NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Asia-Pacific Economic Cooperation

De Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC), in Nederlands: Azië-Pacifische Economische Samenwerking is een organisatie van landen in Azië-Pacific, dat zijn de landen die aan de Grote Oceaan grenzen. Het doel van de APEC is het stimuleren van economische groei, samenwerking, handel en investering in de regio. De APEC is in 1989 opgericht. Besluiten worden door middel van consensus genomen. Op het ogenblik zijn 21 landen lid van deze gemeenschap. Leden Australië (1989) Brunei (1989) Canada (1989) Indonesië (1989) Japan (1989) Zuid-Korea (1989) Maleisië (1989) Nieuw-Zeeland (1989) Filipijnen (1989) Singapore (1989) Thailand (1989) Verenigde Staten (1989) China (1991) Hongkong (1991) Taiwan (1991) Mexico (1993) Papoea-Nieuw-Guinea (1993) Chili (1994) Peru (1998) Rusland (1998) Vietnam (1998) Oprichting Het idee van een organisatie voor landen aan de Grote Oceaan kwam van toenmalige Australische eerste minister Bob Hawke. De oprichtende leden zijn Australië, Brunei Darussalam, Canada, Indonesië, Japan, Korea, Malaysië, Nieuw-Zeeland, de Filipijnen, Singapore, Thailand en de Verenigde Staten. Locaties voor jaarlijkse topconferenties Externe link (en) Officiële website
APEC

APEC (Asia-Pacific Economic Co-operation, pol. Wspólnota Gospodarcza Azji i Pacyfiku) – luźny układ integracyjny dotyczący współpracy gospodarczej krajów Azji i regionu Pacyfiku, powołany w 1989 r. w Canberze podczas nieformalnego spotkania 6 państw członkowskich ASEAN i Australii, Nowej Zelandii, Kanady, USA, Japonii i Korei Południowej. Sekretariat APEC został utworzony w 1993 roku i znajduje się w Singapurze. Szczyt APEC organizowany jest corocznie od 1993. APEC nie jest organizacją międzynarodową (taką jak Unia Europejska), ani także nie zamierza o taki status się ubiegać. Współpraca w ramach tego układu opiera się wyłącznie na deklaracjach politycznych, tak więc podmiotami APEC są gospodarki państw. Deklaracje zasadniczo są przyjmowane podczas odbywających się co roku posiedzeń szefów państw i rządów oraz odrębnych posiedzeń państw członkowskich. W kręgu państw APEC nie są zawierane żadne umowy państwowe. Działalność APEC opiera się na podejmowaniu konsensusu wyłącznie w kwestiach spornych. Cele APEC: znoszenie barier celnych współpraca technologiczna dążenie do ściślejszej integracji gospodarczej popieranie wzrostu gospodarczego i sprawiedliwego rozwoju Wyżej wymienione cele współpracy gospodarczej zostały określone w deklaracji politycznej z 15 listopada 1994 podczas drugiego posiedzenia szefów państw w indonezyjskim Bogor. Istotę funkcjonowania APEC odzwierciedla strategia przyjęta podczas posiedzenia szefów państw lub rządów 19 listopada 2005 w Pusan. Dokument ten uwzględnia oprócz liberalizacji obrotów towarowych, także możliwość tworzenia odrębnych stref wolnego handlu. Członkowie APEC Do APEC należy 21 państw: kraje założycielskie (1989) Australia Brunei Kanada Indonezja Japonia Korea Południowa Malezja Nowa Zelandia Filipiny Singapur Tajlandia Stany Zjednoczone kraje przyjęte w 1991 Chiny Hongkong Chińskie Tajpej kraje przyjęte w 1993 Meksyk Papua-Nowa Gwinea kraje przyjęte w 1994 Chile kraje przyjęte w 1998 Peru Rosja Wietnam Osiągnięcia APEC Podstawowym osiągnięciem jest znaczący wzrost wymiany towarowej oraz przypływu inwestycji. Łączna wartość eksportu towarów APEC zwiększyła się z 1,5 bln dol. w 1992 do niemal 4,5 bln dol. (2005). Natomiast łączna wartość importu towarów wzrosła w tym samym okresie z ok. 1,5 do 5 bln dol. Największymi odbiorcami bezpośrednich inwestycji zagranicznych w 1995 były: USA (58,77 mld dol.), Chiny (37,52 mld dol.), Australia (11,97 mld dol) i Singapur (11,54 mld dol.). Z kolei największymi odbiorcami bezpośrednich inwestycji zagranicznych w 2005 były: Chiny i Hongkong (odpowiednio 72,41 i 35,90 mld dol.), USA (99,44 mld dol.), a także Kanada (33,82 mld. dol). Coroczne spotkania na szczycie Bibliografia Najnowsza historia świata tom 4 1995–2007 – Artur Patka, Jan Rydel, Janusz Józef Węc Sandra Buckley: The Encyclopedia of Contemporary Japanese Culture, Taylor and Francis, 2009, ISBN 978-0-415-48152-6. Linki zewnętrzne Oficjalna witryna internetowa APEC (ang.)
Cooperarea Economică Asia-Pacific

