NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Muzeum Narodowe Centrum Sztuki Królowej Zofii

Muzeum Narodowe Centrum Sztuki Królowej Zofii (znane też jako Muzeum Królowej Zofii, hiszp. Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Museo Reina Sofía) – muzeum sztuki mieszczące się w Madrycie. Muzeum znajduje się w dawnym gmachu Hospital General. Stała ekspozycja znajduje się na drugim i czwartym piętrze. Są tam m.in. sale poświęcone twórczości Pabla Picassa, Salvadora Dalego i Joana Miró. W kolekcji muzeum są m.in. takie obrazy jak Guernica, Pejzaż z Cadacués i Wypadek. Muzeum zostało oficjalnie otwarte 10 września 1992 roku. Główny budynek muzeum to XVIII-wieczny szpital. Muzeum jest poświęcone przede wszystkim sztuce hiszpańskiej ale znajdują się w nim także nieliczne pracy artystów niehiszpańskich, takich jak Robert Delaunay, Yves Tanguy, Man Ray, Jacques Lipchitz, Lucio Fontana i Yves Klein. W budynkach muzeum znajduje się także biblioteka artystyczna, której kolekcja liczy ponad 100 tysięcy książek, 3,500 nagrań dźwiękowych i prawie 1000 nagrań wizualnych. Historia Gmach muzeum, znany jako edificio Sabatini, to dawny Hospital General de Madrid, neoklasycystyczny budynek z XVIII wieku zaprojektowany przez Joségo de Hermosillę i kontynuowany przez Francesca Sabatiniego. Po restauracji rozpoczętej w 1980 roku pod kierunkiem Antonia Fernándeza Alby obiekt otwarto w kwietniu 1986 roku jako Centro de Arte Reina Sofía, przeznaczone początkowo na wystawy czasowe. Na mocy dekretu królewskiego (Real Decreto 535/1988) z 27 maja 1988 roku placówkę przekształcono w muzeum państwowe pod nazwą Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía. Dla publiczności, wraz ze stałą kolekcją przejętą z dawnego Museo Español de Arte Contemporáneo, otwarto je 10 września 1992 roku. W 1999 roku rozpisano międzynarodowy konkurs na rozbudowę muzeum, który wygrał francuski architekt Jean Nouvel. Nowy gmach (edificio Nouvel) otwarto we wrześniu 2005 roku, zwiększając powierzchnię muzeum o ponad 60%, do 84 048 m². W latach 2008–2023 dyrektorem muzeum był Manuel Borja-Villel. W czerwcu 2023 roku jego następcą został Manuel Segade. Reina Sofía należy do najczęściej odwiedzanych muzeów sztuki w Hiszpanii. W 2024 roku odwiedziło je łącznie 1 960 249 osób, z czego 1 537 105 przypadło na gmach główny. Zobacz też Trójkąt Sztuki Przypisy Linki zewnętrzne Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía. museoreinasofia.es. [dostęp 2010-12-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (26 maja 2009)].
Museo Reina Sofía din Madrid

Muzeul Național Centru de Artă Regina Sofía (în spaniolă Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, abreviat MNCARS, denumit mai simplu „Museo Reina Sofía”), este un muzeu național spaniol de artă modernă și contemporană situat la Madrid, care acoperă perioada care se întinde din 1900 până în zilele noastre. Muzeul a fost denumit în onoarea Reginei Sofía, regină a Spaniei și soție a regelui Juan Carlos I care a domnit din 1975 până în 2014. Este unul dintre cele mai mari muzee din Spania și este socotit printre cele mai vaste muzee de artă contemporană din lume. Istorie Clădirea centrală a muzeului este vechiul spital San Carlos, construit sub conducerea lui José de Hermosilla apoi Francesco Sabatini, la cererea lui Carol al III-lea, la sfârșitul secolului al XVIII-lea. Începând din 1980 s-au întreprins lucrări pentru instalarea unui muzeu acolo. Centro de Arte Reina Sofía a prezentat expoziții temporare începând din aprilie 1986. În mai 1988, instituția a fost declarată muzeu național prin decret. Tomás Llorens devine primul său director. El se va strădui să îmbogățească colecțiile cu lucrări ale marilor artiști spanioli din secolul al XX-lea, până acum subreprezentați. Muzeul își deschide porțile în 1990, iar colecția sa permanentă a fost inaugurată la 10 septembrie 1992. Un proiect de extindere a fost încredințat arhitectului francez Jean Nouvel cuprinzând spații pentru expoziții temporare, un auditoriu de 500 de locuri și un altul de 200 de locuri, o librărie, restaurante și birouri. Lucrările au început în 2002, iar clădirea a fost inaugurată în 2005, mărindu-se suprafața muzeului cu 60 %. În 2018 muzeul a fondat Catedra Aníbal Quijano coordonată de Rita Segato. Muzeul Reina Sofía este un organism autonom dependent de Ministerul spaniol al Culturii. Se află în cartierul Atocha, în apropierea gării Atocha. Este unul dintre vârfurile « triunghiului de aur al artei » spaniole (celelalte vârfuri fiind ocupate de Muzeul Prado și de Muzeul Thyssen-Bornemisza). Galerie de imagini Note
Muzej Reina Sofía, Madrid

Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía (MNCARS, imenovan tudi Museo Reina Sofia,Muzej kraljice Sofie, El Reina Sofia ali preprosto Sofia) je nacionalni muzej španske umetnosti 20. stoletja v Madridu. Muzej je bil uradno odprt 10. septembra 1992 in je poimenovan po kraljici Sofiji. Nahaja se v Madridu, v bližini železniške in metro postaje Atocha, na južnem koncu tako imenovanega Zlatega trikotnika umetnosti, ki se nahaja ob Paseo del Prado; sem sodi tudi Museo del Prado in muzej Thyssen-Bornemisza). Muzej je namenjen predvsem španski umetnosti. Poudarki muzeja so odlične zbirke dveh največjih mojstrov 20. stoletja, Pabla Picassa in Salvadorja Dalíja. Zagotovo najbolj znana mojstrovina v muzeju je Picassova sliko Guernica. Zbirka Reina Sofía obsega še umetnike, kot so: Juan Gris, Joan Miró, Julio González, Eduardo Chillida, Antoni Tàpies, Pablo Gargallo, Pablo Serrano, Lucio Muñoz, Luis Gordillo, Jorge Oteiza in José Gutiérrez Solana. Manjše so zbirke mednarodnih umetnikov, zastopani so: Robert Delaunay, Yves Tanguy, Man Ray, Jacques Lipchitz, Lucio Fontana, Yves Klein, Max Ernst, Richard Serra, Bruce Nauman, Donald Judd, Damien Hirst, Julian Schnabel, Jožefa Beuys, Nam June Paik, Wolf Vostell, Gabriel Orozco, Clyfford Still, kubistična tihožitja Georgesa Braqueja in veliko delo Francisa Bacona. Skupaj s svojo obsežno zbirko, v svojih številnih galerijah muzej ponuja mešanico začasnih nacionalnih in mednarodnih razstav. Prav tako gosti prosto dostopno knjižnico, specializirano na področju umetnosti, z zbirko več kot 100.000 knjig, več kot 3.500 zvočnih posnetkov in skoraj 1.000 video posnetkov Zgodovina zgradbe Bolnišnica Stavba na tem mestu je bila prva Splošna bolnišnice v Madridu. Kralj Filip II. je centraliziral vse bolnišnice, ki so bile razpršeni po vse dvoru. V osemnajstem stoletju se je kralj Ferdinand VI. odločil za gradnjo nove bolnišnice, ker so objekti v tistem času postali premajhni za mesto. Objekt je zasnoval arhitekt José de Hermosilla, njegov naslednik, Francisco Sabatini pa je opravil večino dela. Leta 1805, po številnih zaustavitvah del, je stavba prevzela svojo funkcijo, čeprav je bila zaključena samo ena tretjina predlaganega Sabatinijevega projekta. Od takrat je doživela različne spremembe in dopolnitve, dokler jo leta 1969 niso zaprli kot bolnišnico. Muzej umetnosti Obsežna sodobna prenova in dopolnitve starega objekta so bile izvedene v začetku leta 1980. Osrednja stavba muzeja je bila v 18. stoletju v bolnišnica. Stavba je delovala kot Centro del Arte od leta 1986 do 1988, ko je bil ustanovljen Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia. V letu 1988 so za javnost odprli dele novega muzeja. Njegova arhitekturna identiteta je bila v letu 1989 korenito spremenjena (avtor Ian Ritchie) z dodatkom treh steklenih komunikacijskih stolpov. 8000 m² širitve je stala 92.000.000 €, zasnoval jo je francoski arhitekt Jean Nouvel in se je začela oktobra 2005. Galerija Sklici Zunanje povezave Uradno spletno mesto
Museo Reina Sofía

