NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Mġarr ix-Xini torony

A Mġarr ix-Xini torony (máltaiul: Torri ta' Mġarr ix-Xini ) kis őrtorony a máltai Gozo délnyugati partján. Ez a torony Għajnsielem határán, a Mġarr ix-Xini-öböl bejáratához épült. Egyike azoknak az erődtornyoknak, amelyeket a Jeruzsálemi Szent János Ispotályos Lovagrend építtetett a szigetek védelmi hálózatának részeként. A Mġarr ix-Xini torony 1661-ben épült a De Redín-tornyok mintájára. A Wirt Għawdex örökségvédelmi civil szervezet 2000-ben és 2009-ben felújította a tornyot, ami korlátozottan, de nyitva áll a nagyközönség előtt. A Mġarr ix-Xini torony mellett Gozón további három lovagkori őrtorony áll, a Xlendi- , a Dwejra-, és a Sopu torony. Története A Mġarr ix-Xini torony a sziget délnyugati öblének stratégiai pontján áll. 1661 júniusára készült el Mederico Blondel terve alapján. Megépítése becslések szerint 857 scudiba került, amelyet a gozói Università finanszírozott. A Wignacourt, Lascaris és a De Redín nagymesterek által építtetett tornyokkal együtt ez a torony is őrhelyként működött a szigetek partvédelmi hálózatának részeként. Feladata az volt, hogy figyelmeztető lövéseket adjon le a partot megközelítő idegen hajókra, illetve támadás esetén éjjel tűz-, nappal füstjelekkel riassza a nagyobb erődítményeket, mozgósítsa a védőket. A torony látóterében a Szent Cecília-torony és a Szűz Mária-torony áll. Formaiag a De Redín-tornyokhoz hasonlít leginkább: alaprajza négyzetes, kétszintes, lapostetős, amelyen mellvéd fut körbe. Az alsó szint falai enyhén befelé dűtöttek, bejárata a szárazföld felőli oldalon, a felső emeleten nyílik. A belső tér egymás felett két helyiséget alkot, a födémek dongaboltozatosak. Az alsó szint zárt, két egészen kicsi ablaka van és valószínűleg raktárként használták, a felső szinten volt az őrhely és a katonák lakótere. Az egyes szinteket a torony belsejében futó csigalépcső köti össze. A tető a tenger felé nyitott ágyúpadként szolgált. Mġarr ix-Xini torony kialakítása abban tér el a többi őrtoronytól, hogy alapterülete nagyobb, mint a korábbiaké; bejáratát létra helyett lépcsősoron és felvonóhídon lehet megközelíteni; valamint a tetőn álló lőportorony helyén a szárazföld felé néző homlokzaton, magasított folyosó húzódik. Viszonylag kis fegyverzettel rendelkezett, az őrszolgálatot néhány ember látta el, de 1785-ben – az oszmán fenyegetés elmúltával – már nem volt állandó személyzete. Tűzereje 1792-ben két 6 fontos vaságyú volt. A tornyot 2000-ben Gozo minisztériuma és a Wirt Għawdex szervezet restaurálta, majd 2008-ban további helyreállítási munkák indultak, amelyek 2009-ben fejeződtek be. A torony korlátozottan látogatható. Az öbölből a toronyba vezető utat is újra megnyitották, így a látogatók élvezhetik a toronyhoz vezető sétát is. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Mġarr ix-Xini Tower című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek Külső hivatkozások A máltai szigetek kulturális javainak nemzeti jegyzéke Malta and Gozo
Wieża Mġarr ix-Xini

