NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Luxembourg-i Amerikai Temető és Emlékhely

A Luxembourg-i Amerikai Temető és Emlékhely területén több mint ötezer, a második világháború alatt Európában elesett amerikai katonát temettek el. Itt található George Patton tábornok sírja is. A temető A temetőt 1944. december 29-én alapította meg az amerikai harmadik hadsereg, miközben az Ardennekben még heves csata zajlott a bekerített szövetségesek és a németek között. A közeli Luxembourg városban volt George Patton tábornok főhadiszállása. Az E29-es út közelében, Luxembourg-tól néhány kilométerre keletre, Hamm közelében található sírkert területe mintegy 20,4 hektár (a 6,8 hektárnyi parkot kb. kétszer ekkora erdő veszi körül). A temető kapuja a kápolnához vezet, amely egy kő teraszon áll. Közelében két kőpilon található, amely a nyugati hadszíntér legfontosabb csatáit mutatja be, illetve felsorolja 371 amerikai katona nevét, aki eltűnt az ütközetekben. Tizenkilenc név mellett kicsi bronzkokárda látható, mivel az ő földi maradványaikat azonosították a pilonok felállítása óta. A kapuktól balra található az információs központ. A sírkertben 5073 amerikai katona nyugszik, sokan az ardenneki offenzíva és a Rajna felé történő előrenyomulás során vesztették életüket. Kívánságának megfelelően itt temették el George Pattont tábornokot is, akinek földi maradványait Heidelbergből szállították át a temetőbe. A sírokon egyforma márványkeresztek, illetve az izraelitákén Dávid-csillaggal ellátott fejfák állnak. Utóbbiból 122 található. A temetőben 22 testvérpár és egy nő, Nancy Jane Leo nyugszik. Jegyzetek Források ↑ ABMC: Luxembourg American Cemetery. American Battle Monuments Commission. Hozzáférés: 2019. június 10.. ↑ Visit Luxembourg: Luxembourg-Hamm, American Military Cemetery. Visit Luxembourg. 2019. április 4. dátummal az eredeti címről archiválva. Hozzáférés: 2019. június 10..
Люксембургское американское кладбище

Люксембургское американское кладбище — кладбище, находящееся в 2,5 километрах к юго-западу от аэропорта Финдель в Хамме, город Люксембург (Люксембург). Находится в ведении США. На основании договора, подписанного в 1951 году, правительству США были предоставлены земли кладбища в бесплатное и бессрочное пользование без налогообложения. Кладбище, площадью 50 акр (≈202 343м²), содержит останки 5076 американских военнослужащих. На территории находятся 22 братские могилы. Большинство захороненных погибли во время битвы в Арденнах, которая велась зимой 1944—1945. 5076 надгробий находятся на 9 участках. Между двумя флагштоками США расположена могила генерала Джорджа С. Паттона. Недалеко от входа на кладбище располагается церковь из белого камня, поставленная на широкую круглую площадку, окруженную лесом. Она украшена скульптурой из бронзы и камня, витражом с символикой пяти крупных американских полков, которые действовали в операции. Надгробия представляют собой невысокие кресты белого цвета. Примерно в 1,5 километрах находится немецкое люксембургское кладбище, на котором захоронены немецкие солдаты. Фотографии Ссылки Sledge, Michael. Soldier Dead: How We Recover, Identify, Bury, and Honor Our Military Fallen (англ.). — New York: Columbia University Press, 2005. — P. 206—207. — ISBN 9780231509374. Внешние ссылки Американская комиссия памятников сражения Люксембургское американское кладбище и Мемориал Сайт с фотографиями Люксембург американское кладбище и информация о некоторых из похороненных там солдатах
Luxembourg American Cemetery and Memorial

Luxembourg American Cemetery and Memorial är en amerikansk krigskyrkogård belägen i Hamm, en förort till Luxemburgs stad, Luxemburg. Kyrkogården förvaltas av American Battle Monuments Commission (ABMC) och är viloplats för 5 070 amerikanska soldater som stupade under andra världskriget, främst under slaget om Ardennerna vintern 1944–1945. Kyrkogården invigdes officiellt den 4 juli 1960 och omfattar cirka 20 hektar. Den är anlagd med rader av vita marmorkors och Davidstjärnor samt ett monument med en kapellbyggnad och minnestavlor över saknade. Bland de begravda återfinns general George S. Patton, som avled i december 1945 och begravdes här enligt egen önskan, för att vila tillsammans med sina soldater. Kyrkogården är ett viktigt minnesmärke för den amerikanska insatsen i Europa under andra världskriget och besöks årligen av tusentals turister och anhöriga. Referenser ”Luxembourg American Cemetery” (på engelska). American Battle Monuments Commission. https://www.abmc.gov/cemeteries-memorials/about-luxembourg-american-cemetery/. Läst 3 augusti 2025. Externa länkar American Cemetery
Trinitarierkirche (Vianden)

