NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Dwejra Tower

Dwejra Tower (Maltese: Torri tad-Dwejra) is a small watchtower in Dwejra Bay, San Lawrenz, which is on the island of Gozo in Malta. It was completed in 1652, and is part of the Lascaris towers. It is in good condition and is open to the public. It is one of four surviving coastal watchtowers in Gozo, with the others being Xlendi Tower, Mġarr ix-Xini Tower and Isopu Tower. History The Dwejra Tower was built in 1652 during the magistracy of Grand Master Giovanni Paolo Lascaris, and was funded by the University of Gozo. It is one of the Lascaris towers, which was meant to act as a watchtower and guard the surrounding areas from corsair landings. This tower, just like the other towers, could communicate to nearby defence fortifications through fire and smoke, at night and day, respectively. The expenses for running the tower were covered by producing salt from the nearby salt pans. It was equipped with three 6-pounder guns in the eighteenth century. In 1744, Grand Master Pinto made going to the Fungus Rock illegal because a plant, popularly known as the Maltese fungus, growing on the rock's flat top was believed to have medicinal powers, and Dwejra Tower was used as a lookout to prevent anyone climbing on the islet. The tower was manned by the Royal Malta Fencible Artillery between 1839 and 1873. It was then abandoned until 1914, during the time of the First World War, when the King's Own Malta Regiment and the Royal Malta Artillery were dispatched and it was manned by No. 3 Company with two (later four) 12-pounder guns. It was again used in World War II as an observation post, and on the 27th March 1943, Captain Frank Debono and Carmelo Zahra, who were stationed there, rescued an RAF pilot who had crash-landed his Mark Vb Spitfire on the cliffs overlooking the bay. The tower was leased to Gerald de Trafford in 1956. It was passed on loan to Din l-Art Ħelwa in a state of complete dilapidation. Present day The tower was restored by Din l-Art Ħelwa between 1997 and 1999. It is now in good condition and is open to the public at no charge. In popular culture Dwejra Tower was used in the filming of the 1963 film Treasure in Malta and the 1985 film Among Wolves. References From RAF Operations Record Book RAF 1435 Squadron (National Archives, UK Ref AIR 27/2342) External links National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Torre de Dwejra

La Torre de Dwejra (en maltés: Torri tad-Dwejra)​ es una pequeña torre de vigilancia situada en la bahía de Dwejra, San Lawrenz, isla de Gozo en Malta. Fue terminado en 1652 y forma parte de las torres Lascaris. Hoy en día, se encuentra en buenas condiciones y está abierta al público. Es una de las cuatro torres de vigilancia costeras que quedan en Gozo, siendo las otras la torre de Xlendi, la Torre Mġarr ix-Xini y la Torre Isopu. Historia La Torre de Dwejra fue construida en 1652 durante la magistratura del Gran Maestre Giovanni Paolo Lascaris, y fue financiada por la Universidad de Gozo. Es una de las torres de Lascaris, y la intención detrás de su construcción fue que actuara como una torre de vigilancia y protegiera las áreas circundantes de los desembarcos de corsarios. Esta torre, al igual que las otras torres, podía comunicarse con las fortificaciones de defensa cercanas a través del humo y el fuego, de día y de noche respectivamente. Los gastos de funcionamiento de la torre se cubrieron con la producción de sal de las salinas cercanas. Estaba equipado con tres cañones de 6 libras en el siglo XVIII. En 1744, el Gran Maestro Pinto declaró ilegal ir a la Roca Fungus porque se creía que un hongo que crecía allí tenía poderes medicinales, y la Torre de Dwejra se usó como vigía para evitar que alguien subiera al islote.​ La torre estuvo a cargo de la Real Artillería de Defensa de Malta entre 1839 y 1873. Luego fue abandonado hasta 1914, durante la época de la Primera Guerra Mundial, cuando se enviaron el Regimiento de Malta del Rey y la Artillería Real de Malta y fue tripulado por la Compañía N.º 3 con dos (más tarde cuatro) cañones de 12 libras. Se volvió a utilizar en la Segunda Guerra Mundial como puesto de observación, y el 27 de marzo de 1943, el Capitán Frank Debono y Carmelo Zahra, que estaban estacionados allí, rescataron a un piloto de la RAF que se había estrellado con su Mark Vb Spitfire en los acantilados que dominan el bahía.​ La torre fue arrendada a Gerald de Trafford en 1956. Se pasó en préstamo a Din l-Art Ħelwa en un estado de ruina total. En la actualidad La torre fue restaurada por Din l-Art Ħelwa entre 1997 y 1999. Ahora está en buenas condiciones y está abierto al público sin coste para su visita.​ En la cultura popular La torre Dwejra se utilizó en el rodaje de la película Treasure in Malta de 1963 y la película Among Wolves de 1985.​ Referencias Enlaces externos Inventario Nacional de Bienes Culturales de las Islas Maltesas
Tour de Dwejra

