NoeFlandre/osm-polygon-wikidata-only huggingface dataset:
Château de Fischbach

Le château de Fischbach (en luxembourgeois : Schlass Fëschbech et en en allemand : Schloss Fischbach) est un château situé aux environs de la commune de Fischbach au cœur du Luxembourg. Histoire L'abbaye d'Echternach est la première propriétaire du domaine de Fischbach. Les archives montrent que le premier lige indépendant de celle-ci prend possession du château en 1050. L'édifice reçoit plusieurs rénovations et modifications avant d'être complètement détruit en 1635 au cours de la guerre de Trente Ans. Pendant le deuxième quart du XIXe siècle, l'industriel en métallurgie Auguste Garnier achète le château, le transforme en un centre industriel et y fait construire des hauts-fourneaux. Le grand-duc Guillaume II des Pays-Bas est le premier monarque à acheter le château en 1847, lorsqu'il a eu besoin de renforcer son pouvoir politique sur le Luxembourg et apaiser la population après la révolution belge. Il ordonne immédiatement la destruction des hauts-fourneaux. En 1884, l'ancien duc de Nassau, Adolphe achète le château de Fischbach au roi grand-duc Guillaume III. Au cours de la Seconde Guerre mondiale, le château est utilisé comme maison de repos pour les artistes allemands sous le nom allemand : Künstlerheim Fischbach. Malgré cet état de fait, le château n'échappe pas au pillage de ses œuvres d'art et pièces historiques à l'instar des autres palais du Luxembourg. Toutefois, contrairement à d'autres, il reste intact de toutes rénovations ou démolitions partielles pour satisfaire aux intentions des nazis, laissant l'endroit habitable à la grande-duchesse Charlotte à son retour d'exil. En raison de l'indisponibilité des autres palais grand-ducaux, la souveraine continue à résider dans le château après la guerre. Même après la restauration du château de Berg et du palais grand-ducal, la grande-duchesse y demeure jusqu'à la fin de son règne et s'y éteint en 1985. Deux ans après sa disparition, le grand-duc héritier Henri et son épouse María Teresa Mestre emménagent dans le château, où ils vivent jusqu'à ce qu'Henri succède à son père, Jean, comme grand-duc en 2000. Le grand-duc Jean séjourne au château jusqu'à son décès le 23 avril 2019. À partir de février 2020, le grand-duc héritier Guillaume et son épouse habitent le château. Notes et références (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Fischbach Castle » (voir la liste des auteurs). Voir aussi Articles connexes Liste de châteaux luxembourgeois Liens externes « Château de Fischbach », sur monarchie.lu (consulté le 4 avril 2020). Portail du Luxembourg Portail des châteaux Portail de la monarchie
Kasteel van Fischbach

Het Kasteel van Fischbach (Luxemburgs: Schlass Fëschbech; Duits: Schloss Fischbach) is een kasteel gelegen nabij de gemeente Fischbach in het hart van Luxemburg. Geschiedenis De abdij van Echternach is de eerste eigenaar van het domein van Fischbach. Uit de archieven blijkt dat de eerste onafhankelijke leenheer van deze in 1050 het kasteel in bezit neemt. Het gebouw onderging verschillende renovaties en aanpassingen voordat het in 1635 tijdens de Dertigjarige Oorlog volledig werd verwoest. In het tweede kwartaal van 19e eeuw kocht de metallurgische industrieel Auguste Garnier het kasteel, transformeerde het tot een industrieel centrum en liet er hoogovens bouwen. Groothertog Willem II van Nederland was de eerste monarch die het kasteel kocht in 1847, toen hij zijn politieke macht over Luxemburg moest versterken en de bevolking moest sussen na de Belgische Revolutie . Hij beveelt onmiddellijk de vernietiging van de hoogovens. In 1884 kocht de voormalige hertog van Nassau, Adolphe het kasteel van Fischbach van koning- groothertog Willem III . Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel onder de naam "Künstlerheim Fischbach" gebruikt als rusthuis voor Duitse kunstenaars. Desondanks ontsnapte het kasteel niet aan de plundering van zijn kunstwerken en historische stukken net zoals de andere paleizen van Luxemburg. In tegenstelling tot andere blijft het structureel echter onaangetast en gespaard zware renovaties of gedeeltelijke sloopwerkzaamheden opdat het moest dienstig blijven voor de de nazi's. Hierdoor was het kasteel nog voor Groothertogin Charlotte na haar terugkeer uit ballingschap. Omdat andere koninklijke paleizen niet beschikbaar waren, bleef Charlotte na de oorlog in het kasteel wonen. Zelfs na de restauratie van het Château de Colmar-Berg en het Groothertogelijk Paleis bleef de Groothertogin daar tot het einde van haar regeerperiode en tot aan haar dood in 1985. Twee jaar na Charlottes overlijden namen Prins Hendrik en Prinses María Teresa hun intrek in het kasteel, waar ze woonden totdat Hendrik in 2000 zijn vader Jean opvolgde als groothertog. Groothertog Jean bleef tot aan zijn dood in 2019 op het kasteel wonen. Vanaf februari 2020 wonen erfgroothertog Guillaume en zijn gezin in het kasteel. Het kasteel is niet te bezoeken. Zie ook Lijst van Luxemburgse kastelen Externe link Château de Fischbach. http://www.monarchie.lu/. Gearchiveerd op 3 april 2020. Geraadpleegd op 4 april 2020. .
Castelo de Fischbach