Cooperarea Economică Asia-Pacific (APEC) este un forum al unui grup format din 21 de țări care au ieșire la Oceanul Pacific, reprezintă aproximativ 60% din economia mondială, și care poartă discuții pe tema economiei regionale, cooperării, comerțului și investițiilor (Banca Mondială). Activitățile includ întâlniri ale ministerelor țărilor membre, pe tot parcursul unui an și sunt coordonate de Secretariatul APEC. Organizația conduce întâlnirile liderilor economici APEC, un summit anual la care participă șefi de guverne ai tuturor membrilor APEC cu excepția China Taipei, care este reprezentată de un oficial de rang ministerial. Locul în care are loc summitul se schimbă prin rotație între economiile membre și există o tradiție care implică purtarea de către liderii participanți a unor costume naționale ale țării gazdă. Summitul APEC Rusia 2012 a avut loc la Vladivostok între 1-8 septembrie 2012. Economiile membre A fondat organizația în 1989: Australia Brunei Canada Indonezia Japonia Coreea de Sud Malaysia Noua Zeelandă Filipine Singapore Thailanda Statele Unite ale Americii S-a înscris în 1991: China Hong Kong, China Taiwan S-a înscris în 1993: Mexic Papua Noua Guinee S-a înscris în 1994: Chile S-a înscris în 1998: Peru Rusia Vietnam Reuniuni anuale Lista completă a reuniunilor la nivel înalt organizate anual este următoarea, în care țara care găzduiește summitul este aleatorie între membri: Legături externe en Vietnam - US trade Arhivat în 27 septembrie 2007, la Wayback Machine. en Asia-Pacific Economic Cooperation, situl web aficial al organizației en APEC 2007 Arhivat în 19 noiembrie 2010, la Wayback Machine., situl web oficial al organizației pentru întâlnirea din 2007 en Congressional Research Service (CRS) Reports regarding APEC Arhivat în 21 septembrie 2007, la Wayback Machine.
Azijsko-pacifiško gospodarsko sodelovanje

Azijsko-pacifiško gospodarsko sodelovanje, Azijsko-pacifiško gospodarsko združenje ali Azijsko-pacifiško sodelovanje (angleško Asia-Pacific Economic Cooperation, kratica APEC) je mednarodna organizacija, ki združuje 21 držav. Te države ustvarijo polovico svetovnega BDP. Cilj združenja je izboljšati gospodarske in politične odnose med državami članicami. To je mednarodno območje proste trgovine, organizacija je bila ustanovljena leta 1989, najprej v Canberri v Avstraliji, zdaj pa ima sedež v Singapurju. Leta 1989 je bilo ustanovnih članov dvanajst: Avstralija Brunej Kanada Indonezija Japonska Južna Koreja Malezija Nova Zelandija Filipini Singapur Tajska ZDA Leta 1991 pridružene članice: Hongkong Ljudska republika Kitajska Tajvan Leta 1993 pridruženi članici: Mehika Papua Nova Gvineja Leta 1994 pridružena članica: Čile Leta 1998 pridružene članice: Peru Rusija Vietnam Letna srečanja Vsako leto v okviru azijsko-pacifiškega gospodarskega sodelovanja poteka vrh, na katerem se sestanejo vsi voditelji, da bi razpravljali o rešitvah gospodarske trgovine. Gosti ga ena od sodelujočih držav članic: Sklicevanja Zunanje povezave Uradno spletno mesto
Азійсько-Тихоокеанське економічне співробітництво

