NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Notre-Dame (Wiltz)

Die Notre-Dame in Wiltz im Großherzogtum Luxemburg ist eine römisch-katholische Kirche. Die Pfarrei Wiltz gehört zum Dekanat Nord des Erzbistums Luxemburg. Geschichte Zwischen 1728 und 1729 baute Andreas Schlottert einer Kapelle in Wiltz, die als „Bürgerkapelle“ bezeichnet wurde. Diese Kapelle befindet sich seit 1864 in der Kirche, wo sie das rechte viertel das Eingangs einnimmt. Sie gehörte zur Pfarrei Niederwiltz in der Diözese Lüttich. Im Jahre 1740 vermachte der Kaufmann Pierre Dominicy der Kapelle sein Vermögen für den Kauf eines Hochaltars und einer Kanzel. Auf Initiative der Bürger wurde die Kapelle 1864 vergrößert. Vier Glasfenster im Mittelschiff, der Chor im Norden und der Glockenturm im Süden wurden hinzugefügt. Bischof Koppes weihte die Kapelle 1895 zur Kirche. Während der Ardennenoffensive am Ende des Zweiten Weltkrieges durchschlug eine Granate das Dach und beschädigte die Kanzel und einen Altar. Eine dritte Erweiterung der Kirche erfolgte 1950. Das erworbene Grundstück ermöglichte den Bau einer Krypta unter dem Chor. Im Marianischen Jahr 1954 wurde die Kirche auf päpstliches Dekru Maria geweiht. Am 21. Juni 2017 wurde die Kirche als Nationaldenkmal eingestuft. Beschreibung Die Kapelle war 19 m lang, 8 m breit, hatte drei Fenster auf jeder Seite und ein Fenster hinter dem Hauptaltar. In der Kirche wurden Reliquien der Heiligen Victoire, Priscilla, Blasius und Redempta werden in den Altar gelegt. Die Kirche besitzt mehrere Statuen eine Mater Dolorosa „Pietà“, eine 1,30 m große, polychrome Statue des heiligen Petrus von Mailand und eine Statue des Heiligen Josef. 1730 wurde die ersten Glocke angeschafft, sie wiegt 150 Pfund, im Volksmund „d’Feierkläckelchen“ genannt. Sie besitzt die Inschrift: Patroni ecclesiae: Pierre de Milan / P.s. Walburgis. Orgel 1868 baute Orgelbauwerkstatt Gebrüder Müller ihre Orgel in der Notre-Dame auf, das Orgelgehäuse stammt vom Örtlichen Tischlermeister Georges Peffer. Im Jahre 1956 wurde das heutige Instrument unter Einbeziehung verschiedener alter Register von der „Manufacture d’orgues G. Haupt, succ.“ in Lintgen gebaut. Bei verschiedenen Überholungen wurde auch die Disposition leicht verändert. 1995 wurden Restaurierungsarbeiten an der Orgel durchgeführt. Normalkoppeln: II/I, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P Superkoppeln: II/I, III/I, II/II, III/II, III/III, I/P, II/P Subkoppeln: II/I, III/I, III/II Weblinks Beschreibung der Glasmalerei in der Kirche Einzelnachweise
Sint-Pieter en Pauluskerk (Asselborn)

De Sint-Pieter en Pauluskerk is een kerkgebouw in Asselborn in de gemeente Wincrange in Luxemburg. De kerk staat midden in het dorp aan de Fissgässen en rond de kerk ligt het kerkhof. Op het kerkhof staat een monument voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. De kerk is gewijd aan de apostelen Petrus en Paulus. Opbouw Het witte georiënteerde kerkgebouw bestaat uit westtoren, een schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met twee traveeën. De kerktoren heeft vier geledingen en wordt getopt door een ingesnoerde torenspits. Het schip en het koor worden elk gedekt door een zadeldak, maar het zadeldak van het koor heeft een verhoogde noklijn. Alleen het koor is voorzien van steunberen. Aan de oostzijde van het koor is een sacristie aangebouwd.
Sint-Odiliakerk

De Sint-Odiliakerk is een kerkgebouw in Beiler in de gemeente Weiswampach in Luxemburg. De kerk staat op een kerkheuvel in het midden van het dorp aan de hoofdweg en rond de kerk ligt het kerkhof. De kerk is gewijd aan Sint-Odilia. Geschiedenis De kerk stamt uit het jaar 1857 en heeft een typische landelijke stijl. Opbouw Het witgeschilderde georiënteerde kerkgebouw bestaat uit een westtoren met ingesnoerde torenspits, en schip met drie traveeën, een driezijdige koorsluiting en aangebouwde sacristie. Zie ook Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Leithum)
Sint-Corneliuskerk (Hautbellain)

