NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Gran Castello Historic House

Gran Castello Historic House znane też jako Muzeum Folkloru (malt. Dar Storika tal-Gran Kastell) – muzeum na terenie Cittadelli, małego ufortyfikowanego średniowiecznego miasta z cytadelą, na maltańskiej wyspie Gozo, w centrum miasta Victoria. Opis Przylegające do siebie budynki wybudowane zostały prawdopodobnie na początku XVI w. W zabudowaniach widoczny jest wpływ architektury sycylijskiej i katalońskiej, a także późnogotycki. Cześć domów należała do bogatych rodzin o czym świadczą cechy architektoniczne na elewacjach. W 1983 utworzono w nich muzeum folkloru wysp maltańskich. W 2016 po renowacji Cittadelli muzeum nadano nazwę Gran Castello Historic House. Zbiory muzeum odnoszą się do tradycyjnych sposobów życia wiejskiego, umiejętności, rzemiosła i tradycji, które ukształtowały życie codzienne na wyspach. Znajdują się tam narzędzia wykorzystywane: w rolnictwie, przez kamieniarzy, kowali, stolarzy, młynarzy. Eksponaty prezentują też lokalne rzemiosła jak tkactwo i koronkarstwo. Osobna sala poświęcona jest rybołówstwu. Przypisy
Fort Tas-Silġ

Fort Tas-Silġ (formerly written as Fort Ta Silc, Maltese: Il-Fortizza tas-Silġ) is a polygonal fort in Marsaxlokk, Malta. It was built between 1879 and 1883 by the British on high ground at the shoreward end of Delimara Point, above il-Ħofra-ż-Żgħira. Its primary function was as a fire control point controlling the massed guns of Fort Delimara on the headland below. It was part of a chain of fortifications intended to protect Marsaxlokk Harbour, along with Fort Delimara seaward along Delimara point, the north arm of Marsaxlokk Bay, Fort San Lucian on Kbira point in the middle of the bay, Fort Benghisa on Bengħisa Point, and the Pinto and Ferretti batteries on the shores of the bay. Approximately 300 metres north of Fort Tas-Silġ is the Saint Paul's Battery, a much smaller polygonal style fortification, that is in much worse condition. History The first stone of Fort Tas-Silġ was laid down in 1879 after a suggestion by British military engineers, and it was completed in 1883. The fort is a classic example of a polygonal fort, and it had underground barracks and magazines, and a spacious parade ground. The fort is surrounded by a ditch, and the entrance was protected with gun ports on one side and a bridge leading to the door. The fort's design and location was criticized by a number of military engineers, and its armament of six RML 64 pounder 64 cwt guns was changed a number of times before being removed in 1903. In the 1950s, the fort was used by the RAF (100 Signals Unit). During this time the camp mascot was a dog named Dodger. Later, the dog Rusty and bitch Scrubber were pets on the unit. Scrubber gave birth to 14 puppies, all of which found homes elsewhere on Malta. One of the three Aerials on the camp was used in the 1953 war film Malta Story. The fort was finally decommissioned and handed to civilian authorities in 1960. Present day Since 1991, the fort has been rented to the Island Sanctuary as a refuge for dogs. The sanctuary pays the government an annual rent of €232 for use of the fort. The gatehouse, and the shoreward ditch are in fair repair, but there has been considerable collapse of the inner face of the north ditch. In 2015, the fort was shortlisted as a possible site for the campus of the proposed American University of Malta. It was not chosen, and the campus is to be split up between Dock No. 1 in Cospicua and Żonqor Point in Marsaskala. Gallery References
Fort Tas-Silġ