O Castelo de Fischbach (em luxemburguês Schlass Fëschbech) é uma residência privada da família grã-ducal de Luxemburgo, localizada próximo da cidade de Fischbach, no centro de Luxemburgo. É atualmente (outubro de 2020) a residência do grão-duque herdeiro Guilherme e sua família. História O Castelo de Fischbach tem a mais longa história entre todos os castelos do Luxemburgo. A propriedade de Fischbach foi originalmente propriedade da Abadia de Echternac, que foi a instituição religiosa mais rica do grão-ducado por vários séculos. O primeiro senhor feudal independente da Igreja, Udo de Fischbach, está registado como tendo tomado posse do castelo em 1050. Posteriormente, o local passou por várias alterações e renovações e em 1635, durante a Guerra dos Trinta Anos, foi completamente destruído. Durante o segundo quarto do século XIX, o castelo foi comprado por Auguste Garnier, um industrial e metalúrgico que transformou a propriedade num centro industrial ao ceder o local para a SA Belga dos Altos Fornos. Em 1850, o castelo foi adquirido pela primeira vez por um chefe de Estado, quando o Grão-duque Guilherme II comprou a propriedade para consolidar o seu controle político sobre Luxemburgo e para aplacar a população local após a Revolução Belga. Ele imediatamente ordenou a demolição dos alto-fornos de Garnier. Em 1891, o Grão-Duque Adolfo tornou-se o proprietário. Durante a ocupação nazi da Segunda Guerra Mundial, Fischbach foi convertido numa casa de repouso para artistas alemães, chamado Künstlerheim Fischbach. Apesar da designação, Fischbach não conseguiu impedir o saque de obras de arte que ocorreu noutros palácios do Luxemburgo. Contudo, ao contrário do que aconteceu noutras residências reais, não foi renovado ou parcialmente demolido para se adaptar às intenções nazis, estando em condições habitáveis quando a Grã-duquesa Carlota regressou do exílio. Devido à inadequação dos outros palácios reais, Carlota continuou a viver em Fischbach depois da guerra e tomou gosto pelo local. Mesmo após a restauração completa do Castelo de Berg e do Palácio Grão-ducal, a Grã-duquesa Carlota permaneceu em Fischbach durante o resto do seu reinado. De facto, mesmo depois da sua abdicação, em 1964, em favor do seu filho, João, decidiu continuar a viver em Fischbach até à sua morte, ocorrida em 1985. Dois anos depois da morte de Carlota, o Príncipe Herdeiro Henrique e a sua esposa, Maria Teresa, mudaram-se para o castelo, onde viveram até que Henrique sucedeu a seu pai, João, como Grão-Duque do Luxemburgo, em 2000. Residentes oficiais recentes 1945 a 1985: grã-duquesa Carlota e sua família 1987 a 2002: grão-duque Henrique e sua família 2002 a 2019: grão-duque João e sua esposa Joséphine-Charlotte 2019 até a atualidade: grão-duque herdeiro Guilherme e sua família Ver também Lista de castelos de Luxemburgo Referências Ligações externas Página do Castelo de Fischbach no website oficial da Corte Grão-Ducal Galeria de fotos do Castelo de Fischbach no Alamy Images
Фишбах (замок)

