NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Parc Merveilleux

Parc Merveilleux is een dierentuin en attractiepark in Bettembourg, Groothertogdom Luxemburg. Het is de enige dierentuin in Luxemburg, als men het aquarium in Wasserbillig en de vlindertuin in Grevenmacher niet meerekent. Opzet Het park is een combinatie van een dierentuin, sprookjesbos en pretpark, gericht op de wat kleinere kinderen. De dieren zijn gerangschikt naar continent. Verder is er een centraal gelegen (zelfbedienings)restaurant, en twee speeltuinen. Voor een dierentuin is het Parc niet erg groot, en in een dag(deel) is alles wel te zien. De kleinere opzet maakt het park wel weer aantrekkelijker voor kleinere kinderen. Dierenpark Het dierenpark is naar continent gerangschikt. Er zijn onder andere emoes, geiten, varkens, Poitou-ezels, capibara's, en stekelvarkens. Verder zijn er twee hallen, namelijk de Zuid-Amerikahal Amazonia en de Madagaskarhal Mahajanga. In Amazonia kunnen de doodshoofdaapjes vrijelijk tussen het publiek door lopen, enigszins te vergelijken met Apenheul. De terraria en aquaria van Amazonia en Mahajanga, met hun sidderalen, schildpadden, vogelspinnen, vleermuizen en inheemse planten doen weer enigszins aan de opzet van Burger's Zoo denken. Er zijn verder verschillende volières met vogels. Pretpark Het pretpark is gericht op de kleinere kinderen en bevat onder meer raceautootjes, (mechanisch) paardrijden, een treintje. Deze attracties zijn overigens niet gratis en kosten 1 euro per keer. Speeltuinen Parc Merveilleux bevat twee speeltuinen. Een is een klim- en klauterconstructie met glijbanen nabij het restaurant. De tweede bevindt zich in het bosgedeelte en bevat op zich zelf staande attracties. Opmerkelijk is dat de speeltuin bij het restaurant ook een watergedeelte heeft, waar de kinderen water kunnen oppompen en door kanaaltjes kunnen laten lopen. Een soortgelijke constructie is ook aangelegd in het park Monterey in Luxemburg-stad. Kinderboerderij Parc Merveilleux bevat een kinderboerderij waar de kinderen tussen de geiten door kunnen lopen en ze eventueel (met speciaal voer) kunnen voederen. Sprookjespark Het sprookjesbos bevat huisjes met achter glas uitbeeldingen van verschillende sprookjes. Voorbeelden zijn Roodkapje, Sneeuwwitje en Assepoester. Ook is er een echoput. Educatief Parc Merveilleux legt een belangrijke nadruk op het educatieve element. Ieder jaar zijn er campagnes met lesmateriaal. Daarbij zijn er overal informatieve borden die aangeven waarom dieren op een bepaalde manier gehuisvest zijn en bepaalde dingen doen. Voederen Het voeren van de dieren is, zoals in alle dierentuinen, in principe streng verboden. De dieren staan immers op een speciaal dieet en meegebrachte etenswaren kunnen schadelijk of giftig zijn, vooral als alle bezoekers de dieren voeren. Wel is het mogelijk bepaalde dieren te voeren met in het park tegen betaling verkrijgbaar voer. Dit voer is plantaardig, en men kan hier onder andere de geiten, varkens, lama's en capibara's met de hand mee voeren. Externe links parc-merveilleux.lu - officiële site van Parc Merveilleux
Castell de Mersch