Museo Reina Sofía (med det fullständiga namnet Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía) är ett konstmuseum i Spaniens huvudstad Madrid. Samlingarna innehåller i huvudsak konst från 1900-talet till nutiden, även om den tidigare gränsen är satt till 1881, som är Pablo Picassos födelseår. Museet ligger mittemot Estacion de Atocha och i närheten av det mera välkända Pradomuseet, som visar konst från tidigare epoker, alltså i huvudsak konst som målats eller skulpterats tidigare än 1881. Museet invigdes den 10 september 1992 och fick namnet Museo Reina Sofía för att hedra Spaniens drottning Sofía. Museet innehåller bland annat målningar av Pablo Picasso och Salvador Dalí, men även andra spanska och utländska konstnärer finns representerade. Den mest kända målningen är Picassos Guernica från spanska inbördeskriget. Museet har även ett bibliotek, som är inriktat på konst, med 100 000 böcker, 3 500 ljudinspelningar och 1 000 videoinspelningar. Se även Madrids museer Referenser Externa länkar Museets officiella webbplats
Центр мистецтв королеви Софії

Національний музей «Центр мистецтв імені королеви Софії» (ісп. Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía) — художній музей з пінакотекою та бібліотекою (обсягом 40 тисяч томів) у столиці Іспанії місті Мадриді. Входить до так званого «Золотого трикутнику» мадридських музеїв разом з Прадо та Музеєм Тиссена-Борнемісса. Музей Reina Sofía (Мадрид) займав 12-те місце в ТОП-20 музеїв світу за чисельністю відвідувань у допандемічному 2019 році за даними Theme Index and Museum Index 2022 (перше місце в ТОП-20 займав Лувр). Музей у 2019 році мав більш ніж 4,4 млн. відвідувань. Пандемія Covid-19 сильно вплинула на відвідування – у 2020 році кількість відвідувачів становила 1,3 млн. осіб, у 2021 році – 1,6 млн. У 2022 році стан справ покращився, відбулося певне відновлення інтересу до експозицій Reina Sofía, чисельність відвідувань збільшилась до 3,1 млн. Загальні дані Музей розташований у сучасній будівлі за адресою: вулиця Санта Ісабель, 52, м. Мадрид (Іспанія). Добиратися: метро Atocha. Години роботи: з 10.00 до 21.00; неділя з 10.00 до 14.30; зачинений по вівторках. На фасаді музею можна побачити зовнішній ліфт, який надає споруді характерного виду. З історії музею Музей заснований 1986 року як виставкова зала сучасного мистецтва, що спеціалізувалась на пластиці. Офіційно музей відкритий у вересні 1992 року. У 2007 році відбулося розширення музею. Експозиція Національний музей «Центр мистецтв імені королеви Софії» — це один з найбільших музеїв світу, що займає площу у 12 505 м². виставкових кімнат. Тут розташована постійна колекція сучасного іспанського мистецтва. У його залах можна побачити найрізноманітніші тимчасові виставки сучасних мистецтв: живопису, скульптури, відеоінсталяції, фотографії, кіно тощо. Містить колекції Пабло Пікассо і Сальвадора Далі. Найвідоміший шедевр музею — картина Герніка. У межах музею розташована безкоштовна бібліотека, присвячена живопису. Її фонди налічують 100 000 книг, 3500 звукових записів і 1000 відеозаписів. Картина "Герніка" Найвідомішим експонатом Центру мистецтв королеви Софії є ​​картина «Герніка» Пабло Пікассо. Тут також демонструються ескізи та етюди, що дозволяють простежити історію створення шедевра. Картина написана в 1937 для іспанського павільйону на Всесвітній виставці в Парижі. Після виставки полотно виставлялося в ряді країн (в основному в США). Сам Пікассо заявляв, що хотів би бачити її в музеї Прадо, але лише після відновлення в Іспанії республіки. Картина поміщена в Прадо в 1981, а в 1992 перевезена з іншими творами мистецтва XX століття в Центр королеви Софії. Галерея Примітки Посилання Офіційний сайт музею (ісп.) Експонати музею на googleartproject.com [Архівовано 19 березня 2012 у Wayback Machine.] Прогулянка музеєм на googleartproject.com [Архівовано 23 березня 2012 у Wayback Machine.]
Torre Chamartín

