NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
FC Blue Boys Muhlenbach

FC Blue Boys Muhlenbach, commonly known as Blue Boys Muhlenbach, was an association football club based in the Muhlenbach district of Luxembourg, the capital city of Luxembourg. History The club was founded in 1932 as FC Blue Boys Muhlenbach, but changed its name to Sport Verein Muhlenbach. The original name was restored in 1944 and remained until 2009, when the name of Muhlenbach Lusitanos was adopted. In 2012 the club was renamed again as FC Blue Boys Muhlenbach. As of the 2011–12 season, they played in the Luxembourg Division of Honour, the second tier of football in the country. Blue Boys were promoted to the top flight of Luxembourg football in 2019. On 18 May 2020 the club merged with FC RM Hamm Benfica. Current squad As of 10 March 2020 Note: Flags indicate national team as defined under FIFA eligibility rules; some limited exceptions apply. Players may hold more than one non-FIFA nationality. References External links Club profile at the Luxembourg Football Federation Club history Archived 20 February 2014 at the Wayback Machine by weltfootballarchiv.com
CS Muhlenbach Lusitanos

El FC Blue Boys Muhlenbach fue un equipo de fútbol de Luxemburgo que juega en la Division Nationale, la liga de fútbol más importante del país. Historia Fue fundado en el año 1932 en el distrito de Muhlenbach, en la capital Luxemburgo con el nombre FC Blue Boys Muhlenbach, pero durante la Ocupación Alemana en Luxemburgo cambiaron su nombre al de SV Muhlenbach. Al finalizar la Segunda Guerra Mundial, el nombre fue restaurado y el club fue refundado en el 2009 con su nombre actual debido a que un año antes, el club desapareció por problemas financieros y fue adquirido por inversores de Portugal. En la temporada 2014/15 el club cambió su nombre por el de FC Muhlenbach-Sandzak.​ En la temporada 2018/19 el club pasa a llamarse FC Blue Boys Muhlenbach como en sus inicios.​ El club desaparece en 2020 luego de fusionarse con el FC RM Hamm Benfica. Palmarés Primera División de Luxemburgo - Grupo B: 1 2016/17 Jugadores Equipo 2016/17 Referencias Enlaces externos Perfil en FLF (en luxemburgués) Historia Archivado el 20 de febrero de 2014 en Wayback Machine. en weltfootballarchiv.com
FC Blue Boys Muhlenbach

FC Blue Boys Muhlenbach was een Luxemburgse voetbalclub uit Muhlenbach. De club kwam in 2019/2020 uit in de Nationaldivisioun, de hoogste divisie van de Luxemburgse voetbalpiramide. De club werd in 1932 opgericht als FC Blue Boys Muhlenbach, veranderde dan zijn naam naar Sport Verein Muhlenbach om dan in 1944 de originele naam terug in gebruik te nemen. Dit hield stand tot 2009, want toen werd de huidige clubnaam in gebruik genomen. In 2012 werd de naam veranderd in FC Muhlenbach Sandzak en later dat jaar werd de oude naam FC Blue Boys Muhlenbach weer aangenomen. Blue Boys promoveerde in 2019 naar het hoogste niveau. Op 14 mei 2020 stemden de leden van FC Blue Boys en RM Hamm Benfica in met een fusie tussen beide clubs. De nieuwe club nam de naam FC RM Hamm Benfica aan en nam in het seizoen 2020/21 de plaats in de BGL League van Mühlenbach in.
Блу Бойс (Мюхленбах)