Азійсько-Тихоокеанське економічне співробітництво (англ. The Asia-Pacific Economic Cooperation, скорочено АТЕС, англ. APEC) — форум економік Тихоокеанського узбережжя. Заснований у 1989 році з метою сприяння тіснішій економічній співпраці та вільній торгівлі держав Азійсько-Тихоокеанського регіону. Аналог таких утворень як Європейський Союз та Північноамериканської зони вільної торгівлі, що існують в інших регіонах світу. Наразі до кооперації входять 21 економіка. Частка держав-членів становить 40,5 % планетарного населення, 54,2 % ВВП та 43,7 % міжнародної торгівлі. Щорічно відбувається форум держав-членів на рівні глав урядів, місце зустрічі чергується поміж всіма державами. Специфічною особливістю є дрес-код — національні костюми держави господаря. Економіки-учасниці До АТЕС входить 21 член, це більшість з-поміж держав, що омиваються Тихим океаном. Організація є однією із небагатьох куди входить Тайвань (хоча й під кострубатою назвою Китайський Тайбей), при цьому за цілковитої згоди материкового Китаю. Та на догоду Піднебесній щодо членів використовується термін «економіки-учасниці» замість звичнішого «держави-учасниці». Індія, попри те що не омивається Тихим океаном також робила запит щодо членства в організації. Попервах її заявку підтримали США, Японія та Австралія. Але з низки причин її не прийняли до організації, та було оголошено про мораторій на прийняття нових членів до кінця 2010 року. Окрім Індії, ще з десяток держав висловили бажання приєднатися. Зокрема: Монголія, Пакистан, Лаос, Бангладеш, Коста-Рика, Колумбія, Еквадор. Також Гуам, за прикладом Гонконгу та Китаю намагається стати повноправним членом окремим від США. Принципи діяльності Рівноправне партнерство; Схильність до відкритого діалогу й досягнення консенсусу у обговоренні найважливіших проблем; Взаємовигода економічного співробітництва з урахуванням країн, що розвиваються. Організаційна структура Зустрічі на вищому рівні Міністерські зустрічі Зустрічі старших посадових осіб Група видатних діячів Тихоокеанський діловий форум Комітет торгівлі та інвестицій Бюджетно-адміністративний комітет Робочі групи Секретаріат Економічний комітет Саміти Щорічні зустрічі на високому рівні лідерів держав АТЕС: Див. також Рада Тихоокеанського економічного співробітництва Саміт АТЕС 2011 Примітки Література А. М. Копистира. Азійсько-тихоокеанське економічне співробітництво // Українська дипломатична енциклопедія: У 2-х т. / Редкол.: Л. В. Губерський (голова) та ін. — К.: Знання України, 2004. — Т. 1. — 760 с. — ISBN 966-316-039-Х Посилання Азійсько-Тихоокеанське економічне співробітництво [Архівовано 4 січня 2018 у Wayback Machine.] // ВУЕ Азійсько-Тихоокеанське економічне співтовариство // Митна енциклопедія : у 3 т. / редкол.: І. Г. Бережнюк (відп. ред.) та ін. ; Держ. НДІ мит. справи. — 2-ге вид. — Хм. : ПП Мельник А. А., 2014. — Т. 1 : А — З. — 592 с. — ISBN 978-966-346-853-2.
Ilham Tower