Die Trinitarierkirche ist eine römisch-katholische Pfarrkirche und frühere Klosterkirche des Trinitarierordens in Vianden im Großherzogtum Luxemburg. Sie ist der allerheiligsten Dreifaltigkeit geweiht. Geschichte Die Klosterkirche wurde im 13. Jahrhundert als eine frühgotische, zweischiffige Hallenkirche errichtet. Die Trinitarier sorgten für die Befreiung Graf Friedrichs III., der beim Fünften Kreuzzug in Gefangenschaft geraten war. Sein Sohn Heinrich I. schenkte daraufhin den Trinitariern 1248 das neu errichtete Hospital im Ort; sie errichteten noch im selben Jahr ein Kloster auf dem Gelände mit einer Klosterkirche. 1266 wurde sie als Ersatz für die Burgkapelle zur Pfarrkirche erklärt. 1644 wurde der mittelalterliche Chorraum vor dem südlichen Schiff des Langhauses, dem sogenannten Mönchsschiff, durch einen größeren Chor in gotischen Formen ersetzt. Nördlich daran wurde 1790 eine Sakristei angefügt. 1783 wurde das Trinitarierkloster aufgehoben. Die Kirche wurde im Zuge der Angliederung des Wälderdepartements an das Bistum Metz Pfarrkirche für das gesamte Stadtgebiet Viandens sowie der Ortschaft Roth an der Our. Nachdem Roth 1815 preußisch wurde, erfolgte die Angliederung dieser Ortschaft an die Diözese Trier. Ausstattung In der Kirche findet sich das Grab Heinrich von Nassaus, das Grab Marias von Sponheim-Vianden, eine Schädelreliquie der sel. Yolanda von Vianden und ein Reliquienschrein mit Reliquien des hl. Antonius. Der Hochaltar wurde 1758 im Rokokostil von Michael Weiler gestaltet. Der Muttergottes- und der Josefsaltar stammen von 1729. Eine Statue des hl. Josef, die sich seit 1992 am Altar befindet, stammt aus dem 16. Jahrhundert. Literatur Die Trinitarierkirche, in: Michel Schmitt: Vianden. Kirchen und Kapellen, Regensburg 1997, S. 2–21. Weblinks
Chiesa dei Trinitari

La chiesa dei Trinitari (in francese église des Trinitaires de Vianden, in lussemburghese Trinitarierkierch) è una chiesa cattolica situata nella città di Vianden in Lussemburgo. Storia Nel 1248, il conte Enrico I di Vianden donò all'Ordine della Santissima Trinità un ospizio situato ai piedi del suo castello. I Trinitari vi fondarono un convento con una chiesa frequentata anche dai fedeli che vivevano nelle vicinanze, non senza provocare il malcontento dei Templari, i quali avevano in carico la parrocchia di Roth. Questa comprendeva fino ad allora anche l'abitato di Vianden, servito dalla vicina chiesa situata sulla riva sinistra dell'Our, oggi nota come la chiesa di San Nicola. A partire dal 1256, la chiesa dei Trinitari divenne la parrocchiale per la parte di Vianden sulla riva destra del fiume, mentre la parte sulla riva sinistra rimase in carico ai Templari. Nel 1498, un incendio distrusse la chiesa, la quale fu ricostruita riutilizzando alcuni dei materiali del vecchio edificio del XIII secolo. Nel 1644, il coro dei religiosi che prolungava la navata meridionale fu sostituito da una nuova costruzione più spaziosa. La tribuna e l'organo furono aggiunti sullo stesso lato nel 1693. Quando l'Ordine dei Trinitari fu soppresso nel 1783, la chiesa continuò a servire come parrocchiale. La chiesa è classificata come patrimonio culturale nazionale. Descrizione La chiesa sorge nel centro storico di Vianden nell'abitato sulla riva sinistra del fiume Our. L'edificio presenta una struttura a due navate di uguale altezza, con chiostro adiancente. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa dei Trinitari Collegamenti esterni (EN) Chiesa dei Trinitari, in GCatholic.org. Chiesa dei Trinitari, su archINFORM.
Trinitariërskerk