Фишбах (люкс. Schlass Fëschbech; фр. Château de Fischbach; нем. Schloss Fischbach) — замок в Люксембурге. Расположен недалеко от города Фишбах в центральной части Люксембурга. Одна из герцогских резиденций. История У Фишбаха самая длинная история среди всех замков Люксембурга. Аббатство Эхтернах, самое богатое учреждение в Люксембурге на протяжении столетий, было первым владельцем поместья Фишбах. Согласно историческим записям, первый независимый от церкви сеньор вступил во владение замком в 1050 году. Замок был несколько раз перестроен, в том числе после полного разрушения в 1635 году во время Тридцатилетней войны . Во второй четверти XIX века владельцем замка являлся промышленник и металлург Огюст Гарнье, который превратил поместье в промышленный центр, построив там доменные печи. Великий герцог Виллем II был первым главой государства, владевшим замком; он приобрёл его в 1847 году, чтобы укрепить политический контроль над Люксембургом и утихомирить местное население после Бельгийской революции. Он незамедлительно приказал снести доменные печи Гарнье. В 1884 году герцог Адольф Нассауский, приобрёл замок Фишбах у Великого герцога Виллема III. Адольф стал Великим герцогом Люксембургским в 1890 году, когда закончилась личная уния Нидерландов и Люксембурга . Во время нацистской оккупации во Вторую мировую войну Фишбах служил домом отдыха для немецких художников и назывался Künstlerheim Fischbach. Несмотря на это, Фишбах не избежал разграбления произведений искусства и исторических артефактов, которое постигло другие дворцы в Люксембурге. Однако, в отличие от других дворцов, он не был перестроен или частично снесён нацистами, что сделало его пригодным для проживания Великой герцогини Шарлотты после её возвращения из изгнания. Из-за непригодности других королевских дворцов Шарлотта после войны продолжала жить в Фишбахе. Замок настолько ей приглянулся, что даже после полной реставрации замка Берг и Дворца великих герцогов, Великая герцогиня продолжала жить здесь до конца своего правления. Даже после отречения от престола в 1964 году, Шарлотта оставалась в Фишбахе до самой своей смерти в 1985 году. Через два года после смерти Шарлотты принц Анри и принцесса Мария Тереза переехали в замок, где они жили до тех пор, пока в 2000 году Анри не унаследовал от своего отца Жана титул Великого герцога. Сам Жан жил в Фишбахе до своей смерти в 2019 году. Наследный великий герцог Гийом и наследная великая герцогиня Стефания переехали в замок Фишбах в конце 2019 года по возвращении в Люксембург из Лондона. См. также Список замков Люксембурга Примечания
Замок Фішбах

Замок Фішбах (люксемб. Schlass Fëschbech, фр. Château de Fischbach, нім. Schloss Fischbach) — замок у Люксембурзі. Він розташований поблизу міста Фішбах, у центрі Люксембургу. Історія Фішбах має найдовшу історію серед усіх замків Люксембургу. Абатство Ехтернах, найбагатша установа Люксембургу протягом століть, було першим власником маєтку Фішбах. Записи свідчать, що перший сюзерен, незалежний від церкви, заволодів замком у 1050 році. Замок зазнав кількох реконструкцій та перебудов, включаючи повне руйнування у 1635 році під час Тридцятилітньої війни. Протягом другої чверті 19 століття промисловець і металург Огюст Гарньє володів замком і перетворив його на промисловий центр, побудувавши там доменні печі. Великий герцог Віллем II був першим главою держави, який володів замком у 1847 році, коли він придбав маєток, щоб зміцнити свій політичний контроль над Люксембургом і заспокоїти місцеве населення після Бельгійської революції. Він негайно наказав знести доменні печі Гарньє. У 1884 році герцог Адольф Нассауський, який згодом став великим герцогом Люксембургу після закінчення особистої унії Нідерландів та Люксембургу в 1890 році, купив замок Фішбах у великого герцога Віллема III. Примітки
Liceu Hubert Clément