De Sint-Corneliuskerk is een kerkgebouw in Hautbellain in de gemeente Troisvierges in Luxemburg. De kerk staat aan de Huldangerweg in het midden van het dorp. De kerk is gewijd aan Sint-Cornelius. Opbouw Het witte kerkgebouw bestaat uit een westtoren met vier geledingen ingesnoerde torenspits, een schip met vier traveeën en koor van een travee en driezijdige koorsluiting. Het schip wordt gedekt door een zadeldak en het koor door een lager gelegen zadeldak. Zowel de toren, schip als koor zijn voorzien van steunberen.
Sint-Hubertuskerk (Bettel)

De Sint-Hubertuskerk is de parochiekerk van tot de Luxemburgse gemeente Tandel behorende plaats Bettel. Het is een filiaalkerk van de parochie van Fouhren. Deze zaalkerk onder zadeldak heeft een naastgebouwde toren, die een bolvormige spits bezit. Het is een gematigd modernistische kerk met glas-in-loodramen van Wilhelm de Graaff, uit 1958. Deze verbeelden de schepping, in abstracte vormentaal. In 2017 werd de kerk geklasseerd als monument.
Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk (Bollendorf-Pont)

De Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk is de kerk van de tot de Luxemburgse gemeente Berdorf behorende plaats Bollendorf-Pont. De kerk is een nevenkerk van de parochie van Berdorf, en werd gebouwd in 1952-1953 naar ontwerp van Constant Gillardin. In 1954 werd de kerk ingezegend. De kerk heeft een hoge, losstaande toren welke drie klokken bevat. In het koor zijn schilderingen door Ben Heyart aangebracht, de kruisweg werd geschilderd door Edmond Goergen. De non-figuratieve glas-in-loodramen zijn van Charles Bradtké (1954). Externe link Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk, Bollendorf-Pont - Youtube.com
St Hubert's Church, Bridel

Christ the Saviour's Church in Bridel is a Catholic church that belongs to the parish of Mamerdall Saint-Christophe, to the deanery of Luxembourg and to the municipality of Kopstal. The foundation stone for the church, dedicated to Saint Hubert, was laid on 9 November 1969. The plans were by Bridel architect René Schmit. It was consecrated on 19 March 1972 by Bishop Jean Hengen. On 21 June 2017 it was added to the list of classified national monuments. Interior The tabernacle and the cross were crafted by Jean Thill, the baptismal font by Thill and Schmit. The 307 m2 (3,300 sq ft) abstract glass concrete windows were created by Mett Hoffmann and Jean Thill. The doors were designed by Maggy Stein and show the Creation on one side and the tree of life on the other. In 1990, the church received an organ from the Kleuker company of Brackwede, Bielefeld. Photos References
Sint-Lucaskerk (Dillingen)

De Sint-Lucaskerk is een kerkgebouw in de tot de Luxemburgse gemeente Beaufort behorende plaats Dillingen. Het huidige kerkgebouw is een filiaalkerk van de parochie van Beaufort. Hij werd gebouwd in 1912 in neoromaanse stijl. Tegenwoordig wordt de kerk nauwelijks meer voor religieuze plechtigheden gebruikt. De kerk heeft een halfronde apsis en een klokkentoren op vierkante plattegrond die naast het koor is gebouwd. De glas-in-loodramen zijn van omstreeks 1950 en tonen heiligen en christelijke symbolen.
Sint-Andreaskerk (Troisvierges)

