NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
St Julian’s Tower

Der St Julian’s Tower (maltesisch Torri ta’ San Ġiljan), ursprünglich italienisch Torre di San Giuliano, auch Sliema Tower (maltesisch Torri tas-Sliema), ist ein ehemaliger Wachturm in der maltesischen Stadt Sliema auf der Insel Malta. Das Bauwerk wurde 1658 unter der Herrschaft des Großmeisters Martin de Redin als fünfter der De-Redin-Türme errichtet. Im Jahr 1715 wurde eine Artilleriestellung hinzugefügt. Der Turm dient heute als Restaurant, die Artilleriestellung wurde zu einer Terrasse umgestaltet. Er ist unter der Nummer 1383 im National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands aufgeführt und steht als Grade-1-Bauwerk unter Denkmalschutz. Beschreibung Das Erdgeschoss des Turmes hat die Form eines Pyramidenstumpfes, darüber verlaufen die Mauern nahezu senkrecht. Im Erdgeschoss befand sich in der Zeit der Benutzung als Wachturm ein Lagerraum, im ersten Stockwerk lagen die Unterkünfte für die Turmbesatzung. Der Zugang zu diesem Stockwerk erfolgte über eine einziehbare, hölzerne Leiter. Von diesem Stockwerk erfolgte auch über eine teilweise in die Wand eingebaute Wendeltreppe der Zugang zum Dach. Dieses war mit einer niedrigen Brustwehr versehen, über die die dort aufgestellte Kanone feuern konnte. Von hier aus konnten bei Tag und Nacht optische Signale gegeben werden. Eine Öffnung im Dach diente der Belüftung. Ab dem Jahr 1715 umgab eine halbkreisförmige Küstenbatterie die seeseitige Fassade des Turms. Sie bestand aus einer Brustwehr mit vier Zinnen, die an den Seiten mit Barbetten versehen war. Die Batterie war von einer freistehenden Wand und einem Redan umgeben, die mit Schießscharten versehen und teilweise durch einen aus dem Felsen gehauenen Graben geschützt waren. Diese Befestigung steht nicht mehr, Brustwehr und Zinnen wurden abgetragen und durch eine moderne Begrenzungsmauer ersetzt. Geschichte Während der Erhebung der Malteser gegen die französische Besatzung 1798 nahmen Aufständische unter der Führung von Vincenzo Borg den St Julian’s Tower und die umgebende Küstenbatterie ein. Die Artilleriegeschütze wurden später in andere von den Aufständischen kontrollierte Befestigungsanlagen verlegt, um die Franzosen in Valletta unter Beschuss zu nehmen. Literatur Stephen C. Spiteri: Fortresses of the Cross. Malta 1994, S. 498, 524–525 (englisch). Weblinks Torri u Batterija ta’ San Ġiljan / St Julian's Tower and Battery. (PDF; 624 kB) In: National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. Sovrintendenza tal-Patrimonju Kulturale, 28. Juni 2013; abgerufen am 25. November 2020 (englisch). Einzelnachweise
Saint Julian's Tower

Saint Julian's Tower (Maltese: Torri ta' San Ġiljan), originally known as Torre di San Giuliano and also known as Sliema Tower (Maltese: Torri tas-Sliema), is a small watchtower in Sliema, Malta. It was completed in 1658 as the fifth of the 13 De Redin towers. An artillery battery was built around the tower in 1715. Today, the tower and the remains of the battery are a restaurant. History Saint Julian's Tower was built in 1658 to protect St. Julian's Bay. It follows the standard design of the De Redin towers, having a square plan with two floors and a turret on the roof. It has Saint George's Tower in its line of sight to the west, and the capital Valletta to its east. In 1715, a semi-circular artillery battery was built around the seaward side of the tower. Part of the battery had a parapet with four embrasures, with the rest of the parapet being en barbette. A free standing wall and a redan pierced with musketry loopholes enclosed the tower's land front, which was also protected by a shallow rock hewn ditch. In 1798, during the Maltese uprising against the French, insurgents led by Vincenzo Borg captured Saint Julian's Tower and Battery. Later on during the blockade, the battery's guns were transferred to other insurgent fortifications such as the Corradino Batteries, in order to bombard the French in Valletta. The tower gave its name to Tower Road, today one of Malta's most popular seaside promenades. In 1951, the Government of Malta affixed a marble plaque on the tower with the coat-of-arms of the GrandMaster who built it. Present day Today, the tower is intact and in good condition. The battery is missing its land front and redan, which have been replaced by a promenade. In addition, the parapet with embrasures has been demolished and replaced by a low boundary wall. The tower and battery are now used as a restaurant, known as It-Torri Restaurant. Further reading Frendo, Henry (December 1998). "The French in Malta 1798 - 1800 : reflections on an insurrection". Cahiers de la Méditerranée. 57 (1). University of Malta: 144–145. doi:10.3406/camed.1998.1231. ISSN 1773-0201. References External links National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands YouTube video showing a 3D model of Saint Julian's Tower and Battery
Torre de San Julián (Malta)

