NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kościół św. Katarzyny w Żurrieq

Kościół Świętej Katarzyny (malt. Il-Knisja Arċipretali ta' Santa Katerina, ang. Parish Church of Saint Catherine) – rzymskokatolicki kościół parafialny w Żurrieq na Malcie. Kościół jest pod wezwaniem św. Katarzyny z Aleksandrii. Historia Po raz pierwszy kościół parafialny w Żurrieq wymieniony został w 1436 przez biskupa Senatore de Mello, jako jeden z dziesięciu kościołów parafialnych na Malcie. Kościół został powtórnie wspomniany w 1575 w raporcie Pietro Dusiny. Uwzględniając wzrost populacji wioski, w 1630 ówczesny proboszcz Antonio Demos zaczął planować budowę nowego kościoła. Prace budowlane rozpoczęto w 1634 pod nadzorem księdza Matteolo Saliby, proboszcza w latach 1635–1676, który był jednocześnie projektantem nowego barokowego kościoła. Budowę ukończono po 25 latach, w 1659. W 1861 dobudowane zostały dwie dzwonnice. Kościół poświęcony został 30 grudnia 1731 przez biskupa Paula Alphérana de Bussan. Architektura Fasada, do której prowadzą obszerne schody, charakteryzuje się szeroką zatoką ze zgrupowanymi doryckimi pilastrami, oraz dużymi drzwiami, które zostały zaprojektowane przez Abrama Gatta i zwieńczone podwójnym frontonem – półkolistym i trójkątnym. Każda boczna zatoka ozdobiona jest posągiem ustawionym w niszy – św. Józef po lewej stronie i św. Roch po prawej. Gzyms biegnący wokół oddziela część parterową od górnego poziomu. Górna kondygnacja jest otoczona grupą jońskich pilastrów, i charakteryzuje się centralnie umieszczonym dużym witrażowym oknem, otoczonym wytłaczaną ramą, ozdobionym tarczą herbową, i zwieńczonym frontonem. Górna centralna zatoka ma po bokach dwa duże zegary. Duża figura Chrystusa Zbawiciela, zaprojektowana przez Censu Apapa i wyrzeźbiona przez Marco Montebello, zdobi szczyt frontonu. Po bokach ma dwie dzwonnice, zaprojektowane przez Nikolę Zammita, a dobudowane w 1861. Mają one duże okna z dzwonami, ozdobione balustradami, oraz frontony z okrągłymi oknami, zwieńczone zaś są sterczynami. Dzieła sztuki Największą atrakcją kościoła są dzieła Mattia Pretiego. Są to: „Męczeństwo św. Szczepana”, „Męczeństwo św. Andrzeja”, „Męczeństwo św. Katarzyny”, „Bóg Ojciec”, „Nawiedzenie św. Elżbiety przez Maryję”, „Święty Roch”, „Święty Błażej”, „Święty Dominik”, „Święty Mikołaj z Tolentino” oraz „Matka Boża Łaskawa”. W kościele znajdują się też dzieła Fra Luca Garniera, Matteo Peréza d’Aleccio, Francesco Zahry oraz Lazzaro Pisaniego. Tytularna statua św. Katarzyny, datowana na 1818, jest dłuta Marjanu Gerady. Druga statua – Matka Boża z Góry Karmel – wykonana została w 1842 przez Salvu Psailę. Uroczystość patronalna Podobnie jak w innych miejscowościach maltańskich lokalne święto odbywa się na cześć patrona parafii. Główne uroczystości ku czci św. Katarzyny z Aleksandrii odbywają się w pierwszą niedzielę września, zaś upamiętnienie – 25 listopada, w dniu będącym w kalendarzu katolickim świętem liturgicznym patronki. Ochrona dziedzictwa kulturowego Budynek kościoła umieszczony jest na liście National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod nr. 01260. W 2011 kościół uznany został zabytkiem narodowym 1. klasy. Przypisy
Parish Church of St Philip of Agira, Żebbuġ