El castell de Mersch (en luxemburguès: Schlass Miersch; en francès: Château de Mersch), de Luxemburg és un dels castells pertanyents a la Vall dels Set Castells. Situat en el centre de Mersch, la seva història es remunta al segle xiii. El castell allotja les oficines administratives de l'ajuntament local. Història El castell va ser construït al segle xiii per Teodoric, un cavaller al servei de la comtessa Ermesinda I de Luxemburg. Va ser capturat i cremat pels borgonyons. El 1574, Paul von der Veltz va transformar l'edifici en un castell de gust renaixentista. La torre de l'homenatge tenia grans finestres i la propietat estava envoltada per un mur de protecció amb set torres. Finalment els sostres voltats es van erigir sobre les cambres en la planta baixa i el primer pis. La sala dels Cavallers al segon pis té una magnífica xemeneia, les armes de 16 nobles adornen les parets. L'any 1603, el castell va ser destruït novament pels holandesos. Durant la Guerra dels Trenta Anys, el castell i el poble es van quedar en un estat lamentable. Tanmateix, al voltant de 1700, va ser novament reparat, aquesta vegada per Johann-Friedrich von Elter que va reconstruir la porta i va afegir el seu escut d'armes, uns anys més tard també va restaurar la capella, a l'altar hi ha les armes de l'hereva del castell, Charlotte von Elter. La família Sonnenberg-Reinach va vendre el castell l'any 1898 a un home de negocis anomenat Schwartz-Hallinger. El 1930, els treballs de restauració es va portar a terme pel propietari M. Uhres. El 1938, un alberg juvenil es troba a un nou edifici adjacent al castell. Des de 1957, el municipi va adquirir l'edifici, però el va vendre a l'Estat de Luxemburg el 1960. Com a resultat d'un acord d'intercanvi, finalment l'ajuntament va recuperar la propietat el 1988 i va portar a terme un treball substancial de renovació per a les necessitats dels serveis administratius que ara ocupen l'edifici. Referències Vegeu també Llista de castells de Luxemburg
Mersch Castle

Mersch Castle (Luxembourgish: Schlass Miersch; French: Château de Mersch) in central Luxembourg is one of the castles belonging to the Valley of the Seven Castles. Located in the centre of Mersch, its history goes back to the 13th century. Today the castle houses the administrative offices of the local commune. History The castle was built in the 13th century by Theodoric, a knight in the service of Countess Ermesinde of Luxembourg. It was captured and burnt down by the Burgundians. In 1574, Paul von der Veltz transformed the building into a comfortable castle in the Renaissance style. The keep had large windows and the property was surrounded by a protective wall with seven towers. Finely vaulted ceilings were erected over the rooms on the ground floor and the first floor. The Knights' Hall on the second floor has a magnificent chimney. The arms of 16 noblemen decorated the walls. In 1603, the castle was again destroyed by the Dutch. In 1635, during the Thirty Years' War, the castle and the village were left in a sorry state. However, around 1700, it was once again repaired, this time by Johann-Friedrich von Elter who rebuilt the gate and appended his coat of arms. The chapel was restored in 1717 by von Elter. The altar bears the arms of the castle's heiress, Charlotte von Elter. In 1898, the Sonnenberg-Reinach family sold the castle to a businessman called Schwartz-Hallinger. In 1930, restoration work was carried out by the owner M. Uhres. In 1938, a youth hostel was housed in a new building adjacent to the castle. From 1957, the commune acquired the building but sold it to the State of Luxembourg in 1960. As a result of an exchange agreement, the commune finally regained ownership in 1988 and undertook substantial renovation work for the needs of itse administrative services which now occupy the building. References See also List of castles in Luxembourg
Château de Mersch

Le château de Mersch, situé à Mersch, dans le centre du Luxembourg, est un des châteaux faisant partie de la vallée des sept châteaux. Son histoire remonte au XIIIe siècle. De nos jours, il abrite les bureaux de l'administration communale de Mersch. Histoire Le château a été construit au XIIIe siècle par Theodoric, un chevalier au service de la comtesse Ermesinde de Luxembourg. Il fut pris d’assaut et incendié par les troupes bourguignonnes. En 1574, Paul von der Veltz transforma la bâtisse médiévale en un château confortable dans le style Renaissance : les dimensions étaient de 61 sur 70 mètres, le fossé avait une largeur de onze mètres et le mur d'enceinte, épais de 1,35 m, était flanqué de sept tours. Les chambres du rez-de-chaussée et du premier possédaient une voûte. Le hall des chevaliers, au second étage, comportait une magnifique cheminée et les murs étaient décorés des armoiries de 16 nobles. Le château fut à nouveau détruit en 1603. C’est vers la fin du XVIIe siècle que le comte Jean Frédéric d'Autel fit reconstruire le château. Ses armoiries, à l'entrée du château, rappellent cette restauration. En 1898, le château fut vendu au commerçant Schwartz-Hallinger. En 1938, une auberge de jeunesse fut installée dans une nouvelle bâtisse, adjacente au château. En 1957, le château devint la propriété de la commune qui, après rénovations, y installa son administration communale. Sources (fr) Page dédiée sur le site de l'Association de Châteaux Luxembourgeois (fr) [PDF] Page sur le site de la ville de Mersch Portail des châteaux Portail du Luxembourg
Zamek Mersch