Ilham Tower, also known as Ilham Baru Tower and IB Tower is a 58-storey, 274-metre-tall skyscraper in Kuala Lumpur, Malaysia. It is Malaysia's seventh tallest building. The design of Ilham Tower is the outcome of an extensive and meticulous form-finding process. Its diagonal exoskeleton, which includes triangulated concrete frames and external trusses, contrasts with the elegant glazing that forms part of the building's structural facade. The architecture of Ilham Tower, characterized by its dramatic lines and form, is poised to become a city landmark. The tower comprises 33 floors of office suites and 22 floors of serviced apartments, totaling a gross floor area of 93,000 m2 (1,000,000 sq ft). Additionally, Ilham Tower provides parking facilities for both employees and visitors. MACC seizure of Ilham Tower On 18 December 2023, the Malaysian Anti-Corruption Commission (MACC) seized Ilham Tower as part of its investigation into the Pandora Papers, which surfaced in 2021. The inquiry extended to the financial dealings of several entities, including Ilham Tower Sdn Bhd, a majority-owned subsidiary of Ilham Baru Sdn Bhd. Ilham Baru Sdn Bhd is controlled by Na’imah Abdul Khalid and her two sons, Mohammed Amin Zainuddin Daim and Muhammed Amir Zainuddin Daim. They are the wife and sons of former Malaysian finance minister Daim Zainuddin. Access Ilham Tower is within walking distance from Persiaran KLCC and Ampang Park metro stations. See also List of tallest buildings in Malaysia List of tallest buildings in Kuala Lumpur References External links Official website Facts of Ilham Baru Tower - The Skyscraper Center
Ilham Tower

La Ilham Tower (también conocida como Ilham Baru Tower o IB Tower) es un rascacielos de estilo neofuturista situado en la calle Jalan Binjai de Kuala Lumpur (Malasia). La torre tiene 58 plantas y una altura de 274 metros.​ Fue completada en 2015 y es el séptimo edificio más alto de Kuala Lumpur.​ El diseño de la Ilham Tower es el resultado de un cuidadoso proceso de búsqueda de la forma. Detrás de su exoesqueleto diagonal, que incluye grandes marcos triangulares de hormigón y celosías exteriores, se encuentra un elegante acristalamiento insertado en la estructura del edificio. La arquitectura de la Ilham Tower, con sus características líneas, pretende ser un «brindis» a la ciudad. Alberga treinta y tres plantas de oficinas y veintidós plantas de apartamentos con servicios, que suponen una superficie total de unos 90 000 m².​ La torre tiene aparcamiento para los trabajadores y visitantes.​ Véase también Anexo:Edificios más altos de Kuala Lumpur Anexo:Edificios más altos del Sudeste Asiático Referencias Enlaces externos Sitio web oficial
TAR EC College

TAR EC College, abbreviated as TAR EC, is a non-profit, private early childhood education college in Malaysia, registered with Ministry of Higher Education (MOHE). It is located in Setapak, Kuala Lumpur, adjacent to Tunku Abdul Rahman University College Kuala Lumpur Main Campus. The institute was established in 1993 and was the only private and non-profit institution of higher learning, concentrating solely on pre-school teachers’ training in Malaysia. Over the past 19 years, more than 2,500 pre-school teachers have graduated from the institute. On 1 November 2015, TAR EC College signs a Memorandum of Understanding (MOU) with National Pingtung University (NPTU), Taiwan to allow graduates from early childhood education further studies in this university. The institute also have partnership with professional bodies such as Early Childhood Care and Education Council and Association of Professional Early Childhood Educators Malaysia. Mission & Aim Mission TAR EC College focuses on child advocacy in three dimensions: Enabling every child regardless of background, to have access to quality education - made possible when the teacher is trained and qualified; Quality early childhood education is on the right pedagogy; and Right pedagogy implies the right methodology. Aim TAR EC College aims to raise the professional standard of early childhood practitioners and to ensure that our educators are trained and qualified professionals with: Strong knowledge based on the child, including appropriate learning experiences, assessment and evaluation; Skills and competencies to relate to children; and Attitude and interest in the development of early childhood education Programmes TAR EC College currently have following programmes: Diploma in Early Childhood Education Diploma in Early Childhood Special Education Basic Child Care Course or Kursus Asuhan dan Didikan Kanak-Kanak PERMATA (KAP) - Accredited by the Jabatan Kebajikan Masyarakat Malaysia (JKMM) from the Ministry of Women, Family and Community Development to conduct this course in accordance with the Childcare Centers Act 1984, Regulations 41 & Regulations (Institutional) 1985 Partner Institution Malaysia Universiti Tunku Abdul Rahman Quest International University Perak Taiwan National Pingtung University United Kingdom University College Birmingham University of Gloucestershire References External links Official TAR EC College Website Universiti Tunku Abdul Rahman (Partner Institution)
List of secondary schools in Singapore

