NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Banca Giuratale (Victoria, Gozo)

The Banca Giuratale (Maltese: Banka Ġuratali) is the city hall of Victoria, Gozo, Malta. It was built in the 18th century as the seat of the Università of Gozo. Over the years, it housed several government departments and also served as a police station and a post office. The building is currently the seat of the Victoria Local Council and the Gozo Regional Committee, and also houses the culture and information sections of the Ministry for Gozo. History The Banca Giuratale was originally built in 1733 to house the Università of Gozo, the administrative council which had jurisdiction over the islands of Gozo and Comino. The building was designed by the French architect Charles François de Mondion, and was inaugurated by the Governor of Gozo, Pablo Antonio de Viguier. In 1798, the Banca Giuratale served as the headquarters of the rebels during the Gozitan uprising against French occupation. The rebels would eventually establish an independent state known as La Nazione Gozitana, which lasted until 1801. The Università system was abolished by Governor Thomas Maitland in 1819, and the building was subsequently used as a police station, post office, the Public Archives and the Agriculture Department. The building was enlarged to its present form in 1868 or 1875, to a design by Giovanni Bonello. Its name was included in the Antiquities List of 1925. From 1961 to 1973, the Banca Giuratale was the seat of the Gozo Civic Council. Since 1994, the building has returned to its original role as a city hall, housing the Victoria Local Council. The Banca Giuratale also houses the culture and information sections of the Ministry for Gozo, and since 2009, it has also been the seat of the Gozo Regional Committee. Exhibitions are regularly held at the building. The Banca Giuratale of Gozo, along with that of Mdina, was depicted on the Lm2 banknote that was in circulation between 1989 and 2007. The façade of the Banca Giuratale was restored in 2014. Architecture The Banca Giuratale is built in the Baroque style, and is regarded as one of the finest Baroque buildings in Gozo. It was originally a rectangular structure, but in the 19th century an ornate semi-circular façade was added. The original façade still exists within the interior of the building. References
Banca Giuratale w Victorii

Banca Giuratale (malt. Banka Ġuratali) – budynek ratusza w Victorii, Gozo, na Malcie. Został zbudowany w XVIII wieku jako miejsce posiedzeń Università – lokalnej rady mieszkańców. W ciągu lat lokowane w nim były różne rządowe instytucje, był też siedzibą policji oraz urzędu pocztowego. Aktualnie budynek jest siedzibą lokalnej Rady oraz Gozo Regional Committee. Mieści się tam też Wydział Informacji i Kultury Ministerstwa ds. wyspy Gozo. Historia Banca Giuratale został zbudowany w 1733 roku, jako miejsce posiedzeń Università – rady administracyjnej, która miała jurysdykcję nad wyspami Gozo i Comino. Budynek został zaprojektowany przez francuskiego architekta Charlesa François de Mondion, a został otwarty przez Gubernatora Gozo, Pablo Antonio de Viguier. W roku 1798 Banca Giuratale był główną kwaterą powstańców na Gozo przeciwko okupantom francuskim. Powstańcy finalnie ustanowili niepodległe państwo, znane jako La Nazione Gozitana, które przetrwało do 1801 roku. System Università (rady mieszkańców) został zlikwidowany przez gubernatora Thomasa Maitlanda w 1819 roku, a budynek był następnie używany jako posterunek policji, urząd pocztowy, archiwum oraz Wydział Rolnictwa. Budynek został powiększony do obecnych rozmiarów w 1868 lub 1875 roku, według projektu Giovanniego Bonello. W latach 1961–1973 Banca Giuratale był siedzibą Gozo Civil Council. Od 1994 roku budynek powrócił do swej pierwotnej roli ratusza, mieszcząc lokalną Radę miasta Victoria. Banca Giuratale mieści również Wydział Informacji i Kultury Ministerstwa ds. Gozo. W 2009 roku znalazł tu też miejsce Komitet Regionalny Gozo. W budynku regularnie organizowane są wystawy. Banca Giuratale na Gozo, wraz z Banca Giuratale w Mdinie, zostały przedstawione na banknocie o nominale 2 Lm, będącym w obiegu w latach 1989–2007. Fasada Banca Giuratale została odnowiona w 2014 roku. Architektura Banca Giuratale został zbudowany w stylu barokowym, i jest uważany za jeden z najlepszych barokowych budynków na Gozo. Pierwotnie miał kształt prostokątny, ale w XIX wieku dodana mu została ozdobna półokrągła fasada. Oryginalna fasada jest wciąż widoczna we wnętrzu budynku. Przypisy
Mariam Al-Batool-moskee

