NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo Santa Sofia

Palazzo Santa Sofia is a palace in Mdina, Malta, located in Villegaignon Street, across the square from the cathedral. Its ground floor was built in 1233, and it is believed to be the oldest surviving building in the city. The upper floor is of a much later construction, being built in the 20th century. History The ground floor of Palazzo Santa Sofia was built in the 13th century, and the date 1233 is inscribed on the moulding of one of its windows. The upper floor was built sometime after 1938. The building was periodically rented and used as a school run by Roman Catholic nuns. Today, the palace is privately owned, and it is managed by a local heritage foundation Fondazzjoni Patrimonju Malti. It is not open to the general public, although it can be hired for dinner or cocktail parties, lectures or other events. The palace is scheduled as a Grade 1 national monument, and also listed in the National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. Architecture Palazzo Santa Sofia originally had a single story, and was built around a central courtyard. The main doorway to the palace was originally through an arched passageway known as a siqifah, which led to the courtyard. The passageway was eventually converted into a narrow street called Triq Santa Sofia (Santa Sofia Street). The façade of the ground floor is rather plain, and it contains two doors with the passageway in between. A two-tiered palline losanghe cornice separates the ground floor from the first floor. This cornice is similar to the one at the nearby Palazzo Falson. The more recent upper floor is characterized by four ornate mullioned windows, and a one-tiered palline losanghe cornice is located at the roof level. A number of coats of arms can be found on both floors of the façade. References
Palazzo Santa Sofia

Palazzo Santa Sofia – pałac w Mdinie na Malcie, stojący przy Triq Villegaignon (ul. Villegaignon), na rogu Triq San Pietru (ul. św. Piotra), w pobliżu Misraħ San Pawl (pl. św. Pawła). Jego część parterowa została zbudowana w roku 1233, uznawany jest za najstarszy istniejący budynek w mieście. Piętro pochodzi ze znacznie późniejszego okresu, zbudowane zostało w XX wieku. Historia Parter Palazzo Santa Sofia został zbudowany w XIII wieku, roczna data "1233" jest wykuta nad gzymsem jednego z okien. Piętro zostało nadbudowane po roku 1938. Budynek był w pewnym okresie wynajmowany na szkołę, prowadzoną przez siostry zakonne. Dziś pałac ma prywatnego właściciela, jest zarządzany przez lokalny oddział Fondazzjoni Patrimonju Malti. Nie jest otwarty dla publiczności, chociaż można go wynajmować na uroczyste obiady, coctail party, wykłady, prelekcje lub inne okazje. Pałac jest zabytkiem narodowym 1. klasy, jest również umieszczony na liście National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. Architektura Palazzo Santa Sofia oryginalnie był parterowy, zbudowany został wokół centralnie położonego dziedzińca. Główne wejście do pałacu prowadziło pierwotnie przez zwieńczony łukiem pasaż, znany jako siqifah, dzielący budynek na dwie połowy i wiodący do dziedzińca. Pasaż ten w końcu przekształcił się w wąską uliczkę nazwaną Triq Santa Sofia (ulica św. Zofii). Fasada części parterowej jest prosta, znajduje się w niej dwoje drzwi oraz wejście w Triq Santa Sofia pomiędzy nimi. Po jego prawej stronie jest małe prostokątne okno, nad którym wyryta jest data "1233". Są tam też pozostałości rynienki ściekowej, dekorowanej w typowe liście akantu, który to motyw można znaleźć również w Bir Miftuħ. Jest to prawdopodobnie wpływ sycylijski z epoki Normanów. Parter od piętra oddziela dwupoziomowy gzyms palline losanghe. Jest on podobny do gzymsu, który można znaleźć na pobliskim Palazzo Falson. Bardziej współczesna część piętrowa charakteryzuje się czterema dwudzielnymi oknami, zwieńczonymi ozdobnymi łukami. Między piętrem a dachem biegnie jednopoziomowy gzyms palline losanghe. Na obu poziomach fasady znajduje się kilka tarcz herbowych. Przypisy
Palazzo Falson

