NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Шпиталь Матері Божої

Шпиталь Матері Божої — лікарня у мальтійському місті Мсіда. Державний медичний заклад, приєднаний до Університету Мальти, пропонує лікарняні спеціалізовані послуги. Історія Шпиталь Матері Божої побудувала СП Skanska Malta, дочірня компанія шведської будівельної фірми «Сканська». Проєкт планувався коштувати Lm 50 000 000 (приблизно € 116 000 000), але збільшився до більш ніж 250 000 000 Lm (близько 582 000 000 EUR). «Сканській» було доручено будівництво нової загальної лікарні на Мальті, а «найсучасніша» лікарня «Матер Дей» коштувала понад 700 000 000 євро. Однак пізніше було виявлено, що «Сканська» використовувала цемент нижчої якості такого типу, який зазвичай використовується для будівництва. Шпиталь Матері Божої відкрили 29 червня 2007 року як головну державну лікарню. Опис Комплекс площею 250 000 квадратних метрів включає 825 ліжок та 25 ліжок для операційних потреб. Належність до Університету Мальти Лікарня розташована поруч із Мальтійським університетом і містить факультети наук про здоров'я, медицину та хірургію та стоматологічну хірургію у спеціально побудованому крилі медичної школи. У лікарні знаходиться бібліотека наук про здоров'я, яка є бібліотекою-філіалом Бібліотеки Мальтинського університету. Онкологічна лікарня сер Ентоні Мамо Онкологічна лікарня «Сер Ентоні Мамо» вітала своїх перших 50 амбулаторій 22 грудня 2014 року. Лікарню розпочали проєктувати в 2010 році, а будівництво розпочали у 2012 році. Коштує 52 мільйони євро, а для її роботи, за оцінками, потрібно 8 мільйонів євро на рік. У лікарні пропонують більш вдосконалену променеву терапію двома апаратами, замовленими у центрі Лідс-Спенсера, де вони були представлені у 2013 році. Апарати дозволяють більш точну променеву терапію та більш сильні дози, скорочуючи тривалість та частоту сеансів. Уряд Мальти також розглядав питання щодо розширення послуг з променевої терапії для включення аутологічних трансплантацій. Уряд також розглядає можливість розробки клінічних випробувальних груп, за допомогою яких мальтійські пацієнти зможуть отримати користь від нових лікарських засобів, які ще не існують на ринку. Кількість ліжок у новій лікарні збільшилася з 78 у лікарні Боффа до 113, а амбулаторій з двох до 12. Вид хіміотерапії став більш досконалим. Новий апарат МРТ допоможе скоротити списки очікування, а ліжка для паліативної допомоги також було збільшено з 10 в Боффі до 16. У день відкриття було набрано 47 нових фахівців. Примітки
Addolorata Cemetery, Paola

The Santa Maria Addolorata Cemetery (Maltese: Iċ-Ċimiterju ta' Santa Marija Addolorata, "Cemetery of Our Lady of Sorrows"; formerly Italian: Cimitero di Santa Maria Addolorata), often known simply as the Addolorata Cemetery (Maltese: Iċ-Ċimiterju tal-Addolorata), is a state-owned, Neo-Gothic cemetery located in Paola, Malta. It is a multi-faith cemetery, but predominantly characterized by Catholic burials. It is the largest burial ground in the country and has been expanded a number of times. People of all social background are buried within the cemetery, and it consists from temporary memorial plaques of the death (which are removed over time) to permanent monuments including chapels belonging to private families. The cemetery also includes Commonwealth War graves. History The cemetery was built between 1862 and 1868 on a hill known as Tal-Ħorr (formerly Tal Palma in Maltese) which already hosted a burial ground since prehistoric times. The cemetery and the chapel were built in a neo-gothic design based on designs by the architect Emanuele Luigi Galizia. It was opened on May 9, 1869 and the first burial took place on January 23, 1872. This cemetery is full of old mausoleums and statues in marble and bronze. The cemetery was further extended in the 1970s. The cemetery contains 277 identified interments and commemorations of military personnel killed in the country in World War I and World War II. Many graves are marked by Commonwealth War Graves Commission (CWGC) gravestones. The language used in the tombstones is Italian until 1934, then mainly English. In more recent gravestones, the most frequently used language is Maltese. Chapel The iconic neo-gothic Chapel of Our Lady (formerly in Italian: Cappella della Beata Vergine Addolorata) is the centre of attraction within the whole complex. The cemetery is built around the chapel, which lies on the highest part of the hill. Its spire is visible from miles away above the surrounding trees. The care of the non-denominational chapel was in the hands of the Franciscan Capuchins until 2010. References External links Media related to Addolorata Cemetery at Wikimedia Commons
Cmentarz Addolorata w Paoli