Mariam Al-Batool-moskee is de enige officiële moskee op Malta. De moskee ligt in de wijk Paola. De naam van de moskee betekent "moskee van de Maagd Maria". Deze naam werd gegeven als teken van het respect van de moslimgemeenschap voor de op Malta aanwezige Mariacultus. De moskee staat samen met de aangrenzende gebouwen ook wel bekend als het Islamitische Centrum van Malta. De moskee werd gebouwd dankzij de Libische Vereniging voor de Bevordering van de Islam. De eerste steen voor de bouw van de nieuwe moskee werd in 1978 gelegd door de toenmalige Libische leider Moammar al-Qadhafi. De bouw werd voltooid op 16 januari 1982. De moslimgemeenschap op Malta telt ongeveer 2.500 mensen, voornamelijk Libiërs en enkele honderden etnische Maltezers. De Mariam Al-Batool-moskee is de enige officiële moskee in het land.
Meczet Mariam Al-Batool

Meczet Mariam Al-Batool (arab. ‏مسجد مريم البتول‎, masjid Maryam albutul) – jest obecnie jedynym oficjalnie działającym, wolnostojącym, meczetem na Malcie. Zlokalizowany jest w okręgu Paola. Nazwa meczetu oznacza meczet Marii Dziewicy. Nazwa ta została nadana na znak szacunku wspólnoty muzułmańskiej dla obecnego na Malcie kultu maryjnego. Meczet, wraz z przyległymi budynkami, znany jest też jako islamskie centrum Malty. Meczet powstał za sprawą libijskiego towarzystwa promocji islamu. Kamień węgielny pod budowę nowego meczetu został wmurowany przez Muammara al-Kaddafiego w roku 1978. Budowę ukończono 16 stycznia 1982 roku Społeczność muzułmańska na Malcie liczy ok. 2500 osób, głównie Libijczyków oraz kilkuset etnicznych Maltańczyków. Przypisy
Vendôme Battery

Vendôme Battery (Maltese: Batterija ta' Vendôme), also known as Ta' Maċċu Battery (Maltese: Batterija ta' Maċċu), is an artillery battery near Armier Bay, limits of Mellieħa, Malta. It was built by the Order of Saint John in 1715–1716 as one of a series of coastal fortifications around the Maltese Islands. History Vendôme Battery was built in 1715–1716 as part of the first building programme of coastal batteries in Malta. It was part of a chain of fortifications that defended the northern coast of Malta, which also included Aħrax Tower, several batteries, redoubts and entrenchments. The nearest fortifications to Vendôme Battery are Qortin Redoubt to the west and Crivelli Redoubt to the east. The battery was named after Philippe de Vendôme, the Prior of France, who donated 40,000 scudi to construct batteries and redoubts around Malta's coastline. Several other fortifications were named after Vendôme, including a tour-reduit in Marsaxlokk and a number of redoubts. Vendôme Battery was one of the largest batteries to be built in Malta. It has a semi-circular gun platform, having a parapet with nine embrasures. A blockhouse is located at the centre of the battery, and its land front contains a large redan. The entire structure is surrounded by a ditch and glacis. The battery was armed with five 8-pounder and four 12-pounder iron guns in 1785. Later on, mortars were also installed in the battery. Present day Today, Vendôme Battery is still mostly intact, but is in a state of neglect. Its ditch has been filled with soil and used to grow vegetables, while its walls are in a dilapidated state. Some stonework has been illegally removed and used in the construction of the nearby illegally built boathouses, which have also damaged the battery's relationship with the sea. References External links National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Bateria Vendôme