Der Palazzo Falson (maltesisch Palazz Falzon, „Falson-Palast“), auch unter der Bezeichnung Normannenhaus (engl. Norman House) bekannt, ist ein mittelalterliches Gebäude in Mdina auf Malta, das heute ein Museum – das Palazzo Falson Historic House Museum – beherbergt. Der Palast auf der nach Villegaignon benannten Hauptstraße der befestigten Stadt ist das am besten erhaltene mittelalterliche Gebäude in Mdina, der einstigen Hauptstadt von Malta. Geschichte Das Gebäude, das bis ins 13. Jahrhundert zurückreichen soll und einst als das „Normannische Haus“ bekannt war, wurde im sizilianisch-normannischen Stil seiner Epoche errichtet. Im 16. Jahrhundert erbte Vizeadmiral Michele Falson das Anwesen von seinem Cousin Ambrosio de Falsone, dem Vorsitzenden des Stadtrates. Bis in die Mitte des 20. Jahrhunderts diente das Gebäude den Juden von Mdina, die zeitweilig fast ein Drittel der Bevölkerung ausmachen, als Synagoge. L‘Isle Adam lebte bei seinem ersten Besuch in Mdina einige Tage im Palazzo, er war zudem Wohnsitz des Künstlers Captain Olaf Gollcher (1889–1962). Es wurde von der Fondazzjoni Patrimonju Malti (Maltese Heritage Foundation) aufwendig restauriert. Im Palazzo Falson befindet sich eine Sammlung von antiken Gemälden, Silber, Möbeln, Rüstungen, Büchern und vielen anderen Exponaten. Sein Café auf der Dachterrasse bietet eine herrliche Aussicht über die Insel. Gebäude und Garten stehen auf der nationalen Liste der Kulturgüter von Malta (National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands / „Nationales Inventar der Kulturgüter der maltesischen Inseln“). Adresse: Villegaignon Street (Triq Il Villegaignon), Mdina, MDN 1191 Malta Literatur Palazzo Falson. A Historic House Museum. Photographs Enrico Formica. Introduction Maurice de Giorgio. Miranda Publishers, Sliema 2007. Weblinks Palazzo Falzon and Garden. (PDF) In: National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. Sovrintendenza tal-Patrimonju Kulturale, 28. Dezember 2012; abgerufen am 15. Oktober 2019 (englisch). Webpräsenz des Palazzo Falson (englisch) Palazzo Falson (Times of Malta) Restoration Of Palazzo Falson in Mdina to be completed this year (The Malta Independent) Einzelnachweise und Fußnoten
Palais Falson

Le Palais Falson (en maltais Palazz Falzon, en anglais Falson Palace), également sous le nom de Normannenhaus (en anglais Norman House, littéralement Maison Normande) est un bâtiment médiéval à Mdina, sur l'île de Malte. Il abrite aujourd'hui un musée - le Palazzo Falson Historic House Museum. Situé dans la rue principale de la ville fortifiée nommée d'après Villegaignon, le palais est le bâtiment médiéval le mieux conservé de Mdina, autrefois la capitale de Malte. Histoire Le bâtiment, qui remonte au XIIIe siècle et était autrefois connu sous le nom de « Maison normande », elle a été construite dans le style sicilien-normand. Au XVIIe siècle, le vice-amiral Michele Falson hérite de la propriété de son cousin Ambrosio de Falsone, président du conseil municipal. L'Isle Adam a vécu dans le palais pendant quelques jours lors de sa première visite à Mdina, qui était également la résidence de l'artiste capitaine Olaf Gollcher (1889-1962). Il a été largement restauré par la Fondazzjoni Patrimonju Malti (Fondation du patrimoine maltais). Dans le Palais Falson, il y a une collection de peintures anciennes, d'argenterie, de meubles, d'armures, de livres et d'autres expositions. Son café sur le toit offre une vue magnifique sur l'île. Bâtiment et jardin figurent sur la liste nationale du patrimoine culturel de Malte (Inventaire national des biens culturels des îles maltaises). Littérature Palais Falson. Une maison-musée historique. Photographies Enrico Formica. Présentation Maurice de Giorgio. Éditeurs Miranda, Sliema 2007. Liens web Palazzo Falzon and Garden. (PDF) Dans: Inventaire national des biens culturels des îles maltaises. Sovrintendenza tal-Patrimonju Kulturale, 28. décembre 2012 ; consulté le 15. Octobre 2019 (Anglais). Site Internet du Palazzo Falson (anglais) Palazzo Falson ( Times of Malta ) La restauration du Palazzo Falson à Mdina doit être achevée cette année ( The Malta Independent ) Références Portail de Malte Portail de l’ordre de Saint-Jean de Jérusalem Portail du Moyen Âge central
San Blas Bay