Torre de San Julián (en maltés: Torri ta' San Ġiljan), originalmente conocida como Torre di San Giuliano​ y también conocida como Torre Sliema (en maltés: Torri tas-Sliema),​ es una pequeña torre de vigilancia en Sliema, Malta. Se completó en 1658 como la quinta de las torres de Redín. Una batería de artillería fue construida alrededor de la torre en 1715. Hoy, la torre y los restos de la batería son un restaurante. Historia La torre de San Julián fue construida en 1658 para proteger la bahía de San Julián. Sigue el diseño estándar de las torres de Redín, que tienen una planta cuadrado con dos pisos y una torreta en el techo. Tiene la Torre de San Jorge, en su visual hacia el oeste, y la capital Valletta, hacia el este. En 1715, se construyó una batería de artillería semicircular alrededor del lado de la torre hacia el mar. Parte de la batería tenía un parapeto con cuatro troneras, y el resto del parapeto estaba en barbette. Una pared libre y un redan perforado con lagunas de mosquetería cerraban el frente terrestre de la torre, que también estaba protegido por una zanja excavada en una roca poco profunda. En 1798, durante el levantamiento maltés contra los franceses, los insurgentes liderados por Vincenzo Borg capturaron la Torre y la Batería de San Julián. Más tarde, durante el bloqueo, las armas de la batería fueron transferidas a otras fortificaciones insurgentes, como las Baterías Corradino, para bombardear a los franceses en La Valeta.​ La torre dio su nombre a Tower Road, hoy uno de los paseos marítimos más populares de Malta.​ En 1951, el Gobierno de Malta colocó una placa de mármol en la torre con el escudo de armas del Gran Maestre Martín de Redín que la construyó.​ Actualmente Hoy, la torre está intacta y en buen estado. A la batería le falta su frente terrestre y su bastión, que han sido reemplazados por un paseo marítimo. Además, el parapeto con troneras ha sido demolido y reemplazado por un muro bajo. La torre y la batería se usan actualmente como restaurante, conocido como el restaurante It-Torri.​ Referencias Bibliografía Frendo, Henry (December 1998). «The French in Malta 1798 - 1800: reflections on an insurrection». Cahiers de la Méditerranée (en inglés) (University of Malta) 57 (1): 144-145. ISSN 1773-0201. Enlaces externos Inventario nacional de los bienes culturales de las islas maltesas
Szent Julián-torony