Bateria Vendôme (malt. Batterija ta' Vendôme, ang. Vendôme Battery), znana też jako Bateria Ta' Maċċu (malt. Batterija ta' Maċċu, ang. Ta' Maċċu Battery) – bateria artyleryjska niedaleko Armier Bay, w granicach Mellieħa na Malcie. Zbudowana przez Zakon Joannitów w latach 1715-1716 jako jedna z serii nadbrzeżnych fortyfikacji dokoła Wysp Maltańskich. Historia Bateria Vendôme zbudowana w latach 1715–1716 jako część pierwszego programu budowy nadbrzeżnych baterii na Malcie. Była ogniwem w łańcuchu fortyfikacji, broniących północnego wybrzeża Malty. W ich skład wchodziła również wieża Armier oraz kilka baterii, redut i umocnień (entrenchments). Najbliżej znajdujące się fortyfikacje to Reduta Qortin na zachodzie i Reduta Crivelli na wschodzie. Bateria została nazwana od imienia księcia Philippe'a de Vendôme, Wielkiego Przeora Francji, który dał 40 000 scudi na budowę baterii i redut wokół wybrzeża Malty. Kilka fortyfikacji wzięło swoje nazwy od imienia księcia, w tym tour-reduit w Marsaxlokk oraz kilka innych redut. Bateria Vendôme była jedną z największych tego typu fortyfikacji zbudowanych na Malcie. Składa się z półokrągłej platformy strzelniczej, otoczonej parapetem z dziewięcioma strzelnicami. W centrum znajduje się blokhauz, a w skład instalacji ochronnych od strony lądu wchodzi też duży redan. Całość struktury otacza rów oraz ziemny wał ze stokiem (glacis). W 1785 roku uzbrojenie baterii stanowiło pięć żelaznych dział 8-funtowych oraz cztery 12-funtowe. Później zainstalowano tam również stanowiska dla moździerzy. Współcześnie Współcześnie Bateria Vendôme jest w znacznej części zachowana, lecz podupadła. Jej rów obronny wypełniony jest ziemią i służy do uprawy jarzyn. Mury są zaniedbane. Niektóre elementy kamieniarki zostały zabrane i użyte do nielegalnej budowy pobliskich hangarów dla łodzi, co również przerwało relację baterii z morzem. Przypisy Linki zewnętrzne Bateria Vendôme w National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Hotel Phoenicia

Hotel Phoenicia, poprzednio nazywany Le Méridien Phoenicia – jest to 5–gwiazdkowy hotel we Florianie na Malcie. Budynek w stylu Art déco zbudowany został w latach 30. XX wieku, hotel w nim oddano do użytku w listopadzie 1947 roku. Jest uważany za jeden z najwyższej klasy hoteli na Malcie. Historia Hotel Phoenicia znajduje się w granicach miasta Floriana, tuż za murami miasta stołecznego Valletty, w pobliżu Fontanny Trytona oraz głównej bramy Valletty. Został zbudowany na miejscu zbiórki żołnierzy (place-of-arms), które było częścią fortyfikacji Valletty. Plany budowy luksusowego hotelu poza Vallettą sięgają 1935 roku, już rok później szkocki architekt William Binnie otrzymał zlecenie na projekt budynku. Budowę wkrótce rozpoczęto, i w roku 1939 była już prawie zakończona. Z wybuchem II wojny światowej ukończona część budynku została zajęta przez armię brytyjską, i przeznaczona na użytek personelu Royal Air Force. 27 kwietnia 1942 roku hotel, w wyniku bombardowania lotniczego, doznał znacznych zniszczeń. Odbudowa zniszczonych części budynku rozpoczęła się w roku 1944, a w kwietniu 1948 została całkowicie zakończona. Hotel został oficjalnie otwarty w listopadzie 1947 roku. Na ceremonię inauguracyjną przybyła lady Margaret Strickland (żona sir Geralda Stricklanda), arcybiskup Mikiel Gonzi oraz gubernator Francis Campbell. Niektóre z oficjalnych uroczystości, związanych z niepodległością Malty w roku 1964, miały miejsce w hotelu. W roku 1966 hotel został kupiony przez Charlesa Forte, w latach 1968–1970 został odnowiony. Późniejsze modyfikacje, w tym dobudowanie kolejnego piętra, zostały przeprowadzone w latach 1990–1994. 8 listopada 1997 roku, w następstwie zakupu przez Forte'a sieci Le Méridien, hotel przemianowano na Le Méridien Phoenicia. Pod koniec roku 2006 został wystawiony na sprzedaż, i w roku 2007 kupiła go irlandzka firma Heuston Hospitality, która przywróciła hotelowi nazwę Phoenicia Hotel Malta. Pod koniec 2012 roku nowym właścicielem hotelu została Hazeldane Group. Od listopada 2015 do 15 kwietnia 2017 roku, prawie rok dłużej niż planowano, hotel był zamknięty i przechodził generalną odnowę wartą 15 milionów €. Przez wszystkie lata działalności hotel Phoenicia przyjął wielu dystyngowanych gości, w tym królową Elżbietę II, księcia Filipa, Edwinę Mountbatten, Aleca Guinnessa, Jeffreya Huntera, Gérarda Depardieu, Olivera Reeda, Dereka Jacobi, Joaquina Phoenixa i Arnolda Schwarzeneggera. Architektura Hotel Phoenicia jest przykładem architektury Art déco, zbudowany jest z maltańskiego wapienia i posiada kilka elementów, charakterystycznych dla maltańskiej architektury. Budynek ma kształt litery „V”, a na jego terenach znajdują się rozległe ogrody. Budynek jest na liście Malta Environment and Planning Authority. Zobacz też Przypisy
Għajn Żnuber Tower

