NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Palazzo Vilhena

Il Palazzo Vilhena, noto anche come Palazzo Magistrale e Palazzo Pretorio, è un palazzo che si trova a Mdina, oggi sede del Museo Nazionale di Storia Naturale di Malta. Storia Il sito dove sorge il Palazzo Vilhena è stato abitato fin dall'antichità come dimostrano i resti di civiltà dell'età del bronzo rinvenuti nella zona. Nel VI secolo a.C. faceva parte di una grande città cartaginese fortificata che fu poi romanizzata dopo il 218 a.C. e nel VIII secolo sul luogo venne probabilmente costruito un forte bizantino, che nel medioevo si trasformò in un castello noto come Castellu di la Chitati. Nel XV secolo le mura interne del castello vennero demolite e negli anni Trenta del Cinquecento la parte restante venne trasformata in un palazzo dal Gran Maestro Philippe Villiers de L'Isle-Adam. A seguito del terremoto di Sicilia del 1693 la struttura venne danneggiata e successivamente venne demolita per costruire la residenza estiva del Gran Maestro António Manoel de Vilhena. La costruzione del nuovo palazzo iniziò nel 1726 su progetto di Charles François de Mondion e venne completata nel 1728. Nel 1837 il palazzo venne utilizzato come ospedale temporaneo durante un'epidemia di colera e nel giugno 1860 venne trasformato in sanatorio dall'esercito britannico. Nel 1890 l'ospedale venne temporaneamente chiuso e servì per breve tempo come caserma per poi esser chiuso definitivamente nel 1907. Nel 1909 venne quindi riaperto da Edoardo VII come ospedale per i malati di tubercolosi con il nome di Connaught Hospital, in onore del principe Arthur, duca di Connaught e Strathearn che aveva donato 800 sterline per l'acquisto di nuove attrezzature per l'ospedale. L'ospedale venne infine chiuso nel 1956. Il 22 giugno 1973 il palazzo è stato inaugurato come Museo Nazionale di Storia Naturale e le sue collezioni comprendono campioni di flora e fauna, fossili, rocce, minerali e diorami che riproducono gli habitat maltesi. L'edificio è stato inserito nell'elenco delle antichità del 1925. Architettura Il Palazzo Vilhena presenta un cortile a forma di U circondato da logge che ricalcano la pianta del castello originario e contiene alcuni resti del palazzo cinquecentesco. La facciata centrale del palazzo contiene il portale principale fiancheggiato da colonne corinzie e sormontato da un rilievo in bronzo di De Vilhena e un altro stemma. L'interno del palazzo ha una pianta irregolare, in netto contrasto con la regolarità e l'equilibrio dell'esterno, e con un cortile interno. Palazzo Vilhena è collegato alla Corte Capitanale, costruita contemporaneamente al palazzo e anch'essa progettata da Mondion, che fungeva da tribunale di Mdina. Il collegamento al palazzo aveva una funzione simbolica che rappresentava che i tribunali erano sotto la giurisdizione dell'Ordine di San Giovanni. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Palazzo Vilhena Collegamenti esterni Sito ufficiale, su heritagemalta.org.
Палац Вільена