Torre Chamartín es un complejo de oficinas situado al norte de Madrid, concretamente en el barrio de Virgen del Cortijo, siendo la torre más alta del complejo Isla de Chamartín. Diseño El complejo está compuesto por 2 edificios, la torre de 18 plantas y unos 13.700 metros cuadrados de SBA y otro edificio de 4 plantas y 4.500 metros cuadrados de SBA. Goza del reconocimiento LEED Platinium de sostenibilidad.​​ Historia En principio, el solar donde actualmente se sitúa la torre iba a ser desarrollado por Oncisa, la inmobiliaria de ONCE, que pretendía construir dos torres gemelas de oficinas de 75 metros diseñadas por Rafael de la Hoz y Estudio Marshall, ganadores del concurso convocado en 2006.​ Oncisa nunca llegó a iniciar las obras y en 2011 vendió el solar al Grupo Levitt por 27,5 millones de euros, que en un principio no hizo grandes cambios en el diseño inicial.​ A finales de 2014 la división de oficinas de Levitt fue absorbida por Merlin Properties por cerca de 136 millones de euros,​​ al año siguiente rediseñó el complejo en el que se construiría una sola torre de 86,5 metros y comenzó su construcción. Fue inaugurado en 2018, siendo el primer edificio de desarrollo propio de Merlin Properties.​ Inquilinos Su principal ocupante es la multinacional Deloitte, aunque también acoge oficinas de las empresas Buran Energy, Arca Telecom y LOOM. Su ocupación es del 100%.​ Situación Está situado al sur del barrio de Virgen del Cortijo, en la zona denominada "Isla de Chamartín", que se encuentra entre las vías del tren, el Nudo de Manoteras y las autovías A-1 y M-11, donde se encuentran otros edificios de altura. Tiene acceso a la estación de Cercanías y Metro Ligero de Fuente de la Mora. Véase también Anexo:Edificios más altos de Madrid Torre Adequa Referencias
Castillo de Malsobaco

El castillo de Malsobaco fue una fortificación del actual municipio español de Paracuellos de Jarama, de la que hoy día apenas quedan unas ruinas. Descripción Ubicado en lo alto de un promontorio, el castillo se encuentra dentro del término municipal madrileño de Paracuellos de Jarama. A la fortificación original, de carácter musulmán y pequeño tamaño, se la ha etiquetado como un «castillete», tipo sajra.​ Las ruinas habrían quedado protegidas de forma genérica el 22 de abril de 1949, mediante un decreto publicado el 5 de mayo de ese mismo año en el Boletín Oficial del Estado con la rúbrica del dictador Francisco Franco y del ministro de Educación Nacional José Ibáñez Martín, que sostenía que «Todos los castillos de España, cualquiera que sea su estado de ruina, quedan bajo la protección del Estado».​ En la actualidad contarían con el estatus de Bien de Interés Cultural. Referencias Bibliografía Zozaya Stabel-Hansen, Juan (1991). «Recientes estudios sobre la arqueología andalusí: la Frontera Media». Aragón en la Edad Media (9): 371-388. ISSN 0213-2486. Bibliografía adicional Herranz Barquinero, Ricardo; Fernández Gómez, José Luis; Mesa Álvarez, Manuel (2013). El castillo de Malsobaco en Paracuellos de Jarama. Guadalajara: AACHE Ediciones. ISBN 8415537409. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Castillo de Malsobaco.
Cartuja de Talamanca de Jarama

La Cartuja de Talamanca es un edificio de la localidad española de Talamanca de Jarama, en la Comunidad de Madrid. Descripción Se trata de un inmueble concebido para un uso agropecuario y su erección se ha datado a comienzos del siglo XVII.​ El edificio, que ha sido empleado como lugar de rodaje para diversas películas de época, se encuentra en la localidad madrileña de Talamanca de Jarama.​ El 23 de septiembre de 1982 se incoó expediente para la declaración del inmueble como monumento histórico artístico, mediante una resolución publicada el 19 de noviembre de ese mismo año en el Boletín Oficial del Estado en la que fueron incluidos de forma conjunta otros bienes culturales de la Comunidad de Madrid.​ En 2022 el inmueble fue declarado bien de interés cultural, con la categoría de monumento.​ Referencias Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre Cartuja de Talamanca de Jarama.
Iglesia de Nuestra Señora de la Asunción (Chinchón)

La iglesia de Nuestra Señora de la Asunción es un inmueble de la localidad española de Chinchón, en la provincia de Madrid. Descripción El edificio se encuentra en la localidad española de Chinchón, en la provincia de Madrid.​ Se menciona como iglesia parroquial del lugar en el segundo volumen de la Historia de Madrid y de los pueblos de su provincia (1921) de Juan Ortega Rubio, donde aparece descrita con las siguientes palabras: Referencias Bibliografía Ortega Rubio, Juan (1921). «Chinchón». Historia de Madrid y de los pueblos de su provincia II. Madrid: Imprenta Municipal. pp. 99-104. Wikidata Q125186104.
Basilika Jesús de Medinaceli

Die Basilika Nuestro Padre Jesús de Medinaceli (deutsch Basilika Unser Vater Jesus von Medinaceli) ist eine römisch-katholische Kirche in Madrid, Spanien. Die Pfarrkirche des Erzbistums Madrid trägt den Titel einer Basilica minor. Die neobarocke Kirche wurde in den 1920er Jahren an der Plaza de Jesus an der Stelle eines ehemaligen Klosters errichtet. Geschichte Das Kloster der Barfüßigen Trinitarierinnen der Muttergottes der Menschwerdung wurde 1606 gegründet. In einer dortigen Kapelle wurde das Bildnis des Jesús von Medinacelli verehrt, gestiftet von den Herzögen von Medinaceli, die die Patronat über das Kloster hatten. Die baufällige Anlage wurde 1922 abgerissen. Anschließend wurde 1927 mit dem Bau der Kirche begonnen, der vom Architekten Jesús Carrasco-Muñoz Encina entworfen und 1930 fertiggestellt wurde. Sie wurde am 21. November 1930 vom damaligen Erzbischof von Madrid, Leopoldo Eijo y Garay, feierlich geweiht. Die Kirche wurde am 26. Januar 1966 von Erzbischof Casimiro Morcillo González als Pfarrkirche errichtet. Papst Paul VI. erhob sie am 1. September 1973 in den Rang einer Basilica minor. Sie ist der kanonische Sitz der Königlichen Erzbruderschaft Unseres Lieben Herrn Jesus von Medinacelli, die das Christusbild auf der Karfreitagsprozession tragen. Derzeit wird die Kirche vom Kapuziner-Orden betreut. Beschreibung Die dreischiffige Basilika hat den Grundriss eines lateinischen Kreuzes. In der Apsis des Chors befindet sich die Nische, in der das Bildnis des Christus von Medinaceli verehrt wird. Der Künstler Santiago Padrés Elas stattete die Kirche mit Mosaiken aus. Ihre Fassade ist das charakteristischste Element, das an den Barockstil erinnert; sie hat ein zentrales Fenster in Form einer Serliana, das in einem geteilten Dreiecksgiebel endet. In einer der Ecken der Fassade befindet sich ein großes Bildnis von Jesus dem Nazarener, das den Charakter des Heiligtums des Ortes betont. Weblinks Internetseite der Basilikagemeinde (spanisch) Einzelnachweise
Basilica of Jesus de Medinaceli

The Basilica of Jesus de Medinaceli or the full name in Spanish: Basílica de Nuestro Padre Jesús de Medinaceli is a Roman Catholic church, specifically a basilica, located in central Madrid. History The church was consecrated in 1930. It was built around a statue of Padre Jesús Nazareno (Father Jesus of Nazareth), which was originally sculpted in 17th century Seville, and had been sent to a Spanish fortress in Morocco. There it was captured by the locals, and ransomed from the Moors by the Trinitarian monks, and housed in the Convent of the Trinitarios Descalzos (Barefoot Trinitarians). The icon created great devotion, and in 1689, the 8th Duke of Medinaceli erected a chapel for the statue. In 1710, a lay fraternity was founded called the Congregation of Slaves of Jesús Nazareno. In 1890, when the convent of the Capuchins was being dismantled, the mother of the 17th Duke of Medinaceli, Doña Casilda Salabert y Arteaga, the 9th Marchioness of Torrecilla, decided to erect a church. From then, the fraternity takes the title of "Cristo de Medinaceli". In 1928, the group was elevated to a primary archconfraternity by the Pope Pius XI. The image almost did not survive the Spanish Civil War, and the survival of the icon, despite its difficulties, has augmented its veneration. See also Catholic Church in Spain List of oldest church buildings References External links Church Website.
Basílica de Jesús de Medinaceli

La basílica de Nuestro Padre Jesús de Medinaceli es una iglesia de culto católico que se encuentra en la plaza de Jesús de Madrid (España). El templo se levanta sobre el antiguo Convento de trinitarios descalzos de Nuestra Señora de la Encarnación. Es la sede canónica de la Archicofradía Primaria de la Real e Ilustre Esclavitud de Nuestro Padre Jesús Nazareno de Medinaceli. Es una de las siete basílicas que existen en Madrid, junto con la Real Basílica Colegiata de San Isidro, la Basílica de Nuestra Señora de Atocha, la de san Francisco el Grande, la Basílica de san Miguel, la Basílica Hispanoamericana de Nuestra Señora de la Merced y la Basílica de la Milagrosa. Actualmente está regida por una comunidad de la Orden de los Hermanos Menores Capuchinos. Historia El templo se levanta sobre el primitivo convento de los trinitarios descalzos, introductores de la veneración en Madrid a la imagen, donadas por los duques de Medinaceli. En 1922 el edificio del antiguo convento trinitario fue derribado por estar en estado ruinoso, y en 1927 se empezó a construir el actual, realizado por el arquitecto Jesús Carrasco-Muñoz Encina; fue terminado en el año 1930. La basílica actual de Jesús de Medinaceli fue consagrada solemnemente el 21 de noviembre de 1930 por el entonces obispo de Madrid, Leopoldo Eijo Garay. Durante la guerra civil española fue ocupada por milicianos frentepopulistas, debiendo ocultarse la imagen del Cristo de Medinaceli para evitar su destrucción. La basílica fue creada en parroquia el 26 de enero de 1966 por el obispo Casimiro Morcillo. El papa Pablo VI la elevó a la dignidad de basílica menor, el 1 de septiembre de 1973. Descripción La basílica tiene planta de cruz latina con tres naves, siendo la del centro la más amplia; en la parte alta del presbiterio se encuentra el camarín donde se venera la devota imagen de Nuestro Padre Jesús de Medinaceli. Su fachada es el elemento más característico, con reminiscencias del estilo barroco; posee un ventanal central en forma de serliana, rematándose el conjunto por un frontón triangular partido. En una de las esquinas de la fachada se sitúa una gran imagen de Jesús Nazareno, que singulariza y remarca el carácter de santuario del lugar. Véase también Catedral de la Almudena de Madrid. Archidiócesis de Madrid. Santuario de Santa Gema. Enlaces externos Wikimedia Commons alberga una categoría multimedia sobre la Basílica de Jesús de Medinaceli. Información sobre la Basílica en la Página oficial de la Basílica Parroquial de Nuestro Padre Jesús de Medinaceli Archivado el 28 de diciembre de 2009 en Wayback Machine.. Referencias sobre la Basílica en Madrid Histórico. Horario de Misas en la Basílica de Nuestro Padre Jesús de Medinaceli.
Basilique Notre Père Jésus de Medinaceli de Madrid

La basilique Notre Père Jésus de Medinaceli (en espagnol : Basílica Nuestro Padre Jesús de Medinaceli) est une église située dans le centre de Madrid où se trouve le Christ de Medinaceli. Elle est le siège canonique de l'archiconfrérie de Notre Père Jesús de Medinaceli et confiée aux frères mineurs capucins. C'est l'une des cinq basiliques de Madrid avec Notre-Dame d'Atocha, Saint-François-le-Grand, Saint-Michel et la Milagrosa. Histoire L'église s'élève sur l'emplacement de l'ancien couvent des trinitaires de Notre-Dame de l'Incarnation. En 1922, le bâtiment délabré est démoli et la construction de la nouvelle église commence en 1927 sous la direction de l'architecte Jesús Carrasco-Muñoz (es) qui l'achève en 1930. L'édifice est solennellement consacré le 21 novembre 1930 par Mgr Leopoldo Eijo y Garay (es), évêque de Madrid, et érigé en paroisse le 26 janvier 1966 par Mgr Casimiro Morcillo (es). Le pape Paul VI élève l'église à la dignité de basilique mineure le 1er septembre 1973. Intérieur La basilique, en forme de croix latine, comprend une nef principale bordée de deux bas-côtés et terminée par une courte abside où s'élève le maître-autel au-dessus duquel la statue du Christ de Medinaceli est vénérée. Notes et références Voir aussi (es) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en espagnol intitulé « Basílica de Jesús de Medinaceli » (voir la liste des auteurs). Portail de l’architecture chrétienne Portail du catholicisme Portail de Madrid et de sa communauté