The Parish Church of St Philip of Agira (Maltese: Knisja Arċipretali ta' San Filippu t'Aġġira) is a Roman Catholic parish church in Żebbuġ, Malta, dedicated to Saint Philip of Agira. Original Church The original church was built on a land belonging to Filippo de Catania, a Sicilian entrepreneur, who also financed the construction of the same church in 1380. The land was in an area between three separate small villages known as Ħal Muxi, Ħal Dwin and Ħal Mula. By time these villages were merged to form present day Ħaż-Żebbuġ. The original medieval church was completed in 1412. The church was already a parish in 1436 since it was mentioned by Bishop Senatore de Mello as one of the 12 parish churches in Malta. Present Church Following the Great Siege of Malta the people of Żebbuġ felt that a larger church had to be built to replace the now small parish church. The present church was built between 1599 and 1632 on plans attributed to Vittorio Cassar and was enlarged by the architect Tommaso Dingli in 1660. The same architect is said to have worked on the carving of the choir. The church was dedicated on 13 May 1729. The church was most modified in 1913 when the side aisles were added. The church is listed on the National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. Works of Art The titular statue of St Philip of Agira is made entirely of silver. In 1860, the people of Żebbuġ started collecting money which would enable them to order the titular statue which they wanted. The collection was so great that it was decided to build the statue in silver instead of the more usual wood. The statue was completed in 1864, by Luigi Fontana. When it was completed it was taken to the Vatican, where it was presented and blessed by Pope Pius IX. The church also includes a number of beautiful paintings. Luca Garnier painted the titular painting above the high altar. It depicts St Philip of Agira performing a miracle while holding a cross towards a possessed man who is brought before him. Francesco Zahra, an 18th-century artist of the Favray school, painted two murals. Other treasures include works of art by Guido Reni and Antonio Sciortino, who hailed from the village. See also Culture of Malta History of Malta List of Churches in Malta Religion in Malta References
Igreja de São Felipe de Agira, Ħaż-Żebbuġ

A Igreja de São Filipe de Agira ( em maltês: Knisja ta' San Filippu t' Aġġira ) é uma igreja paroquial católica romana localizada em Ħaż-Żebbuġ, Malta. Igreja Original A igreja original foi construída em um terreno pertencente a Filippo de Catania, um empresário siciliano, que também financiou a construção da mesma igreja em 1380. A terra ficava em uma área entre três pequenas aldeias separadas conhecidas como Mal Muxi, Dal Dwin e Mal Mula. Com o tempo, essas aldeias foram fundidas para formar os dias atuais Ħaż-Żebbuġ . A igreja medieval original foi concluída em 1412. A igreja já era uma paróquia em 1436, uma vez que foi mencionada pelo bispo Senatore de Mello como uma das 12 igrejas paroquiais em Malta. Igreja atual Após o Grande Cerco de Malta, o povo de bebbuġ sentiu que uma igreja maior tinha que ser construída para substituir a agora pequena igreja paroquial. A igreja atual foi construída entre 1599 e 1632 em planos atribuídos a Vittorio Cassar e foi ampliada pelo arquiteto Tommaso Dingli em 1660. Dizem que o mesmo arquiteto trabalhou na escultura do coro. A igreja foi dedicada em 13 de maio de 1729. A igreja foi mais modificada em 1913, quando os corredores laterais foram adicionados. A igreja está listada no Inventário Nacional da Propriedade Cultural das Ilhas Maltesas. Trabalhos de arte A estátua titular de São Filipe de Agira é feita inteiramente de prata. Em 1860, o povo de Żebbuġ começou a coletar dinheiro que lhes permitiria encomendar a estátua titular que eles queriam. A coleção era tão grande que foi decidido construir a estátua em prata, em vez da madeira mais comum. A estátua foi concluída em 1864, por Luigi Fontana. Quando foi concluído, foi levado ao Vaticano, onde foi apresentado e abençoado pelo Papa Pio IX. A igreja também inclui uma série de pinturas bonitas. Luca Garnier pintou a pintura titular acima do altar-mor. Retrata São Felipe de Aggira realizando um milagre enquanto segura uma cruz em direção a um homem possuído que é levado diante dele. Francesco Zahra, um artista do século 18 da escola Favray, pintou dois murais. Outros tesouros incluem obras de arte de Guido Reni e Antonio Sciortino, vindos da vila. Referências