De Trinitariërskerk is een voormalige kloosterkerk en de parochiekerk van de Luxemburgse stad Vianden. Geschiedenis De Orde der Trinitariërs, gesticht in 1198, vestigde zich in 1248 in Vianden, toen ze een hospitaal geschonken kregen dat midden in de stad lag. Zij bouwden daar een klooster en een kerk, waarvan het hoofdaltaar in 1252 werd gewijd. De kerk werd in 1266 tot parochiekerk verheven. Gebouw Het betreft een tweebeukig kerkgebouw zonder toren, omdat de trinitariërs als bedelorde geen toren op hun kerken toestaan. Op het dak staat wel een dakruiter. Het meerzijdig afgesloten koor werd in de 17e eeuw gebouwd. Vanaf 1603 dienden de klokken van een nabije wachttoren als kerkklokken. Deze Hockelstoren staat honderd meter ten noordoosten van de kerk, dichter bij de rivier de Our. Het huidige hoofdaltaar is van 1758 en uitgevoerd in rococostijl. De noordelijke beuk bevat een sacramentsaltaar. De preekstoel is afkomstig van de Jezuïetenkerk in de stad. Het orgel is van 1693 en uitgevoerd in barokstijl. Bij de kerk bevindt zich ook een kloostergang. Het orgel werd in 1938 geklasseerd als monument en de kerk in 2002.
Place Émile-Hamilius

Place Émile-Hamilius is a square in the Ville Haute district of Luxembourg City, located between the Boulevard Royal and Rue Aldringen. It is served by the Hamilius stop on the T1 line of the Luxembourg City tramway. The square is named after Luxembourgish footballer and politician Émile Hamilius (1897-1971), who was mayor of Luxembourg City from 1946 to 1963. History Aldringerschoul From 1884 to 1974, the square was the site of the Aldringen Primary School (known in Luxembourgish as the Aldringerschoul), designed by Luxembourgish architect Antoine Luja on the advice of Parisian expert Félix Narjoux. From 30 August to 28 September 1914, the school notably served as the headquarters of the German army during the First Battle of the Marne. Centre Émile-Hamilius The school was demolished in May 1974, when Luxembourg City's development as a financial centre made it obsolete. In its place, the municipal authorities commissioned architects René Schmit, André Haagen and Jean Ewert to build the Centre Émile-Hamilius (or Centre Aldringen), at a cost of 230 million francs, which was finally inaugurated on 9 March 1979. The building complex was mainly used by municipal services, including the municipal library, and, from 2001, the citizens' reception centre (Bierger-Center). Next to it was a major bus station, which opened on 12 September 1977 and served as one of the main nodes of the Luxembourg City bus network. Under the Boulevard Royal, a large underground passageway and shopping arcade was built, which later became an important site for hip hop culture in Luxembourg, and was the subject of the documentary Hamilius: Hip Hop Culture in Luxembourg in 2010. Royal-Hamilius In 2015, the bus station, the Centre Émile-Hamilius and several of the buildings around it were demolished, with the exception of the apartment building at 49, Boulevard Royal, built in 1962 and whose demolition was opposed by two of its owners. The square was then redeveloped as part of the Royal-Hamilius project, a real estate and commercial complex designed by the British architectural firm Foster and Partners, dominated by a Galeries Lafayette department store and open from 2019. The Luxembourg City tramway, which ran on Boulevard Royal until 1964, returned to it in December 2020, serving the Hamilius stop. Image gallery References
Place Émile-Hamilius