This is a list of secondary schools in Singapore. Most secondary schools offer a four-year "express course", or a "special course" for Special Assistance Plan (SAP) schools, as well as a five-year "normal course", all of which lead to the Singapore-Cambridge GCE Ordinary Level (O-Levels) examinations. Students in the normal stream may instead sit for the Singapore-Cambridge GCE Normal Level examinations, either NA-Levels or NT-Levels, in their fourth year and continue along their respective post-secondary pathways. These students are however not eligible to enter junior colleges (JCs) to pursue the Singapore-Cambridge GCE Advanced Level (A-Levels), but typically progress to vocational schools such as polytechnics or the Institute of Technical Education (ITE). Some schools also offer a six-year Integrated Programme (IP) for more academically inclined students. This pathway leads directly to the A-Levels examinations or the International Baccalaureate Diploma (IB), bypassing the O-Levels entirely. Depending on results, these qualifications allow for direct admission into universities. In 2019, the Ministry of Education (MOE) announced that 2026 would be the final examination year for the O-Levels, NA-Levels and NT-Levels. From 2027, all Secondary 4 students will instead take the Singapore-Cambridge Secondary Education Certificate (SEC), which consolidates the three qualifications into a single certificate. This change aligns with the removal of secondary school streaming from 2024, which had previously divided students into separate academic tracks, and was introduced to promote social mobility and reduce elitist perceptions within the education system. There are also different types of secondary schools in Singapore, depending on their links with the government based on the school's history. Autonomous schools have relatively more autonomy as compared to other government-run secondary schools to plan their own curriculum and activities. However, such schools may charge additional, miscellaneous fees on top of the regular school fees paid by all students attending government or government-aided schools. Independent schools are granted complete autonomy to its own school curriculum, programmes and school fees, the latter of which are significantly higher than government schools. Since the start of the 21st century, a number of secondary schools in Singapore have undergone mergers due to falling birth rates and demographic shifts. Overview Current mainstream schools Current religious schools Christian schools Madrasahs Special schools specifically for NT students Secondary schools for individuals with special needs See also List of schools in Singapore References External links School Information Service
Kellie’s Castle