Палац Сельмун

Палац Сельмун ( мальт. Il-Palazz ta' Selmun), також відомий як башта Сельмун, — це вілла на півострові Селмун у Меллісі, Мальта. Він був побудований у 18 столітті Монте делла Реденцйоне деглі Шиаві на кошти Монте ді П'єта. Палац знаходився на території готелю до його закриття в 2011 році Історія Палац Сельмун побудований благодійною організацією Шиаві, яка була заснована під час правління великого магістра Алофа де Віньякура в 1607 році для фінансування викупу християн, поневолених османами або берберськими корсарами. На території вілли спочатку був прибережний оглядовий пост, і вона була частиною великого маєтку, який також включав ворота Містра. Маєток Шиаві дістався від дворянки Катеріни Вітале після її смерті в 1619 році Раніше вілла здавалася в оренду лицарям госпітальєрам як місце для відпочинку та полювання на диких кролів, які зазвичай зустрічаються в цьому районі. Орендні гроші вносили до викупної каси. Сама вілла була побудована десь у 18 столітті, хоча точна дата будівництва невідома. Найдавніший запис про споруду міститься на карті 1783 року, коли вона згадувалася як Torre Nuova (нова вежа). Архітектор палацу невідомий, але іноді його приписують Доменіко Качіа або Тумасу Качіа. У період мальтійського повстання проти французів британці використовували віллу як військово-морський госпіталь, перший на Мальті, який використовувався для подібних цілей. У 1840-х роках на віллі встановили оптичний телеграф. Будівлю було включено до Списку старожитностей 1925 року Готель Готель, відомий як Selmun Palace Hotel, був побудований поблизу вілли, і належав Selmun Palace Hotel Company Ltd, дочірній компанії Air Malta. Деякі апартаменти були включені в саму віллу, яка використовувалася для весільних церемоній. Готель було закрито в січні 2011 року в рамках стратегії реструктуризації, згідно з якою Air Malta почала зосереджуватися виключно на авіаційній галузі. Планується продати готель уряду, а також пропонується будівництво нового крила для готелю. 10 січня 2012 року Управління навколишнього середовища та планування Мальти (MEPA) віднесло палац Сельмун до національних пам’яток 1-го ступеня Потребує реставрації. Архітектура Палац Сельмун є зразком архітектури бароко. Він має квадратний план із чотирма псевдобастіонами з кожного боку, дизайн якого був натхненний замком Вердала та Віньякурськими баштами. Ці бастіони побудовані в основному з естетичною метою, і споруда ніколи не призначалася для військового використання. Незважаючи на це, палац служив стримуючим фактором для корсарів, які шукали потенційне місце для висадки, оскільки виглядав як військовий форпост, якщо дивитися з моря. Головний фасад має троє дверей, головну з яких оточує декоративний портал. Вишукане вікно на верхньому поверсі та дзвін на даху розташовані над головними дверима. По периметру всієї будівлі є балкон. На території вілли була каплиця, присвячена Богоматері Викупної. У 1980-х роках поза межами вілли була побудована нова каплиця з такою ж присвятою. Дивись також Список барокових палаців Подальше читання Уряд затверджує нову політику для району Сельмун Примітки
Torre Ta' Lippija