La place Émile-Hamilius est une place de la ville de Luxembourg. Situation et accès La place, située dans le quartier de la Ville-Haute, s'étend devant l'ancien hôtel des postes de la Ville, et est bordée par le boulevard Royal, la Grand-Rue, la rue Aldringen et l'avenue Monterey. Elle est desservie par l'arrêt Hamilius de la ligne T1 du Tramway de Luxembourg. Origine du nom Elle honore le footballeur et homme politique luxembourgeois Émile Hamilius (1897-1971), qui fut notamment bourgmestre de la Ville de Luxembourg de 1946 à 1963. Historique L'école Aldringen La place était de 1884 à 1974 le site de l'école primaire Aldringen (lb), concue par l'architecte luxembourgeois Antoine Luja sur les conseils de l'expert parisien Félix Narjoux. Du 30 août au 28 septembre 1914, l'école a eu la particularité de servir de quartier général de l'état-major de l'armée allemande durant la bataille de la Marne. Le Centre Émile-Hamilius L'école est démolie en mai 1974, alors que le développement de Luxembourg en place financière la rendait obsolète. À sa place, les autorités communales chargent alors les architectes René Schmit, André Haagen et Jean Ewert de la construction, pour 230 millions de francs, du centre Émile-Hamilius (lb) (ou Centre Aldringen), finalement inauguré le 9 mars 1979; un complexe immobilier principalement utilisé par les services municipaux, dont la bibliothèque municipale, et, à partir de 2001, le centre d'accueil des citoyens (Bierger-Center). À cela s'ajoute une importante gare routière, ouverte le 12 septembre 1977, constituant un des centres névralgiques du réseau des AVL, ainsi qu'un parking souterrain, ouvert en 1979, qui fut le premier du pays. Sous le boulevard Royal fut construit un large passage souterrain et galerie marchande, qui deviendra un lieu important de la culture hip-hop au Luxembourg, faisant notamment l'objet du documentaire Hamilius: Hip Hop Culture in Luxembourg (en) en 2010. Royal-Hamilius Une refonte du site étant discutée au conseil communal dès 2009, c'est en 2015 que la gare routière, le centre, ainsi que plusieurs des bâtiments annexe sont démolis, à l'exception de l'immeuble au 49, boulevard Royal, construit en 1958 par l'architecte Paul Retter et dont deux des propriétaires s'opposèrent à sa démolition. La place fut alors redéveloppée dans le projet Royal-Hamilius (lb), un complexe immobilier et commercial conçu par l'agence d'architecture britannique Foster + Partners, dominé par un magasin des Galeries Lafayette et ouvert à partir de 2019. Le tramway de Luxembourg, qui circulait sur le boulevard Royal jusqu'en 1964, y revient en décembre 2020, desservant l'arrêt Hamilius (lb). En février 2022, un homme tente de s'immoler par le feu à l'arrêt de tram mais survit grâce à l'intervention d'un chauffeur de bus. Galerie d'images Notes et références Voir aussi Portail du Luxembourg Portail de l’architecture et de l’urbanisme
Chiesa di Sant'Alfonso (Lussemburgo)

La chiesa di Sant'Alfonso (in francese église Saint-Alphonse de Luxembourg), anche detta chiesa dei Padri (in lussemburghese Paatrekierch), è una chiesa cattolica situata nella Città Alta di Lussemburgo in Lussemburgo. Storia Intorno al 1850, la cappella dei Redentoristi in rue des Capucins era diventata troppo piccola, cosicché la congregazione pianificò la costruzione di una nuova chiesa nella stessa via. Il comando della fortezza prussiana inizialmente si oppose al progetto, poiché l'edificio sarebbe stato troppo vicino alle mura della fortezza. Tuttavia i lavori di costruzione vennero avviati il 10 settembre 1856 in seguito alla decisione di mantenere bassa l'altezza delle torri della chiesa. Il progetto dell'edificio venne redatto da Antoine Hartmann. La chiesa fu consacrata dal provicario Nicolas Adames il 29 luglio 1858. Il 9 maggio 1859, le reliquie di San Teofilo, portate da Roma nel 1855 dal padre Johann Ambrosius Zobel e fino ad allora conservate nella casa dei padri redentoristi, furono solennemente collocate nella nuova chiesa. Descrizione La chiesa sorge nel centro di Lussemburgo. L'edificio presenta un'architettura neoromanica. La facciata è affiancata da due torri a pianta ottagonale. Nell'arco del portale della chiesa, che riporta l'iscrizione Omnes gentes quascumque fecisti venient et adorabunt coram te Domine Ps 85, è collocato l'emblema della Congregazione del Santissimo Redentore. Galleria d'immagini Note Voci correlate Chiesa di San Michele (Lussemburgo) Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di Sant'Alfonso
Sint-Salvatorkerk (Schengen)