El Liceu Hubert Clément (LHCE) és un institut d'Esch-sur-Alzette, al sud-oest de Luxemburg. Es va fundar com una escola de noies el 1955, en paral·lel amb l'escola de nois de la vila, el Liceu de nois d'Esch-sur-Alzette, i es va nomenar Liceu de noies d'Esch-sur-Alzette. D'ençà que l'escola es va convertir en coeducacional el 1970 i va canviar el nom l'any següent, l'equilibri de gènere s'ha erosionat de manera constant, sobretot en matemàtiques, on la majoria dels estudiants són nois. Entre els seus alumnes, destaquen Viviane Reding, Comissària Europea i vicepresidenta de la Comissió Europea; Lydia Mutsch, ministra de Salut, i d'Igualtat d'Oportunitats de Luxemburg i tinent d'alcalde d'Esch-sur-Alzette i Désirée Nosbusch, actriu. Referències Enllaços externs Liceu Hubert Clément - Lloc web oficial
Lycée Hubert Clément

Lycée Hubert Clément (English: Hubert Clément High School), abbreviated to LHCE, is a high school in Esch-sur-Alzette, in south-western Luxembourg. It was founded as a single-sex girls school in 1955, paralleling Esch's all-boys school, Lycée de Garçons Esch-sur-Alzette, and was named Lycée de Jeunes Filles à Esch-sur-Alzette. Since the school became coeducational in 1970 and renamed the following year, the gender balance has been steadily eroded, particularly in mathematics (in which the majority of students are now boys). Namaste (theater group) The youth theater group of the Lycée Hubert Clément was created in its present form in 1973. In 1991, the group was established, under the name "Namasté", as a separate theater group and community non-profit organisation. Although the group has still its official seat in the school, it is open to all young theater enthusiasts. Notable alumni Viviane Reding – member of the European Commission and member of the European Parliament Lydia Mutsch – Luxembourgish Minister of Health and Minister for Equal Opportunities (Bettel Administration), previously deputy mayor of Esch-sur-Alzette Désirée Nosbusch - actress Simone Asselborn-Bintz - educator and politician Footnotes External links (in French) Lycée Hubert Clément official website (in French) theater group Namasté (in French) Ministère de l'Education nationale
Lycée Hubert-Clément

Het Lycée Hubert-Clément, afgekort LHCE, is een Luxemburgse school voor secundair onderwijs in Esch-sur-Alzette. Eerder was zij bekend als Lycée de jeunes filles à Esch-sur-Alzette, in het Luxemburgs als (Stater) Meedercherslycée. Het lyceum is vernoemd naar politicus Hubert Clement (1889-1953). Geschiedenis In 1901 werd in Esch de voorloper van een jongenslyceum gesticht. In 1910 volgde de oprichting van het Lycée de jeunes filles municipal, het gemeentelijk meisjeslyceum. In 1911 werd een wettelijke basis gelegd voor openbaar onderwijs voor meisje in Luxemburg-Stad en Esch-sur-Alzette. Het Lycée de jeunes filles à Esch-s.-Alz werd in oktober 1911 officieel geopend, tegelijkertijd met het Lycée de jeunes filles à Luxembourg in de hoofdstad. De school was aanvankelijk ondergebracht op de tweede verdieping en de zolder van het oude stadhuis, tot zij in 1917 werd verplaatst naar het gebouwd van een voormalige primaire school. In 1939 werd besloten een eigen gebouw neer te zetten, maar dat werd vanwege de Tweede Wereldoorlog uitgesteld. De school werd in deze periode Staatliche Oberschule für Mädchen genoemd. In 1952 werd alsnog begonnen met de bouw van een nieuw schoolgebouw, dat drie jaar later werd ingehuldigd in aanwezigheid van groothertogin Charlotte en prins Felix. In het schooljaar 1955-1956 had de school 365 scholieren, waarvan 59% uit Esch en de rest uit de nabije omgeving. In 1965 werden twee paviljoens met vier klaslokalen bij de school gebouwd. In 1969-1970 waren er 860 scholieren. De door minister Jean Dupong in 1968 ingevoerde onderwijshervorming zorgde voor een gelijkschakeling van het onderwijs aan jongens en meisjes. In 1970-1971 werd het meisjeslyceum een gemengde school, die in 1971 werd omgedoopt tot Lycée Hubert-Clément. Oud-docenten en -leerlingen Docenten Georgette Beljon Colette Bodelot Martine Deprez Adolf Eberhard Félix Hülsemann Désirée Nosbusch Henri Rabinger Leerlingen Externe links Officiële website
Liceu de nois d'Esch-sur-Alzette