De Sint-Andreaskerk is een kerkgebouw in de plaats Troisvierges in de gelijknamige gemeente in Luxemburg. De kerk staat enigszins oostelijk in de plaats aan de Rue de Binsfeld. De kerk is gewijd aan de apostel Andreas. Geschiedenis In 1629 schonk Godfried von Eltz de kapel aan de Franciscanen uit Luxemburg. In 1640 werd er door de Franciscanen op de plaats van waar eerder een kapel gestaan had een kerk gebouwd. In 1658 werd de kerk geconsacreerd. In 1796 werd tijdens de Franse Revolutie het klooster opgeheven. Klooster, kerk en meubilair werden publiekelijk geveild. In de 19e eeuw werd de kerk opnieuw in gebruik genomen. In 1924 werd het portaal met toren gebouwd naar het ontwerp van architect Jean Schoenberg. Sinds 1963 wordt het kerkgebouw als monument beschermd. De kerk kreeg in 1969 een abstract glas-in-loodraam van Gustave Zanter. Opbouw Het georiënteerde kerkgebouw bestaat uit een in de frontgevel naast het schip gebouwde westtoren met ingang, een lang eenbeukig schip en een koor met driezijdige koorsluiting. Het schip en het koor hebben rondboogvensters en worden gedekt door een samengesteld zadeldak met daarop een dakruiter. De kerktoren op vierkant grondplan heeft geen geledingen en wordt getopt door een ui. Zie ook Lijst van beschermd erfgoed in de gemeente Troisvierges
Sint-Willibrorduskerk (Untereisenbach)

De Sint-Willibrorduskerk is de parochiekerk van de tot de Luxemburgse gemeente Parc Hosingen behorende plaats Untereisenbach. Vroeger behoorde Untereisenbach samen met het Duitse Übereisenbach tot een enkele parochie, die deel uitmaakte van het bisdom Trier. Ook de Kapel van Obereisenbach behoort tot de parochie van Untereisenbach. De parochie is tegenwoordig opgenomen in het parochieverband Hosingen-Hoscheid.
Marie-Reine du Monde (Lallingen)

Die römisch-katholische Kirche Marie-Reine du Monde (dt.: Maria Königin der Welt, lux.: Kinnigin vun der Welt, auch: lux.: Kierch Esch-Lalleng; franz.: Église Marie-Reine du Monde de Lallange) in der Rue du Luxembourg, dem Ortsteil Lallingen (lux.: Lalleng, franz.: Lallange) in der Stadt Esch-sur-Alzette gehört zur Pfarrei Esch-Uelzecht Sainte-Famille zum Dekanat Esch-sur-Alzette und zum Erzbistum Luxemburg. Sie befindet sich leicht erhöht an der Kreuzung der Luxemburger Straße (N4), des Boulevard Grande-Duchesse Charlotte (N4C) und der Monnerecher Straße (CR106). Südlich hinter der Kirche liegt der Friedhof (franz.: Cimetière de Capellen, dt.: Friedhof der Kapelle). Kirchengebäude Die am 21. November 1953 geweihte Kirche wurde von Architekt Isidore Engler entworfen. An der Fassade über dem Haupteingang ist ein großes Hochrelief der Jungfrau Maria (Muttergottes) in der Darstellung als Königin. Das Mosaik im Chor stammt von Jean Barillet aus Paris und stellt die Krönung der Muttergottes durch die Dreifaltigkeit dar. Der Taufstein wurde von Emile Hulten entworfen. Die Fenster von Frantz Kinnen stellen biblische Szenen aus dem Leben der Jungfrau Maria dar. Auf der Empore ist eine Orgel mit 15 Registern die von der „Manufacture d’orgues luxembourgeoise“ aus Lintgen unter Leitung von Georg Westenfelder gebaut wurde. Die Orgel wurde am 21. November 1987 eingeweiht. Im Kirchturm hängen drei Glocken, die in den h', a' und fis erklingen. Neben der Kirche steht auf der Westseite (Monnerecher Straße) ein altes, verwittertes steinernes Wegkreuz. Literatur 25 Joer Poar Lalleng, 25 Joar Kierchechouer. Aweihung vun der neier Uergel. (Broschüre) Weblinks Esch-sur-Alzette, Marie, Reine du Monde, Webseite der Stiftung Forschungsstelle Glasmalerei des 20. Jh. e. V. Esch-Lallingen, Westenfelder II/17, Webseite: orgues.lu.
Sint-Quirinuskerk (Heinerscheid)

De Sint-Quirinuskerk is de parochiekerk van de tot de Luxemburgse plaats Heinerscheid. Geschiedenis De oudst bekende kerk, ook aan Sint-Quirinus gewijd, stond aan de weg naar Hupperdange op de plaats die tegenwoordig nog Alte Kirche heet. In 1650 werd te Heinerscheid een kapel gebouwd die aan de heilige Blasius en de heilige Isidorus was gewijd. Zowel de kapel als de Quirinuskerk waren bouwvallig, en in 1788 werd in het dorp een nieuwe, aan Sint-Quintinus gewijde, kerk gebouwd. Deze kerk werd in 1937 gesloopt nadat in 1932 een nieuwe, monumentale kerk was ingezegend. Deze kerk werd echter tijdens het Ardennenoffensief, op 31 december 1944, opgeblazen. In 1950 werd een nieuwe kerk ingewijd, die ontworpen was door Octave Block. Het orgel is van 1955.
Sint-Eligiuskerk (Hoffelt)