«Блу Бойс» (фр. Blue Boys) — люксембурзький футбольний клуб із міста Люксембург. Історія Клуб було засновано в 1932 році. З 1940 року й під час Другої світової війни виступав під назвою «Спортивний клуб Мюхленбах». У 1944 році повернувся до початкової назви. Через значну кількість членів клубу португальського походження його було перейменовано в «Серкль Спортіф Мюхленбах Лузітануш», а в 2012 році перейменований в ФК «Мюхленбах-Санджак» (ФК «Флаксвайлер/Бейрен» припинив існування і практично всі гравці цього клубу приєдналися до «Мюхленбаху»). Наприкінці 2012 року команда повернулася до своєї оригінальної назви ФК «Блу Бойс» (Мюхленбах). З 2013 по 2015 року команда виступала в Дивізіоні Пошани. За підсумками сезону 2014/15 років клуб вилетів до третього за силою Першого дивізіону національного чемпіонату. У сезоні 1999/00 років команда вийшла до 1/4 фіналу національного кубку. Вихід до цієї стадії кубку вважається до сьогодні найбільшим досягненням клубу. Джерела Профіль клубу [Архівовано 12 квітня 2020 у Wayback Machine.] на сайті transfermarkt.com Профіль клубу [Архівовано 28 лютого 2017 у Wayback Machine.] на сайті soccerway.com Профіль клубу на сайті weltfussballarchiv.com
Vesting Luxemburg

Vesting Luxemburg (Luxemburgs: Festung Lëtzebuerg, Duits: Festung Luxemburg, Frans: Forteresse de Luxembourg) was een vesting ter verdediging van de groothertogelijke hoofdstad Luxemburg. Tijdens de Franse veldtocht in de Nederlanden ondervond de vesting een zeven maanden durend beleg van november 1794 tot juni 1795 voordat de stad zich moest overgeven. In 1830 deed het groothertogdom mee met de Belgische Revolutie, maar het Pruisische garnizoen in de citadel voorkwam dat dit ook in de hoofdstad zo was. Uiteindelijk zou het groothertogdom na negen jaar Belgisch bestuur worden opgesplitst langs taalkundige lijnen. Op het Congres van Londen (1867) werd bepaald dat de vesting moest worden afgebroken naar aanleiding van de Luxemburgse kwestie. De kazematten zijn echter intact gebleven tot op de dag van vandaag. De restanten van de Vesting Luxemburg zijn door de Unesco erkend als werelderfgoed.
Twierdza Luksemburg