Палац Вільена (мальт. Il-Palazz De Vilhena; італ. Palazzo Vilhena), також знаний як Магістерський палац (мальт. Palazz Maġisterjali) і Палаццо Преторіо — французький бароковий палац у Мдіні, Мальта. Він названий на честь Антоніо Маноеля де Вільєни, великого магістра, який його замовив. Він був побудований між 1726 і 1728 роками за проєктами французького архітектора Шарля Франсуа де Мондіона на місці зборів Університету. У 19-му та 20-му століттях палац використовувався як лікарня, а після 1909 року він став знаний як лікарня Коннот. З 1973 року він відкритий для публіки як Національний музей природної історії Мальти. Історія Місце палацу Вільена було заселене з давніх часів. Приблизно у VIII столітті на цьому місці, ймовірно, був побудований візантійський форт, а в середні віки він перетворився на замок, знаний як Кастеллу-ді-ла-Чітаті. Внутрішні стіни замку були зруйновані в 15 столітті, а частина, що залишилася, була побудована як палац великим магістром Філіпом Вільєром де Л'Іль-Адамом у 1530-х роках. Палац називався Palazzo Giuratale, і в ньому розташовувалася цивільна адміністративна рада, знана як Università. Споруда була пошкоджена під час землетрусу на Сицилії 1693 року. 3 листопада 1722 року новообраний великий магістр Антоніо Маноель де Вільена видав наказ про реставрацію та реконструкцію Мдіни. Будівництво нового палацу Вільені почалося у 1726 році і було завершено протягом двох років, у 1728 році. Будівлю спроєктував Шарль Франсуа де Мондіон у стилі французького бароко, який був популярний у паризьких палацах, і була побудована під наглядом мальтійського капомастро Петруццо Дебоно. Архітектура Палац Вільена — велика будівля, яка вважається «чудовим зразком французького бароко». Він має U-подібний передній двір, оточений лоджіями, який повторює план оригінального замку, і, можливо, містить деякі залишки палацу 16 століття, включеного в структуру. На передній двір можна потрапити через ворота, прикрашені гербом Вільени. Центральний фасад палацу містить вишуканий головний дверний отвір, який оточений коринфськими колонами та увінчаний бронзовим рельєфом Де Вільєни та іншим гербом. Планування інтер'єру палацу характеризується нерегулярністю, яка різко відрізняється від закономірності та врівноваженості екстер'єру. Крім того, у будівлі присутній внутрішній двір. Палац Вілена пов'язаний із Корте Капітанале, який був побудований одночасно з палацом і також за проєктом Мондіоном. Ця будівля слугувала судами Мдіни, і її зв'язок із палацом був символічним жестом, щоб передати, що суди перебувають під юрисдикцією Ордену Святого Іоанна. Корте Капітанал зараз є місцем розташування місцевої ради Мдіни. Примітки
Arco di Wignacourt

L'arco di Wignacourt è un arco ornamentale che si trova sull'isola di Malta al confine tra Fleur-de-Lys (un sobborgo di Birkirkara) e Santa Venera. L'arco fu costruito nel 1615 come parte dell'acquedotto Wignacourt, ma fu distrutto durante la Seconda guerra mondiale e successivamente ricostruito nel 2015. Arco originale L'Acquedotto Wignacourt fu costruito tra il 1610 e il 1614 per portare l'acqua dalle sorgenti di Dingli e Rabat alla capitale maltese La Valletta e prende il nome da Alof de Wignacourt, Gran Maestro dell'Ordine di San Giovanni, che ne finanziò in parte la costruzione. Per commemorare la costruzione dell'acquedotto, venne posto un arco nel punto in cui l'acquedotto attraversava la strada che portava da La Valletta a Mdina. L'arco barocco aveva una grande apertura al centro e una più piccola su entrambi i lati ed era decorato con tre gigli, parte dello stemma di Wignacourt e due placche di marmo con iscrizioni in latino. Il 18 aprile 1943 un autocarro della Royal Air Force diretto di notte all'aeroporto di Ta 'Qali, a causa dell'assenza d'illuminazione stradale, colpì l'arco e danneggiò gravemente la facciata rivolta verso Santa Venera. L'arco centrale venne quindi smantellato ma l'arco fu completamente distrutto il 12 febbraio 1944, quando un camion del Royal Army Service Corps colpì le restanti parti della struttura. I resti di pietra furono presumibilmente conservati dagli inglesi ma vennero poi dispersi, a differenza delle due lastre marmoree che furono invece recuperate. Ricostruzione Gli archi superstiti dell'acquedotto Wignacourt sono stati restaurati tra il 2004 e il 2005 e nel 2012 il Comitato amministrativo di Fleur-de-Lys e il consiglio locale di Birkirkara hanno annunciato il progetto per la ricostruzione dell'arco con le stesse dimensioni dell'originale. La ricostruzione dell'arco è durata dal 1º agosto 2014 al novembre 2015 ed è costata 280.000 euro, di cui 100.000 euro sono stati donati dalla Bank of Valletta, 40.000 euro sono stati prelevati dal Fondo per le buone cause e i restanti 140.000 euro sono stati pagati dal Consiglio locale di Birkirkara. L'arco è stato inaugurato il 28 aprile 2016 dal primo ministro Joseph Muscat e dal sindaco di Birkirkara Joanne Debono Grech con il nome di Arco di Wignacourt Arch noto come Fleur-de-Lys Gate. Commemorazioni L'Arco di Wignacourt è raffigurato sulla moneta da 10 euro coniata nel 2015 dalla Banca centrale di Malta per commemorare il 400º anniversario dell'acquedotto e su uno dei due francobolli emessi da MaltaPost. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Arco di Wignacourt
Torre dello Standardo