Wieża Mġarr ix-Xini (malt. Torri ta’ Mġarr ix-Xini, ang. Mġarr ix-Xini Tower) – jedna z trzynastu małych umocnionych kamiennych wież obserwacyjnych, zbudowanych na Malcie za czasów wielkiego mistrza Kawalerów maltańskich Martina de Redin. Wieże zostały zbudowane pomiędzy rokiem 1658 a 1661. Każda z wież znajduje się w zasięgu wzroku z sąsiedniej, służyły one jako wieże komunikacyjne pomiędzy Gozo i Grand Harbour, oprócz funkcji obserwacyjno-ostrzegawczych przed piratami pełniły funkcje obronne. Wieża Mġarr ix-Xini została zbudowana w 1661 roku jako jedna z 13 wież, jest usytuowana na wzgórzu na brzegu morza na zachód od miejscowości Mġarr na południowym wybrzeżu Gozo. Chociaż została zbudowana już rok po śmierci de Redina, w jej konstrukcji i cechach widać kontynuację poprzednich wież. Projekt wieży przypisuje się francuskiemu architektowi Mederico Blondelowi, który był głównym inżynierem zakonu w latach 1659-1698. Budynek posiada dwie kondygnacje. Górna z niewielkimi oknami oraz pierwotnymi drzwiami wejściowymi służyła jako pomieszczenie mieszkalne dla załogi, natomiast dolna pozbawiona okien i drzwi służyła jako magazyn żywności i broni dla załogi. Niewielka spiralna klatka schodowa, prowadząca z pierwszego pięta na dach wieży, została umieszczona wewnątrz ściany wieży. Wejście do wieży znajduje się na poziomie pierwszego piętra od strony lądu i było dostępne tylko poprzez specjalną drabinę. Okno obserwacyjne znajdowało się po przeciwnej stronie wieży. Restauracja obiektu została przeprowadzona w latach 2000-2008 przez Wirt Għawdex i Ministry of Gozo. Od 2009 jest dostępna dla zwiedzających. Została wpisana na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 00037. Przypisy Bibliografia Charles Stephenson, The Fortification of Malta 1530-1945, Osprey Publishing, 2004, ISBN 978-1-84176-693-5.
Bateria Westreme

Bateria Westreme (malt. Batterija ta’ Westreme, ang. Westreme Battery), znana też jako Bateria ir-Rasus (malt. Batterija tar-Rasus, ang. ir-Rasus Battery) lub Bateria Mellieħa Prawa (malt. Batterija tal-Lemin tal-Mellieħa, ang. Mellieħa Right Battery) – była bateria artyleryjska w Mellieħa na Malcie. Zbudowana przez Zakon Joannitów w latach 1715–1716 jako jedna z serii nadbrzeżnych fortyfikacji dokoła Wysp Maltańskich. Większa część baterii została zburzona, jedynie blokhauz wciąż istnieje. Dziś jest otwarty dla zwiedzających jako Tunnara Museum, poświęcone połowom tuńczyka. Historia Bateria Westreme zbudowana w latach 1715–1716 jako część pierwszego programu Zakonu budowy nadbrzeżnych baterii na Malcie. Nazwana była prawdopodobnie od imienia rycerza Zakonu. Nie są znane żadne zapiski dotyczące budowy fortyfikacji. Była jedną z dwóch baterii strzegących zatoki Mellieħa Bay, druga to nieistniejąca dziś Bateria Fedeau. Teren był później broniony przez Redutę Mellieħa, lecz i ona dziś nie istnieje. Bateria składała się z półokrągłej platformy strzelniczej, na której wschodniej części znajdował się parapet z pięcioma strzelnicami. Wokół reszty platformy nie było osłony. Układ ten był podobny do jednej z pobliskich fortyfikacji – Baterii Mistra, lecz w większej skali. Stał tam również pojedynczy blokhauz, zbudowany ukośnie od strony lądu, tak, że jego dwie zewnętrzne ściany funkcjonowały jako redan. Podobne rozwiązanie znajduje się w Baterii Świętej Marii. Budynek, z otworami strzelniczymi dla muszkieterów w ścianach, był jednym z największych blokhauzów we wszystkich bateriach na Malcie. Cechy te, wzięte razem, sprawiły, że bateria była wyjątkowa, niepodobna do żadnej innej na wyspach. W roku 1748 Wielki Mistrz Manuel Pinto zainaugurował w Baterii Westreme tunnara, tradycyjną maltańską metodę połowu tuńczyka. Na przestrzeni lat wojskowa wartość baterii słabła. Zaczęła być ona wykorzystywana jako skład sieci rybackich oraz innego sprzętu, używanego do tunnara. Podczas francuskiej inwazji na Maltę w roku 1798 Bateria Westreme była pierwszą baterią zajętą przez siły inwazyjne. W czasie II wojny światowej blokhauz został przekształcony w posterunek na plaży. W narożnikach budynku wycięto prostokątne otwory strzelnicze dla karabinów maszynowych. Niedaleko zbudowano drugi betonowy posterunek oraz stanowisko reflektora. Po wojnie budynek znów był używany przez lokalnych sajjieda (rybaków). Współcześnie Półokrągła platforma strzelnicza ani parapet nie zachowały się do dzisiaj, chociaż wciąż częściowo istnieje wykuta w skale podstawa. Blokhauz jest w dobrym stanie, mieści dziś Tunnara Museum. Ekspozycja związana jest głównie z maltańskim tradycyjnym łowieniem tuńczyków. Blokhauz został odnowiony w latach 2007–2008. Dalsze prace rozpoczęły się w roku 2015. Przypisy Linki zewnętrzne Bateria Westreme w National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Parlamentsgebäude (Malta)