Twierdza Luksemburg (luks. Festung Lëtzebuerg, niem. Festung Luxemburg, fr. Forteresse de Luxembourg) – zespół fortyfikacji w typie twierdzy fortowej, znajdujących się wokół miasta Luksemburg. Twierdza ta miała bardzo duże znaczenie strategiczne od XVII do 1867 r. Francuski inżynier Lazare Carnot w 1793 roku uznał, że jest to najlepsza twierdza w Europie poza Gibraltarem, co spowodowało, że nazywano Luksemburg „Gibraltarem Północy”. Historia Pierwszą fortyfikacją na terenie dzisiejszego miasta Luksemburg był rzymski fort Lucilinburhuc, wzniesiony na skalistym cyplu Bock. W średniowieczu na skale Bock wzniesiono zamek, który następnie rozbudowywano po 1443 roku w czasach panowania władców Burgundii i hiszpańskich Habsburgów. Za tych ostatnich zaczęto drążyć w skałach pierwsze kazamaty. W 1684 Luksemburg został zdobyty przez Francuzów, którzy na podstawie projektów Sébastiena Vaubana przekształcili Luksemburg w nowoczesną twierdzę o złożonym systemie obronnym. W 1697 roku twierdzę przejęli Hiszpanie (w wyniku wojny Francji z Ligą Augsburską), a następnie Austriacy (w wyniku wojny o sukcesję hiszpańską), którzy także ją rozbudowali w XVIII wieku. Po abdykacji Napoleona w 1814, twierdza znalazła się pod wojskową kontrolą Prus (1815–1867). Twierdza została zburzona na skutek postanowień traktatu londyńskiego z 1867 roku, rozwiązującego spór o Luksemburg pomiędzy Francją i Prusami. Twierdza w XIX wieku Twierdza składała się z trzech obwodów obronnych, w skład których wchodziło około 40 dzieł obronnych. Pod twierdzą wykuto i wykopano 23 km kazamatów. Pierścień wewnętrzny składał się z 15 fortów, a zewnętrzny z 9 fortów o nazwach: Fort Olizy Fort Thüngen Fort Parkhohe Fort du Moulin Fort Rumigny Fort Neippberg Fort Wedell Fort Rheinsheim Fort Charles Stan obecny Po 1991 roku częściowo zrekonstruowano Fort Thüngen, w którym mieści się obecnie muzeum twierdzy. W głównej partii zachował się także Fort Ober-Grünewald (obok Fortu Thungen) oraz zaprojektowany przez Vaubana Fort Lambert (wchodzi w skład parkingu Monterey). Zachowała się także Wieża Malakoff oraz Brama Eicher i Wieże Vaubana. Galeria Bibliografia Michel Pauly, Martin Uhrmacher: Burg, Stadt, Festung, Großstadt: Die Entwicklung der Stadt Luxemburg. W: Patrick Bousch, Tobias Chilla, Philippe Gerber, Olivier Klein, Christian Schulz, Christophe Sohn, Dorothea Wiktorin (wyd.): Der Luxemburg Atlas – Atlas du Luxembourg. Köln: Emons Verlag, 2009. ISBN 978-3-89705-692-3. [dostęp 2011-12-11]. (niem.). Isabelle Yegles-Becker, Michel Pauly: Le démantelement de la forteresse. W: Patrick Bousch, Tobias Chilla, Philippe Gerber, Olivier Klein, Christian Schulz, Christophe Sohn, Dorothea Wiktorin (wyd.): Der Luxemburg Atlas – Atlas du Luxembourg. Köln: Emons Verlag, 2009. ISBN 978-3-89705-692-3. [dostęp 2011-12-11]. (fr.). Linki zewnętrzne Musée de la Forteresse de Luxembourg: strona oficjalna. www.in-visible.lu. [dostęp 2011-11-18]. (fr.). Frënn vun der Festungsgeschicht Lëtzebuerg – a.s.b.l. (Stowarzyszenie Przyjaciół Twierdzy Luksemburg): Fort Thüngen. www.ffgl.lu. [dostęp 2011-11-18]. (fr.).
Luxemburgs fästning

Luxemburgs fästning (tyska: Festung Luxemburg, luxemburgiska: Festung Lëtzebuerg, franska: Forteresse de Luxembourg) var de strategiskt viktiga befästningar, som omgav Luxemburgs stad fram tills de flesta delarna revs 1867. Fästningen, som vid renässansens slut var en av de starkaste i Europa, kallades även för "Norra Europas Gibraltar" och var strategiskt viktig för kontrollen över regionen Nederländerna, samt andra områden väster om Rhen inklusive Frankrikes gränser mot de tyska staterna. Genom fördraget i London 1867 övergavs fästningen, som började rivas. 1994 upptogs ruinerna på världsarvslistan. Se även Fort Thüngen Belägringen av Luxemburg (1684) Belägringen av Luxemburg (1794–1795) Källor Den här artikeln är helt eller delvis baserad på material från engelskspråkiga Wikipedia, 8 juni 2014. Fotnoter Externa länkar Wikimedia Commons har media som rör Luxemburgs fästning.
Castell d'Esch-sur-Sûre