La Torre dello Standardo (in maltese It-Torri tal-Istandard) è una torre che si trova a Mdina, a Malta, vicino alla porta principale della città e che fa parte delle fortificazioni della stessa. Storia La torre fu costruita dall'Ordine di San Giovanni tra il 1725 e il 1726 sul sito di una preesistente torre medievale, chiamata Torre Mastra o Torre de la Bandiera, e aveva lo scopo di inviare segnali tra Mdina e il resto dell'isola di Malta. Nello specifico veniva acceso un fuoco per avvertire gli abitanti e le torri vicine in caso di attacco dal mare e veniva sparato un colpo di cannone ogni sera prima della chiusura delle porte della città. Come molti altri edifici medievali di Mdina, la torre ha subito dei danni significativi durante il terremoto del 1693 ed è stata infine demolita nel marzo 1725. Al suo posto è stata costruita l'attuale Torre dello Standardo, su progetto dell'ingegnere militare francese Charles François de Mondion. Durante la rivolta maltese del 1798 contro l'occupazione francese di Malta, i ribelli ospitarono sulla torre le bandiere maltesi, napoletane e anche portoghesi quando la marina portoghese venne in aiuto degli insorti. Nell'Ottocento la torre rimase in uso come torre di segnalazione fino ai primi periodi del dominio britannico e successivamente, quando il vicino Palazzo Vilhena venne utilizzato come sanatorio dai militari britannici, venne utilizzata per ospitare il portiere e gli altri operatori del sanatorio. Nel 1888 venne utilizzata come ufficio telegrafico e successivamente è stata una stazione di polizia fino al 2002. Dal marzo 2011 la torre è un centro di informazioni turistiche. La torre, insieme alla parte posteriore della Porta di Mdina, era raffigurata sulla banconota da 5 lire maltesi in circolazione tra il 1989 e il 2007. Architettura Il disegno della Torre dello Standardo è simile alle torri di avvistamento costiere costruite nel XVII secolo dall'Ordine, ma è di costruzione più elegante con elementi decorativi barocchi come modanature e gli stemmi di De Vilhena e della città di Mdina. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Torre dello Standardo
Torre dello Standardo

Torre dello Standardo (malt. it-Torri tal-Istandard) – wieża w Mdinie na Malcie, będąca częścią fortyfikacji miejskich. Została zbudowana przez Zakon św. Jana w 1725 roku na miejscu starszej wieży, a służyła ona do przesyłania sygnałów między Mdiną i innymi częściami Malty. Dziś wieża jest w dobrym stanie i mieści się w niej Centrum Informacji Turystycznej. Historia Wieża Torre dello Standardo została zbudowana w 1725 roku, w czasie rządów Wielkiego Mistrza Antonio Manoela de Vilheny. Autorem projektu był francuski inżynier wojskowy Charles François de Montdion. Projekt obejmował nie tylko budowę wieży, ale również przebudowę w barokowym stylu wejścia do Мdiny. Wieża znajduje się w pobliżu Bramy Miejskiej, głównego wejścia do miasta, i została zbudowana na miejscu średniowiecznej wieży nazywanej Torre Mastra lub Torre de la Bandiera. Wieża Torre Mastra, jak i wiele innych średniowiecznych domów Mdiny, poniosła znaczne szkody w czasie trzęsienia ziemi na Sycylii w 1693. Tak Torre Mastra, jak i Torre dello Standardo służyły do tego samego celu - do przekazywania sygnałów z Mdiny do pozostałej części wyspy Malta. W XIX wieku, kiedy pobliski Pałac Vilhena był używany przez armię brytyjską jako sanatorium, wieża służyła jako dom dla portiera i pozostałej służby sanatorium. W 1888 roku mieściło się tu Biuro Telegrafu. Wieża w końcu przekształcona została w posterunek policji, i służyła do tego celu do 2002 roku, kiedy policja przeniosła się na drugą stronę ulicy, do byłego budynku Maltacom. Wieża, wraz z tylną częścią Bramy Miejskiej, została przedstawiona na banknocie o nominale 5 Lm, który był w obiegu w latach 1989 - 2007. Dziś wieża jest w dobrym stanie i jest używana jako Centrum Informacji Turystycznej. Jest sklasyfikowana jako narodowy zabytek klasy 1, a także ujęta jest w National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod nr. 1457 (wpis 28.06.2013). Budowa Torre dello Standardo zaprojektowana jest podobnie, jak nadmorskie wieże strażnicze: wieże de Redina, które Zakon budował na Malcie w XVII wieku. Ma ten sam podstawowy układ, z dwoma kondygnacjami i ukośną podstawą. Jednak ta wieża ma delikatniejszą konstrukcję niż nadmorskie wieże, ma ozdobne barokowe elementy, takie jak gzymsy, a także tarcze, zawierających herby de Vilheny i miasta Mdina. Wieża ma cylindryczną klatkę schodową z kopułą, i jest ona podobna do znajdującej się w Pałacu Stagno. Podobna znajdowała się również w rozebranej Wieży Gourgion. Przypisy
Ġgantija