De Sint-Eligiuskerk is een kerkgebouw in Hoffelt in de gemeente Wincrange in Luxemburg. Het kerkgebouw staat centraal in het dorp. De kerk is gewijd aan Sint-Eligius. Geschiedenis In de jaren 1950 was de oude kerk van Hoffelt te klein geworden. Men besloot toen om een nieuwe kerk te bouwen naar het ontwerp van architect J. P. Thill uit Diekirch. Op 15 juni 1958 werd de kerk geconsacreerd. Opbouw Het witte kerkgebouw is een zaalkerk op een rechthoekige plattegrond. De kerk heeft een torenfront waarvan de kerktoren links in de frontgevel staat, de oostelijke hoek van het gebouw. De kerktoren wordt bekroond door een ingesnoerde naaldspits. De kerk wordt in zijn geheel door een zadeldak gedekt. De vensters zijn rechthoekig van vorm en de zuidoostelijke gevel is voorzien van een grote rechthoekige raampartij.
St Joseph's Church, Limpertsberg

St Joseph's Church in the Limpertsberg district of Luxembourg City is a Roman Catholic church in the Neo-Romanesque style. Designed by the Luxembourg architect Nicolas Petit (1876–1953), it was completed in 1913 and consecrated the same year on 30 April. The interior was substantially renovated in 1976 by the German architect Willy Hahn who added a tabernacle column symbolizing the tree of life. History In 1909, the city council of Luxembourg decided a church with an adjoining rectory should be built in Limpertsberg, given the district's growing population (then some 3,000) and its considerable distance from the city's Notre-Dame Cathedral. Planned by Luxembourg City's architect Nicolas Petit, construction of the church was undertaken by Achille Giorgetti from 1910 to 1913, reflecting the growing prosperity of the Limpersberg district. It was consecrated in 1913. In 1976, the city and parochial authorities sought to enhance the interior by improving the furnishings, calling on the services of the architect Willy Hahn from nearby Trier. At the same time, with a view to improving the lighting, new windows illuminating the nave were created by the Luxembourg architect and artist André Haagen (born 1938). Architecture and furnishings The church is one of Luxembourg's main examples of Romanesque Revival architecture. In addition to an imposing exterior making it one of Limpertsberg's most outstanding buildings, the well-proportioned interior is reminiscent of the 13th-century Romanesque churches of the Rhineland. The style is similar to that of Clervaux Abbey which had been designed by the Dutch-German architect Johannes Franziskus Klomp (1865–1946) a few years earlier. St Joseph's holds a special place in Luxembourg architecture as it is the last church to have been built in the Neo-Romanesque style. As for the furnishings, the tabernacle column behind the altar is of special note. Symbolizing the tree of life, it rises to a height of 6.5 meters (21 ft) and is topped by a calvary. The church also houses a 17th-century statue of the Immaculate Conception enhanced with a sculpture of Saint Joseph created by the Luxembourger Albert Hames (1910–89). The original organ was replaced in 1955 by a larger instrument manufactured by Kemper & Sohn of Lübeck. References
Chiesa di San Giuseppe (Lussemburgo)

La chiesa di San Giuseppe (in francese église Saint-Joseph de Luxembourg) è una chiesa cattolica situata nel quartiere di Limpertsberg della città di Lussemburgo in Lussemburgo. Storia La chiesa, progettata dall'architetto lussemburghese Nicolas Petit, fu completata nel 1913 venendo consacrata il 30 aprile di quello stesso anno. L'edificio è classificato come patrimonio culturale nazionale del Lussemburgo dal 23 aprile 2019. Descrizione La chiesa presenta un'architettura neoromanica. Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Giuseppe
Lycée classique d'Echternach