Szent Julián-torony (máltaiul: Torri ta' San Ġiljan ), eredetileg Torre di San Giuliano, más néven Sliema torony (máltaiul: Torri tas-Sliema), kis őrtorony a Szent Julián-öböl bejáratánál Sliemaban, Máltán. A torony 1658-ban épült Martín de Redín nagymester parancsára, aki Málta partjainak védelmében összesen tizenhárom hasonló kisméretű erődtornyot építtetett 1657 és 1660 között. A torony köré 1715-ben tüzérségi üteget építettek. A torony és az üteg maradványa ma étterem. Története A máltai lovagrend nagyszabású védelmi rendszerében a de Redín-tornyok feladata az volt, hogy őrhelyként működjenek: riasszák a helyőrséget és figyelmeztető lövéseket adjanak le a közelgő ellenségre, kalózokra, vagy karantén-elkerülőkre. A tornyokat egymástól látótávolságára helyezték el, hogy éjjel-nappal jelezhessenek egymásnak és a nagyobb erődöknek. Ezek sorában a Szent Julián-torony ötödikként épült egy középkori őrállomás helyén. 1658-ban készült el, és a De Redin-tornyok szabványos kialakítását követi: négyzetes alaprajzú, kétszintes, lapostetős, a tetőn egy toronnyal. A belső tér két emeletén egy-egy szoba található. A felső szintre eredetileg létrán vagy kötélhágcsón lehetett bejutni, itt volt a katonák őrhelye. Viszonylag kevés fegyverzettel rendelkezett, az őrszolgálatot három, négy ember látta el. A toronytól nyugatra a Szent György-torony, keletre pedig a főváros, Valletta található. 1715-ben a torony tenger felőli oldala köré félkör alakú parti üteg épült, alacsony, négy lövegnek kialakított ágyúpaddal. A torony szárazföldi frontját muskétaállásokkal áttört sánc zárta, amelyeket V-alakú mellvéd kötött össze és a sziklába vájt sekély árok védte. A torony és az üteg közelében az 1760-as években további sáncokat emeltek. 1798-ban, a franciák elleni máltai felkelés idején a Vincenzo Borg vezette felkelők elfoglalták Szent Julián-tornyot és üteget. Később, a blokád alatt az üteg ágyúit a felkelők kezén lévő másik erődítménybe szállították – a Corradino Batteriesbe –, hogy Vallettában bombázzák a franciákat. A Szent Julián-torony ép és jó állapotban van, az üteg tengerparti részével együtt ma étterem. A szárazföldi rész helyét Málta egyik legnépszerűbb sétánya, a Tower Road váltotta fel. Az épület falán 1951-ben a máltai kormány márványtáblát helyezett el az építtető nagymester címerével. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a St. Julian's Tower című angol Wikipédia-szócikk ezen változatának fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek További irodalom Frendo, Henry (1998. december). "The French in Malta 1798 - 1800 : reflections on an insurrection". Cahiers de la Méditerranée. 57 (1). University of Malta: 144–145. doi:10.3406/camed.1998.1231. ISSN 1773-0201. Külső hivatkozások A máltai szigetek kulturális javainak nemzeti jegyzéke YouTube-videó, amely a Szent Julián-torony és üteg 3D-s modelljét mutatja be
Torre di San Giuliano

La Torre di San Giuliano (in maltese Torri ta' San Ġiljan), nota anche come Torre di Sliema (Torri tas-Sliema), è una piccola torre di avvistamento costiera della cittadina di Sliema, Malta, costruita nel 1658 insieme ad altre torri di De Redin ed oggi utilizzata come ristorante. Storia La Torre di San Giuliano fu costruita nel 1658 per proteggere la baia di San Giuliano, sull'isola di Malta. Il progetto è identico a quello delle altre torri ordinate dal Gran Maestro De Redin, con una pianta quadrata, due piani e una piccola torretta sulla cima. Da qui si scorgono la Torre di San Giorgio e il porto della capitale La Valletta. Nel 1715 una batteria di artiglieri fu costruita intorno al versante della torre che si affaccia sul mare. Una parte di essa aveva un parapetto con quattro feritoie, mentre il resto era riservato alla barbetta. La struttura era ulteriormente protetta da un muro dentellato (detto redan in francese) e dalla scogliera rocciosa e frastagliata. Nel 1798, durante l'assedio francese, gli insorti guidati da Vincenzo Borg occuparono la Torre di San Giuliano e l'annessa batteria e, successivamente, le armi lì conservate furono trasferite a Paola, vicino alla capitale, per poter bombardare l'esercito francese. Nel 1951 il governo di Malta vi affisse una targa di marmo con lo stemma del Gran Maestro che fece costruire la torre. Oggi il lungomare più famoso di Malta prende il nome di Tower Road ("Via della Torre", Triq it-Torri in maltese). La batteria e il muro difensivo dentellato hanno lasciato il posto al viale lungomare e ad un ristorante (It-Torri). Note Bibliografia (FR) Henri Frendo, The French in Malta 1798 - 1800 : reflections on an insurrection, in Cahiers de la Méditerranée, vol. 57, n. 1, 1998, pp. 143-151, DOI:10.3406/camed.1998.1231. Voci correlate Torri di De Redin Martin De Redin Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre di San Giuliano Collegamenti esterni National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands (PDF), su culturalheritage.gov.mt (archiviato dall'url originale il 17 dicembre 2014). Video di Youtube con un modello tridimensionale della torre e della batteria militare, su YouTube. Sito del ristorante della torre, su ittorri.com.
Wieża St. Julians