Ġgantija (lit. ‘la Torre del Gegant’, en maltès) és una construcció megalítica de l'illa de Gozo, al nord de Malta, erigida als voltants de la meitat del quart mil·lenni (~3500 aC), més antiga, doncs, que Stonehenge i que les piràmides egípcies. Es tracta de dues edificacions generalment interpretades com a temples i envoltades per un mur exterior d'estil ciclopi. La planta d'ambdues construccions és polilobulada, amb cinc lòbuls l'una i quatre en la més petita. A cada banda del corredor d'accés, s'hi obren dos parells de lòbuls, i a l'extrem distal a una de les construccions hi ha un altre lòbul, mentre que a la construcció més petita el lòbul distal no està desenvolupat del tot i és considerat com un nínxol. Juntament amb altres temples megalítics maltesos, fou declarat Patrimoni de la Humanitat per la UNESCO el 1980. Vegeu també Hagar Qim Mnajdra Ta' Ħaġrat Skorba Temples de Tarxien
Ġgantija

Ġgantija [džgantyja], psáno také Ggantija („Věž obrů“), je prehistorický chrám na maltském ostrově Gozo, nejstarší z chrámů megalitické kultury Malty a jeden z nejstarších na světě vůbec. Stavba chrámu se datuje do období 3600–3400 př. n. l. Svatyně je tvořena 2 chrámy: větším jižním (přesněji jihozápadním) a menším severním (přesněji severovýchodním), které jsou mohutnou zdí, jež je obklopuje, spojeny v jeden. Popis Mohutnost chrámu, jeho „nadlidské“ proporce, se odráží i v jeho jméně (prvně je zmiňováno roku 1647), které mu kdysi dal pověrčivý lid. Literatura FREEDEN, Joachim von. Malta und die Baukunst seiner Megalith-Tempel. Darmstadt: Wiss. Buchges., 1993. ISBN 3-534-11012-9. (německy) VANÍČEK, Zdeněk. Neolitické chrámy. Lidé a Země. Leden 1996, roč. 45, čís. 1, s. 38–41. ISSN 0024-2896. Související články Megalitická kultura na Maltě Externí odkazy Obrázky, zvuky či videa k tématu Ġgantija na Wikimedia Commons The Megalitic Temples of Malta – Ġgantija – podrobné informace o chrámu, mapky, fotografie, 3D prohlížení (anglicky, německy) Gozo.gov.mt/Archaelogical Sites Archivováno 17. 6. 2011 na Wayback Machine. – info o chrámu na oficiálních stránkách ostrova Gozo (anglicky, maltsky)
Ġgantija

Ġgantija (Maltesisk: "Kæmpens Tårn") er et tempelkompleks af megalitter, bygget i yngre stenalder på øen Gozo i Middelhavet. Ġgantija-templerne er de tidligste af en række megalit-templer på Malta. Folket der byggede dem opførte de to Ġgantija-templer i yngre stendalder (ca. 3600-2500 f.kr.); templerne er således ca. 5500 år gamle og blandt de ældste menneskeskabte religiøse bygninger. Tillige med andre lignende bygningsværker er disse templer blevet optaget på UNESCOs Verdensarvsliste som de megalitiske templer på Malta. Templerne blev muligvis brugt af en frugtbarhedskult; arkæologer mener at de talrige fund af statuer og statuetter fundet på stedet har forbindelse til en sådan kult. Ifølge den lokale folketro på Gozo blev templerne bygget af en kæmpekvinde, der brugte stedet i religiøst øjemed. Referencer
Ġgantija