Das Parlamentsgebäude (maltesisch Il-Parlament il-Ġdid, „das neue Parlament“) in Valletta, Malta, ist der Sitz des Parlaments der Republik Malta. Das Gebäude wurde zwischen 2011 und 2015 nach Entwürfen des italienischen Architekten Renzo Piano im Rahmen des City Gate-Projekts errichtet, das auch die Errichtung eines neuen Stadttores und die Umwandlung der Ruinen der Königlichen Oper in ein Freilufttheater umfasste. Der Bau des Parlamentshauses führte zu erheblichen Kontroversen, vor allem wegen des monumentalen Baustils sowie der Baukosten, die insgesamt rund 90 Millionen Euro betrugen. Geschichte Vor der Errichtung des Neubaus des Parlamentsgebäudes trat das maltesische Parlament im Großmeisterpalast in Valletta zusammen. Im Jahr 2010 begannen die Bauarbeiten für das neue Parlamentsgebäude. Ursprünglich war vorgesehen, das Gebäude auf dem Grundstück des im Zweiten Weltkrieg zerstörten Opernhauses von Valletta zu errichten. Nachdem sich das Grundstück als zu klein erwies, erfolgte die Errichtung des Neubaus auf dem benachbarten Freedom Square, in der Nähe des südlichen Stadttors. Planungen Der Neubau des Parlamentsgebäudes war Teil des City Gate-Projekts, das die Neugestaltung der Stadtportale von Valletta zum Ziel hatte. Das Projekt beinhaltete den Abriss des vierten Stadttors, die Neugestaltung des Freedom Square, der Errichtung eines fünften Stadttores sowie den Neubau des Parlamentsgebäudes. Außerdem wurde das bereits teilweise abgerissene Königliche Opernhaus in ein Freilufttheater umgewandelt, das als Pjazza Teatru Rjal bekannt ist. Federführend im City Gate-Projekt war der italienische Architekt Renzo Piano, dessen Pläne am 27. Juni 2009 veröffentlicht wurden. Der Bauherr Grand Harbour Regeneration Corporation zahlte insgesamt 6,6 Millionen Euro Architektenhonorar. Bauausführung Der Abriss der Arkaden des Freedom Square begann im Oktober 2010. Nach dem Abriss folgten Ausgrabungsarbeiten für die Fundamente des Gebäudes. Anfang 2011 wurde der ursprüngliche Plan wegen der Verlagerung einer Treppe, die Erweiterung eines der Blöcke sowie aufgrund von Änderungen in der Fassadengestaltung modifiziert. Die Bauarbeiten begannen im Laufe des Jahres 2011 und die stählerne Rahmenstruktur des Gebäudes wurde bis Anfang 2012 fertiggestellt. Die Abdeckung der Oberflächen des Gebäudes erfolgte sodann mit Kalkstein, der auf Malta in Gozo abgebaut wurde. Das Bauprojekt kostete insgesamt mehr als 90 Millionen Euro. Das Parlamentsgebäude wurde von der maltesischen Präsidentin Marie Louise Coleiro Preca am 4. Mai 2015 offiziell eingeweiht. Weblinks Einzelnachweise
Maison du Parlement (La Valette)