La Tour de Dwejra (en maltais : Torri tad-Dwejra), parfois appelée tour Qawra (en maltais : Torri tal-Qawra), est une des tours côtières de Malte située dans la baie de Dwejra près de la ville de San Lawrenz, à Malte. Elle a été achevée en 1652 et fait partie du réseau des Tours de Lascaris (en). C'est l'une des quatre tours de guet côtières qui subsistent à Gozo, les autres étant la tour de Xlendi, la tour Mġarr ix-Xini et la tour Saint-Blaise (tour Sopu). Historique La tour de Dwejra a été construite en 1652 sous la magistrature du grand maître Jean-Paul de Lascaris-Castellar et a été fondée par l'Université de Gozo. C'est l'une des Tours de Lascaris (en), et sa construction avait pour but de servir de tour de guet et de protéger les zones environnantes des ennemis, notamment des débarquements de pirates. Cette tour, tout comme les autres, pouvait communiquer avec les fortifications de défense voisines par le feu et la fumée le jour et la nuit. Les frais de fonctionnement de la tour ont été couverts par la production de sel à proximité. Elle était équipée de trois canons de 6 livres au XVIIIe siècle. En 1744, le Grand Maître Manoel Pinto da Fonseca a interdit l'accès au Fungus Rock parce qu'un champignon, qui s'y développait, avait des vertus médicinales. La tour de Dwejra a été utilisée comme point de repère pour empêcher quiconque de grimper sur l'îlot. La tour était contrôlée par l’Artillerie royale maltaise de 1839 à 1873. Elle a ensuite été abandonnée jusqu’en 1914, à l’époque de la Première Guerre mondiale, lorsque le Régiment royal de Malte et l’Artillerie royale de Malte y ont été expédiés avec deux canons de 12 livres et plus tard quatre canons. Elle a de nouveau été utilisée comme poste d'observation pendant la Seconde Guerre mondiale et en 1942, les capitaines Frank Debono et Carmelo Zahra, qui y étaient stationnés, ont sauvé un pilote de la RAF qui s'était écrasé dans la baie. La tour fut louée à Gerald de Trafford en 1956, puis prêtée à Din l-Art Ħelwa dans un état de délabrement total. Aujourd'hui La tour a été restaurée par Din l-Art Ħelwa entre 1997 et 1999. Elle est maintenant en bon état et est ouverte au public gratuitement. Culture populaire La tour de Dwejra a été utilisée dans le tournage du film Treasure in Malta en 1963 et du film Les Loups entre eux en 1985. Notes et références Portail de l’histoire militaire Portail de Malte Portail de l’ordre de Saint-Jean de Jérusalem
Torre di Dwejra