Wieża St. Julian (malt. Torri u Batterija ta’ San Ġiljan, ang. St Julian’s Tower and Battery) – jedna z trzynastu małych umocnionych kamiennych wież obserwacyjnych zbudowana za czasów wielkiego mistrza Kawalerów maltańskich Martin de Redin zbudowana na wyspie Malta. Wieże zostały zbudowane pomiędzy rokiem 1658 a 1661. Każda z wież znajduje się w zasięgu wzroku z sąsiedniej i służyły jako wieże komunikacyjne pomiędzy Gozo i Wielkim Portem, oprócz funkcji obserwacyjno-ostrzegawczych przed piratami pełniły funkcje obronne. Wieża St. Julian została zbudowana w latach 1658 roku jako jedna z 13 wież, jest usytuowana na brzegu morza w miejscowości St. Julian’s w gminie Sliema na północno-zachodnim wybrzeżu Malty. Strzeże wejścia do zatoki St Julian’s Bay. Leży na wschód od wieży Madliena i na zachód od wieży Triq il-Wiesgħa. Posiada dwie kondygnacje. Górna z niewielkimi oknami oraz pierwotnymi drzwiami wejściowymi służyła jako pomieszczenie mieszkalne dla załogi, natomiast dolna pozbawiona okien i drzwi służyła jako magazyn żywności i broni dla załogi. Niewielka spiralna klatka schodowa, prowadząca z pierwszego pięta na dach wieży, została umieszczona wewnątrz ściany wieży. Strop dachu otoczony jest murkiem, parapetem z otworami strzelniczymi. Pierwotne wejście do wieży znajdowało się na poziomie pierwszego piętra od strony lądu i było dostępne tylko poprzez specjalną drabinę, okno obserwacyjne znajdowało się po przeciwnej stronie wieży. W latach 1715–1716, podobnie jak kilka innych, wieża St. Julien została wyremontowana i przebudowana. Dobudowano wówczas półkolistą baterię od strony morza. Pierwotnie bateria była otoczona murem z otworami strzelniczymi, obecnie mur już nie istnieje. Podobnie nie zachował się murek z otworami strzelniczymi okalający dach. W XVIII wieku oraz w czasie II wojny światowej obiekt służył jako posterunek obserwacyjny armii brytyjskiej. Wieża jest własnością Rządu Malty i wydzierżawiona osobie prywatnej. Wraz z baterią jest użytkowana jako restauracja na świeżym powietrzu. Została wpisana na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 01383. Przypisy Bibliografia Charles Stephenson, The Fortification of Malta 1530-1945, Osprey Publishing, 2004, ISBN 978-1-84176-693-5.
Borġ in-Nadur

Borġ in-Nadur è un sito archeologico di Malta, situato vicino a Birzebbugia. Si tratta di un tempio megalitico di Tarscen a quattro absidi racchiuso da un muro di rocce. Nelle vicinanze del tempio sorgeva un villaggio fortificato di cui rimangono pochi resti. Le rovine potrebbero risalire all'età del bronzo, approssimativamente intorno al XX secolo a.C., ma essendo il sito molto danneggiato, la sua datazione resta particolarmente incerta, anche a causa di una parziale ricostruzione che il tempio ha subito nel XIX secolo. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Borġ in-Nadur
Borġ in-Nadur

Borġ in-Nadur – ruiny maltańskiej świątyni megalitycznej oraz osiedla z epoki brązu na polach koło Birżebbuġy. Borġ in-Nadur – nazwa jednej z epok maltańskiej prehistorii obejmująca okres 1500–700 p.n.e. Opis Borġ in-Nadur obejmuje ruiny świątyni z okresu Tarxien oraz osiedla z epoka brązu odkryte na polach koło Birżebbuġy. Świątynia została najprawdopodobniej opuszczona na ok. 1000 lat przed budową osiedla. W okolicy zachowały się również koleiny na trasie transportu wozami oraz skalne silosy. W latach 20. XX wieku 41 silosów zostało zniszczonych podczas prac przy budowie dróg. Pozostałości świątyni sugerują, że była to typowa dla okresu Tarxien budowla cztero-absydowa. Świątynia miała wymiary 14 x 15 metrów. Wielkie bloki megalityczne wokół dziedzińca sugerują, że wznosił się tam wysoki mur, co nie było typowe dla ówczesnych kompleksów. Po osiedlu z epoki brązu ostał się 4.5 metrowy mur ochraniający osiedle na cyplu od strony lądu. Przed murem znajduje się kopiec – pozostałość po pracach archeologicznych z lat 80. XIX wieku. Od 2006 roku na kopcu stoi krzyż znacząc miejsce kultu chrześcijańskiego, przy którym zbierają się regularnie wierni – jeden z okolicznych mieszkańców – Angelik Caruana – miał doznać tu objawień maryjnych w 2006 roku. Przypisy Linki zewnętrzne The Megalithic Portal: Borg in-Nadur Temple - Ancient Temple in Malta in Mainland. [dostęp 2015-09-05]. (ang.).
Бордж ин-Надур