La Maison du Parlement (en maltais : Dar il-Parlament, en anglais : Parliament House) est un bâtiment situé à La Valette, la capitale de Malte, abritant la Chambre des représentants. Il a été conçu par Renzo Piano et édifié entre 2011 et 2015 dans le cadre du réaménagement des portes de la ville. Histoire Planification En 2009, le Gouvernement de Malte confie à Renzo Piano la réhabilitation de l’entrée de la ville afin de la mettre en valeur. L’architecte dévoile le projet le 27 juin 2009. Il conçoit un théâtre en plein air sur le site des ruines de l’opéra ainsi que le nouveau parlement sur l’ancien parking de la place de la Liberté. Construction La construction du projet de réhabilitation commence en 2009, quant à celle du parlement elle débute en 2011 et dure jusqu’en 2015. Les matériaux utilisés pour sa construction sont le calcaire, le béton de ciment et l’acier. L’inauguration du bâtiment a eu lieu le 4 mai 2015 et le Parlement de Malte s’installe dans le nouvel édifice et quitte le Palais du grand Maître qu’il occupait depuis 1921. Architecture et structure Le bâtiment, de style brutaliste, est composé de deux blocs équilibrés sur de minces colonnes pour donner au bâtiment une sensation de légèreté. Les deux édifices sont reliés entre eux par une passerelle. Le bâtiment de l’est abrite la salle de séance de la chambre tandis que celui de l’ouest abrite les bureaux administratifs et celui du Premier ministre de Malte. Le rez-de-chaussée abrite quant à lui un musée de l’histoire de Malte et de son développement politique. Le Palais du parlement a aussi été conçu pour être un édifice dit zéro émission de CO2. Références Portail de Malte
Maltas parlamentshus

Maltas parlamentshus (maltesiska: Dar il-Parlament, engelska: The Parliament House) är platsen där Maltas parlament sammanträder, belägen i landets huvudstad Valletta. Parlamentsbyggnaden uppfördes mellan 2011 och 2015 enligt ritningar av arkitekten Renzo Piano, som en del av projektet Proġett ta’ Bieb il-Belt. Inom samma projekt byggdes en ny stadsport till den befästa staden Valletta, och ruinerna av den Kungliga operan omvandlades till en utomhusteater. Bygget av parlamentsbyggnaden väckte mycket debatt på grund av dess moderna utseende och de höga kostnaderna, som steg till 90 miljoner euro. Innan parlamentsbyggnaden uppfördes sammanträdde Maltas parlament i Stormästarens palats i Valletta. Gobelängsalen i palatset användes som plenisal från 1921 till 1976, varefter parlamentet flyttade till det tidigare vapendepåutrymmet i samma byggnad. Parlamentets sammanträden flyttade till den nuvarande byggnaden den 4 maj 2015. Läge Maltas parlamentsbyggnad ligger vid gatan Triq ir-Repubblika i Valletta, nära stadens port. I omedelbar närhet av byggnaden finns Sankt Jakobs högverk, ruinerna av den Kungliga operan, palatset Palazzo Ferreria samt shoppingarkaden. På platsen där parlamentsbyggnaden nu står fanns tidigare några byggnader och Vallettas järnvägsstation. Området skadades svårt under bombningarna under andra världskriget, och både järnvägsstationen och de omgivande byggnaderna revs på 1960-talet som en del av Vallettas utvecklingsprojekt. I stället anlades Frihetstorget (maltesiska: Misraħ il-Ħelsien), omgivet av en shoppingarkad. Torget var från början mycket enkelt och användes främst som parkeringsplats. Arkitektur och byggandet Rivningen av Frihetstorgens shoppingarkader och den fjärde stadsporten påbörjades i oktober 2010. Efter rivningen genomfördes arkeologiska utgrävningar på platsen, och byggandet av parlamentsbyggnaden inleddes år 2011. Byggnadens stålstomme stod klar i början av 2012. Kalkstenen till fasaden bröts på ön Gozo och skars till önskad form i Italien, innan stenarna skickades tillbaka till Malta. Ursprungligen skulle byggnaden stå färdig i november 2012 eller i början av 2013. Färdigställandet försenades dock, och parlamentsbyggnaden invigdes slutligen år 2015. Maltas parlamentsbyggnad består av två separata delar som är förbundna med broar. Den ena delen rymmer parlamentets sessionssalar. Byggnaden är uppdelad i två sektioner för att inte blockera utsikten från Frihetstorget mot Sankt Jakobs högverk. Båda delarna har tre våningar. Byggnaden har utformats med miljövänlighet i åtanke och är en så kallad nollutsläppsbyggnad. Värmeenergi tas till vara eller överförs till berggrunden under byggnaden och används sedan för att värma och kyla byggnaden, vilket eliminerar behovet av kyl- och värmesystem som torn eller pannor. Bilder Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Parliament House (Malta), 8 november 2024. Noter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Maltas parlamentshus.
Basilika Mariä Heimsuchung (Għarb)