Het Lycée classique d'Echternach, afgekort LCE, is een Luxemburgse school voor secundair onderwijs in Echternach. Geschiedenis De school is ondergebracht in de abdij van Echternach, al in de 7e eeuw had Willibrord hier een opleiding gesticht. Het lyceum werd in 1841 opgericht als Progymnase d'Echternach en kreeg in 1848 de naam École moyenne et industrielle d'Echternach. Bij een onderwijshervorming in 1869 werd het Progymnasium hersteld, de naam werd in 1900 veranderd in Gymnase d'Echternach. Na de Tweede Wereldoorlog werd de naam van de gymnasia in Diekirch, Echternach en Luxemburg-Stad veranderd, zodat deze beter zou aansluiten bij het karakter van de instellingen, zij heten sindsdien Lycée classique de Diekirch, Lycée classique d'Echternach en Athénée de Luxembourg. Oorspronkelijk was de school alleen toegankelijk voor jongens, sinds 1969 worden ook meisjes toegelaten. Oud-docenten en -leerlingen Docenten Hubert Berg Alexandre de Colnet d'Huart Mathias Reckinger Paul Spang Auguste Wirion Leerlingen Joseph Bech Joseph Brincour Ingrid de Caluwé Camille Frieden Georges Hausemer Michel Hülsemann Alphonse Nickels Marcel Reuland Alfred Steinmetzer Ernest Wurth Externe link Officiële website
Sint-Eligiuskerk (Roder)

De Sint-Eligiuskerk is de parochiekerk van de Luxemburgse plaats Roder (gemeente Clervaux). Het is een eenvoudig witgepleisterd kerkje met een leienbedekte dakruiter boven de ingang, en een voorgebouwd portaal. Het kerkje heeft een driezijdige koorsluiting en glas-in-loodramen van omstreeks 1950, die voorzien zijn van christelijke symbolen.
Lycée des Arts et Métiers

Das Lycée des Arts et Métiers (kurz: LAM, oder auch Handwerkerschule genannt) ist eine 1896 gegründete Schule in Limpertsberg (Stadtteil von Luxemburg). Sie wurde auf Initiative von Paul Eyschen durch ein Gesetz am 14. März 1896 gegründet. 1909 begann der Bau des Schulgebäudes nach Plänen des Malers und Architekten Sosthène Weis, welches 1911 eröffnet wurde. Ziel war es, den angehenden Handwerkern neben ihrer Berufsausbildung allgemeine Kenntnisse zu vermitteln. Das Lycée des Arts et Métiers ist das älteste technische Gymnasium Luxemburgs. Gegründet als Handwierkerschoul bzw. Lycée Technique des Arts et Métiers wird sie seit 2015 Lycée des Arts et Métiers genannt. Literatur 60 Jahre Handwerkerschule Revue, Juli 1965, Nr. 30 60 Jahre Handwerkerschule Weblinks Website des Lycée des Arts et Métiers
Lycée des Arts et Métiers

Het Lycée des Arts et Métiers, afgekort LAM, is een school voor secundair onderwijs in Luxemburg-Stad. Eerder was zij bekend als École d'artisans de l'État (1896-1958), École des Arts et Métiers (1958-1979) en Lycée Technique des Arts et Métiers (1979-2015). Geschiedenis De ambachtsschool (Luxemburgs: Handwierkerschoul) werd op initiatief van minister van Staat Paul Eyschen op 14 maart 1896 gesticht. Onder directeur Antoine Hirsch verhuisde de school in 1911-1912 naar een voormalig jezuïetenhuis op de Limpertsberg. Sindsdien is de school meerdere keren uitgebreid en verbouwd, waarbij klaslokalen en laboratoria werden toegevoegd. Het schoolgebouw kreeg in 2017 de status van nationaal monument. De school werd opgericht onder de naam École d'artisans de l'État. In 1958 werd bij wet het Institut d'Enseignement Technique ingesteld, dat uit twee scholen bestond: de École des Arts et Métiers en de École Technique. In het kader van de hervorming van het technisch en beroepsonderwijs kreeg de École des Arts et Métiers in 1979 de nieuwe naam Lycée Technique des Arts et Métiers. Na fusie met het Uelzecht-Lycée in Dommeldange ontstond in 2015 Lycée des Arts et Métiers (2015-heden). Oud-docenten en -leerlingen Docenten Leerlingen Externe links Officiële website
Sint-Michaëlkerk (Basbellain)