Kellie’s Castle (auch Kellie’s Folly) ist ein Schloss in Batu Gajah, Distrikt Kinta, Perak in Malaysia am Sungai Raya (Raya River), einem kleinen Bach am Kinta River. Das unvollendete und in Teilen zerstörte Herrenhaus wurde für den schottischen Kautschuk-Pflanzer und Zinn-Unternehmer William Kellie-Smith gebaut. Es ist heute eine Touristenattraktion. Der Bauherr und sein Schloss William Kellie Smith (1870–1926) wurde 1870 in Kellas am Moray Firth in Schottland geboren und kam 1890 als Bauingenieur nach British Malaya. Er schloss sich der Vermessungsfirma von Charles Alma Baker an, der die Landesregierung die Rodung von 9000 Hektar Wald in Batu Gajah genehmigt hatte. Mit den beträchtlichen Gewinnen, die er aus seiner Geschäftsbeziehung mit Baker erzielt hatte, kaufte Smith 1000 Hektar Dschungelland im Bezirk Kinta, begann mit dem Pflanzen von Gummibäumen und versuchte sich im Zinnbergbau. Später nannte er sein Landgut Kinta Kellas nach seinem heimischen Bauernhof Easter Kellas. Smith war auch Eigentümer der Kinta Kellas Tin Dredging Company. Nachdem sein Vermögen gemacht worden war, kehrte er nach Hause zurück, um seine schottische Geliebte Agnes zu heiraten, und brachte sie 1903 nach Malaya. Sie hatten im folgenden Jahr eine Tochter namens Helen. 1909 baute Smith seine erste Villa Kellas House, die sogar am 15. September 1911 in der London-Financier-Zeitung erwähnt wurde. Berichten zufolge handelt es sich bei dem Gebäude entweder um ein Geschenk für seine Frau oder um ein Zuhause für seinen Sohn. Die Fertigstellung scheiterte am Ausbruch der Spanischen Grippe unter den Bauarbeitern, die fast alle starben. Smith war nach Portugal gereist, um persönlich eine Aufzugsanlage für das sechsstöckige Gebäude zu kaufen. Auf der Überfahrt starb er an einer Lungenentzündung. Seine Familie kehrte nach Schottland zurück. Weblinks Einzelnachweise
Kellie's Castle

Kellie's Castle (sometimes also called Kellie's Folly) is an unfinished castle located in Batu Gajah, Kinta District, Perak, Malaysia. The unfinished, ruined mansion was built by the Scottish planter William Kellie-Smith. According to differing accounts, it was either a gift for his wife or a home for his son. Kellie's Castle is situated beside the Raya River (Sungai Raya), which is a small creek to the Kinta River. Background William Kellie-Smith (1870–1926) was born in 1870 in Kellas, Moray Firth, Scotland. In 1890, at the age of 20, he arrived in Malaya as a civil engineer. He joined Charles Alma Baker's survey firm, who had won concessions from the state government to clear 9,000 hectares of forests in Batu Gajah, Perak. With the substantial profits made from his business venture with Baker, Kellie-Smith bought 1,000 acres (405 ha) of jungle land in the district of Kinta and started planting rubber trees and dabbled in the tin mining industry. In time, he named his estate "Kinta Kellas" after his home farm, "Easter Kellas". Kellie-Smith went on to own the Kinta Kellas Tin Dredging Company as well. With his fortune made, he returned to Scotland to marry, and he brought his wife, Agnes, to Malaya in 1903. They had a daughter the following year. History Construction on a mansion called Kellas House started in 1910. With the birth of a son in 1915, Kellie-Smith began planning for a huge castle with Moorish, Indo-Saracenic, and Roman designs. He brought in 70 craftsmen from Madras, India, and all the bricks and marble were also imported from India. The plan included a four-floored building with 14 rooms and an elevator (Malaya's first). It also showed underground tunnels, secret rooms, a tennis court, a wine cellar, and hidden stairways. In 1918, a virulent strain of Spanish flu struck the workmen. When they approached Kellie-Smith to build a temple nearby, he readily agreed. In return for his generosity, they built a statue of him beside the other deities on the temple wall. It is believed that a tunnel was built to the temple from the castle. Descendants of the Tamil labourers brought over to Malaya to work on the mansion still live nearby. Kellie-Smith died at the age of 56 of pneumonia during a short trip to Lisbon, Portugal, in 1926. His wife was devastated and decided to move back to Scotland; construction on the castle was never completed, and the structure was left abandoned in the jungle. In the end, Kellas House, later known as "Kellie's Folly", or "Kellie's Castle", was sold to the British company Harrisons and Crosfield. Nowadays, Kellie's Castle is a local tourist attraction. It was used as a setting in the 1999 film Anna and the King and in 2001's Skyline Cruisers. In 2015, it was the site of the first-ever 24-hour comic challenge in a castle. See also List of tourist attractions in Perak References External links Cameron Highlands Malaysia – Kellie's Castle