Die Basilika Mariä Heimsuchung (maltesisch Bażilika u Kolleġġjata tal-Viżitazzjoni) ist eine römisch-katholische Pfarr- und Kollegiatkirche in Għarb auf der Insel Gozo in Malta. Die Kirche im Bistum Gozo mit dem Patrozinium Mariä Heimsuchung ist der Gottesmutter Maria gewidmet und trägt den Titel einer Basilica minor. Geschichte Għarb wurde am 29. August 1679 durch Bischof Michele Giovanni Molina zur selbstständigen Gemeinde. Sie wurde als zweite Pfarrei außerhalb von Victoria gegründet. Ihr erster Sitz war die noch bestehende Heimsuchungskapelle neben dem Dorffriedhof, im Volksmund auch taż-Żejt. Wegen der wachsenden Bevölkerung wurde der Bau einer größeren Kirche inmitten des Dorfes beschlossen. Diese heutige zwischen 1699 und 1729 errichtete und am 28. September 1755 geweihte Kirche wurde am 19. Mai 1774 zur zweiten Stiftskirche von Gozo. Ihre elegante Fassade wird mit der größeren Kirche Sant’Agnese in Agone von Francesco Borromini in Rom verglichen. An der Außenseite und im Inneren stehen schöne Skulpturen. Am 28. November 1967 wurde die Kirche durch Papst Paul VI. in den Rang einer Basilica minor erhoben. Das Kirchengebäude ist seit 2012 im Nationalen Inventar des Kulturguts der Maltesischen Inseln aufgeführt. Weblinks Einzelnachweise
Basilica of the Visitation, Għarb

The Basilica of the Visitation is a baroque, collegiate parish church located in the western part of the island of Gozo in the village of Għarb. History Għarb became an independent parish on 29 August 1679 by Bishop Michael Molina. It was the second parish to be established outside Victoria. The first parish church was that of the Visitation located downhill to the present church. The original parish church, also known as Taż-Żejt is located beside the village cemetery. Since the population of the village grew it was decided to build a bigger church in a more central part of the village. The present church was built between 1699 and 1729. It has an elegant façade which has been compared with Francesco Borromini's Church of Saint Agnes in Piazza Navona, Rome. The church was consecrated on 28 September 1755. The church became the second Collegiate of Gozo on 19 May 1774 and was elevated to the status of a minor Basilica on 28 November 1967. Once the church became a minor basilica in 1967 by Pope Paul VI, it acquired the Umbraculum and the Tintinnabulum. These two items, as can be seen in the photo, are carried in the procession in which the collegiate chapter of the church participates in. Also the same image on the left shows the coat of arms of both the Diocese and the incumbent Pope. A Minor Basilica has the privilege of including the Pope's coat of arms over the church's main door. The church building is listed on the National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. See also Culture of Malta History of Malta List of Churches in Malta Religion in Malta References
Basílica de la Visitación, Għarb