Zamek Mersch (luks. Schlass Miersch, fr. Château de Mersch, niem. Schloss Mersch) – XIII-wieczny zamek w Mersch w Luksemburgu; jeden z siedmiu zamków w „dolinie siedmiu zamków”; siedziba lokalnych władz. Położenie Zamek znajduje się w centrum miejscowości Mersch. Historia Pierwszym właścicielem Mersch był Theodoric I., rycerz hrabiny Ermesinde. W 1232 roku pojawiła się pierwsza wzmianka o turris – wieży – najprawdopodobniej donżonie. Wzmianka znajdowała się w akcie kupna majątku przez Theodorica I. Wieża była najprawdopodobniej pozostałością po wcześniejszym zamku wzniesionym przez Nithardusa w czasach karolińskich. Theodoric wzniósł najprawdopodobniej warownię otoczoną fosą, która została spalona przez Burgundów podczas wojny szwajcarsko-burgundzkiej. Warownia składała się z donżonu (wzniesionego na planie kwadratu o boku 12 m), otoczonego murem obronnym z bramą wjazdową. Według planów sporządzonych w 1574 roku zamek miał wymiary 61 × 70 m, fosa 11 m szerokości a okalający go mur obronny 1,35 m grubości. Pod koniec XVI w. zamek został przebudowany przez Paulusa von der Veltza i przekształcony w rezydencję z fasadą w stylu renesansowym. W 1603 roku zamek został podpalony, zniszczony w trakcie wojny trzydziestoletniej i odbudowany pod koniec XVII w. przez hrabiego Johanna-Friedricha von Eltera. W 1717 roku ponownie konsekrowano kaplicę zamkową. W 1898 roku jego właściciele – rodzina von Sonnenberg-Reinach – sprzedali majątek firmie Schwartz-Hallinger. Kolejny remont zamku przeprowadzono w 1930 roku, a w 1938 roku powstało tu schronisko młodzieżowe. Gmina Mersch zakupiła posiadłość w 1957 roku, która w 1960 roku przeszła na własność państwa, by w 1988 roku powrócić w ręce gminy. Po remoncie w 1993 roku zamek jest siedzibą władz lokalnych i administracji. W gmachu mieści się również punkt informacji turystycznej. Mersch jest jednym z siedmiu zamków w „dolinie siedmiu zamków” – w dolinie rzeki Eisch. W 2011 roku zamek Mersch został upamiętniony na okolicznościowej monecie o nominale 5 euro w serii monet „Zamki Luksemburga”. Architektura Zamek o wymiarach 34 × 30 m ma cztery okrągłe baszty o średnicy 6 m. Pierwotny donżon został rozbudowany w kierunku północno-zachodnim. Komnaty zamku zwieńczone są sklepieniami sieciowymi. Wystrój wnętrz utrzymany jest w stylu późnego gotyku. Na drugim piętrze znajduje się sala rycerska ozdobiona 16 herbami kolejnych właścicieli zamku. Przypisy Bibliografia Association des Châteaux luxembourgeois: Chateaux Luxembourgeois/Luxemburger Burgen und Schlösser. 2009, s. 54–57. [dostęp 2020-08-09]. (niem.). Tim Skelton: Luxembourg. Bradt Travel Guides, 2008, seria: Bradt Guides. ISBN 978-1-84162-257-6. [dostęp 2020-08-09]. (ang.).
Circuit Goodyear