De Sint-Michaëlkerk is een kerkgebouw in Basbellain in de gemeente Troisvierges in Luxemburg. Rond de kerk ligt het kerkhof. De kerk is gewijd aan Sint-Michaël. Geschiedenis In 1870 werd de oude kerk afgebroken en in datzelfde jaar werd een nieuw kerkgebouw gebouwd naar het ontwerp van architect Antoine Hartmann. Sinds 31 mei 1991 is het kerkgebouw beschermd als monument. Opbouw Het witte georiënteerde kerkgebouw is in neogotische stijl opgetrokken en bestaat uit een westtoren, schip met vier traveeën en een koormet een travee en driezijdige koorsluiting. De toren heeft een vierkant grondplan die boven de nok van het schip overgaat in een achtvormig grondplan en getopt door een achtkantige spits tussen vier topgevels. Het kerkgebouw is witgeschilderd, behalve de steunberen van het schip en koor en de hoeken en bovenste deel van de toren. Het schip wordt gedekt door een zadeldak, evenals het koor onder een lager gelegen zadeldak. Zie ook Lijst van beschermd erfgoed in de gemeente Troisvierges
Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk (Leithum)

De Onze-Lieve-Vrouw-Onbevlekt-Ontvangenkerk is een kerkgebouw in Leithum in de gemeente Weiswampach in Luxemburg. De kerk staat in het midden van het dorp aan de Am Kaandel. De kerk is gewijd aan de Onbevlekte Ontvangenis van Maria. Geschiedenis De kerk dateert uit 1877 en is gebouwd in een stijl die lijkt op die van de kerk van Beiler. Opbouw De gerestaureerde barokke toren met ingesnoerde torenspits domineert het kerkgebouw. Het niet-georiënteerde kerkgebouw bestaat verder uit een schip met drie traveeën en een driezijdige koorsluiting.
Viaduc de Pfaffenthal

Le viaduc de Pfaffenthal (luxembourgeois : Pafendaller Viaduc) est un pont ferroviaire luxembourgegois de la ligne 1 situé à Luxembourg et permettant de franchir un méandre de la vallée de l'Alzette encadrant le quartier de Clausen au nord de la Ville-Haute. Situation ferroviaire Le viaduc est situé sur la ligne 1, de Luxembourg à Troisvierges-Frontière entre le viaduc de Clausen, dont il constitue la suite directe et le viaduc Dräi Eechelen. Histoire Le viaduc est construit selon les plans de la Waring Brothers et est ouvert en 1862, en même temps que la ligne du Nord concédée à la Société royale grand-ducale des chemins de fer Guillaume-Luxembourg. Caractéristiques Le viaduc de Pfaffenthal est long de 257 mètres. Notes et références Voir aussi Articles connexes Ligne 1 (CFL) Luxembourg (ville) Lien externe Le viaduc de Pfaffenthal sur Structurae. Portail des ponts Portail du chemin de fer Portail du Luxembourg
Schlossbrücke (Luxemburg)

Die Schlossbrücke (luxemburgisch Schlassbréck) ist eine Bogenbrücke aus rotem Luxemburger Natursandstein, die den Fischmarkt mit dem Bockfelsen verbindet, auf dem im 10. Jahrhundert das Schloss bzw. die Burg Luxemburg als Keimzelle des heutigen Großherzogtums gestanden hat. Die heutige Brücke von 1993 ist ein Nachbau der Vorläuferbrücke aus den frühen 18. Jahrhundert. Über die Schlossbrücke führt die Nationalstraße ; darunter verläuft die Rue Sosthène-Weis, auch als Corniche bekannt. Die originale Brücke wurde 1735 von den aus Bridel stammenden Baumeistergebrüdern Kintzelé erbaut. Sie blieb über 2 Jahrhunderte praktisch unverändert, bis sie im Jahre 1933 das erste Mal verbreitert wurde. 1993 wurde die historische Brücke vollständig abgerissen und nach den Originalplänen, jedoch im Querschnitt verbreitert, komplett neu aufgebaut. Die heutige Breite liegt bei 8,60 m. Für die Neubau-Aktion bekam der damalige Mobilitätsminister Robert Goebbels wegen des respektlosen Umgangs mit historischen Bauwerken den „Gëllene Bagger“ (goldener Bagger; Negativauszeichnung) verliehen. Die Schlossbrücke besteht aus einem Hauptbogen, unter dem die Rue Sosthéne-Weis bis zum Heiliggeistplateau durchführt und 5 darübergesetzte kleinere Brückenbögen. Zwischen diesen Brückenbausteinen verbindet ein Tunnel die Bock-Kasematten mit denen der Altstadt. Weblinks Einzelnachweise