El Castell d'Esch-sur-Sûre (en francès: Château d'Esch-sur-Sûre) ara en ruïnes, està situat en un esperó a la petita ciutat d'Esch-sur-Sûre al nord-oest de Luxemburg. Està protegit de manera natural per un fort meandre del riu Sauer, que envolta la ciutat i el castell per tres costats. Història L'any 927, un cert Meginaud o Maingaud i la seva esposa Hiletrude van adquirir el lloc d'Esch-sur-Sûre on van construir una torre romànica de vuit metres quadrats, així com edificis de granja. El castell va ser ampliat considerablement en arquitectura gòtica pels dos últims comtes d'Esch durant el segle xiii. Amb la introducció de la pólvora al segle xv, es va requerir defenses addicionals. El poble sencer es va veure reforçat amb una sòlida muralla que s'estén 450 metres prop del llogaret complet amb dues torres de defensa. La talaia rodona davant de la torre de l'homenatge també va ser construït en el segle xv com la porta d'entrada i les cavallerisses del castell. L'edifici va començar a deteriorar-se a mitjan segle xvi i va ser desmantellat el 1685 per les tropes de Lluís XIV de França. Tanmateix, el mur exterior va quedar intacte com moltes de les cases que van ser adossades a la muralla per les seves parets posteriors. El castell va caure en mans dels plebeus. Quan Victor Hugo va visitar el llogaret el 1871, diverses famílies continuaven vivint allà. El 1902, l'egipci Martin Riano d'Hutzt va comprar les ruïnes a l'Estat per 1.000 francs. Va encarregar a l'arquitecte Charles Arendt els treballs de restauració i la capella el 1906, però després els fons econòmics semblen que es van exhaurir. Avui solament només romanen ruïnes del castell encara que l'Estat va adquirir l'indret el 2005 i va començar els treballs de restauració l'any següent. El lloc està obert al públic i s'il·lumina per les nits. Referències Vegeu també Llista de castells de Luxemburg
Burg Esch-Sauer

Die Burg Esch-Sauer (lux. Buerg Esch-Sauer) ist eine luxemburgische Höhenburg bei Esch im Kanton Wiltz, deren Ursprünge in das 10. Jahrhundert zurückreichen und die heute als Ruine erhalten ist. Geschichte Der Fels, auf dem die Burg fußt, wurde im Jahre 927 von Meginold erworben. Vorher stand er im Besitz der Abtei Stavelot. Viel weiß man aus dieser Zeit nicht, nur dass Meginolds Nachkommen – Gottfried und Heinrich – die hier errichtete Burg verließen, um in den ersten Kreuzzug (1096–1099) zu ziehen. Im 14. Jahrhundert ging die Burg aus dem Familienbesitz und wurde zwischen drei Familien der Gegend aufgeteilt: Brandenbourg, Kronenburg und Falkenstein. Das erste Gebäude war – wie zur Entstehungszeit im Burgenbau üblich – ein simpler, quadratischer Bergfried, der heute noch emporragt. Die strategische Begründung für die Burg liegt in der Furt, die hier die Passage der Sauer zuließ. In gotischem Baustil wurde zwischen dem 12. und dem 14. Jahrhundert die Burg wesentlich in Richtung Norden erweitert, hauptsächlich durch weitere, befestigte Burggebäude, teils auch in die Felsform terrassiert. Um das 14. Jahrhundert herum wurde das Dorf am Fuße des Felsen zunehmend wichtiger. Um die Sicherheit der Leibeigenen zu garantieren, wurde um den Weiler eine Mauer gezogen, an deren Form sich der zukünftige Häuserbau anschloss. Im 15. Jahrhundert wurde südlich des ursprünglichen Bergfriedes ein runder Lugturm errichtet. Zwischen ihm und dem Bergfried liegt ein 30 m breiter und 20 m tiefer Burggraben. In der Renaissance war das Interesse an der Burg geringer. Das Eingangstor im Norden wurde jedoch erneuert. Bis zur Französischen Revolution (die sich bis nach Luxemburg propagierte) hielten die drei Familienhäuser die Burg in Stand. Mitte des 19. Jahrhunderts verwalteten die Bauern des Dorfes das Bollwerk. Sie flickten die Dächer mit Stroh und auch sonst in einem eher unteilhabenden Geiste, was der berühmte französische Schriftsteller Victor Hugo die „Rache des Dorfes an der Herrschaft“ nannte. Als der Staat sie 1893 aufkaufte, war sie bereits eine Ruine. Renovation und Erweiterungen in der Neuzeit Zwischen 1903 und 1906 wurde der Architekt Charles Arendt damit beauftragt, den Bergfried und die Burgkapelle wieder aufzubauen. Den Glockenturm, den er dabei der Kapelle verlieh, hat er hinzuerfunden; Burgkapellen hatten für gewöhnlich keinen Glockenturm. Verschiedene Ornamente aus rotem Sandstein wurden für die Innenräume rekonstruiert. Der Rest der Burg wurde nur vor weiterem Zerfall bewahrt. Bei der Bedachung der Kapelle übersah man auch, dass ihr Dach ursprünglich vermutlich als Geschützturm benutzt wurde; Bogenscharten umsäumen den halbrunden Bau. Seit 1854 unterquert sie ein Tunnel. Siehe auch Gottfried von Esch (11. Jahrhundert), Kreuzritter Quellen François Reinert: Die Burgen und Schlösser von Luxemburg. Vincent Merckx Editions, Brüssel 2008. Weblinks https://www.visitluxembourg.com/en/place/castle/esch-sur-sure-castle
Esch-sur-Sûre Castle