La torre di Dwejra è una torre costiera situata sulla costa occidentale dell'isola di Gozo a Malta. La torre fu costruita dagli Ospitalieri di San Giovanni di Gerusalemme nel 1652, all'epoca il Gran Maestro era Giovanni Paolo Lascaris di Ventimiglia e Castellar fa infatti parte del complesso di torri costiere di Malta chiamate Torri di Lascaris. A differenza delle sei torri costruite e finanziate dal Gran Maestro Alof de Wignacourt tra il 1610 e il 1630 questa, così come le altre torri Lascaris fu finanziata dalle amministrazioni locali. Nello specifico la torre di Dwejra fu finanziata dall'Universitas Gaudisii come era chiamato il consiglio locale dell'isola di Gozo in epoca medievale. I costi per attrezzarla furono invece sostenuti dall'Ordine di San Giovanni. Lo scopo della torre era quello di avvistare le navi della flotta ottomana. Dal 1749, su ordine del Gran Maestro Manuel Pinto de Fonseca la torre fu anche utilizzata per sorvegliare l'accesso a Il-Ġebla tal-Ġeneral (Fungus Rock), lo scoglio su cui cresce la pianta chiamata fungo di Malta (Cynomorium coccineum) ritenuta una preziosa pianta medicinale. Nel 1744 le rocce dello scoglio erano state levigate per impedire l'accesso e il prelievo non autorizzato della pianta era punito con la morte. La torre ha una pianta quadrata con lati di 6 metri, la base dell'edificio è scavata nella roccia e presenta un soffitto a volta con una piccola finestra collocata sotto la scala esterna che fornisce quindi scarsa illuminazione. Da qui si accede anche al pozzo. Al primo piano si arriva tramite una scala esterna, vi si trovava l'alloggiamento delle guardie; sul tetto, invece, si trova un piccolo locale in cui erano custodite munizioni e polveri da sparo. Durante la seconda guerra mondiale la torre fu di nuovo utilizzata come posto di osservazione. La torre è stata ristrutturata negli anni 1997-1998 da Din l-Art Ħelwa ed è ora aperta al pubblico e visitabile gratuitamente. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su torre di Dwejra
Wieża Dwejra

Wieża Dwejra (ang. Dwejra Tower, malt. Torri tad-Dwejra) – jedna z tzw. wież Lascarisa, wież obserwacyjnych, zbudowana za czasów wielkiego mistrza kawalerów maltańskich Juana de Lascaris-Castellara na wyspie Malta w latach 1637-1650. Były budowane w takiej odległości od siebie, by każda była w zasięgu wzroku z sąsiedniej. Oprócz funkcji obserwacyjno-ostrzegawczych przed piratami służyły jako wieże komunikacyjne pomiędzy Gozo i Wielkim Portem. Budowle te uzupełniały zbudowany w latach 1610-1620, za panowania Alofa de Wignacourta, ciąg fortyfikacji zwanych jako wieże Wignacourta. Położona jest na zachodnim brzegu wyspy Gozo, na północnym brzegu Dwejra Bay. Leży na wzgórzu pomiędzy zatokami Dwejra oraz Inland Sea. Została ufundowana przez Uniwersytet w Gozo w celu ochrony występujących na Fungus Rock roślin leczniczych zwanych „grzybkiem maltańskim” (Fungus melitensis), znanym obecnie pod nazwą cynomorium szkarłatne (Cynomorium coccineum), który był skarbem zakonu, używanym jako składnik wielu cennych lekarstw. Za próbę jego kradzieży groziła kara więzienia oraz zesłania na galery, natomiast kradzież karana była śmiercią. W 1744 wielki mistrz Manuel Pinto da Fonseca nakazał wygładzenie brzegów skały, w celu utrudnienia dostania się na nią. Została zbudowana w 1652 na planie kwadratu o podstawie około 36 m² i wysokości 11 m. Oryginalnie posiadała dwie kondygnacje, wejście do niej znajdowało się na piętrze i dostępne było tylko za pomocą drabiny. Sklepienie parteru jest kamienne, a pierwszego piętra drewniane. W XVIII w. została wyremontowana i dobudowano stanowisko sześciofuntowego działa. Wieża służyła jako placówka Royal Malta Fencible Artillery w latach 1839-1873, kiedy to została opuszczona, aż do I wojny światowej. W 1914 wieża została obsadzona przez żołnierzy King’s Own Malta Regiment oraz Royal Malta Artillery i uzbrojona najpierw w dwa, a następnie cztery działa. Należała także do punktów obserwacyjnych w czasie oblężenia Malty podczas II wojny światowej. W 1942 jej załoga uratowała pilota Royal Air Force, którego samolot rozbił się w okolicach Dwejra Bay. W 1956 obiekt został wydzierżawiony na okres 50 lat Geraldowi de Trafford, który udostępnił budynek Din l-Art Ħelwa National Trust of Malta, który administruje budynkiem do dzisiaj. Din l-Art Ħelwa rozpoczęła prace renowacyjne w 1997 i zakończyła je po dwóch latach. W czasie prac renowacyjnych zostało wymienionych wiele bloków kamiennych ze ścian wieży. Dobudowano schody. Obecnie wieża jest dostępna dla zwiedzających. Została wpisana na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 00040. Przypisy Bibliografia Charles Stephenson, The Fortification of Malta 1530-1945, Osprey Publishing, 2004, ISBN 978-1-84176-693-5.
Башня Двейра