Бордж ин-Надур, мальт. Borġ in-Nadur, букв. «крепость на холме» — археологический памятник на Мальте, где обнаружены руины одного из мегалитических храмов Мальты и останки укреплённого поселения эпохи бронзового века. Находится на скалистом отроге между реками Зембаг (Zembaq) около города Бирзеббуджа (где есть и другая достопримечательность, пещера Гхар-Далам) на юго-востоке острова Мальта. Мегалитический храм относится к периоду около 2000—1600 гг. до н. э. Он сильно разрушен, что делает его датировку довольно ненадёжной, поскольку место храма подверглось расчистке в конце XIX века с тем, чтобы превратить эту землю в культивируемые поля. В настоящее время хорошо виден фундамент храма в виде трилистника (28 x 16 м), характерный для мегалитических храмов, несмотря на наносные камни более позднего происхождения. Примерно в сотне метров от руин храма находилась деревня. В настоящее время от неё сохранилась только каменная ограда. Раскопки показали, что она окружала несколько хижин. Высота ограждающей стены — 4 метра, а толщина — 1,50 метра. Она сложена из каменных блоков методом сухой кладки, однако камни уложены тычком и скреплены каменными колышками, благодаря чему плотно скреплены друг с другом. Также сохранились два полукруглых редута, 60 и 18 метров в периметре. Примечания Литература Alain Blondy (1991) Malte, Arthaud, Paris, Réed. 2007
Saint Peter's Battery

Saint Peter's Battery (Maltese: Batterija ta' San Pietru) was an artillery battery in Kalkara, Malta, built by Maltese insurgents during the French blockade of 1798–1800. It was part of a chain of batteries, redoubts and entrenchments encircling the French positions in Marsamxett and the Grand Harbour. The battery was located about 300m to the rear of Capuchin Convent Battery, and was probably manned by militia from Żejtun. It possibly had a vaulted underground chamber which served as a barracks. Other details about the battery or its armament are unknown. Like the other French blockade fortifications, St. Peter's Battery was dismantled, possibly sometime after 1814. No traces of it can be seen today. References
Bateria św. Piotra

Bateria św. Piotra (malt. Batterija ta' San Pietru, ang. Saint Peter's Battery) – bateria artyleryjska w Kalkara na Malcie, zbudowana przez powstańców maltańskich podczas blokady Francuzów w latach 1798–1800. Była częścią łańcucha baterii, redut i umocnień (entrenchments), okrążających francuskie pozycje w Marsamxett i Grand Harbour. Leżała około 300 metrów od tylnej strony Baterii Klasztor Kapucynów, jej załogę prawdopodobnie stanowili członkowie milicji z Żejtun. Posiadała sklepione sale podziemne, służące jako koszary. Pozostałe detale odnośnie do baterii i jej uzbrojenia nie są znane. Podobnie do pozostałych fortyfikacji blokujących Francuzów, Bateria św. Piotra została rozebrana, możliwe, że po roku 1814. Nie pozostały po niej żadne widoczne ślady. Przypisy
Santa Marija Tal-Virtù