Cmentarz Addolorata w Paoli (Cmentarz Matki Boskiej Bolesnej) – neogotycki cmentarz w Paola, zaprojektowany przez Emanuele Luigi Galizię. Historia Cmentarz i kaplica Addolorata zostały zaprojektowane przez architekta Emanuele Luigiego Galizię. Przed opracowaniem planów w latach 1860–1862 odbył on podróż po Europie, podczas której odwiedził Włochy, Francję i Wielką Brytanię. Wzorem dla projektu stał się paryski cmentarz Montmartre. Cmentarz został zbudowany w latach 1862–1868 na wzgórzu znanym jako Tal-Ħorr, które było miejscem pochówków od czasów prehistorycznych. Chociaż otwarcie cmentarza nastąpiło 9 maja 1869 roku, pierwszy pogrzeb odbył się 23 stycznia 1872 roku. W 2017 roku Ministerstwo Zdrowia, które zarządza cmentarzem, zaplanowało kolejne powiększenie cmentarza o 2800 grobów, które mają być utrzymane w stylu pozostałej (neogotyckiej) części cmentarza. Na cmentarzu Addolorata znajduje się 250 pochówków personelu wojskowego Commonwealthu z okresu I wojny światowej i 18 z II wojny światowej. Kaplica W centrum cmentarza znajduje się neogotycka kaplica Matki Bożej zbudowana z wapienia maltańskiego. Jej iglica widoczna jest z odległości wielu kilometrów mimo otaczających drzew. Kaplica została konsekrowana w 1869 roku. Do 2011 roku opiekował się nią zakon braci kapucynów. Przypisy
Torre Nadur

La Torre Nadur és una fortificació situada a la zona de Bingemma Gap tot al llarg de la Línia Victòria. Cal no confondre-la amb Nadur, població de l'illa de Gozo, ja que aquesta està a la població de Mġarr a l'illa de Malta. Es tracta d'una de les 5 Torres Lascaris, construïda sota el mestratge de Jean de Lascaris-Castellar. Història La Torre de Nadur va ser construïda el 1637 a Binġemma Gap, a prop d'on els britànics van construir més tard les Victoria Lines. A diferència de les altres torres Lascaris, es troba a l'interior, lluny de la costa. Això es deu al fet que va ser construïda per servir com a estació de "relleu" entre les torres de Lippija i de Għajn Tuffieħa, de nova construcció, i la ciutat amurallada de Mdina. La torre té vistes de la part occidental de l'illa de Malta. La torre és més petita que les altres torres Lascaris, ja que té un pis en lloc de dos. Té una base quadrada amb dues sales. L'accés al terrat es feia mitjançant una escala de fusta, que ha estat substituïda per esglaons de ferro clavats a la paret. El setembre de 2008, la torre va ser danyada quan uns vàndals van llançar oli cremat en un dels seus costats, però va ser restaurada al cap d'un parell de dies. El govern i diversos partits polítics van condemnar l'acte de vandalisme. Referències Enllaços externs Informació de la Torre Arxivat 2015-05-10 a Wayback Machine.
Nadur Tower