Башня Двейра (мальт. Torri tad-Dwejra) — маленькая сторожевая башня у «Лазурного окна» в пределах деревни Сан-Лоренц на острове Гоцо на Мальте. Её постройка была завершена в 1652 году. Является одной из башен Ласкари. На сегодняшний день находится в хорошем состоянии и открыта для посещения. Это одна из четырёх сохранившихся прибрежных сторожевых вышек на Гоцо. История Башня Двейра была построена из известняка в 1652 во время правления Великого Магистра Жан де Ласкарис-Кастеллара на средства Университета Гоцо. Построена как сторожевой пост для охраны прилегающих районов от вражеских нападений, особенно от пиратских высадок. Эта башня, как и другие, могла обмениваться сообщениями с ближайшими оборонительными укреплениями посредством огня и сигнального дыма, ночью и днем соответственно. Расходы на содержание башни покрывались за счет добычи соли из соляных ванн рядом с ней. Башня была оснащена тремя шестифунтовыми орудиями. В 1744 году Великий Магистр Пинто объявил посещение Грибной Скалы незаконным, потому что считалось, что гриб, который растет там, обладает лечебными свойствами, а Башня Двейра использовалась в качестве наблюдательного пункта, чтобы никто не проник на островок. В период с 1839 по 1873 год башня была занята Королевской мальтийской артиллерией. Затем до 1914 года была заброшена. Во время Первой мировой войны в ней находились части Королевского мальтийского пехотного полка и артиллерии, имевшие в своём распоряжении два, а позже и четыре 12-фунтовых орудия. Башня снова использовалась во время Второй мировой войны в качестве наблюдательного пункта, а в 1942 году находившиеся там капитан Франк Дебоно и Кармело Захра спасли пилота британских ВВС, который потерпел крушение в бухте. Башня была сдана в аренду Джеральду де Траффорду в 1956 году. Она была передана в аренду неправительственной и некоммерческой добровольной организации Din l-Art Ħelwa Селва в состоянии полного разрушения. Настоящее время В период с 1997 по 1999 год башня была восстановлена. Сейчас она находится в хорошем состоянии и открыта для бесплатного посещения. В культуре Башня Двейра использовалась при съемках фильма «Сокровище на Мальте» 1963 года Treasure in Malta и фильма 1985 года «Среди волков». Примечания Ссылки National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Stolp Dwejra

Stolp Dwejra (malteško Torri tad-Dwejra) ja manjši opazovalni stolp v zalivu Dwejra, San Lawrenz, na otoku Gozo na Malti. Zgrajen je bil leta 1652 in je del obalne obrambne linije. Stolp je bil pred časom popolnoma obnovljen in je danes brezplačno odprt za obiskovalce. Stolp Dwejra je eden od štirih ohranjenih opazovanih stolpov na otoku Gozo. Ostali trije so: stolp Xlendi, stolp Mġarr ix-Xini in stolp Isopu. Zgodovina Stolp so dokončali leta 1652 v času vladavine Velikega mojstra Giovannija Paola Lascarisa, sredstva zanj pa je prispevala Univerza z Goza. Gre za enega od več opazovalnih stolpov, ki so bili zgrajeni v namen obrambe pred gusarji. Glavna naloga posadke stolpa je bila, da je z ognjem in dimom opozarja na morebitno izkrcanje piratov. Sredstva za vzdrževanje stolpa so se zagotavljala s prodajo soli, ki so jo pridobivali v bližnjih solinah. Stolp je bil v osemnajstem stoletju opremljen s tremi šestfuntnimi topovi. Leta 1744 je Veliki mojster Manuel Pinto da Fonseca prepovedal obisk otočka Fungus Rock, stolp Dwejra pa je dobil nalogo nadzorovanja dostopa. Med letoma 1839 in 1873 je bila v stolpu nameščena artilerijska posadka britanske vojske, nato pa je bil do izbruha prve svetovne vojne opuščen. Leta 1914 je bil stolp ponovno opremljen s posadko kraljevega malteškega polka in 3. artilerijsko četo. Sprva so v stolp namestili dva 12-funtna topova, kasneje pa še dodatna dva. Po vojni je bil stolp ponovno opuščen do izbruha druge svetovne vojne, ko je služil kot opazovalna postaja. Leta 1942 sta opazovalca, stotnik Frank Debono in Carmelo Zahra, wiz morja rešila pilota RAF, katerega letalo se je zrušilo v zaliv pod njima. Stolp je imel do leta 1956 v najemu Gerald de Trafford, nato pa je upravljanje skoraj povsem propadlega objekta prevzel Din l-Art Ħelwa. Danes Din l-Art Ħelwa je med letoma 1997 in 1999 stolp povsem obnovil in je danes brezplačno odprt za obiskovalce. V popularni kulturi Stolp Dwejra se je pojavil v filmu iz leta 1963, Treasure in Malta in v filmu iz leta 1985, Among Wolves. Reference Zunanje povezave National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Вежа Двейра