Għajn Żnuber Tower (Maltese: Torri ta' Għajn Żnuber), also known as Ta' Ciantar Tower (Maltese: Torri ta' Ciantar), is a rural structure in the limits of Mellieħa, Malta. It was likely built in the 19th century as a farmstead or hunting lodge, and it later served as an anti-smuggling post and a coastal lookout position. The building was restored in 2012 after part of it had collapsed, and it is now a visitor centre of Il-Majjistral Nature and History Park. History The date of construction and original use of Għajn Żnuber Tower is not known. It was suggested that the structure was a militia watchtower built by the Università whilst Malta was under the rule of the Order of St. John, but its location does not feature on any lists of militia watch posts, and the structure does not look like it was built for defence purposes. It is now believed that the structure was a farmstead or a hunting lodge, which was probably constructed sometime during the 19th century. The structure was modified extensively sometime before 1902. The turret is known to have been used as an anti-smuggling post during the 19th century. It was also used as a lookout post by the Northern Infantry Brigade during World War II. The building was abandoned after the war, and it fell in disrepair and was subsequently vandalised. Restoration Il-Majjistral Nature and History Park was established in 2007, and the turret fell within the limits of the park. By this time, the structure was in ruins with part of its roof having collapsed. By 2009, the Maltese government was making attempts to expropriate the structure from its owners, and the NGO Din l-Art Ħelwa had gathered funds in order to restore it and turn it into a visitor centre. Fondazzjoni Wirt Artna also called for the tower's restoration. The turret was eventually restored by the Government's Restoration Unit in 2012. Throughout the course of restoration, the entire south façade was dismantled and rebuilt, whilst the concrete staircase was demolished and replaced by one built out of limestone. Architecture Għajn Żnuber Tower is a limestone building which is two stories high and has thin walls. The south façade contains the main doorway on the ground floor, and it also has an external staircase leading to the top floor. References External links Interactive panorama of Għajn Żnuber Tower at maltain360.com Archived 2016-08-11 at the Wayback Machine
Wieża Għajn Żnuber

Wieża Għajn Żnuber (malt. Torri ta' Għajn Żnuber, ang. Għajn Żnuber Tower), znana też jako Wieża Ta’ Ciantar (malt. Torri ta’ Ciantar, ang. Ta’ Ciantar Tower) – budowla na terenie rolniczym, w granicach miasta Mellieħa na Malcie. Zbudowana została prawdopodobnie w XIX wieku jako budynek farmerski lub domek myśliwski, a później służyła jako posterunek służb zwalczających przemyt i nadbrzeżna wieża obserwacyjna. W roku 2012, po zawaleniu się jego części, budynek został odrestaurowany i służy teraz jako centrum dla zwiedzających Majjistral Nature and History Park. Historia Dokładna data budowy oraz pierwotne przeznaczenie wieży Għajn Żnuber nie jest znane. Mówiło się, że budowla była wieżą strażniczą lokalnej milicji, zbudowaną przez Università (lokalną radę mieszkańców), gdy Malta była pod rządami Rycerzy św. Jana, lecz jej lokalizacja nie jest ujęta na żadnej z list wież strażniczych, a i budowla nie wygląda na postawioną w celach obronnych. Dziś raczej przeważa opinia, że wieża była używana do celów gospodarskich lub jako domek myśliwski, zbudowany kiedyś w XIX wieku. Budowla została obszernie zmodyfikowana przed rokiem 1902. Wiadomo, że w XIX wieku wieża była używana jako posterunek straży zwalczającej przemyt. Podczas II wojny światowej Northern Infantry Brigade wykorzystywała budynek jako punkt obserwacyjny. Po wojnie budynek został opuszczony, popadł w zaniedbanie i był niszczony przez wandali. Odnowienie budowli W roku 2007 utworzony został Majjistral Nature and History Park, i wieżyczka znalazła się w jego granicach. W tym czasie budynek był w ruinie, z częściowo zawalonym dachem. Od roku 2009 rząd Malty czynił próby przejęcia budynku od jego właściciela, a NGO Din l-Art Ħelwa zbierała fundusze w celu odrestaurowania wieży i przekształcenia jej w centrum dla odwiedzających. Fondazzjoni Wirt Artna również apelowała o odnowienie budowli. Wieżyczka została w końcu odnowiona przez jednostkę rządową w roku 2012. W trakcie odnawiania cała południowa fasada została rozebrana, a następnie odbudowana, a betonowe schody zburzone i zastąpione przez wapienne. Konstrukcja wieży Wieża Għajn Żnuber zbudowana jest z wapiennych bloczków, jest wysoka na dwie kondygnacje i posiada cienkie ściany. W południowej fasadzie, na parterze, znajduje się wejście; są tam też schody wiodące na piętro. Przypisy Linki zewnętrzne Interaktywna panorama z Wieży Għajn Żnuber na www.maltain360.com (ang. )
Palazzo Vilhena