Esch-sur-Sûre Castle (Luxembourgish: Buerg Esch-Sauer; French: Château d'Esch-sur-Sûre; German: Burg Esch-Sauer), now a ruin, is located on a spur in the small town of Esch-sur-Sûre in the north-west of Luxembourg. It is naturally protected by a sharp meander in the River Sûre which surrounds the town and the castle on three sides. History In 927, a certain Meginaud or Maingaud and his wife Hiletrude acquired the site of Esch-sur-Sûre where he built a Romanesque tower eight metres square as well as farm buildings. The castle was considerably enlarged in the Gothic style by the two last Counts of Esch during the 13th century. With the introduction of gunpowder in the 15th century, additional defences were required. The entire village was reinforced with a solid wall stretching 450 metres around the village complete with two defensive towers. The round watchtower or Lochturm opposite the keep was also built in the 15th century as were the entrance gate and the castle stables. The castle started to deteriorate in the middle of the 16th century and was dismantled in 1685 by the troops of Louis XIV. The outer wall was however left intact as many of the houses used it for their back walls. The castle fell into the hands of commoners. When Victor Hugo visited the village in 1871, several families were still living there. In 1902, the Egyptian Martin Riano d’Hutzt bought the ruins from the State for 1,000 francs. He charged the architect Charles Arendt with restoration work and the chapel was restored in 1906 but then funds appear to have run out. The castle today Today only the ruins of the castle remain although the State acquired the site in 2005 and began restoration work the following year. The site is open to the public and is illuminated in the evenings. See also List of castles in Luxembourg References External links Esch-sur-Sûre Castle website (in French)
Château d'Esch-sur-Sûre