La Basílica de la Visitación es una iglesia parroquial colegiata de estilo barroco ubicada en la parte occidental de la isla de Gozo, en el pueblo de Għarb. Historia Għarb se convirtió en parroquia independiente el 29 de agosto de 1679 por el obispo Michael Molina. Fue la segunda parroquia que se estableció fuera de Victoria. La primera iglesia parroquial fue la de la Visitación, ubicada cuesta abajo de la iglesia actual. La iglesia parroquial original, también conocida como Taż-Żejt, se encuentra junto al cementerio del pueblo. Debido al crecimiento de la población del pueblo, se decidió construir una iglesia más grande en una parte más céntrica del mismo. La iglesia actual se construyó entre 1699 y 1729. Tiene una elegante fachada que ha sido comparada con la Iglesia de Santa Inés de Francesco Borromini en la Piazza Navona, Roma. La iglesia fue consagrada el 28 de septiembre de 1755. Se convirtió en la segunda Colegiata de Gozo el 19 de mayo de 1774 y fue elevada a la categoría de Basílica menor el 28 de noviembre de 1967. Una vez que la iglesia se convirtió en basílica menor en 1967 por el Papa Pablo VI, adquirió el Umbraculum y el Tintinnabulum. Estos dos objetos, como se puede ver en la foto, se llevan en la procesión en la que participa el cabildo colegiado de la iglesia. Además, la misma imagen de la izquierda muestra el escudo de armas tanto de la Diócesis como del Papa titular. Una Basílica Menor tiene el privilegio de incluir el escudo de armas del Papa sobre la puerta principal de la iglesia. El edificio de la iglesia está incluido en el Inventario Nacional de Bienes Culturales de las Islas Maltesas.​ Referencias
Bazylika Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Għarb

Bazylika pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (ang. The Basilica and Collegiate Parish church of the Visitation of Our Lady; malt. Il-Bażilika u Kolleġġjata tal-Viżitazzjoni) jest kościołem parafialnym w miejscowości Għarb, w zachodniej części wyspy Gozo, w Republice Malty. Historia Parafia w Għarb została erygowana 29 sierpnia 1679 przez biskupa Michaela Molinę. Była to druga parafia ustanowiona poza miastem Victoria. Pierwszy kościół parafialny, wciąż jeszcze stojący, znany współcześnie jako Taż-Żejt, ulokowany jest u podnóża wzgórza, otoczony jest przez cmentarz. Kiedy liczba mieszkańców miejscowości wzrosła, zdecydowano zbudować w bardziej centralnej części nowy, większy kościół. Jego budowa trwała od 1699 do 1729 roku. Ma on fasadę, porównywaną do fasady kościoła Sant’Agnese in Agone na Piazza Navona w Rzymie. Kościół został konsekrowany 28 września 1755 roku. Kościół został ustanowiony drugą kolegiatą na Gozo 19 maja 1774 roku przez papieża Klemensa XIV. 28 listopada 1967 roku został podniesiony do statusu Bazyliki mniejszej przez papieża Pawła VI. Od tej chwili bazylika nabyła prawo posiadania Umbraculum oraz Tintinnabulum. Te dwa przedmioty, widoczne na zdjęciu, noszone są w procesji, w której bierze udział kapituła kolegiaty. Również widoczne są na zdjęciu dwa herby: Diecezji oraz aktualnego papieża. Bazylika mniejsza posiada przywilej zawieszenia herbu papieskiego ponad głównymi drzwiami kościoła. Budynek kościoła umieszczony został 27 sierpnia 2012 roku na liście National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod nr 00982. Przypisy
Church of St Catherine, Żurrieq

The Church of St Catherine (Maltese: Il-Knisja Arċipretali ta' Santa Katerina) is a Roman Catholic parish church that serves the village of Żurrieq. History The original parish church of Żurrieq is first mentioned in 1436 by Bishop Senatore de Mello who was commissioned to do an inventory of the parish churches in Malta. The church was mentioned again in 1575, in a report by inquisitor Pietro Dusina. Considering the increase in the village population, in 1630 the then parish priest, Antonio Demos, started to plan for the building of a new church. The building started in 1632-1633 under the direction of Reverend Matteolo Saliba, who was also the architect of the new church. The church was completed in 1658 after 25 years. The church is listed on the National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. Works of art The church includes a number of paintings by Mattia Preti. These include the Martyrdom of Saint Stephen, Martyrdom of Saint Andrew, Martyrdom of Saint Catherine of Alexandria, Eternal Father, Visitation of the Virgin to Saint Elizabeth, Saint Roch, Saint Blaise, Saint Dominic, Saint Nicholas of Tolentino and of Our Lady of Graces. The Church also includes a painting of Our Lady of Mount Carmel by Antonio Zammit inaugurated in 1908. The titular statue of St Catherine of Alexandria, dating from 1818, was made by Marjanu Gerada. Another statue is that of Our Lady of Mount Carmel made by Salvu Psaila and finished in 1842. See also Culture of Malta History of Malta List of Churches in Malta Religion in Malta References