Der Nadur Tower (maltesisch Torri tan-Nadur) ist ein ehemaliger Wachturm im Nordwesten der maltesischen Hauptinsel Malta. Er befindet sich auf dem Gebiet der Gemeinde Rabat nahe der Victoria Lines am Binġemma Gap. Der Turm steht als Grade-1-Bauwerk unter Denkmalschutz und ist im National Inventory of Cultural Property of the Maltese Islands unter der Nummer 60 aufgeführt. Geschichte Der Nadur Tower wurde 1637 als einer der Lascaris Towers erbaut. Als einziger dieser Wachttürme steht er im Inland, auf einer Höhe von 220 m über dem Meeresspiegel. Dieser Turm diente als Relaisstation für die an der Küste verteilten Türme, um bei einer Annäherung feindlicher Schiffe Meldungen der nahegelegenen Türme – etwa des Lippija Tower oder des Għajn Tuffieħa Tower – durch Kanonenschüsse oder das Entzünden eines Feuers an die Festung in Mdina weiterzuleiten. Der Grund für den Bau kleinerer Türme, als es die Wignacourt Towers waren, lag in den nachlassenden Möglichkeiten des Johanniterordens, Truppen an allen denkbaren Landungsplätzen des maltesischen Archipels zu stationieren. Beschreibung Der Turm erhebt sich auf einer quadratischen Grundfläche von 6 m × 6 m und zeigt abgeschrägte Wände. Im Unterschied zu den anderen Türmen aus der Zeit des Großmeisters Jean de Lascaris-Castellar ist er nur einstöckig und erreicht daher nicht die bei den übrigen Lascaris-Türmen übliche Höhe von 11 m. Das Innere besteht aus einem einzigen Raum, von dem aus eine steile Treppe auf das flache Dach führt. Weblinks Einzelnachweise
Nadur Tower

Nadur Tower (Maltese: Torri tan-Nadur) is a small watchtower in Binġemma Gap, within the limits of Rabat, Malta. It was completed in 1637 as the third of the Lascaris towers. Today, the tower is in good condition. History Nadur Tower was built in 1637 at Binġemma Gap, close to where the British later built the Victoria Lines. Unlike the other Lascaris towers, it is located inland, far away from the coast. This is because it was built to serve as a 'relay' station between the newly constructed Lippija and Għajn Tuffieħa Towers and the walled city of Mdina. The tower has views of the western part of the island of Malta. The tower is smaller than the other Lascaris towers, having one floor instead of two. It has a square base with two rooms. Access to the roof was by a wooden ladder, which has been replaced by iron rungs stapled to the wall. In September 2008, the tower was damaged when vandals threw burnt oil on one of its sides, but it was restored after a couple of days. The government and a number of political parties condemned the act of vandalism References External links National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Nadur torony

A Nadur torony (máltaiul: Torri tan-Nadur ) kis őrtorony Máltán Binġemma Gapben, Rabat határán. Egyike azoknak az erődtornyoknak, amelyeket az 57. máltai nagymester építtetett a szigetek védelmi hálózatának részeként. A Nadur torony 1637-ben készült el, de a többi Lascaris-toronytól eltérően a szárazföld belsejében áll. „Közvetítő” állomásként működött a partmenti Lippija- és Għajn Tuffieħa tornyok és Mdina erődített városa között. A toronyból Málta szigetének nyugati részére nyílik kilátás, jó állapotban van. Története A máltai lovagrend nagyszabású védelmi rendszeréhez Jean-Paul de Lascaris-Castellar nagymester összesen kilenc, közel azonos kialakítású kis tornyot építtetett, amelyekből hét Málta főszigetén, kettő pedig Gozón állt. A tornyok feladata az volt, hogy őrhelyként működjenek: riasszák a helyőrséget és figyelmeztető lövéseket adjanak le a közelgő ellenségre. A tornyokat egymástól látótávolságára helyezték el, hogy éjjel-nappal jelezhessenek egymásnak és a nagyobb erődöknek. Ezek sorában a Nadur torony az elsők között, 1637-ben készült el Binġemma Gapben, közel ahhoz, ahol a britek később a Victoria vonalakat építették. A többi Lascaris-toronytól eltérően a Nadur a szárazföld belsejében, egy stratégiai ponton áll és csak jeltovábbító feladata volt a tőle látótávolságban álló parti tornyok és Mdina között. Külcsínre is eltér a többi toronytól: alaprajza négyzetes, 6x6 méter, vastag erődített falai enyhén befelé dűtöttek, lapostetős, de a Nadur torony egyszintes és belső tere két helyiségre tagolt. A tetőre a falakon belül létrán lehetett feljutni, amelyet később a tűzött vaslépcsők váltottak fel. 2008 szeptemberében a torony egyik oldalát vandálok rongálták meg, de a károkat pár nap múlva helyreállították. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Nadur Tower című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek Külső hivatkozások A máltai szigetek kulturális javainak nemzeti jegyzéke
Wieża Nadur