La Torre Ta' Lippija és una torre defensiva de l'illa de Malta, construïda pels cavallers de l'Orde de Sant Joan de Jerusalem el 1637. Es tracta d'una de les cinc Torres Lascaris, que deuen el seu nom al Gran Mestre Jean de Lascaris-Castellar. Està situada a uns 100 m sobre el nivell del mar, en el terme de Mġarr. Història La Torre de Lippija va ser construïda el 1637 al límit de la Wardija Ridge, dominant la badia de Ġnejna, a la costa nord-oest de Malta. La torre té les torres de Għajn Tuffieħa i de Nadur en la seva línia de visió. La construcció de la torre va ser finançada personalment per Giovanni Paolo Lascaris. La torre es va construir sobre el lloc d'un lloc de guaita medieval. Va ser dissenyada per l'arquitecte italià Vincenzo Maculani. És gairebé idèntica a la Torre de Għajn Tuffieħa, amb una planta quadrada i dos pisos coronats per un terrat pla amb un parapet. Cada pis té una sola sala, i l'accés al pis superior es feia originalment mitjançant una escala de fusta. Originalment, la torre era coneguda com a Torre del Migiarro i tenia una capella dedicada a Santa Àgata. Actualitat A principis de la dècada del 2000, la Torre de Lippija estava abandonada i es trobava en perill d'esfondrament. Va ser restaurada pel Ministeri de Recursos i Infraestructures l'any 2003, i actualment es troba en bon estat. Referències
Lippija Tower

Der Lippija Tower (maltesisch Torri ta’ Lippija) ist ein ehemaliger Wachturm in der Gemeinde Mġarr auf der maltesischen Hauptinsel Malta. Er wurde 1637 wahrscheinlich als erster der Lascaris Towers errichtet. Das Gebäude steht als Grade-1-Bauwerk unter Denkmalschutz und ist im National Inventory of Cultural Property of the Maltese Islands unter der Nummer 58 verzeichnet. Geschichte Der Turm wurde 1637 unter der Herrschaft des Großmeisters Jean de Lascaris erbaut. In den Jahren zwischen 1636 und 1657 wurden unter der Herrschaft de Lascaris insgesamt neun dieser Türme gebaut. Im Unterschied zu den Türmen, die zwischen 1609 und 1620 unter dem Großmeister Alof de Wignacourt errichtet wurden, waren die Lascaris-Türme kleiner und benötigten keine so zahlreiche Besatzung. Die Ressourcen des Ordens ließen die Bemannung einer größeren Anzahl großer Türme nicht mehr zu. Daher ging man unter der Herrschaft von de Lascaris zum Bau kleinerer Türme über. Der Lippija Tower war Teil einer Kette von Wachtürmen, die sich an den Küsten der Inseln Malta, Gozo und Comino entlangzogen. Ihre Aufgabe war es, die Küste zu überwachen und bei Annäherung feindlicher Schiffe Warnungen durch Kanonenschüsse oder Leuchtfeuer abzugeben. Beschreibung Der Turm steht im Nordwesten der Insel Malta auf einer Klippe der Wardija Ridge und überblickt die Ġnejna Bay. Er befindet sich auf einer Höhe von 80 Metern über dem Meeresspiegel. Von hier aus besteht eine Sichtverbindung zu den beiden benachbarten Türmen, dem Għajn Tuffieħa Tower und dem Nadur Tower. Wie nahezu alle Lascaris-Türme erhebt er sich auf einer Grundfläche von 6 m × 6 m und hat eine Höhe von etwa 11 m in zwei Geschossen. Außen ist das Mauerwerk des Untergeschosses angeschrägt, das Dach wird von einer Brüstung geschützt. Das Innere besteht aus zwei übereinanderliegenden durchgehenden Räumen. Ein Zugang war nur durch das Obergeschoss möglich, das man entweder durch eine hölzerne Leiter oder eine Strickleiter (italienisch scala di corda) erreichte. Literatur Alison Hoppen: The Fortification of Malta by the Order of St. John. Scottish Academic Press, Edinburgh 1979, ISBN 1-870579-38-0. Quentin Hughes: Malta. A guide to the fortifications. Said International, Valletta 1993, ISBN 99909-43-07-9. Stephen C. Spiteri: Fortresses of the Cross. Hospitaller Military Architecture (1136–1798). Heritage Interpretation Services, Malta 1994, ISBN 99909-965-3-9. Stephen C. Spiteri: Fortresses of the Knights. Book Distributors, Malta 2001, ISBN 99909-72-07-9. Einzelnachweise