Fort Tas-Silġ (wcześniej pisany jako Fort Ta Silc, malt. Il-Fortizza tas-Silġ) to fort poligonalny w Marsaxlokk na Malcie. Został zbudowany przez Brytyjczyków w latach 1879–1883. Posadowiony jest na wysokim miejscu nabrzeżnego końca Delimara Point, ponad zatoką il-Ħofra-ż-Żgħira. Jego podstawową funkcją było kierowanie zmasowanym ogniem artyleryjskim z pobliskiego Fortu Delimara. Był częścią łańcucha fortyfikacji, które w zamierzeniu miały ochraniać port Marsaxlokk. Pozostałe ‘ogniwa’ tego łańcucha to: Fort Delimara na brzegu Delimara Point, północnego ramienia zatoki Marsaxlokk, Fort San Lucian na Kbira Point, Fort Benghisa na Benghisa Point oraz Bateria Pinto i Bateria Ferretti na brzegu zatoki. Około 300 metrów na północ od Fortu Tas-Silġ znajduje się Bateria św. Pawła, znacznie mniejsze umocnienie w stylu poligonalnym, w mocno zniszczonym stanie. Historia Kamień węgielny Fortu Tas-Silġ położono w roku 1879, budowę ukończono w roku 1883. Fort ten jest klasycznym przykładem fortu poligonalnego, posiada podziemne bloki koszarowe i magazyny, a także obszerny plac musztry/parad. Fort jest otoczony rowem obronnym, a wejście było ochraniane przez posterunki karabinowe z jednej strony oraz most wiodący do bramy. Wygląd fortu oraz jego lokalizacja były krytykowane przez wielu inżynierów wojskowych. Jego uzbrojenie w sześć dział RML 64/64 było kilkakrotnie zmieniane, zanim zostało usunięte w roku 1903. W latach 1950. fort był używany przez RAF (100. Jednostka Sygnalizacyjna). W tym czasie maskotką jednostki był pies Dodger. Jego następcą był pies Rusty, później suka Scrubber, która urodziła 14 szczeniaków; wszystkie znalazły dom gdzieś na Malcie. Jedna z trzech anten radiowych w obozie była przedstawiona w filmie z 1953 roku The Malta Story. W roku 1960 fort został ostatecznie wycofany z użycia militarnego i przekazany władzom cywilnym. Współcześnie Od roku 1991 fort jest wynajmowany Island Sanctuary jako schronisko dla psów. Schronisko płaci rządowi za wynajem fortu €232 rocznie. Wartownia i rów obronny od strony wybrzeża są w dobrym stanie, lecz wewnętrzna ściana północnego odcinka rowu jest w znacznym stopniu zniszczona. W roku 2015 fort został zakwalifikowany jako możliwe miejsce na kampus dla mającego powstać American University of Malta. Nie został jednak wybrany, a kampus został ulokowany w pobliżu Doku nr 1 w Bormli. Galeria Przypisy
Fortini Ground

Fortini Ground is a former football ground in Birgu, Malta which was the home ground of Maltese football club Vittoriosa Stars F.C., which plays in the Maltese Premier League. It had a capacity of 1,000 spectators. The area was formerly part of the glacis of the fortifications of Birgu. The name fortini (meaning "small fort") is likely a reference to St James Cavalier, a raised platform on St James Bastion located across the ditch from the ground. The bastion is linked to a street adjacent to the ground through a bridge and a sally port known as the Capuchin's Gate or il-Mina tal-Fortini. In the late 19th century, the British Army demolished parts of the fortifications' outworks and levelled off the area in order to create the St Lawrence Parade Ground for soldiers stationed in nearby barracks and at Fort San Salvatore. The parade ground was used for sport activities prior to World War II, and during the war the area was heavily damaged by aerial bombardment. After the war, in around 1947 the Vittoriosa football club began making plans to use the ground, and an application in this regard was submitted in 1950. A school was built to the east of the ground in the 1950s, followed by government housing and a car park to its west in the 1970s; these further encroached upon what remained of the glacis. The area is no longer a football ground and it is now used as a temporary car park, housing an open-air car boot sale on Sundays. References
Ġ.F. Abela Junior College