San Blas Bay ist eine steil abfallende Bucht mit einem kleinen Sandstrand im Nordosten der Insel Gozo im maltesischen Archipel. Der Sandstrand hat eine Breite von ca. 100 m und ist von der Ortschaft Nadur aus erreichbar. Bedeutung für den Tourismus Durch die abgeschiedene Lage und die Tatsache, dass man die Bucht nicht direkt mit dem Auto erreichen kann, ist der Bekanntheitsgrad der Bucht relativ niedrig. Somit ist San Blas Bay für den Tourismus ein unbedeutender Sandstrand. Dennoch kann man den kleinen Strand als einen der schönsten Maltas und Gozos bezeichnen. Landwirtschaft San Blas Bay wird intensiv landwirtschaftlich genutzt. In den oberen Hängen der Bucht gibt es Terrassengärten und Felder, in denen hauptsächlich Südfrüchte wie Zitronen und Orangen angebaut werden. Die Gärten und Felder werden durch spezielle hohe Zäune gegen den Wind und somit eine drohende Erosion des Bodens geschützt. Umwelt San Blas Bay war früher ein wichtiger Brutplatz für Wasserschildkröten. Seit vielen Jahren kamen aber keine Schildkröten mehr zur Eiablage in die Bucht. Die Malta Environment and Planning Authority erwägt nun, den Bereich von Ghan Barranji bis zur San Blas Bay als Schutzgebiet auszuweisen. Im Rahmen des Projekts Poseidon soll die San Blas Bay zu einem maritimen Schutzgebiet erklärt werden. Vegetation Auf den Steilhängen oberhalb der Bucht findet man mittelmeertypische Pflanzen wie die Tamariske (Tamarix africana und Tamarix gallica), Feigen (Ficus carica), Feigenkakteen (Opuntien) und Kapern (Capparis spinosa). Geschichte Während der französischen Eroberung Maltas im Juni 1798 landeten die Truppen von General Reynier am 10. Juni 1798 in der San Blas Bay. Die Johanniter und die maltesischen Hilfstruppen leisteten keinen Widerstand. Somit war der größte Teil der Insel bereits am 10. Juni von den französischen Truppen besetzt. Napoleon Bonaparte eroberte die maltesischen Inseln auf seinem Weg Richtung Ägypten. Insgesamt wurden 15.000 französische Soldaten in Gozo angelandet. Umgebung Von Nadur kommend, befindet sich auf dem Weg zur San Blas Bay eine typisch maltesische Hütte, eine sogenannte Girna. Diese Hütten dienen dem Schutz von Hirten und als Lagerplatz. Etwas weiter entfernt befindet sich der Ta’ Sopu Tower. Er wurde unter Großmeister Nicolas Cotoner errichtet und war ein Teil der maltesischen Befestigungsanlagen, die unter den Johannitern entstanden. Literatur Hans Christian Weber, Bernd Kendzior: Flora of the Maltese Islands, Markgraf Publisher, 2006 Klaus Bötig: Marco Polo Reiseführer Malta - Gozo, Mairdumont, 2012, ISBN 978-3-8297-2539-2 Weblinks Times of Malta Għajn Barrani (Memento vom 6. Februar 2016 im Internet Archive) Einzelnachweise
San Blas Bay (Malta)

San Blas Bay (Maltese: Il-Bajja ta' San Blas) is a small beach located in Gozo, Malta. The beach mostly consists of a fine, reddish sand. It is located 1.54 kilometres (0.96 mi) west of the larger Ramla Bay as well as 2 kilometres (1.2 mi) north of Nadur. The bay is known for its desolateness and subsequent lack of intrusion. The road leading to it is also famously known to be very badly maintained. References
Sliema Point Battery