Вежа Двейра (мальт. Torri tad-Dwejra) — це невеличка сторожова вежа в затоці Двейра у межах Сан-Лавренца на острові Гозо на Мальті Вона є однією з чотирьох збережених прибережних сторожових веж в Гозо. Історія Вежа Двейра була побудована в 1652 році під час магістратури Великого магістра Джованні Паоло Ласкаріса і фінансувалась Університетом Гоцо. Намір її будівництва полягав у тому, щоб вона виконувала роль сторожової вежі та охороняла прилеглі райони від ворогів, особливо піратських десантів. Ця вежа, як і інші вежі, могла повідомляти сусідні оборонні укріплення за допомогою вогню та диму відповідно вночі та вдень. Витрати на ведення вежі покривались виробництвом солі з соляних копалень біля неї. У вісімнадцятому столітті вона була оснащений трьома 6-фунтовими гарматами. У 1744 р. Великий магістр Пінто зробив виїзд до Грибкової скелі незаконним, оскільки вважалося, що грибок, що там розростався, має лікувальну силу, а вежа Двейра використовувалася як оглядовий майданчик, щоб не дати кожному піднятися на острівець. Вежа була укомплектована Королівською артилерією Мальти на Мальті між 1839 і 1873 роками. Потім вона була покинута до 1914 року, під час Першої світової війни, тоді власний полк Мальти та Королівська Мальтійська артилерія були відправлені, і укомплектована компанією No 3 з двома, а пізніше чотирма 12-фунтовими гарматами. Він був знову використаний у Другій світовій війні як спостережний пункт, і в 1942 році капітан Френк Дебоно і Кармело Захра, які знаходились там, врятували пілота RAF, який розбився в бухті. Вежа була передана в оренду Джеральду де Траффорду в 1956 році в стані повного занепаду. Сьогоднішній день Вежу відновив Дін л-Арт Кельва між 1997 і 1999 роками. Зараз вона знаходиться в хорошому стані і відкритий для громадськості безкоштовно. У популярній культурі Вежа Двейра була використана під час зйомок фільму " Скарби на Мальті" 1963 року та фільму « Вовки» 1985 року. Примітки Посилання Національний опис культурних цінностей Мальтійських островів [Архівовано 9 січня 2018 у Wayback Machine.]
Fort Pembroke

Fort Pembroke (Maltese: Il-Fortizza ta' Pembroke) is a polygonal fort in Pembroke, Malta. It was built between 1875 and 1878 by the British to defend part of the Victoria Lines. The fort now houses the Verdala International School. History Fort Pembroke was built by the British to defend the Grand Harbour as well as part of the Victoria Lines. The building of the fort was proposed in a defence committee recommendation in 1873, and construction took four years, starting on 24 January 1875 and finishing in December 1878. The fort has an elongated hexagonal shape, surrounded by a ditch and glacis. It contained underground magazines and casemated garrison quarters. It was armed with three RML 11 inch 25 ton guns and one 64-pounder gun, which were mounted en barbette. By the mid-1890s, the fort's armament became obsolete, and instead of upgrading, the nearby Pembroke Battery was built. The fort became an ammunition depot and storage area for small arms ammunition. Its gate was widened and a fixed metal bridge replaced the original rolling bridge. In World War II, the fort was used as a prisoner-of-war camp, housing German prisoners. The British military establishments in Pembroke were closed in 1978 and the limestone-and-concrete fort remained unused for nine years until 1987. Present day Verdala International School moved to the fort from Fort Verdala in 1987. Since then, the school has grown from 110 students to over 500 in 2024. Due to this increase, the school has expanded to include some barrack blocks close to the fort. The campus is leased by the government to the school until 2072. The fort was scheduled by the Malta Environment and Planning Authority (MEPA) as a Grade 1 national monument in 1996. The protection status was revised to include the surviving glacis of the fort in 2009. References
Fort Pembroke