Der Circuit Goodyear ist eine Teststrecke in Luxemburg, die größtenteils im Gebiet der Gemeinde Colmar-Berg (im Kanton Mersch) liegt (nahe deren Ortschaft Colmar und orographisch rechts der Attert) und mehrfach im Jahr als Motorsport-Rennstrecke für Automobil- und Motorrad-Rundstreckenrennen sowie für Automobil-Slalom-Veranstaltungen genutzt wird. Die vorrangig für Reifentests und Fahrsicherheitstrainings genutzte Strecke befindet sich auf dem Werksgelände des US-amerikanischen Reifenhersteller Goodyear Tire & Rubber Company. Die südlichste Kurve der Strecke, die „Garagen“ Kurve, liegt im Gebiet der Gemeinde Bissen, nahe deren Ortschaft Roost. Der ansässige „Ecurie Motoclub Goodyear“ veranstaltet hier jährlich die „Goodyear-Trophy“ und das „Goodyear Race-Weekend“. Weblinks Colmar-Berg auf Rennstreckendatenbank Circuiti nel Mondo Circuit Goodyear auf Event-Datenbank RacingCalendar.net High Speed Racing Club Luxembourg a.s.b.l. (Memento vom 27. August 2019 im Internet Archive) WWW-Präsenz der Ecurie Motoclub Goodyear (Memento vom 2. Juli 2011 im Internet Archive) Einzelnachweise
Circuit Goodyear

The Circuit Goodyear is a motor racing circuit in Colmar-Berg, Luxembourg. The circuit is owned and used as a testing venue by the Goodyear Tire and Rubber Company. History The facility is mostly used as a centre for driver training, with learner drivers in Luxembourg required to pass a course on the circuit before obtaining their licence. Circuit Goodyear was last used for competitive racing for a round of the 2016 TCR Benelux Touring Car Championship. A chicane was placed at the end of the main straight due to the risks posed by cars heading into the regular first corner at high speed, however the alternate layout saw a large accident between Stefano Comini and Vincent Radermecker and racing has not returned since. Lap records As of September 2016, the fastest official race lap records of the Circuit Goodyear are listed as: References External links High Speed Racing Club Luxembourg website
Circuit Goodyear

Het Circuit Goodyear is een racecircuit in Colmar-Berg, Luxemburg. Het circuit ligt nabij de fabriek van Goodyear, waar ongeveer 3600 mensen werken. Het circuit is aangelegd als testbaan voor de rubberfabrikant, maar een kleine groep werknemers genaamd de Ecurie Motorsportclub Goodyear organiseert jaarlijks minimaal twee races. De afgelopen jaren werden op het circuit de Goodyear Trophy en Coupe Goodyear gehouden. Externe link (fr) Officiële site
Embassy of the United States, Luxembourg

The Embassy of the United States of America in Luxembourg City is the diplomatic mission on the United States in Luxembourg. Since 1944, following the liberation of Luxembourg in World War II, both the embassy and Ambassador's residence have been located in the Dolibois House, named after John E. Dolibois, Ambassador to Luxembourg 1981–1985. History 1922, steel magnate Alfred Lefevre and Albertine Reckinger purchased the property at 22 Boulevard Emmanuel Servais, and built a maison de maître — a grand family house. Designed by Luxembourgish architect Gust Schopen, the house's opulence reflected the wealth Luxembourg's steel industry, centered in Esch-sur-Alzette. However, for unknown reasons, the Lefevres never inhabited their new estate, and in 1929, sold it to the German government, who used it as their embassy. At 4:35 a.m. on 10 May 1940, Nazi Germany invaded Luxembourg. Within hours, the tiny nation had been annexed entirely. Adolf Hitler then appointed Gustaf Simon as gauleiter (governor), and he set up base at the Lefevre mansion. Simon began a campaign to wipe out Luxembourgish language and culture, all the while hosting such names as composer Richard Strauss at the residence. On 10 September 1944, the United States Army liberated Luxembourg City. The Lefevre house, in the meanwhile, was used as barracks for American soldiers. In the days following the Battle of the Bulge, the American Chargé d'Affaires to Luxembourg, George Platt Waller, returned after having been forced out in 1941, reestablishing the diplomatic connection between the US and Luxembourg. Just before leaving Luxembourg permanently, Chargé Waller signed the papers sealing the purchase of the Lefevre mansion from the Luxembourgish government on 24 June 1948 for $155,000 ($1.55 million in 2015 dollars). In fact, the American government got the property for free, as Belgium covered the cost as part of its repayment to the United States under the Lend-Lease program. The Embassy in Luxembourg has been the home of several 'first-of-their-kind' US ambassadors, including Perle Mesta, one of the first female ambassadors, Patricia Roberts Harris, the first African-American female ambassador, and John E. Dolibois, the first and only native-born Luxembourger. Indeed, of such quality was his service that in October 2003, the United States Senate passed a resolution officially naming the embassy building the Dolibois House, in his honor. In June 2015, the Luxembourg embassy, along with several other American diplomatic missions, flew the rainbow flag in honor of LGBT Pride Month, which was officially endorsed by US President Barack Obama. References External links Embassy Website
Ambassade des États-Unis au Luxembourg