Die Sliema Point Battery (maltesisch Batterija tal-Ponta ta’ Tas-Sliema, auch als Fort Sliema, maltesisch Il-Fortizza ta’ Tas-Sliema) bezeichnet, ist eine Befestigungsanlage auf Malta. Sie wurde ab 1872 zur Zeit der britischen Herrschaft über die Inseln erbaut und befindet sich in Sliema auf einer Halbinsel, die den Marsamxett Harbour von der Spinola Bay trennt. Colonel William Jervois schlug in seinem Memorandum vom 23. Juni 1866 den Bau einer Batterie an dieser Stelle vor. Die Anlage war eine von vier anzulegenden Batterien, die die Zugänge zum Grand Harbour verteidigen sollten. Jede dieser Batterien sollte mit zwei RML 23 ton gun ausgerüstet werden. Die Architektur der Batterie wurde von Jervois beeinflusst und ist durch die Verwendung gotischer Stilelemente gekennzeichnet. Mit dem Bau der Anlage wurde 1872 begonnen. Zu diesem Zeitpunkt wurde die vorgesehene Bewaffnung von den ursprünglich vorgesehenen RML 23 ton gun auf jeweils zwei RML 11 inch 25-ton gun und RML 10 inch 18-ton gun geändert. Die kleineren Kanonen sollten dabei hinter eisernen Schutzschilden aufgestellt werden. Bereits im Folgejahr ergab sich jedoch eine weitere Änderung. Nun sollte die Batterie zwei RML 12 inch 35 ton gun erhalten, wie sie auch für Fort St Rocco vorgesehen waren. Diese Geschütze wurden schließlich auch 1878 eingerüstet. Heute existiert in dem Gebäude ein Restaurant namens Fortizza. Siehe auch Festungen Maltas Literatur Quentin Hughes: Malta. A guide to the fortifications. Said International, 1993, ISBN 99909-43-07-9. Charles Stephenson: The Fortifications of Malta 1530 – 1945. Osprey Publishing Limited, 2004, ISBN 1-84176-836-7. Denis Castillo: The Maltese Cross, a Strategic History of Malta. Weblinks Palmerston Forts Society Fortizza Bar & Restaurant, besucht am 8. Juni 2015
Sliema Point Battery

Sliema Point Battery (Maltese: Batterija tal-Ponta ta' Tas-Sliema), also known as Fort Sliema (Maltese: Il-Fortizza ta' Tas-Sliema), is an artillery battery in Sliema, Malta. It was built by the British between 1872 and 1876. The battery stands on the peninsula that separates Marsamxett Harbour from St. Julian's Bay. The battery was later used as a searchlight position, and it is now a restaurant known as Il-Fortizza (The Fortress). The battery is located at Tower Road, one of Malta's most popular seaside promenades, which was named after the 17th century Saint Julian's Tower. Like Sliema Point Battery, this tower is now also used as a restaurant. History The construction of Sliema Point Battery started in 1872 by the British, as part of a program of improvements to Malta's fortifications recommended in Colonel Jervois' Report of 1866 titled "Memorandum concerning the improvements to the defences of Malta and Gibraltar, rendered necessary by the introduction of Iron Plated Ships and powerful rifled guns". The battery, which was completed in 1876, has many Gothic Revival architectural features, such as the main gate. Construction cost a total of £12,000. The battery was armed with two 10 inch and two 11 inch rifled muzzle-loading guns. These guns were removed in 1905, and a searchlight tower was built on part of the battery. It was then used as a searchlight position to expose enemy ships approaching the Grand Harbour area. From around 1912, the Sliema Aquatic Sports Club began to meet near the battery. eventually, a water polo venue was built near the battery, and it is still used by the Sliema Aquatic Sports Club to this day. Present day The fort is now used as a restaurant known as Fortizza Bar and Restaurant and commonly called Il-Fortizza. It came under new management in 2009. References
Bateria Sliema Point

