таршиен назван археологический период («таршиенский период», или «таршиенская фаза») доисторического периода Мальты, когда сицилийская культура Капо-Грациано обладала значительным сходством с мальтийской, либо даже была её местным вариантом. Примечания Ссылки Listing at UNESCO World Heritage Center An article on the Tarxien Temples Литература Низовский А. Ю. Величайшие чудеса света. Энциклопедический справочник. — М.: Вече, 2007. — С. 5—8. — ISBN 5-9533-0667-9.
Таршіенський храмовий комплекс

Таршіенський храмовий комплекс або Таршіен, [tarʃiɛn] — археологічний комплекс біля міста Таршіен на Мальті, датується близько 2800 р. до н. е. Комплекс занесено до списку Світової спадщини ЮНЕСКО разом з п'ятьма іншими мегалітичними храмами Мальти. Великі кам'яні блоки було виявлено 1914 року місцевими селянами при оранці поля. Після випадкового відкриття підземного святилища в 1913 р. власник землі, де були виявлені блоки, припустив, що вони теж можуть мати археологічну цінність. Він зв'язався з директором [[Національний музей археології (Мальта) Опис Таршіенський комплекс складається з трьох окремих, але з'єднаних одна з одною храмових споруд. Головний вхід був реконструйований 1956 року, в ході реставрації всього храму. Тоді ж багато виявлених навколо Таршіена каменів із різьбленими візерунками, були перевезені в приміщення Археологічного музею Ла-Валлетти для захисту від руйнування. Перший храм датується приблизно 3100 роком до н. е. З усіх храмів Мальти він оздоблений найвишуканішими кам'яними рельєфами. Середній храм датується приблизно 3000 роком до н. е., і на відміну від усіх інших храмів Мальти, має три апсиди замість двох. Східний храм датується близько 3100 роком до н. е. Далі на сході знайдено руїни ще одного, невеликого давнішого храму, який датується близько 3250 роком до н. е. Особливий інтерес становлять кам'яні рельєфи Таршіена, із зображенням домашніх тварин, а також вівтарі та ширми, оздоблені спіральними фігурами та іншими візерунками. Між Центральним та Південним храмами розташована камера розміром на товщину стіни з рельєфом, що зображує бика і свиноматку. Призначення Матеріали розкопок показують, що Таршіенський комплекс інтенсивно використовувався для ритуалів, які, можливо, включали жертвопринесення тварин. У передній частині вівтаря третього храму Таршіена виявлено отвір, щільно забитий камінням. Після його розчищення археологи знайшли велику кількість кісток та рогів тварин, а також кремнієвий ніж для жертвоприношень. Таршіенський комплекс дає уявлення про методи спорудження мегалітів: поруч з південним храмом збереглися імпровізовані «санчата» для перекочування каменів. Крім того, в центрі Південного храму збереглися свідчення кремації, що говорить про повторне використання храму як кремаційного цвинтаря в епоху бронзової доби. Культурно-історичний період За назвою храму Таршіен названо археологічний період («таршіенський період», або «таршіенська фаза») доісторичного періоду Мальти, коли сицилійська культура Капо-Граціано мала значну схожість з мальтійською, або, як припускають, навіть була її місцевим варіантом. Посилання Listing at UNESCO World Heritage Center An article on the Tarxien Temples Примітки Література Низовский А. Ю. Величайшие чудеса света. Энциклопедический справочник. — М. : Віче, 2007. — С. 5-8. — ISBN 5-9533-0667-9. Themistocles Zammit (1930) Prehistoric Malta, Oxford University Press Richard Marti, Tarxien und andere maltesische Wunder. Karl Müller Verlag Вікісховище має мультимедійні дані за темою: Таршіенський храмовий комплекс
Sant'Antnin Family Park

Sant'Antnin Family Park (Maltese: Il-Park ta Sant Antnin) is a large park and playground complex 1.51 kilometres (0.94 mi) west of the town of Marsaskala, located on the eastern edge of the island of Malta. It is considered to be the largest of this type of park in the entire country, coming in with an area of around 968,000 square feet (89,900 m2). The Sant' Antin Recycling plant is located adjacent to the park, causing controversy after the 2017 fire that shutdown recycling on the island for more than 3 years. The park was a landfill in the past which had been developed into what it is today using funds given to the Maltese Government by the European Union. Sant'Antnin also houses a football pitch, an outdoor gym and used to be an enclosed dog park but now it is gone. A chapel dedicated to Saint Andrew can be found around 50 metres (160 ft) from the park. References
Qala

Qala [ˈʔɐlɐ] (oder Il-Qala) ist ein Dorf im Ostteil der Insel Gozo der Republik Malta und hat 1962 Einwohner (Stand 31. Dezember 2020). Nahe beim Dorf liegt die Küstenlinie von Ħondoq ir-Rummien, mit Becken zur Salzgewinnung (Salinen) und bei Tauchern beliebten Höhlen. Die Bucht bietet einen schönen Blick auf Comino. Am Ort befinden sich der Menhir von Qala sowie die restaurierte Ta’-Randu-Windmühle. Im Ort selbst befindet sich die San-Ġużepp-Kirche. Söhne und Töchter Anton Buttiġieġ (1912–1983), Politiker (1976–1981 Präsident von Malta) und Schriftsteller Michele Francesco Buttigieg (1793–1866), erster römisch-katholischer Bischof von Gozo Mario Grech (* 1957), römisch-katholischer Geistlicher, emeritierter Bischof von Gozo und Kurienkardinal Weblinks Gemeinderat von Qala (englisch) Kirchengemeinde von Qala (maltesisch) St. Joseph Football Club (englisch) Radio der Kirchengemeinde (maltesisch) Einzelnachweise
Qala

Qala es uno de los sesenta y ocho consejos locales que conforman la actual organización territorial de la República de Malta, la cual entró en vigencia en el año 1993. Territorio y Demografía La superficie de este consejo local maltés, localizado en la isla de Gozo, abarca una extensión de territorio de unos 5,9 kilómetros cuadrados de superficie. La población de esta división administrativa se encuentra compuesta por un total de 1.609 personas (según las cifras que arrojaron el censo llevado a cabo en el año 2002). Mientras que su densidad poblacional es de 273 habitantes por cada kilómetro cuadrado aproximadamente. Enlaces externos
Il-Qala

Il-Qala, connue aussi plus simplement comme Qala, est une ville de Malte située sur Gozo. Origine Toponymie Paroisse Église Histoire Géographie Transport Activités économiques Patrimoine et culture Personnes notables Anton Buttigieg (1912-1983), ancien président maltais, né et décédé à Qala. Écoles Sport Jumelages Salina (Italie) Magadan (Russie) Notes et références Lien externe Portail de Malte