Lippija Tower

Lippija Tower (Maltese: Torri ta' Lippija), also known as Ġnejna Tower (Maltese: Torri tal-Ġnejna), is a small watchtower in Ġnejna Bay, limits of Mġarr, Malta. It was completed in 1637 as the first of the Lascaris towers. After restoration in 2003, the tower is in good condition. History Lippija Tower was built in 1637 on the edge of Wardija Ridge overlooking Ġnejna Bay on the northwest coast of Malta. The tower has Għajn Tuffieħa and Nadur Towers in its line of sight. The construction of the tower was personally financed by Giovanni Paolo Lascaris. The tower was built on the site of a medieval watch post. It was designed by the Italian architect Vincenzo Maculani. It is almost identical to Għajn Tuffieħa Tower, having a square plan and two floors topped by a flat roof with a parapet. Each floor has a single room, and access to the upper floor was originally by a wooden ladder. Originally the tower was known as Torre del Migiarro and had a chapel dedicated to Santa Agatha. Present day By the early 2000s, Lippija Tower was abandoned and it was in danger of collapsing. It was restored by the Ministry of Resources and Infrastructure in 2003, and it is now in good condition. References External links National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Lippija torony

A Lippija torony (máltaiul: Torri ta' Lippija ), más néven Ġnejna torony (máltaiul: Torri tal-Ġnejna ) kis őrtorony Máltán, Mġarr határán, a Ġnejnai-öbölben. Egyike azoknak az erődtornyoknak, amelyeket az 57. máltai nagymester építtetett a szigetek partvédelmi hálózatának részeként. Ez a legelső Lascaris-torony, 1637-ben készült el, tervezője Vincenzo Maculani olasz építész volt. 2003-ban restaurálták, jó állapotban van. Története A Lippija torony Málta északnyugati partján, a Wardija gerinc szélén egy középkori őrhely helyére épült, Jean-Paul de Lascaris-Castellar nagymester magisztrátusa idején 1637-ben. Vincenzo Maculani olasz építész tervezte, az építés költségeit pedig maga a nagymester finanszírozta. A toronytól látótávolságra két további erődített őrtorony épült ugyanebben az évben, a Għajn Tuffieħa- és a Nadur tornyok. A máltai lovagrend hajóflottája a 16. századtól a “szent háború” jegyében egyfelől rendészeti feladatokat látott el és rendszeresen járőrözött a Máltai-szorosban, a Tirrén-tengeren, Szicília körül, és az Adria bejáratánál, védve a partvidékeket a portyázóktól és berberektől; másfelől viszont – ahogyan már rodoszi korszakukban is –, a lovagok maguk is rendszeresen hajtottak végre kalózakciókat az oszmán és az észak-afrikai vizeken. Egy lehetséges támadás ellen a partvonal állandó őrzése és a partraszállás megakadályozása jelenthetett megoldást. A máltaiak nagyszabású védelmi rendszeréhez Lascaris nagymester összesen kilenc, azonos kialakítású kis tornyot építtetett. A tornyok feladata az volt, hogy őrhelyként működjenek: riasszák a helyőrséget és figyelmeztető lövéseket adjanak le a közelgő ellenségre. A tornyok a máltai szigetek partvédelmi hálózatának részeként éjjel tűz-, nappal füstjelekkel kommunikáltak egymással és a többi erődítménnyel. A Lippija torony formailag meghatározza a többi, ennek mintájára épített Lascaris-tornyot: alaprajza négyzetes, 6x6 méteres, 11 méter magas, kétszintes, lapostetős, amelyen mellvéd fut körbe. A belső tér két emeletes, a bejárat a szárazföld felőli oldalon, a felső emeleten nyílik, ahová eredetileg csak létrán vagy kötélhágcsón lehetett feljutni. Az alsó emelet ablaktalan, valószínűleg raktárként használták, a középső emeleten volt az őrhely és a katonák lakótere. A tetőre csigalépcső vezet. A 2000-es évek elejére a Lippija torony elhagyatott volt és az összeomlás veszélye fenyegette. 