Wieża Nadur (malt. Torri Nadur, Torri tan-Nadur) – jedna z tzw. wież Lascarisa, wież obserwacyjnych, zbudowana za czasów wielkiego mistrza kawalerów maltańskich Juana de Lascaris-Castellara na wyspie Malta w latach 1637 do 1640 r. Rok po zostaniu wielkim mistrzem zakonu w 1636 roku rozpoczął on budowę pięciu wież obronnych na wybrzeżu Malty, uzupełniających zbudowany w latach 1610-1620, za panowania Alofa de Wignacourta, ciąg fortyfikacji zwanych jako wieże Wignacourta. Wieże zostały zbudowane pomiędzy latami 1637 a 1640. Każda z nich znajduje się w zasięgu wzroku z sąsiednimi. Służyły one jako wieże komunikacyjne pomiędzy Gozo i Wielkim Portem, oprócz funkcji obserwacyjno-ostrzegawczych przed piratami pełniły funkcje obronne. Wieża Nadur jest usytuowana na Binġemma Gap w pobliżu Victoria Lines w północno-zachodniej części Malty na wysokości 220 m n.p.m. W niedalekim sąsiedztwie znajduje się Fort Binġemma. Jest oddalona od brzegu morza i służyła jako wieża przekazująca informacje z sąsiednich wież do Mdiny. Położona jest około półtora kilometra na południe od miejscowości Mġarr. Sąsiaduje z wieżami Ta’ Lippija oraz Għajn Tuffieħa. Została zbudowana w 1637 roku na planie kwadratu o podstawie około 36 m² i wysokości 11 m. Oryginalnie posiadała dwie kondygnacje, wejście do niej znajdowało się na piętrze i dostępne było tylko za pomocą drabiny. Jej rozmiar jest niewielki w porównaniu z wieżami-garnizonami budowanymi za czasów mistrza Alofa de Wignacourta, podobnie jak wieże budowane w latach późniejszych przez Martina de Redina ich główną funkcją było uzupełnienie luk w sieci punktów obserwacyjno-obronnych położonych na wybrzeżu wysp Malta, Gozo i Comino. Obecnie nie zachował się strop pomiędzy kondygnacjami i pierwotnie istniejąca drewniana drabina została zastąpiona wmurowanymi w ścianę stopniami. W okresie panowania brytyjskiego, podobnie jak większość wież była używana przez wojsko brytyjskie. Obecnie wieża pozostaje w zarządzie armii maltańskiej. Została wpisana na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 00060. Przypisy Bibliografia Charles Stephenson, The Fortification of Malta 1530-1945, Osprey Publishing, 2004, ISBN 978-1-84176-693-5. Coastal Towers. Mellieha.com the vilage inside out. [dostęp 2014-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-10)]. (ang.).
Old Prison (Victoria)

