NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Kathedrale St. Paul (Mdina)

Die Kathedrale St. Paul in Mdina ist die ursprüngliche Bischofskirche des römisch-katholischen Erzbistums Malta. Seit 1816 teilt sie diese Funktion mit der Co-Kathedrale St. Johannes. Geschichte Nachdem die alte normannische Kathedrale 1693 bei einem Erdbeben zerstört worden war, wurde der maltesische Architekt Lorenzo Gafà mit dem Bau einer neuen Kirche beauftragt. Lediglich die Apsis blieb vom Vorgängerbau erhalten. Die heutige Kirche wurde ab 1697 errichtet und am 8. Oktober 1702 von Bischof Davide Cocco Palmieri geweiht. Hinter der schlichten doppeltürmigen Fassade mit korinthischen Säulen verbirgt sich ein prächtiger barocker Innenraum mit vielen Wand- und Deckenfresken. Das Taufbecken, das Portal und andere Ausstattungsstücke wurden aus irischem Holz geschnitzt. Die aktuelle Innenbemalung der Kuppel stammt aus den 1950er Jahren. Sie zeigt den Schiffbruch des Apostels Paulus an der Insel Malta (Apg 27,27 bis Apg 28,10 ). Von seinem Aufenthalt auf der Insel leitet sich das Patrozinium der Kathedrale her. Das Altarbild wurde von Mattia Preti geschaffen. Es stellt die Bekehrung des Saulus zum Paulus auf dem Weg nach Damaskus dar. Christus erscheint dem ängstlich am Boden liegenden späteren Apostel. Am Vorbild von St. Paul orientierten sich später alle Architekten bei der Planung neuer Kirchen auf Malta. Barockstil, Vierungskuppel und Doppelturmfassade blieben bis weit ins 19. Jahrhundert für jeden maltesischen Kirchenbau maßgeblich. Der Innenraum ist zum großen Teil mit Marmor ausgekleidet, der Boden mit farbigen Marmorgrabplatten ausgelegt. Die Lampen stammen aus Venedig, die Orgel aus Frankreich. Sie ist original und wird nahezu jeden Tag gespielt. Im Kathedralmuseum befindet sich eine Sammlung von Silbertellern und -münzen sowie eine Ausstellung von Kupferstichen und Holzschnitten Albrecht Dürers. Weblinks Einzelnachweise
Cathédrale Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Mdina

La cathédrale Saint-Pierre-et-Saint-Paul de Mdina (couramment appelée « cathédrale Saint-Paul ») est une cathédrale catholique, église principale de l’archidiocèse catholique de Malte (l’un des deux diocèses de Malte) avec la co-cathédrale Saint-Jean de La Valette. L’église est construite là où le gouverneur Publius, premier évêque maltais et futur saint, est supposé avoir rencontré saint Paul. Historique Conçue par l’architecte Lorenzo Gafa, elle est construite entre 1697 et 1702 pour remplacer l’ancienne cathédrale de style normand, détruite par le tremblement de terre du 11 janvier 1693. Malgré cela, plusieurs éléments ont pu être conservés parmi lesquels la peinture de la conversion de saint Paul de l’artiste calabrais Mattia Preti, une peinture toscane du XVe siècle de la Vierge à l’Enfant, et des fresques de l’abside représentant le voyage de Paul. De nombreux éléments de mobilier de la cathédrale, dont les fonts baptismaux et le portail, sont sculptés dans du bois d’Irlande. La cathédrale présente également une collection importante d’assiettes et pièces de monnaie en argent, et des gravures de l’artiste allemand Albrecht Dürer. Galerie d’images Notes et références Portail du catholicisme Portail de l’architecture chrétienne Portail de la mer Méditerranée Portail de Malte
St. Paul's Cathedral (Mdina)