Der Palazzo Vilhena (maltesisch Palazz Vilhena oder Palazz Maġisterjali, englisch Vilhena Palace oder Magisterial Palace, portugiesisch Palácio de António Manuel de Vilhena) in Mdina ist ein Ende der 1720er Jahre von Antonio Manoel de Vilhena (1663–1736), dem 66. Großmeister des Malteserordens, erbauter Palast im Architekturstil des französischen Barock. Er ist unter der Nummer 1189 in der nationalen Liste der Kulturgüter von Malta (National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands / „Nationales Inventar der Kulturgüter der maltesischen Inseln“) eingetragen und steht als Grade-1-Baudenkmal unter Denkmalschutz. Unter der Nummer IPA.0036067 ist es zudem in der portugiesischen Denkmalliste SIPA vermerkt. Geschichte Der Architekt Petruzzo Debono errichtete den Palast innerhalb der Stadtmauern zur rechten Seite des Stadttores von Mdina im Auftrag des Großmeisters de Vilhena in den Jahren 1726 bis 1728 nach Plänen von Charles de Mondion. Der Palast wurde im Laufe seiner Geschichte auf verschiedene Weise genutzt. So diente er bei der Choleraepidemie von 1837 als Behelfskrankenhaus, um 1860 als Erholungsheim für britische Militärangehörige und von 1908 bis 1956 als Krankenhaus für an Tuberkulose Erkrankte. Seit 1973 befindet sich hier das maltesische Nationalmuseum für Naturgeschichte. 2002 wurde der Palazzo mit portugiesischer Hilfe umfangreich restauriert, insbesondere durch die internationale Abteilung der Lissabonner Gulbenkian-Stiftung, die das Projekt durch den portugiesischen Architekten João Campos entwickeln und leiten ließ und die Ausführung durch das Mdina Rehabilitation Committee finanzierte. Am 14. Juli 2002 wurde der restaurierte Palast eingeweiht, in Anwesenheit des maltesischen Präsidenten Guido de Marco und von einer Darbietung des portugiesischen Gulbenkian-Chores begleitet. Beschreibung Den Eingang zum Palast bildet ein geräumiger U-förmiger Vorhof, in dessen Zentrum ein großes, bogenförmiges Eingangstor den Zutritt zum Inneren gewährt. Ornamentierte Pilaster finden sich beiderseits des Eingangs, der von einem Wappen des Großmeisters de Vilhena bekrönt ist. Das Wappenschild wird von zwei aufrechten Löwen flankiert. Die symmetrische Fassade des Mitteltraktes ist im Vergleich dazu schlichter gehalten und nur durch kannelierte Pilaster vertikal gegliedert. Über dem zentral gelegenen Haupteingang zum piano nobile, der von zwei korinthischen Säulen flankiert wird, finden sich zwei in Stein gehauene Frauenfiguren, die ein Medaillon mit einem Bronzerelief des Großmeisters de Vilhena halten, möglicherweise ein Werk von Pietro Paolo Troisi. Die beiden Nebentüren im Erdgeschoss befinden sich auf einer vertikalen Achse mit den darübergelegenen Fenstern der beiden Obergeschosse. Die Seitenflügel rechts und links des Vorhofes zeigen Laubengänge, die durch Pilaster ähnlich denen am Hauptflügel gegliedert werden. Im Gegensatz zum symmetrischen Äußeren ist das Innere des Palastes verwinkelt und unregelmäßig gestaltet. Weblinks National Museum of Natural History Eintrag des Palácio de António Manuel de Vilhena in der portugiesischen Denkmalliste SIPA Einzelnachweise
Palais Vilhena