Ġ.F. Abela Junior College, commonly known as the Junior College (JC), is a further education college in Msida, Malta, which prepares students for the Matriculation Certificate. It was established in 1995 by the University of Malta. It is named after the 17th-century Maltese historian Giovanni Francesco Abela. Students may choose from a range of subjects and must take two subjects at Advanced Level, three at Intermediate Level, as well as Systems of Knowledge. Since the college forms part of the University of Malta, students are able to become familiar with the university campus. College and university students collaborate on cultural projects such as concerts, drama, sport, student exchanges, debates and seminars. The Junior College is housed in a Modernist building which was constructed between 1962 and 1966 as the Malta College of Arts, Science and Technology to designs of Victor Anastasi. College Board The college is governed by a board composed of: The rector of the University of Malta, or his delegate as chairman The principal The vice principal The five area co-ordinators Two members representing the academic staff Two members representing the students Two members appointed by the Minister of Education Three members appointed by the Senate of the university from the Humanities area, the Sciences area and a student representative on Senate The chairman of the MATSEC Board. The secretary References
Valletta United W.P.C.

Valletta United Water Polo Club is a Water Polo club from Valletta, Malta, and was founded in 1903. The club competes in the Maltese Waterpolo Premier League. For sponsorship reasons, the club was known as Valletta Videoslots between 2018 and 2020. The club is currently known as Valletta IZIBET, for sponsorship reasons. The Club has won 11 Water Polo Premier Divisions (1926, 1950, 1951, 1955, 1956, 1970, 1971, 1973, 1980, 1985, 1990) and 7 Premier KOs, in addition to 2 First Division (2013, 2020) and 2 First Division KOs (2013, 2020). Premises The club's premises, on Valletta's Marsamxett side, were left in ruins for a long period of time, with letters appearing in newspapers from 2010. Things seemed to have remained the same till 8 years later, when Nationalist Party Member of Parliament Claudio Grech created awareness about the state of the club's premises. Around a month later, the club was given title of the land from the Government of Malta and announced a €2.5 million investment to revamp the club's premises and facilities. Current squad As at October 2024: Benjamin Busuttil Andrew Bugeja Max Zammit Sebastian Busuttil Matthew Chircop Matthew Mifsud Kieyan Borg Kyle Cremona Ken Erdogan Mark Amir Carani Jacob Sciberras Ivan Nagaev Zak Cutajar Licari Head coach: Joseph Cremona References External links Waterpolo: Valletta United Water Polo Club prepare for upcoming Winter League
Għajn Tuffieħa Roman Baths

The Għajn Tuffieħa Roman Baths were discovered in 1929 during government works to cap a fresh water spring in the area. This spring, or a similar one, might explain why the baths, which needed a constant flow of large amounts of water, were built in Għajn Tuffieħa, Mġarr, Malta. Site One of the many sites excavated under the supervision of Sir Themistocles Zammit, it comprises a number of rooms. These represent the full repertoire seen in other Roman baths, including the tepidarium, frigidarium and caldarium. There is also a latrine and a corridor connecting small rooms which are usually interpreted to be changing or bedrooms. It is possible that these rooms acted as a dormitory for people visiting the baths as they cannot be connected with any residential remains of the same period. All the rooms are decorated with intricate mosaics of coloured marbles and stones arranged in geometric designs. The corridors and latrine are, on the other hand, paved with ceramic lozenge-shaped tiles of a length of just fewer than ten centimeters. Restoration In 1961, the mosaics underwent restoration sponsored by UNESCO and rooms were built to shelter and protect the remains. The site has also benefited in recent years from the UNESCO funded Malta Mosaics Project, which mapped mosaics and pavements at Għajn Tuffieha and the Domvs Romana. The analysis of this mapping has resulted in a detailed conservation plan which will be implemented in the coming years. The European Agricultural Fund for Rural Development has granted funds for the study and conservation of the site as part of the 2007 Rural Development Programme for Malta. These funds will help to create visitor facilities and open the site to the public. See also List of Roman public baths External links National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands
Rzymskie łaźnie w Għajn Tuffieħa