L'ambassade des États-Unis au Luxembourg est la représentation diplomatique des États-Unis auprès du Luxembourg. Elle est située à Luxembourg, la capitale. Histoire Les États-Unis entretiennent des relations diplomatiques avec le Luxembourg depuis 1903. De 1903 à 1923, l'ambassadeur aux Pays-Bas sert concomitamment comme ambassadeur au Luxembourg. De 1923 jusqu'à la Seconde Guerre mondiale, l'ambassadeur en Belgique est également été ambassadeur au Luxembourg. Pendant la Seconde Guerre mondiale, les États-Unis entretiennent des relations diplomatiques avec le gouvernement luxembourgeois en exil. Après la Seconde Guerre mondiale, les États-Unis reviennent à la nomination d'un ambassadeur en Belgique en même temps ambassadeur au Luxembourg. Depuis 1956, le poste d'ambassadeur des États-Unis au Luxembourg est distinct de ceux en Belgique ou aux Pays-Bas. Ambassadeurs Ambassadeurs aux Pays-Bas et au Luxembourg 1903-1905 : Stanford Newel (en) 1905-1908 : David Jayne Hill (en) 1908-1911 : Arthur M. Beaupre (en) 1911-1913 : Lloyd Bryce (en) 1913-1917 : Henry van Dyke 1917-1919 : John W. Garrett (diplomat) (en) 1920-1922 : William Phillips (diplomat) (en) 1923 : Richard M. Tobin (en) Ambassadeurs auprès du gouvernement luxembourgeois en exil 1941-1943 : Jay Pierrepont Moffat (en) 1943 : Ray Atherton (en) 1943 : Anthony Joseph Drexel Biddle Jr. (en) 1944 : Rudolf E. Schoenfeld Ambassadeurs en Belgique et au Luxembourg 1944-1945 : Charles W. Sawyer 1946-1949 : Alan Goodrich Kirk 1949-1953 : Perle Mesta 1953-1956 : Wiley T. Buchanan, Jr. Ambassadeurs au Luxembourg 1956 : Wiley T. Buchanan, Jr. 1957-1960 : Vinton Chapin 1960-1961 : A. Burks Summers 1961-1962 : James Wine 1962-1965 : William R. Rivkin (en) 1965-1967 : Patricia Roberts Harris 1967-1969 : George J. Feldman 1969-1972 : Kingdon Gould Jr. (en) 1973-1976 : Ruth Lewis Farkas 1976-1977 : Rosemary L. Ginn 1977-1981 : James G. Lowenstein 1981-1985 : John E. Dolibois (en) 1985-1990 : Jean Broward Shevlin Gerard Frederick Morris Bush 1990-1994 : Edward Morgan Rowell 1994-1999 : Clay Constantinou (en) 1999-2001 : James Hormel (en) 2001-2002 : Gerald Loftus 2002-2005 : Peter Terpeluk Jr. (en) 2005-2009 : Ann Wagner 2009-2011 : Cynthia Stroum (en) 2011-2015 : Robert A. Mandell (en) 2016-2017 : David McKean 2018-2021 : Randy Evans 2021-2022 : Casey Mace (chargé d'affaires) 2022-2025 : Tom Barrett Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « United States Ambassador to Luxembourg » (voir la liste des auteurs). Liens externes (en) Site officiel Liste des ambassadeurs Portail des relations internationales Portail des États-Unis Portail du Luxembourg
Viaducte Pulvermuhl