Ġgantija je megalitski hramski kompleks na mediteranskom otoku Gozo (dio Malte). Dva hrama Ġgantije na otoku Gozo su poznata kao velike neolitske građevine, podignute za vrijeme mlađeg kamenog doba (oko 3600-2500. pr. Kr.) Sa starošću od više od 6000 godina, Ġgantija hramovi su najstarije građevine na svijetu koje još uvijek stoje, te najstarije vjerske građevine, rađene prije egipatskih piramida i Stonehengea. Hramovi su vjerojatno služili za kult plodnosti, a na nalazištu se nalaze mnoge figurice i statue za koje se vjeruje da su povezane s kultom. Na malteškom jeziku, Ġgantija znači "pripada divovima".
Gigantia

La Gigantia (in maltese Ġgantija; originariamente in lingua italiana anche Torre dei Giganti) è un sito archeologico di Malta. Situati nell'isola minore, Gozo, i templi della Gigantia risalgono circa al 3600-2800 a.C. e sono le più antiche strutture del genere al mondo e le seconde strutture religiose artificiali al mondo dopo Göbekli Tepe, rappresentano il gruppo più esteso dei Templi di Malta. Sito orientato a nord-ovest, ebbe diverse fasi di sviluppo: a: gran tempio a forma di trifoglio; b: aggiunta di due camere laterali; c: tempio minore; d: delimitazione con un cortile curvilineo. Per costruirlo vennero utilizzati monoliti e una specie di muratura a secco, le pietre venivano strofinate con la sabbia in modo che i blocchi aderissero meglio. La muratura era costituita da 2 muri con un'intercapedine riempito di pietrisco. Le aperture erano ben studiate in modo da dare degli effetti luminosi precisi, colpendo in date precise la parte più sacra del luogo. La Gigantia è uno dei Templi megalitici di Malta riconosciuto, per primo, Patrimonio dell'Umanità dall'UNESCO nel 1980. Note Voci correlate Megalito Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Gigantia Collegamenti esterni (EN) Ggantija, su Enciclopedia Britannica, Encyclopædia Britannica, Inc. Gigantia, su archINFORM. (EN) Ġgantija Archaeological Park, su heritagemalta.mt. URL consultato il 5 giugno 2024.
Ġgantija

Ġgantija (wymowa maltańska [dʒɡanˈtiːja]) – stanowisko archeologiczne na wyspie Gozo w Republice Malty, w 1980 roku wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Zachowały się tu dwie megalityczne świątynie, zaliczane do najstarszych wolno stojących budowli na świecie (do odkrycia Göbekli Tepe we wschodniej Anatolii kompleks Ġgantija uważano za najstarsze na świecie świątynie z obrobionych kamieni). Kompleks świątynny w Ġgantija liczy około 5600 lat, przy czym mniejsza ze świątyń powstała około 150 lat później niż większa. Do naszych czasów zachowały się zewnętrzne mury, miejscami sięgające 6 metrów. Na podstawie rozmiarów wapiennych bloków, ważących niekiedy ponad 50 ton, ocenia się, że świątynie były pierwotnie jeszcze wyższe. Świątynie były najprawdopodobniej miejscami prehistorycznego kultu płodności. Świątynia została wpisana na listę National Inventory of the Cultural Property of the Maltese Islands pod numerem 00001. Zobacz też Megalityczne świątynie Malty Przypisy
Ġgantija