2003-ban az Erőforrás- és Infrastrukturális Minisztérium restaurálta, jelenleg jó állapotban van. Fordítás Ez a szócikk részben vagy egészben a Lippija Tower című angol Wikipédia-szócikk fordításán alapul. Az eredeti cikk szerkesztőit annak laptörténete sorolja fel. Ez a jelzés csupán a megfogalmazás eredetét és a szerzői jogokat jelzi, nem szolgál a cikkben szereplő információk forrásmegjelöléseként. Jegyzetek Külső hivatkozások A máltai szigetek kulturális javainak nemzeti jegyzéke
Torre di Lippija

La torre di Lippija (in maltese Torri ta' Lippija) è una torre costiera situata sulla costa nord-orientale dell'isola di Malta. La torre si trova a 80 m s.l.m. e si affaccia su Ġnejna Bay. La torre di Lippija è la prima delle torri costiere costruite dagli Ospitalieri di San Giovanni di Gerusalemme tra il 1636 e il 1657 nell'epoca in cui il Gran Maestro era Giovanni Paolo Lascaris di Ventimiglia e Castellar e chiamate Torri di Lascaris. La torre ha una pianta quadrata, l'accesso è al primo piano e vi si arrivava tramite una scala esterna. Nei primi anni 2000 la torre versava in pessime condizioni ed era a rischio di crollo, è stata ristrutturata nel 2003. Note Bibliografia (EN) Charles Stephenson, The Fortificatiions of Malta 1530-1945, Oxford, Osprey Publishing, 2004. Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre di Lippija
Wieża Ta’ Lippija

Wieża Ta’ Lippija (malt. Torri Ta’ Lippija lub Tal-Lippia) – jedna z tzw. wież Lascarisa, wież obserwacyjnych, zbudowana za czasów wielkiego mistrza kawalerów maltańskich Juana de Lascaris-Castellara na wyspie Malta w latach 1637 do 1640 r. Rok po zostaniu wielkim mistrzem zakonu w 1636 roku rozpoczął on budowę pięciu wież obronnych na wybrzeżu Malty, uzupełniających zbudowany w latach 1610-1620, za panowania Alofa de Wignacourta, ciąg fortyfikacji zwanych jako wieże Wignacourta. Wieże zostały zbudowane pomiędzy latami 1637 a 1640. Każda z nich znajduje się w zasięgu wzroku z sąsiednimi. Służyły one jako wieże komunikacyjne pomiędzy Gozo i Wielkim Portem, oprócz funkcji obserwacyjno-ostrzegawczych przed piratami pełniły funkcje obronne. Wieża Ta’ Lippija jest usytuowana w północno-zachodniej części Malty na nadbrzeżnym paśmie wzgórz Wardija Ridge i strzeże wejścia do Gnejna Bay. Położona jest około kilometra na zachód od miejscowości Mġarr. Sąsiaduje z wieżami Nadur oraz Għajn Tuffieħa. Została zbudowana w 1637 roku na planie kwadratu o podstawie około 36 m² i wysokości 11 m. Oryginalnie posiadała dwie kondygnacje, wejście do niej znajdowało się na piętrze i dostępne było tylko za pomocą drabiny. Jej rozmiar jest niewielki w porównaniu z wieżami-garnizonami budowanymi za czasów mistrza Alofa de Wignacourta, podobnie jak wieże budowane w latach późniejszych przez Martina de Redina ich główną funkcją było uzupełnienie luk w sieci punktów obserwacyjno-obronnych położonych na wybrzeżu wysp Malta, Gozo i Comino. W okresie panowania brytyjskiego, podobnie jak większość wież była używana przez wojsko brytyjskie. W czasie II wojny światowej baterię wzmocniono i dobudowano dwa stanowiska ogniowe. Obecnie wieża pozostaje w zarządzie armii maltańskiej. Została wpisana na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 00058. Przypisy Bibliografia Charles Stephenson, The Fortification of Malta 1530-1945, Osprey Publishing, 2004, ISBN 978-1-84176-693-5. Malta’s coastal watch towers. Malta Uncovered.com. [dostęp 2014-12-14]. (ang.). Coastal Towers. Mellieha.com the vilage inside out. [dostęp 2014-12-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-10)]. (ang.).