Le château d’Esch-sur-Sûre est un château fort situé dans le village luxembourgeois d’Esch-sur-Sûre. Il s'agit du plus vieux château du Luxembourg. Histoire Le premier témoignage écrit de l’existence d’Esch-sur-Sûre se retrouve dans le « Liber aureus Epternacensis ». Dans ce livre de l’abbaye d'Echternach, il est noté qu’un certain Nebelungus a fait don de ses propriétés avec serfs de « Hesc » à l’abbaye. Cet acte remonte à l’an 3 du règne de Charlemagne, c’est-à-dire entre le 9 octobre 773 et le 9 octobre 774. Le 3 juin 927, Meginaud (ou Maingaud) et son épouse Hiletrude acquierent par échange avec l’abbaye de Stavelot le site d’Esch-sur-Sûre, et ils y érigent une tour d’habitation carrée de 8 x 8 mètres et des bâtiments d’exploitation agricole. Les deux derniers seigneurs de la lignée des comtes d’Esch ont considérablement agrandi leur territoire et leur château : à la fin du XIe siècle, la seigneurie d’Esch-sur-Sûre compte 19 villages et hameaux et s’étendait jusqu’à Diekirch. En 1285, le seigneur d'Esch est l'une des figures importantes du Tournoi de Chauvency, œuvre de Jacques Bretel. Avec l’apparition de la poudre au XVe siècle, il faut adapter les constructions défensives. Ainsi, tout le village est entouré d’un mur d'enceinte de 450 m de long et de 1,5 m de large avec deux tours défensives. La tour de guet ronde est également fortifiée. La décadence du château fort débute vers le milieu du XVIe siècle pour se terminer au XIXe siècle : après la prise de la forteresse de Luxembourg en 1685, les troupes de Louis XIV s’emploient à démanteler les places fortes du pays. Néanmoins, à Esch-sur-Sûre, on n’a pas détruit le mur d’enceinte, parce que des maisons y étaient adossées et certaines le sont toujours. Vers le milieu du XIXe siècle, le château passe entre les mains de bourgeois qui y habitent et, lorsque Victor Hugo le visite à l’été 1871, le château abrite toujours plusieurs familles. En 1902, l'Égyptien Martin Riano d’Hutzt rachète le château et engage l'architecte Charles Arendt pour le restorer, des rénovations qui s'arrêtent en 1907. Le service Sites & Monuments Nationaux lance des fouilles archéologiques dans les années 1980. En 2005, l'État luxembourgeois devient propriétaire des lieux, relance les travaux de restauration, et le château devient monument national en 2006. Galerie Bibliographie XII - Patrimoine féodal et fortifié au Grand-Duché de Luxembourg, 2020 Notes et références Portail du Luxembourg Portail des châteaux
Kasteel Esch-sur-Sûre

Het kasteel van Esch-sur-Sûre (Frans: Château d'Esch-sur-Sûre) is heden ten dage een ruïne gelegen in de Luxemburgse stad Esch-sur-Sûre. Het kasteel kent een deels natuurlijke bescherming door een scherpe meander in de rivier de Sûre die de stad en het kasteel aan drie kanten omringt. Geschiedenis In 927 verwierven een zekere Meginaud of Maingaud en zijn vrouw Hiletrude de rots van Esch-sur-Sûre, waar zij een romaanse toren van acht bij acht meter en enkele boerderijen lieten bouwen. Het kasteel werd aanzienlijk vergroot in de Gotische stijl door de twee laatste graven van Esch in de 13e eeuw. Door de introductie van buskruit in de 15e eeuw was extra verdediging nodig. Het hele dorp werd versterkt met een stevige muur die zich 450 meter rond het dorp uitstrekte, compleet met twee verdedigingstorens. De ronde uitkijktoren of Lochturm tegenover de donjon werd ook gebouwd in de 15e eeuw, net als de toegangspoort en de kasteelstallen. De staat van het kasteel begon te verslechteren in het midden van de 16e eeuw en in 1685 werd het kasteel door de troepen van Lodewijk XIV ontmanteld. Het kasteel viel in de handen van gewone mensen. Toen Victor Hugo het dorp in 1871 bezocht, woonden er nog steeds verschillende families. In 1902 kocht de Egyptenaar Martin Riano d'Hutzt de ruïnes van de staat voor 1000 francs. Hij huurde de architect Charles Arendt voor restauratiewerkzaamheden en de kapel werd in 1906 gerestaureerd, maar toen bleek het geld op te raken. Alleen de ruïnes van het kasteel zijn bewaard gebleven. De staat verwierf in 2005 de ruïne en het volgende jaar werd begonnen met restauratiewerkzaamheden. De ruïne is vrij toegankelijk voor het publiek en wordt 's avonds verlicht.
Castelul Esch-sur-Sûre

