Djenné-Djeno

Djenné-Djeno is een UNESCO-werelderfgoedlocatie in de Nigervallei in Mali, als deel van de inschrijving Oude steden van Djenné. Letterlijk vertaald als "oud Djenné", is het de oorspronkelijke locatie van Djenné. Het wordt beschouwd als een van de oudste stedelijke centra en bekendste archeologische vindplaatsen in West-Afrika. De site ligt ongeveer 3 km van de moderne stad. Men gelooft dat ze betrokken was bij de handel over lange afstanden en mogelijk bij de domesticatie van Afrikaanse rijst (Oryza glaberrima). Men denkt dat de site een oppervlakte heeft van meer dan 33 hectare. Dit moet echter nog worden bevestigd door verder onderzoek. Met behulp van archeologische opgravingen, voornamelijk door Roderick en Susan McIntosh, is bekend dat de site vanaf 250 v.Chr. tot 900 n.Chr. bewoond was. Voorheen geloofden geleerden niet dat er zich in West-Afrika geavanceerde handelsnetwerken en complexe samenlevingen ontwikkelden totdat handelaren uit het noorden kwamen. Vindplaatsen zoals Djenné-Djeno weerleggen dit echter, aangezien deze tradities in West-Afrika al veel langer floreerden. Men vermoed dat de egalitaire beschaving van Djenné-Djeno werd gesticht door de Mandé-voorouders van de Bozo. Hun bewoning van de site besloeg de periode van de 3e eeuw v.Chr. tot de 13e eeuw n.Chr. Geschiedenis Oorsprong Hoewel Djenné-Djeno tot de oudste stedelijke locaties in het stroomgebied van de Niger behoort, bestond er al rond 900 v.Chr. een soortgelijke nederzetting in Dia, die rond 600 v.Chr. een hoogtepunt bereikte. Mondelinge overleveringen beweren dat Djenné-Djeno werd gesticht door immigranten uit Dia. Fase I Uit koolstofdatering is gebleken dat de eerste mensen zich rond 250 v.Chr. permanent in Djenné-Djeno vestigden. Deze eerste bewoning van de site, die duurde tot 50 n.Chr., staat bekend als Fase I en leverde enkele van de vroegste bewijzen voor ijzerproductie in West-Afrika. Deze beginfase wordt niet in verband gebracht met de Later Stone Age, en er is nooit een bewoning uit deze periode op de site geweest, of er is nooit bewijs voor gevonden. Tot 250 v.Chr. was het gebied rond Djenné-Djeno onbewoond of slechts bezocht door nomadische groepen die er korte tijd verbleven. Geomorfologische gegevens tonen aan dat de regio destijds grotendeels uit moerasland bestond. Groepen begonnen het gebied pas permanent te bewonen na een droge periode waarin de jaarlijkse overstromingen afnamen en de omvang van de moerassen afnam. Faunaresten op de site van deze bezetting omvatten meerval en Nijlbaars, maar vooral rundvee, wat leidt tot de veronderstelling dat deze eerste fase mogelijk verband houdt met jager-verzamelaars of pastorale bestaanswijzen. Men gelooft dat deze mensen rijstbouwers zouden kunnen zijn geweest, ook al is er nog geen definitief bewijs gevonden. Saharaanse aardewerkstijlen lijken op het oudste aardewerk dat in Djenné-Djeno is gevonden. Fase II Fase II wordt gedefinieerd door een grotere bevolking en definitief bewijs voor de massaproductie van rijst. De grenzen van de site breidden zich in deze periode uit, mogelijk tot een oppervlakte van 100.000 m² of meer. Andere ontwikkelingen omvatten permanente leemsteen-architectuur, waaronder een stadsmuur, waarschijnlijk gebouwd in de tweede helft van het eerste millennium na Christus met behulp van de cilindrische lemsteentechnologie, die 3,7 meter breed was aan de basis en bijna twee kilometer rond de stad liep. Hieruit wordt afgeleid dat de domesticatie van rijst mogelijk heeft geleid tot een hogere bevolking, of dat hogere bevolkingen hebben geleid tot de domesticatie van rijst in deze periode. Latere fasen Fase III dateert van ongeveer 300 tot 900 n.Chr., en men denkt dat de bevolking zelfs nog groter was vanwege de dichtbezette begraafplaatsen. De site leverde ook bewijs voor een intensievere bewoning door diepe bewoningslagen in de huizen, mogelijk van meerdere generaties. Een verschuiving van handelsroutes droeg bij aan de groei van deze bevolking, onder meer door het aantrekken van immigranten uit Dia. Rond 800 n.Chr. huisvestten Djenné en omgeving ongeveer 50.000 mensen. Omdat er geen bewijs is voor een vierde fase, wordt verwacht dat de stad tegen het einde van Fase III een langzame bevolkingsafname onderging en uiteindelijk werd verlaten. Er is echter nog weinig bekend over de reden waarom deze afname plaatsvond. Tegen het einde had de bewoning van de site een grote traanvormige heuvel (bekend als een tell) gecreëerd, die bestond uit laag na laag van bewoning die zich in de loop van de tijd had opgebouwd. Deze tell was omringd door 69 heuveltjes, en gecreëerd door de mensen door het bouwen en herbouwen van hun huizen. Gedurende de bewoning van de site zijn er overvloedig potscherven gevonden. Landbouw en stedelijke organisatie De binnendelta van de Niger was een ideale locatie voor de productie van basisproducten zoals rijst, gierst en groenten vanwege de