El viaducte Pulvermuhl (en luxemburguès: Biisser Bréck) és un viaducte ferroviari de dues vies, situat a Pulvermuhl, a l'est de la ciutat de Luxemburg, al sud de Luxemburg. El viaducte creua la vall del riu Uelzecht entre la sortida nord de la l'estació de Luxemburg i el plateau Rham. El viaducte té dos pilars i 4 suports intermedis de formigó armat buit, amb el suport de profundes fonaments de formigó armat buit amb una coberta del pont formada per una estructura de material compost fet una estructura de metall i una llosa tubular triangular de formigó armat. Referències
Viadukt Pulvermühle

Der Viadukt Pulvermühle (luxemburgisch Biisser Bréck, französisch Viaduc de Pulvermühle) ist eine Eisenbahnbrücke in Nord-Süd-Richtung inmitten der Stadt Luxemburg. Sie beginnt unmittelbar nördlich des Tunnels, der direkt an den nördlichen Abschluss des Luxemburger Hauptbahnhofes anschließt. Sie überbrückt den wichtigsten Fluss innerhalb Luxemburgs, die Alzette, und trägt die beiden nördlich und östlich führenden Strecken, nämlich der Bahnstrecke Luxemburg–Troisvierges in Richtung Lüttich sowie die Bahnstrecke Luxemburg–Wasserbillig in Richtung Trier. Unmittelbar hinter dem aus dreizehn Rundbögen gemauerten Viadukt trennen sich die beiden Strecken; bereits auf der Brücke befinden sich die beiden dazugehörigen Weichen. Alte Brücke Das Bauwerk hat eine Länge von 242 Metern und ist bis zu 37 Meter hoch. Es wurde zusammen mit der Strecke im Jahr 1862 eingeweiht und ist seit 1959 elektrifiziert. Die Konstruktion beruht – wie auch die der anderen beiden Viadukte in der Stadt Luxemburg – auf Planungen der Waring Brothers Company. Brückenerweiterung Von 2009 bis 2017 wurde eine zweite zweigleisige Brücke westlich der alten Brücke gebaut, sodass nun beide Strecken mit jeweils zwei Gleisen bis in den Bahnhof Luxembourg geführt werden und der dortige Engpass beseitigt wird. Die Stahlbrückenkonstruktion mit obenliegendem Fahrweg, die auf gemauerten Säulen ruht, ist der Bogenweite der alten Brücke angepasst. Der Architekt ist Aurelio Galfetti, der Entwurf stammt von Leonhardt, Andrä und Partner. Der Auftraggeber ist die Chemins de Fer Luxembourgeois (CFL). Quellen Weblinks Instandsetzungsarbeiten an der Brücke 2007 Planungen der Neukonstruktion Eine Chronik rundum das Limpertsberger Trambahndepot (PDF; 6,6 MB)
Pulvermuhl Viaduct

The Pulvermuhl Viaduct (Biisser Bréck in Luxembourgish) is a two-track railway viaduct in Pulvermuhl in eastern Luxembourg City, in southern Luxembourg. Technical details The viaduct crosses the Alzette valley between the north exit of the Luxembourg station and the Rham Plateau. The viaduct has two abutments and four intermediate supports of hollow reinforced concrete, supported by deep foundations of hollow reinforced concrete with a bridge deck formed of a composite structure made of a metal frame and a triangular tubular reinforced concrete slab. The structure has a length of 242 meters and is up to 37 meters high. It was opened along with the railway track in 1862 and has been electrified since 1988. This structure (as well as the other two viaducts in the city of Luxembourg) are based on plans of Waring Brothers Company. Expansion plans The two-track viaduct is a strangle-point for the exit from the north exit of the Luxembourg station and plans are to increase the number of tracks over the viaduct to four, with work starting in 2009 and to be completed by 2015. During the preparations for the construction site, remains were unearthed dating back partly to the Middle Ages. Two archeological digs were launched on the outskirts of the district of Grund. In geological strata dating the 17th century, archaeologists discovered 13 tombs and twenty bodies. References