Bateria Sliema Point (malt. Batterija tal-Ponta ta' Tas-Sliema, ang. Sliema Point Battery) – bateria artyleryjska w Sliemie na Malcie, zbudowana przez Brytyjczyków w latach 1872–1876. Budowla stoi na cyplu oddzielającym port Marsamxett od zatoki St. Julian’s Bay. Później budynek był wykorzystywany jako stanowisko reflektorów, współcześnie mieści restaurację Il-Fortizza. Znajduje się przy Tower Road, jednej z najpopularniejszych maltańskich nadmorskich promenad, nazwanej tak od XVII-wiecznej St. Julian's Tower, również mieszczącej dzisiaj restaurację. Historia Budowę Baterii Sliema Point Brytyjczycy rozpoczęli w roku 1872. Była ona częścią programu polepszenia fortyfikacji Malty, zalecanego przez raport pułkownika Jervois z roku 1866, zatytułowany "Memorandum with reference to the improvements to the defences of Malta and Gibraltar, rendered necessary by the introduction of Iron Plated Ships and powerful rifled guns" (Memorandum w sprawie poprawy obrony Malty i Gibraltaru, niezbędnej z uwagi na wprowadzenie żelaznych okrętów i potężnych dział z gwintowaną lufą). Budynek, ukończony w roku 1876, ma wiele neogotyckich elementów architektury (np. brama główna). Budowa kosztowała 12 000 funtów. Uzbrojenie baterii stanowiły dwa 10-calowe oraz dwa 11-calowe działa z gwintowaną lufą, ładowane od przodu (ang. RML). Działa te zostały usunięte w roku 1905, a na części obiektu zbudowano wieżę dla reflektorów. Używano jej jako stanowiska szperaczy, do wyszukiwania wrogich okrętów zdążających w kierunku Grand Harbour. Od około roku 1912 w okolicach baterii zapoczątkował swoje spotkania Sliema Aquatic Sports Club. W końcu w pobliżu cypla urządzone zostało miejsce do gry w piłkę wodną, jest ono wciąż używane przez klub. Współcześnie Dziś w baterii znajduje się restauracja Fortizza Bar and Restaurant, popularnie nazywana Il-Fortizza. Przypisy
Wasserturm (Ħamrun)

Der Wasserturm von Ħamrun (englisch Round Water Tower, maltesisch Monument tat-Tromba) ist ein Wasserturm in Malta. Er wurde 1610 unter dem Großmeister Alof de Wignacourt als Teil des Wignacourt-Aquädukts erbaut. Seit 2011 ist der Turm im National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands unter der Inventarnummer 8 eingetragen. Lage Der Wasserturm befindet sich in der Stadt Ħamrun auf der Hauptinsel Malta. Die Adresse wird angegeben als Triq San Gejtanu, Ħamrun, Malta. Er steht etwas versteckt zwischen modernen Häusern. Architektur Der zylindrische Baukörper trägt im oberen Bereich das Wappen Wignacourts und eine Tafel mit einer Inschrift. Diese lautet: “VT SPIRITVS IN AQVIS SIC SPIRITVS AB AQVIS. BONTADINO DE BONTADINIS BONON AQUEDUCTORE MDCX”. Geschichte Der vom Ingenieur Bontadino de Bontadini nach römischem Vorbild konstruierte Aquädukt versorgte die Hafenstadt Valletta mit Trinkwasser, das zuvor mit Karren dorthin gebracht werden musste. Im späten 18. Jahrhundert wurde der Aquädukt unter dem Großmeister Emmanuel de Rohan-Polduc nochmals verstärkt. Funktion Als Teil des Wignacourt-Aquädukts leitete der Turm das aus Attard nach Ħamrun fließende Wasser des Aquädukts durch eine unterirdische Leitung nach Valletta weiter. Der Turm diente dabei als Inspektionsstelle, im offenen Wasserbehälter konnte die Qualität des Wassers beobachtet werden. Ähnliche Türme waren der Wignacourt Tower in Santa Venera und der Tower of St. Joseph in Floriana. Literatur Giovanni Francesco Abela: Della descrittione di Malta isola nel mare Siciliano con le sve antichita con le Antichita ed altre Notizie. Paolo Bonacota, Malta 1647 (italienisch). Thomas Freller: Malta: The Order of St John. Midsea Books, Santa Venera 2010, ISBN 978-99932-7-298-4 (englisch). Einzelnachweise
Guardia Principal (La Valeta)