Rzymskie łaźnie w Għajn Tuffieħa zostały odkryte w roku 1929 podczas rządowych prac, mających na celu zabezpieczenie źródła świeżej wody na tym terenie. To właśnie źródło, lub jemu podobne, może być wyjaśnieniem, dlaczego łaźnie, potrzebujące stałego przepływu dużej ilości wody, zostały zbudowane w Għajn Tuffieħa. Stanowisko Stanowisko archeologiczne, jedno z wielu odkrywanych pod nadzorem sir Temistoklesa Zammita, składa się z kilku pomieszczeń. Reprezentują one pełny skład, spotykany w innych rzymskich łaźniach, w tym tepidarium, frigidarium oraz caldarium. Jest tam również latryna oraz korytarz łączący małe pokoje, które są zazwyczaj interpretowane jako przebieralnie lub sypialnie. Jest rzeczą możliwą, że pomieszczenia te służyły jako sypialnie dla osób odwiedzających łaźnie, gdyż nie mogą one być łączone z żadnymi pozostałościami mieszkalnymi z tego okresu. Wszystkie pokoje dekorowane są misternymi mozaikami z kolorowego marmuru i kamieni, ułożonymi w geometryczne wzory. Dla odmiany, korytarz i latryny wyłożone są ceramicznymi płytkami w kształcie rombów o długości mniejszej niż 10 centymetrów. Działania zachowawcze W roku 1961 mozaiki poddane zostały odnowieniu, sponsorowanemu przez UNESCO, oraz zbudowane zostały pomieszczenia w celu osłaniania i ochrony pozostałości. Stanowisko również w minionych latach otrzymało pomoc od UNESCO, w ramach "Malta Mosaic Project", w sporządzeniu map mozaik i chodników w Għajn Tuffieha oraz Domvs Romana. Analizy tych map zaowocowały sporządzeniem dokładnego planu konserwatorskiego, który zostanie wprowadzony w życie w nadchodzących latach. Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przekazał fundusze na opracowanie planów oraz konserwację stanowiska, jako część "2007 Rural Development Programme for Malta". Fundusze te pomogą zbudować zaplecze dla gości i otworzyć stanowisko do zwiedzania. Pozostałości wpisane są na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands. Przypisy
Hastings Gardens

Hastings Gardens is a public garden in Valletta, Malta. It is located on top of St. John's Bastion and St. Michael's Bastion, on the west side of the City Gate. The garden offers views of Floriana, Msida, Sliema, and Manoel Island. Inside the garden is a monument placed by the Hastings family in honor of Francis, Marquis of Hastings, who was a governor of Malta. Lord Hastings died in 1826 and is buried in the garden. There is a Maltese legend that the gardens took only 4 hours to be built. This legend comes from the fact that the Maltese people are hard workers. Adriano De Vina is the only known architect of the gardens. On 22 December 2009, a khachkar was unveiled at Hastings by the Armenian community in Malta. The khachkar was specially made in Armenia and delivered to Malta. Members of Maltese Parliament, the Mayor of Valletta and other guests were present at the ceremony. The memorial board at the khachkar says: In token of friendship between the Maltese and Armenian people. Armenia thanks Malta for its support to Armenians who found refuge in this island in the tragic years of 1375 and 1915 The Sette Giugno Monument, originally located in St. George's Square, next to the Grandmaster's Palace, was moved to storage in June 2009 after works were being made in the square. A year later, in 2010, the monument was moved to Hastings Gardens. It was planned to be placed near the new Parliament House, but it was instead put back in its original location. References
Jardines Hastings

Los Jardines Hastings​ (en maltés: Ġnien Hastings) es un jardín público en La Valeta, la capital de la nación insular de Malta. Se encuentra en la parte superior del Bastión de San Juan y el Bastión de San Miguel, en el lado oeste de la puerta de la ciudad. El jardín ofrece vistas de Floriana, Msida, Sliema, y a la isla Manoel. En el interior del jardín existe un monumento colocado por la familia Hastings en honor de Francis Rawdon-Hastings, marqués de Hastings, quien fue gobernador de Malta. El señor Hastings murió en 1827 y está enterrado en el jardín. También existe una leyenda maltesa de os Jardines fueron construidos en solo 4 horas. Esta leyenda viene del hecho de que los malteses son muy trabajadores. Adriano devina es el único arquitecto que se conoce trabajó en estos jardines. El 22 de diciembre de 2009, una Jachkar (Cruz de piedra) fue presentada en Hastings por la comunidad armenia en Malta. La Jachkar fue hecho especialmente en Armenia y entregado a Malta. Los miembros del Parlamento de Malta , el alcalde de La Valetta y otros invitados asistieron a la ceremonia. Véase también Jardín Jardín botánico Parque Referencias
Jardins Hastings