The Old Prison is located in the Citadella of Victoria, Gozo, adjacent to the Courts of Justice to which it was originally connected. Today, the prison complex is divided into two different buildings: the entrance hall, which had been a common cell in the 19th century, and a free-standing block with six individual cells. The prison was active from the mid-16th century until 1962. First, it used to host the rowdiest or most riotous knights, as a place to cool down. Its most notable knight imprisoned there was Fra Jean Parisot de Valette who was imprisoned there for four months in 1538 after attacking a man. The site is well preserved in its original state, and a large amount of graffiti is etched into the limestone walls. Representations are often of ships, hand-prints, crosses, names, dates, games, and anthropomorphic figures. References External links Official website: https://heritagemalta.mt/explore/the-old-prison/
Basilica of the Nativity of Mary, Senglea

The Basilica of the Nativity of Mary or Basilica of Our Lady of Victories is a Roman Catholic parish church located at Senglea, Malta. It is dedicated to the Nativity of the Virgin Mary. History It was most probably built by the architect Vittorio Cassar in 1580 as a monument to the Christian Victory after the Great Siege of 1565. Senglea became a parish in 1581, and was consecrated on 20 October 1743. On 21 May 1786, Pope Pius VI declared the church to be a "collegiata insignis" (distinguished collegiate church), while in 1921, Pope Benedict XV honoured the church with the title of Basilica. After the crowning of the statue of the Virgin Mary on 4 September 1921, the church became a sanctuary of the Virgin Mary. The church was destroyed by bombs in 1941, but was rebuilt and consecrated by Archbishop Gonzi on 24 August 1956. The church building is listed on the National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. Works of art The main attraction of the basilica, a wooden statue of Mary, known as Il-Bambina, was carved in 1618, painted in 1631 and gilded. The sculptor of this statue is still unknown. After the coronation of the statue of Mary in 1921, the church became a sanctuary. The crown contains diamonds and other precious stones. Around the statue are four silver angels created in 1934. In 1956 another existing marble statue, which was consecrated in 1956 was erected. There are four busts of Pope Benedict XV, Archbishop Mauro Caruana, the symbol of Senglea and the Grand Master La Sengle. The columns show 16 saints who are connected with Maria: Four Evangelists, four popes, four Doctors of the Church and the four founders of Christian orders. Furthermore, the church houses seven bells. Manuscripts In the Basilica there are many manuscripts dating back to the 17th and 18th centuries. These are located in the Archives and Study Room of the Basilica, located behind the main building. The study room is named after Dom Mauro Inguanez, a Senglea-born Benedictine abbott at Montecassino Abbey. He was instrumental in saving various manuscripts when the abbey was bombarded in 1944, during WW2. Inguanez was instrumental in the bestowing of the title of minor basilica to the Senglea parish as well as the crowning of the statue of the Virgin Mary. Notable manuscripts found in the archives include a diary written by Francesco Saverio Baldacchino. This diary can shed light on the last years of the Knights in Malta, the French occupation of Malta and the early year of British rule. Currently, this diary is being studied and transcribed by Maltese scholars at the University of Malta. See also Culture of Malta History of Malta List of Churches in Malta Religion in Malta References External links The Basilica on the Archdiocese of Malta website The Basilica on Senglea.net
Basílica de la Natividad de María (Senglea)