La Guardia Principal (en inglés: Main Guard), originalmente llamado Guardia della Piazza, es un edificio situado en La Valeta, Malta. Fue construido en 1603 por la Orden de San Juan como puesto de vigilancia. Se encuentra en el centro de la plaza de San Jorge (St. George's Square), frente al palacio del Gran Maestre. Actualmente alberga la oficina del Fiscal General. Historia El Edificio de la Guardia Principal fue construido en 1603 para albergar al Regimento di Guardia, la guardia personal del Gran Maestre de la Orden de San Juan. Se encuentra en la plaza frente al palacio del Gran Maestre.​ En 1814, los británicos añadieron un pórtico neoclásico al edificio existente.​ Sobre él se añadió un bajorrelieve del escudo de armas británico, junto con la siguiente inscripción debajo​:​ Los británicos continuaron utilizando el edificio como ubicación de los guardaespaldas, esta vez de los gobernadores de Malta, que residían en el Palacio del Gran Maestre. El servicio de la Guardia Principal era ocioso, muchos soldados pintaban o arañaban insignias del regimiento u otras cosas en las paredes del edificio.​ En los años 1980, el Centro se trasladó a otro lugar y el edificio de la Guardia Principal se convirtió en un anexo de la Oficina del Fiscal General. En la segunda década del siglo XXI, había planes para ceder el edificio al Ayuntamiento de La Valeta pero no se llevaron a cabo.​ Din l-Art Ħelwa se ofreció a renovar el edificio.​ Características La fachada del edificio es de una sola planta, pero la parte trasera, que da a la calle Strait, tiene tres alturas. Esto se debe a la diferencia en los niveles de las calles.​ El reloj del pórtico, ubicado debajo de la inscripción, es otro remanente de los británicos. Inmovilizado durante años, el 4 de octubre de 2009, después de cambiar piezas y limpiarlo, volvió a medir el tiempo.​ Referencias Bibliografía Giovanni Bonello (18 de junio de 2010). «The Latin inscription on Main Guard» (en inglés). Lino Bugeja (4 de enero de 2015). «Valletta – vibrant city of many styles» (en inglés).
Main Guard w Valletcie

Main Guard (pol. Straż Główna), oryginalnie nazywana Guardia della Piazza – budynek w Valletcie na Malcie. Zbudowany w roku 1603 przez Zakon św. Jana jako kordegarda. Stoi w centrum miasta na St. George's Square, frontem do pałacu Wielkiego Mistrza. Aktualnie (2017) mieści się w nim biuro prokuratora generalnego. Historia Budynek Main Guard zbudowany w roku 1603, aby pomieścić Regimento di Guardia, osobistą ochronę Wielkiego Mistrza Zakonu św. Jana. Stoi na placu przed frontem pałacu Wielkiego Mistrza. W roku 1814 Brytyjczycy dobudowali do istniejącego budynku neoklasycystyczny portyk. Ponad nim dodana została płaskorzeźba brytyjskiego herbu, wraz z następującym napisem poniżej: Brytyjczycy używali nadal budynku jako miejsca lokalizacji straży przybocznej, tym razem gubernatorów Malty, rezydujących w Pałacu Wielkiego Mistrza. Służba w Main Guard była nudna, wielu żołnierzy malowało lub wydrapywało oznaki pułkowe lub inne rzeczy na ścianach budynku. W roku 1974 budynek został przekształcony w Libijskie Centrum Kulturalne (Libyan Cultural Centre), i herb brytyjski oraz inskrypcja zostały wtedy zasłonięte płytą pilśniową. Podobnie „sztuka naścienna” wewnątrz budynku przykryta została plastikiem, co uchroniło rysunki od zniszczenia i dewastacji, dzięki czemu przetrwały do dzisiaj. W latach 90. XX wieku Centrum zostało przeniesione w inne miejsce, a budynek Main Guard stał się aneksem Biura Prokuratora Generalnego. W drugiej dekadzie XXI wieku były plany przyznania budynku Radzie Miasta (Valletta Local Council), nie zostały one jednak zrealizowane. Din l-Art Ħelwa zaoferowała odnowienie budynku. Wygląd budynku Fasada budynku ma jedną kondygnację, lecz tylna jego część, od strony Strait Street, jest trzykondygnacyjna. Spowodowane to jest różnicą w poziomach ulic. Zegar na portyku, znajdujący się pod inskrypcją, jest jeszcze jedną pozostałością po Brytyjczykach. Unieruchomiony przez lata, 4 października 2009 roku, po wymianie części i oczyszczeniu, znów zaczął odmierzać czas. W roku 2008 budynek Main Guard zaliczony został przez Malta Environment and Planning Authority do zabytków narodowych stopnia 1. Do poczytania Giovanni Bonello: The Latin inscription on Main Guard. [w:] Times of Malta [on-line]. 2010-06-18. (ang.). Lino Bugeja: Valletta – vibrant city of many styles. [w:] Times of Malta [on-line]. 2015-01-04. (ang.). Przypisy