Le palais Vilhena fut construit à Mdina à la demande du grand maître António Manoel de Vilhena par Charles François de Mondion. Il abrite aujourd'hui le musée national des sciences naturelles de Malte. Histoire du bâtiment Palais Vilhena Le Palais Vilhena est situé à l'intérieur de la cité médiévale fortifiée de Mdina. Il est situé sur le site de l'ancienne Università médiévale. Le palais actuel date de 1726, il est bâti par l'architecte français Charles François de Mondion sur la commande du 66e grand maître, António Manoel de Vilhena. Hôpital Le bâtiment sert ensuite d'hôpital temporaire pendant l'épidémie de choléra de 1837, puis comme sanatorium pour les troupes britanniques en 1860 et comme un hôpital pour les patients tuberculeux au début du XXe siècle. Musée Le Musée National d'Histoire Naturelle est officiellement inauguré en 1973. La tâche principale du musée est l'acquisition, la collecte et la conservation du matériel d'histoire naturelle, avec une importance particulière donnée pour le biotope local. Notes et références Sources Annexes Articles connexes Liens externes Portail de Malte Portail de l’ordre de Saint-Jean de Jérusalem
Vilhena-palota

A Vilhena-palota a máltai Mdina város egyik műemléke, ma a Nemzeti Természetrajzi Múzeum és a községi hivatal működik benne. Története A mai épület helyén már korábban is állt egy másik, amely az Universitànak nevezett helyi kormányzat székhelye volt, ám ez az 1693-as Val de Notó-i földrengés során (a szomszédos Szent Pál-székesegyházzal együtt) hatalmas károkat szenvedett. 1725-ben António Manuel de Vilhena, a Szent János Ispotályos Lovagrend nagymestere felhatalmazást adott Charles François de Mondion francia mérnöknek, hogy építsen fel egy új palotát a régi helyén. A következő években az épületnek többféle közéleti szerepe volt, többek között bírósági funkciója is volt. A brit uralom alatt, 1837-től egészen 1956-ig kórházként működött: kezdetben kolerásokat, majd 1860-tól kezdve harcokban megsebesült katonákat gyógyítottak itt, végül Connaught grófjának támogatásával gümőkórosok szanatóriumává alakították: ezt az intézményt személyesen VII. Eduárd brit király avatta fel 1909-ben. Bár az ötlet, hogy múzeumot kellene itt berendezni, már az 1960-as évek közepén megszületett, végül csak 1973. június 22-én avatták fel benne a Nemzeti Természetrajzi Múzeumot. Leírás A barokk stílusú palota a Malta szigetén található Mdina erődített város délkeleti sarkában áll a Szent Publius téren: a város bejáratán áthaladva rögtön jobbra fordulva érhető el. A legközelebbi buszmegálló kb. 200 méterre van. A kőből készült épület szabálytalan alaprajzú, főbejárata a nyugati oldalon található udvaron van. A kapu fölött az építtető Antónia Manuel de Vilhena címere látható, és ugyanőt ábrázolja egy bronzszobor is a bejáratnál. A benne berendezett természetrajzi múzeumnak több gyűjteménye van, ezek nagy része 19. és 20. századi nemesek, arisztokraták hagyatéka. Egy részük megsemmisült a 2. világháború olasz–német bombázásai során, más részük pedig a nem megfelelő tartósítás miatt ment tönkre. A mai gyűjtemények mintegy 25 000 ásványt, 4000 kitömött madarat, 200 emlőst, 200 halat és hüllőt, valamint 150 000 rovart, csigát és kagylót tartalmaznak. Emellett természettudományi témájú könyvtárral is rendelkezik. Képek Jegyzetek