El Liceu de nois d'Esch-sur-Alzette (LGE) és una escola de secundària d'Esch-sur-Alzette, al sud-oest de Luxemburg. Malgrat el seu nom, no és una escola de nois des de 1969. La seva seu d'estil neoclàssic i es va construir el 1909. L'edifici es va ampliar per primera vegada el 1957, i l'escola es va expandir ràpidament en els anys 1960 i 1970. Referències Enllaços externs Liceu de nois d'Esch-sur-Alzette - Lloc web oficial
Lycée de Garçons Esch-sur-Alzette

Lycée de Garçons Esch-sur-Alzette (English: Esch-sur-Alzette High School for Boys), abbreviated to LGE, is a high school in Esch-sur-Alzette, in south-western Luxembourg. Despite the name, the LGE is not an all-boys school, but open to women since 1969. At the heart of the school is the original neo-classical building, built in 1909. This was first augmented in 1957, and the school underwent a rapid expansion in the 1960s and 1970s. It got visited by US Ambassador Thomas Barrett in 2022. Notable alumni Luc Frieden - Prime Minister of Luxembourg (since 2023) Footnotes External links Lycée de Garçons Esch-sur-Alzette official website
Lycée de garçons d'Esch-sur-Alzette

Het Lycée de garçons d'Esch-sur-Alzette, afgekort LGE, is een Luxemburgse school voor secundair onderwijs in Esch-sur-Alzette. Eerder was zij bekend als École industrielle et commerciale d’Esch-sur-Alzette of kortweg Industrieschoul. Geschiedenis In 1901 werd de École industrielle et commerciale d'Esch-sur-Alzette gesticht. De opleiding werd ondergebracht in een bestaand gebouw. In 1909 kon een eigen schoolgebouw, naar ontwerp van de Escher stadsarchitect Paul Flesch, in gebruik worden genomen. In 1910 werd in Esch ook een meisjeslyceum gestart. Bij groothertogelijke besluit werd de school met de Industrieschool in Luxemburg-Stad in april 1945 hernoemd tot "Lycée de garçons". Vanaf eind jaren 1960 was het Lycée de garçons d'Esch-sur-Alzette (LGE) niet langer exclusief bestemd voor jongens, maar behield wel de naam. In 1965 werd in de school als oorlogsmonument een mozaïek van 12 m² geplaatst, gemaakt door Foni Tissen. Oud-docenten en -leerlingen Docenten Alphonse Arend Adolphe Deville Pierre Droessaert Adolf Eberhard Léopold Hoffmann Henri Kraus Thierry Lutz Eugène Mousset Guy Michels Henri Rabinger Marcel Reuland Foni Tissen Leerlingen Gérard Claude Serge Ecker Andy Genen Théo Kerg Roger Koemptgen Wil Lofy Jemp Michels Jean-Claude Salvi Externe link Officiële website
Conservatori de Luxemburg

El Conservatori de Luxemburg (en luxemburguès: Conservatoire vun der Stad Lëtzebuerg; en francès: Conservatoire de Musique de la Ville de Luxembourg) és un conservatori a la ciutat de Luxemburg, al sud de Luxemburg. El conservatori es va fundar el 1906, després que una donació privada va fer possible la seva creació, que havia rebut autorització en virtut d'un decret del Gran Ducat de Luxemburg emès el 1904. El conservatori explica actualment amb més de 2.600 estudiants, procedents de 60 països, amb més de 5.000 cursos en total. Està situat al Campus Geesseknäppchen, juntament amb diverses altres institucions educatives; la major part del campus es troba a Hollerich, però la part occidental, on el Conservatori es troba, aquesta al barri de Merl. La necessitat d'un nou edifici va sorgir en la dècada de 1970 com a resultat de la creixent demanda. La primera pedra per a l'edifici de la rue Charles Martel va ser col·locada el 19 de juny de 1981, mentre que la inauguració de l'edifici va tenir lloc el 1984. Vegeu també Filharmònica de Luxemburg Referències
Konservatorium der Stadt Luxemburg