Les Jardins Hastings (en maltais: Ġnien Hastings) sont un jardin public de La Valette, la capitale de Malte. Description Ils se trouvent dans la partie supérieure du Bastion Saint Jean et le Bastion Saint Michel, dans le côté ouest de la porte de la ville. Le jardin offre des vues sur Floriana, Msida, Sliema, et sur l'île Manoel. A l'intérieur du jardin existe un monument placé par la famille Hastings en honneur de Francis Rawdon-Hastings, marquis de Hastings, qui a été gouverneur de Malte. Hastings est mort en 1827 et il est enterré dans le jardin. Autour des jardins Il y a une légende maltaise qui affirme que les Jardins ont été bâtis en seulement 4 heures. Cette légende vient du fait que les maltais sont très travailleurs. Le 22 décembre 2009, une Khatchkar (Croix de pierre) a été présentée dans les jardins Hastings par la communauté arménienne de Malte. La Croix a été faite spécialement en Arménie et livrée à Malte. Les membres du Parlement maltais, le maire de la Valette et d'autres invités ont assisté à la cérémonie. Voir aussi Jardin Jardin botanique Parc Références Portail de Malte Portail des espaces verts
Hastings Gardens

Gli Hastings Gardens sono dei giardini pubblici che si trovano a La Valletta sull'isola di Malta in cima al Bastione di San Giovanni e al Bastione di San Michele, sul lato ovest del City Gate. I giardini offrono una vista sulle città di Floriana, Msida, Sliema e sull'isola Manoel. All'interno dei giardini si trova un monumento realizzato dalla famiglia Hastings in onore di Francesco, marchese di Hastings, che fu governatore di Malta e fu sepolto nel giardino.Il 22 dicembre 2009, nei giardini di Hastings è stato svelato un khachkar della comunità armena di Malta, appositamente fabbricato in Armenia. Il tabellone commemorativo del khachkar dice: Il monumento al Sette giugno, originariamente posto nella piazza di fronte al Palazzo del Gran Maestro, è stato spostato in un deposito nel giugno 2009 dopo che l'inizio dei lavori nella piazza e successivamente spostato, nel 2010, negli Hastings Gardens. Da qui dovrebbe essere trasferito nel nuovo edificio del Parlamento una volta che sarà completato. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Hastings Gardens
Ogrody Hastings

Ogrody Hastings (ang. Hastings Gardens) – ogród publiczny w Valletcie na Malcie. Jest on położony na szczycie Bastionu św. Jana i Bastionu św. Michała, po zachodniej stronie głównej Bramy Miejskiej. Z ogrodu roztacza się widok na Florianę, Msidę, Sliemę, i wyspę Маnoela. W ogrodzie znajduje się pomnik, ustawiony przez rodzinę Hastings na cześć Francisa markiza Hastings, który był gubernatorem Malty. Lord Hastings zmarł w 1827 r. i został pochowany w ogrodzie. Istnieje przekaz, że ogród został zbudowany w ciągu 4 godzin. Ma to obrazować fakt, że Maltańczycy są ludźmi ciężko pracującymi. Jedynym znanym architektem tych ogrodów jest Adriano DeVina. 22 grudnia 2009 roku, płyta wotywna, tzw. chaczkar, została odsłonięta w ogrodach przez armeńską społeczność na Malcie. Wykonano ją specjalnie w Armenii i dostarczono na Maltę. Na ceremonii obecni byli członkowie maltańskiego parlamentu, burmistrz Valletty oraz inni goście. Napis na płycie brzmi: co oznacza W latach 2010–2016, podczas prowadzenia prac renowacyjnych, w ogrodach Hastings znalazł tymczasowe miejsce pomnik Sette Giugno, oryginalnie stojący na placu przed frontem Pałacu Wielkiego Mistrza w Valletcie. Po publicznych konsultacjach, 3 grudnia 2016 roku pomnik powrócił na swoje pierwotne miejsce na placu św. Jerzego w Valletcie. Przypisy Bibliografia Simon Gaul: Malta Gozo & Comino. London: Cadogan Guides, 1998, s. 135. ISBN 1-86011-089-4.
Teatru Manoel