Castelul Esch-sur-Sûre (în franceză Château d'Esch-sur-Sûre), aflat acum în ruină, este situat pe un pinten din micul oraș Esch-sur-Sûre din nord-vestul Luxemburgului. Este protejat în mod natural de un meandru ascuțit al râului Sûre care înconjoară orașul și castelul pe trei laturi. Istorie În 927, un anume Meginaud sau Maingaud și soția sa Hiletrude au achiziționat locul Esch-sur-Sûre unde a construit un turn romanesc de opt metri pătrați, precum și clădiri ale unei ferme. Castelul a fost lărgit considerabil în stil gotic de către ultimii doi conți de Esch în secolul al XIII-lea. Odată cu introducerea prafului de pușcă în secolul al XV-lea, au fost necesare defensive suplimentare. Întregul sat a fost consolidat cu un zid solid care se întinde pe 450 de metri în jurul satului complet cu două turnuri defensive. Turnul de veghe rotund sau Lochturm vizavi de gardă a fost construit și în secolul al XV-lea, la fel ca poarta de intrare și grajdurile castelului. Castelul a început să se deterioreze la mijlocul secolului al XVI-lea și a fost demontat în 1685 de trupele lui Ludovic al XIV-lea. Peretele exterior a fost însă lăsat intact, deoarece mulți oameni au folosit acest perete pentru pereții caselor lor. Castelul a ajuns apoi în mâinile oamenilor obișnuiți. Când Victor Hugo a vizitat satul în 1871, mai multe familii locuiau încă acolo. În 1902, egipteanul Martin Riano d’Hutzt a cumpărat ruinele de la stat pentru 1.000 de franci. L-a însărcinat pe arhitectul Charles Arendt cu lucrările de restaurare și capela a fost restaurată în 1906, dar apoi se pare că fondurile s-au epuizat. Castelul azi Astăzi au rămas doar ruinele castelului, deși statul a achiziționat situl în 2005 și a început lucrările de restaurare în anul următor. Situl este deschis publicului și este iluminat seara. Note
Septfontaines Rollingergrund

El Septfontaines Rollingergrund (en luxemburguès: Schlass Siweburen; en francès: Château de Septfontaines), és un castell situat en el barri de Rollingergrund de la ciutat de Luxemburg. Ara és un edifici protegit, que estava associat amb els anys amb els quals va existir la fàbrica de porcellana luxemburguesa Villeroy & Boch fins al seu tancament el 2010. Història Va ser construït el 1783 fins a 1784 per Jean-François i Pierre-Joseph Boch, que havien obert la seva fàbrica de porcellana a prop ln 1767, quan Luxemburg formava part dels Països Baixos austríacs. Els germans havien escollit Rollingergrund per a la seva fàbrica, ja que oferia tot el que es necessitava: argila, aigua i llenya per als forns. Va ser dissenyat perquè les seves famílies poguessin viure allà, el que explica per què la primera planta es divideix en dues seccions separades per als dormitoris, mentre que les habitacions de la planta baixa, incloent el menjador i el saló, podien ser utilitzats per ambdues famílies. El castell, una vegada va ser ocupat per les tropes franceses va ser venut el 1914. Després Luitwin von Boch ho va adquirir una vegada més el 1970 en nom de Villeroy & Boch, i va encarregar al seu cosí Antoine de Schorlemer per portar a terme el treball integral de renovació que va durar un total de 12 anys. El castell d'avui Les cambres ara atesten l'èxit dels germans Boch, la porcellana forma part de la decoració en de totes les formes i mides de les parets i les finestres. Al menjador penja un retrat de l'emperadriu austríaca Maria Teresa (1717-1780), que va permetre construir la seva fàbrica a Rollingergrund i que els havia alliberat d'impostos durant els primers deu anys. Ara l'edifici està disponible per a conferències[de negocis i recepcions, a més a més d'ésser utilitzat per l'administració, socis i clients de Villeroy & Boch quan són a Luxemburg. Referències Vegeu també Llista de castells de Luxemburg