De Kathedraal van Sint-Pieter en Paulus, meestal St. Paul's Cathedral genoemd, is een kathedraal in de Maltese stad Mdina. Beschrijving De St. Paul's Cathedral is gebouwd op de plaats waar gouverneur Publius volgens de overlevering de apostel Paulus heeft ontmoet, nadat deze voor de Maltese kust schipbreuk had geleden. De kerk werd ontworpen door Lorenzo Gafà en tussen 1697 en 1702 gebouwd om een kathedraal uit de tijd van de Normandiërs te vervangen, die bij de aardbeving van 1693 was verwoest. Verschillende objecten overleefden deze echter, waaronder een schilderij van Mattia Preti dat het gesprek van Paulus met Publius verbeeldt, een Toscaans schilderij uit de vijftiende eeuw van de Madonna en het Kind en fresco's waarop de schipbreuk van Paulus is te zien. Verschillende delen van de kathedraal zijn vervaardigd uit hout dat afkomstig is uit Ierland. In de kerk is ook een groot aantal zilveren voorwerpen en munten te zien, alsmede houtsnedes van Albrecht Dürer.
Собор Святого Павла (Мдина)

Собор Святого Павла — католический храм в городе Мдина (Мальта), кафедральный собор архиепархии Мальты Римско-Католической церкви. Построен на месте, где по преданию первый епископ Мальты Публий встретил апостола Павла, который высадился на острове после кораблекрушения. Собор построен между 1697 и 1702 годами архитектором Лоренцо Гафа на месте разрушенного землетрясением 1693 года норманнского собора. Несмотря на это, в новом храме сохранились несколько примечательных произведений искусств из разрушенного собора, среди которых картина Маттиа Прети «Обращение святого Павла», тосканская живопись XV века с изображением Мадонны с младенцем, а также фрески в апсиде, изображающие кораблекрушение судна апостола Павла. Много убранство собора, в том числе купель, были вырезаны из ирландского дерева. В соборе также хранятся несколько гравюр Альбрехта Дюрера. Примечания
Собор Святого Павла (Мдіна)

Собор Святого Павла — католицький собор у місті Мдіна, Мальта. Кафедральний собор архиєпархії Мальти. Історія Собор побудований на місці, де за переказами, перший єпископ Мальти Публій, зустрів апостола Павла, який висадився на острові після корабельної аварії. Собор побудований між 1697 і 1702 роками архітектором Лоренцо Гафа на місці норманського собору, зруйнованого землетрусом 1693 року. В новому храмі збереглися кілька значних творів мистецтв зі зруйнованого собору, серед яких картина Маттіа Преті «Звернення святого Павла», тосканський живопис XV століття із зображенням Мадонни з немовлям, а також фрески в апсиді, що зображують корабель апостола Павла. Пишні оздоби собору, зокрема купіль, були вирізані з ірландського дерева. У соборі також зберігаються кілька гравюр Альбрехта Дюрера. Примітки
Inland Sea (Gozo)

Die Inland Sea (maltesisch Il-Qawra, deutsch das Inlandmeer) ist ein natürlich entstandener Salzwassersee im Westen der maltesischen Insel Gozo, der über einen Tunnel mit dem Mittelmeer verbunden ist. Entstehung Die Klippen um den Dwejra Point bestehen an der Küstenlinie aus Korallen- und Globigerinenkalk (Lower Coralline Limestone), dem härtesten und ältesten Gestein der Insel. Er entstand vor etwa 24 Millionen Jahren und erreicht hier eine Mächtigkeit von etwa 130 Metern. Der See hat sich wahrscheinlich, wie auch einige andere geologische Strukturen der Gegend, durch das Einstürzen einer Höhle im Miozän gebildet. Die hier entstandene etwa 30 Meter tiefe Mulde füllte sich im Anschluss mit Meerwasser. Die Mulde hat eine Ausdehnung von etwa 250 Metern, der See nimmt davon an seiner breitesten Stelle etwa 125 Meter ein. Durch Erosion wurde der etwa 100 Meter lange Tunnel in der etwa 40 Meter hohen Wand nach und nach erweitert. Lage Von San Lawrenz erreicht man den See über eine Straße, die in Richtung des ehemaligen Azure Window ausgeschildert ist. Diese endet an einem Parkplatz, der See befindet sich etwa 150 Meter östlich des ehemaligen Azure Windows, dazwischen befindet sich die 1963 erbaute kleine Kirche Chapel of St. Anne. Um den See haben örtliche Fischer ihre Hütten erbaut, mehrere Stege führen in den See, der Strand ist grob steinig. Der Eingang zum Tunnel von der Meerseite wird wegen des tiefblauen Wassers davor und innen Għar iż-Żerqa (blaue Höhle) genannt. Tourismus Zusammen mit dem 2017 eingestürzten Azure Window, dem Dwejra Tower, dem Blue Hole und dem Fungus Rock stellt der See eine der Hauptattraktionen Gozos dar. Besonders Tagestouristen von Malta können diesen Ort bequem mit den Bussen erreichen, alle Attraktionen vor Ort sind zu Fuß zu erreichen. Etwa 750.000 Touristen besuchen jährlich diesen Ort, im Sommer kann es hier daher sehr voll sein. Man kann im See und im Tunnel baden, schnorcheln und tauchen. Die lokalen Fischer bieten bei ruhigem Wetter vom Anleger am See Bootsfahrten durch den Inland Sea Tunnel zum Fungus Rock an. Hierbei kommen die für Malta typischen Luzzu-Boote zum Einsatz. Diese Ausfahrten stellen eine wichtige Nebenerwerbsquelle für die Fischer dar. Der See, der Tunnel und auch das umliegende Mittelmeer ist eins der beliebtesten Tauchgebiete der Insel Gozo. Panorama Einzelnachweise
Inland Sea, Gozo

The Inland Sea, sometimes called Il-Qawra in Maltese and also known as Dwejra, is a lagoon of seawater on the island of Gozo linked to the Mediterranean Sea through an opening formed by a narrow natural arch. It was probably formed where a geological fault in the limestone had created a sea cave and the roof then collapsed. On one side there is a gently shelving stony beach with several fishermen's huts. The boats are often pulled up on to the stony beach. The bottom of the lagoon is also mostly pebbles and rocks and is fairly shallow. Exiting through the tunnel towards open sea, the floor drops away in a series of shelves to a depth of up to 35 meters on the outside. It is reported that Jacques Cousteau said the Inland Sea was among his top ten dives. On calm days fishing boats, known in Maltese as luzzijiet, can pass through the tunnel. Some of the boats are used to take visitors through the archway and then for a tour of the nearby cliffs and other sites, mainly to the Fungus Rock and to the site of the former large natural arch in the cliffs called the Azure Window. References External links Inland Sea, Gozo Media related to Inland Sea, Gozo at Wikimedia Commons
Inland Sea

Inland Sea (en inglés), Qawra o Dwejra en maltés y «mar Interno» traducido el español, es una laguna de agua de mar situada en el municipio de San Lawrenz en la isla de Gozo (Malta). Está unida al Mar Mediterráneo a través de una abertura formada por un estrecho arco natural. Probablemente se formó a raíz de una falla geológica en la piedra caliza que creó primero una cueva marina y posteriormente creó el pasaje sobre la superficie al derrumbarse el techo.​ En el lado interior hay una playa de piedras suavemente inclinadas con varias casetas de pescadores.​ En el fondo de la laguna se pueden ver principalmente guijarros y rocas y es de escasa profundidad. Saliendo por el túnel hacia mar abierto, el suelo desciende en una serie de repisas hasta alcanzar una profundidad de hasta 35 metros en el exterior. Jacques Cousteau dijo que Inland Sea estaba entre sus diez mejores de buceo.​ En días de calma, los barcos de pesca, conocidos en maltés como luzzijiet, pueden pasar por el túnel. Algunos de los barcos se utilizan para llevar a los visitantes a través del arco y seguir un recorrido por los acantilados cercanos y otros sitios, principalmente a roca Fungus y al lugar del gran arco natural anterior en los acantilados llamada Ventana Azul.​ Galería de imágenes Referencias Enlaces externos Mar Interior, Gozo
Inland Sea

Inland Sea (malt. Il-Qawra) − zatoka Morza Śródziemnego, zlokalizowana w zachodniej części wyspy Gozo (Malta), w Dwejra, części San Lawrenz. Inland Sea jest połączone z morzem za pomocą tunelu w skale oddzielającej je od otwartego morza. Całość powstała kilka milionów lat temu, jako wynik zapadnięcia się wapiennej jaskini. Jest celem popularnych wycieczek niewielkimi łodziami, organizowanych przez lokalnych operatorów. Przypisy
Аура (лагуна)

Аура (мальт. Qawra) — лагуна мальтийского острова Гоцо в муниципалитете Сан-Лауренц, соединённая со Средиземным морем через пещеру в скале. Вероятно, лагуна сформировалась из образовавшейся в геологическом разломе в известняке морской пещеры, свод которой обрушился. С внутренней стороны лагуны находится пологий каменистый пляж с плотной малоэтажной застройкой. Лодки часто причаливают к каменистому берегу. Неглубокое дно лагуны по большей части состоит из гальки и камней. Если плыть через туннель навстречу открытому морю, свод снижается серией выступов на глубину до 35 метров снаружи. Жак Ив Кусто говорил, что в Ауре он совершил одно из десяти лучших подводных погружений. В спокойные дни рыбацкие лодки, называемые по-мальтийски луццу, могут проплыть сквозь туннель. Проход в скале используется для совершения туристических прогулок вдоль побережья острова, где из достопримечательностей присутствует Грибная скала, и, до 2017 года, арка Лазурное окно. Примечания Ссылки Информация о Мальте для туристов (англ.). www.malta-info.co.uk. Дата обращения: 1 октября 2021.
Внутрішнє море Гоцо

Вну́трішнє мо́ре, іноді зване по-мальтійськи Каура (мальт. Qawra), — лагуна з морською водою на острові Гоцо, поєднана з Середземним морем через протоку у вигляді вузької природної арки. Ймовірно воно сформувалося з утвореного в геологічному розломі в вапняку морської печери, звід якої обрушився. З одного боку лагуни тихий пологий кам'янистий пляж з кількома рибальськими хатинами. Човни часто причалюють до кам'янистого берега. Неглибоке дно лагуни також здебільшого з гальки та каменів. Коли ви пропливаєте через тунель назустріч відкритого моря, звід знижується серією виступів на глибину до 35 метрів зовні. Жак-Ів Кусто говорив, що у Внутрішньому морі Гоцо він здійснив одне з десяти найкращих підводних занурень. У спокійні дні рибальські човни, звані по-мальтійськи Луцці, можуть проплисти крізь тунель. Деякі з човнів використовуються, щоб проплисти крізь прохід під склепіннями арки і потім зробити поїздку до найближчих скель та іншими місцями, переважно до Грибний скелі (англ. Fungus Rock) та іншим великим природним арках в кручах, званих Блакитним вікном. Посилання Інформація про Мальту для туристів [Архівовано 6 лютого 2020 у Wayback Machine.] (англ.)
Fort Saint Rocco

Fort Saint Rocco (Maltese: Forti Santu Rokku), also known as Fort Saint Roca on some maps, is a polygonal fort in Kalkara, Malta. It is located east of Rinella Battery and seaward of the village of Santu Rokku, and forms part of the complex of shore batteries built by the British to defend the coast east of the mouth of Grand Harbour between the 1870s and 1900s. History The construction of Fort Saint Rocco started in 1872 or 1873 by the British, as part of a programme of improvements to Malta's fortifications recommended in Colonel Jervois' Report of 1866. The fort was built on the site of San Rocco Battery, an artillery battery built by Maltese insurgents during the blockade of 1798–1800. Fort Saint Rocco was the first polygonal fort built by the British in Malta, and the second one built in Malta overall (the first was Fort Tigné built by the Order of Saint John). The first fort, built between 1872 and 1873, was very small given the importance of the site. It was initially armed with three RML 11 inch 25 ton guns, but these were soon replaced with RML 12.5 inch 38 ton guns. In 1888, the fort was inspected and was described as cramped, and some alterations were proposed. Eventually, the keep and most of the battery were demolished, and a much larger fort was built in its place in 1900. The new fort was armed with BL 9.2 inch guns. On 17 May 1942, the fort fired at attacking Italian E-boats and destroyed one of them. The fort remained a functional military establishment until the 1950s. Present day The fort is located close to SmartCity Malta, a technology park. Care has been taken not to damage the fort during the construction of the new complex. The public is forbidden from entering the fort. In May 2015, several NGOs suggested that the campus of the proposed American University of Malta should be split up between Fort Saint Rocco and the nearby Fort Ricasoli and Fort San Salvatore. This proposal was not implemented, and the campus was built between Dock No. 1 in Cospicua and Żonqor Point in Marsaskala. References
Forte San Rocco (Malta)

Forte San Rocco, noto anche come Fort St. Roca in alcune mappe, è una fortificazione ubicata a Malta presso Calcara. Storia La data di inizio della costruzione da parte dei britannici non è certa, ma si suppone che sia avvenuta tra la fine del 1872 ed il gennaio 1873. Ubicato ad est di Fort Rinella fa parte di una serie di fortificazioni costiere a difesa della bocca est del Porto Grande. Rimase in servizio militare sino agli anni '50. Note
Auberge d'Italie (La Valette)

L’auberge d'Italie (lang-mt : I Berġa tal-Italja) est une auberge hospitalière située à La Valette à Malte. Elle a été construite au XVIe siècle pour abriter les chevaliers de l'ordre de Saint-Jean de Jérusalem appartenant à la langue d'Italie. Le bâtiment accueille aujourd'hui le MUŻA, le musée national des Beaux-Arts. Liens externes Portail de l’ordre de Saint-Jean de Jérusalem Portail de Malte
Zajazd Włoski w Valletcie

Zajazd Włoski (malt. Berġa tal-Italja, ang. Auberge D'Italie) – budynek w Valletcie służący do zakwaterowania rycerzy zakonnych kawalerów maltańskich z tzw. langues (grup językowych). Został zbudowany dla rycerzy z obszaru Włoch. Jest jednym z ośmiu zbudowanych tego typu zajazdów na terenie miasta. Zajazd Włoski jest położony przy Triq il-Merkanti, po przeciwnej stronie ulicy znajduje się Zajazd Kastylijski. Do Zajazdu Włoskiego przylega kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Historia Pierwotny Zajazd Włoski został zbudowany w 1570 roku i rok później został włączony do Pałacu Wielkiego Mistrza. Nowa siedziba rycerzy z Włoch została zaprojektowana przez Girolama Cassara, maltańskiego architekta i inżyniera wojskowego, który od lat sześćdziesiątych do osiemdziesiątych XVI wieku zaprojektował oraz nadzorował budowę kilkudziesięciu najważniejszych budynków w stolicy Malty, m.in. Pałacu Wielkiego Mistrza czy konkatedry Świętego Jana oraz Verdala Palace w Siġġiewi. Budowę zajazdu zakończono w 1579 roku. Siedziba okazała się zbyt mała i w 1582 roku została przebudowana – dodano piętro. W 1595 roku zostało dobudowane drugie piętro. W latach osiemdziesiątych XVII wieku fasada zajazdu została przebudowana i ozdobiona elementami typowymi dla baroku. W 1683 roku nad bramą wejściową umieszczono popiersie Wielkiego Mistrza Zakonu Maltańskiego Gregorio Carafa. Budynek służył zakonowi do roku 1798, do rozpoczęcia francuskiej okupacji Malty, kiedy to został przejęty przez wojska Napoleona i stał się kwaterą główną Armii Francuskiej. Po zajęciu wyspy przez Brytyjczyków obiekt został zajęty przez dowództwo korpusu Armii Brytyjskiej. Mieściła się w niej także messa oficerska. Od 1920 roku w części budynku rozpoczęło działalność założone przez Themistoclesa Zammita Muzeum Archeologiczne. W czasie II wojny światowej budynek uległ znacznym zniszczeniom. Po wojnie został odbudowany i od marca 1956 roku mieściła się w nim Szkoła Sztuk Pięknych. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych budynek był wykorzystywane przez różne jednostki administracji Malty. Od 1997 roku budynek stał się siedzibą Ministerstwa Turystyki Malty. Obiekt jest zarządzany przez Malta Tourism Authority, których stał się siedzibą od 1 marca 2002 roku. Obiekt został wpisany na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 01129. Przypisy
Mediterranean Conference Centre

Das Mediterranean Conference Centre, kurz auch MCC, (maltesisch Dar il-Mediterran-Għall-Konferenzi deutsch: Mediterranes Kongresszentrum) ist ein Kongresszentrum und eine Veranstaltungshalle in der maltesischen Hauptstadt Valletta. Geschichte Es wurde im 16. Jahrhundert vom Malteserorden als Krankenhaus unter dem Namen „Sacra Infermeria“ gebaut. Das „Sacra Infermeria“ bestand ursprünglich aus zwei Stationen mit einem zentralen Innenhof, wurde aber später zu sechs Stationen erweitert. Die Haupthalle war einst die größte Halle Europas mit einer Länge von 480 Metern. Das Gebäude wurde vollständig aus Kalkstein erbaut. In den letzten Jahrzehnten wurde es immer wieder renoviert. Heutige Nutzung Das Gebäude wird heute für Bankette, Ausstellungen, internationale Versammlungen und Theateraufführungen sowie für Konzerte genutzt. Die größte Halle, die „Republic Hall“, die sich je nach Veranstaltung variieren lässt, verfügt über eine Kapazität von bis zu 1.500 Personen. Veranstaltungen Neben einigen Kongressen war das MCC schon häufig Austragungsort für einige maltesische Vorentscheide des Eurovision Song Contest. Der Junior Eurovision Song Contest 2016 fand ebenfalls im MCC statt. 2017 war das MCC Austragungsort für den Eurovision Young Dancers Contest 2017. Darüber hinaus war das MCC im November 2015 auch Austragungsort des Valletta-Gipfeltreffens für Migrationsfragen (Valletta Summit on Migration), an dem die Regierungen der Mitgliedsstaaten der Europäischen Union und der Afrikanischen Union teilnahmen. Weblinks Einzelnachweise
Mediterranean Conference Centre

Il Mediterranean Conference Centre (in maltese Dar il-Mediterran għall-Konferenzi, letteralmente "Centro Conferenze Mediterraneo") è un centro congressi che si trova a La Valletta. L'edificio che ospita il Mediterranean Conference Centre venne costruito nel 1574 per servire come ospedale in sostituzione di quello già esistente a Birgu ed era conosciuto come Sacra Infermeria. La costruzione è solitamente attribuita a Girolamo Cassar e venne completata verso la fine del XVI secolo. Fino al XVIII secolo fu uno dei principali ospedali d'Europa ed aveva la capacità di ospitare fino a 2.500 pazienti. L'ospedale doveva accogliere pazienti maltesi e stranieri e fornire alloggio ai pellegrini diretti verso la Terra Santa. Aveva anche due farmacie e nel 1596 venne costruita un'ala destinata ad accogliere i pazienti con malattie veneree e contagiose. Durante il regno del Gran Maestro Raphael Cotoner, l'infermeria venne ampliata, con l'aggiunta di più reparti, e continuò ad ingrandirsi fino al 1666, durante il regno del successore e fratello, Nicolas Cotoner.Quando i francesi occuparono Malta nel 1798, apportarono modifiche all'ospedale, migliorandone la ventilazione, i servizi igienici e l'illuminazione e lo trasformarono anche in ospedale militare per curare i marinai e soldati francesi. Durante il periodo coloniale l'ospedale prese il nome di Station Hospital e accoglieva i soldati britannici feriti portati dalle navi ospedale, grazie alla posizione strategica sul Porto Grande. L'ospedale fu molto utilizzato soprattutto durante le guerre napoleoniche, la guerra di Crimea e la prima guerra mondiale, dopo la quale perse la sua funzione.Dal 1920 al maggio 1940 la struttura venne usata come quartier generale delle forze di polizia di Malta, ma durante la seconda guerra mondiale venne evacuato a causa delle distruzioni. Nel dopoguerra venne utilizzata come sala di comando delle Truppe Alleate e successivamente come teatro per bambini, scuola e centro d'esami. Nel 1979, dopo un restauro durato un anno, venne inaugurato l'attuale centro convegni. Il 20 novembre 2016, il centro ha ospitato il Junior Eurovision Song Contest. La Sacra Infermeria è elencata nell'Inventario Nazionale dei Beni Culturali delle Isole Maltesi. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Mediterranean Conference Centre Collegamenti esterni Sito ufficiale, su mcc.com.mt. Mediterranean Conference Centre, su archINFORM.