Fort Pembroke (malt. Il-Fortizza ta' Pembroke) jest to fort poligonalny w Pembroke na Malcie. Został zbudowany przez Brytyjczyków w latach 1875-1878, aby bronić Victoria Lines. Fort aktualnie mieści Verdala International School. Historia Fort Pembroke został zbudowany przez Brytyjczyków, aby ochraniać Grand Harbour i część Victoria Lines. Zbudowanie fortu zostało zaproponowane w roku 1873, i już 24 stycznia 1875 roku budowa ruszyła. Zakończono ją w grudniu 1878 roku. Fort ma wydłużony sześciokątny kształt, jest otoczony przez rów obronny i stok bojowy (glacis). W forcie znajdują się podziemne magazyny oraz kwatery żołnierskie z kazamatami. Uzbrojenie fortu stanowiły trzy 11-calowe działa ładowane od przodu (en) oraz jedno działo 64-funtowe (en), które zostały zainstalowane en barbette. W połowie lat 1890. uzbrojenie fortu okazało się przestarzałe, i zamiast instalować jego nowsze wersje, zbudowano niedaleko Baterię Pembroke. Fort stał się magazynem amunicji. Jego brama została poszerzona, a pierwotny most na rolkach zastąpiony przez stały most metalowy. W czasie II wojny światowej fort został przekształcony w obóz jeniecki dla wziętych do niewoli Niemców. Brytyjskie instytucje wojskowe w Pembroke zostały zamknięte w roku 1978, i fort pozostawał nieużywany przez 9 lat, do roku 1987. Dziś Verdala International School wprowadziła się do Fortu Pembroke w roku 1987. Od tego czasu liczba studentów w szkole wzrosła ze 110 do 400. W związku z tym szkoła powiększyła swoją bazę lokalową o kilka budynków koszarowych w pobliżu fortu. Kampus jest oddany przez rząd w dzierżawę szkole do roku 2072. W roku 1996 fort został zaliczony przez Malta Environment and Planning Authority (MEPA) do pomników narodowych 1. stopnia. W roku 2009 status ochronny został rozszerzony o zachowane fragmenty stoku bojowego (glacis). Przypisy
Mġarr ix-Xini Tower

Mġarr ix-Xini Tower (Maltese: Torri ta' Mġarr ix-Xini) is the largest of the coastal watchtowers that the Knights of Malta erected on the island of Gozo. It watches over the entrance to the bay of Mġarr ix-Xini, limits of Għajnsielem, which lies on Gozo's south-west coast. It was completed in 1661, and its design is similar to the De Redin towers that were commissioned by Grand Master Martin de Redin. Wirt Għawdex, a heritage NGO, has restored the tower. It is open to the public. It is one of four surviving coastal watchtowers on Gozo, with the others being Xlendi Tower, Dwejra Tower, and Isopu Tower. The Garzes and Marsalforn towers were destroyed in the 18th and 19th centuries. History Mġarr ix-Xini Tower was completed by June 1661, to a plan by Mederico Blondel. It cost an estimated 857 scudi, which were financed by the Università of Gozo. The design is similar to the De Redin towers on mainland Malta, having a square plan with two floors. However, the design differed since its entrance was approached by a flight of steps and a drawbridge, unlike the other towers which had a retractable ladder. The tower has Santa Cecilia Tower (built 1613) and Saint Mary's Tower (built 1618) in its line of sight. It was originally manned by a castellan and a bombardier, but was no longer permanently manned by 1785 since the Ottoman threat had receded. It was rearmed with two 6-pounder iron guns in 1792. Present day The tower was restored in 2000 by the Ministry for Gozo and Wirt Għawdex. A path leading to the tower from the bay was also reopened, enabling visitors to enjoy the walk to the tower. Other restoration works were carried out in 2008, and restoration was finally completed in 2009. The tower is now open to the public on Saturdays. References Further reading Malta and Gozo External links National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands