NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Villa Pauly

The Villa Pauly was built in 1923 at No. 57, Boulevard de la Pétrusse, in the center of Luxembourg, for the surgeon Dr. Norbert Pauly; the architect was Mathias Martin. With its corner towers, the house mimics the castle architecture of the Late Middle Ages and the Renaissance. Initially Dr Pauly housed his practice in the basement of the building. History During the Second World War (August 1940 – September 1944), it was used as the headquarters of the Gestapo in Luxembourg under the leadership of Wilhelm Nölle (until 8 March 1941), then Fritz Hartmann (until 9 April 1943) and latterly Dr. Walter Vollmer. During this time, according to the records at Yad Vashem, the Gestapo deported some 885 Jews from Luxembourg to various Nazi Concentration Camps. The cellar vaults of the house were used for torture and interrogation. During the war, between 2000 and 3000 were held in the Villa Pauly, many of them tortured there. The house became a symbol of Nazi resistance and oppression in Luxembourg. After the war, because of the state of the building, Dr. Norbert Pauly did not return to it. It was used until 1999 by part of the Luxembourg ministry of health. On 11 August 1989, the Villa Pauly was declared a Historic Monument. Today, it is the headquarters of the "Comité directeur pour le souvenir de la résistance" and the address of the "AMICALE L.P.L." (society for the memory of the Luxembourgish Patriot League). It also houses a documentation center on the Resistance movement in Luxembourg, 'Le Centre de Documentation et de Recherche sur la Résistance' (CDRR). Further reading Andreas Pflock: Auf vergessenen Spuren. Ein Wegweiser zu Gedenkstätten in den Niederlanden, Belgien und Luxemburg ("On forgotten tracks. A guide to memorial sites in the Netherlands, Belgium and Luxembourg“). Bundeszentrale für politische Bildung, Bonn 2006, ISBN 3-89331-685-X. raz, 2012. Chronik: Vor elf Jahren. Villa Pauly wird zum Haus der Resistenz. (“Chronicle: Eleven years ago. Villa Pauly becomes a house of resistance”) Luxemburger Wort, 23 October 2012, p. 27. Lobo, Paulo, 2011. 12 Bemerkenswerte Gebäude in Luxemburg: 6. Die Villa Pauly. (“Notable buildings in Luxembourg: 6, Villa Pauly”) Pp. 60–67, Luxédit, ISBN 978-99959-733-0-8 Simone Weny, 2008. D'Villa Pauly. In: Lieux de mémoire au Luxembourg. Erinnerungsorte in Luxemburg (“Places of Remembrance in Luxembourg”). 2. Edition, Pp. 197–201. S. Kmec, B. Majerus, M. Margue, P. Peporte, éditeurs. éditions saint-paul, Luxembourg. ISBN 978-2-87963-705-1 References
Banque Raiffeisen

Die Banque Raiffeisen ist eine genossenschaftliche Bankengruppe in Luxemburg. Geschichte Die ersten Genossenschaftsbanken wurde im 19. Jahrhundert nach dem Konzept von Friedrich Wilhelm Raiffeisen und Hermann Schulze-Delitzsch gegründet, welche die ersten ländlichen Genossenschaftskassen in Deutschland schufen. In Luxemburg wurde 1925 dann die ersten Kreditgenossenschaften von Raiffeisen gegründet. Ein Jahr später (1926) schlossen sich die bestehenden Kassen unter dem Namen „Centrale des Caisses Raiffeisen luxembourgeoises“ zusammen, welche seit 2001 ihren aktuellen Namen Raiffeisenbanken erhielt. Das Raiffeisenmodell zählte im Jahre 1970 bereits über 138 Kassen im ganzen Land. Zahlreiche Raiffeisenkassen schlossen sich zusammen, so dass die Raiffeisengruppe heute 13 Kassen, mehrere Verkaufsstellen und 11 Zweigstellen zählen kann, welche alle direkt von Raiffeisenbank abhängig sind. Weblinks Website von Banque Raiffeisen Einzelnachweise
Banque Raiffeisen

Banque Raiffeisen is a Luxembourgish banking and financial services company. Founded in 1926, it is one of the oldest banks in Luxembourg. The bank is independent from foreign shareholders. It is a member of the International Raiffeisen Union (IRU), which is an association of cooperatives based on the ideas of Friedrich Wilhelm Raiffeisen. History Since its creation in 1926, Raiffeisen Luxembourg has become the first independent cooperative bank in the Grand-Duchy, covering the entire national territory. In 1970, The Luxembourg Raiffeisen network accounted 138 caisses across the country. As of 2013, Banque Raiffeisen has about 50 sales points all over the country; 11 of them depending directly from the bank, the others belonging to the 13 Caisses Raiffeisen controlled by the bank. Banque Raiffeisen has been designated as a "less significant institution" since the entry into force of European Banking Supervision in late 2014, and as such is directly supervised by the Commission de Surveillance du Secteur Financier. Banque Raiffeisen has evolved from a rural union to a universal financial institution, covering retail activities but also specialising in business, private banking and wealth management. Art Contest In collaboration with other cooperative banks in Europe, namely Raiffeisen (Switzerland), Raiffeisen Zentralbank Austria, the German Cooperative Financial Group in Germany, Raiffeisen Südtirol in Italy, Crédit Mutuel in France and OP Financial Group in Finland. Banque Raiffeisen organizes an annual art contest for young people between 4 and 18 years. In Luxembourg, the drawing contest is called Raiffeisen Molconcours. Events Banque Raiffeisen organizes an annual conference on financial markets in collaboration with Vontobel. Charity Banque Raiffeisen supports Luxembourgish charities including: Croix-Rouge , Ligue HMC, Fondation Cancer, SOS Villages d’enfants du Monde, SOS Faim and the FLEK – Fleegeelteren an hir Kanner, Lëtzebuerg. See also List of banks in the euro area List of banks in Luxembourg List of European cooperative banks Notes and references External links Official website www.molconcours.lu www.greencode.lu Bibliography
Banque Raiffeisen

La Banque Raiffeisen est une banque coopérative luxembourgeoise. Historique Les premières banques coopératives ont été fondées au XIXe siècle dans le but de répondre aux besoins spécifiques de la communauté agricole et viticole. Les membres de cette communauté, à l’époque exclue des marchés de capitaux, se sont associés afin de mettre leurs biens et leurs efforts en commun selon les principes de solidarité et de coopération. Telle était la vision de Friedrich Wilhelm Raiffeisen et d’Hermann Schulze-Delitzsch, les fondateurs des premières caisses coopératives rurales en Allemagne. À la suite de la réussite que ce type d’organisations a connue dans les pays d’origine, les premières coopératives de crédit Raiffeisen ont été créées au Luxembourg en 1925. Début 1926 les caisses existantes ont créé la Centrale des caisses Raiffeisen luxembourgeoises, appelée Banque Raiffeisen depuis 2001. En 1970, le réseau Raiffeisen comptait 138 caisses à travers le pays. En 2013, Raiffeisen se compose de 13 caisses Raiffeisen disposant chacune de plusieurs points de vente, ainsi que de 11 agences dépendant directement de la Banque Raiffeisen. La Banque fournit des services aux particuliers, à la clientèle privée et de gestion patrimoniale en collaboration avec Vontobel depuis 2009. Œuvres caritatives La Banque Raiffeisen soutient diverses associations caritatives luxembourgeoises dont La Croix-Rouge, la Ligue HMC, la Fondation Cancer, SOS Villages d’enfants du Monde, SOS Faim et la FLEK – Fleegeelteren an hir Kanner, Lëtzebuerg. Concours de dessin Eurojeunes En collaboration avec d’autres banques coopératives en Europe, à savoir Raiffeisen en Suisse, Raiffeisen Zentralbank en Autriche, les Volks-und Raiffeisenbanken en Allemagne, Raiffeisen Südtirol en Italie, le Crédit mutuel en France ainsi que le groupe OP-Pohjola en Finlande, la Banque Raiffeisen organise tous les ans un concours de dessin à destination des jeunes entre 4 et 18 ans. Au Luxembourg, ce concours de dessin s'appelle le Raiffeisen Molconcours. Ce concours rassemble entre 20 000 et 30 000 participations annuellement. Liens externes Site officiel Références Bibliographie Rudolf Maxeiner, Raiffeisen: Der Mann, die idee und das Werk, Deutscher Genossenschafts-Verlag ed., 1988 André Bauler, Les fruits de la Souveraineté nationale, Caisse Centrale Raiffeisen, s.c. ed., (ISBN 2-9599789-0-0), 2001 Portail du Luxembourg Portail de la finance Portail des coopératives
Viadukt von Schengen

Der Viadukt von Schengen (luxemburgisch Viaduc vu Schengen) ist eine 607 Meter lange Autobahnbrücke, die die Mosel überspannt und die deutsche A 8 bei Perl mit Schengen an der luxemburgischen A13 verbindet. Da die Mosel als Kondominium gemeinsames Hoheitsgebiet beider Staaten ist, befinden sich die Grenzschilder an unterschiedlichen Stellen der Richtungsfahrbahnen. Der Viadukt wurde als deutsch-luxemburgisches Gemeinschaftsprojekt unter der Leitung von Brice Girard erbaut und im Juli 2003 für den Verkehr freigegeben. Zahlen und Fakten Bauzeit: November 1998 bis November 2002 Kosten: 20 Millionen Euro Gesamtlänge: 607 m (nördlicher Teil), 597 m (südlicher Teil) Breite: 28,5 m Höhe: 23,7 m Mittelspann: 130 m Spannweiten nördliche Brücke: 49 – 2×72,5 – 87,5 – 130 – 87,5 – 60 – 48 m Spannweiten südliche Brücke: 55,5 – 2×72,5 – 85 – 130 – 79,5 – 56 – 48 m Durchmesser der Brückenpfeiler: 1,2 m Kurvenradius der Brücke: 1.100 m Die Auslegerbrücke besteht aus einem nördlichen und einem südlichen Teil, für die paarweise mehrere Hohlkastenpfeiler aus Stahlbeton errichtet wurden. Die Fahrbahn hat eine Neigung von 4 %. Auf der Brücke gibt es jeweils zwei Fahrspuren für eine Fahrtrichtung, in beiden Richtungen ist ein Standstreifen vorhanden. Der Viadukt wird auf luxemburgischer Seite von der Nationalstraße N10 (Route des Trois Rivières) im Abschnitt Schengen–Remich unterquert. Siehe auch Moselbrücke Schengen Liste der Moselbrücken Weblinks Viadukt von Schengen. In: Structurae Viadukt von Schengen bei Ponts et Chaussées französisch Broschüre über den Viadukt von Schengen (download; 802,22 KB) französisch Viadukt Altwies / Moselbrücke Schengen – Dokumentation von Dillinger Hütte und GTS
Wiadukt w Schengen

Wiadukt w Schengen (niem. Viadukt von Schengen, luks. Viaduc du Schengen) – most autostradowy o długości 607 m, na granicy niemiecko-luksemburskiej, nad Mozelą. Mostem biegnie niemiecka autostrada A8 i luksemburska A13. Most łączy Perl po stronie niemieckiej i Schengen po stronie Luksemburgu. Most powstał jako wspólny projekt niemiecko-luksemburski w latach 1998–2002 i został oddany w lipcu 2003 roku. Koszt budowy wynosił 20 milionów euro. Zobacz też Most w Schengen Linki zewnętrzne Viadukt von Schengen w Structurae (niem. • ang. • fr.)
Dënzelt

Il Dënzelt è un edificio storico della città di Echternach in Lussemburgo. Storia L'edificio risale almeno alla seconda metà del XIV secolo: nel 1374, infatti, venne acquistato dall’abate Guglielmo di Kerpen per ospitare l'amministrazione della città, servendo da palazzo di giustizia. Nella grande loggia al pian terreno del palazzo si tenevano in epoca medievale le riunioni cittadine annuali, le Jahrgedinge, durante le quali venivano lette le Scheffenweissthümer. Nel 1444 venne distrutto da un grande incendio, venendo ricostruito negli anni successivi sotto l’abate Wynand de Gluwel. Con l’abate Robert de Montréal, verso il 1520, l'edificio venne ristrutturato in stile tardogotico e rinascimentale. Un nuovo rimaneggiamento in chiave neogotica è operato tra il 1895 e il 1896 dall'architetto lussemburghese Charles Arendt. È classificato come patrimonio culturale nazionale dal 4 giugno 1974. Descrizione L'edificio, situato sulla storica piazza del mercato di Echternach, è attiguo al Municipio di Echternach. Il piano terreno si configura come una loggia racchiusa da archi ogivali. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su Dënzelt
Palau Gran Ducal

El Palau Gran Ducal (en luxemburguès: Groussherzogleche Palais, en francès: Palais grand-ducal, en alemany: Großherzogliches Palais) és un palau a la Ciutat de Luxemburg, a sud de Luxemburg. És la residència oficial del Gran Duc de Luxemburg, i on realitza la majoria de les seves obligacions com a cap de l'Estat del Gran Ducat. Història L'edifici va ser en un principi l'Ajuntament de Luxemburg des de 1572 fins a 1795, la seu de la prefectura del Département des Forêts el 1795, i després la seu principal del Govern de Luxemburg el 1817. Des de 1817, el palau es va convertir en la residència del governador, el representant dels Gran Ducs dels els Països Baixos. Com a tal, va ser utilitzat per l'príncep Enric, durant el període en el qual va ser Tinent Representant de Luxemburg. L'interior de l'edifici va ser renovat el 1883, en preparació d'una visita del Gran Duc Guillem III i la seva esposa Gran Duquessa Emma. Amb l'ascensió de la Casa de Nassau-Weilburg el 1890, el palau va ser reservat exclusivament per al Gran Duc i la seva família. Sota el govern del Gran Duc Adolf va ser renovat de manera exhaustiva i va ser construïda una nova ala, contenint les cambres familiars i d'acomodació d'invitats, per l'arquitecte belga Gédéon Bordiau i l'arquitecte de l'estat luxemburguès, Charles Arendt. Durant l'ocupació alemanya a la Segona Guerra Mundial, el Palau Gran Ducal va ser utilitzat pels nazis com a sala de concerts i taverna. Va ser] àmpliament danyat i gran part del mobiliari i la col·lecció d'art va ser arruïnada. Amb el retorn de l'exili de la Gran Duquessa Carlota el 1945, el palau novament es va convertir en la seu de la cort Gran Ducal. Sota la supervisió de Carlota, el palau va ser redecorat durant la dècada de 1960. Va ser restaurat completament el 1991 i 1996. L'interior del palau ha estat regularment renovat per adaptar els nous gusts i els estàndards de confort. Des de 1945 fins a 1966 la Guàrdia Gran Ducal va realitzar la guàrdia cerimonial del palau. Des de 1966 soldats de l'exèrcit de Luxemburg realitzen les obligacions de guàrdia. El palau en l'actualitat Com residència oficial del Gran Duc, el palau és utilitzat per ell en l'exercici de les seves funcions oficials. Ell i la Gran Duquessa, juntament amb el personal al seu càrrec, tenen les seves oficines en el palau, i les cambres d'Estat al primer pis són utilitzades per a una varietat de congressos i audiències. A la Nit de Nadal, el missatge de Nadal del Gran Duc és emès des de la Sala Groga. Caps d'Estat estrangers són allotjats al palau, com a invitats dels Grans Ducs, durant visites oficials a Luxemburg, i la Sala de Ball és la seu de banquets en el seu honor. A través dels anys, es realitzen nombroses d'altres recepcions al palau, com la recepció de Cap d'any donada als membres del Govern i de la Cambra de Diputats. Referències
Groothertogelijk Paleis

Het Groothertogelijk Paleis (Luxemburgs: Groussherzogleche Palais, Frans: Palais grand-ducal, Duits: Großherzogliches Palais) is de officiële residentie van de groothertog van Luxemburg. Daarnaast worden bezoekende staatshoofden en ministers hier vaak ondergebracht. Het staat in de hoofdstad Luxemburg-stad. Geschiedenis Het huidige gebouw stamt uit 1572. Het werd destijds gebruikt als stadhuis. In 1728 werd het paleis verbouwd en in 1741 werd het nog een keer uitgebreid. Toen de Eerste Franse Republiek het Woudendepartement stichtte, werd Luxemburg daar de hoofdstad van. Het Groothertogelijk paleis werd vanaf dat moment als prefectuur gebruikt. In 1820 werd Luxemburg in een personele unie verbonden met Nederland, dat tot 1830 (1839) één land vormde met het huidige België. Op veel vlakken werd het formeel onafhankelijke groothertogdom Luxemburg onder de koningen/groothertogen Willem I en II bestuurd als een semiautonome Nederlandse provincie. Vanaf dat moment werd het paleis gebruikt als residentie voor de Nederlandse monarchie. In 1883 volgde een grote renovatie als voorbereiding op het bezoek door koning Willem III. Vanaf 1890 werd Luxemburg geregeerd door de familie Nassau-Weilburg waarop zij hun intrek namen in het paleis. Onder groothertog Adolf van Luxemburg werd een nieuwe vleugel aan het gebouw toegevoegd. Tijdens de bezetting door nazi-Duitsland werd het paleis gebruikt als concertzaal en kroeg voor de nazi's. Het resultaat was dat het interieur zwaar beschadigd werd. Na de oorlog werd het weer de woning van de groothertog. In de jaren zestig en jaren negentig vonden weer grote renovaties plaats.
Pałac Wielkich Książąt w Luksemburgu

Pałac Wielkich Książąt (luks. Groussherzogleche Palais, niem. Großherzogliches Palais, fr. Palais grand-ducal) – oficjalna rezydencja wielkich książąt Luksemburga. Pałac mieści się w centrum stolicy kraju, mieście Luksemburg. Historia Pałac został wybudowany jako ratusz miejski w latach 1572–1573 i oddany do użytku w marcu 1573 roku. Podczas oblężenia Luksemburga w 1684 roku piwnice obiektu pełniły rolę schronu, a sam budynek doznał poważnych zniszczeń. Z powodu braku funduszy odrestaurowano go dopiero w 1728 roku. W 1741 roku do pałacu dobudowano nowy budynek, zwany La Balance. Od 1795 roku, po przejęciu Luksemburga przez Francuzów, budynek pełnił funkcję siedziby administracji departamentu Forêts. W 1817 roku, dwa lata po włączeniu Luksemburga do Królestwa Zjednoczonych Niderlandów, pałac stał się siedzibą przedstawiciela niderlandzkiego króla. W latach 1825–1860 dokonano szeregu prac, znacznie powiększając pałac (w tym wybudowano przylegający do pałacu Hôtel de la Chambre, będący siedzibą obrad Izby Deputowanych). W 1890 roku, po zerwaniu unii personalnej Luksemburga z Holandią i wstąpieniu na tron luksemburski dynastii Nassau-Weilburg, budynek stał się siedzibą wielkich książąt Luksemburga. W trakcie II wojny światowej okupujący Luksemburg Niemcy przekształcili pałac w karczmę i organizowali w nim koncerty. Dokonano wówczas zniszczeń i rozkradziono dzieła sztuki oraz kosztowności. Symboliczną manifestacją powrotu budynku w ręce Luksemburczyków było powitanie wielkiej księżnej Szarlotty 14 kwietnia 1945 roku. W latach 1992–1996 pałac przeszedł gruntowną renowację. Przypisy
Palácio Grão-Ducal

O Palácio Grão-ducal (em luxemburguês: Groussherzogleche Palais; em francês: Palais grand-ducal; em alemão: Großherzogliches Palais) é a residência oficial do grão-duque de Luxemburgo para o exercício de suas funções como Chefe de Estado desde 1890. Está localizado no centro histórico da cidade do Luxemburgo, ao sul do país, perto da Catedral de Notre-Dame. História O palácio foi construído como a Câmara Municipal entre 1572 e 1574, por Adam Roberti, em estilo renascentista espanhol. Foi renovado em 1728, sofrendo uma ampliação em 1741, antes de se tornar a sede da prefeitura do departamento de Forêts, em 1795, durante a administração francesa do Luxemburgo. Em 1817, o palácio tornou-se a residência do chamado Governador, o representante dos grão-duques holandeses. Assim, foi usado pelo príncipe Henrique dos Países Baixos, filho do rei Guilherme II, enquanto exerceu o posto de tenente-representativo do Luxemburgo. Os interiores foram renovados em 1883, para a visita do grão-duque Guilherme III e de sua segunda esposa, Ema de Waldeck e Pyrmont. Com a ascensão da Casa de Nassau-Weilburg em 1890, o palácio foi reservado exclusivamente para o grão-duque e para a sua família. Sob o governo do grão-duque Adolfo, foi renovado de modo abrangente e ganhou uma nova ala, contendo quartos para a família e acomodações para convidados. Os responsáveis pelo projeto foram o arquiteto belga Gédéon Bordiau e o arquiteto luxemburguês Charles Arendt. Durante a ocupação alemã, na Segunda Guerra Mundial, o Palácio Grão-ducal foi usado como estalagem e salão de concerto pelos nazistas. Nesse período muitas mobílias e obras de arte do palácio foram destruídas. Com o fim da guerra, em 1945, e o regresso da grã-duquesa Carlota (Charlotte), o palácio tornou-se novamente a sede da corte. Sob a supervisão de Carlota, o palácio foi redecorado durante a década de 1960. Entre 1991 e 1996 foi completamente restaurado. O interior, que não se encontra aberto ao público, tem sido regularmente renovado para ficar compatível com os padrões modernos de conforto. O palácio na atualidade Como residência oficial do grão-duque, o palácio é usado pelo soberano para o exercício das suas funções oficiais. Ele e a grã-duquesa, juntamente com a sua equipe, possuem os seus gabinetes no palácio, sendo as salas de aparato do primeiro andar usadas para uma variedade de encontros e audiências. Na noite de Natal, o grão-duque costuma ler uma mensagem a partir da Sala Amarela. Os chefes de Estado estrangeiros são acomodados no palácio, como convidados do grão-duque e da grã-duquesa, durante as visitas oficiais ao Luxemburgo, servindo o Salão de Baile de cenário para os banquetes de Estado dados em sua honra. Ao longo dos anos, ocorreram no palácio muitas outras recepções, tais como a recepção de Ano Novo dada por membros do governo e pela Câmara dos Deputados. Ver também Castelo de Berg Castelo de Fischbach Referências Ligações externas Visita virtual
Дворец великих герцогов (Люксембург)