Santa Marija Tal-Virtù est une chapelle catholique construite sur un site antique. Elle est restée à l'abandon pendant plusieurs années, ce qui a facilité son utilisation pour des rites satanistes clandestins. Le bâtiment est érigé à 192 m d'altitude sur une zône particulièrement sensible aux séismes. Site antique Plusieurs tombes antiques ont été retrouvées à proximité du site, datant de l'époque romaine voire du Chalcolithique. Une crypte sous la chapelle formait une antichambre pour accéder à des catacombes paléochrétiennes. La crypte a ensuite été utilisée comme lieu de culte troglodytique à l'époque médiévale, comme cela se pratiquait aussi en Sicile. Bâtiment actuel La première église sur ce site a été construit en 1438, mais elle subit d'importants dégâts lors du séisme du 11 janvier 1693. La structure en forme de dôme actuelle date de la reconstruction entre 1717 et 1731. Le 18 septembre 1923, un nouveau séisme provoque plusieurs fissures dans le toit en forme de dôme, ce qui entraine la fermeture de la chapelle au public. Des travaux de restauration sont menés jusqu'en 1935 puis abandonnés. Ruine et culte satanique Après la Seconde Guerre mondiale, la chapelle est rachetée par un entrepreneur allemand, mais le propriétaire vient rarement sur place et le site est laissé à l'abandon. L'isolement du lieu et l'absence de propriétaire facilitent l'utilisation de la chapelle pour des rassemblements satanistes clandestins. Des symboles sont creusés dans le sol puis recouverts de goudron fondu, des crucifix inversés sont gravés sur les murs, l'autel est peint en noir. Restauration Après la mort du dernier propriétaire, la chapelle est rachetée par un entrepreneur maltais en 2006 qui restaure le bâtiment et le site. En 2009, une messe est célébrée dans la chapelle pour la première fois depuis 70 ans. La chapelle, sur une propriété privée, n'est pas ouverte au public. Légendes Il n'est pas surprenant que cette chapelle isolée et à l'histoire mouvementée soit considérée comme hantée. Un prêtre à l'apparence cadavérique aurait été vu à plusieurs reprises célébrer la messe dans la chapelle vide. Le fantôme d'une jeune femme aurait également été aperçue, accompagnée de son ange gardien. Elle serait la sœur des artistes Melchiorre et Lorenzo Gafa. Liens externes (en) « Snapshot of Malta », sur All About Malta (consulté le 5 juin 2015) : plusieurs photographies récente de la chapelle Références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de Malte Portail des religions et des croyances
Severní region (Malta)

Severní region (maltsky Reġjun Tramuntana) je jedním z pěti regionů Malty. Region se rozkládá v severozápadní části ostrova Malta. Region sousedí s Centrálním a Jižním regionem. Nachází se v blízkosti regionu Gozo, který s žádným regionem nesousedí. Byl vytvořen zákonem č. XVI z roku 2009 z části regionu Malta Majjistral. Subdivize Lokální výbor Severní region zahrnuje 12 lokálních výborů: Dingli – zahrnuje oblasti Buskett Gardens a útesy Dingli. Għargħur – zahrnuje oblast Xwieki. Mdina Mellieħa – zahrnuje oblasti Ċirkewwa, Marfa, Armier Bay, Għadira, Manikata, Golden Bay, Santa Maria Estate, Paradise Bay, Anchor Bay (Popeye Village), Ta' Pennellu, Mġiebaħ a Selmun Palace a Selmunett. Mġarr – zahrnuje oblasti Żebbiegħ, Ġnejna Bay, Binġemma, Ta' Mrejnu, Għajn Tuffieħa, Ballut, Lippija, Santi, Fomm ir-Riħ, Abatija a Mselliet. Mosta – zahrnuje oblasti Bidnija, Blata l-Għolja, Santa Margarita, Tarġa Gap, Ta' Żokkrija a Ta' Mlit. Mtarfa Naxxar – zahrnuje oblasti Baħar iċ-Ċagħaq, Salna, Magħtab, Birguma, Sgħajtar, San Pawl tat-Tarġa a Simblija. Pembroke – zahrnuje oblasti St. Andrew's, St. Patrick's a White Rocks. Rabat – zahrnuje oblasti Baħrija, Tal-Virtù, Mtaħleb, Kunċizzjoni, Bieb ir-Ruwa a Għar Barka. St. Paul's Bay – zahrnuje oblasti Burmarrad, Buġibba, Qawra, Xemxija, Wardija, Pwales, San Martin, Mbordin a San Pawl Milqi a část Bidnije. Swieqi – zahrnuje oblasti Madliena, Ibraġ, Victoria Gardens a High Ridge. Galerie Reference V tomto článku byl použit překlad textu z článku Northern Region, Malta na anglické Wikipedii. Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Severní region na Wikimedia Commons