De Sint-Salvatorkerk is een kerkgebouw in Schengen in Luxemburg. Ten zuidwesten van de kerk ligt het kerkhof en naar het oosten ligt het Kasteel van Schengen. De kerk is opgedragen aan Salvator Mundi. Geschiedenis In 1608 werd er voor de eerste kapel melding gemaakt van een kapel in Schengen. In 1807 werd Schengen een onafhankelijke parochie, waar het voordien deel uitmaakte van de parochie Perl. In 1870 werd de kapel vergroot. Op 29 januari 1947 werd de kerk volledig verwoest door een brand. Op 8 mei 1949 legde men op dezelfde plek waar de oude kerk stond de eerste steen gelegd voor een nieuwe kerk, die op 9 november 1950 door hulpbisschop Léon Lommel werd ingewijd. Gebouw Het georiënteerde kerkgebouw bestaat uit een schip, een koor en een koortoren met ingesnoerde torenspits.
St. Mariä Himmelfahrt (Steinheim)

Die Kirche St. Mariä Himmelfahrt (luxemburgisch: St. Mariä Himmelfaart Steenem) ist die römisch-katholische Pfarrkirche des Ortsteils Steinheim der Gemeinde Rosport-Mompach im Kanton Echternach im Großherzogtum Luxemburg. Gebäude Die Kirche ist ein einschiffiger Bau mit Chor und Dachreiter. Das Gotteshaus wurde im Baustil des Barock errichtet. Ausstattung Die Kreuzigungsszene im Hochaltar schuf Charlotte Engels. Des Weiteren ist in der Kirche eine Freskenmalerei des Künstlers Ignatius Millim zu sehen. Weblinks
Sint-Odokerk (Stolzembourg)

De Sint-Odokerk is de parochiekerk van de tot de Luxemburgse gemeente Putscheid behorende plaats Stolzembourg. Geschiedenis Tot 1585 was Stolzembourg ondergeschikt aan de parochie van Hosingen. In Stolzembourg stond een kapel die aan Sint-Pancratius was gewijd. Een klok van 1506 getuigt van de vroegere kapel. In 1761 werd de kerk vergroot of nieuw opgetrokken, en werd hij gewijd aan Sint-Odo. In 1885 werd de huidige kerk gebouwd. In de klokkengevel kwamen in 1955 naast de twee oudere, ook twee nieuwe klokken te hangen. In 1957 werd een nieuw orgel in gebruik genomen. In de kerk is een aantal keramische kunstwerken te vinden. Links van de trappen die naar de kerk leiden staat de toren van de oude kerk. Hierin bevindt zich een neogotisch doopvont.
Chiesa di San Nicola (Vianden)

La chiesa di San Nicola (in francese église Saint-Nicolas de Vianden) è una chiesa cattolica situata nella città di Vianden in Lussemburgo. Storia La chiesa venne costruita nel XIII secolo dai Templari. Questi avevano in carico la parrocchia di Roth, della quale faceva parte il sobborgo di Vianden sorto oltre il fiume Our rispetto al centro della città, anche se fino al 1256 la loro giurisdizione riguardava l'intera Vianden. Il cambiamento fu dovuto alla creazione della chiesa dei Trinitari da parte dell'Ordine della Santissima Trinità sulla riva destra del fiume. Inizialmente chiamata Capella militum, dopo la dissoluzione dell'ordine dei Templari nel 1312 e la presa in carico della parrocchia di Roth da parte dei Giovanniti, la chiesa prese il nome di San Nicola. Nel 1545, un cimitero venne creato sul fianco sinistro della chiesa. Questo venne ampliato nel 1645 e utilizzato fino al 1784, ma oggi non è più esistente. La chiesa figura nell'inventario dei monumenti nazionali del Lussemburgo dal 1938. Descrizione La chiesa sorge a Vianden nell'abitato sulla riva sinistra del fiume Our, distando una cinquantina di metri dal ponte che lo attraversa. L'edificio presenta un'architettura neogotica. Galleria d'immagini Note Altri progetti Wikimedia Commons contiene immagini o altri file su chiesa di San Nicola
Sint-Niklaaskerk (Vianden)