Не путать с Люксембургский дворец Дворец великих герцогов (люкс. Groussherzogleche Palais, фр. Palais grand-ducal, нем. Großherzogliches Palais) — это дворец в городе Люксембург. Является официальной резиденцией Великого Герцога Люксембурга, где он осуществляет большинство своих обязанностей в качестве главы государства и Великого Герцога. История Дворца великих герцогов в Люксембурге Дворец построен как ратуша города Люксембург в 1572—1773 годах, после того, как взрыв на пороховом складе уничтожил в 1554 году этот квартал города. Здание ратуши пострадало во время обстрела города Вобаном в 1683—1684 гг. Оно было восстановлено в 1728 году и расширено 13 лет спустя. После оккупации Люксембурга французами в 1795 году в здании разместилась администрация департамента Форе. С 1817 году ратуша служила резиденцией наместников Оранской династии. В 1890 году великий герцог Адольф, став первым за много лет правителем независимого Люксембурга, выбрал дворец наместника своей резиденцией. За семь лет до того интерьеры дворца были отреставрированы в связи с визитом в город короля Виллема III и его жены Эммы. При Адольфе I он был полностью вычинен, а также было построено новое крыло с комнатами для семьи и для гостей. Во время немецкой оккупации во Второй мировой войне Дворец Великих Герцогов использовался нацистами в качестве музыкального зала и таверны. Был нанесен большой урон и множество дворцовой мебели и коллекций картин было уничтожено. С возвращением Великой Герцогини Шарлотты из изгнания в 1945 году дворец снова стал представительством Великих Герцогов. Под присмотром Шарлотты дворец был украшен в 1960-х годах. Он был полностью отреставрирован между 1991 годом и 1996 годом. Интерьер дворца постоянно обновляется, чтобы соответствовать современным стандартам комфорта и вкусам. С 1945 по 1966 годы Стража Великого герцога осуществляла церемониальную охрану дворца. С 1966 года по сегодняшний день эти обязанности осуществляют солдаты армии Люксембурга. Дворец сегодня В качестве резиденции Великих Герцогов, дворец используется для исполнения его официальных функций. Он и Великая Герцогиня вместе со свитой имеют офисы во дворце и государственные залы на первом этаже, используемые для встреч и аудиенций. В сочельник выступление Великого Герцога транслируется из Жёлтой Комнаты. Иностранные главы государств во время официальных визитов размещаются во дворце как гости Великого Герцога и Великой Герцогини, а Бальный Зал используется для государственных банкетов в их честь. В течение года во дворце проходит множество других приёмов, как например приём в честь Нового года, даваемый в честь членов Правительства и Палаты депутатов. См. также Берг (замок, Люксембург) — загородная резиденция великих герцогов Дворец герцогов Бургундских в Дижоне Дворец герцогов Лотарингских в Нанси Ссылки Официальный сайт