Das Konservatorium der Stadt Luxemburg (frz. Conservatoire de la Ville de Luxembourg, lux. Conservatoire vun der Stad Lëtzebuerg) ist ein Ausbildungsinstitut für musikalische Fächer aller Art in Luxemburg in der Trägerschaft der Stadt. Geschichte Das Konservatorium der Stadt Luxemburg wurde 1906 auf gesetzlicher Grundlage gegründet und befand sich in einem Gebäude in der Altstadt. Für die anwachsenden Schülerzahlen wurden nach dem Zweiten Weltkrieg weitere Gebäude hinzugemietet, in denen dezentral unterrichtet wurde. 1984 wurde ein gänzlich neu errichteter stattlicher Gebäudekomplex als Teil des Campus Geesseknäppchen errichtet, der auch über einen eigenen Konzertsaal mit einer großen Konzertorgel von der luxemburgischen Orgelmanufaktur Westenfelder verfügt. Er spielt im Konzertleben der Stadt neben dem der Philharmonie Luxembourg eine bedeutende Rolle. Das Konservatorium unterhält darüber hinaus eine Musikbibliothek und ein Musikinstrumentenmuseum. Literatur 100e anniversaire du Conservatoire de Musique de la Ville de Luxembourg, Luxemburg 2006. Weblinks Homepage (französisch) Fußnoten
Conservatoire de Luxembourg

The Conservatoire de Luxembourg is a music school in Luxembourg City, in southern Luxembourg. The conservatoire was founded in 1906, and teaches dance, music and drama to approximately 3,800 students. It is housed in a purpose-built building opened in 1984. The grand hall's Westenfelder organ was the first concert hall organ in Luxembourg. The conservatoire also has a museum of early musical instruments, a library and music archive. History The conservatoire was founded in 1906, after a private donation made possible its establishment, which had been mandated under a Grand Ducal decree issued in 1904. The conservatoire teaches dance, music and drama to around 3,800 students from 80 different countries. There are around 170 professors. The school works across the city, but is located at rue Charles Martel. Facilities The need for a new building emerged in the 1970s as a result of increasing demand. The foundation stone for the building on rue Charles Martel was laid on 19 June 1981, leading to the building's inauguration in 1984. There is a Westenfelder organ in the conservatoire's grand auditorium, the first concert hall organ in Luxembourg. The auditorium's excellent acoustics have attracted a wide range of performing artists including Bernard Haitink, Mstislav Rostropovich, Martha Argerich, Felicity Lott and Lazar Berman. The auditorium is closed for renovations from 2025 to 2027. The conservatoire also houses a museum of early instruments, a specialist library, a music library, and a large archive of musical works. The instrument collection includes the piano on which Franz Liszt last played a public performance. References External links (in French) Official website http://www.conservatoire.lu/
Conservatorio de Luxemburgo

El Conservatorio de Luxemburgo​ (en luxemburgués: Conservatoire vun der Stad Lëtzebuerg; en francés: Conservatoire de Musique de la Ville de Luxembourg) es un conservatorio en la ciudad de Luxemburgo, en el sur de Luxemburgo. El conservatorio se fundó en 1906, después de que una donación privada hizo posible su creación, que había recibido autorización en virtud de un decreto del Gran Ducado emitido en 1904. El conservatorio cuenta actualmente con más de 2.600 estudiantes, procedentes de 60 países, con más de 5.000 cursos en total . Se encuentra ubicado en el Campus Geesseknäppchen, junto con varias otras instituciones educativas; la mayor parte del campus se encuentra en Hollerich, pero la parte occidental, en la que el Conservatorio se encuentra, esta en el barrio de Merl. La necesidad de un nuevo edificio surgió en la década de 1970 como resultado de la creciente demanda. La primera piedra para el edificio de la rue Charles Martel fue colocada el 19 de junio de 1981, mientras que la inauguración del edificio se concretó en 1984. Véase también Conservatorio Referencias