Das Teatru Manoel in Valletta, Malta, ist eine seit 1732 aufführende Bühne. Maltas Nationaltheater gehört zu Europas ältesten Theatern. Es gilt als das drittälteste bespielte Theater der Welt und als das älteste im Commonwealth. Geschichte Der Großmeister Antonio Manoel de Vilhena ließ das Teatru Manoel 1731 nach seinem Willen „zur ehrenvollen Erbauung des Volkes“ bauen. Die Tragödie Merope von Scipione Maffei wurde als erstes Stück am 9. Januar 1732 aufgeführt. Ende des 19. Jahrhunderts wurde das Gebäude als Tanzsaal und im 20. Jahrhundert als Kino genutzt. Im Zweiten Weltkrieg diente es als Schutzraum. 1956 wurde das Theater verstaatlicht. Nach umfangreicher Restaurierung nahm es 1960 als maltesisches Nationaltheater den Betrieb wieder auf. Es ist auf die klassischen darstellenden Künste spezialisiert, doch werden auch Jazz, Folk und Rockkonzerte darin aufgeführt. Architektur Das Teatru Manoel ist bekannt für den ovalen Zuschauerraum, der 1844 in Anlehnung an das venezianische Teatro La Fenice gestaltet wurde. Das Innere des barocken Gebäudes hat 623 Plätze und vier Ränge aus handbemaltem Holz. Die Decke ist mit 22 Karat vergoldet. Uraufführungen im Teatru Manoel (Auswahl) 8. April 2016: The Price of One. Theaterstück von Edward Bond. Chris Cooper (Regie). 26. Januar 2017: Concertino für Gitarre, Cembalo und Orchester von Reuben Pace. Malta Philharmonic Orchestra, Michelle Castelletti (Dirigentin), Johanna Beisteiner (Gitarre), Joanne Camilleri (Cembalo). Einzelnachweise Weblinks Webseite des Teatru Manoel (englisch) Teatru Manoel - Perle des Barocks
Teatro Manoel

El Teatro Manoel (en maltés: Teatru Manoel) tiene fama de ser el tercer teatro más antiguo de Europa aún en funcionamiento, y el teatro más antiguo en la Mancomunidad de Naciones aún activo. Situado en la Calle vieja del teatro (Triq it-Teatru l-Antik), en La Valeta, en la actualidad es el Teatro Nacional de Malta y la sede de la Orquesta Filarmónica nacional de Malta​​ (Orkestra Filarmonika Nazzjonali). En 1731, António Manoel de Vilhena, el gran maestro portugués de los Caballeros de Malta, encargó y personalmente financió la construcción de este edificio central para que sirviera de Teatro Público "para la recreación honesta de la gente", siendo abierto al público en 1732. Originalmente llamado Teatro Pubblico, su nombre cambió a Teatro Reale («Teatro Real») en 1812 y fue rebautizado como Teatru Manoel en 1866. La primera obra que se representó fue Merope, de Maffei. El teatro es una sala pequeña con capacidad para 572 personas,​ con un auditorio ovalado, tres niveles de palcos construidos completamente en madera, decorados con pan de oro y un techo azul pálido con trampantojo que simula una cúpula redonda. Fue construido siguiendo el modelo de los «Teatri all'italiana», muy populares en la época.​ El edificio está catalogado como de Grado 1 por la Superintendencia del Patrimonio Cultural de Malta y también figura en la lista de monumentos protegidos de la Autoridad de Medio Ambiente y Planificación de Malta (MEPA). Véase también Cultura de Malta Teatro Referencias