La Basílica de la Natividad de María o Basílica de Nuestra Señora de las Victorias es una iglesia parroquial católica romana ubicada en Senglea, Malta. Está dedicada a la Natividad de la Virgen María. Historia Lo más probable es que fuera construida por el arquitecto Vittorio Cassar en 1580 como monumento a la victoria cristiana tras el Gran Sitio de 1565. Senglea se convirtió en parroquia en 1581 y fue consagrada el 20 de octubre de 1743. El 21 de mayo de 1786, el Papa Pío VI declaró la iglesia como una "collegiata insignis" (iglesia colegiata distinguida), mientras que en 1921, el Papa Benedicto XV la honró con el título de Basílica. Tras la coronación de la estatua de la Virgen María el 4 de septiembre de 1921, la iglesia se convirtió en santuario de la Virgen María. La iglesia fue destruida por las bombas en 1941, pero fue reconstruida y consagrada por el arzobispo Gonzi el 24 de agosto de 1956. El edificio de la iglesia está incluido en el Inventario Nacional de Bienes Culturales de las Islas Maltesas.​ Obras de arte La principal atracción de la basílica, una estatua de madera de la Virgen María, conocida como Il-Bambina, fue tallada en 1618, pintada en 1631 y dorada. Se desconoce la identidad del escultor. Tras la coronación de la estatua en 1921, la iglesia se convirtió en santuario. La corona contiene diamantes y otras piedras preciosas. Alrededor de la estatua se encuentran cuatro ángeles de plata creados en 1934. En 1956 se erigió otra estatua de mármol, que fue consagrada ese mismo año. Hay cuatro bustos del Papa Benedicto XV, el Arzobispo Mauro Caruana, el símbolo de Senglea y el Gran Maestre La Sengle. Las columnas muestran 16 santos relacionados con María: los cuatro Evangelistas, cuatro papas, cuatro Doctores de la Iglesia y los cuatro fundadores de órdenes cristianas. Además, la iglesia alberga siete campanas. Manuscritos En la basílica se conservan numerosos manuscritos que datan de los siglos XVII y XVIII. Estos documentos se encuentran en el Archivo y Sala de Estudio de la Basílica, ubicada detrás del edificio principal. La sala de estudio lleva el nombre de Dom Mauro Inguanez, abad benedictino oriundo de Senglea y diputada de la Abadía de Montecassino . Fue fundamental para salvar varios manuscritos cuando la abadía fue bombardeada en 1944, durante la Segunda Guerra Mundial. Inguanez también contribuyó a que la parroquia de Senglea obtuviera el título de basílica menor y a la coronación de la estatua de la Virgen María.Entre los manuscritos más destacados hallados en los archivos se encuentra un diario escrito por Francesco Saverio Baldacchino. Este diario puede arrojar luz sobre los últimos años de los Caballeros de Malta, la ocupación francesa de la isla y los primeros años del dominio británico. Actualmente, investigadores malteses de la Universidad de Malta están estudiando y transcribiendo este diario. Referencias Enlaces externos La Basílica en el sitio web de la Archidiócesis de Malta La Basílica en Senglea.net
Église Notre-Dame-des-Victoires d'Isla

L'église Notre-Dame-des-Victoires est une église catholique située dans la ville d'Isla, à Malte. Historique Construite en 1743, elle fut détruite en 1941 lors du bombardement de la ville par le HMS Illustrious. Les travaux de la nouvelle église débutèrent en 1957. Intérieur Elle conserve en son sein une statue en bois enveloppée d'argent de la Vierge Marie. Notes et références Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Malte
Basilica della Natività di Maria (Senglea)

La basilica della Natività di Maria, anche conosciuta come basilica di Nostra Signora delle Vittorie (in maltese Bażilika tal-Madonna tal-Vitorja, in inglese Basilica of Our Lady of Victories), è il principale edificio religioso cattolico della cittadina maltese di Senglea. La chiesa è sede della parrocchia di L'Isla dell'arcidiocesi di Malta. Storia Fu costruita negli anni settanta del XVI secolo per celebrare la vittoria contro l'assedio ottomano di Malta. Fu proclamata parrocchia nel 1581 e fu consacrata il 20 ottobre 1743. Il 21 maggio 1786 fu elevata al rango di collegiata da papa Pio VI, mentre nel 1921 fu proclamata basilica da papa Benedetto XV. Fu distrutta durante un bombardamento italo-tedesco del gennaio 1941. Ricostruita nel secondo dopoguerra, la basilica fu riaperta al culto e consacrata dall'arcivescovo Michael Gonzi il 24 agosto 1957. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Basilica della Natività di Maria (Senglea)