voorspelbare overstromingen en zomerregens. Velen geloven dat dit gebied de leider was in de domesticatie van Afrikaanse rijst, maar er is meer onderzoek nodig. Daarnaast is er bewijs voor de teelt van gedomesticeerde runderen, schapen en geiten op de locatie. Het land rondom Djenné-Djeno leende zich voor dergelijke hoogproductieve gewassen vanwege de mix van hoogland- en overstromingsvlaktegronden op verschillende hoogtes die de rijstteelt met overstromingswater mogelijk maakte. Bovendien ligt Djenné-Djeno in de directe nabijheid van het duinlandschap, wat de nodige recreatie mogelijk maakt die nodig is om vee in overstromingsvlakte-omgevingen te houden. Over het algemeen zorgden de gediversifieerde voedselbronnen voor voedselzekerheid die permanente vestiging in een regio met een wisselvallig klimaat mogelijk maakte. Men gelooft dat deze voedselproductie, vooral die van Afrikaanse rijst, een van de belangrijkste bijdragen leverde aan de bevolkingsgroei in Djenné-Djeno en dat deze op grote schaal werd geëxporteerd naar nabijgelegen centra, waaronder Timboektoe. Het stedelijk complex Djenné-Djeno bestaat uit 40 heuvels binnen een straal van vier kilometer. De configuratie van de heuvels hielp gesegmenteerde gemeenschappen om de ecologische uitdagingen te overwinnen die werden veroorzaakt door de onvoorspelbare weerpatronen die kenmerkend zijn voor Midden-Niger. Het feit dat de heuvels niet aan elkaar vastzaten, stelde gemeenschappen in staat hun handel te specialiseren, terwijl de relatieve nabijheid van de heuvel de uitwisseling van goederen en diensten tussen deze gemeenschappen vergemakkelijkte. Er wordt aangenomen dat in Djenné-Djeno, in plaats van een heersende elite, de macht verdeeld was tussen bedrijfsgroepen en dit te zien is aan de geclusterde organisatie op de locatie. Dit betekent dat Djenné-Djeno, in tegenstelling tot plaatsen als Egypte, niet sterk gelaagd was en er is nooit bewijs gevonden voor een zeer rijke heersende klasse. Deze stedelijke configuratie stimuleerde vreedzame wederkerigheid tussen de gemeenschappen, wat er op zijn beurt toe leidde dat de gemeenschappen zich verder specialiseerden, wat leidde tot de welvaart van de gemeenschap als geheel. Er wordt verondersteld dat er clusters waren met mensen van vergelijkbare etnische groepen en ambachtsspecialisaties, wat de stad geschikt zou maken voor uitgebreide handel en groei. Handel Djenné-Djeno groeide waarschijnlijk tot zo'n omvang als gevolg van regionale en lokale handel. Jarenlang werd aangenomen dat complexe samenlevingen, kunst en handel over lange afstanden naar deze regio kwamen met de Arabische aankomst in de 7e en 8e eeuw. Archeologisch bewijs ondersteunt echter dat Djenné-Djeno deel uitmaakte van een pre-Arabisch trans-Sahara handelsnetwerk. Er is verondersteld dat de stad groeide als handelscentrum vanwege de ligging in het zuidelijke deel van het landbouwproductieve gebied van de delta. Het was waarschijnlijk dat de rijst die in deze regio werd geproduceerd waardevolle handelswaar zou zijn geweest voor trans-Saharaanse goederen zoals zout, koper en gedroogde vis. Djenné-Djeno zou een uitstekende middenweg zijn geweest tussen handelaren uit Noord-Afrika en het Middellandse Zeegebied en andere delen van sub-Sahara Afrika. Ongetwijfeld heeft de nabijheid van andere grote stedelijke centra zoals Timboektoe ook geholpen dit handelsnetwerk te bloeien. Specifiek zijn de glazen kralen die op de site zijn gevonden. Gedateerd op een periode zo vroeg als de 3e eeuw v.Chr., lijken ze afkomstig te zijn uit Azië via het Middellandse Zeegebied van West-Azië. Koperen ornamenten zijn ook gevonden in vroege Fase II-afzettingen, wat aantoont dat deze handelsnetwerken dateren van vóór dat eerder werd gedacht. Deze ontdekkingen ondersteunen het bestaan van sporadische contacten tussen West- en Noord-Afrika gedurende het eerste millennium na Christus. Terracottabeeldjes Sommige van de interessantere klei-artefacten beginnen in Fase II met terracotta-beeldjes en voorstellingen van mensen en dieren op aardewerk. Deze beeldjes zijn belangrijk voor het begrip van Fase II omdat ze mede het eerste bewijs leverden voor grootschalige rijstteelt en bevolkingsgroei. Al deze kenmerken worden vaak geassocieerd met complexe samenlevingen op staatsniveau. Er wordt aangenomen dat deze artefacten een rituele functie hadden in plaats van een huishoudelijke functie. Eén mensenbeeldje in het bijzonder was aanleiding tot veel debat. Het werd gevonden op de vloer van een huis temidden van kleine kommen vol vermoedelijke offergaven. Twee andere zijn in een soortgelijke context gevonden op 11 kilometer afstand van de site Djenné-Djeno en er wordt verondersteld dat het representaties zijn van een huisgeest, aangezien bekend is dat er in het gebied tot in de 20e eeuw voorouderlijke cultussen hebben gebloeid. Zie ook Geschiedenis van Mali Ounjougou, archeologische vindplaats in Mali