De Sint-Niklaaskerk (of: Sint-Niklaaskapel) is een kerkgebouw in de Luxemburgse stad Vianden, gelegen op de kruising van de Rue de la Gare en de Rue Théodore Bassing. Geschiedenis Na de komst van de Trinitariërs, in 1248, werd het kerkelijk landschap van Vianden in 1256 opnieuw ingedeeld. De bovenstad werd voortaan door de Trinitariërs bediend en de benedenstad behoorde tot de parochie van Roth an der Our (tegenwoordig in Duitsland gelegen, aan de linkeroever van de Our. Deze werd bediend door de Tempeliers. Zij bouwden een filiaalkerk, die aanvankelijk als Capella militum bekend stond. Nadat in 1312 de Tempeliersorde was opgeheven, werd de parochie bediend door de Johannieters en werd de filiaalkerk aan de Heilige Nicolaas gewijd. Van 1645-1784 lag er een kerkhof naast de Sint-Niklaaskerk. Aanvankelijk stond hier een hallenkerk, waar later een koor en een sacristie aan werd gebouwd. In 1723 werd de kapel, en een groot deel van de benedenstad, door brand getroffen. Een jaar later was de kapel weer in gebruik. In 1907 werd de ingangsgevel door Charles Arendt vernieuwd. Van 1969-1974 werd de kapel gerestaureerd. Gebouw Het betreft een zaalkerk onder zadeldak met een met leien bedekte dakruiter boven het koor. De kapel is uitgevoerd in breuksteen. De kerk bevat een chronogram: sanCte tVos christos nIColae tVere CLIentes CorporIs aC anIMae tVtor orare potens (Heilige Nicolaas, voorspreker bij God, aan wie we toevertrouwd zijn, machtige beschermer, bidt voor lichaam en ziel). Dit chronogram levert het jaartal 1724 op. Het altaar is van 1768. Tegen de linkerzijmuur staat het originele beeld van Johannes Nepomucenus, dat in de volksmond Bommenzinnes (Bohemer) wordt genoemd. Het beeld op de brug over de Our is een kopie van dit beeld. De kerk heeft twee klokken: een van 1624 en een van 1873.
St. Johannes Nepomuk (Weiswampach)

St. Johannes Nepomuk in Weiswampach im Großherzogtum Luxemburg ist eine römisch-katholische Kirche. Die Pfarrei Weiswampach gehört zum Dekanat Nord des Erzbistums Luxemburg. Geschichte Nachdem die alte Kirche baufällig geworden war und abgerissen wurde, errichtete der Architekt Jakob Reisdorf zwischen 1734 und 1736 die heutige Kirche auf einem massiven Felsen. Sie wurde 1744 geweiht. 1870 wurden ein neuer Chor und eine Sakristei angebaut, 1880 ein Turm. Orgel Die Orgel stammt aus dem Jahr 1975 und wurde von der Orgelbau Trier, Sebald/Oehms (opus 175) gebaut. Im Jahr 2004 wurde die Orgel von dem Unternehmen Hugo Mayer restauriert. Koppeln: II/I, I/P, II/P Weblinks Beschreibung der Glasmalerei in der Kirche Einzelnachweise
Sint-Johannes Nepomucenuskerk (Weiswampach)

De Sint-Johannes Nepomucenuskerk is een kerkgebouw in Weiswampach in Luxemburg. De kerk staat aan de Kiricheneck in het zuidwesten van het dorp met rond de kerk een ommuurd kerkhof. Naar het noordwesten liggen de Meren van Weiswampach. Het kerkgebouw is opgedragen aan Johannes Nepomucenus. Geschiedenis In 1735 werd er in Weiswampach een nieuwe kerk gebouwd. In 1880 werd deze kerk waarschijnlijk vervangen door de huidige vanwege het jaartal 1880 in het kerkportaal. Opbouw Het georiënteerde witte kerkgebouw bestaat uit een westtoren met twee geledingen en een ingesnoerde torenspits, een schip met vijf traveeën en een lager gelegen driezijdig gesloten koor met een travee. Enkele traveeën van het schip zijn voorzien van steunberen.
Sint-Lambertuskerk (Wilwerdange)

De Sint-Lambertuskerk is een kerkgebouw in Wilwerdange in de gemeente Troisvierges in Luxemburg. De kerk staat in het midden van het dorp aan de doorgaande weg de Hauptstrooss waar de Géidgerwee en Wämperweeg hierop uitkomen. De kerk is gewijd aan Sint-Lambertus. Opbouw Het kerkgebouw bestaat van zuidwest naar noordoost uit een ingangsportaal met dubbeltorenfront, een schip met vijf traveeën en een driezijdig gesloten koor met een travee. In de zuidoostelijke kooroksel staat een achtzijdige kerktoren met ingesnoerde torenspits. Kenmerkend aan het gebouw is dat ze in de onderste meters opgetrokken is in ruw steen, terwijl de bovenste meters lichtroze van kleur is.