Ggantija ("Torre dos Gigantes") é um complexo neolítico, de templos megalíticos na ilha Mediterrânica de Gozo. Os templos Ggantija são os primeiros de uma série de Templos megalíticos de Malta. Seus construtores erigeram os dois templos de Ggantija durante o neolítico (c. 3600-2500 aC), o que torna esses templos velhos de mais de 5500 anos e umas das mais antigas estruturas religiosas humanas do mundo. Templos megalíticos de Malta, juntamente com outras estruturas semelhantes, foram designados Património Mundial da UNESCO, Os templos foram, provavelmente, o seio dum culto da fertilidade; os arqueólogos acreditam que as figuras e numerosas estátuas encontradas no local estão ligadas a esse culto. Segundo o folclore Gozitano local, gigantes construíram esses templos e usaram-nos como locais de culto. Descrição Os templos Ggantija erguem-se no fim do planalto Xagħra, voltados para o sudeste. Na realidade, este monumento megalítico é constituído por dois templos, construídos lado a lado e dentro de um muro de fronteira. O que esta situado a sul é maior e mais velho, datado de, aproximadamente, 3600 aC. Também é o mais bem preservado. Fotos Ver também Mnajdra Ħaġar Qim Ta' Ħaġrat Skorba Tarxien Hypogeum de Ħal-Saflieni Referências Ligações externas «Heritage Malta's Ġgantija page». www.heritagemalta.org «gozo.gov.mt's Ġgantija page». www.gozo.gov.mt «Ġgantija Temple on Google Maps». maps.google.com «Ġgantija Photo gallery». fabrizio.oasi.asti.it
Ggantija

Ggantija, ("Jättens torn") är ett förhistoriskt tempelområde som ligger i önationen Malta på ön Gozo. Templen och ytterligare sex megalitiska tempelbyggnader upptogs på Unescos världsarvslista 1980. Området uppfördes under yngre stenåldern, troligen kring Ggantija / Tarxien perioden (bronsåldern), cirka 3600 f. Kr. Ggantija-templen uppfördes först. Utgrävningar påbörjades redan 1827 och återupptogs under åren 1933–1959. Många av fynden finns på National Museum of Archaeology i Valletta. Bildgalleri Se även Hagar Qim Hal Saflieni Hypogeum Tarxien Temples Referenser Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, Ġgantija, 11 december 2014. Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Ggantija. Hemsida för Ġgantija Gozo-ministeriets hemsida för Ġgantija Ġgantija tempelkarta på Google Maps
Victoria Gate (Valletta)

Victoria Gate (Maltese: Il-Bieb Victoria, Italian: Porta Victoria or Porta Vittoria) is a city gate in Valletta, Malta. It was built by the British in 1885, and was named after Queen Victoria. The gate is the main entrance into the city from the Grand Harbour area, which was once the busiest part of the city. The gate is located between Marina Curtain and St. Barbara Bastion, on the site of the 16th-century Del Monte Gate. Victoria Gate is the only surviving gate within the fortifications of Valletta, since all the other fortified gates were demolished in the 19th and 20th centuries. Today, the only other gate is the City Gate, which was built in 2014 to a modern design. History When Valletta was founded in 1566, a system of bastioned fortifications was built around the city, to a design by the Italian military engineer Francesco Laparelli. The city only had three gates, the main one being known as Porta San Giorgio, and two smaller gates on either side of the city which were known as the Marsamxett Gate and Del Monte Gate. Del Monte Gate (Italian: Porta Del Monte) was built in 1569 to a design by Laparelli, and it was named after Grand Master Pierre de Monte. This gate was located between Marina Curtain and St. Barbara Bastion on the eastern side of the city, facing the Grand Harbour. The area around it became a small marina, and the gate was also called the Marina Gate (Italian: Porta Marina) since it provided access to the city from the marina. The area around the gate bustled with activity, and it included a garden known as Ġnien is-Sultan, the Church of Our Lady of Liesse and the Fish Market. By the late 19th century, the Del Monte Gate became too small since the area around it was the busiest part of Valletta. It was demolished in 1884, and replaced by the larger Victoria Gate. The first stone of the new gate was laid down in 1884 by Governor Arthur Borton, and it was completed and opened to the public in 1885. The gate was designed by the Maltese architect Emanuele Luigi Galizia, and it was named after Queen Victoria. Victoria Gate was extensively restored by the Ministry of Resources and Rural Affairs in 2009 and 2010. Restoration took about six months, and it was directed by the architects Claude Borg and Alexis Inguanez. Throughout the course of restoration, the structure was cleaned, its ditch was rediscovered and restored, its pavements were re-laid, old fixtures were removed and some stonework was repaired. Architecture Victoria Gate consists of a double arched opening with an intersecting vault structure intended to allow traffic to pass through, and two small doors on either side to allow passage for pedestrians. The two arches are surmounted by the coats of arms of Malta and Valletta, and the gate is topped by the British coat of arms. The arch is built in Maltese limestone. The gate originally had a drawbridge and a ditch. The ditch was filled in over the years, but it was uncovered and restored in 2010. References